Kamila Urzędowska o pożegnaniu z Izabelą Łęcką

Rola może skończyć się na planie, ale nie zawsze kończy się w aktorze. Kamila Urzędowska, pytana przez Rafała Kowalskiego o to, czy pożegnała już Izabelę Łęcką, wskazała konkretny moment, z którym wiąże symboliczne zamknięcie tej historii.

„Myślę, że nastąpi 30 września, kiedy kina zostaną otwarte. Nasi widzowie po prostu wejdą i ta historia zacznie żyć swoim życiem. Tak samo jak ten scenariusz żyje swoim życiem, tak samo jak plan zdjęciowy żyje swoim życiem. Tak, teraz to będzie ten ostatni moment, i to jest najpiękniejszy moment”.

Wraz z premierą pojawia się jednak nie tylko wzruszenie i satysfakcja. Aktorka przyznała również, że oddaniu filmu publiczności towarzyszy „lekki strach”.

„I oczywiście jest lekki strach, ale myślę, że każdy z nas zrobił wszystko, co mógł, żeby ten film był najpiękniejszy i najwspanialszy i dostarczył Państwu znakomitą rozrywkę”.

„A co by teraz pomyślała Izabela?”

W rozmowie pojawił się też wątek tego, jak bardzo aktor może związać się z graną postacią. Urzędowska przyznała, że obecność Izabeli Łęckiej odczuwała nie tylko na poziomie zawodowym.

„To się objawia też w ciele. Czasami człowiek chodzi i się zastanawia, na przykład: a co by teraz pomyślała Izabela?”.

To właśnie wtedy aktorka przeszła do najbardziej osobistej części swojej wypowiedzi.

Kamila Urzędowska: „Ukradłam od Izabeli jedną rzecz, która mnie chroni”

Urzędowska zdradziła, że z pracy nad rolą wyniosła coś, co okazało się przydatne także w codziennym życiu.

„Ja na przykład zauważyłam, że sobie ukradłam od Izabeli jedną rzecz, która mnie chroni”.

Jak wyjaśniła, sama uważa się za osobę bardziej wrażliwą od swojej bohaterki. To właśnie dlatego szczególnie ważna okazała się dla niej umiejętność zachowania dystansu.

„Ja myślę, że osobiście jestem nieco bardziej wrażliwa od Izabeli. I ta maska, którą Izabela zakłada, i pewna udawana obojętność, czasami w życiu pomaga, bo ona daje ci taki pancerz, że ludzie nie mają do ciebie dostępu wtedy, kiedy nie chcesz”.

Aktorka jasno przyznała, że tę cechę zamierza zachować.

„I odkąd poznałam Izabelę w sobie, to przyjmuję ją sobie. To sobie zachowam”.

„Nie wiem, czy się da pożegnać z rolą”

Choć film zaczyna teraz żyć własnym życiem, Urzędowska nie jest przekonana, że z postacią można rozstać się całkowicie. Jej zdaniem każda rola zostawia w aktorze jakiś ślad.

„Myślę, że każda rola gdzieś we mnie jest, cały czas w sercu, czy to w głowie. Nie wiem, czy się da pożegnać z rolą. Nie wiem”.

Na koniec rozmowy aktorka ponownie zwróciła się do widzów.

„Dziękuję. Jeszcze raz zapraszam. Widzimy się w kinie”.

**Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania!**

Bartosz Arłukowicz wygrał „Agenta”. Tak zaczęła się jego telewizyjna historia

Dziś nazwisko Bartosza Arłukowicza kojarzy się przede wszystkim z polityką. Zanim jednak na dobre wszedł do tego świata, jego twarz poznali widzowie telewizji. Wszystko za sprawą programu „Agent”, jednego z pierwszych reality show emitowanych w Polsce.

Był 2001 rok, a TVN pokazywał drugą edycję programu prowadzonego przez Marcina Mellera. Wśród uczestników znalazł się Bartosz Arłukowicz. Był lekarzem, pracował na pogotowiu i reprezentował Szczecin. Ostatecznie to właśnie on został zwycięzcą drugiej edycji.

Do programu nie trafił po długich przygotowaniach. Zgłoszenie wysłał podczas dyżuru. Chciał sprawdzić samego siebie i zmierzyć się ze swoimi słabościami. Miał lęk wysokości, nie uważał się za sportowca, a mimo to zdecydował się wejść do gry, w której właśnie odporność na stres i gotowość do podejmowania trudnych wyzwań miały ogromne znaczenie.

Był też bardzo konkretny powód finansowy. Arłukowicz chciał wygrać 130 tysięcy, żeby kupić mieszkanie dla rodziny.

Lęk wysokości nie zatrzymał Bartosza Arłukowicza

„Agent” nie był programem, w którym wystarczyło dobrze wypaść przed kamerą. Uczestnicy wykonywali zadania, zdobywali pieniądze i jednocześnie próbowali ustalić, kto w grupie potajemnie sabotuje ich działania.

Dla Bartosza Arłukowicza szczególnie wymagające były zadania związane z wysokością. Mimo lęku zdecydował się na skok na bungee. Innym razem musiał zmierzyć się z zadaniem w Sewilli, gdzie zjeżdżał z 70-metrowego dźwigu, a następnie skakał do kanału.

W programie liczyła się jednak nie tylko odwaga. Trzeba było również uważnie obserwować pozostałych uczestników. Arłukowicz szybko zorientował się, kto pełni funkcję tytułowego Agenta. Gdy w rywalizacji zostały już tylko trzy osoby, wykorzystał sytuację podczas rozgrywki z konkurentką. Zasugerował jej gestem, że to właśnie on może być Agentem. Kobieta odczytała ten sygnał w taki sposób, że ostatecznie pomogło mu to w dalszej grze.

Finał zakończył się jego zwycięstwem. Bartosz Arłukowicz wygrał drugą edycję „Agenta” i stał się rozpoznawalny dla szerokiej publiczności.

Nie tylko telewizja. Prowadził też lokal nad morzem

Telewizyjny epizod nie jest jedynym mniej oczywistym fragmentem jego biografii. Zanim działalność polityczna zaczęła zajmować coraz więcej miejsca w jego życiu, Arłukowicz zajmował się także prowadzeniem lokalu nad morzem.

W Dąbkach wynajął lokal nazwany „Rock & Blues Farma”. Nie ograniczał się przy tym wyłącznie do prowadzenia biznesu. Zabawiał gości śpiewem i grą na gitarze.

Jeszcze bardziej niezwykła z dzisiejszej perspektywy wydaje się droga, którą przeszedł później. Człowiek znany widzom z reality show stopniowo zaczął pojawiać się w zupełnie innej roli — już nie jako uczestnik telewizyjnej rywalizacji, lecz jako polityk.

Z „Agenta” do polityki. Bartosz Arłukowicz został ministrem zdrowia

Po udziale w „Agencie” jego aktywność zawodowa i publiczna coraz mocniej przesuwała się w stronę polityki. W 2002 uzyskał mandat radnego Szczecina, a w 2007 został posłem.

Kolejnym ważnym etapem była funkcja ministra zdrowia. Bartosz Arłukowicz sprawował ten urząd od 18 listopada 2011 do 15 czerwca 2015.

Właśnie ten kontrast sprawia, że historia jego udziału w „Agencie” nadal zwraca uwagę. W telewizyjnym archiwum pozostał obraz lekarza podejmującego kolejne wyzwania, walczącego z lękiem wysokości i próbującego rozszyfrować zachowanie pozostałych uczestników. Później jego nazwisko zaczęło pojawiać się już przede wszystkim w kontekście działalności parlamentarnej i rządowej.

Czym dziś zajmuje się Bartosz Arłukowicz z „Agenta”?

Telewizyjny rozdział jego życia dawno się zakończył. Bartosz Arłukowicz nadal pozostaje jednak aktywny w polityce.

Jest posłem do Parlamentu Europejskiego X kadencji od 2024. Wcześniej również był europosłem, a następnie wrócił do polskiego Sejmu. Od 2025 pełni funkcję wiceprzewodniczącego Koalicji Obywatelskiej.

Droga Bartosza Arłukowicza na przestrzeni lat prowadziła więc przez bardzo różne miejsca. Najpierw gabinet lekarski i pogotowie, później plan popularnego reality show, następnie samorząd, Sejm, Ministerstwo Zdrowia i Parlament Europejski. Jednym z najbardziej nieoczywistych punktów tej historii pozostaje jednak druga edycja „Agenta”.

To właśnie tam w 2001 roku widzowie zobaczyli go przed kamerami TVN. Zmierzył się ze swoim lękiem wysokości, próbował rozszyfrować Agenta i ostatecznie wygrał cały program. Dopiero później rozpoczął się kolejny rozdział jego publicznej działalności.

Źródło: Plejada, WP, Wikipedia

Jacek Kawalec prywatnie. Z żoną Joanną doczekał się dwojga dzieci

Jacek Kawalec od lat jest obecny w polskim show-biznesie. Widzowie pamiętają go między innymi jako gospodarza kultowej „Randki w ciemno”, z licznych ról aktorskich, pracy dubbingowej, a także z serialu „Ranczo”. Z czasem coraz ważniejszą częścią jego zawodowego życia stała się również muzyka. Artysta występuje na scenie, a w 2022 roku dołączył jako wokalista do Budki Suflera. Niedawno jednak współpraca z zespołem dobiegła końca.

Prywatnie Jacek Kawalec związał się z Joanną, teatrolożką, którą poznał jeszcze na początku swojej zawodowej drogi. Kiedy przygotowywał się do teatralnego debiutu w warszawskim Teatrze Komedia, ona pracowała tam jako sekretarz literacki. Para doczekała się dwojga dzieci — starszej córki Kaliny oraz syna Kajetana. Kalina związała swoją karierę z branżą filmową i efektami wizualnymi, natomiast Kajetan wybrał muzykę. W pewnym sensie oboje pozostali więc blisko świata, który od lat jest także naturalnym środowiskiem ich ojca.

Choć Jacek Kawalec jest osobą publiczną, jego dzieci nie zdecydowały się na podobny sposób funkcjonowania w mediach. Kajetan przez lata pojawiał się wprawdzie u boku taty, jednak jako dorosły mężczyzna zdecydowanie bardziej skupia się na własnych projektach niż na bywaniu na czerwonych dywanach.

Kim jest syn Jacka Kawalca? Kajetan postawił na muzykę

Kajetan Kawalec urodził się w 1998 roku. Kiedy był młodszy, można go było zobaczyć z ojcem podczas wydarzeń związanych z filmem i show-biznesem. W 2010 roku towarzyszył mu chociażby na premierze „Alicji w Krainie Czarów”. Z czasem medialne wyjścia zeszły jednak na dalszy plan, a on zaczął budować własną drogę zawodową. Kajetan zainteresował się muzyką i właśnie z nią związał swoją przyszłość. Studiował w Londynie produkcję muzyczną, a następnie sam zaczął tworzyć i miksować utwory.

Jacek Kawalec nie ukrywał, że jest dumny z kierunku, który wybrał jego syn. Jednocześnie podkreślał, że Kajetan nie próbuje kopiować jego muzycznych wyborów. Ma własną estetykę i własny pomysł na twórczość.

W rozmowie z serwisem „Co za Tydzień” aktor opowiadał o jego zainteresowaniach: „Syn skończył studia w Londynie z produkcji muzycznej. Teraz jest z nami w Polsce. Jest twórcą świetnych bitów, miksuje muzykę. Ale porusza się w innej estetyce, która nie jest mi tak bliska. Woli muzykę elektroniczną, hip-hop”.

Jacek Kawalec i Kajetan razem w studiu. „Praca z synem bezcenna”

Różnice w muzycznych gustach nie przeszkadzają im jednak we wspólnej pracy. Wręcz przeciwnie. Kiedy nadarza się okazja, ojciec i syn spotykają się również zawodowo.

Szczególnym momentem Jacek Kawalec podzielił się w mediach społecznościowych w 2023 roku. Aktor opublikował nagranie ze studia, na którym można było zobaczyć, jak pracuje nad muzyką razem z Kajetanem. Nie potrzebował przy tym długiego komentarza. Podsumował wszystko w kilku słowach: „Praca z synem bezcenna”.

Ten krótki wpis dobrze pokazuje, jak ważne są dla niego chwile, w których rodzinne relacje mogą połączyć się ze wspólną pasją.

Najpierw była „Rodzinka.pl”. Helena Englert i Julia Wieniawa spotkały się u Boskich

„Rodzinka.pl” zajmuje szczególne miejsce w karierze Julii Wieniawy. To właśnie rola Pauli sprawiła, że szeroka publiczność zaczęła ją kojarzyć jeszcze na długo przed jej późniejszymi sukcesami muzycznymi, filmowymi i telewizyjnymi. Paula przez lata była związana z Kubą Boskim, granym przez Adama Zdrójkowskiego, a nawet gdy ich uczucie przeszło do historii, bohaterka nie zniknęła całkowicie ze świata Boskich. W nowych odcinkach ponownie pojawia się w otoczeniu jako dobra znajoma rodziny.

Gdy po kilkuletniej przerwie serial powrócił na antenę, w życiu Kuby pojawiła się jednak już inna kobieta. Sonia, w którą wciela się Helena Englert, jest jego nową partnerką. Bohaterowie zamieszkali pod jednym dachem z Tomkiem i Magdą.

Zawodowe drogi Julii i Heleny ponownie spotkały się w „Tańcu z Gwiazdami”, tyle że tym razem role rozłożyły się zupełnie inaczej. Englert wychodzi na parkiet i poddaje się ocenie, a Wieniawa należy do osób przyznających jej punkty. Po pierwszym odcinku jurorka nie ukrywała zresztą uznania dla występu koleżanki. Mówiła RMF FM, że spodziewała się, iż będzie wobec niej bardziej surowa, ale jej zdaniem Helena dała na parkiecie prawdziwy popis.

„Bardzo ją lubię”. Julia Wieniawa stanęła po stronie Heleny Englert

To właśnie przy okazji „Tańca z Gwiazdami” relacja obu aktorek zaczęła być szerzej komentowana. Wieniawa została zapytana w rozmowie z RMF FM o uczestników obecnej edycji, których znała już wcześniej. Wtedy wróciła do ich wspólnej pracy na planie „Rodzinki.pl” i jasno dała do zrozumienia, że Helena wzbudza jej sympatię.

„Z Heleną pracuję również w serialu «Rodzinka.pl» i tam mogłam ją troszeczkę lepiej poznać. Bardzo ją lubię. Uważam też, że jest mocno krzywdzona w mediach i internecie za to, z jakiej rodziny pochodzi” — mówiła.

To ostatnie zdanie otworzyło znacznie poważniejszy temat. Helena Englert jest córką Jana Englerta i Beaty Ścibakówny. Oboje są cenionymi aktorami, a nazwisko jej ojca od dekad należy do najbardziej rozpoznawalnych w polskim teatrze i filmie. Sama Helena wielokrotnie spotykała się przez to z komentarzami sugerującymi, że kolejne zawodowe możliwości zawdzięcza przede wszystkim rodzinie.

Aktorka zwróciła uwagę, że człowiek nie wybiera domu, w którym przychodzi na świat, a posiadanie znanych rodziców samo w sobie nie powinno odbierać komuś prawa do budowania własnej kariery.

„Przecież po pierwsze to w ogóle nie jest jej wina, a po drugie każdy gra tymi kartami, które dostał od losu. Dlaczego ona ma się wstydzić tego, że jej rodzice są aktorami czy jej tata jest dyrektorem teatru? Gdyby mój tata był stolarzem, miałabym meble od taty w chacie i nie musiałabym wydawać na innego stolarza. Wiecie, o co chodzi? To jest logiczne”.

Wieniawa zwróciła przy tym uwagę na coś jeszcze: jej zdaniem samo pochodzenie z aktorskiej rodziny nie mówi niczego o podejściu Heleny do pracy.

„Ona mogłaby urodzić się w takiej rodzinie i spocząć na laurach, nic nie robić i czuć, że wszystko jest podane na tacy. A tak nie jest. Jest bardzo pracowita, konsekwentna. Mamy podobną cechę, dlatego tak z nią empatyzuję. Jest bardzo uparta jak osioł i wręcz jak jej się mówi: «Nie rób tego», to ona to zrobi. Więc kochani, to nie tędy droga z nią. Zresztą ze mną też. My chyba działamy na przekór temu, co ludzie próbują nam narzucić” — podsumowała.

• ZOBACZ TEŻ: Helena Englert dorastała u boku sławnego ojca. Dziś stawia między nimi jedną ważną granicę

Helena Englert zdobyła się na osobiste wyznanie. Jej słowa poruszyły Julię Wieniawę

Temat rodzinnego nazwiska powrócił z wyjątkową siłą podczas czwartego odcinka „Tańca z Gwiazdami”, wyemitowanego 27 września 2026 roku. Motywem wieczoru był „Wehikuł Czasu”, a uczestnicy wracali do momentów, które szczególnie zapisały się w ich życiu. Helena Englert zdecydowała się opowiedzieć o bardzo osobistym doświadczeniu — fali negatywnych komentarzy związanych m.in. z jej pochodzeniem i karierą.

Aktorka wróciła między innymi do oskarżeń o nepotyzm, z którymi spotkała się po otrzymaniu roli w „Hamlecie” reżyserowanym przez Jana Englerta. Później podobne komentarze pojawiły się przy okazji jej występu na Open’er Festival w 2026 roku. Englert mówiła w programie również o tym, że konsekwencje hejtu przestały dotyczyć wyłącznie jej samej i zaczęły odbijać się na jej najbliższych oraz życiu prywatnym.

To nie był łatwy moment. Zwłaszcza że wizerunek Heleny przez długi czas budowany był wokół jej bezpośredniości, ironii i pewnego rodzaju przekory. Tym razem zdecydowała się pokazać zupełnie inną stronę. Na jej słowa zareagowała później Julia Wieniawa.

W rozmowie z Party.pl jurorka przyznała, że nie spodziewała się tak osobistego wyznania. Sama, jak mówiła, ma tendencję do przeżywania trudniejszych emocji poza kamerami. Dlatego otwartość koleżanki zrobiła na niej szczególne wrażenie.

„Byłam zaskoczona, że ona powiedziała wprost o tym hejcie i o tym, że ją to boli. Trochę nawet pozazdrościłam jej tej odwagi, bo zawsze wychodzę z założenia: «Dobra, nie ma co się nad sobą użalać, milczenie jest złotem. Trudno»” — powiedziała wówczas.

Wieniawa opowiedziała przy tej okazji także o własnym doświadczeniu korzystania z pomocy terapeutycznej. Podkreśliła, że nie uważa tego za temat, który należałoby ukrywać lub którego ktokolwiek powinien się wstydzić.

„Byłam u trzech różnych terapeutów. Jedna terapia trwała u mnie prawie dwa lata. Uważam, że jest to bardzo potrzebne i nie ma w tym absolutnie nic, czego się wstydzić” — dodała.

Najbardziej wymowne były jednak słowa, którymi opisała swoją reakcję na szczerość Heleny: „Byłam taka z niej dumna i wręcz mnie zainspirowała do mówienia głośno też o tym, co czuję. Bo mi też nie jest lekko”.

W słowach Wieniawy słychać świadomość, jak wiele kosztuje publiczne funkcjonowanie, kiedy każda decyzja może zostać skomentowana przez tysiące obcych osób. I jest też coś prostszego — koleżanka, która zna drugą osobę z pracy, dostrzega jej wysiłek i w ważnym momencie mówi to głośno.

• SPRAWDŹ TEŻ: Helena Englert odniosła się do krytycznych komentarzy. Jej wyznanie w TzG porusza: "Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Jestem na lekach od półtora roku"

Edyta Herbuś i Piotr Bukowiecki są razem 9 lat. Nie zawsze było łatwo

Edyta Herbuś i Piotr Bukowiecki tworzą związek od 9 lat. Ich znajomość od początku rozwijała się bardzo szybko. Jak Bukowiecki opowiadał wcześniej w „Dzień Dobry TVN”, od momentu pierwszego spotkania po prostu byli razem.

– „Nie było elementu chodzenia. Po prostu byliśmy razem” – wspominał.

Z czasem zaczęli coraz śmielej mówić o swoim wspólnym życiu. Herbuś podkreślała, że odnalazła w partnerze mężczyznę, z którym łączy ją podobna wizja codzienności.

Dziś, po 9 latach, para nie ukrywa jednak również tej mniej idealnej strony związku. W podcaście Magdy Mołek „W MOIM STYLU” pojawił się temat fundamentów trwałej relacji. Dla Edyty Herbuś odpowiedź była bardzo konkretna: przyjaźń.

– „Dla mnie przyjaźń, bo w tym się zawiera zaufanie, w tym się zawiera swoboda bycia, w tym się zawiera chęć dzielenia się i współtworzenia życia” – mówiła.

Piotr Bukowiecki wskazał z kolei na „decyzję”. Podkreślał, że budowanie relacji wymaga czasu, cierpliwości i uwagi.

„Ocieraliśmy się o rozstanie bardzo, bardzo”. Herbuś mówi o kryzysie

Rozmowa szybko zeszła na znacznie bardziej osobiste tory. Edyta Herbuś przyznała, że podczas 9 lat wspólnego życia zdarzały się chwile, kiedy ich relacja była wystawiona na poważną próbę.

– „Były momenty, kiedy się ocieraliśmy o rozstanie bardzo, bardzo” – wyznała.

Aktorka mówiła także o tym, że w różnych okresach zmieniała się ich bliskość i intymność.

– „Na przestrzeni dziewięciu lat naszych wspólnych ja przestawałam być kochanką w różnych momentach” – powiedziała.

Jednego jednak, jak podkreśliła, nie straciła nigdy.

– „Przyjaciółką nie przestałam być nigdy. Nawet jak odchodziłam od ciebie” – zwróciła się do Piotra Bukowieckiego.

To właśnie wtedy opowiedziała o jednym z najbardziej emocjonalnych momentów ich wspólnej historii.

Edyta Herbuś spakowała walizkę. „Nie wyszłam z tą walizką z domu”

Herbuś była gotowa odejść. Sytuacja potoczyła się jednak zupełnie inaczej, niż mogła się spodziewać.

Aktorka opowiadała, że mężczyzna, przez którego w tamtej chwili cierpiała, jednocześnie zaczął zachowywać się jak ktoś niezwykle jej bliski.

– „Piotr wyłonił mi się jak mężczyzna, który wchodzi w rolę mojej najlepszej przyjaciółki, która mnie utula, ponieważ ja cierpię, bo mój mężczyzna mnie zranił” – wyznała.

Dla samej Edyty Herbuś było to niezwykle trudne do uporządkowania.

– „To było takie dziwne, że to jest ten mężczyzna, który mnie zranił i on w tym momencie tuli moje zranione serce” – mówiła.

Emocje wzięły górę. Walizka była gotowa, ale Herbuś ostatecznie nie przekroczyła z nią progu.

– „Ja w końcu nie wyszłam z tą walizką z domu” – przyznała.

Podobny mechanizm opisywała już wcześniej, gdy mówiła o swoich reakcjach podczas kryzysowych sytuacji.

– „Jak mi się odpali emocja, że coś mnie dotyka mocno, to potrafię spektakularnie pakować walizki i się wyprowadzać. Piotr wtedy zawsze dotyka takiego punktu we mnie, że nie wiem, kiedy się to dzieje, ale zaczynam mu się zwierzać z tego, jak jestem bardzo nieszczęśliwa w tym momencie” – opowiadała.

Oboje płakali. Herbuś zapamiętała tę rozmowę

Tamtego wieczoru nie doszło do rozstania. Zamiast tego para została razem i pozwoliła sobie na emocje.

– „Myśmy oboje płakali i zostaliśmy w tym uścisku do rana” – wspominała Edyta Herbuś.

Aktorka nie ukrywała, jak ważna okazała się dla niej ta noc.

– „To była jedna z najpiękniejszych rozmów w naszej relacji” – powiedziała.

To doświadczenie stało się dla niej kolejnym potwierdzeniem, że fundamentem związku z Piotrem Bukowieckim pozostaje przyjaźń.

– „Nic tej przyjaźni nie jest w stanie wyprzeć w tej ważności, w naszej relacji” – zaznaczyła.

Po 9 latach właśnie ten element wskazuje jako coś, co pozwalało im pozostawać blisko także wtedy, gdy między nimi pojawiały się kryzysy.

– „Ta przyjaźń zawsze była totalnym ugruntowaniem wszystkiego” – podsumowała.

Rodzina patchworkowa także była dla Edyty Herbuś wyzwaniem

Ich wspólne życie to jednak nie tylko relacja we dwoje. Edyta Herbuś od lat funkcjonuje również w rodzinie patchworkowej.

Piotr Bukowiecki ma dwójkę dzieci z pierwszego małżeństwa, a z poprzedniego związku z Dorotą Gardias ma córkę Hanię. Sama Herbuś mówiła u Magdy Mołek o „trójce dzieci” i „dwóch ich mamach”.

Nie ukrywała, że odnalezienie się w takiej rzeczywistości wymagało od niej nauki.

– „Ten patchwork po prostu, który jest po raz pierwszy w moim życiu, ja się muszę tego wszystkiego nauczyć” – przyznała.

Mówiła również o konieczności wyznaczania granic i odnajdywania własnego miejsca w tej rodzinnej układance. Wcześniej podkreślała, że razem z partnerem i jego dziećmi tworzą domową przestrzeń.

To właśnie o tych doświadczeniach Edyta Herbuś mówi dziś bez lukru. Za 9 latami wspólnej historii kryją się zarówno bliskość i przyjaźń, jak i chwile, podczas których walizka była już spakowana. Tamtego wieczoru jednak została w domu — a ona i Piotr Bukowiecki zostali w swoim uścisku do rana.

Prawdziwa historia wraca na ekran

Jesień coraz wyraźniej układa swój serialowy repertuar, a jednym z tytułów, które już teraz przyciągają uwagę, jest „Wśród nocnej ciszy”. Nowa produkcja Jana Holoubka sięga do zbrodni połanieckiej, jednej z najgłośniejszych spraw kryminalnych PRL, i przenosi widzów do Zrębina koło Połańca. W Wigilię 1976 roku ginie tam troje młodych ludzi, kobieta w ciąży, jej mąż oraz jej 13 letni brat. Zostają potrąceni przez autobus, a całe zdarzenie początkowo zostaje uznane za nieszczęśliwy wypadek.

Serial czerpie z reportażu Wiesława Łuki „Nie oświadczam się”, lecz układa tę historię w fabularną, wieloodcinkową opowieść. W jej centrum znajdują się matka ofiar oraz młody policjant Maczek, którzy nie przyjmują oficjalnej wersji wydarzeń i próbują dotrzeć do prawdy. Wokół nich stopniowo zamyka się społeczność, a milczenie staje się jednym z najważniejszych elementów całej historii.

Zobacz też: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść

Obsada, która nadaje tej historii ciężar

Na pierwszych zdjęciach z planu uwagę od razu przyciąga obsada. W „Wśród nocnej ciszy” występują Łukasz Simlat, Justyna Wasilewska, Jędrzej Hycnar, Ewelina Starejki i Tomasz Schuchardt. To zestaw nazwisk, który od początku ustawia serial wśród najciekawiej obsadzonych polskich premier nadchodzącego sezonu.

Jan Holoubek odpowiada za reżyserię formatującą oraz odcinki 1, 2, 3, 4 i 6. Odcinek 5 reżyseruje Maciej Kowalewski, który jest również autorem scenariusza inspirowanego reportażem Wiesława Łuki. Już sam skład zespołu sugeruje produkcję pomyślaną z dużą precyzją, w której aktorstwo, scenariusz i reżyseria mają pracować na jeden, konsekwentny ton.

Pierwsze zdjęcia zapowiadają mocną jesienną premierę

Pierwsze kadry z „Wśród nocnej ciszy” pozwalają zajrzeć do świata, który twórcy budują z dużą dbałością o realia epoki. Za zdjęcia odpowiada Maciej Sobieraj, montażem zajmuje się Rafał Listopad, scenografię przygotował Marek Warszewski, kostiumy Weronika Orlińska, a charakteryzację Mirela Zawiszewska. Całość prowadzi widza w stronę Polski lat 70, odtworzonej poprzez wnętrza, kostiumy i wizualny detal.

„Wśród nocnej ciszy” będzie liczyć sześć odcinków i powstaje w Lulu Production dla TVN Warner Bros. Discovery. Serial trafi do HBO Max, a jego premierę zaplanowano na listopad tego roku. W jesiennym kalendarzu to pozycja, która ma wszystkie elementy mocnej telewizyjnej premiery: prawdziwą historię, rozpoznawalną obsadę, wyrazisty zespół twórców i pierwsze zdjęcia, które już teraz budują atmosferę oczekiwania.

Zobacz też: Takiej komedii w polskim kinie nie było dawno. Nieoczywista opowieść o miłości i fenomenalne role Hycnara, Simlata i Barcisia to tylko część zalet

Gospodarzem turnieju był dziennikarz i wielki propagator sportu, Tomasz Smokowski, a stawką tytuł Drużynowych Mistrzów Polski Dziennikarzy w Padlu. Najlepszy okazał się redakcyjny team CANAL + w składzie: Bartek Ignacik, Marcin Żewłakow, Maciej Zaręba, Katarzyna Jankowska-Maszczyk, Karolina Czeberkus. Drużyna „Turbokozaka” zwyciężyła w wielkim finale z zespołem Eurosportu (Justyna Kostyra, Paula Kania, Marek Furjan, Piotr Kaszubski, Michał Lewandowski, Wojtek Szuchnicki).

W walce o trzecie miejsce drużyna TVP Sport (Marcin Rams, Maja Strzelczyk, Alicja Rosolska, Łukasz Gikiewicz, Robert Podoliński, Maciek Synówka) w zaciętym pojedynku pokonała przyjaciół z redakcji TVP (Robert Stockinger, Marek Bukowski, Aleksandra Rajewska, Emilia Ankiewicz, Przemysław Sroka, Sebastian Królikowski). 

– Kiedy rok temu kończyliśmy pierwszą edycję, widzieliśmy, że dzieje się tu coś niezwykłego i chcemy to powtórzyć. Nigdy wcześniej nie udało się tak wielu mediów zintegrować wokół jednej sportowej idei. Dziś wiemy, że CUPRA Padel News Cup ma swoją własną energię. Na jeden dzień konkurujące ze sobą redakcje spotykają się w zupełnie innej roli – jako zawodnicy, którzy chcą pograć i oczywiście wygrać, dobrze się bawić, ale przede wszystkim pomóc. Właśnie to jest w tym turnieju najfajniejsze – mówi Ada Smokowska, Dyrektorka turnieju CUPRA Padel News Cup i Fundatorka Fundacji Wybiegaj w Przyszłość.

Tu każdy punkt gra dla młodych sportowców

Sportowa rywalizacja jest tu bowiem tylko częścią historii. Całość opłat startowych za udział w turnieju została przeznaczona na rzecz Fundacji Wybiegaj w Przyszłość, która wspiera młodych polskich sportowców finansowo, edukacyjnie i mentalnie. Dzięki niezwykłej aktywności uczestników i charytatywnej akcji klubu Mana Padel, udało się zebrać ponad 43 000 zł.

To właśnie dobroczynny wymiar odróżnia CUPRA Padel News Cup od zwykłego turnieju branżowego. Każda startująca drużyna, każdy rozegrany mecz i każda osoba zaangażowana w wydarzenie dołożyła swoją cegiełkę do wsparcia zawodników, którzy dopiero budują swoją sportową przyszłość.

- Wiem z własnego doświadczenia, że za każdym sukcesem sportowca stoi znacznie więcej niż tylko trening i wynik. Na początku drogi ogromne znaczenie ma to, czy ma się wokół siebie ludzi, którzy dają wsparcie i pomagają rozwijać potencjał. To są właśnie ci ludzi, tutaj!
– mówi Natalia Bukowiecka, wybitna sprinterka, multimedalistka olimpijska.
– Trudno o lepszy przykład tego, jak sport potrafi łączyć osoby różnych światów i pokoleń. Cieszę się, że jako członkini Rady Fundacji Wybiegaj w Przyszłość, mogę być częścią tej inicjatywy. Razem pokazujemy, że pomaganie może mieć bardzo sportową, pełną emocji formę.

Padel to więcej niż sport

CUPRA Padel News Cup jest również dowodem na to, jak szybko padel zdobywa nowych entuzjastów w Polsce. Na kortach spotykają się już nie tylko regularni gracze, ale również przedstawiciele mediów, biznesu, sportu i świata nowych technologii. Jego dynamiczny charakter i społeczny wymiar sprawiają, że wokół padla powstaje coraz większa społeczność.

CUPRA Padel News Cup to spotkanie największych polskich mediów na korcie. Tegoroczna edycja pokazała, że padel może być jednocześnie przestrzenią do sportowej rywalizacji i narzędziem realnej zmiany społecznej. Turniej spełnia tę misję dzięki wsparciu sponsorów – markom CUPRA, Erste Bank Polska, 4MOVE i Head. Partnerami wydarzenia byli Mana Padel i Body Chief, a partnerami medialnymi Wirtualna Polska, Kanał Sportowy, TVP Sport i Jet Line. Organizatorem turnieju jest Agencja Sportfolio. 
Więcej informacji na www.CupraPadelNewsCup.pl oraz na @cupra_padel_news_cup

Materiał promocyjny CUPRA Padel News Cup 2026

Lech i Danuta Wałęsowie: historia miłości

Na temat małżeństwa z Danutą Wałęsą Lech Wałęsa wypowiadał się nader często. Jedni widzieli w tym chęć zwrócenia na siebie uwagi, inni sposób na rozliczenie z przeszłością. Faktem jest jedno: słowa Lecha Wałęsy zawsze są mocne, stanowcze i zaskakujące. Zarówno wtedy, gdy stwierdził, że „nie zamierza złożyć życzeń ani kupić prezentu Danucie z okazji rocznicy ślubu”, jak i wtedy, kiedy bez pardonu odpowiedział na pytanie: „kocham żonę, a jakie mam wyjście?”.

W 2020 roku były prezydent zaskoczył wyznaniem, że nie chce świętować 51. rocznicy ślubu. „Ja jestem wycelowany na dziś i na jutro, a nie na wczoraj. To, co przeszło, zapominam, nie honoruję”, podkreślił Lech Wałęsa w programie Newsroom w Wirtualnej Polsce. „Zmieniają się uroki, te początkowe były ciekawsze, późniejsze, obecne są mało ciekawe. Dlatego staram się nie widzieć tego, nie pamiętać”, podsumował swoje życie małżeńskie. Dodał także, że z żoną chętnie usiądzie i porozmawia, ale nie zamierza wspominać przeszłości. Z pewnością nie są to słowa, które chciałaby usłyszeć jakakolwiek kobieta w rocznicę ślubu...

Nie jest to jednak pierwszy raz, kiedy słowa Lecha Wałęsy wywołują w sieci niemałe zamieszanie. W lipcu 2019 roku udzielił wywiadu włoskiej telewizji, w którym po raz kolejny zaszokował. „Żona mnie nie lubi i nie podobam się żonie teraz na starość”, wyznał szczerze. Dodał także, że wie, iż wielu rodaków nie przepada za nim. Powód? „Wielu mam wrogów, za te wielkie zmiany, z zazdrości”. Nie trzeba dodawać, że to wyznanie wywołało burzę. Niektórzy pisali wprost, że polityk „przynosi wstyd żonie”, że „nie powinien się odzywać”. Inni cytowali przysłowie „mowa jest srebrem, milczenie złotem”.

Wypominano mu również inne wypowiedzi, w których nie szczędził żonie gorzkich słów. A tych w przeszłości nie brakowało...

Zobacz też: Chociaż ich małżeństwo nie przetrwało, zawsze mówił o niej z szacunkiem. Kim jest pierwsza żona Jerzego Bińczyckiego?

Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 1992 roku

Lech Wałęsa w zaskakujących słowach o żonie

A miłość? „Na to nie było czasu. Przy tak dużych rodzinach, przy robotniczym życiu nie ma takich zabaw. Tak się bawią intelektualiści. W robotniczych rodzinach są proste reguły gry”, wyznał w książce Ja. Rozmowa z Lechem Wałęsą autorstwa Cezarego Łazarewicza i Andrzeja Bobera. Mimo tego para doczekała się ósemki dzieci i... temat seksu również został w rozmowie z prezydentem poruszony. „Tak. Zawsze, kiedy wychodziłem z aresztu czy jak wracałem z delegacji, kochaliśmy się bardziej. Tyle było miłości”, dodał.

Książka była odpowiedzią na dzieło Marzenia i tajemnice autorstwa Danuty Wałęsy, wydanej w 2011 roku, która okazała się bestsellerem. W trzech pierwszych miesiącach od premiery sprzedano aż trzysta tysięcy jej egzemplarzy! Według mediów, była pierwsza dama miała zarobić na niej nawet dwa miliony złotych. Pozycja męża, wydana w 2017 roku, sukcesu nie powtórzyła, ale Lech Wałęsa wypowiedział się w niej bardzo surowo na temat własnego małżeństwa.

„Rodzina się skończyła, gdy żona wyłamała się z obowiązków małżeńskich”, stwierdził gorzko. „Byłem wychowany w duchu „nie mów nikomu, co się dzieje w domu”. Co się w domu robi, jak się zachowuje – tego się nie wynosi. A ona wyniosła. Dlatego u mnie straciła. Nadal się szanujemy, ale to już nie jest moje dawne małżeństwo. Taki już jestem. [...] Danka powiedziała parę rzeczy za dużo. Dlatego od tego czasu nie możemy się pozbierać”, zwierzał się.

Czytaj również: Joanna Szczepkowska łamała rodzinne tabu, gdy odkrywała historię swojego słynnego dziadka — Jana Parandowskiego

Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 1980 roku

Nie doprecyzował jednak, o co dokładnie chodziło. „Moja żona wiele rzeczy opowiedziała, których nie należało opowiadać. To spowodowało, że jestem inaczej postrzegany. Żona nie może mi darować, że zostawiłem wszystko: dom, dzieci, ją. Że mnie to nie interesowało. Tylko Polska, demokracja, reformy, koncepcje”, wyliczał.

Jak się okazało, były prezydent ma również żal do małżonki, że po sukcesie książki Marzenia i tajemnice stała się bardziej asertywna i nie może już jej dyktować, co ma robić. „Świetna dziewczyna w czasie walki. Świetna matka. Ale przejęła mi władzę wszędzie, sama o wszystkim decyduje, chce być nade mną”, żalił się. Słowa te potwierdził w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” w maju 2021 roku. „Gdy mieliśmy problemy, byliśmy idealnym małżeństwem. A teraz, gdy dzieci wyfrunęły i zostaliśmy sami, bez przerwy szukamy zwady. Bo kiedy są kłopoty, człowiek się nimi zajmuje. A kiedy znikają, to zaczynamy się nudzić”, stwierdził.

Zobacz także: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem

Danuta i Lech Wałęsowie w 2008 roku

Danuta Wałęsa: jakie dziś ma relacje z mężem?

Obecnie małżonkowie chodzą swoimi ścieżkami. Każde z nich ma własne nawyki – Lech Wałęsa nadal jest zaangażowany w politykę, a poza tym wiele czasu spędza przed komputerem. „Powiem tak z ręką na sercu, do mojego męża nie można teraz dotrzeć. Jak zaczął się tak angażować w ten komputer, to bardzo walczyłam. Płakałam, krzyczałam, prosiłam, tłumaczyłam. Wchodziłam do gabinetu i mówiłam: „Patrz, jak to nasze życie wygląda! Ty siedzisz w internecie, a ja co?”. A on na to: „No to siadaj na krześle koło mnie”. Albo: „To będziemy przez komputer rozmawiać: ty na górze, ja na dole”. Powiedziałam: nie!”, wyznała Danuta Wałęsa Renacie Grochal w rozmowie dla Newsweeka.

Okazuje się, że Lech Wałęsa nie chce zmieniać swoich przyzwyczajeń. Odmawia, kiedy żona namawia go na wspólny wyjazd lub chociaż spacer. „Nie chce, bo jemu jest dobrze tak, jak jest. Wcześnie wstaje, po szóstej już jest na dole. Kiedyś robiłam mu śniadanie, ale teraz sam sobie robi i idzie do gabinetu obok. Nieraz cały dzień się nie widzimy. Ja idę po zakupy czy na działkę, bo mam przy domu kawałek ziemi. On o 8.15 wyjeżdża do biura, wraca na 13, je obiad i idzie do gabinetu. [...] Mówię czasem do męża: „Ty jesteś PiS, a ja jestem Platforma”. Bo on mówi tylko swoje i wychodzi. Ma swoje zajęcia, swój gabinet, swoją sypialnię”, opowiadała była Pierwsza Dama.

Danuta Wałęsa przyznała wprost, że zrobiła wszystko, co było możliwe, by poukładać ich relacje. Jest to jednak niezwykle trudne. „Nie mam też wyrzutów sumienia, bo zrobiłam jako kobieta wszystko, co możliwe, żeby to skleić na nowo. A teraz proszę bardzo – on swoje, ja swoje. Dwoje różnych ludzi pod jednym dachem”, mówi. Wiele czasu zajęło jej pogodzenie się z sytuacją. Bardzo pomogło jej napisanie książki Marzenia i tajemnice.

Teraz po prostu nie ogląda się na męża. Żyje swoim życiem – spotyka się z koleżankami, chodzi do teatru z kuzynką. „Mój mąż nie potrafi się odciąć od polityki. Zaangażował się w ten komputer kompletnie, nawet w nocy coś sprawdza na tablecie. Jak kiedyś powiedział dziennikarzom, że zamienił żonę na komputer, to było mi przykro i źle się z tym czułam. Komputer zabiera mu czas i potem tego czasu brakuje nawet na kontakty z dziećmi. Kiedy Jarek kandydował na prezydenta Gdańska, też tego czasu nie miał za wiele”, powiedziała Danuta Wałęsa.

Podobnie było w przeszłości, kiedy Lech Wałęsa intensywnie zajmował się polityką. To na jego żonie spoczywał ciężar wychowania dzieci i opieki nad całą rodziną. Podział ról w małżeństwie Wałęsów był tak mocny, że były prezydent nigdy nie zmienił pieluchy żadnemu ze swoich dzieci. „Jak Ania, szósta z kolei, była malutka w 1980 roku, to jeszcze były tetrowe pieluchy. Wyszłam do sklepu, Anię trzeba było przebrać. A on zamiast to dziecko wytrzeć i umyć, wyciągnął brudną pieluchę i włożył czystą na tę brudną pupę. To było jego przewijanie”.

W swojej książce wyznała: „[...] ja jestem tylko od wykonywania zadań. Dziś przyznam, że myślałam błędnie. Wspólne życie powinno przebiegać bardziej na zasadzie równowagi. [...] On tego raczej nie docenia, może nie umiał, może nie był nauczony, może nie pracował nad sobą. Zawsze uważał, że powinno się odbierać jako szczęście to, co on robi. Natomiast ja uważam, że aby ten drugi człowiek był szczęśliwy, należy mu to szczęście okazywać, dawać”.

„Czasem myślę, że on mnie nigdy nie kochał. Tyle spraw było ode mnie ważniejszych. On też nie pozwala mi się kochać tak, jak kiedyś. Jesteśmy obok siebie, a nie razem. A ja bym chciała, żeby był ze mną, jak dawniej”, mówiła Danuta Wałęsa w wywiadzie dla VIVY!. Nigdy nie myślała jednak o rozwodzie.

Niektóre nieporozumienia traktuje jak anegdoty. W Marzeniach i tajemnicach zdradziła na przykład, co usłyszała od Lecha Wałęsy chwilę po złożeniu przysiąg małżeńskich. „Bardzo wiele rzeczy uleciało z mojej pamięci”, pisała o ślubie w swoich wspomnieniach. „O! Przypomniała mi się jedna rzecz. Już po przysiędze przed ołtarzem mój mąż powiedział: „Ojej! Co ja zrobiłem?!”. Jak dziś pamiętam to zdanie”, wyznała.

Danuta Wałęsa i Lech Wałęsa w 2019 roku

Danuta Wałęsa: druga część biografii „Marzenia i tajemnice”

O planach napisania kolejnej książki byłej Pierwszej Damy poinformował w rozmowie z Newsweekiem jej syn Jarosław Wałęsa. „Mam nadzieję, że pracuje nad drugą częścią książki. Odezwa po pierwszej edycji była tak ogromna, tyle listów mama otrzymała, tyle razy kobiety mówiły, że to jest ich historia... Więc mam nadzieję, że mama ciężko pracuje nad książką, może właśnie nad takim dialogiem z czytelniczkami”, przyznał.

„Ona otworzyła wszystkim Polkom oczy na to, jak wiele od nich zależy. Jak bardzo powinniśmy być wdzięczni naszym matkom i żonom za to, ile nam facetom dają siły”, podkreślił w wywiadzie z magazynem. „Moja mama to bardzo silna kobieta, która umożliwiła ojcu, żeby mógł zostawić rodzinę dla polityki. To właśnie ten tandem moich rodziców pozwolił mu na to, żeby w latach 80. być tak skutecznym politykiem. To wszystko dzięki temu, że miał za żonę tak silną kobietę”, dodał.

Danuta Wałęsa i Jarosław Wałęsa w sesji VIVY! w 2014 roku

Maria Jeleniewska i Tomasz Fornal. Internet od dawna spekuluje o tym, że łączy ich coś więcej niż zwykła znajomość

Fotografia na Instagramie, dostrzeżony szczegół, kilka komentarzy — tyle wystarczyło, by nazwiska Marii Jeleniewskiej i Tomasza Fornala znów pojawiły się obok siebie. Na razie przede wszystkim w domysłach internautów, którzy dopatrują się między nimi romantycznej relacji.  

O 24-letniej influencerce jest jednak głośno nie tylko za sprawą pytań o miłość. Ulubienica internautów ma na koncie zwycięstwo w 16. edycji „Tańca z Gwiazdami”, a obecnie występuje w „Azja Express” u boku Zoi Skubis. Jej telewizyjne wyzwania przyciągają uwagę, choć obok rozmów o kolejnych występach wciąż powracają spekuacje o to, co dzieje się poza kamerami w jej życiu prywatnym.

Sam Fornal już wcześniej zabrał głos w sprawie swojego życia uczuciowego. W jednej z transmisji na żywo u Maria i Nitra powiedział wprost, że jest singlem. Jego słowa nie zamknęły jednak tematu. Nazwisko Jeleniewskiej wciąż pojawiało się obok jego własnego — choć nadal jedynie w romantycznych scenariuszach kreślonych przez internautów.

Czytaj też: Brat Tomasza Fornala też jest siatkarzem. Sportowiec ujawnia, jak dziś wygląda ich relacja

Aliaksandr Valodzin/East News / Maria Jeleniewska

Jeden bukiet wystarczył. W sieci ponownie zaczęły się spekulacje

Tym razem uwagę internautów przyciągnęły kwiaty. Bukiet, który Maria Jeleniewska miała pokazać na InstaStories, części obserwatorów przypominał ten wręczony Tomaszowi Fornalowi podczas powitania reprezentacji Polski na lotnisku. Siatkarze wrócili wówczas ze złotym medalem mistrzostw Europy. Takie same kwiaty otrzymał jednak nie tylko Fornal, lecz także pozostali zawodnicy.

To wystarczyło, by powróciły pytania o znajomość influencerki i sportowca. W komentarzach porównywano bukiety: jedni przekonywali, że kompozycje są takie same, inni wskazywali na różnice.  

Maria Jeleniewska o życiu uczuciowym. „Jestem szczęśliwą singielką”

Bukiet dał początek kolejnym domysłom, ale odpowiedź na pytanie o miłość przyniosła rozmowa z samą Jeleniewską. Podczas jednego z wydarzeń influencerka została zapytana przez Pudelka, czy jest szczęśliwie zakochana.

„Jestem szczęśliwą singielką i mogę to oficjalnie powiedzieć” — odpowiedziała.

Gdy padło pytanie, czy obecnie się z kimś spotyka, opowiedziała o tym, co zajmuje ją na co dzień i jakie ma plany. Wśród nich znalazły się sportowe wyzwania i studia. Nowej znajomości nie wyklucza, ale podkreśla, że nie szuka partnera na siłę.

„Nie skupiam się na tym. Mam inne cele na ten moment. Bardzo bym chciała przebiec dobrze maraton za miesiąc, chciałabym zrobić połówkę Ironmana w przyszłym roku, pójść na studia. Raczej stawiam na samorozwój, ale jeśli kogoś poznam... Jestem otwarta, ale nie szukam na siłę” — mówiła w rozmowie z Pudelkiem.

 Internet może więc nadal analizować zdjęcia i bukiety, ale słowa samej zainteresowanej pozostawiają znacznie mniej miejsca na domysły.

Ich historia rzeczywiście ma w sobie coś z filmowego scenariusza. Jest przypadkowe spotkanie, wielka fascynacja, błyskawiczna kariera i dom pełen artystów. Jest też kryzys, rozstanie i uczucie, które – przynajmniej ze strony Dmoch – nie skończyło się wraz z rozwodem. Janusz Kruk pozostał jedną z najważniejszych osób w jej życiu.

Elżbieta Dmoch miała 17 lat, gdy Janusz Kruk zobaczył ją na studniówce

Poznali się pod koniec lat 60. na studniówce Elżbiety Dmoch na warszawskim Grochowie. Janusz Kruk występował wtedy z zespołem Warszawskie Kuranty, który przygrywał uczniom podczas zabawy. Towarzyszył mu Cezary Szlązak. To właśnie wtedy Kruk zwrócił uwagę na wysoką, piękną 17-latkę biorącą udział w konkursie piosenki.

Muzyka była obecna w życiu Elżbiety Dmoch od dzieciństwa. Chodziła na lekcje śpiewu i uczyła się w szkole muzycznej. Kiedy Kruk usłyszał jej głos, zaprosił ją do Warszawskich Kurantów. Nastolatka została wokalistką i flecistką zespołu.

W 1971 roku narodziła się nowa formacja – 2 plus 1. Niedługo później stała się jednym z najpopularniejszych zespołów w kraju. Grupa pojawiała się na najważniejszych festiwalach, a piosenki takie jak „Chodź, pomaluj mój świat”, „Czerwone słoneczko”, „Windą do nieba” czy „Iść w stronę słońca” weszły do kanonu polskiej muzyki rozrywkowej. Zespół koncertował również poza Polską, m.in. w Japonii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, na Kubie i w ZSRR.

Elżbieta Dmoch szybko została jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. Przyciągała uwagę nie tylko głosem, lecz także urodą, sceniczną energią i charakterystycznym stylem. Janusz Kruk był pod jej urokiem od ich pierwszego spotkania. Z czasem również ona odwzajemniła jego uczucie.

Sytuacja była jednak skomplikowana. Kruk miał wówczas żonę i córkę. Zdecydował się odejść od rodziny i związać z Dmoch. W marcu 1973 roku, niedługo po rozwodzie muzyka, Elżbieta i Janusz wzięli ślub.

Zamieszkali na warszawskiej Sadybie. Ich dom szybko stał się jednym z miejsc spotkań ówczesnego artystycznego świata. Bywali tam muzycy, dziennikarze, artyści i przyjaciele pary. Życie zawodowe i prywatne właściwie się przenikało – w domu powstało również studio nagraniowe.

• ZOBACZ TEŻ: 100 lat temu urodził się najsłynniejszy amant PRL-u. Tadeusz Pluciński miał słabość, której nigdy nie pokonał

Razem podbili polską scenę. Po latach w ich małżeństwie pojawił się kryzys

Przez długi czas mogli sprawiać wrażenie pary idealnej. Łączyła ich miłość i muzyka, a sukces 2 plus 1 otworzył przed nimi świat. Za kulisami ich wspólnego życia coraz wyraźniej dawały jednak o sobie znać różnice charakterów.

Janusz Kruk uchodził za człowieka towarzyskiego, lubiącego intensywne życie i spotkania z przyjaciółmi. Elżbieta Dmoch była bardziej wycofana i potrzebowała spokoju. Wieloletni współpracownik zespołu Marek Dutkiewicz wspominał później, że to właśnie Dmoch niejednokrotnie mobilizowała męża do pracy i komponowania.

W połowie lat 80. popularność 2 plus 1 zaczęła słabnąć. Album „Antidotum”, który ukazał się w 1989 roku, nie powtórzył sukcesów wcześniejszych wydawnictw. W tym samym czasie coraz trudniejsza stawała się również sytuacja między małżonkami.

Osoby z ich otoczenia wspominały później o zdradach Janusza Kruka. Dmoch bardzo przeżywała kryzys związku. Ich wspólna historia zaczęła w pewnym sensie zataczać koło – przed laty to dla niej muzyk zakończył swoje pierwsze małżeństwo, teraz sam zakochał się w innej kobiecie.

Nie oznacza to jednak, że uczucie, które przez lata łączyło Dmoch i Kruka, można sprowadzić wyłącznie do jego dramatycznego finału. Przeżyli razem kilkanaście intensywnych lat. Tworzyli muzykę, koncertowali, podróżowali i budowali jeden z największych fenomenów polskiej sceny lat 70. i 80.

W 1989 roku ich małżeństwo oficjalnie zakończyło się rozwodem. Dla Elżbiety Dmoch było to szczególnie trudne doświadczenie. Jak wspominały później osoby z jej otoczenia, Janusz Kruk pozostawał dla niej kimś znacznie więcej niż byłym mężem.

Rozwód nie zakończył ich więzi. Elżbieta Dmoch wciąż była blisko Janusza Kruka

Po rozstaniu ich drogi nie rozeszły się całkowicie. Nadal razem występowali, spotykali się przy okazji prób i utrzymywali kontakt. Zamiast całkowitego zerwania relacji pojawiła się przyjaźń – choć dla Elżbiety Dmoch pogodzenie się z nową rzeczywistością nie było łatwe.

Janusz Kruk ułożył sobie życie na nowo, ponownie się ożenił i doczekał dwóch synów. Dmoch nie próbowała zatrzymać go przy sobie. Z relacji przyjaciół wynika jednak, że uczucie do byłego męża długo pozostawało dla niej niezwykle ważne.

Kruk zmagał się również z poważnymi problemami kardiologicznymi. Przeszedł zabieg wszczepienia zastawki, ale – jak wspominały osoby z jego otoczenia – nie zmienił radykalnie swojego intensywnego stylu życia.

W czerwcu 1992 roku Janusz Kruk zmarł wskutek zawału serca. Miał zaledwie 45 lat.

Jego pogrzeb stał się jednym z najbardziej przejmujących momentów w historii Elżbiety Dmoch. Maria Szabłowska wspominała po latach, że artystka pojawiła się na uroczystości z jedną różą. Dla wokalistki była to strata człowieka, z którym dzieliła nie tylko małżeństwo, lecz także młodość, scenę i największe zawodowe sukcesy.

Po śmierci Kruka Dmoch coraz bardziej wycofywała się z życia publicznego. Jeszcze próbowała wrócić na scenę – w 1998 roku uczestniczyła w reaktywacji 2 plus 1, a publiczność przyjęła ją niezwykle ciepło. Ostatecznie jednak wybrała życie z dala od mediów. Jej ostatni sceniczny występ odbył się w 2002 roku w Łomży.

Dziś, kiedy Elżbieta Dmoch świętuje 75. urodziny, piosenki 2 plus 1 wciąż brzmią w radiu, filmach i serialach. A historia jej związku z Januszem Krukiem pozostaje jednym z najbardziej poruszających rozdziałów w biografii artystki – opowieścią o spotkaniu dwojga młodych ludzi, wspólnym sukcesie i uczuciu, którego ślady pozostały na długo po ich rozstaniu.

• SPRAWDŹ TEŻ: Po wypadku zrezygnowała z estrady i założyła znaną markę. Jak wygląda życie Steni Kozłowskiej?

Elżbieta Dmoch po 2000 roku

Źródło: Plejada, Interia Muzyka, Super Express, Uwaga TVN, Fakt, Pomponik.pl, Dziennik Wschodni

ZOBACZ TAKŻE: Motyle, płynne garnitury i nocny blask. Tak Silvana Armani prowadzi markę w nową erę

Nie tylko moda. Na tym wybiegu liczyła się osobowość

W tym roku hasło zyskało jeszcze jeden wymiar. Motyw „Express Your Worth” kierował uwagę na siłę ekspresji – prawo do własnego stylu, wieku, temperamentu i sposobu bycia. Obok Kendall Jenner, Evy Longorii, Jane Fondy, Violi Davis, Cary Delevingne czy Andie MacDowell pojawiła się także Grażyna Torbicka. Wspólnym mianownikiem nie był jeden kanon urody, lecz pewność, z jaką każda z kobiet zaznaczała swoją obecność.

Grażyna Torbicka z polskim akcentem w sercu Paryża

Grażyna Torbicka ponownie reprezentowała Polskę podczas wydarzenia. Na wybiegu wystąpiła w kreacji domu mody Gemy Maalouf, uzupełnionej mocnym makijażem oczu i świetlistą cerą. Jej obecność idealnie wpisywała się w ideę pokazu: elegancja nie potrzebuje metryki, a autentyczność potrafi przyciągać uwagę skuteczniej niż najbardziej spektakularna stylizacja.

CZYTAJ TEŻ: Pokaz Fendi wiosna-lato 2027: włoska dekadencja w rockowym wydaniu

To właśnie różnorodność była jednym z najmocniejszych obrazów wieczoru. Doświadczone ikony kina szły obok przedstawicielek młodszego pokolenia, aktorki obok modelek i artystek. Każda opowiadała inną historię, a wybieg stawał się przestrzenią do jej wyrażenia.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez L'Oréal Paris Official (@lorealparis)

I wtedy pojawiła się Céline Dion

Gdy wydawało się, że pokaz powiedział już wszystko, światła ponownie skupiły uwagę publiczności. Na wybiegu pojawiła się Céline Dion, nadając finałowi wyjątkowo emocjonalny charakter. W czarnej sukni od Schiaparelli zaśpiewała hit "I'm Alive", co idealnie dopełniło atmosferę pokazu.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez L'Oréal Paris Official (@lorealparis)

Jej obecność była pięknym domknięciem wieczoru poświęconego kobiecej sile, indywidualności i odwadze w wyrażaniu siebie. W otoczeniu uczestniczek Le Défilé dobrze znane „Jesteś tego warta” zabrzmiało tego wieczoru nie jak reklamowe hasło, lecz jak osobista deklaracja.

Władimir Kliczko poszedł do sądu. Chce zabezpieczyć majątek córki

Hayden Panettiere odeszła 16 sierpnia 2026 r. w wieku 36 lat. Po jej stracie uwaga najbliższych skupiła się na przyszłości córki i zabezpieczeniu tego, co aktorka po sobie pozostawiła. Władimir Kliczko, ojciec 11-letniej Kai, zdecydował się więc na formalny krok i zwrócił się do sądu z wnioskiem o czasowe powierzenie mu pieczy nad majątkiem dziewczynki. Jego działania nie mają służyć przejęciu własności byłej partnerki, lecz umożliwić mu reprezentowanie interesów córki w kwestiach związanych ze spadkiem po matce.

Jak informuje TMZ, Kaya nie mieszka na stałe w Kalifornii. Mimo to Kliczko wskazuje, że to właśnie tamtejszy sąd powinien rozpatrywać sprawy dotyczące jej majątku. Powód jest konkretny: jako spadkobierczyni Hayden Panettiere dziewczynka ma prawo do aktywów objętych postępowaniem spadkowym prowadzonym w Kalifornii. To właśnie te okoliczności mają stanowić podstawę wniosku złożonego przez jej ojca.

W dokumentach złożony do sądu 24 września były bokser podkreśla, że w tej sprawie liczy się czas. Jego zdaniem brak osoby, która mogłaby oficjalnie reprezentować interesy związane ze spadkiem, może narazić część majątku na utratę, zniszczenie lub przejęcie.

Czytaj też: Hayden Panettiere nie żyje. Ujawniono oficjalną przyczynę śmierci 36-letniej gwiazdy

Agenci federalni zabrali rzeczy z domu Hayden Panettiere?

Z dokumentów wyłania się jeszcze jeden, wyjątkowo intrygujący wątek tej sprawy. Jak informuje TMZ, w toku prowadzonego śledztwa w domu Hayden Panettiere pojawili się agenci federalni, którzy zabrali część należących do niej rzeczy. Władimir Kliczko chce mieć możliwość oficjalnego działania w imieniu majątku córki także po to, by po zakończeniu postępowania móc dochodzić zwrotu zabezpieczonych przedmiotów.

To jednak nie wszystko. Według Kliczki jeszcze przed śmiercią Hayden miała zatrudnić firmę ochroniarską, która zabezpieczała jej dom i znajdujące się w nim rzeczy. Powodem miały być udokumentowane podejrzenia, że ktoś uzyskał dostęp do jej domu. Kliczko argumentuje więc, że ze względu na zainteresowanie, jakie wzbudza majątek Hayden Panettiere, konieczne jest szybkie ustanowienie przedstawiciela prawnego, który będzie mógł zabezpieczyć posiadłość. Po odejściu Panettiere zdecydowano się dodatkowo zabezpieczyć jej dobytek. Z treści wniosku wynika, że zmieniono zamki w nieruchomości aktorki, a część należących do niej rzeczy została przewieziona w inne miejsce. Chodziło m.in. o garderobę i dodatki od renomowanych projektantów.

Sprawa nabiera jeszcze większego znaczenia, bo Kaya ma przejąć znacznie więcej niż tylko rzeczy zabezpieczone przez śledczych czy przedmioty, których los pozostaje niejasny. TMZ podaje, że Hayden Panettiere nie pozostawiła testamentu, co oznacza, że to jej córka ma zostać jedyną spadkobierczynią całego majątku.

Na tym etapie Kliczko zabiega jedynie o rozwiązanie tymczasowe Sąd ma zająć się wnioskiem na początku października. 

Zagrał kilkadziesiąt wybitnych ról w teatrze, m.in. w „Tangu” Mrożka. W Kabarecie Starszych Panów śpiewał piosenki, które weszły do klasyki polskiej rozrywki: „Addio Pomidory”, „Bo we mnie jest seks”, „Już kąpiesz się nie dla mnie”. W miłości był stały i wierny. Jak wyglądało małżeństwo Marii i Wiesława?

Wiesław Michnikowski i Maria Sobieszek: historia miłości

Poznali się w latach 50. w Muzeum Narodowym w Warszawie, na wystawie Canaletta. Piękna Maria Aniela Sobieszek od razu wpadła młodemu aktorowi w oko. Było to tuż przed premierą spektaklu Hanny Januszewskiej "Magazyn Małgorzaty Charette" w Teatrze Nowym. Grupa aktorów z teatru wybrała się wtedy do Muzeum Narodowego na wystawę obrazów Canaletta. Michnikowski opowiadał w książce "Tani drań", że chcieli bardziej wczuć się w rolę. Traf chciał, że po tej wystawie oprowadzała ich Maria. Śliczna dziewczyna – absolwentka historii sztuki — od razu zauroczyła aktora.

Zobacz też: Wzięli ślub głównie dla córki. Katarzyna Bujakiewicz i Piotr Maruszewski od lat tworzą zgrany duet

Wiesław Michnikowski: chłopiec czysty i niewinny

Maria Sobieszek była osiem lat młodsza od swojego przyszłego męża. Urodziła się w 1930 roku, on w 1922. Oboje pochodzili z Warszawy. Michnikowskiemu, kiedy zastanawiał się, kim zostanie, jak dorośnie, zawód aktora w ogóle nie przychodził do głowy. Jego mama liczyła na to, że syn będzie księdzem. Na jednej z mszy, Wiesław postanowił zaśpiewać. Jego wybór padł na arię z miłosnej operetki "Bajadera", co nie ucieszyło jego matki. Dostał straszną burę, a rodzicielka pozbyła się wówczas nadziei, że syn zostanie duchownym.

„To się zdarzyło w naszej parafii, w kościele Wszystkich Świętych. Biedna mama była tym nieco przerażona i szczerze mnie za ten wybryk zrugała. W ogóle miała ze mną sporo kłopotu, bo chciała, żebym został księdzem – w rodzinie miała dwóch stryjów prałatów – a ja zszedłem na taką złą drogę, wręcz się "stoczyłem", żartował w rozmowie z Jolanta Ciosek.

Studia aktorskie zdał eksternistycznie i zdobył angaż w warszawskim Teatrze Współczesnym. Szybko doceniono jego talent. Dyrektor Erwin Axer był nim zachwycony. "Niewysoki, pełen słodyczy, chowa się przed wzrokiem obcych, ciemne oczy spoglądają z wyrzutem, a przy tym to chłopiec czysty i niewinny", mówił o młodym aktorze (cytat za kultura.onet.pl). Michnikowski występował w Teatrze Współczesnym przez 33 sezony.

Grał w niemal wszystkich polskich premierach Sławomira Mrożka: "Zabawie", "Tangu", "Szczęśliwym wydarzeniu", "Emigrantach", "Krawcu", Widzowie pamiętają go z takich filmów jak "Gangsterzy i filantropi", "Hydrozagadka", "Hallo Szpicbródka", czy Seksmisja" z brawurową postacią Jej Ekscelencji. Dzieci kojarzą jego głos z Papą Smerfem.

Wiesław Michnikowski dla żony pisał wiersze

Maria Aniela Sobieszek i Wiesław Michnikowski wzięli ślub w 1956 roku. Zapytany w wywiadzie-rzece przez swojego syna, czy długo musiał starać się o względy Marii, aktor wyznał, że trochę to trwało. Zapraszał ją na randki, przychodził po nią po pracy pod muzeum i zabierał do modnej wówczas knajpy Kameralna na Nowym Świecie. Schodziła się tam na dancingi artystyczna bohema. Próbował zaimponować jej także poezją. Napisał wiersz, który zaczynał się od słów „Kocham Cię, gdy mi mówisz, że jestem komiczny…”. Wreszcie trafił do jej serca. Po ślubie para doczekała się dwójki synów - Marcina, który pracuje jako pracownik naukowy w Instytucie Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej PAN w Warszawie oraz Piotra, cenionego rzeźbiarza.

Zobacz też: Chociaż ich małżeństwo nie przetrwało, zawsze mówił o niej z szacunkiem. Kim jest pierwsza żona Jerzego Bińczyckiego?

Maria postawiła na dom i rodzinę

"Wasza Matka zasługuje na to, żeby ją beatyfikować", mówił do syna Marcina MIchnikowskiego w książce "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka). Aktor od początku twierdził, że żona nie miała z nim łatwego życia. Poświęciła się dla rodziny, rezygnując ze swoich życiowych planów. Zaledwie dwa lata od objęcia stanowiska przewodniczki w muzeum, odeszła z pracy i zajęła się wychowaniem synów. Michnikowski dużo grał, przez lata był w domu gościem, więc wszystkie obowiązki domowe spadły na nią.

"Wtedy nawet zakupy, wydawałoby się rzecz banalna, były sporym wyzwaniem. Trzeba było wiedzieć, gdzie rzucą towar, i odstać swoje w kolejce", wspominał poświęcenie żony Wiesław Michnikowski. Wspólnie wyjeżdżali na wakacje i wtedy cieszyli się z bycia razem, całą rodziną.

Zobacz też: Dzięki Elvisowi Presleyowi wciągnęła się w muzykę, pokochała swojego szefa. Tajemnice Marii Szabłowskiej

"Na ferie zimowe nie mogłem nigdzie z wami wyjeżdżać ze względu na pracę w teatrze. Za to w wakacje, w czasie gdy teatry były zamykane na lato, jechaliśmy na dłużej", opowiadał swojemu synowi w książce "Tani drań". Swoje dzieci trzymał z daleka od aktorstwa, choć propozycji, nie brakowało. Doskonale bowiem wiedział, czym to grozi. "Wystarczył jeden nienormalny w rodzinie, czyli ja", tłumaczył. Mówił do syna: "Pamiętam, jak po obejrzeniu w telewizji powtórki mojej parodii westernu "Pieśni prerii" zapytałeś mnie, kiedy wróciłem do domu: "Tato, czego się tak wygłupiasz?".

Maria i Wiesław Michnikowscy: życie w małżeństwie

Maria i Wiesław Michnikowscy prowadzili spokojne życie, aktor był skromnym człowiekiem, wielu uważało, że zbyt skromnym jak na swój talent. Był też zamknięty w sobie, niewielu ludzi dopuszczał do swojego świata. Kiedy przebywał z rodziną, większość czasu poświęcał synom. „Chyba najbardziej lubiłem wspólne majsterkowanie. Najfajniejsza zabawa była przy wspólnym budowaniu makiet do kolejki elektrycznej — mówił Michnikowski, który z powodzeniem zajmował się też domowymi remontami. Był złotą rączką i zamiast wzywać fachowców, wszelkie awarie usuwał sam. Nie rozstawał się również z kamerą, kiedyś myślał, że będzie operatorem.

"Kiedy urodził się Piotr, na oddział porodowy wpadłem sześć godzin po tym, jak przyszedł na świat. A potem co miesiąc kręciłem scenki z wami, aby nie przegapić żadnego momentu waszego dorastania”, wspominał w rozmowie z synem. Michnikowscy doczekali się trójki wnuków. Mateusz jest aktorem (znanym m.in z "Na Wspólnej"), Roch – operatorem filmowym, a Jakub – reżyserem i scenarzystą filmowym.

Maria i Wiesław Michnikowscy przeżyli ze sobą 53 lata. Maria Michnikowska zmarła w 2009 roku. Aktor bardzo przeżył śmierć żony, zapadł się w sobie, zaczął chorować. Odszedł osiem lat później, 29 września 2017 roku, dzisiaj mija 9. rocznica jego śmierci. Oboje z żoną zostali pochowani na warszawskich Powązkach

ZOBACZ TAKŻE: Wygląda zaskakująco, ale działa genialnie. Ten kolor korektora maskuje zaczerwienienia

Najmodniejsza grzywka jesieni nie powinna wyglądać zbyt idealnie

To właśnie ten niewymuszony efekt sprawia, że fryzura wygląda nowocześnie, ale nie jest sezonową ekstrawagancją. Pasuje zarówno do długich, prostych włosów, jak i delikatnych fal.

Dakota Johnson i Taylor Swift pokazują, jak nosić to cięcie

Najlepszej inspiracji dostarczyły ostatnio Dakota Johnson i Taylor Swift, które w teledysku „Patient Zero” pojawiły się z praktycznie takim samym cięciem. Obie mają długie włosy połączone z pełną, miękką grzywką sięgającą okolic brwi.

Mimo podobnej fryzury efekt nie jest identyczny. U Dakoty cięcie podkreśla jej charakterystyczny, lekko nonszalancki styl, u Taylor wygląda bardziej klasycznie. To dobry dowód na to, że ten rodzaj grzywki można dopasować do różnych typów urody i sposobu stylizacji.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Taylor Swift (@taylorswift)

CZYTAJ TEŻ: 3 najlepsze kremy barierowe na coraz chłodniejsze dni. Doskonale zabezpieczą skórę przed zimnem

Sekret tkwi w miękkiej linii wokół twarzy

Dłuższe pasma przy skroniach tworzą delikatną ramę dla twarzy, zamiast ostro odcinać grzywkę od reszty fryzury. Dzięki temu całość wygląda lżej, a uwaga naturalnie kieruje się na oczy.

Dużą zaletą tego cięcia jest również to, że dobrze wygląda podczas odrastania. Z czasem grzywka może płynnie przejść w dłuższe pasma przy twarzy. To fryzura dla tych, którzy jesienią mają ochotę na zmianę, ale niekoniecznie na rewolucję.

Marek Kondrat i Antonina Turnau razem na premierze „Lalki”

Czerń, blask fleszy i atmosfera wielkiej premiery. Tego wieczoru w Teatrze Wielkim — Operze Narodowej w Warszawie wszystkie spojrzenia szybko skierowały się właśnie na nich. Marek Kondrat i Antonina Turnau niezwykle rzadko pojawiają się razem podczas oficjalnych wydarzeń.  Nic dziwnego, że ich obecność na premierze filmowej „Lalki” wzbudziła ogromne zainteresowanie. Małżonkowie są razem od 2015 r., a trzy lata później powitali na świecie córkę Helenę. Choć stronią od częstego pozowania na czerwonych dywanach, tym razem dali się porwać atmosferze wyjątkowego wieczoru.

Czytaj też: Urzędowska, Dębska i Ostaszewska zachwyciły stylizacjami na premierze „Lalki”. Od tych kreacji trudno było oderwać wzrok

I zrobili to z prawdziwą klasą. Marek Kondrat postawił na ponadczasową elegancję — czarny smoking, białą koszulę i muchę. Antonina Turnau zachwyciła w minimalistycznej czarnej sukni z efektownym wiązaniem w talii. Oboje dopełnili swoje stylizacje ciemnymi okularami przeciwsłonecznymi, które dodały ich wyjściu filmowego szyku i odrobiny nonszalancji.

Kiedy pojawili się na czerwonym dywanie, trudno było oderwać od nich wzrok. Szli obok siebie, trzymając się za ręce, wymieniali spojrzenia, uśmiechali się do fotografów i machali w ich stronę. Wśród błysku fleszy i premierowego zamieszania prezentowali się niezwykle elegancko, a ich rzadkie wspólne wyjście stało się jednym z tych momentów wieczoru, które natychmiast przyciągają uwagę.

[ Komunikat: kliknij tutaj prawym przyciskiem myszki, jeśli chcesz usunąć promowany tekst ]

Tak Kamila Urzędowska przyszła na premierę „Lalki”. Jej kreacja nie była przypadkowa

Antonina Turnau, Marek Kondrat / KAPIF

Marek Kondrat wrócił na ekran jako Ignacy Rzecki

Dla Marka Kondrata premiera „Lalki” miała szczególny, niemal symboliczny wymiar. 75-letni aktor, który po przerwie zdecydował się ponownie stanąć przed kamerą, wraca na wielki ekran w roli Ignacego Rzeckiego. Przez lata konsekwentnie pozostawał z dala od regularnego grania i nie ukrywał, że nie planuje powrotu na plan. „Lalka” okazała się jednak projektem, dla którego zrobił wyjątek.

Już kilka miesięcy wcześniej Kondrat nie krył, że to, co zobaczył, zrobiło na nim ogromne wrażenie. Mówił o filmie z wyraźnym entuzjazmem, zwracając uwagę zarówno na jego wizualny rozmach, jak i aktorską klasę.

„Czułem się zaskoczony przede wszystkim nośnością tego, co zobaczyłem. Widać, że ten film będzie namiętny. Widać, że będzie wspaniałym widowiskiem, jeśli chodzi o wystrój, kostiumy, scenografię. Że będzie wykonany bardzo dobrze, bo dobrzy aktorzy w tym filmie, co zobaczyłem, grają tak, jak powinni grać dobrzy aktorzy, czyli bez tej świadomości, że są dobrzy i nie muszą tego udowadniać ”, opowiadał Jaśminie Marczewskiej w Onecie.

Premiera „Lalki”: stylizacje gwiazd. Kamila Urzędowska w rzeźbiarskiej kreacji Roberta Czerwika

Odtwórczyni roli Izabeli Łęckiej pojawiła się na premierze w kreacji autorstwa Roberta Czerwika. Suknia przyciągała uwagę nietypową, rzeźbiarską formą i mocno zaznaczoną konstrukcją. Co ciekawe, aktorka sama zwróciła się do projektanta z zainteresowaniem konkretnym modelem. Czerwik w rozmowie z „Plejadą” określił projekt jako odważną i wyrafinowaną zabawę formą. Suknia została wykonana z bawełnianego płótna oraz bawełnianych tkanin deadstockowych, a całość powstała z materiałów upcyklingowych. To właśnie dzięki charakterystycznej konstrukcji stylizacja Urzędowskiej wyróżniała się na czerwonym dywanie. Była teatralna, a jednocześnie wyjątkowo nowoczesna.

Kamila Urzędowska na premierze „Lalki”, fot. Paweł Wrzecion/AKPA

Premiera „Lalki”: stylizacje gwiazd. Maria Dębska postawiła na pudrowy róż i efektowny tren

Maria Dębska, która w „Lalce” wciela się w Kazimierę Wąsowską, wybrała na premierę długą satynową suknię w delikatnym, pudroworóżowym odcieniu. Jej najbardziej charakterystycznym elementem był ozdobny gorset oraz efektownie upięty tren. Aktorka zestawiła subtelną kolorystykę kreacji z równie pięknymi dodatkami. Całości dopełniła efektowna biżuteria – uwagę zwracały wiszące kolczyki ze szmaragdami i diamentami. Największe wrażenie robiła jednak suknia oglądana od tyłu. Drapowany tren tworzył niemal rzeźbiarską konstrukcję, a odkryte plecy dodawały całości współczesnego charakteru. To połączenie romantycznej satyny i bardziej nowoczesnej formy sprawiło, że stylizacja Dębskiej zdecydowanie wyróżniała się na czerwonym dywanie.

Maria Dębska na premierze „Lalki”, fot. Paweł Wrzecion/AKPA

Premiera „Lalki”: stylizacje gwiazd. Maja Ostaszewska w ponadczasowej czerni

Maja Ostaszewska wybrała z kolei klasyczną czerń. Aktorka pojawiła się na premierze w dopasowanej sukience projektu Magdy Butrym, której prostą, kolumnową linię przełamały charakterystyczne detale przy dekolcie. Kreacja subtelnie podkreślała sylwetkę, a jej górną część zdobiły drapowania i róże – jeden z rozpoznawalnych motywów w estetyce polskiej projektantki. Stylizację uzupełniły delikatna srebrna biżuteria oraz czarne szpilki z różą, również projektu Butrym.

Stylizacje gwiazd na premierze „Lalki”. Kto się pojawił?

Na premierze pojawiły się również m.in. Agata Kulesza, Karolina Gruszka, Weronika Rosati, czy Paulina Krupińska. Zobaczcie, jak się jak prezentowały.

Joanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens świętują 6. rocznicę ślubu

Popularna projektantka i znany producent są ze sobą od 2018 roku. Dzisiaj zakochani świętują szóstą rocznicę ślubu. To był dla nich wyjątkowy dzień pełen emocji i wzruszeń. „Rinke pokazał mi, że czasem do życia warto podejść nieco naiwnie, bo to jest bardzo zdrowe. I pomaga”, mówiła Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską w listopadzie 2020 roku.

„Lubię robić Asi niespodzianki. Jakiś mały liścik na poduszce rano, śniadanie do łóżka, bukiet kwiatów, balony z wyznaniem miłości. Widzę, jak ją to cieszy, jak świecą jej się oczy… Czy ktoś, kto nie robi małych rzeczy, może zrobić rzeczy wielkie? I czy idąc dalej, czy ktoś, kto nie cieszy się z drobiazgów, może cieszyć się z czegokolwiek? Bardzo ładnie powiedział mi syn Asi Aleks, że obserwuje nasz związek i nigdy nie widział takiej pięknej, czystej miłości”, opowiadał Rinke. I właśnie w ten sposób mąż Joanny Przetakiewicz postanowił ją zaskoczyć.

Joanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens każdego dnia udowadniają, że nigdy nie jest za późno na poznanie miłości swojego życia! Sześć lat temu powiedzieli sobie sakramentalne tak.

"Kocham twoją wrażliwość, siłę, delikatność i dojrzałość. Twoją przyjaźń i wsparcie. Kiedy jest słońce i kiedy zbierają się czarne chmury i leje deszcz. Kocham też twoją świętą cierpliwość do mnie. Wiemy oboje, że jestem wyzwaniem. Nie dla mięczaków ani amatorów" - napisała kilka lat temu Joanna. 

Rinke Rooyens nie pozostał wówczas jej dłużny i również zamieścił serię wpisów poświęconych ukochanej, którą określił czule jako Wonderwoman. "Spotkanie ciebie było przeznaczeniem, zostanie twoim przyjacielem - wyborem, a kochanie cię było poza moją kontrolą. Nie jesteś tylko centrum mojego życia, jesteś całym moim życiem. Żyję na tym świecie dzięki tobie, bo jesteś dla mnie wszystkim".

Małżonkom życzymy wszystkiego najwspanialszego w tym przepięknym dniu! Tymczasem z okazji rocznicy przypominamy niezwykłą historię ich miłości...

Joanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens - jak się poznali?

W wywiadzie dla magazynu Pani projektantka swoją pierwszą randkę z ukochanym: „To było 14 grudnia 2017 roku. Uprzedziłam go, że wkrótce wyjeżdżam na dłużej, więc lepiej, żebyśmy potraktowali to jako spotkanie z serii romantycznej kolekcji chwil. Od progu zaniemówiłam! Mnóstwo zapalonych świec, kadzidełka, setki kwiatów, muzyka, szampan i truskawki. Tego wieczoru Rinke oddziaływał na wszystkie moje zmysły. Nie spodziewałam się aż tak wielkiej czułości. Bliskości”, mówiła Joanna Przetakiewicz.

Rinke Rooyens zrobił na niej ogromne wrażenie, ale niektórzy znajomi ją przed nim ostrzegali: „Uważaj na niego, on jest jakiś dziwny”, mówili. Joanna konsekwentnie powtarzała jednak, że będzie podejmować wszystkie decyzje zgodnie z tym, co podpowiada jej intuicja. Szybko zaczęła dostrzegać jego kolejne zalety. Co ją w nim ujęło? „Siła i delikatność, temperament i wrażliwość, odpowiedzialność i poczucie humoru, dystans do siebie. I coś, co cenię najbardziej: wielka empatia”, zaznaczała.

Parę słów o ich związku powiedział także sam Rinke. Wyznał wprost, że Joanna już dawno temu wpadła mu w oko, ale jak przyznaje, nigdy nie sądził, że kiedykolwiek będą razem. Jak on pamięta ich pierwsze wspólne chwile? „Wreszcie doszło do spotkania, które zmieniło wszystko. Czasem nasze wyobrażenie o kimś może runąć, gdy spędzimy ze sobą wiele godzin. Tutaj było odwrotnie. Asia nie mogła znikną z moich myśli. Napisałem: >>Jesteś dla mnie jak narkotyk!”, opowiadał.

Rinke Rooyens mówił wprost dla magazynu Pani: „Joanna jest dla mnie ucieleśnieniem chłopięcego marzenia, niczym kobieta z plakatu”. To dzięki niej, zaczął akceptować siebie i swoje życiowe wybory, a jak sam przyznaje, to pierwszy krok do udanego związku: „Najważniejsze jest jednak to, że Joanna stworzyła mi dom, że o mnie dba. Moi rodzice rozstali się w burzliwy sposób, jak miałem 6 lat. Nie wiedziałem nawet, jak dom powinien wyglądać".

ZOBACZ TAKŻE:  „Poczułam się samotna i nieszczęśliwa”: Joanna Przetakiewicz o przełomowym momencie życia. Pomogła wtedy sama sobie

„Przez kolejne lata zdarzały się różne momenty. Dzisiaj czuję, że wszystko układa się tak, jak powinno. Bliscy zauważyli, że stałem się bardziej pogodny, szczęśliwy. Usłyszałem od kolegi, że wreszcie śmieją mi się oczy. A co ja daję Asi? Miłość! Pełen wachlarz uczuć, atencję, opiekuńczość. Jestem przy niej, kiedy tylko mogę, dużo rozmawiamy, doradzamy sobie nawzajem”, zdradza. „Nie rzuciłam się w ten związek jak na głęboką wodę. Nie byłam pewna, czy chcę przestać być singielką. Życie dojrzałej spełnionej zawodowo kobiety, która ma odchowane dzieci, jest bajką i przygodą”, opowiadał w wywiadzie dla Pani.

Joanna Przetakiewicz przyznaje, że uczyła się na błędach, a tych popełniła niemało, ale jak mówi: „Jestem po dwóch rozwodach, prowadzę własne firmy. Moje priorytety się zmieniały. Budowałam swoje życie kilka razy. Jako żona, rozwódka, pracująca mama trzech synów rozumiem kobiety. Pokazuję na moim przykładzie, że w każdym wieku można zacząć życie na nowo. A najważniejsze, że szczęścia można się nauczyć. Wystarczy chcieć.”

Gdy projektantka była gościem słynnego już podcastu Żurnalisty, znów szczerze opowiedziała w nim o relacji z mężem i o tym, jak wiele przeszli jako para. Podkreśliła, że miłość była z nimi w najtrudniejszych momentach życia. Kiedy Rinke wylądował w szpitalu i mówiono, że nie ma już szans na wyzdrowienie, Przetakiewicz pewnego dnia powiedziała ukochanemu, że się na to nie zgadza. Kazała mu wstać i wyzdrowieć, bo chce wyjść za niego za mąż i mieć go przy sobie przez kolejnych 50 lat życia. Po tych słowach stało się coś niesamowitego. "Wstał i od tego momentu się wyleczył" - wspominała poruszona Joanna Przetakiewicz.

Ślub Joanny Przetakiewicz i Rinke Rooyensa

Joasia i Rinke wzięli ślub w Grecji w 2020 roku. Uroczystość odbyła się tylko w gronie najbliższych. 29 września 2020 roku odbył się ślub cywilny pary, który odbył się w Polsce, w domu Joanny Przetakiewicz. Świeżo upieczeni małżonkowie nie zrezygnowali jednak z hucznego wesela w Grecji.

„Z perspektywy czasu dostrzegam, że wszystko, co robiłam na co dzień i nie na co dzień, gdy jestem w związku z Rinke, jest dużo lepsze niż wtedy, gdy byłam sama. Wiadomo, życie we dwójkę jest inne niż w pojedynkę i trzeba liczyć się z opinią tej drugiej osoby. Ale po raz pierwszy jestem w związku z mężczyzną, który nie jest zaborczy. Wiem, że niczego nie muszę. Nie muszę poświęcać czegoś, bo on będzie miał pretensję albo źle coś odbierze. Nie mam takich obaw. A do tej pory miałam. Chociaż przepraszam, jest jeden kompromis… Musiałam dołożyć wieszaki z ubraniami w mieszkaniu w Londynie. W związku z tym w domu jest lekki bałagan, czego nie lubię (śmiech)”, mówiła Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Orotonowską zaledwie miesiąc po ślubie.

„Trudno mówić o kompromisach, gdy każdego dnia budzę się obok mojej żony i myślę, że jestem wyjątkowym szczęściarzem. Nie każdy tak ma. Uwielbiam w Asi, że jest zawsze pozytywna, ja zresztą też. Dużo się śmiejemy i śmiech naprawdę bywa lekarstwem na trudne sprawy. Ale to, że się dogadujemy, wcale nie znaczy, że we wszystkim jesteśmy podobni", komentował z kolei Rinke Rooyens.

Poniżej przypominamy wywiad pary, którego udzielili zaledwie miesiąc po ślubie. Rozmowę poprowadziła Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska. Ukazał się on w listopadzie 2020 roku na łamach magazynu VIVA!.

Magazyn VIVA! Joanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens - wywiad archiwalny

Mężczyzna z przeszłością, kobieta po przejściach. Albo odwrotnie. Dojrzali ludzie, którzy odnaleźli się w zwariowanym świecie i postanowili zawalczyć o miłość. Ich ślub był potwierdzeniem, że nie można rezygnować z marzeń, a najważniejsze w życiu to mieć obok siebie kogoś, na kim bezwarunkowo można polegać. Joanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens w niezwykłej rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską. Szykujcie chusteczki! Będzie i wesoło, i wzruszająco.

Dlaczego w ogóle zdecydowaliście się na ślub?

Joanna: Bo wierzymy w małżeństwo.

Wiele ludzi twierdzi dziś, że ślub jest niepotrzebny. To papierek, przeżytek…

Joanna: Tak najczęściej mówią ci, którzy nie są pewni osoby, z którą tworzą związek. Albo ci, którzy przestali wierzyć w miłość. Zostali zranieni, zdradzeni, ktoś złamał im serce… I za wszelką cenę udowadniają, że miłości nie ma, że relacje to fałsz, trwają krótko, niszczą… Byłam jakiś czas temu w Nowym Jorku na talk-show Oprah Winfrey. Oprah opowiadała o swoim traumatycznym dzieciństwie, okrucieństwie, jakiego doświadczyła. I na koniec tej opowieści powiedziała, że jej największą wygraną w życiu, największym sukcesem jest to, że nigdy nie przestała kochać ludzi i wierzyć w ludzi. Ja nie mam takich przejść jak Oprah, ale na podstawie doświadczeń widzę, że naszym największym błędem jest to, że przestajemy wierzyć w przyjaźń, szczerość uczuć, w końcu w miłość. A małżeństwo jest ukoronowaniem każdego związku. Deklaracją lojalności, że będę z tobą na dobre i na złe.

Rinke, po co Tobie potrzebny był ślub?

Rinke: Siedzę teraz obok kobiety moich marzeń i choć od początku naszego związku chciałem poślubić Joannę, to trudno mi było wyobrazić sobie, że będę kiedyś do niej mówił „moja żona”. Kiedy kilka dni po naszym ślubie w Grecji w jakiejś knajpie tak właśnie przedstawiłem Asię, byłem wzruszony. Mam 50 lat i nigdy nie miałem rodziny. Moi rodzice rozstali się, co bardzo przeżyłem. Próbowałem budować małżeństwo z Kasią (Kayah – przyp. aut.), ale oboje byliśmy za młodzi. Nie udało się. Na szczęście została piękna przyjaźń. Teraz po raz pierwszy w życiu czuję się dobrze sam ze sobą i jest we mnie dużo miłości, którą mogę dać drugiej osobie. Więc kiedy Joanna pojechała latem z synami do Grecji i przeczytała po raz kolejny historię naszej relacji w jednym z magazynów, zadzwoniła do mnie w emocjach i krzyknęła do słuchawki: „Rinke, pobierzmy się! Nie czekajmy! Zróbmy to natychmiast!”.

Joasiu, czy mam rozumieć, że to Ty się oświadczyłaś Rinke?

Joanna: Rinke zaproponował ślub krótko po naszym poznaniu. Było to, jak na niego, mało romantyczne, bo po prostu zapytał, czy nie chciałabym zalegalizować naszego związku? Odpowiedziałam, że po co? Że przecież jest dobrze tak, jak jest. I może tak by zostało… Kto wie… Rozpędzeni w codzienności nie dostrzegamy najważniejszych rzeczy. Wydarzenia jednej chwili lub dnia mogą sprawić, że twój szczęśliwy, poukładany świat rozpada się jak domek z kart. W lutym Rinke zachorował na ciężkie zapalenie płuc. Każdego dnia było coraz gorzej. Dwa antybiotyki, potem trzeci i czwarty. I nic. Żadnej poprawy. Kiedy przez kilka dni leżał bez sił, zadzwoniłam do Holandii, do taty Rinke, żeby natychmiast przyleciał. Gdy zobaczył syna, powiedział, tego nigdy nie zapomnę, że Rinke jest jak „tonący ptak”, że już nic do niego nie dociera… Patrzyłam na niego. Leżał bez ruchu, pod kroplówkami, miał zamknięte oczy. Czy naprawdę mogłabym go stracić? Czy trzeba strachu, by przewartościować życie, dostrzec, co naprawdę jest ważne? Znajomy bioenergoterapeuta powiedział mi wtedy: „Joanna, mów do niego, mów, mów jak najwięcej. Powiedz mu coś, co go uleczy”. I przypomniałam sobie nagle tę nieśmiałą propozycję Rinke i zrozumiałam, że to moje symboliczne „tak” może być da niego bardzo ważne, że może być motywacją do życia, czymś, co go poderwie z nicości. Był już wieczór, nie zastanawiając się, wsiadłam w samochód, wróciłam do szpitala i, stojąc nad jego łóżkiem, powiedziałam: „Kochanie, musisz wyzdrowieć! Musisz wstać, bo potrzebuję cię na kolejne 50 lat życia! Chcę być tylko z tobą i chcę być twoją żoną!”.

Rinke: I ja się wtedy obudziłem. Wyzdrowiałem w przeciągu najbliższych dni.

Dziękuję, że chcieliście się podzielić taką wzruszającą historią.

Joanna: Mieliśmy trudny rok, trudny czas. Najpierw zachorował Rinke, potem zachorowała moja mama. Po wielu badaniach okazało się, że wszystko jest w porządku, ale znowu poczułam zagrożenie. Uświadomiłam sobie, że ona ma już 79 lat, tata Rinke – 80. Do tego pandemia, utrata poczucia bezpieczeństwa, brak stabilności, niepokój, co będzie za tydzień, dwa… Więc kiedy byłam w tej Grecji, pomyślałam, że na co właściwie mamy czekać? Jesteśmy razem prawie trzy lata, zbudowaliśmy już wprawdzie wspólne życie, nasze rodziny się zaprzyjaźniły… Ale potrzebujemy postawić „kropkę nad i”, żebyśmy potem nie żałowali, że tego nie zrobiliśmy, bo to, co dzieje się na świecie, nam to uniemożliwi. Bardzo zależało nam również, żeby nasi rodzice w pełni sił i zdrowia celebrowali ten moment z nami.

W jakim momencie życia było każde z Was, gdy się poznaliście?

Rinke: Ja po latach nareszcie zacząłem sam siebie akceptować i kochać.

Dlaczego się wcześniej nie akceptowałeś?

Rinke: Wiele rzeczy mi się w życiu nie udało. Byłem samotny, uciekałem w używki, miałem problem z alkoholem. Zagubiłem się. Któregoś dnia zrozumiałem, że dopóki sam w sobie nie odnajdę szczęścia, nie będę mógł go dać innej osobie. Rozpocząłem pracę nad sobą. Akurat wtedy zacząłem kręcić program o bezdomnych „Na krawędzi”. Poznałem ludzi, którym w życiu nie wyszło, którzy nie mieli nic, a bardzo chcieli żyć. Wysłuchałem ich wstrząsających historii, co też pomogło mi wsłuchać się w siebie. Zmieniliśmy na lepsze życie wielu z nich, co przyniosło mi niezwykłą satysfakcję. Zacząłem robić kolejne podobne projekty, które dawały mi spełnienie. Był listopad 2017. I wtedy właśnie dostałem od Joasi zaproszenie na jej 50. urodziny…

Joanna: Kiedy spotkałam Rinke, miałam już za sobą wiele etapów, emocji, sukcesów, porażek. Miałam już za sobą małżeństwo, które trwało 16 lat, trójkę dzieci. Potem byłam w 10-letnim związku z Janem, który był moją wielką miłością. To był piękny, bardzo intensywny związek, a tempo naszego wspólnego życia gigantyczne. Z perspektywy czasu mam wrażenie, że byliśmy razem nie 10, a 30 lat. Krótko po tym, jak się rozstaliśmy, Jan zachorował, a dwa lata później zmarł. Bardzo ciężko to przeżyłam. To był ciąg traumatycznych wydarzeń, które mnie emocjonalnie wyczerpały. Pomogli przyjaciele, praca, czas… Dwa lata później spędzałam sylwestra z przyjaciółmi w Sankt Moritz. O północy moja przyjaciółka Aldona zapytała: „Asia, czego byś sobie życzyła najbardziej?”. Spojrzałam na nią i bez namysłu odpowiedziałam: „Osiągnęłam już taki spokój i równowagę, że chciałabym, by się już nic nie zmieniało”. I kiedy te słowa wyleciały w przestrzeń, zrozumiałam, że sama siebie oszukuję, bo właśnie chcę, żeby się coś zmieniło. Jestem na to gotowa, jestem emocjonalnie wypoczęta po tym wszystkim, co się wydarzyło. Już złapałam balans, który mi pozwala znów się otworzyć. Jakiś czas później pojawił się Rinke…

Z tego, co wiem, nie było to Wasze pierwsze spotkanie…

Rinke: Spotkaliśmy się dziewięć lat temu…

Joanna: …gdy ja organizowałam pierwszy pokaz La Manii. I ta sama przyjaciółka Aldona poleciła mi firmę producencką Rochstar, twierdząc, że to jedyna, którą może mi z czystym sumieniem zarekomendować. Spotkaliśmy się. Rinke zrobił na mnie doskonałe pierwsze wrażenie. Potęga tego momentu jest nie do przecenienia. Czasami ludzie zapominają o tym, a tymczasem to pierwsze wrażenie może zbudować szansę i możliwości na przyszłość. Pamiętam, co bardzo zabawne, że chciałam wtedy wyswatać Rinke z moją koleżanką, która rozstała się z chłopakiem. Wprawdzie nic z tego nie wyszło, ale zauważ, jak dobrze musiałam myśleć o nim, skoro polecałam go bliskiej osobie (śmiech).

Rinke: A jak wielkie wrażenie musiała zrobić na mnie Joanna, że kiedy po latach dostałem od niej SMS z zaproszeniem na urodziny, pomyślałem, że byłoby wspaniale, gdybym mógł spędzić urodziny tylko z nią. Odpisałem, ona też odpisała…

Podobno wcale nie jest łatwo, „jak się zejdą raz i drugi kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach”, jak to pięknie kiedyś napisała Agnieszka Osiecka.

Joanna: Zupełnie nie rozumiem, dlaczego niektórzy twierdzą, że później jest trudniej. Odwrotnie. Później jest dużo łatwiej. Już wiemy, co jest ważne, co budować, a co ignorować. Będąc dojrzałym, już wiemy, jak się wspierać, a nie spierać. Doceniać, a nie oceniać. Umiemy wybaczać. Umiemy dawać i brać: miłość, troskę, czułość. Słuchamy i słyszymy się nawzajem. Mamy więcej czasu i uważności na siebie. Kiedy wchodzi się w związek, tak jak ja w swoje pierwsze małżeństwo, w wieku 21 lat, staje się to kluczowym momentem życia. Ludzie decydują się na dzieci, na wspólny dom, kredyty. Często jest to rodzina, studia i praca jednocześnie. I nie zawsze jest jak w bajce. Przygniata ogrom obowiązków, na które wcale nie byli gotowi. Tak, młodym parom jest znacznie trudniej, bo większa jest odpowiedzialność takiej decyzji. Z drugiej strony młodzi ludzie są bardziej beztroscy. Wiedzą, że mają przed sobą całe życie, mnóstwo czasu i pewną lekkość bytu, która pozwala im na popełnianie błędów. Nie przeżyli trudnych doświadczeń, więc mniej w nich strachu przed rozczarowaniem.

Rinke: Miałem 28 lat, kiedy ożeniłem się po raz pierwszy. Wyjechałem ze swojego kraju, zamieszkałem w nowym, mama już nie żyła,

straciłem też kontakt z ojcem. I choć z Kasią oboje staraliśmy się o nasz związek, nie udało się. Moi rodzice rozeszli się, jak miałem sześć lat, nasz syn Roch miał tyle samo, gdy się rozstawałem z żoną. I bardzo przeżywałem, że zafundowałem mu to, czego i ja doświadczyłem jako dziecko. Myślę, że dlatego też byłem taki samotny, nie chciałem się otwierać, decydować na nowy związek, w którym mogłoby się pojawić kolejne dziecko. Pierwsze, z mojego punktu widzenia, w jakiś sposób zawiodłem, bo nie dałem mu takiej rodziny, o jakiej sam marzyłem…

Joanna: Zobacz, jak z wiekiem nagrywamy sobie na „twardy dysk” lęki, traumy, rozczarowania, zranienia, upokorzenia czy zawstydzenia. Skoro mi się nie udało raz czy drugi, nie uda się kolejny. Tymczasem, wiem to po sobie, tyle błędów popełniłam w trakcie poprzednich związków, że ich nie powtórzę. I już wiem, co powinnam docenić w mężczyźnie, na jakich aspektach wspólnego życia skupić się bardziej, co odpuścić i jak nie wynajdować sobie problemów, bo życie i tak je przynosi, chcemy tego czy nie.

Czyli dlaczego jest łatwiej takim parom jak Wy?

Rinke: Bo robimy, co chcemy, a nie to, co musimy. Każde z nas miało swój dom. Na początku to ja wprowadziłem się do Asi, zostawiłem wszystko za sobą. Chciałem tylko być z nią. Kiedy rozpoczęła się pandemia, pomyśleliśmy, że miło byłoby spędzić święta Wielkanocy w moim domu w Konstancinie, który tyle czasu stał pusty. Mieliśmy zostać kilka dni, ale po kilku dniach Asia powiedziała: „A dlaczego nie mielibyśmy tu zamieszkać? Jest cudownie”. Byłem przeszczęśliwy. Wracając do pytania, jest nam łatwiej, bo pewne ważne życiowe lekcje mamy już za sobą. Jesteśmy dojrzali, nie będziemy mieć wspólnego dziecka, ale za to mamy już… czterech synów. Budowanie relacji z synami Asi było dla mnie niezwykle ważne. I udało się. Wspaniale też, że Aleks, Filip i Jakub zaprzyjaźnili się z moim synem Rochem. Zyskaliśmy też większe rodziny, bo Asia zaprzyjaźniła się z Kasią, ma doskonały kontakt z moim tatą, ja staram się wspierać jej mamę. Synowie Asi dzwonią do mnie po radę. Raz poważną, a czasem błahą. Niedawno też na urodziny Jakuba zaprosiliśmy tatę chłopaków z jego partnerką. Asia na początku zastanawiała się, czy to dobry pomysł, ale potem okazało się, że takie rodzinne spotkanie było potrzebne.

Zobacz również: Joanna Przetakiewicz szczerze o Bogu: „Straciliśmy wiele spokoju przez to, że zaprzeczyliśmy religii”

Ale nie uwierzę, że dojrzali ludzie, wchodząc w związek, nie muszą iść na pewne kompromisy.

Rinke: Jedyny kompromis, na jaki musiałem pójść, był taki, że gdy zaczynaliśmy do siebie pisać o naszej pierwszej randce, ustaliliśmy na wyraźną prośbę Asi, że ta randka będzie pierwszą i ostatnią.

Jak to?

Joanna: To nie był kompromis, tylko umowa. Od tego trzeba zacząć, że mi w ogóle do głowy nie przyszło, że mogę być z Rinke w poważnym związku. Więc kiedy się umówiliśmy na pierwszą randkę, od razu zaznaczyłam, że spotykamy się tylko i wyłącznie raz, pierwszy i ostatni, i to będzie nasz sekret. Spotkaliśmy się trzy dni po moich urodzinach, 14 grudnia, i ja powiedziałam Rinke, że za chwilę wyjeżdżam do Maroka, potem do Sankt Moritz na święta i na sylwestra, jadę z przyjaciółmi, rodziną… Po prostu, powiedziałam, „będę gdzieś w świecie”. Nie oponował. Słuchał. Byliśmy dwojgiem dorosłych ludzi, którzy przecież mają jakieś swoje plany.

Rinke: Przez kilka tygodni przed tym naszym pierwszym spotkaniem pisaliśmy codziennie do siebie po kilkanaście sms-ów.

Joanna: Rinke pisał pięknie, romantycznie i na tyle ciekawie, że się na to złapałam. Zaczęliśmy wymieniać się scenami z filmów, muzyką, którą kochamy, tytułami książek, które wywarły na nas wpływ. Po tych kilku tygodniach wiele o sobie wiedzieliśmy. Co lubimy robić, jakie są nasze pasje, przyzwyczajenia, ukochane miejsca w świecie… Więc gdy spotkaliśmy się na tej naszej „pierwszej i ostatniej randce”, w pewien sposób już byliśmy blisko.

I tak pierwsza randka, jak widać, nie okazała się ostatnią. Ale po której wiedzieliście, że chcecie być razem?

Joanna: Rinke na początku kolejnego roku przyleciał do mnie do Londynu. I po kilku dniach wiedziałam już na pewno.

Rinke: A ja byłem „forever”, na zawsze jeszcze przed tą pierwszą randką. Ludzie boją się nieznanego. Ja natomiast uwielbiam nieznane. Nie ma nic fajniejszego jak droga, gdzie jeszcze nigdy nie byłem. Tam cały czas czekają niespodzianki. Tak samo jest w relacjach, warto iść razem nieznaną drogą, bo ta z jednej strony niepewność, z drugiej ekscytacja nowością bardzo zbliża. Uważam, że dzisiejszy świat jest pełen samotnych ludzi. Za bardzo jesteśmy zamknięci w sobie, nie otwieramy się na innych…

Może po prostu się boimy?

Joanna: Kiedy mówię komuś, że szczęścia można się nauczyć, czasami słyszę odpowiedź: „Nie wierzę w takie bzdury! To jest oderwane od rzeczywistości! Jestem realistką albo realistą”. Cóż, niepotrzebnie sami podcinamy sobie skrzydła. Zbierając materiał do książki „Nie bałam się o tym rozmawiać”, dostałam dwa tysiące traumatycznych historii od kobiet z całej Polski. Te dziewczyny przeszły przez piekło, a mimo to znalazły siłę, żeby z niego wyjść i otworzyć sobie drzwi na nowe i lepsze życie, także na nową miłość. Udowodniły, że szczęścia można się nauczyć! Nawet po najcięższych przejściach. Stąd idea ruchu Era Nowych Kobiet, który założyłam dwa lata temu. Inspirować i wspierać. Wspólnie uwierzyć, że po

burzy zawsze wychodzi słońce! Dlatego, gdy słyszę od efektownych, niezależnych kobiet, że „facetów już dziś nie ma, że wszyscy zajęci albo nieudacznicy”, myślę, że same odbierają sobie szanse i nadzieje.

Przepraszam, zrobię nawias. Mówię o Was „dojrzali ludzie”, a Wam to nie przeszkadza?

Joanna: Nie przeszkadza, bo jesteśmy dojrzali. Kiedy słyszę brednie, że „pięćdziesiątka to jest nowa trzydziestka”, chce mi się śmiać. To co ta biedna trzydziestka ma powiedzieć? Będzie tą trzydziestką do końca życia? Każdy etap w życiu może być piękny. Nie wstydzę się swojego wieku, a otwarcie o nim mówię.

Rinke: A ja się z wiekiem nauczyłem dystansu i to jest bardzo fajne. Znam swoje słabe strony, pamiętam o klęskach i nie boję się o nich mówić. Stawiam w życiu na rozwój. Swój własny i w związku. I związek jest dla mnie ważny. I potrzebny.

Joanna: Dla mnie też. Znam wiele dojrzałych kobiet, które są tak niezależne i samowystarczalne, że mężczyzna jest im potrzebny tylko do łóżka i tylko na chwilę. To nigdy nie była moja droga ani moja filozofia.

Spytałam o kompromisy, a zeszliśmy na pierwszą randkę… Ale ponieważ sama swojego męża poznałam po trzydziestce, wiem dobrze, że dojrzali ludzie mają swój rytm, przyzwyczajenia, nie zawsze łatwo oddają pola tej drugiej osobie. I tu przychodzi refleksja, że albo akceptujemy się bezwarunkowo, albo taki związek nie ma sensu…

Rinke: Śmieję się, że wszystko, co robi Asia, mi odpowiada. Kiedy mieszkałem pod jednym dachem z Kasią, były tam miłość i walka. I miłość przegrała. Dopóki więc nie ma walki, zawsze się dogadamy. To jest chyba też dojrzałość. Nie muszę stawiać na swoim. Teraz chcę stawiać na nas. Pamiętam, że kiedy zbliżały się nasze pierwsze wspólne święta Wielkanocy, wyczułem w Joannie smutek. Zapytana, co się dzieje, odpowiedziała, że tęskni za swoim średnim synem. Filip mieszka w San Francisco i rzadko mają okazję się widywać. „To jedź do niego”, powiedziałem. Wiem, jak ważna jest w Polsce Wielkanoc, to po pierwsze. A po drugie, pomyślałem, że jak syn usłyszy, że matka specjalnie dla niego leci na drugi koniec świata, by spędzić z nim święta, będzie dumny. Powtarzam, nie stawiam na swoim. Stawiam na szczęście Asi, naszej rodziny i naszych chłopaków.

Joanna: Zastanawiam się nad tym pytaniem… Wydawało mi się, że będę musiała iść na kompromisy, a do kompromisów nie jestem skłonna. Jak to, myślałam, czy to znaczy, że nie będę mogła pojechać na wakacje z gangiem? (śmiech).

Rinke: Wyjaśniam, że „gang” to grupa najbliższych przyjaciół Joanny, coś jak rodzina.

Joanna: Z perspektywy czasu dostrzegam, że wszystko, co robiłam na co dzień i nie na co dzień, gdy jestem w związku z Rinke, jest dużo lepsze niż wtedy, gdy byłam sama. Wiadomo, życie we dwójkę jest inne niż w pojedynkę i trzeba liczyć się z opinią tej drugiej osoby. Ale po raz pierwszy jestem w związku z mężczyzną, który nie jest zaborczy. Wiem, że niczego nie muszę. Nie muszę poświęcać czegoś, bo on będzie miał pretensję albo źle coś odbierze. Nie mam takich obaw. A do tej pory miałam. Chociaż przepraszam, jest jeden kompromis… Musiałam dołożyć wieszaki z ubraniami w mieszkaniu w Londynie. W związku z tym w domu jest lekki bałagan, czego nie lubię (śmiech).

Rinke: Trudno mówić o kompromisach, gdy każdego dnia budzę się obok mojej żony i myślę, że jestem wyjątkowym szczęściarzem. Nie każdy tak ma. Uwielbiam w Asi, że jest zawsze pozytywna, ja zresztą też. Dużo się śmiejemy i śmiech naprawdę bywa lekarstwem na trudne sprawy. Ale to, że się dogadujemy, wcale nie znaczy, że we wszystkim jesteśmy podobni. Kiedy na początku próbowałem przytulać się do Asi, broniła się. Myślę, że całe życie musiała się przed czymś bronić i nie jest jej teraz łatwo odpuścić. Ale ja ciągle się zbliżam, dotykam ją. Ona mówi: „Kochanie, musimy trzymać ręce tak” i pokazuje, że daleko od siebie. Ja wtedy jej mówię: „Uważam, że jednak tak” i ją mocno przytulam. W końcu ona przestaje się bronić. Lubię robić Asi niespodzianki. Jakiś mały liścik na poduszce rano, śniadanie do łóżka, bukiet kwiatów, balony z wyznaniem miłości. Widzę, jak ją to cieszy, jak świecą jej się oczy… Czy ktoś, kto nie robi małych rzeczy, może zrobić rzeczy wielkie? I czy idąc dalej, czy ktoś, kto nie cieszy się z drobiazgów, może cieszyć się z czegokolwiek? Bardzo ładnie powiedział mi syn Asi Aleks, że obserwuje nasz związek i nigdy nie widział takiej pięknej, czystej miłości.

Joanna: Epoka Tindera, samotności on-line zabija w nas romantyczno-intelektualny flirt. A Rinke jest mistrzem bliskości i cieszenia się drobiazgami. To, czego nauczyłam się od niego, to pielęgnowanie w sobie pewnego rodzaju dziecinności. To jest bardzo odświeżające. Tak, jakby ktoś zdjął mi z głowy ciężar, że jestem odpowiedzialna za swoje dzieci, swoją mamę, pracowników, za tysiąc innych spraw, za ruch społeczny, który stworzyłam. Rinke pokazał mi, że czasem do życia warto podejść nieco naiwnie, bo to jest bardzo zdrowe. I pomaga.

Uprzedziłaś moje pytanie. Czego więcej nauczył Cię Rinke?

Joanna: Odpuszczania i wybaczania. Sobie też, albo zwłaszcza sobie. Jestem mistrzynią robienia list, co „muszę” zrobić, zamiast list, co „chcę” zrobić. Żartuję, że jestem ofiarą przemocy własnej, bo ciągle mi wszystkiego za mało, ciągle chcę więcej i więcej. I te oczekiwania przenoszę na związek, co nie jest dobre. Rinke przypomniał mi też, o czym często zapominałam, że życiem trzeba się cieszyć. I że warto się uspokoić, głęboko odetchnąć. Bo ja byłam nieustannie nakręcona, w gorącej wodzie kąpana…

Rinke: Nawet Aleks powiedział ostatnio: „Rinke, mama jest przy tobie o wiele spokojniejsza”.

Joanna: Jestem spokojniejsza, bo czuję się bezpieczna. Wiem, że przy Rinke nic złego mi się nie stanie. Kiedyś pięknie mi powiedział: „Życie jest jak stąpanie po linie. Ale jeśli wiesz, że jest przy tobie ktoś, kto cię zawsze złapie, idziesz pewniej”.

Rinke, czego Ciebie nauczyła Joanna?

Rinke: Dała mi coś, o czym marzyłem przez całe życie – stabilność i ciepły dom. I nauczyła mnie w ogóle, co znaczy „mieć dom”. Wiem, że bez względu na wszystko, co wydarzy się w życiu, będzie przy mnie. Mam gdzie i do kogo wracać.

Bohater niezwykłego filmu „Co się wydarzyło w Madison County”, kiedy jako dojrzały mężczyzna poznał swoją wielką miłość, powiedział, że „tego rodzaju pewność ma się tylko raz w życiu”. W jakiś sposób ten cytat pasuje mi do Was. Więc ślub… Chcieliście celebrować ten moment?

Joanna: To było naszym marzeniem. W codziennej gonitwie za mało celebrujemy ważne chwile albo nie celebrujemy ich wcale. Chcieliśmy więc, żeby nasz ślub był wyjątkowy. Rinke, który jest specjalistą od wielkich produkcji, wpadł na szalony pomysł. „Asiu – powiedział – w tym roku na pewno nie będzie balu TVN-u. Więc zróbmy wesele na 500 osób, bo wszystkim będzie tego balu brakowało! Rozbijemy wielki namiot…”. Spojrzałam na niego: „Chyba oszalałeś! Przecież jest pandemia”. Rinke w takich chwilach jest marzycielem. Ale nie chcieliśmy sami brać ślubu, wybraliśmy grupę przyjaciół, najbliższych, którzy towarzyszyli nam przez ostatnie lata. Znaleźliśmy, nie bez problemów, piękny hotel w Grecji i na przygotowanie uroczystości mieliśmy zaledwie miesiąc. Bardzo pomógł nasz przyjaciel Tomek. Nie miałam ani sukni ślubnej, ani pierścionka, Rinke garnituru, obrączek. Ale w tej euforii, która udzieliła się nam i naszym przyjaciołom, czułam, że wszystko się uda. Na 38 zaproszonych gości prawie wszyscy zaangażowali się w to nasze ślubne przedsięwzięcie.

Rinke: Każdy z nas ma momenty w życiu, w których czuje bezwarunkowe szczęście. Ja tak, jak podczas naszego ślubu, czułem się tylko wtedy, gdy urodził się mój syn Roch. I teraz po raz drugi… Patrzę na zdjęcia i widzę wyraz swoich oczu.

Joanna: Ślub cywilny wzięliśmy w naszym domu w Konstancinie, w obecności najbliższej rodziny i kilku przyjaciół. Trafiliśmy na fantastyczną urzędniczkę, która, udzielając nam ślubu, pięknie mówiła o trosce, bliskości, rodzinie…

Rinke: …o esencji życia i o esencji miłości.

Joanna: Natomiast w Grecji, ponieważ nie byliśmy zobligowani formułkami, złożyliśmy sobie wzajemnie przysięgę własnymi słowami. To było naturalne i szczere. Wszyscy płakali ze wzruszenia.

Rinke: Składaniu przysięgi towarzyszyła piosenka „I Will Never Love Again” z filmu „Narodziny gwiazdy”. Oglądaliśmy razem ten film, kiedy wszedł na ekrany, i wtedy po raz pierwszy przy tej piosence zauważyłem, że Asi płyną łzy po twarzy. Nigdy wcześniej przy mnie nie płakała. Była twardzielką. Powiedziałem jej wtedy: „To jest siła naszej miłości, że nie boisz się przy mnie być wrażliwa”. Żeby zrobić Asi przyjemność, zaprosiłem ją kiedyś do teatru i ze sceny zaśpiewałem „I Will Never Love Again”. To było wielkie przeżycie i ta piosenka Lady Gagi musiała być z nami w czasie ślubu. Joasię do miejsca przysięgi prowadzili synowie, co też było wzruszające, wszyscy nasi goście byli ubrani na biało i nastrój miłości i tych miłosnych słów przysięgi udzielał się wszystkim.

Rinke, co przysięgałeś Asi?

Rinke: „Mówię do Ciebie zawsze moja Wonder Woman. Ty jeszcze nie znałaś mnie, a ja już Cię kochałem. Moim marzenie było Cię spotkać i poznać. Byłaś na plakacie w moim pokoju. (…) Codziennie jesteś dla mnie prezentem. (…) Kiedy piszę do Ciebie listy, piszę: I Love You to Love You. Ja kocham Ciebie kochać. (…) Nie mogłem dotąd spełnić moich marzeń, bo moim marzeniem byłaś Ty. (…) Moja kochana, ślubuję, że wszystko u nas będzie w miłości, że będę o Ciebie dbał, o naszą rodzinę będę dbał, a najbardziej o naszą miłość. (…) Ślubuję, że cały ja całego siebie daję Tobie”.

Kochani, słucham Waszej niezwykłej historii i zastanawiam się, gdzie będziecie za 20 lat?

Rinke: Na pewno zrobimy trzeci ślub, bo chcemy ponawiać naszą przysięgę co 10 lat.

Joanna: Na pewno będziemy mieć wnuki i dużą, szczęśliwą rodzinę. Będziemy ją kochać i o nią dbać. I na pewno będziemy pracować i się rozwijać jak dziś, bo bez tego nie wyobrażamy sobie życia.

Rinke: Ale też będziemy dużo odpoczywać. Powiedziałem ostatnio Joannie: „Proszę, popracujmy ciężko dwa miesiące, a potem jedźmy na dwutygodniowe wakacje. I za kolejne dwa miesiące tak samo, i tak samo. Jak pospiesznie obliczyłem, w ciągu 10 lat będzie to 60 wyjazdów. Więc powiem tak: mamy przed sobą cały świat.

Filip Chajzer i Bianka w „Azji Express”? W mediach pojawiła się konkretna informacja

Jeszcze niedawno o Filipie Chajzerze i Biance Chajzer było głośno za sprawą ich ślubu. Teraz nazwiska małżonków ponownie pojawiły się w medialnych doniesieniach. Tym razem chodzi o jeden z najbardziej rozpoznawalnych formatów telewizyjnych – „Azja Express”.

Według informacji opublikowanych przez Jastrząb Post Filip Chajzer i jego żona mieli otrzymać propozycję udziału w kolejnej edycji programu. Źródło cytowane przez portal przekazało, że para dostała propozycję i ma być skłonna ją przyjąć. 

Na tym etapie najważniejsze jest jednak jedno: udział Filipa i Bianki Chajzerów w programie nie został przez samego prezentera oficjalnie potwierdzony.

„Wszystko zależy od żony”. Filip Chajzer zabrał głos w sprawie programu

Gdy informacje o możliwym udziale pary w „Azji Express” zaczęły krążyć w mediach, Filip Chajzer odniósł się do sprawy.

Prezenter przekazał, że nie zna szczegółów dotyczących potencjalnego udziału. Jednocześnie zaznaczył, że ostateczna decyzja nie zależy wyłącznie od niego.

'Nie znam, niestety, żadnych szczegółów. Ja już raz byłem. Z tatą w Ameryce Południowej. Jedna z najlepszych przygód mojego życia. Teraz wszystko zależy od mojej najlepszej na świecie żony" - powiedział dla Plejady.

W praktyce oznacza to, że choć pojawiły się informacje o propozycji, sam Filip Chajzer nie potwierdził, że małżeństwo rzeczywiście pojawi się w kolejnej edycji programu.

Bianka Chajzer zdecyduje o udziale? Na razie nie ma oficjalnego potwierdzenia

W centrum sprawy znalazła się więc Bianka Chajzer. Z wypowiedzi prezentera wynika, że to jej decyzja może mieć kluczowe znaczenie dla ewentualnego udziału małżeństwa w programie. 

Dla Filipa Chajzera udział w podróżniczym reality show nie byłby zupełnie nowym doświadczeniem. Prezenter ma już za sobą występ w „Ameryce Express”. W programie pojawił się razem ze swoim ojcem, Zygmuntem Chajzerem. Jastrząb Post przypomina, że była to pierwsza edycja formatu, wyemitowana jesienią 2018 r.

Źródło: Plejada, Pomponik, Pudelek

Premiera filmu „Lalka”. Tego wieczoru wszystkie spojrzenia prowadziły do Teatru Wielkiego

Warszawski Teatr Wielki – Opera Narodowa na jeden wieczór znalazł się w centrum zainteresowania świata filmu, teatru i kultury. To właśnie tam 28 września odbył się uroczysty pokaz premierowy długo zapowiadanej nowej adaptacji „Lalki” Bolesława Prusa. Premierze towarzyszył oficjalny bankiet, w którym uczestniczyli twórcy oraz zaproszone postaci ze świata kultury i sztuki.

Już sama lista obecnych sprawiała, że trudno było oderwać wzrok od czerwonego dywanu. Kolejne znane twarze pojawiały się przed obiektywami fotoreporterów, a wydarzenie zgromadziło prawdziwe tłumy.

Wśród gości można było zobaczyć nazwiska doskonale znane widzom polskiego kina i teatru. Pojawili się m.in. Marcin Dorociński, Marek Kondrat, Agata Kulesza, Karolina Gruszka, Maja Komorowska, Andrzej Seweryn i Mateusz Damięcki. Na premierze obecni byli również Borys Szyc, Paweł Wilczak, Cezary Żak, Maciej Stuhr, Maja Ostaszewska, Andrzej Chyra oraz Maria Dębska.

Marcin Dorociński jako Stanisław Wokulski. Aktor pojawił się przed obiektywami

Jednym z najważniejszych momentów wieczoru było pojawienie się Marcina Dorocińskiego. To właśnie on wciela się w Stanisława Wokulskiego, jedną z najważniejszych postaci literackiego pierwowzoru.

Aktor zaprezentował się przed obiektywami podczas uroczystej premiery, obok innych nazwisk związanych z imponującą obsadą ekranizacji. Szczególną uwagę przyciągała również obecność Marka Kondrata, którego źródło opisuje jako powracającego przed kamerę.

Premiera filmu „Lalka” stała się tym samym okazją do spotkania w jednym miejscu przedstawicieli różnych pokoleń polskiego kina i teatru. Obok Dorocińskiego i Kondrata pojawili się m.in. Maja Komorowska, Andrzej Seweryn, Agata Kulesza, Karolina Gruszka i Mateusz Damięcki.

Kamila Urzędowska postawiła na nietypową kreację. Jej stylizacja zwracała uwagę

Wieczór należał jednak nie tylko do ekranowych bohaterów. Ważną częścią uroczystej premiery stał się również czerwony dywan i stylizacje zaproszonych gości.

W centrum uwagi znalazła się Kamila Urzędowska. Aktorka pojawiła się w kreacji z bawełnianego płótna projektu Roberta Czerwika. Stylizacja wyróżniała się formą, a aktorka dopełniła ją długimi butami na obcasie.

To był jeden z tych momentów premiery, w których świat kina spotkał się ze światem mody. W błysku fleszy charakterystyczna kreacja Urzędowskiej nie pozostawała niezauważona.

Uwagę zwracała także Maria Dębska. Aktorka postawiła na sukienkę w kolorze pudrowego różu i również pojawiła się przed fotoreporterami.

Nie tylko obsada „Lalki”. Na premierę przybyło wiele znanych osób

Lista uczestników wydarzenia była znacznie dłuższa. Na zdjęciach z premiery znaleźli się również Dawid Ogrodnik z ukochaną, Rafał Rutkowski z ukochaną, Cezary Kosiński, Filip Pławiak, Maciej Musiałowski, Gosia Baczyńska, Jakub Wieczorek, Roman Gancarczyk i Bartłomiej Firlet.

Wśród gości pojawili się także Kuba Wojewódzki i Żaneta Rosińska, Remigiusz Mróz, Paulina Krupińska, Jakub Gąsowski, Weronika Rosati, Hanna Turnau, Bovska oraz Damian Michałowski.

Na wydarzenie przybyli również Aleksander Kwaśniewski, Olivier Janiak, Małgorzata Rozenek-Majdan, Martyna Wojciechowska i Jan Pirowski.

Tak duża reprezentacja znanych nazwisk sprawiła, że uroczysty pokaz nowej ekranizacji „Lalki” miał nie tylko filmowy charakter. Czerwony dywan stał się miejscem spotkania aktorów, osobowości telewizyjnych i przedstawicieli świata kultury.

„Lalka” zgromadziła gwiazdy polskiego kina i teatru

Premiera filmu „Lalka” była jednym z tych wieczorów, podczas których uwaga skupiała się jednocześnie na filmie, jego obsadzie i przybyłych gościach. Teatr Wielki – Opera Narodowa wypełnił się znanymi nazwiskami, a przed obiektywami pojawiali się kolejno przedstawiciele polskiego kina, teatru, telewizji i kultury.

Marcin Dorociński jako ekranowy Stanisław Wokulski znalazł się w centrum zainteresowania, ale nie był jedynym bohaterem wieczoru. Obecność Marka Kondrata, Agaty Kuleszy, Mai Komorowskiej, Andrzeja Seweryna, Karoliny Gruszki czy Mateusza Damięckiego sprawiła, że czerwony dywan zgromadził wyjątkowo liczne grono aktorów.

Do tego doszły stylizacje, które również stały się ważnym elementem premiery. Kamila Urzędowska wybrała kreację projektu Roberta Czerwika, a Maria Dębska pojawiła się w sukience w kolorze pudrowego różu.

Źródło: Pudelek, Plejada

Kamila Urzędowska na premierze „Lalki”. Tak wyglądała jako Izabela Łęcka

Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie stał się 28 września miejscem uroczystego pokazu premierowego nowej ekranizacji „Lalki”. W wydarzeniu uczestniczyli twórcy produkcji, aktorzy oraz zaproszone osoby ze świata kultury i sztuki. Pokaz połączono z oficjalnym bankietem. Przed rozpoczęciem wydarzenia uwaga fotoreporterów skupiła się jednak przede wszystkim na czerwonym dywanie.

Wśród osób pozujących przed obiektywami znalazła się Kamila Urzędowska. Aktorka w filmie wciela się w Izabelę Łęcką, jedną z głównych postaci ekranizacji. Na premierę nie wybrała klasycznej wieczorowej sukni o prostej formie. Jej stylizacja od pierwszej chwili wyróżniała się konstrukcją i rozbudowanym dołem.

Góra kreacji była dopasowana i utrzymana w złocistym odcieniu. Najbardziej rozbudowanym elementem stylizacji była jednak duża, fantazyjnie udrapowana spódnica. Kamila Urzędowska połączyła ją z wysokimi butami, a włosy zebrała z dala od twarzy. Fakt zwrócił uwagę, że konstrukcja spódnicy tworzyła po bokach rozłożystą formę.

Suknia Kamili Urzędowskiej przyciągała uwagę. Robert Czerwik zdradził szczegóły

Za kreacją Kamili Urzędowskiej stał Robert Czerwik. Projektant w rozmowie z Plejadą ujawnił, że wybór nie był przypadkowy. To aktorka miała bezpośrednio zainteresować się właśnie tym modelem i zwrócić się do niego w jego sprawie.

„Kamila odezwała się do mnie bezpośrednio z pytaniem o ten konkretny model” — powiedział Robert Czerwik Plejadzie.

Według projektanta forma kreacji miała współgrać z charakterem premiery. Czerwik opisywał projekt jako połączenie rzeźbiarskiej konstrukcji z prostymi, technicznymi materiałami. Sama suknia nie powstała więc wyłącznie z myślą o efektownej formie widocznej na czerwonym dywanie.

„Suknia jest bardzo odważną, wyrafinowaną zabawą formą” — mówił projektant w rozmowie z Plejadą.

Tak powstała kreacja Kamili Urzędowskiej. Wykorzystano materiały upcyklingowe

Za nietypową konstrukcją krył się również konkretny wybór materiałów. Robert Czerwik przekazał, że suknia została uszyta z bawełnianego płótna oraz bawełnianych tkanin deadstockowych. Projektant podkreślił też, że całość powstała z materiałów upcyklingowych.

To właśnie zestawienie rozbudowanej, rzeźbiarskiej formy z technicznymi materiałami było jednym z elementów, na które Czerwik zwracał uwagę, opowiadając o projekcie. W jego wypowiedzi pojawił się również wątek świadomego projektowania — wykorzystanie materiałów upcyklingowych określił nie tylko jako wartość estetyczną, lecz także ważny element swojej pracy.

Na zdjęciach z premiery efekt tego projektu był dobrze widoczny. Rozbudowana spódnica zdecydowanie odbiegała formą od prostych kreacji wieczorowych, natomiast dopasowana góra wyraźnie kontrastowała z obszernym dołem. Fakt opisywał stylizację aktorki jako szczególnie charakterystyczny element czerwonego dywanu.

Gwiazdy „Lalki” na czerwonym dywanie. Pojawili się Dorociński, Kondrat i inni

Kamila Urzędowska nie była jedyną osobą z obsady, która pojawiła się przed fotoreporterami. W Stanisława Wokulskiego w filmie wciela się Marcin Dorociński, natomiast Ignacego Rzeckiego gra Marek Kondrat. Obaj są częścią rozbudowanej obsady nowej ekranizacji.

Na premierze pojawili się również m.in. Agata Kulesza, Karolina Gruszka, Maja Komorowska, Andrzej Seweryn i Mateusz Damięcki. Pudelek relacjonował, że wydarzenie zgromadziło twórców filmu oraz zaproszonych przedstawicieli świata kultury i sztuki, a aktorzy pozowali przed obiektywami na czerwonym dywanie.

W obsadzie filmu znaleźli się również Maja Ostaszewska, Cezary Żak, Borys Szyc, Krystyna Janda, Rafał Rutkowski i Jan Peszek. Pierwsze przekazane źródło wskazuje, że Urzędowska gra Izabelę Łęcką, Dorociński – Stanisława Wokulskiego, Kondrat – Ignacego Rzeckiego, a Andrzej Seweryn wciela się w Tomasza Łęckiego.

Premiera „Lalki” w Warszawie. Film trafi do kin 30 września 2026 r.

Uroczysta premiera filmu odbyła się 28 września w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie. Film Macieja Kawalskiego ma trafić do kin 30 września 2026 r. To właśnie tej produkcji dotyczyło wydarzenie, podczas którego Kamila Urzędowska zaprezentowała kreację Roberta Czerwika.

Fakt zwraca jednocześnie uwagę na dwie odrębne ekranizacje „Lalki”. 16 września premierę miał serial Netflixa „Lalka”, natomiast film prezentowany 28 września w Warszawie jest osobną produkcją. W filmowej wersji role Izabeli Łęckiej i Stanisława Wokulskiego powierzono Kamili Urzędowskiej i Marcinowi Dorocińskiemu.

Dla Kamili Urzędowskiej warszawska premiera była więc nie tylko okazją do zaprezentowania się wraz z pozostałą częścią obsady. Jej obecność na czerwonym dywanie została mocno powiązana ze stylizacją przygotowaną przez Roberta Czerwika. Projektant ujawnił natomiast kulisy wyboru kreacji i materiały wykorzystane do jej stworzenia, pokazując, co dokładnie stało za nietypową formą sukni.

Źródło: Plejada, Fakt, Pudelek

Joanna Przetakiewicz miała 34 lata, gdy po raz pierwszy naprawdę zatrzymała się przy sobie

Przez długi czas jej życie było podporządkowane konkretnym celom, obowiązkom i kolejnym zadaniom. Joanna Przetakiewicz opowiedziała Ewie Chodakowskiej, że pierwszą naprawdę szczerą i głęboką rozmowę z samą sobą przeprowadziła, gdy miała 34 lata.

Był to moment, w którym zakończyła ważny etap zawodowego życia.

„Ale wiesz, co pierwszą taką rozmowę ze sobą, bardzo szczerą, taką dogłębną, przeprowadziłam, gdy miałam właśnie 34 lata”.

Jak wspominała, skończyła wtedy studia i aplikację radcowską, a także zdała egzamin. Nagle w jej codzienności pojawiło się coś, czego wcześniej niemal nie było: wolny czas.

„Moment, kiedy skończyłam aplikację radcowską, zdałam egzamin, więc w moim życiu pojawił się z tego wojskowego trybu, automatycznego pilota i tego kalendarza wypełnionego po brzegi co do 15 minut, pojawił się nagle jakiś ekstra czas”.

To właśnie ta nagła zmiana rytmu okazała się momentem, który zmusił ją do zatrzymania się i przyjrzenia temu, co naprawdę czuje.

„Ja nie jestem szczęśliwa”. Joanna Przetakiewicz wspomina moment, w którym poczuła samotność

Przełom przyszedł niespodziewanie. Joanna Przetakiewicz wróciła do domu i stojąc przed nim, uświadomiła sobie, że mimo osiągnięcia wcześniej wyznaczonych celów nie czuje satysfakcji, której się spodziewała.

„I ja wtedy pamiętam, wróciłam do domu, stanęłam pod tym domem i powiedziałam: zaraz, zaraz, coś tu jest nie tak. Ja nie jestem szczęśliwa. Po prostu. Pomimo że zrealizowałam wszystkie swoje cele, teoretycznie wszystkie swoje marzenia, ale ja poczułam się samotna, nieszczęśliwa”.

To wyznanie stało się jednym z najbardziej osobistych momentów rozmowy z Ewą Chodakowską. Wcześniej życie Przetakiewicz było wypełnione obowiązkami niemal co do minuty. Kiedy ich rytm nagle osłabł, pojawiła się przestrzeń na pytania, które wcześniej mogły ginąć pośród kolejnych zadań.

Ewa Chodakowska zwróciła uwagę, że jej rozmówczyni szybko przechodzi od zauważenia problemu do działania.

– Czyli ty bardzo szybko się podnosisz, bardzo szybko podejmujesz decyzję – zauważyła.

Joanna Przetakiewicz nie zaprzeczała.

Joanna Przetakiewicz nie chciała zagłuszać pustki. Dała sobie czas i przestrzeń

Chodakowska zauważyła jednak, że takie podejście nadal jest bardzo „zadaniowe”. Zapytała, czy Przetakiewicz daje sobie przestrzeń na tę bardziej miękką część przeżywania trudnych chwil, a nawet na moment, w którym można się „rozsypać”.

– Ale właśnie wtedy już to poczułam – odpowiedziała Joanna Przetakiewicz.

Jednocześnie podkreśliła, że jej naturalnym sposobem radzenia sobie z kryzysami nie jest wielokrotne analizowanie tego samego problemu. Woli szukać rozwiązania, planować kolejne kroki albo świadomie odsunąć decyzję w czasie.

W przypadku poczucia pustki, które pojawiło się po zakończeniu aplikacji, natychmiastowej odpowiedzi jednak nie było. Przetakiewicz wiedziała, że nie chce wypełniać jej czymkolwiek tylko po to, aby znów mieć zajęcie.

„Jeżeli nie mam rozwiązania, tak jak wtedy, w momencie tej pustki, ja nie mam rozwiązania nagle, że ja sobie wypełnię tą pustkę, wiesz nie wiadomo czym, to w tym momencie ja właśnie tak wtedy instynktownie postanowiłam sobie dać czas, wyjechać, dać sobie czas, taką przestrzeń, nie bycia bodźcowaną, wiesz, dookoła sprawami, zadaniami”.

Zamiast od razu wrzucić się w kolejny wir obowiązków, wybrała więc wyjazd, ograniczenie bodźców i czas tylko dla siebie.

„Jak nie wiesz, co masz robić, nie rób nic”. Tak Joanna Przetakiewicz reaguje na kryzys

Podczas rozmowy Joanna Przetakiewicz opowiedziała też o zasadzie, do której wraca w sytuacjach, kiedy nie zna jeszcze rozwiązania.

„Myślę o tym jutro, jak Scarlett O'Hara, bo czasami też jest tak, to jest stara, świetna zasada. Jak nie wiesz, co masz robić, nie rób nic”.

Dla niej nie oznacza to jednak ucieczki od problemu. Chodzi raczej o to, by nie podejmować ważnych decyzji pod wpływem pierwszej, najsilniejszej emocji.

„I ja też to często sobie powtarzam. Żeby nie impulsywnie, nie na emocjach, tylko dać temu przestrzeń. Nie w strachu, nie w przerażeniu, w złości, w emocji”.

Ten sposób myślenia dobrze koresponduje z historią, którą opowiedziała o swoich 34 latach. W momencie, w którym dotarło do niej, że mimo realizacji celów czuje się samotna i nieszczęśliwa, nie próbowała natychmiast znaleźć zastępczego zadania.

Najpierw pozwoliła sobie dostrzec pustkę. Potem zdecydowała, że potrzebuje czasu i przestrzeni poza codziennym rytmem, który wcześniej wypełniał jej kalendarz „co do 15 minut”.

Ewa Chodakowska zwróciła uwagę na jej zadaniowość. Przetakiewicz odpowiedziała

W dalszej części rozmowy Ewa Chodakowska próbowała nazwać sposób, w jaki Joanna Przetakiewicz reaguje na sytuacje kryzysowe.

– Dobrze, to jesteś zadaniowa. Jeżeli dzieje się jakiś problem, jeżeli sytuacja jest jakaś kryzysowa, to no właśnie, nie mielisz jej, nie ma u ciebie takiego overthinking, czyli nadbagażu myśli, dajesz temu przestrzeń i czas i starasz się znajdować rozwiązania, tak? – pytała.

Przetakiewicz podkreślała, że nie wszystko da się rozwiązać od razu. W jej przypadku ważne jest jednak poczucie, że nawet jeśli decyzja nie przychodzi natychmiast, można stworzyć warunki, w których pojawi się z większym spokojem.

Jej wspomnienie sprzed lat pokazuje moment, w którym po raz pierwszy tak wyraźnie usłyszała samą siebie. Nie wtedy, gdy brakowało jej celów, lecz przeciwnie – kiedy wiele z nich było już zrealizowanych.

I właśnie wtedy, zamiast natychmiast szukać kolejnego punktu do odhaczenia, zdecydowała się zrobić coś zupełnie innego: dać sobie czas.

**Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania!**

Twórcy „Nie chcemy innej ziemi” kierują kamerę na Gazę

Yuval Abraham i Rachel Szor wracają z filmem, który wyrasta z zupełnie innego rodzaju napięcia niż klasyczny dokument obserwacyjny. Ich poprzednia produkcja, „Nie chcemy innej ziemi”, w 2025 roku otrzymała Oscara dla najlepszego pełnometrażowego filmu dokumentalnego. W „NAZA” kamera znów staje się narzędziem dochodzenia, ale tym razem punktem wyjścia są głosy ludzi funkcjonujących wewnątrz wojskowego systemu. Film powstał na podstawie rozmów z 24 izraelskimi oficerami wywiadu i żołnierzami.

Te rozmowy prowadzono nocą, na dachach Tel Awiwu. Bohaterowie opowiadają o systemach, które współtworzyli i obsługiwali, a także o sposobach podejmowania decyzji podczas działań wojennych w Strefie Gazy. W centrum znajdują się procedury, technologia i dane. „NAZA” jest efektem ponad trzech lat pracy dziennikarskiej i śledczej Abrahama i Szor, a producentem wykonawczym dokumentu został Jonathan Glazer.

Zobacz też: Pablo Picasso przeżył w Warszawie niewiarygodną przygodę. Teraz powstał o tym film z Andrzejem Sewerynem w roli głównej

25 minut owacji w Wenecji

Światowa premiera „NAZA” odbyła się w Konkursie Głównym Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Film otrzymał tam Nagrodę Specjalną Jury, ale festiwalowa historia dokumentu nie skończyła się na werdykcie. Twórców nagrodzono także 25 minutami owacji na stojąco, reakcją, która szybko stała się jednym z najgłośniejszych elementów weneckiego festiwalu.

Po Wenecji historia filmu przeniosła się jednak z sal kinowych w przestrzeń politycznego sporu. Dokument spotkał się z ostrą krytyką w Izraelu. Minister kultury Miki Zohar mówił o odebraniu twórcom obywatelstwa, a wobec filmowców pojawiły się również groźby i określenia „zdrajcy”. Z kolei, Izraelski Związek Dziennikarzy potępił kampanię zastraszania skierowaną przeciwko Abrahamowi i Szor.

Agnieszka Holland staje po stronie twórców „NAZA”

Sprawa dotarła również do Polski. Podczas 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Agnieszka Holland wystąpiła w imieniu zarządu Gildii Reżyserów Polskich i zaapelowała o solidarność z Yuvalem Abrahamem i Rachel Szor. Podkreślała, że autorzy „NAZA” stworzyli film jako Izraelczycy, kierowani poczuciem obowiązku przyjrzenia się działaniom własnego państwa. W jej wystąpieniu wybrzmiała także obrona prawa artystów do podejmowania tematów, które budzą polityczne emocje.

Apel Holland spotkał się jednak z gwałtowną odpowiedzią Feliksa Falka. Reżyser „Komornika” zwrócił się do niej publicznie, pisząc: „Agnieszko, moja dawna przyjaciółko, zachowujesz się obrzydliwie”. Zarzucił jej szerzenie propagandy i zakwestionował zarówno wymowę „NAZA”, jak i sposób przedstawiania jego twórców. Nazwał Abrahama i Szor „karierowiczami”, a ich film określił jako „niewiarygodny” i wymierzony we własny kraj. Jednocześnie przeciwstawił mu „Zieloną granicę” Holland, którą uznał za film „prawdziwy i szczery”. W ten sposób „NAZA” stała się czymś więcej niż festiwalowym wydarzeniem: uruchomiła spór o granice dokumentu, odpowiedzialność twórcy i cenę, jaką może mieć kino wchodzące w sam środek politycznego konfliktu. Do polskich kin film wejdzie jeszcze w tym roku za sprawą firmy dystrybucyjnej So FILMS.

Zobacz też: Jest zwiastun nowego filmu Jana Holoubka. Już wiadomo, dlaczego „Dziki, dziki wschód” tak spodobał się w Ameryce

30 września 2026 roku nakładem Wydawnictwa Muza ukaże się książka Elizabeth Beller „Była sobie dziewczyna... Poruszająca historia Carolyn Bessette-Kennedy”, która przybliża nie tylko jej związek z synem prezydenta USA, lecz także samą Carolyn — jej charakter, relacje i życie z dala od oficjalnego wizerunku.

Publikujemy fragment rozdziału „Po drugiej stronie”, obejmującego wydarzenia z 16–24 lipca 1999 roku. To zapis nocy, podczas której bliscy Carolyn, Johna i jej siostry Lauren z rosnącym niepokojem próbowali ustalić, dlaczego ich samolot nie dotarł na miejsce.

Ostatnie godziny Carolyn Bessette-Kennedy. Fragment książki Elizabeth Beller

Czekali na nich bliscy. Czekali po drugiej stronie – błękitu, nieba i wody. W piątkowy wieczór o 22 na lotnisku Martha’s Vineyard małżeństwo z małą córeczką czekało na Lauren, by zabrać ją do siebie. Dan Samson czekał na Johna i Carolyn na lotnisku w Hyannis Port. John poprosił go, żeby przyleciał z Seattle na Wschodnie Wy brzeże i wspólnie z nim opracował w ten weekend plan nowego przedsięwzięcia biznesowego. Samson nie wiedział, czy chodzi o prze kształcenie „George’a” w magazyn internetowy, czy może o wznowie nie przez Random Ventures masowej produkcji ręcznie robionych kajaków. Wiedział tylko, że ma odebrać parę z lotniska i zawieźć ją do posiadłości Kennedych, gdzie trwały już uroczystości związane ze ślubem Rory z pisarzem Markiem Baileyem.

Przed domem stał ogromny biały namiot przygotowany na sobotnią ceremonię. W domu rozbrzmiewały śmiechy i toasty. Wręczano prezenty, wśród nich dużą patchworkową kapę, której każdy segment ozdobiono motywem symbolizującym jednego z członków rodziny Kennedych. Wszyscy byli w dobrych humorach i cieszyli się szczęściem Rory i Marka, którzy dopiero co skończyli wspólną pracę nad jej najnowszym dokumentem American Hollow. Na przyjęciu bawiło się 275 gości, a wraz z upływem wieczoru rósł zarówno gwar, jak i radosny nastrój. Niektórzy wiedzieli, że Carolyn i John wystartowali z opóźnieniem i mieli najpierw wysadzić Lauren. Może po drodze zatrzymali się na kolację. Jednak małżeństwo z córką czekające na Lauren zaczęło się niepokoić i zapytało pracownika obsługi lotniska, czy wie, gdzie znajduje się samolot. Ten z kolei zwrócił się do wieży kontroli lotów z pytaniem, czy dla Pipera Saratogi złożono plan lotu. Okazało się, że nie. Znajomi Lauren odczekali jeszcze jakiś czas, po czym ponowili pytanie, ponieważ lotnisko miało zostać zamknięte o 22. Na ich prośbę kilka minut po zamknięciu pracownik obsługi technicznej zadzwonił do placówki Federal Aviation Agency w Bridgeport w stanie Connecticut.

Dan Samson zadzwonił do Carole Radziwill, która spędzała lato z Anthonym w Red Gate Farm. Carolyn i John mieli pomagać jej w opiece nad mężem w ostatnich tygodniach jego życia, a właściwie zaopiekować się obojgiem. Była już północ i Carole początkowo myślała, że dzwoni John, gdy Anthony bez słowa podał jej telefon. Samson przeprosił za późną porę i wyjaśnił, że miał odebrać Carolyn i Johna z lotniska, ale nie doczekał się ich. Zapytał, czy nie zatrzymali się w Red Gate Farm.

Carole napisała później: „Jest północ, kiedy ludzie zwykle nie dzwonią. Słyszę obcy głos i już wszystko wiem”.

Carole przeszła korytarzem do kuchni, a Friday podążył za nią. Zwróciła uwagę na piankę, którą Carolyn w poprzedni weekend rozwiesiła na krześle do wyschnięcia, i obliczyła, że minęły cztery godziny, odkąd przyjaciółka zatelefonowała do niej tuż przed startem.

Zadzwoniła na lotnisko w Hyannis Port, a potem czekała na telefon zwrotny, podczas gdy pracownik obsługi technicznej szukał samolotu Johna. Oddzwonił – samolotu nie było. Carole spytała go, czy jest tego pewien. Przypomniała mu, że to nowa maszyna.

– Hm, przykro mi, ale John na pewno nie wylądował tu dziś wieczorem – powiedział.

Następnie Carole skontaktowała się z lotniskiem Caldwell. Tak, wystartowali około 20.30; samochód Johna wciąż stał na parkingu. Potem zadzwoniła do Bridgeport, by dowiedzieć się, że nie ma tam o nich żadnej wzmianki, ponieważ nie złożono planu lotu. Na Martha’s Vineyard początkowo nikt nie odbierał, ale później do Carole oddzwonił pracownik lotniska i odczytał jej wiadomość, którą zostawili przyjaciele Lauren. Czekali, ale w końcu pojechali do domu.

„Odezwij się, kiedy przylecisz. Przyjadę po ciebie. Daniel”.

Carole zadzwoniła do Daniela, który odebrał telefon z nadzieją, że to Lauren. Nadal wybierała także numer Dana Samsona, który próbował skontaktować się z Tedem Kennedym. Zadzwoniła też do mieszkania Carolyn i Johna. Początkowo była przekonana, że słuchawkę podniosła Carolyn, była to jednak RoseMarie, która nocowała tam z powodu awarii klimatyzacji w swoim mieszkaniu. Rose również dołączyła do pełnego niepokoju czuwania przy telefonie.

Carole znalazła numer Jaya Biedermana, instruktora latania, który szkolił Johna. Gdy dowiedziała się, że Jay nie leciał z nimi, zgasła kolejna iskierka nadziei. W końcu, kiedy jej i Samsonowi nie udało się skontaktować z Tedem, zadzwoniła do Straży Przybrzeżnej.

W swoich wspomnieniach Carole wyznała, że Anthony obudził się wśród całego zamieszania, a kiedy zobaczył jej notatki i numery telefonów zapisane na kartce, ukrył twarz w dłoniach i się rozpłakał.

W końcu odezwał się Ted Kennedy. Był spokojny i starał się wszystkim dodawać otuchy. Mimo to uczestnicy przyjęcia, które miało być radosną uroczystością, zaczęli pogrążać się w rozpaczy. Carole była kłębkiem nerwów już od północy, gdy zadzwonił do niej Samson.

Natarczywe telefony Carole do Straży Przybrzeżnej w Woods Hole postawiły w stan pełnej gotowości wszystkie służby ratunkowe. Woods Hole skontaktowało się z Pierwszym Okręgiem Straży Przybrzeżnej w Bostonie, który z kolei zawiadomił FAA. Agencja w końcu sprawdziła, czy samolot Johna nie zmienił trasy i nie wylądował gdzieś indziej niż w Hyannis Port lub na Martha’s Vineyard.

Nie zdoławszy zlokalizować maszyny, FAA ponownie skontaktowała się ze Strażą Przybrzeżną, a także z Ośrodkiem Koordynacji Ratownictwa Sił Powietrznych w bazie lotniczej Langley w Wirginii. Kutry Straży Przybrzeżnej rozpoczęły oficjalną akcję poszukiwawczą.

Wkrótce John Podesta, ówczesny szef personelu Białego Domu, zadzwonił do prezydenta Clintona przebywającego w Camp David. Clinton nakazał podjęcie wszelkich środków niezbędnych do odnalezienia samolotu i poprosił o stałe raporty z przebiegu poszukiwań.

Carole i Anthony musieli przeprowadzić jeszcze dwie rozmowy. Caroline przebywała z Edem i dziećmi na spływie w Idaho, w rejonie znanym jako Rzeka Bez Powrotu. Ponieważ nie było kontaktu z ich schroniskiem, Anthony zdołał namierzyć komendanta lokalnej policji Philipa Enrighta, który o 4.30 nad ranem pojechał na miejsce i przekazał Caroline, że dzwoni jej kuzyn z Massachusetts i sprawa jest pilna.

Następnie Carole wybrała numer do domu Freemanów w Connecticut. Telefon odebrał doktor Freeman, a Carole szybko wyjaśniła, że nie ma kontaktu z Carolyn i Johnem, ale już trwają poszukiwania. Jak później napisała w „What Remains”, powiedziała mu:

„Jestem pewna, że wszystko jest w porządku, ale nie chciałam, żebyście dowiedzieli się o tym z wiadomości”.

Ann Freeman natychmiast do niej oddzwoniła. W napięciu wysłuchała relacji Carole o nocnych telefonach i rozpaczliwych próbach ustalenia, co się stało.

– Ale wszystko jest w porządku, prawda? Czy ktoś jeszcze leciał z nimi samolotem?

Carole milczała. Wystarczająco długo, by Ann krzyknęła z przerażenia.

Tej nocy nikt nie spał. A gdy nastał świt 17 lipca, wiadomość dotarła już do wszystkich. Kamery telewizyjne były wszędzie – na North Moore Street, gdzie ułożono już setki kwiatów i dowodów współczucia, a także wokół posiadłości Kennedych w Hyannis Port. W serwisach informacyjnych dziennikarze z powagą podsumowywali życie Johna i Carolyn między kolejnymi komunikatami o… braku jakichkolwiek nowych doniesień.

Nikt nie chciał powiedzieć tego głośno, choć nadzieja nie zgasła całkowicie, szybko stawała się coraz mniej realna.

Sława Przybylska nie uznaje „nie wypada”. Gdy słyszy muzykę, po prostu zaczyna tańczyć

Mariola Bojarska-Ferenc zna ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że muzyka potrafi uruchomić w niej coś, czego nie sposób zatrzymać. W „VIVA! Bez Tabu” przypomniała Sławie Przybylskiej jej miłość do baletu i „Jeziora łabędziego”. Wspomniała też o anegdocie związanej z nieżyjącym już mężem artystki, Janem Krzyżanowskim. Kiedy podczas wspólnych wyjść gdzieś rozbrzmiewała muzyka, energia miała rozpierać Przybylską tak bardzo, że ukochany musiał pilnować, by nie dała jej się całkowicie ponieść.

Sama artystka nie zaprzeczyła. Wręcz przeciwnie. Dobra muzyka jest dla niej impulsem, na który ciało odpowiada niemal natychmiast.

„Jak słucham dobrej muzyki, właśnie tanecznej, to dla mnie to jest imperatyw. Jak jest dobra muzyka, to ja tańczę” — odpowiedziała.

„Ja właśnie korzystam z tego, jak jest muzyka, i ja tańczę. Niezależnie od tego, czy wzbudzam przerażenie, czy ludzie uważają, że to tak nie wypada”.

„Nie wypada” jest zresztą jednym z tych sformułowań, których wyraźnie nie lubi. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc podkreśliła: „Nie lubię słowa: nie wypada. I konwencji, która nas ogranicza, która jest banałem”.

• Viva! Bez Tabu: Miała 8 lat, gdy wybuchła wojna. Sława Przybylska do dziś nie może wymazać z pamięci koszmarnych scen. Uratowała ją muzyka

Jaki jest sekret długowieczności Sławy Przybylskiej? „Robię tylko to, co mi sprawia przyjemność”

W pewnym momencie rozmowy Mariola Bojarska-Ferenc przechodzi do tematu, który dziś budzi ogromne zainteresowanie: długowieczności. Zwraca uwagę na kondycję Sławy Przybylskiej i pyta ją wprost, czy robi coś wyjątkowego, żeby zachować sprawność.

Można byłoby spodziewać się odpowiedzi o codziennym planie ćwiczeń, restrykcjach albo żelaznej dyscyplinie. Tymczasem Przybylska odpowiada zupełnie inaczej.

„Nie wiem, czy to jest tajemnica, ale ja działam i robię tylko to, co mi sprawia przyjemność. A właśnie ruch, taniec, to jest ta przyjemność. Nie jest to żadne wymyślenie sposobu, że ja muszę dbać. Ja o nic nie dbam” — powiedziała artystka.

Po chwili wyjaśnia jednak, co naprawdę ma na myśli.

„Dbam tylko o to, żeby było pięknie, żeby doznawać życzliwości i prowokować życzliwość ludzką”.

„Jeśli ja mówię komuś dzień dobry, to nie jest to banał powiedzenia, że dzień dobry i idę dalej. Nie. To jest w tym cała moja energia i życzliwość, że ja naprawdę życzę tej osobie, którą spotykam, aby jej dzień był dobry” — podkreśliła.

Mariola Bojarska-Ferenc dopytała jeszcze swoją rozmówczynię o codzienną aktywność i wspomina, że zgodnie z tym, co usłyszała, artystka regularnie maszeruje. Przybylska potwierdza, że ruch jest ważną częścią jej dnia, choć od razu zastrzega, że nie zawsze wygląda on tak samo.

Nie zawsze bowiem ruch wygrywa. Artystka przyznaje Marioli Bojarskiej-Ferenc, że obecnie bywa pochłonięta czymś innym — nauką piosenki. I znów nie opowiada o tym jak o zawodowym obowiązku.

„Ja po prostu wykorzystuję każdą okazję do ruchu. Jeśli tylko mam właśnie tę okazję, no to ją wykorzystuję, tańczę albo chodzę bardzo szybko. Ale przyznam się, że teraz jestem w szponach pewnej dyscypliny i ja nie mogę na przykład iść na długi spacer, ponieważ uczę się piosenki. A ta nauka jest taką przyjemnością, że nawet nie wiem, kiedy minęły 2-3 godziny. Także już nie mam czasu na ten spacer” — zdradziła.

• VIVA! Bez Tabu: „Ciągle byłam ta gorsza”: Sława Przybylska o odzyskaniu miłości do samej siebie. Jak dziś dba o swoje ciało?

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Kobiety w centrum zmian 

Panel moderowała Magdalena Szefernaker, zastępca dyrektora Biura Promocji Forum Ekonomicznego, dziennikarka oraz autorka książek „Samorząd na obcasach” i „Mama na obcasach”. Ekspertki, wśród których były prof. Gertruda Uścińska, rektor Szkoły Głównej Mikołaja Kopernika i była prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dr Jolanta Rzegocka, prezes Fundacji Polka XXI wieku, Agnieszka Wachnicka, wiceprezeska Związku Banków Polskich, Monika Klaus, Dyrektor Market Access, MSD Polska Sp. z o.o., podkreślały, że regulacje prawne to początek procesu – do pełnej zmiany potrzebna jest ewolucja kultury zarządzania oraz uelastycznienie rynku pracy. 

Podobne bariery strukturalne dotykają świata akademickiego, o czym dyskutowano podczas paneli „Naukowczynie zmieniają świat” oraz „Kobiety w nauce i polityce”. Swoimi unikalnymi doświadczeniami dzieliły się ikony nauki i technologii, w tym prof. Marta Kwiatkowska, wybitna informatyk i pierwsza kobieta–profesorka na wydziale nauk komputerowych Uniwersytetu Oksfordzkiego; prof. Joanna Senyszyn, polityk i prezes Stowarzyszenia „Polka Potrafi” czy prof. Valentyna Yakubiv, ukraińska ekonomistka i rektor Karpackiego Narodowego Uniwersytetu im. Wasyla Stefanyka w Iwano-Frankiwsku. Choć badaczki rewolucjonizują rynek innowacji, wciąż rzadko trafiają na najwyższe stanowiska decyzyjne. 

O realny wpływ na władzę pytały także parlamentarzystki podczas panelu poświęconego zbliżającym się wyborom. W polskim sejmie kobiety zajmują obecnie około 29 % mandatów. To wciąż za mało, by mówić o pełnej reprezentacji. W dynamicznej dyskusji nad skutecznością kwot wyborczych starły się przedstawicielki polskiej sceny politycznej. Głos zabrały m.in. Katarzyna Nowakowska z Polski 2050 oraz Paulina Matysiak, posłanka niezrzeszona. Wnioski? Kobiece przywództwo buduje się latami, ale to solidarność ponad podziałami w kluczowych kwestiach społecznych bywa najbardziej efektywną bronią kobiet w polityce. 

Nowe przywództwo na czas kryzysu 

Konferencja wyraźnie pokazała, że współczesne państwo, żeby poradzić sobie z kryzysami, potrzebuje kobiecej perspektywy. O przyszłości państwa opiekuńczego i solidarności społecznej mówiły na Forum: Monika Horna-Cieślak, adwokat i rzeczniczka praw dziecka oraz Dorota Olko, posłanka na Sejm RP. 

Kobiecą perspektywę w obecnym rządzie zapewniają też – Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, ministra funduszy i polityki regionalnej oraz Paulina Hennig-Kloska, ministra klimatu i środowiska – które w rozmowach 1:1 dzieliły się swoimi wizjami zmian i pomysłami na lepszą Polskę. Towarzyszyły im silne głosy z samorządów, reprezentowane m.in. przez Renatę Janik, marszałek województwa świętokrzyskiego.   

Z kolei międzynarodowy wymiar przywództwa w czasach niepewności wybrzmiał dzięki zagranicznym gościom, w tym Majdzie Adžović, ministrze robót publicznych z Czarnogóry, Serze Koulabdarze, CEO Legacies of War oraz Nicole Alexander, profesor marketingu i technologii z Columbia University oraz była Dyrektorka Globalna Marketingu w Meta. 

Sprawczość bez granic 

Wydarzeniami o wysokiej frekwencji były spotkania autorskie, łamiące dotychczasowe narracje. Agnieszka Klimczak, autorka książki „Biznes po arabsku, czyli jak dobić targu”, w brawurowy sposób obaliła mit, że Bliski Wschód jest zamknięty dla kobiet biznesu. Udowodniła, że Polki potrafią tam samodzielnie podróżować, budować relacje i domykać wielomilionowe kontrakty. Z kolei Aneta Godynia podczas prezentacji swojej książki „Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety” przypomniała o historycznych korzeniach kobiecej siły. Jej opowieść o dawnej polskiej wsi to hołd dla kobiet, które bez patosu, walcząc o przetrwanie, budowały podwaliny pod dzisiejszą niezależność Polek. 

Tegoroczne Forum Ekonomiczne w Karpaczu wyraźnie należało do kobiet, których wiedza, talenty menedżerskie i wpływ na rzeczywistość znalazły odzwierciedlenie na liście laureatów. Najlepszym tego dowodem jest to, że nagrodę w kategorii Firmy Roku dla Polskiej Grupy Zbrojeniowej odebrała Magdalena Piłat, dyrektor Departamentu Zarządzania Korporacyjnego. Z kolei prestiżową Nagrodę Kultury i Nauki przyznano prof. Marcie Kwiatkowskiej z Uniwersytetu Oksfordzkiego, podkreślając wybitny wkład Polek w światową naukę. 

Silną pozycję liderek w polityce i biznesie potwierdziły kolejne kluczowe laury. Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, ministra funduszy i polityki regionalnej, otrzymała Wyróżnienie Przewodniczącego Rady Programowej, natomiast podczas gali zamykającej, w kategorii młodych liderów, doceniono Karolinę Sikorską, dyrektor marketingu Unimot S.A.  

Tegoroczne Forum Ekonomiczne w Karpaczu wyraźnie pokazało, że obecność kobiet w debacie publicznej stała się strategiczną koniecznością. Od sal wykładowych Oksfordu, przez rządowe gabinety i samorządy, aż po globalne rynki – współczesne liderki nie tylko diagnozują najtrudniejsze kryzysy, ale przede wszystkim dostarczają konkretnych, pragmatycznych rozwiązań. Choć bariery strukturalne i kulturowe wciąż istnieją, determinacja, solidarność ponad podziałami oraz merytoryczna siła ekspertek uczestniczących w konferencji dowodzą, że kształtowanie stabilnej i bezpiecznej przyszłości bez kobiecego przywództwa jest już po prostu niemożliwe. 

Głównym Partnerem Forum Ekonomicznego w Karpaczu jest Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, Partnerem Strategicznym jest Hotel Gołębiewski, Miastem Gospodarzem jest Karpacz, Głównym Partnerem Merytorycznym jest SGH, partnerami są także Miasto Wrocław oraz Port Lotniczy Wrocław. 

Bartłomiej Lemański był o krok od końca kariery. Dziś jest mistrzem Europy. Historia wielkiego powrotu

Gdy w Mediolanie polscy siatkarze świętowali kolejne wielkie zwycięstwo, dla każdego z nich złoty medal oznaczał coś innego. Jedni dokładali następne trofeum do imponującej kolekcji, inni po raz pierwszy stawali na najwyższym stopniu podium wielkiej imprezy. Dla Bartłomieja Lemańskiego ten krążek był jednak symbolem drogi, która jeszcze kilka lat wcześniej wydawała się prowadzić w zupełnie przeciwnym kierunku.

Reprezentacja Polski pokonała Francję 3:1 i obroniła tytuł mistrza Europy. Było to trzecie europejskie złoto w historii polskiej męskiej siatkówki, a triumf dał biało-czerwonym również bezpośrednią kwalifikację na igrzyska olimpijskie w Los Angeles w 2028 roku. Lemański nie był przy tym jedynie członkiem złotej drużyny — wraz z Szymonem Jakubiszakiem został wybrany jednym z dwóch najlepszych środkowych całego turnieju.

Kiedyś miał być przyszłością kadry. Potem z niej zniknął

Historia Lemańskiego z reprezentacją zaczęła się niemal dekadę wcześniej. Mierzący 217 centymetrów środkowy bardzo szybko zwrócił na siebie uwagę. W 2017 roku, mając zaledwie 21 lat, znalazł się w drużynie prowadzonej przez Ferdinando De Giorgiego na mistrzostwa Europy organizowane w Polsce.  Dwa lata później razem z biało-czerwonymi sięgnął po srebrny medal Pucharu Świata. Ma w dorobku m.in. brąz mistrzostw świata kadetów, wicemistrzostwo Europy kadetów z 2013 roku oraz srebrny medal Letniej Uniwersjady w 2019 roku.

Szczególny był dla niego również 2017 rok. Podczas Memoriału Huberta Jerzego Wagnera Polacy zdobyli złoto, a Lemański został wyróżniony nagrodą dla najlepszego środkowego turnieju. Już wtedy było jasne, że ma potencjał, by na dłużej zadomowić się w reprezentacji. Jak pokazały kolejne lata, jego droga do tego miejsca miała jednak okazać się znacznie bardziej kręta, niż ktokolwiek mógł wtedy przypuszczać.

Były sezony kiedy pozostawał w orbicie kadry. Potem jego nazwisko zniknęło z reprezentacyjnych powołań. W 2026 roku wrócił do zespołu narodowego po raz pierwszy od 2019.

Czytaj też: Tomasz Fornal zrobił to dla chorych dzieci. Dotrzymał słowa. Teraz ta historia ma szczęśliwe zakończenie

W międzyczasie jego kariera nie rozwijała się tak, jak kiedyś zapowiadano. Z czasem coraz trudniej było mu nie tylko odbudować sportową formę, lecz także dobrze myśleć o samym sobie. W pewnym momencie pojawiły się nawet myśli o zakończeniu kariery. Lemański zdecydował się wtedy skorzystać z profesjonalnej pomocy. To ważny fragment tej historii, bo jego powrót nie jest opowieścią o cudzie, który wydarzył się z dnia na dzień. Była w nim praca, wsparcie bliskich i próba odzyskania czegoś, co w sporcie łatwo zgubić — zwyczajnej radości z tego, co się robi.

„Mam nadzieję, że moja historia kogoś zainspiruje. Ja już naprawdę byłem bliski o tyle, żeby skończyć ze wszystkim, ze sportem. Naprawdę bardzo źle czułem się psychicznie, ale z pomocą najbliższym, mojej narzeczonej i tego, że sięgnąłem po profesjonalną pomoc, udało mi się z tego wyjść i znów zacząć czerpać radość z siatkówki”, mówił już po zdobyciu mistrzostwa Europy [cutat za Interia Sport].

Z perspektywy czasu sam Lemański przyznaje, że jego wejście do seniorskiej reprezentacji mogło nastąpić zbyt wcześnie. Kariera nabrała tempa błyskawicznie, a wraz z kolejnymi powołaniami pojawiły się oczekiwania, z którymi młodemu zawodnikowi niełatwo było sobie poradzić. W rozmowie z „Wprost” wspominał, że sportowo był gotowy na wielką siatkówkę, ale psychicznie nie nadążał za tym, co działo się wokół niego. Dopiero po latach zrozumiał, jak mocno tamten okres na niego wpłynął. 

„Dla mnie osobiście mogło to faktycznie być za szybko. W jednym z wywiadów wspominałem, że w tamtym reprezentacyjnym okresie po prostu moja głowa nie do końca wyrabiała za tym, co działo się wokół mnie. Psychicznie to było trudne do dźwignięcia. Wszystko działo się wokół mnie bardzo szybko. Ale zdałem sobie z tego sprawę dopiero po latach, dzisiaj mogę o tym normalnie rozmawiać. Nie wyszło, głowa nie wyrabiała, ale przepracowałem to. Dzisiaj już wiem, dlaczego się tak stało”, opowiadał.

Bełchatów okazał się początkiem nowego rozdziału

Sportowo przełom przyszedł wraz z grą w Skrze Bełchatów. Lemański znów zaczął pokazywać możliwości, które przed laty uczyniły z niego jednego z najbardziej interesujących polskich środkowych. Dobre występy nie umknęły Nikoli Grbiciowi. Wiosną 2026 roku nazwisko Lemańskiego ponownie pojawiło się na liście reprezentantów Polski.

Sam zawodnik przyznawał później, że jeszcze rok wcześniej nie wierzył w taki scenariusz. „Już z rok temu myślałem, że nie wrócę do tej kadry. Po tym sezonie miałem rozmowę z trenerem, dostałem powołanie, byłem mega zmotywowany”, opowiadał w Sportowe Fakty.tv.

Odpowiedzialność za środek siatki spadła więc m.in. na Lemańskiego i Jakubiszaka. Obaj wykorzystali tę szansę. I to z rozmachem. Najpierw Polacy sięgnęli po złoto Ligi Narodów. Później przyszły mistrzostwa Europy i następny triumf. Lemański, który jeszcze niedawno zastanawiał się, czy jego reprezentacyjna historia nie skończyła się już na dobre, w ciągu kilku miesięcy zdobył z kadrą dwa najcenniejsze trofea sezonu.

Pięć miesięcy, które zmieniły wszystko

Sam Lemański powtarza, że powrót do reprezentacji dał mu znacznie więcej, niż się spodziewał. Mówił o intensywności treningów, codziennej pracy z najlepszymi zawodnikami i o tym, jak wiele nauczył się w ciągu zaledwie kilku miesięcy pod wodzą Grbicia. Jego zdaniem poziom reprezentacyjnych zajęć pozwolił mu przekraczać własne granice.

„Jestem mega szczęśliwy. Przez najbliższe tygodnie będę się cieszył tym wszystkim. Sezon się zacznie, jeszcze będę to przeżywał. […] Pięć miesięcy po prostu przeminęło. Cieszę się, że miałem okazję tutaj grać tą drużyną. Nawet jeśli to był tylko ten jeden sezon i na tym miałoby się skończyć, to mega jestem wdzięczny za szansę – że miałem okazję z każdym z chłopaków tutaj zagrać pojedynczo, trenować, spędzać z nimi tyle czasu”, opowiadał siatkarz w rozmowie z TVP Sport.

Grbić zwracał z kolei uwagę na perfekcjonizm swojego środkowego. To cecha, która pcha zawodnika do nieustannego poprawiania szczegółów, ale — jak zauważył selekcjoner — ma również drugą stronę: człowiekowi, który bez końca analizuje własne błędy, trudno być z siebie w pełni zadowolonym.  „Lemański występował w kadrze kilka lat temu. Pamiętam jeszcze, gdy pracowałem w ZAKSIE jako trener. Wtedy nie był nawet blisko takiego poziomu, jaki prezentuje teraz. Bardzo podoba mi się jego spokój, ogólnie jego podejście. To perfekcjonista. Po każdym ataku a nawet punktowej zagrywce, szuka rzeczy, które mógłby jeszcze poprawić. W piątek powiedziałem mu: "Leman, świetnie jest być perfekcjonistą, bo nigdy nie zabraknie ci motywacji do pracy nad sobą. Ale wada jest taka, że nigdy nie będziesz w pełni usatysfakcjonowany”, opowiadał Nikola Grbić [cytat za Sportowe Fakty Wp.pl].

Być może dlatego historia Bartłomieja Lemańskiego wykracza poza sportową opowieść o zawodniku, który po kilku słabszych latach odzyskał formę. Jest w niej także zgoda na to, że czasem samemu nie da się rozwiązać wszystkiego. Że można poprosić o pomoc. I że gorszy rozdział nie musi być ostatnim.

W Mediolanie najważniejszy był sukces całej drużyny. Polska znów została najlepszą reprezentacją Europy, pokonując w finale Francję 3:1. Ale wielkie drużynowe zwycięstwa składają się z bardzo osobistych historii. A ta należąca do Lemańskiego jest szczególna.

Jeszcze niedawno nie wiedział, czy będzie miał w siatkówce swoją kolejną szansę. Potem nie wiedział, czy kiedykolwiek wróci do reprezentacji. Wrócił. I kiedy już to zrobił, nie tylko zdobył złoto. Znalazł się wśród najlepszych zawodników mistrzostw Europy. Dla niego ten medal znaczy dla niego więcej niż zwykłe sportowe trofeum. Jest dowodem na to, jak wiele może wydarzyć się pomiędzy momentem, w którym człowiek myśli o końcu, a chwilą, w której orientuje się, że właśnie zaczyna się jego najpiękniejszy rozdział.

A prywatnie? W najważniejszych momentach Bartłomiej Lemański może liczyć na wsparcie najbliższych. Szczególne miejsce w jego życiu zajmuje ukochana, której obecność sportowiec docenia także publicznie. W mediach społecznościowych opublikował ich wspólne zdjęcie, opatrując je krótkim, ale wymownym podpisem: „Największe wsparcie”.

Nie ma wątpliwości, że po pełnych emocji miesiącach takie zaplecze znaczy dla niego bardzo wiele. Oby powodów do radości — zarówno na boisku, jak i poza nim — było jak najwięcej.

Życzymy wszystkiego, co najlepsze!

ZOBACZ TAKŻE: „Moda jest możliwością kreacji i opowieści o nas, zanim sami zaczniemy ją snuć", mówi Julia Kuczyńska

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Giorgio Armani (@giorgioarmani)

Motyl jako znak zmiany

Najbardziej symboliczny motyw kolekcji pojawia się na sukniach, marynarkach i biżuterii. Motyle nie pełnią tu wyłącznie dekoracyjnej funkcji – stają się metaforą przemiany i dojrzewania. To trafny obraz momentu, w którym znajduje się marka: jej estetyczne DNA pozostaje rozpoznawalne, lecz Silvana Armani coraz śmielej interpretuje je po swojemu.

Ten dialog z historią jest subtelny. Zamiast rekonstruować archiwalne projekty, projektantka wraca do charakterystycznych dla domu mody proporcji, miękkich konstrukcji i wyrafinowanej prostoty, a następnie nadaje im lżejszą, bardziej współczesną formę.

Garnitur traci sztywność

Wiosną 2027 marynarka nie jest zbroją. Ramiona bywają mocniej zaznaczone, ale spodnie opadają miękko, tkaniny pracują w ruchu, a całe sylwetki sprawiają wrażenie swobodnych. Płynne garnitury spotykają się z głębokimi dekoltami, lekkimi bluzkami i krótszymi fasonami, dzięki czemu klasyczne krawiectwo nabiera zmysłowości.

CZYTAJ TEŻ: Kontrolowana niedoskonałość. Pokaz Jil Sander wiosna-lato 2027 oczarował gości Milan Fashion Week

Nowością jest także większa obecność bawełny. Materiał kojarzony z codziennością zostaje potraktowany z charakterystycznym dla Armani wyczuciem luksusu i trafia do spodni, szortów oraz lekkich okryć.

Noc ma kolor czerni, złota i kości słoniowej

Paleta została wyciszona do kilku szlachetnych tonów. Dominują czerń, kość słoniowa i złoto, dzięki czemu na pierwszy plan wychodzą faktury, ruch materiału i światło. Po zmroku kolekcja staje się bardziej widowiskowa: pojawiają się cekiny, metaliczne refleksy, połyskujące powierzchnie i biżuteryjne detale.

Są tu echa lat 80. – mocniejsze ramiona, geometryczne linie czy efektowne wykończenia – lecz bez kostiumowej nostalgii. Silvana Armani nie próbuje odtwarzać przeszłości. Woli pokazać, że Armani może ewoluować bez utraty swojej tożsamości. I właśnie ta spokojna pewność wydaje się dziś najbardziej interesującym kierunkiem marki.

Kim jest Sobiesław Zasada? Jego nazwisko od dziesięcioleci należy do historii światowych rajdów

Żeby właściwie zrozumieć wagę wydarzeń z Argentyny, trzeba cofnąć się znacznie dalej niż do 1967 roku. Sobiesław Zasada urodził się 27 stycznia 1930 roku w Dąbrowie Górniczej. Sport był obecny w jego życiu na długo przed tym, zanim świat poznał go jako kierowcę rajdowego. 

Najbardziej imponująca pozostaje jego sportowa karta. Sobiesław Zasada trzykrotnie zdobywał rajdowe mistrzostwo Europy — w 1966, 1967 i 1971 roku — oraz trzykrotnie zostawał wicemistrzem Europy. Zdobywał te tytuły w czasach poprzedzających powstanie znanych dziś Rajdowych Mistrzostw Świata. Był kierowcą fabrycznym takich marek jak Steyr-Puch, Porsche, BMW i Mercedes-Benz, a według jego oficjalnej biografii wygrał w całej karierze 148 rajdów na pięciu kontynentach.

Jednym z najważniejszych miejsc w tej historii przez dziesięciolecia pozostawała także jego żona Ewa Zasada. Poznali się jeszcze w szkole, a pobrali 27 grudnia 1952 roku. Ewa wielokrotnie zasiadała obok męża jako pilotka rajdowa. Ewa Zasada zmarła 19 sierpnia 2021 roku w Krakowie. 

Sportowa długowieczność Sobiesława Zasady już wcześniej zadziwiała. W 2021 roku, mając 91 lat, wystartował w Safari Rally Kenya, zapisując się w historii jako najstarszy kierowca startujący w rundzie WRC. Pięć lat później znów postanowił zrobić coś, czego trudno byłoby od niego oczekiwać nawet po tak niezwykłej karierze.

• ZOBACZ TEŻ: Był bożyszczem kobiet i łamał serca gwiazd. Gdy kochanka rodziła mu dziecko, powiedział żonie tylko jedno. Tak kochała włoska legenda kina

„Latający Polak”. Tak Sobiesław Zasada podbił Argentynę i zdobył pseudonim, który przetrwał 59 lat

Jest rok 1967. Sobiesław Zasada ma 37 lat i właśnie zdobył drugi tytuł mistrza Europy. W październiku pojawia się w Argentynie, by wystartować w Gran Premio Internacional de Turismo — niezwykle wymagającej imprezie prowadzącej przez tysiące kilometrów argentyńskich dróg. Towarzyszy mu pilot Jerzy Dobrzański, a na drzwiach ich czerwonego Porsche 911 widnieje numer 405.

Dla Europejczyka była to wyjątkowo trudna próba. Lokalni zawodnicy znali teren, pogodę i specyfikę tras. Zasada musiał mierzyć się z długimi etapami, szutrami, kamieniami, górami i zmieniającymi się warunkami. Porsche przypomina dziś, że podczas pierwszego etapu Polak mimo odległej pozycji startowej szybko znalazł się w ścisłej czołówce, a kolejne fragmenty rajdu tylko potwierdziły jego tempo. W finałowej części zawodów wypracował przewagę, która zapewniła mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej.

Skala tego triumfu robi wrażenie również po latach. Według materiałów przypominających wydarzenia z 1967 roku na starcie pojawiło się 376 samochodów, a do mety dotarło 91. Zasada wraz z Dobrzańskim pokonali ponad 300 rywali. Dla argentyńskiej publiczności zwycięstwo przybysza z Polski było sensacją.

Właśnie wtedy narodził się „El Polaco Volador” — „Latający Polak”.

Tak zaczęły określać Zasadę miejscowe media. Pseudonim miał oddawać sposób, w jaki polski kierowca przemierzał niezwykle trudne argentyńskie drogi i pokonywał zawodników doskonale znających miejscowe warunki. Pseudonim przetrwał dziesięciolecia. Kiedy Zasada w 2026 roku ponownie pojawił się w Argentynie, „Polaco Volador” znów powrócił w tamtejszych publikacjach i materiałach poświęconych jego wizycie. Porsche Argentina właśnie tym określeniem zatytułowało komunikat dotyczący powrotu polskiego kierowcy.

Ma 96 lat i przejechał 3351 kilometrów. Sobiesław Zasada znów dotarł do mety w Argentynie

We wrześniu 2026 roku Sobiesław Zasada wrócił do Argentyny jako gość specjalny XXIII Gran Premio Argentino Histórico. Od jego zwycięstwa minęło 59 lat. Zmieniły się samochody, drogi i formuła samej imprezy. Nie zmieniło się jedno: za kierownicą znów siedział on.

Tegoroczne Gran Premio nie było dokładnym odpowiednikiem wyścigu, który Zasada wygrał w 1967 roku. Współczesna impreza organizowana przez Automóvil Club Argentino jest rajdem regularności, prowadzonym zgodnie z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego. Polski kierowca uczestniczył w nim jako gość honorowy i nie podlegał klasyfikacji.

Zasada za kierownicą Porsche 911 Dakar z numerem 405 przejechał jednak całą trasę. 3351 kilometrów. Sześć etapów. Kilka dni jazdy. Trasa prowadziła z Buenos Aires przez Luján, Alta Gracię, Catamarcę i San Juan, a finał odbył się w Córdobie. Jego pilotem był Krzysztof Bąk.

25 września 2026 roku 96-letni Sobiesław Zasada dotarł do mety.

Czekali na niego kibice, przedstawiciele lokalnych władz i argentyńskiej Polonii. Był witany przez ludzi, dla których nazwisko polskiego kierowcy nie jest jedynie informacją z archiwalnych tabel wyników. Niektórzy pamiętali 1967 rok. Inni znali historię „Latającego Polaka” z opowieści. Powrót Zasady szeroko relacjonowały media w Polsce i Argentynie.

„Właśnie przejechałem przez Argentynę, mam 96 lat i czuję się świetnie! 3351 kilometrów, sześć etapów i sześć dni za kierownicą. Dziś w Córdobie zakończyliśmy Gran Premio Argentino Histórico. Kiedy jechałem ten rajd 59 lat temu, około 80 procent trasy stanowiły szutry. Dzisiaj niemal wszędzie jest asfalt. Tamten rajd był nieporównywalnie trudniejszy, ale przez te kilka dni wiele razy wracałem myślami do 1967 roku. Największe wrażenie zrobiło na mnie jednak to, jak byliśmy przyjmowani. Ludzie czekający przy trasie, rozmowy z tymi, którzy pamiętają mój poprzedni start, spotkania z Polonią, z mediami. Nadal nazywają mnie „Latającym Polakiem”. Nie spodziewałem się aż tylu emocji. Gratulacje dla mojego pilota Krzysztofa Bąka. Dziękuję wszystkim, którzy byli z nami” — napisał na Instagramie.

• SPRAWDŹ TEŻ: Zaczynała w motoryzacji, później zdobyła Everest. Martyna Wojciechowska kończy 52 lata. Tak dziś wygląda jej życie

1. Warstwowanie z balsamem lub olejkiem

Do lekkich, cytrusowych czy kwiatowych zapachów dodaj balsam o ciepłej, kremowej nucie – np. wanilii, drzewa sandałowego albo bursztynu. Dzięki temu całość stanie się głębsza i bardziej otulająca, idealna na chłodniejsze wieczory.

2. Druga warstwa – perfumy wieczorne

Spryskaj nadgarstki letnim zapachem, a następnie dodaj kilka kropel cięższego, jesiennego – np. z paczulą, kardamonem czy cynamonem. Efekt? Unikatowa kompozycja, która pachnie oryginalnie i zmysłowo.

3. Dodaj zapach do włosów i szalika

Mgiełka do włosów albo spray perfumowany sprawią, że zapach będzie utrzymywał się dłużej. Jesienią staje się intensywniejszy, gdy przenika się z ciepłem tkanin i wełnianych dodatków.

4. Wybierz „przyprawowy” akcent

Nawet najlżejszy letni zapach można wzmocnić, jeśli na skórę nałożysz wcześniej olejek eteryczny o orientalnej nucie – np. goździk, kardamon czy imbir. To naturalny sposób na ocieplenie kompozycji.

Pro tip: eksperymentuj!

Nie bój się łączyć różnych nut. Mieszanie zapachów to trend, który pokochały już największe domy mody. Dzięki temu możesz stworzyć własną, niepowtarzalną jesienną sygnaturę zapachową – a jednocześnie dokończyć flakon, który przypomina ci słoneczne lato.

Katarzyna Bujakiewicz nie wierzyła, że spotka odpowiedniego mężczyznę

Zanim Katarzyna Bujakiewicz stworzyła rodzinę z Piotrem Maruszewskim, bardzo otwarcie mówiła o tym, czego brakowało jej w wcześniejszych relacjach. Już w archiwalnej rozmowie z „Galą” opowiadała, że ma za sobą związki, w których to ona brała na siebie rolę osoby silniejszej, wspierającej i mobilizującej partnera.

„Potrzebuję silnego faceta” – mówiła wówczas. Przyznawała jednocześnie: „Trafiałam na mężczyzn, którym matkowałam”.

Nie chodziło jej wyłącznie o romantyczne gesty czy wielkie deklaracje. Bujakiewicz szukała relacji, w której odpowiedzialność i codzienność nie spoczywałyby tylko na jej barkach. Wprost mówiła, że była kochana, ale nie zawsze czuła oparcie.

W tym samym wywiadzie wracała do swoich wcześniejszych doświadczeń. Jeden ze związków trwał 6 lat. Dla partnera przeprowadziła się do Szczecina, prowadziła dom, wspierała go w jego planach. Rozstawali się i wracali do siebie. Kolejna relacja trwała rok. Aktorka znów myślała o wspólnej przyszłości, rodzinie i domu. Ostatecznie również ten związek się zakończył.

Bujakiewicz wiedziała jednak bardzo dokładnie, czego oczekuje od relacji. W rozmowie z WP, pytana o najważniejsze rzeczy w związku, odpowiedziała krótko: „Partnerstwo, uczciwość, przyjaźń”. Dodawała, że ludzie przede wszystkim powinni się wzajemnie lubić.

Tyle że przez długi czas znalezienie takiej osoby wcale nie wydawało jej się oczywiste.

Po latach sama podsumowała tamten etap życia słowami, które brzmią wyjątkowo mocno w kontekście tego, jak później ułożyła się jej historia.

„Byłam absolutnie przekonana, że do końca życia będę sama” – przyznała.

Los napisał jednak dla niej zupełnie inny scenariusz.

Nie chodzili na randki. „Myśmy nasze randki przebiegali”

Piotra Maruszewskiego Katarzyna Bujakiewicz poznała dzięki bieganiu. Nie był aktorem ani celebrytą. Zajmował się sportem, pracował również w reklamie i marketingu. Ich znajomość od początku wyglądała inaczej niż stereotypowy romans gwiazdy.

Nie było restauracji, świec ani starannie zaplanowanych spotkań we dwoje.

„Nigdy nie byliśmy na żadnej randce. Myśmy nasze randki przebiegali” – wspominała ze śmiechem Bujakiewicz.

Sport stał się jednym z elementów, które ich połączyły. Jeden z pierwszych prezentów Maruszewskiego dla aktorki także nie należał do klasycznego repertuaru romantycznych niespodzianek. Zgłosił ją do Maratonu Berlińskiego.

Dopiero z perspektywy czasu szczególnie mocno wybrzmiewa zestawienie tej historii z tym, co Bujakiewicz mówiła wcześniej o potrzebie oparcia i partnerstwa. Sama aktorka, opowiadając później o mężu, użyła słów bardzo podobnych do tych, którymi przed laty opisywała człowieka, jakiego chciałaby mieć obok siebie.

„Poznałam bardzo silnego, pewnego siebie mężczyznę” – mówiła o Piotrze Maruszewskim. Podkreślała też: „Od początku nasza relacja była partnerska”.

Maruszewski rozumiał charakter jej pracy, ona zaś jego zaangażowanie w sport. Ich zawodowe światy pozostawały różne, ale Bujakiewicz mówiła wprost, że mąż rozumiał zarówno ją, jak i intensywność jej pracy.

W rozmowie z WP aktorka przyznawała także, że miłość od pierwszego wejrzenia jednak ją spotkała, choć – jak mówiła – musiała na nią czekać cztery lata.

Relacja rozwijała się jednak bez pośpiechu również wtedy, gdy byli już razem. Formalizowanie związku długo nie było dla nich priorytetem.

Na ślub czekali latami. Ważna okazała się córka

Katarzyna Bujakiewicz i Piotr Maruszewski przez wiele lat tworzyli nieformalny związek. Byli razem od ponad 15 lat, zanim zdecydowali się sformalizować relację. Ślub wzięli w 2018 roku.

W ich życiu pojawiła się również córka Aleksandra. Właśnie jej obecność miała później odegrać ważną rolę w decyzji rodziców o ślubie.

Bujakiewicz tłumaczyła to bez budowania romantycznej legendy.

„Zrobiliśmy to przede wszystkim dla Oli” – przyznała. Mówiła również, że córka w pewnym momencie zaczęła potrzebować tego, by jej rodzice byli małżeństwem.

W 2016 roku Piotr Maruszewski się oświadczył. Także tutaj trudno mówić o scenariuszu rodem z klasycznego melodramatu. Były góry i Wigilia, ale sam moment zaręczyn Bujakiewicz relacjonowała z charakterystycznym dystansem.

„Miejmy to już za sobą” – tak, według niej, miał powiedzieć jej przyszły mąż.

Po dwóch latach para wzięła ślub cywilny. Uroczystość odbyła się w jednym z poznańskich hoteli, w obecności rodziny i przyjaciół. Zamiast tradycyjnej białej sukni aktorka postawiła na wieczorową kreację.

Także ten dzień nie stał się początkiem medialnego eksponowania małżeństwa. Bujakiewicz i Maruszewski konsekwentnie pozostawali z dala od celebryckiego życia.

Z czasem zmieniło się za to miejsce, w którym zaczęli budować swoją codzienność.

Z Poznania do Lublina. Pandemia zatrzymała ich na dłużej

Poznań zawsze zajmował szczególne miejsce w życiu Katarzyny Bujakiewicz. Aktorka mówiła o nim jako o swoim ukochanym mieście. To tam się urodziła i wychowała, tam również poznała Piotra Maruszewskiego.

Życie zawodowe jej męża sprawiło jednak, że rodzina coraz częściej była w drodze. Gdy Maruszewski dostał pracę jako trener w uniwersyteckim klubie sportowym w Lublinie, żona i córka pojechały tam razem z nim.

Początkowo nic nie wskazywało na to, że właśnie tam powstanie ich nowy dom.

„Złapała nas pandemia w Lublinie i zostaliśmy z mężem” – opowiadała Bujakiewicz.

Ale o pozostaniu zdecydowało coś więcej niż okoliczności. Córka szybko znalazła w nowym miejscu przyjaciół, a rodzina poznała ludzi, którzy – jak wspominała aktorka – otoczyli ich opieką.

„Myśmy wszyscy tam odzyskali życie” – mówiła o Lublinie.

Po latach życia „na walizkach” Bujakiewicz i Maruszewski zdecydowali się osiedlić na stałe na Lubelszczyźnie.

Dla aktorki nie oznaczało to jednak odcięcia się od dawnego życia. Przeciwnie – w jej wypowiedziach coraz mocniej powtarzał się temat tego, co stało się dla niej najważniejsze.

„Jestem szczęśliwa tam, gdzie jest moja rodzina” – mówiła.

Jej codzienność była daleka od wyobrażeń o życiu gwiazdy. Bujakiewicz żartowała, że uprawia własny „triathlon”: pranie, sprzątanie i gotowanie. Angażowała się również w działalność pomocową i podkreślała, że rodzina stała się centrum jej życia.

Dla córki odsunęła aktorstwo. Teraz coraz mocniej wraca przed kamerę

Macierzyństwo wpłynęło również na zawodowe wybory Katarzyny Bujakiewicz. Aktorka nie ukrywała, że w pewnym momencie świadomie przesunęła karierę na dalszy plan.

W rozmowie z VIVĄ! przyznała, że trudno jednocześnie w pełni poświęcić się obu rolom.

„Albo jesteś matką, albo aktorką na 100%. Wybrałam to pierwsze” – mówiła.

Jednocześnie zapowiadała, że kiedy córka zacznie żyć bardziej samodzielnie, ona sama będzie chciała mocniej wrócić do aktorstwa.

Ten zawodowy rozdział właśnie trwa. Jesienią 2026 roku widzowie oglądają Katarzynę Bujakiewicz w 4. sezonie „Szpitala św. Anny”. Gra Sabinę, która w nowych odcinkach mierzy się z konsekwencjami ujawnienia prawdy o Jacku Streckerze. Premiera sezonu została zaplanowana na 31 sierpnia, a kolejne odcinki TVN emituje od poniedziałku do piątku.

Aktorka pozostaje przy tym mocno związana z miejscem, które kilka lat wcześniej pojawiło się w jej życiu trochę przypadkiem.

26 września 2026 Katarzyna Bujakiewicz odwiedziła studio Radia Lublin. Rozmowa dotyczyła nie tylko aktorstwa. Jednym z tematów była potrzeba obecności innych kobiet oraz tworzenie własnej sieci wsparcia w nowym mieście.

To ciekawa klamra dla historii, którą sama opowiada od wielu lat.

Kiedyś mówiła o tym, że w relacjach brakowało jej oparcia. Później przyznawała, że była przekonana, iż zostanie sama. Potem pojawił się człowiek, z którym zamiast chodzić na randki, biegała. Były wspólne lata, córka, zaręczyny bez hollywoodzkiego scenariusza, ślub i wreszcie przeprowadzka do miasta, które nie było wcześniej oczywistym wyborem.

Dziś Bujakiewicz znów intensywniej pojawia się przed kamerą, ale kiedy mówi o swoim życiu poza planem, najważniejszy punkt odniesienia pozostaje ten sam: bliscy.

I być może właśnie jej proste zdanie najlepiej domyka drogę od kobiety przekonanej, że zostanie sama, do miejsca, w którym jest dzisiaj:

„Jestem szczęśliwa tam, gdzie jest moja rodzina”.

Źródła: Plejada.pl, Kobieta.pl, WP Film, TVN / Co za tydzień, VIVA.pl, Polskie Radio Lublin

Niepozorny produkt może całkowicie zmienić sposób, w jaki podchodzimy do makijażu cery z tendencją do rumienienia się. Klucz nie tkwi jednak w mocniejszym kryciu, lecz w sprytnym wykorzystaniu koloru.

ZOBACZ TAKŻE: 3 najlepsze kremy barierowe na coraz chłodniejsze dni. Doskonale zabezpieczą skórę przed zimnem

Zielony korektor? Za tym trikiem stoi teoria koloru

Sekret tkwi w kole barw. Zieleń znajduje się naprzeciwko czerwieni, dlatego wizualnie ją neutralizuje. Właśnie z tego powodu zielone korektory stosuje się punktowo na niedoskonałości, ślady po wypryskach czy miejsca, w których skóra jest wyraźnie zaróżowiona.

Mniej znaczy więcej. Tu najłatwiej popełnić błąd

Nie chodzi jednak o to, by stworzyć na twarzy zieloną warstwę. Dobry efekt zależy przede wszystkim od ilości kosmetyku. Cienka, niemal transparentna warstwa zwykle wystarczy, by przytłumić zaczerwienienie i przygotować skórę do dalszego makijażu.

Najlepiej potraktować go jak produkt do zadań specjalnych i aplikować wyłącznie tam, gdzie rzeczywiście widoczna jest czerwień – na przykład w okolicach nosa, na brodzie lub pojedynczych niedoskonałościach.

CZYTAJ TEŻ: Hailey Bieber wybrała nowy kolor włosów. Espresso brown to odcień stworzony na jesień

Ostrożność przyda się również pod oczami. Jeśli dominują tam niebieskawe lub fioletowe cienie, zieleń może zamiast pomóc dodatkowo je uwydatnić. W tej części twarzy znacznie lepiej sprawdzają się korektory o odpowiednio dobranych brzoskwiniowych czy łososiowych tonach.

Kolejność ma znaczenie. Tak uzyskasz naturalny efekt

Zielony korektor nakładamy przed podkładem. Niewielką ilość produktu delikatnie wklepujemy w zaczerwienione miejsce, a następnie dajemy mu chwilę, by dobrze osiadł na skórze. Dopiero później aplikujemy podkład – najlepiej również ruchem stemplującym, zamiast energicznie go rozcierać. Dzięki temu nie przesuniemy wcześniej nałożonego korektora.

Przy cerze skłonnej do podrażnień warto pamiętać, że makijaż jedynie maskuje widoczne zaczerwienienie, a nie usuwa jego przyczyny. Jeśli rumień jest nasilony, nawraca albo towarzyszą mu pieczenie czy inne niepokojące objawy, warto skonsultować je z dermatologiem.

Julia Totoszko z nagrodą w Gdyni. Scenę zna od dziecka, dziś zapisuje na niej własne nazwisko

Są takie chwile, które wyglądają, jakby ktoś wcześniej rozpisał je na potrzeby filmu. Gdynia. Teatr Muzyczny. Gala zakończenia najważniejszego festiwalu polskiego kina. I ona — Julia Totoszko, otrzymująca nagrodę dokładnie w mieście, w którym właściwie zaczęło się jej całe życie ze sceną.

26 września jury 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych przyznało jej nagrodę za wyjątkowy wkład artystyczny za rolę w „Miłych kobietach” Marii Wojtyszko i Jakuba Krofty, filmie prezentowanym w Konkursie Perspektywy. W uzasadnieniu zwrócono uwagę między innymi na jej intuicję, emocjonalną inteligencję, świadomość aktorską, wyczucie i smak.  

Brzmi jak podsumowanie długiej drogi. Tyle że w przypadku 21-letniej Julii Totoszko bardziej przypomina początek kolejnego rozdziału.

Julia Totoszko. Talent zapisany w rodzinnej historii

W tej historii trudno uciec od symboli. Gala odbywała się w Teatrze Muzycznym w Gdyni — miejscu, którego Julia nie poznawała jako dorosła aktorka wchodząca pierwszy raz za kulisy. Ona te kulisy znała, zanim mogła rozumieć, czym właściwie jest zawodowe życie artysty.

W domu Totoszków sztuka nigdy nie była abstrakcją. Mama Julii, Marta Smuk, jest aktorką i wokalistką, ma za sobą role w musicalach i wieloletnią pracę sceniczną. Jej ojciec, Mariusz Totoszko, również związał życie z muzyką — szeroka publiczność poznała go między innymi dzięki telewizyjnym programom muzycznym i działalności wokalnej. Rodzice Julii poznali się w świecie telewizji i muzyki.   Można więc powiedzieć, że scena była w jej życiu niemal od zawsze. Ale właśnie takie historie mają również drugą stronę.

„Do dziś, gdy wychodzę na scenę Teatru Muzycznego w Gdyni, gdy czuję jej zapach i staję twarzą do widowni, mam łzy w oczach”, opowiadała w rozmowie z Vogue Polska.

CZYTAJ TEŻ: Helena Englert dorastała u boku sławnego ojca. Dziś stawia między nimi jedną ważną granicę

Julia spędzała więc dzieciństwo między próbami, garderobami i teatralnymi korytarzami. W rodzinnych wspomnieniach scena pojawia się niemal od momentu jej narodzin. „Już będąc z brzuchu mamy, która skakała wtedy w "Kotach" po scenie, już tę muzykę miała i to wszystko, że tak powiem, z mlekiem matki, prawie że wypijała”, mówił w rozmowie z Dzień Dobry TVN jej tata, Mariusz Totoszko. Pierwsza rola przyszła zadziwiająco szybko.

Julia miała około trzech lat, kiedy podczas prób do „Skrzypka na dachu” zwrócił na nią uwagę Jerzy Gruza. Mała dziewczynka krążąca po teatrze nagle znalazła się po właściwej stronie kurtyny. Zagrała małą Havelę i rozpoczęła coś, co z dzisiejszej perspektywy trudno już nazywać dziecięcą przygodą. „Karmiłam ją między pierwszym a drugim aktem, potem w innych spektaklach. Miała 2,5 roku, kiedy pierwszy raz zadebiutowała w "Skrzypku na dachu" w Teatrze Muzycznym w Gdyni”, tłumaczyła Marta Smuk w rozmowie z Dzień Dobry TVN.

Później pojawiały się kolejne spektakle. „Shrek”, „Piotruś Pan”, „Wiedźmin”, a w ostatnich latach także między innymi „Beetlejuice” czy „Mamma Mia!”. Teatr nie był dla niej egzotycznym światem, do którego trzeba się dostać. Był czymś znacznie bardziej intymnym — przestrzenią dorastania.  

„Zakochałam się w tym [aktorstwie — przyp. red.] i stwierdziłam, że już nigdy nie mogę robić nic innego. Ja naprawdę nic innego nie potrafię, więc nie powinnam robić żadnych innych rzeczy. [...] Mimo młodego wieku już trochę zrobiłam, ale wciąż jest to bardzo mało i wciąż jeszcze jestem, mówiąc kolokwialnie, smarkulą, która dopiero się uczy i będzie się uczyć, uczyć i uczyć”, mówiła w rozmowie z Telemagazynem.  Z kolei na łamach Vogue Polska mówiła: „Dorastałam w teatrze. Wychodziłam na scenę, zasypiałam w garderobie, potem były ukłony, schodziłam, wracałam do domu, następnego dnia szłam do szkoły. To była moja normalność”.

Julia Totoszko o cenie znanego nazwiska

Znane nazwisko otwiera ciekawość. Jednocześnie prowokuje pytania: ile w sukcesie jest własnej pracy, a ile rodzinnego kapitału? Julia nie ucieka od tego tematu. W wywiadach przyznawała, że wielokrotnie spotykała się z komentarzami sugerującymi, że zawodowe możliwości zawdzięcza rodzicom. Nie negowała przywileju wynikającego z dorastania w artystycznym środowisku. Jednocześnie podkreślała, że odpowiedzią może być dla niej przede wszystkim jakość własnej pracy.  

„Wszyscy myślą, że wszystko załatwili rodzice, znajomi i że mam łatwiej, bo nagle zaczęłam z takiego wysokiego C. To prawda, miałam wiele przywilejów — chociażby to, że mogłam pracować z niesamowitymi aktorami w tak młodym wieku, czerpać z nich, uczyć się pokory, kultury, szacunku do wszystkich pionów, jeżeli chodzi o tę branżę. [...] Rzeczywiście to był ten mój przywilej, że miałam dostęp do takich wspaniałych, mądrych ludzi, którzy mnie tyle nauczyli. Na pewno nie jest to prostsze, zaczynać z wysokiego C i mieć gdzieś z tyłu jakieś zaplecze, bo potem w wielu momentach dostaje się podcięcia nóg”, dodawała w rozmowie z Telemagazynem Agnieszce Kostuch.

To ważny element jej historii. Nie próbuje udawać, że zaczynała z tego samego miejsca co ktoś, kto teatr znał wyłącznie z widowni. Dorastała blisko ludzi sceny, znała jej język i rytuały. Tyle że ostatecznie na planie filmowym nazwisko nie zagra sceny, nie zapamięta tekstu i nie stworzy emocji przed kamerą. A Gdynia właśnie to rozróżnienie uczyniła bardzo wyraźnym.

„Jedyne, co mogę robić, to wykonywać swoją pracę najlepiej, jak potrafię, i w ten sposób pokazać, że zasługuję na propozycje, które do mnie przychodzą. […] dla mnie naprawdę ważne jest, żeby nie stracić pokory. Nie odlecieć za bardzo. Przy tym jednak trzeba znać swoją wartość. Trzymać się ziemi, ale i wiedzieć, że nie znalazłam się w miejscu, w którym dziś jestem, zupełnym przypadkiem”, mówiła w Vogue Polska Angelice Kucińskiej.  

Czytaj też: Mariusz Totoszko wyprowadził się z Polski. Dokąd wyjechał razem z rodziną? 

Pawel Wodzynski/East News / 04.03.2025. Warszawa. Premiera filmu Przepiekne N/z: Marta Smuk, Roza Szmidt, Julia Totoszko

Od dziecięcych ról do kina

Choć jej teatralny życiorys zaczął się niemal absurdalnie wcześnie, Julia Totoszko stopniowo zdobywała doświadczenie również przed kamerą. Jako dziecko pojawiała się w telewizji, później przyszło kino. Na dużym ekranie wystąpiła w „Kochaj”, następnie między innymi w „Ciemno, prawie noc”, „Metal-Girl” i „Przepięknych!”. Równolegle nie rezygnowała ze sceny.  

„Co daje mi aktorstwo? To pytanie powinno być banalne, mogłabym mieć na nie prostą odpowiedź, a mnie wciąż brakuje słów, które dobrze oddałyby, co czuję, gdy gram. Mieszankę niesamowitej radości, poczucia spełnienia, wzruszenia i wdzięczności, ekscytacji niewiadomą. Aktorstwo mnie napędza, nadaje życiu sens. Jak zakochanie. Jak motyle w brzuchu. Zresztą nie mam planu b. Od zawsze mówiłam, że zostanę aktorką”, wyjawiła w rozmowie z Vogue Polska.

Nie poprzestała też na tym, co wyniosła z domu. Dostała się do warszawskiej Akademii Teatralnej, gdzie studiuje aktorstwo ze specjalnością aktorstwo i wokalistyka. Uczelniana baza wymienia obok jej filmowych doświadczeń imponującą listę ról teatralnych i umiejętności — od śpiewu po różne formy tańca.

W 2026 roku filmowa część tej kariery wyraźnie przyspieszyła. Na festiwalu w Gdyni Totoszko pojawiła się w dwóch produkcjach: „Fluidach” [gdzie debiutuje w roli głównej] oraz „Miłych kobietach”. Pierwszy film dał jej dużą rolę w opowieści o młodości, bliskości, poszukiwaniu tożsamości i trudnym momencie przechodzenia w dorosłość. Drugi przyniósł nagrodę za wyjątkowy wkład artystyczny. Doceniono jej „bezbłędną intuicję i inteligencję emocjonalną prowadzącą do niepowtarzalnej i oryginalnej kreacji aktorskiej”. I nagle historia dziewczynki wychowanej za kulisami zaczęła wyglądać zupełnie inaczej.

Kiedyś do Teatru Muzycznego przychodziła razem z mamą.

Dziś publiczność przychodzi tam również dla niej.

Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! 

Źródło: Dzień Dobry TVN, Telemagazyn, Interia Film, Filmweb, Vogue Polska

Michel Moran mówi, w jakim jest dziś momencie życia. „Czuję się spełniony”

Michel Moran od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych szefów kuchni w Polsce. Swoją drogę zawodową wybrał wcześnie. Już jako nastolatek rozpoczął edukację gastronomiczną w paryskiej szkole hotelarskiej Jean Drouant, a doświadczenie zdobywał m.in. w pięciogwiazdkowym hotelu Le Royal Monceau oraz restauracji Le Jardin, wyróżnionej dwiema gwiazdkami Michelin.

Za imponującą zawodową drogą kryje się jednak również życie rodzinne. Moran był trzykrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa ma syna Andreę, a z drugiego córkę Selenę. Trzecią żonę, Halinę, poznał podczas pracy w Luksemburgu i to właśnie dla niej przeprowadził się do Polski. Dziś, już po zakończeniu tamtego małżeństwa, coraz wyraźniej mówi o potrzebie odnalezienia równowagi i większego spokoju.

Rafał Kowalski zapytał go wprost, w jakim momencie życia znajduje się po 26 latach spędzonych w Polsce. Odpowiedź była jednoznaczna. „Piękny moment, z pewnością [czuję się] spełniony. Bardzo dobrze się czuję” – przyznał Michel Moran.

„To moment, kiedy powinienem też teraz trochę zwalnić różne rzeczy, dalej pracować, bo ja bez tego nie żyję. [...] Prowadzić restaurację będę do końca, do kiedy będę mógł. Ale tak, myślę trochę o sobie. Fajnie, że kiedy te lata mijają, to trochę się zmieniamy, jesteśmy bardziej spokojni, inaczej patrzymy na to wszystko, bardziej obiektywni” – dodał.

Michel Moran o nowym związku. Małgosia bardzo zmieniła jego życie

Rozmowa przybrała znacznie bardziej osobisty charakter, gdy Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że nie tylko kuchnia daje Moranowi radość. Wspomniał również o kobiecie, przy której — jak zauważył prowadzący — restauratorowi wyraźnie „świecą się oczy”. Chodzi o jego nową partnerkę, Małgosię.

„Dużo zmieniła w twoim życiu?” – zapytał Rafał Kowalski.

Odpowiedź Michela Morana była krótka, ale wymowna.

„Bardzo. [...] To może szokować ludzi, bo długo byłem żonaty, ale czasami życie jest takie, że wiemy, czujemy, że coś musi się zmienić, i na dobre” – powiedział.

Nowy związek Michela Morana pojawia się w rozmowie również w kontekście jego życia zawodowego. Restaurator uważa, że obu tych sfer nie da się całkowicie od siebie oddzielić. Nawet największy sukces osiągnięty w pracy nie daje pełnej satysfakcji, jeśli po powrocie do domu brakuje poczucia szczęścia.

„Ja myślę, że aby się spełnić profesjonalnie, naprawdę na 100 proc., musi być ta radość w domu” – podkreślił Moran.

„Jeżeli coś w domu nie funkcjonuje, to powoli wszystko upadnie. Myślę, że musi być ta całość, ten balan totalny w życiu prywatnym i profesjonalnym” – stwierdził.

• TYLKO U NAS: To było ich ostatnie takie spotkanie… Tylko u nas wzruszony Michel Moran wspomina Tomka Jakubiaka. Właśnie otrzymał po nim wyjątkową pamiątkę

Michel Moran pokazał ukochaną. Tak świętowali urodziny Małgosi

Podczas rozmowy Rafał Kowalski wrócił również do zdjęcia, które Michel Moran wcześniej opublikował w swoich mediach społecznościowych. Restaurator zareagował na fotografię bardzo ciepło.

Na zdjęciu pojawiła się Małgosia, a Moran dołączył do fotografii urodzinowe życzenia. To stało się dla prowadzącego okazją, by dopytać, jak para świętowała ten szczególny dzień.

Michel Moran krótko nakreślił atmosferę tego wieczoru.

„Skromnie, 10 osób w domu, piękna kolacja, bliscy ludzie, których kochamy. Bardzo, bardzo fajnie było” – opowiedział.

Całe wideo znajdziesz na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. 

Mieczysław Czechowicz: trudne dzieciństwo

Urodził się w 1930 roku w Lublinie, wychowywał w Równem na Wołyniu, jego ojciec był przedwojennym oficerem, rodzinie dobrze się powodziło. Jednak w 1939 roku ojciec Mieczysława Czechowicz trafił do niewoli, jego mama wzięła małego Miecia i wyjechali razem do Polski, do Lublina, dzięki temu pewnie uniknęli śmierci. Jeszcze w czasie wojny cała rodzina spotkała się, zamieszkali we wsi Kusze koło Biłgoraja, gdzie ojciec przyszłego aktora prowadził młyn. W czasie wojny aktor cierpiał głód, który zapamiętał na całe życie, już jako dorosły człowiek, znany aktor robił sobie raz w miesiącu dzień jedzenia, w którym objadał się bez zahamowań. Kupował wtedy chleb, kiełbasę i wódkę, podobno nawet na to oszczędzał.

W 1943 roku Mieczysław Czechowicz jako nastolatek zaangażował się w działalność konspiracyjną. Był harcerzem łącznikiem w Armii Krajowej, w 1945 roku jako piętnastolatek został aresztowany i oskarżony o działalność antypaństwową. Doniósł na niego kolega. Trafił do aresztu w Urzędzie Bezpieczeństwa w Lublinie, był bity i torturowany. Został skazany na 3 lata więzienia, ale w ramach amnestii wypuszczono go. Tamte lata były dla niego traumatyczne i odbiły się na jego zdrowiu, mimo że wyglądał jak tur, nie był tak silny, chorował na serce.

Zobacz też: Był mężem Agnieszki Osieckiej, zginął w domu Romana Polańskiego. Tak wyglądało życie Wojciecha Frykowskiego

Mieczysław Czechowicz: droga do aktorstwa

Zawsze marzył, by być aktorem, choć jego matka uważała, że nie jest to poważny zawód dla mężczyzny. Ale Mieczysław Czechowicz nie chciał wracać do budowlanki. Dostał się do Lubelskiego Studia Dramatycznego, dopiero potem, w 1954 roku skończył też warszawską Szkołę Teatralną, był na roku m.in. z Franciszkiem Pieczką, Wiesławem Gołasem. Bardzo szybko doceniono jego talent. Zagrał wiele wybitnych ról w teatrze, m.in.w warszawskim teatrze Współczesnym. Kreacje stworzył m.in. w „Biedermanie i podpalaczach”, w „Tangu”, w „Kordianie”. Słynny krytyk Jan Kott pisał o Czechowiczu: „Ma on warunki fizyczne znakomite i bardzo rzadkie wśród młodzieży aktorskiej. Jest duży, bardzo ludowy, ma twarz i ciało do grania. Ma gest, rodzaj humoru, osobowość aktorską bardzo współczesną i bardzo autentyczną”.

Pisano o nim, że jest niedźwiedziowaty, że ma wspaniałą vis comica, czyli naturalny komediowych talent, grację, wdzięk, przemiły ciepły głos. Bardzo szybko zaistniał w kinie. Debiutował w „Piątce z ulicy Barskiej”, potem grał m.in. w „Szatanie z 7-ódmej klasy”, był jednym z ulubionych aktorów Stanisława Barei, występował u niego w „Żonie dla Australijczyka”, w „Nie ma róży bez ognia”, „Nie lubię poniedziałku”. Wiele osób pamięta go jako zapalczywego, głupawego Hrabiego w „Janosiku”.

Zobacz też: Ciężka choroba, wielka kariera i zniknięcie z ekranu... Co dziś robi Elżbieta Zającówna?

Był też wspaniały w „Kabarecie Starszych Panów”, w którym udało się zebrać grono aktorów, dowcipnych, wyrazistych, dobrze śpiewających. Mieczysław Czechowicz śpiewał tam liryczną „Panią Monikę”, zabawną piosenkę „Najlepsze są drobne Panie z ogromnym mieszkaniem” i wiele innych. Do historii przeszedł jego duet z Jaremą Stempowskim w piosence „My jesteśmy tanie dranie” – „Uwiedzenie córki w poście/Uczynienie dziurki w moście/Zanurzenie wuja w stawie/Osaczenie pary w trawie/Usuwanie zbędnych pań/Wykonuje tani drań”, reklamowali się dranie z piosenki Przybory i Wasowskiego. Z kolei Bohdan Łazuka wspominał, że zabawny duet tworzyli Czechowicz z Michnikowskim, obaj z Teatru Współczesnego, gdzie też wspólnie dokazywali. „Czechowicz - duży pan, przy kości. Michnikowski - drobny, mały. Ale to Mietek zawsze wykrzykiwał: Panie reżyserze, panie reżyserze, bardzo przepraszam, ale Michnikowski mnie zasłania. Duże dzieci”, śmiał się Bohdan Łazuka we wspomnieniach dla dawnej radiowej „Trójki".

Mieczysław Czechowicz i Eugenia Śliwińska: historia miłości

Mieczysław Czechowicz uchodził za uroczego, ciepłego człowieka, choć trauma z młodości zawsze w nim tkwiła. Był bardzo lubiany przez innych kolegów aktorów. „Mietek kochał ludzi, choć byli tacy, którzy wyrządzili mu krzywdę. Lubił też uroki życia, choć przecież koszmar 1945 roku na zawsze utkwił w jego psychice. Był człowiekiem ciężko doświadczonym, a mimo to pogodnym, co nie zawsze idzie w parze”, wspominała go aktorka Zofia Stefańska. Niewiele wiadomo o jego życiu osobistym, bo sam o nim nie mówił. Edward Dziewoński mówił nawet, że jego życie prywatne było „pilnie strzeżoną tajemnicą”. Ożenił się z legendarną suflerką Teatru Narodowego Eugenią Śliwińską, która miała ksywkę „Wojtek”.

Żona była o osiem lat starsza, urodziła się w 1922 roku w Mohylewie, oboje więc pochodzili z kresów. Była żoną aktora Jerzego Lubomira Śliwińskiego, ale nie najlepiej im się układało. Odeszła od niego i wyszła za mąż za Czechowicza. Podobno nie wróżono im szczęśliwego związku, Czechowicz był znany z rozrywkowego trybu życia, ale pobrali się i byli ze sobą do końca. Po latach aktor spotkał inną kobietę, która okazała się miłością jego życia, ale nie zdecydował się na rozwód z żoną. Jak mówiono, za bardzo ją szanował i cenił, by tak ją porzucić. Ale ta nieszczęśliwa miłość wpłynęła na jego zdrowie. Pił, wcześnie zaczął chorować na serce. Miał mieć operację, ale jej nie dożył, zmarł w swoim domu w Miedzeszynie koło Warszawy w 1991 roku. Żona zmarła cztery lata później, 2 lutego 1995 roku. Eugenia John — bo tak brzmiało jej nazwisko panieńskie — miała 72 lata.

Dominik Smaruj zachwyca w „Tańcu z Gwiazdami”. Najważniejsze wsparcie ma jednak poza parkietem

Jesienna edycja „Tańca z Gwiazdami” zdecydowanie skierowała na Dominika Smaruja nowe światło. Już jego pierwszy fokstrot z Magdaleną Tarnowską wywołał bardzo dobre reakcje, a na aktora szczególną uwagę zwróciła Julia Wieniawa.

Telewizyjne kamery szybko zaczęły wyłapywać także reakcje osoby, która zna Dominika znacznie dłużej niż publiczność programu. Urszula Kobiela regularnie wspiera męża w jego tanecznej przygodzie. To właśnie ją pokazano na widowni po tym, jak Julia Wieniawa z entuzjazmem komentowała występ aktora. 

Także sam Smaruj nie pozostawia wątpliwości, jak ważne jest dla niego jej wsparcie. W rozmowie z Eską, pytany o żonę i jej podejście do jego występów, odpowiedział krótko „Ula jest cudowna! I mega się cieszy z naszego tańca”.

• ZOBACZ TEŻ: Poznali się w pracy, od lat są idealną parą. Izabela Kuna i Marek Modzelewski odkrywają tajemnice związku. Oto ich recepta na miłość!

Kim jest żona Dominika Smaruja? Urszula Kobiela zagrała w ważnych polskich produkcjach

Urszula Kobiela nie weszła do świata filmu za sprawą znanego męża. Przeciwnie — kiedy ich historia się rozpoczynała, oboje byli studentami tego samego roku aktorstwa. Branżowy profil aktorki podaje, że urodziła się w 1997 roku. W latach 2017–2022 kształciła się na kierunku aktorskim w Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu. 

Kobiela ma doświadczenie filmowe, serialowe i teatralne. Grała zarówno w produkcjach mainstreamowych, jak i w przedstawieniach repertuarowych oraz projektach offowych. Jej zawodowy profil wymienia role m.in. w serialach „Na sygnale”, „Uroczysko”, „Odwilż”, „Mecenas Porada”, „Rodzina na Maxa” czy „Na Wspólnej”. Ma na koncie także główną rolę w krótkometrażowym filmie „Proste życie”. 

Co ciekawe, jej zawodowa droga przecięła się także z produkcją najmocniej kojarzoną obecnie z jej mężem. Urszula Kobiela wystąpiła w „Pierwszej miłości”, gdzie w 2023 roku pojawiła się jako sekretarka Maja Nałkowska. Była to epizodyczna rola obejmująca trzy odcinki.

Dominik Smaruj i Urszula Kobiela poznali się na studiach. Początek ich miłości miał w sobie coś z filmu

Historia Dominika Smaruja i Urszuli Kobieli rozpoczęła się w momencie, gdy obaj dostali się na ten sam rok aktorstwa w Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu. Oficjalne zestawienie absolwentów uczelni potwierdza, że studiowali razem, a oni sami później wyjaśnili w mediach społecznościowych, że są parą od 5 października 2018 roku. 

Dominik Smaruj i Urszula Kobiela pobrali się w lipcu 2025 roku. Latem 2026 roku świętowali więc pierwszą rocznicę małżeństwa. 

Smaruj nazwał wówczas Urszulę swoją najlepszą przyjaciółką i „swoim człowiekiem”. Był to jeden z tych rzadkich momentów, kiedy aktor szerzej otworzył drzwi do swojej prywatności. Charakterystyczne dla ich zawodowego życia było zresztą to, jak spędzali sam dzień rocznicy — osobno, ze względu na pracę. Dominik przebywał we Wrocławiu, a Urszula pracowała w Gdańsku nad spektaklem. 

Teatr i aktorstwo to nie jedyne wspólne pasje Urszuli Kobieli i Dominika Smaruja. Oboje lubią aktywny tryb życia i, kiedy tylko pozwalają im na to zawodowe obowiązki, chętnie spędzają czas w ruchu. Wspólnie biegają, jeżdżą na nartach i wybierają się w góry, a dłuższe dystanse nie są im obce.

• SPRAWDŹ TEŻ: Helena Englert dorastała u boku sławnego ojca. Dziś stawia między nimi jedną ważną granicę

Marcello Mastroianni i Flora Carabella: historia miłości

Marcello Mastroianni i Flora Carabella poznali się w 1950 roku podczas nagrywania dla radia sztuki Pirandellego „Sześć postaci w poszukiwaniu autora”. Flora była od niego o dwa lata młodsza. Mieli zupełne inne historie. Ona urodziła się w 1926 roku w Rzymie, była córką kompozytora Ezio Carabelli, uczyła się aktorstwa w szkole Dramatycznej w Rzymie. Marcello Mastroianni – urodzony w 1924 roku pochodził z małej miejscowości Fontana Liri. Jego ojciec miał kłopoty, bo nie chciał wstąpić do faszystowskiej partii Mussoliniego. Przenosili się z miejsca na miejsce, Mastroianni w Rzymie zdobył zawód technika budowlanego, marzył o architekturze.

W czasie wojny uciekł z obozu, ukrywał się w Wenecji, malował za pieniądze obrazy. Grał od dziecka, ale jako aktor dojrzewał pod okiem wielkich włoskich reżyserów m.in. Luciano Viscontiego i Federico Felliniego, którego był ulubionym aktorem. To Fellini wybrał go do filmu „La dolce vita”. I choć jak powiedział, zrobił to, bo Mastroianni miał przeciętną twarz, to przez kilkadziesiąt lat stanowili wielki duet aktorsko-reżyserski. Mastroianni grał w takich klasykach Felliniego, jak "Noce Cabirii", "Rzym", "Ginger i Fred". Grał też u innych reżyserów m.in. w słynnym filmie "Wielkie żarcie", w "Casanowie 70".

Włoski gwiazdor z żoną i córką, Rzym 1966, fot. Vittorio La Verde/Bridgeman Images – RDA/Forum -

Marcello Mastroianni i słodka kobieta

Nie ma sensu wymieniać sztuk i filmów, w których grał Marcello Mastroianni, bo ta lista jest ogromna. Jako aktor miał dużą skalę umiejętności. Potrafił zagrać role komediowe ("Rozwód po włosku"), nostalgiczne ("Pret-a-Porter"), był słodkim draniem albo zblazowanym intelektualistą, jak w "Osiem i pół". Ktoś napisał, że w jego kasztanowych oczach widać było talent do komedii i niewysłowionego smutku. W latach 60. i 70. stał się także jednym z największych filmowych amantów. Jego żona nigdy nie zrobiła takiej kariery, jak mąż.

Wspominano ją jako słodką kobietę, w której można się było zakochać. Ich pierwsze randki? Tak mówiła o nich Flora: „Marcello od razu mnie zachwycił, był nie tylko bardzo przystojny, ale także przyjacielski i czarujący. Mimo że zaczął pracować z Viscontim, nie miał pieniędzy, zaproponowałam pizzę”. Ślub wzięli w sierpniu 1950 roku, rok później na świat przyszła ich córka Barbara, która została znaną kostiumografką.

Zobacz też: "Małżeństwo to hazard", mawiał Jerzy Bińczycki. Wybitny aktor dwa razy stawał na ślubnym kobiercu

Byli inni, Mastroianni żył z rozmachem, uwielbiał kobiety, wino i… samochody. Miał ich tyle, że tracił rachubę. O tych różnicach między nimi mówiła sama Flora: „Być może nikt mi nie uwierzy, ale mieliśmy z Marcellem niewiele wspólnego. Ja bałam się samolotów, on je uwielbiał. Ja byłam trochę przesądna, on w ogóle. Kochał samochody, czarne lub ciemnozielone wyścigowe bolidy, takie jak ferrari, maserati. Mnie to wszystko niewiele obchodziło. Kolekcjonował buty, najchętniej angielskie. (…) Nasz dom przypominał sklep obuwniczy na via dei Condotti lub via Veneto”.

Marcello Mastroianni i zakochana w nim na zabój amerykańska gwiazda Faye Dunaway, fot. Bridgeman Images – RDA/Forum

Romanse i podziw za utrzymanie za małżeństwa

Mimo wielu romansów to on nie chciał się rozwieść. Mastroianni mówił: „Prawda jest taka, że zawsze odsuwałem od siebie problemy, nie chciałem dokonywać wyborów. Bałem się ranić czyjeś uczucia”. Miał wiele kobiet, ale wielkie romanse — trzy. Pierwszy z amerykańską gwiazdą Faye Dunaway (znaną z „Chinatown”, „Sześciu dni kondora”). Poznali się na planie melodramatu „Kochankowie” w 1968 roku, reżyserem był wielki Vittorio de Sica. Faye była nieprzytomnie zakochana, mówiła, że dla Marcello zrobi wszystko. Wierzyła, że zostawi żonę i będą mogli wziąć ślub. Marzyła o rodzinie i dzieciach. Szpiegowała Marcello, wspominała po latach: „Robiłam wszystko, czego nienawidzę, dla którego mężczyzny kochałam”.

Załamała się, gdy przypadkowo zobaczyła Marcello i Florę na kolacji, w czułych objęciach. Zrozumiała, że Mastroianni będzie ją zwodził, ale nigdy nie rozwiedzie się z żoną. Chciał, żeby ich związek była taki, jak Katherine Hepburn i Spencera Tracy - długo ukrywali go w sekrecie, o swoich uczuciach wiedzieli tylko oni. Faye Dunaway miała do Marcello żal przez lata, był miłością jej życia.

Zobacz też: Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska: podkreślał, że to dzięki niej żyje. Kiedy odeszła, nie umiał się z tym pogodzić

W „Los Angeles Times”, w 1970 roku Marcello Mastroianni powiedział: "Nie mogę obejść się bez bodźca w postaci romansu". Drugim wielkim romansem aktora był związek z Catherine Deneuve. Uchodzili za najpiękniejszą parę ówczesnego filmowego świata, Byli zjawiskowi. Poznali się w 1970 roku na kolacji u Romana Polańskiego. Nie byli wtedy oboje w najlepszej formie. Marcello Mastroianni lizał rany po rozstaniu z Faye Dunaway, Catherine miała za sobą kolejny nieudany romans. Ale rok później wybuchło między nimi uczucie. Wydawało się, że aktor tym razem rozstanie się z żoną, tym bardziej, gdy Catherine Deneuve urodziła ich córkę Chiarę.

Marcello Mastroianni i Catherine Deneuve, Paryż, 1974 rok, fot. PAP/united archives

Mastroianni do żony: "Niech będzie, jak jest"

Podobno Flora spytała go wtedy, czy chce rozwodu, a on miał powiedzieć: „Zostaw, niech będzie, jak jest”. Dlaczego? Kochał ją? Pewnie tak, bo w ogóle kochał kobiety. Uwielbiała go matka, spał obok niej w łóżku, co dawało mu poczucie bezpieczeństwa. W dorosłym życiu zawsze pragnął mieć u boku kobietę. Cenił przywiązanie. Flora była jedyną stałą osobą w jego burzliwym życiu męsko-damskim. O małżeństwie mówił, że jest kotwicą bezpieczeństwa. Poza tym Mastroianni był katolikiem, może też z tego powodu nie chciał rozwodu. Podczas związku z Catherine Deneuve dzwonił często do żony i córki, jeździł do nich do Rzymu. Federico Fellini mówił, że Marcello powinien dostać Oscara za wytrwałość i inteligencję, dzięki którym potrafił tyle lat utrzymać swoje małżeństwo.

Kiedy Catherine Deneuve zaszła w ciążę, Marcello Mastroianni sam zadzwonił do żony, by jej o tym powiedzieć. „Nie zrobiłam mu jak zwykle awantury. Odparłam tylko: Wiem, przyśniło mi się to. I dodałam: Marcello jak chcesz, dam ci rozwód. Ale on jak zwykle powiedział: Dajmy temu spokój, tak jest dobrze”. Deneuve szalała, nazywała ukochanego tchórzem. Ale niczego nie zmieniła, w końcu zaprzyjaźniła się z Florą. On mówił: „Obie są mi bliskie. Nie potrafię wyobrazić sobie dnia, w którym jednej z nich zabraknie w moim życiu”.

Czytaj też: Romantyczna sceneria, 170 gości i panna młoda jak księżniczka Disneya. Selena Gomez i Benny Blanco powiedzieli sobie "tak"!

Marcello Mastroianni i Flora Carabella formalnie byli razem 46 lat

Ich uczucie przerodziło się w przyjaźń, na pewno niełatwą dla Flory. W 1970 roku zamieszkali osobno, ale cały czas się widywali. Flora Carabella mieszkała z córką Barbarą w rzymskiej dzielnicy Pratti. Marcello Mastroianni dzielił życie między Rzymem i Paryżem, gdzie mieszkała Catherine Deneuve z Chiarą. Dużo podróżował, grał niemal do końca, chory już na raka trzustki. Ostatnie 20 lat Mastroianni spędził z reżyserką Anną Marią Tatò - to był ten trzeci wielki związek aktora. Zapisał jej wszystkie filmowe prawa, co zjednoczyło Florę i Catherinę w walce o zmianę testamentu. Marcello Mastroianni odszedłw 1996 roku, podobno Flora Carabella nie mogła znieść bólu po jego stracie.

„Unabomber” wraca do początków historii

„Unabomber” Janusa Metza nie zaczyna swojej opowieści od leśnej chaty ani od policyjnej obławy. Kamera cofa się do Harvardu, gdzie młody Ted Kaczynski trafia do świata akademickiej psychologii. W tytułowej roli występuje Jacob Tremblay, a Russell Crowe wciela się w profesora Henry’ego Murraya, prowadzącego badania, w których uczestniczył Kaczynski. Obok nich pojawiają się m.in. Shailene Woodley, Annabelle Wallis, Alexander Ludwig, Steven Ogg i Marc Menchaca. Reżyserem filmu jest Janus Metz, a scenariusz napisali Sam Chalsen i Nelson Greaves.

Druga część filmowej konstrukcji przenosi widza do działań FBI. Film przeplata więc młodość Kaczynskiego z późniejszym śledztwem, tworząc historię rozpiętą między uniwersyteckimi pomieszczeniami Harvardu a lasami Montany. Szczególnie wyraźną pozycję zajmuje tu Crowe, jego Henry Murray nie jest jedynie postacią z przeszłości, lecz jednym z centralnych bohaterów tej wersji historii.

Zobacz też: Brad Pitt wraca do swojej oscarowej roli. Tym razem jako Cliff Booth przeniesie się z Hollywood do mrocznego Los Angeles lat 70.

Od Harvardu do Montany

Eksperyment, który film umieszcza w centrum młodości Kaczynskiego, rzeczywiście odbywał się na Harvardzie. W latach 1959–1962 Murray poddawał grupę studentów serii wrogich przesłuchań mających konfrontować ich z własnymi przekonaniami i obrazem siebie. Kaczynski uczestniczył w nich przez trzy lata. Produkcja zestawia te wydarzenia z późniejszą działalnością człowieka, którego FBI określało kryptonimem UNABOM.

W latach 1978–1995 szesnaście bomb listowych zabiło trzy osoby i raniło dwadzieścia trzy. Przełom nastąpił po publikacji manifestu „Industrial Society and Its Future”. David Kaczynski rozpoznał argumenty i sformułowania brata, a przekazana wskazówka doprowadziła agentów do chaty w Montanie w kwietniu 1996 roku. Film pokazuje finał wieloletniego śledztwa z perspektywy agentów FBI.

„Unabomber” na Netflixie

„Unabomber” trafił na Netflix 25 września 2026. Nie jest dokumentem ani kolejnym portretem skupionym wyłącznie na samotnym życiu Kaczynskiego. To pełnometrażowy thriller oparty na dwóch planach czasowych, w którym Harvard i późniejsza obława funkcjonują równolegle. Dzięki temu równie istotne jak sam pościg stają się relacje młodego Kaczynskiego ze środowiskiem akademickim i postacią Murraya.

„Unabomber” pozostaje więc historią rozpiętą między Harvardem, wieloletnim śledztwem FBI i pytaniami o moment, w którym zaczyna rodzić się radykalizacja. Z Jacobem Tremblayem jako młodym Kaczynskim i Russellem Crowe’em jako Henrym Murrayem film proponuje mroczną podróż do źródeł jednej z najbardziej niepokojących spraw w historii USA. To seans dla tych, którzy w true crime szukają nie tylko napięcia, ale też psychologicznego zaplecza wydarzeń.

Zobacz też: Serial „Matki Pingwinów” wraca, a twórcy stawiają wszystko na jedną kartę. Netflix pokazał, co wydarzy się w drugim sezonie

Zanim pojawiły się dalekie podróże, były samochody. Tak zaczynała Martyna Wojciechowska

Dziś jej nazwisko kojarzy się przede wszystkim z dalekimi wyprawami, ekstremalnymi wyzwaniami i historiami kobiet poznawanych w różnych zakątkach świata. Początek tej drogi wyglądał jednak zupełnie inaczej.

Martyna Wojciechowska urodziła się 28 września 1974 r. w Warszawie. Motoryzacja pojawiła się w jej życiu bardzo wcześnie. W oficjalnej biografii wspomina, że w wieku 17-lat zdobyła licencję rajdową. Później została prowadzącą „Automaniaka” i właśnie samochody przez długi czas były jednym z najważniejszych elementów jej zawodowego świata.

Nie zatrzymała się jednak na pracy przed kamerą. W 2002 roku ukończyła rajd Dakar jako pierwsza kobieta z Europy Środkowo-Wschodniej, która tego dokonała. W 2003 r. uczestniczyła także w rajdzie Transsyberia.

Równolegle rosła jej popularność w telewizji. W 2001 r. została prezenterką pierwszego polskiego „Big Brothera”, ale coraz mocniej ciągnęło ją w stronę podróży. W 2004 roku rozpoczęła realizację programu „Misja Martyna”. To właśnie podczas pracy nad nim wydarzył się wypadek, który na długo zmienił jej życie.

Tragiczny wypadek na Islandii. Usłyszała od lekarzy słowa, które „złamały jej serce”

Podczas realizacji „Misji Martyny” na Islandii doszło do bardzo poważnego wypadku samochodowego. Zginął operator Rafał Łukaszewicz, drugi operator Witek Szczepan został ciężko ranny, a Wojciechowska złamała kręgosłup.

Po latach nie ukrywała, że szczególnie mocno zapamiętała to, co usłyszała później od lekarzy.

„Dostałam wtedy wiadomość od lekarzy, informację, która złamała mi serce: że już nigdy nie wrócę do pełnej sprawności” – mówiła w Dzień Dobry TVN.

Lekarze przekazali jej również, że może nie wrócić do wspinania i podróżowania. Wojciechowska postawiła wówczas przed sobą zupełnie nowy cel. Podczas pobytu w szpitalu zobaczyła relację z pierwszego zimowego zdobycia Shisha Pangmy. Później zaczęła myśleć o Mount Evereście.

Z perspektywy 20 lat opowiedziała o tamtej decyzji jeszcze mocniej.

„Decyzja o wyprawie na Mount Everest zapadła w najgorszej chwili mojego życia” – przyznała w Trójce.

Półtora roku po złamaniu kręgosłupa stanęła na najwyższym szczycie Ziemi. 18 maja 2006 roku, po 53 dniach wyprawy, weszła na Mount Everest jako trzecia i wówczas najmłodsza Polka, która tego dokonała.

Everest nie zakończył jej górskiej historii. W 2010 roku Wojciechowska ukończyła projekt Korona Ziemi, zdobywając najwyższe szczyty siedmiu kontynentów.

Po 20 latach wróciła do Everestu. Dziś inaczej patrzy na tamtą Martynę

W 2026 roku jedna z najważniejszych historii w życiu Wojciechowskiej ponownie znalazła się w centrum jej uwagi. Minęło dokładnie 20 lat od wejścia na Mount Everest.

Z tej okazji ukazała się książka „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. Premiera odbyła się 20 maja, a nowe wydanie jest dwa razy dłuższe od publikacji z 2006 roku. Nie chodziło jednak jedynie o dopisanie nowych fragmentów. Wojciechowska chciała spojrzeć na swoje wcześniejsze decyzje z dzisiejszej perspektywy.

W rozmowie z „Twoim Stylem” otwarcie przyznała, że po wypadku długo nie potrafiła się zatrzymać. Wróciła również do emocji, które towarzyszyły jej po śmierci Rafała Łukaszewicza. Mówiła o poczuciu winy, próbach poradzenia sobie ze stratą i ekstremalnym wysiłku, któremu poddawała własne ciało.

Dopiero lata później zaczęła inaczej patrzeć na trudne momenty swojego życia.

„Każdy kolejny kryzys powoduje, że wzrastam, idę do przodu” – powiedziała „Twojemu Stylowi”.

Zmiana dotyczy nie tylko spojrzenia na Everest. Wojciechowska mówi dziś również inaczej o wieku. Jeszcze przed obecnymi urodzinami zdradziła, że szczególnie ważną granicą okazała się dla niej poprzednia okrągła rocznica.

„Punktem zwrotnym okazały się 50. urodziny – wspaniałe” – przyznała.

W tej samej rozmowie tłumaczyła, że wcześniej bała się nadchodzącej zmiany, ale gdy rzeczywiście skończyła 50. lat, pojawiły się ulga, akceptacja i większy dystans do świata.

Po latach inaczej mówi również o proszeniu o pomoc. Przyznała, że gdyby wcześniej wiedziała, że nie musi ze wszystkim radzić sobie sama, szybciej sięgnęłaby po wsparcie psychologiczne. Ten osobisty wątek łączy dziś z jednym z najważniejszych obszarów swojej działalności — zdrowiem psychicznym młodych ludzi.

Nadal rusza na krańce świata. Trwa 17. seria jej programu

Choć 2026 rok przyniósł powrót do historii Everestu, Wojciechowska nie żyje wyłącznie wspomnieniami.

„Kobietę na krańcu świata” zaczęła realizować w 2009 roku, a jesienią 2026 roku na antenie trwa już 17. seria programu.

Najnowsze realizacje oznaczały Ponad 120 tysięcy kilometrów, 7 krajów. Ekipa dotarła m.in. do Nowej Zelandii, Republiki Konga, Mongolii i Korei. Wojciechowska po ponad 10 latach starań mogła też zrealizować odcinek w Republice Konga.

Premiera odbyła się 30 sierpnia o godz. 11:30, a kolejne odcinki są emitowane w niedziele.

Podróże pozostają więc ważną częścią jej zawodowego życia, ale z czasem obok nich pojawiły się zupełnie nowe priorytety. Jednym z nich stała się Fundacja UNAWEZA.

Dziś coraz więcej energii poświęca MŁODYM GŁOWOM

Kilka dni przed 52. urodzinami Wojciechowskiej jej projekt społeczny wszedł w kolejny etap.

24 września w Szkole Podstawowej nr 70 im. Stanisława Wyspiańskiego w Łodzi oficjalnie ogłoszono start MŁODE GŁOWY LOKALNIE. Łódź została pierwszym miastem w Polsce, które dołączyło do nowej odsłony projektu Fundacji UNAWEZA.

Wojciechowska podkreśla, że jednym z fundamentów projektu jest słuchanie tego, co sami młodzi ludzie mówią o swoich potrzebach.

„Startujemy z Łodzi, miasta w samym centrum Polski” – mówiła podczas inauguracji.

MŁODE GŁOWY LOKALNIE mają wyjść z działaniami dotyczącymi zdrowia psychicznego poza pojedyncze szkoły i angażować całe społeczności — uczniów, rodziców, nauczycieli oraz samorządy.

Od 2023 roku działania MŁODYCH GŁÓW objęły już ponad 1,2 mln młodych osób w ponad 5 tysiącach szkół w całej Polsce.

Wojciechowska nie ukrywa, że temat wsparcia psychologicznego jest jej bliski także ze względu na własne doświadczenia. Jednocześnie przekonuje, że mimo upływu lat nie brakuje jej energii do kolejnych działań.

„Ciągle na maksa mi się chce!” – powiedziała w „Twoim Stylu”.

Ta energia nie oznacza jednak, że zawsze chce być osobą, która wszystko potrafi zrobić sama. W tej samej rozmowie mówiła o znaczeniu zespołu, ludzi wokół niej i umiejętności przyznania, że nie zna odpowiedzi na każde pytanie.

Jej córka Marysia rozpoczyna nowy etap. „To jest szok”

Zmiany w 2026 roku dotyczą nie tylko zawodowego życia Wojciechowskiej. Jej córka Marysia skończyła 18 lat i rozpoczyna studia w innym mieście.

Podróżniczka nie ujawniła dokładnej lokalizacji. Powiedziała jedynie, że córka będzie studiowała „bardziej na południe od Warszawy” oraz że od lat interesuje się sztuką.

Dla Wojciechowskiej oznacza to poważną zmianę codzienności. Kiedy rozmawiała o dorastających córkach z TVN, pierwsza reakcja była bardzo bezpośrednia: „Szok. To jest szok”. Później przyznała, że emocje związane z wyprowadzką Marysi już zaczęły dawać o sobie znać.

„Syndrom opuszczonego gniazda już mnie trochę dopadł” – mówiła.

W tej samej rozmowie pojawiło się również pytanie, jak będzie wyglądało jej mieszkanie po wyprowadzce córki.

„Co ja będę robić w tym mieszkaniu bez mojej Maryśki?” – zastanawiała się.

Kilka miesięcy wcześniej w Trójce mówiła o macierzyństwie z zupełnie innej perspektywy niż o swoich podróżniczych sukcesach.

„Jestem najlepszą mamą, jaką potrafię być” – przyznała.

Nie twierdzi jednak, że wszystkie jej decyzje były właściwe. Wprost mówiła, że odpowiedź na pytanie, jaką była mamą, należy przede wszystkim do jej córki.

Macierzyństwo porównała też do największego z własnych podróżniczych wyzwań.

„To jest właśnie ten mój Everest” – powiedziała w Trójce.

Wojciechowska przyznała, że odnalezienie się w roli mamy zajęło jej trochę czasu. Mówiła również o momencie, w którym przeprosiła córkę za własne błędy. Dziś zachęca rodziców, by zamiast zgadywać, czego potrzebują dzieci, zaczęli z nimi rozmawiać.

Martyna Wojciechowska kończy 52 lata. Tak mówi dziś o swojej energii

Jej 52. urodziny wypadają więc w momencie, gdy kilka ważnych rozdziałów dzieje się równocześnie.

Trwa 17. seria „Kobiety na krańcu świata”. MŁODE GŁOWY weszły w nowy, lokalny etap. Marysia rozpoczyna studia poza Warszawą. A historia Mount Everestu, która wydarzyła się 20 lat wcześniej, powróciła dzięki książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później”.

Sama Wojciechowska jeszcze kilka miesięcy przed urodzinami mówiła bardzo jasno, z jakim nastawieniem patrzy na to, co przed nią.

„We wrześniu skończę 52 lata, a wstaję każdego dnia gotowa działać” – powiedziała „Twojemu Stylowi”.

Nie ukrywała przy tym, że czasem jest zmęczona i potrzebuje wsparcia ludzi wokół siebie. Jednocześnie dodała zdanie, które dobrze oddaje jej obecny etap:

„Nie kreuję sztucznie tej energii, ja ją mam”.

Po Dakarze, Evereście i latach podróży kolejne wyzwania wyglądają dziś inaczej. Jedne nadal prowadzą Martynę Wojciechowską na drugi koniec świata. Inne dotyczą młodych ludzi, którym chce zapewnić dostęp do wsparcia. A jeszcze inne rozgrywają się bardzo blisko — w domu, z którego jej 18-letnia córka właśnie rusza we własną drogę.

Źródła: Martyna.pl, „O mnie”, Plejada, Dzień Dobry TVN, Polskie Radio, Twój Styl, TVN, Fundacja UNAWEZA, „MŁODE GŁOWY LOKALNIE”

Mandaryna ma plan na odcinek rodzinny „Tańca z Gwiazdami”

Mandaryna rozpoczęła swoją przygodę w „Tańcu z Gwiazdami” niedługo po potwierdzeniu związku z Michałem Wiśniewskim. Artystka przeszła do kolejnego odcinka programu, a wraz z jej dalszym udziałem zaczęły pojawiać się pytania o to, co może wydarzyć się w odcinku rodzinnym. To właśnie wtedy gwiazdy zapraszają do wspólnej choreografii kogoś ze swoich bliskich.

Już w sierpniu Mandaryna zdradziła w rozmowie z Eską, kogo chciałaby zobaczyć u swojego boku. Wbrew nadziejom części fanów nie wskazała wtedy Michała Wiśniewskiego. Jej słowa skierowały uwagę na syna, Xaviera.

„Bardzo bym chciała, żeby Xavier ze mną zatańczył, ale zobaczymy, jak to się ułoży. Natomiast, no... przed tym odcinkiem rodzinnym jeszcze są inne odcinki, więc zobaczymy” — mówiła Mandaryna.

Wypowiedź nie przesądzała jeszcze, czy taki występ rzeczywiście dojdzie do skutku. Z czasem pojawił się jednak kolejny możliwy scenariusz. Skoro Mandaryna chciała zatańczyć z Xavierem, Michał Wiśniewski mógłby odpowiadać za muzyczną część ich występu.

Michał Wiśniewski mówił o „klątwie”. Nie chciał śpiewać dla Mandaryny

Problem w tym, że sam Michał Wiśniewski wcześniej nie był przekonany do takiego pomysłu. Podczas jednego ze swoich koncertów lider Ich Troje opowiedział ze sceny o doświadczeniach związanych z „Tańcem z Gwiazdami”. Jak stwierdził, był w programie trzy razy, jednak nie w roli uczestnika rywalizującego na parkiecie.

„Nie wiem, czy wiecie, ale ja byłem w "Tańcu z Gwiazdami" trzy razy. Oczywiście, (...) nie tańczyć. Śpiewałem "A wszystko to, bo ciebie kocham", "Zawsze z tobą chciałbym być". Za każdym razem, jak wychodziłem i śpiewałem dla jakiejś pary, ta para odpadała. (...)” — powiedział Michał Wiśniewski.

Właśnie z tego powodu muzyk mówił o swoistej „klątwie”. W swojej wypowiedzi odniósł się również bezpośrednio do możliwości występu dla Mandaryny. Wtedy jego stanowisko było jednoznaczne.

„Wszyscy więc mnie pytają, czy zaśpiewam dla Mandaryny. Nie, nie zaśpiewam. To by oznaczało błyskawiczne odpadnięcie z konkursu” — mówił Michał Wiśniewski.

Wyglądało więc na to, że nawet jeśli Mandaryna pojawi się w odcinku rodzinnym razem z Xavierem, Michała Wiśniewskiego zabraknie w muzycznej części ich występu. Najnowsza wypowiedź artystki przyniosła jednak zmianę.

Mandaryna potwierdziła. Michał Wiśniewski jednak zaśpiewa

Mandaryna ponownie została zapytana przez Eskę o odcinek rodzinny „Tańca z Gwiazdami”. Tym razem nie poprzestała na wyrażeniu nadziei związanej z Xavierem. Potwierdziła plan, zgodnie z którym na parkiecie ma zatańczyć z synem, natomiast Michał Wiśniewski ma im zaśpiewać.

„Tak zrobi właśnie (zaśpiewa przyp. red.). Nie wiem, czy odczarujemy klątwę, bo w odcinku rodzinnym się nie odpada. Chociaż tego nie wiemy!” — powiedziała Mandaryna.

Tym samym wcześniejsza deklaracja Michała Wiśniewskiego o tym, że nie zamierza śpiewać dla Mandaryny, zderzyła się z nowymi planami. Z wypowiedzi artystki wynika, że rodzina chce pojawić się w odcinku wspólnie, choć każde z nich ma mieć podczas występu inną rolę.

Mandaryna i Xavier Wiśniewski mają znaleźć się na parkiecie. Michał Wiśniewski ma natomiast zaśpiewać do ich tańca. Sama Mandaryna odniosła się przy okazji do wspomnianej przez muzyka „klątwy”, wskazując na szczególny charakter odcinka rodzinnego.

„Pokażemy to, co nam w trójkę w duszy gra”. Mandaryna mówi wprost

Dla Mandaryny rodzinny odcinek ma jednak oznaczać coś więcej niż tylko kolejny występ w programie. W rozmowie z Eską zwróciła uwagę na obecność bliskich i atmosferę, która ma towarzyszyć uczestnikom.

„Myślę, że akurat ten tydzień i ten odcinek będzie dla wszystkich jakąś taką wielką przyjemnością i trochę to ciśnienie się zluzuje, ponieważ będą nasi bliscy, którzy będą się z nami prezentować, bawić, tańczyć” — powiedziała.

W dalszej części wypowiedzi Mandaryna bezpośrednio nawiązała do planowanego występu w rodzinnym składzie. Jej słowa wskazują, że wspólna obecność Marty, Xaviera i Michała ma być jednym z elementów, za pomocą których chce pokazać się w programie z innej strony.

„Mamy nadzieję, że pokażemy to, co nam w trójkę w duszy gra. To jest taki wyjątkowy odcinek i jedyny moment na to, żeby pokazać siebie też inaczej” — potwierdziła Mandaryna.

Jeżeli plan opisany przez artystkę zostanie zrealizowany, w odcinku rodzinnym widzowie zobaczą więc Mandarynę i Xaviera Wiśniewskiego razem na parkiecie, a Michał Wiśniewski będzie odpowiadał za muzyczną część ich występu. To właśnie taki scenariusz Mandaryna przedstawiła w najnowszej rozmowie z Eską.

Źródło: Party

Izabela Kuna i Marek Modzelewski — historia miłości

Izabela Kuna i Marek Modzelewski blisko od 20 lat tworzą idealny związek. Zakochani poznali się w Teatrze Narodowym. Mąż popularnej aktorki z wykształcenia jest lekarzem, jednak doskonale sprawdza się w roli dramaturga. „Najlepszy dramatopisarz wśród lekarzy, a zarazem najlepszy lekarz wśród dramatopisarzy”, mówiła artystka. „Poznaliśmy się przy okazji premiery mojej sztuki w Teatrze Narodowym w 2004 r. To była „Koronacja”. Jesteśmy razem 16 lat, więc jakoś te rytuały codzienne udało się, myślę w miarę dopracować”, wyznała artystka jakiś czas temu w rozmowie z „Urodą Życia”.

Jak się okazuje, była to miłość od pierwszego wejrzenia. „Odprowadzał mnie po próbach do domu, widziałam, że mu się podobam i on podobał się mnie. Lekarz i dramaturg – robiło to na mnie wrażenie, ale znowu bez przesady, nie pierwszy raz ktoś mi się podobał. Wspominając te nasze początki, mówię zawsze, że Marek był w podrywaniu natarczywy, a on na to, że się znowu tak bardzo nie broniłam. I dokładnie tak to było”, dodawała Iza Kuna, która wcześniej miała za sobą nieudane małżeństwo. W podobnej sytuacji był też jej wybranek. Oboje postanowili dać sobie szanse. Z czasem zauważyli, że łączy ich poczucie humoru oraz dystans do samych siebie. „Marek jest pierwszym mężczyzną, poza moim ojcem, który jest dla mnie dobry, co w moim życiu nie było takie oczywiste. Owszem, są rzeczy, które wkurzają nas w sobie nawzajem na maksa, ale nauczyliśmy się z tym żyć. Ludzie się nie zmieniają i nie należy ich do tego zmuszać, lepiej się przyzwyczaić, albo dać sobie spokój. Praca nad związkiem kojarzy mi się źle”, stwierdziła ulubienica widzów. Dodawała również, że marzy o tym, aby przeżyć ze swoim ukochanym jeszcze co najmniej trzydzieści lat.

Z kolei w najnowszym odcinki Tańca z Gwiazdami, gdzie aktorka podbija parkiet show, zakochani ujawnili nieco więcej o swoim poznaniu.  „On jest podobny do mnie. Pochodzimy z podobnych domu. Podobne zawirowania i burze w naszych osobistych historiach. Gdzieś się rozumiemy. I nasza przygoda trwa do dziś”, mówiła artystka.

Z kolei Marek Modzelewski przed kamerą Polsatu dodał za co ceni ukochaną: „Od początku strasznie mi się spodobało, że ma duże poczucie humoru. Jest szalenie błyskotliwa, inteligentna, szalenie troskliwa. Życie z Izą to jest rollercoaster. Raz jedziemy tym wagonikiem w górę, a raz w dół. Ale to jest wielka przygoda”. Izabela Kuna zapytana po występie o to, czy w jej domu jest wesoło, odparła: „W naszym domu jest tak, jak w każdym domu. Jest trochę wesoło, trochę smutno. Jest trochę włoskich historii i nie tylko. Różnie, tak jak w każdym domu. Nie ma domu, w którym cały czas jest wesoło. U mnie jest różnie”, wyznała.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przed laty Iza Kuna była zakochana w Bartłomieju Topie. Aktor nie odwzajemniał jej uczuć

Izabela Kuna, Marek Modzelewski, Wręczenie nagród Polskie Nagrody Filmowe Orly 2009

Izabela Kuna, Marek Modzelewski, Warszawa, 16.05.2021 r. Gwiazdy przed i po DD TVN

Krzysztof Jarosz / Forum

A co lubią robić w wolnej chwili? Ona uwielbia zakupy, jest też duszą towarzystwa. Natomiast on preferuje samotne wędrówki po lesie i ciszę. Nie znosi bałaganu i hucznych imprez. Jednak mówią jednym głosem, że nie chcą na siłę niczego w sobie zmieniać. Bo przecież pokochali się za to, jakimi byli ludźmi, a nie kim mogą zostać w przyszłości. Swoją relację zbudowali na przyjaźni i zaufaniu. „Jesteśmy różni. Rzadko chodzę z Markiem do kina, bo lubię sama, mam swoich znajomych, Marek ma swoich, nie wisimy sobie na ramieniu. Nawet zakupów nie robimy wspólnie. Przez siedemnaście lat może dwa razy byliśmy razem w sklepie”, podkreśliła Iza Kuna. Dodała również, że razem tworzą typ włoskiego małżeństwa. „Ja reaguję spontanicznie, Marek histerycznie. U nas nie ma takiej sytuacji, że trzy dni chodzisz z pewną sprawą i nie wiesz, jak o niej powiedzieć. Nie ma takiej opcji, dlatego że ja zawsze idę „na czołowe”. Ale Marek już się nauczył i nie ustępuje mi pola, tylko też walczy o swoje. I słusznie, tyle że mnie trudno zbić z pantałyku”, zwierzyła się gwiazda.

Izabela Kuna i Marek Modzelewski o życiu bez ślubu

Gwiazda o swoim życiowym partnerze mówi „kolega Marek” albo „konkubent”, bo według niej inne słowa są zbyt banalne. Co ciekawe, zakochani nie wzięli ślubu. Uważają, że ta ceremonia niczego nie zmieni w ich życiu. Najważniejsza jest dobra relacja i miłość. „Myślę, że sekret udanego związku to nie ślub. Nie jest nim również brak ślubu. My się po prostu bardzo lubimy, Marek jest mi bliski”, stwierdziła w rozmowie z „Galą”. „Cieszę się, że jestem z Izą dlatego, że tego chcę, a nie dlatego, że łączą nas przysięgi i podpisane dokumenty. Mnie się małżeństwo nie kojarzy dobrze. Mam po prostu złe doświadczenia ze swojego pierwszego związku”, podsumował Marek.

„Po prostu coś poszło nie tak. A teraz chyba oboje nie widzimy powodu, dla którego na starość mielibyśmy zmieniać coś, co od siedemnastu lat jakoś funkcjonuje. Ale może na starość ja się oświadczę i to będzie impreza staruszków, jakiej świat nie widział”, mówiła Iza Kuna. „Wszyscy, którzy nas znają wiedzą, że jak się ma coś wydarzyć, to się wydarzy. I żadne z nas nie będzie czekać, aż wszyscy pójdą do domu. Uważam, że to jest lepsze niż udawanie, że nic się nie stało. Dobre wychowanie można pomylić z zakłamaniem”, dodawała.

Iza Kuna i Marek Modzelewski — dzieci

Przypomnijmy, że Izabela Kuna doczekała się dwójki dzieci. Urodzona w 1996 roku Nadia jest owocem miłości między aktorką a Dariuszem Kurzelewskim. Druga pociecha to syn Stanisław, który przyszedł na świat w 2009 roku, a ojcem latorośli jest Marek Modzelewski. Jej obecny partner również ma dziecko z poprzednią partnerką. Wraz z Kamilą Calińską w 2004 roku doczekał się syna Filipa.

Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. 

CZYTAJ TEŻ: Izabela Kuna w poruszającym wyznaniu: „Nigdy nie czułam się wystarczająco kochana, wystarczająco dobra i wystarczająco ładna”

Izabela Kuna, Marek Modzelewski, Warszawa, 20.03.2017, Gala Orly 2017 Polskie Nagrody Filmowe

Izabela Kuna, Marek Modzelewski, Warszawa, 12.11.2021, Premiera sztuki teatralnej „Niepamięć” w Teatrze Garnizon Sztuki

Artykuł aktualizowany na Viva Historie 27.11.2024 r.

Dominik Rupiński wrócił pamięcią 7 lat wstecz. Tak rozpoczął się jego „Wehikuł Czasu”

Rywalizacja w „Tańcu z Gwiazdami” trwa, a uczestnicy w kolejnym odcinku musieli zmierzyć się nie tylko z choreografiami. Tym razem program otrzymał tytuł „Wehikuł Czasu”, a znane osobistości wracały pamięcią do przełomowych wydarzeń ze swojego życia.

Dominik Rupiński zabrał widzów 7 lat wstecz. Właśnie wtedy jeden z jego filmów poniósł się szerokim echem w sieci i, jak opisano w materiale źródłowym, dodał mu wiatru w żagle. To do tego momentu influencer powrócił podczas odcinka „Wehikuł Czasu”.

Rupiński już od początku rywalizacji o Kryształową Kulę zaskarbił sobie uznanie jurorów oraz sympatię widzów. Tym razem jednak po jego występie pojawiły się słowa krytyki ze strony składu oceniającego.

Dominik Rupiński i Estelle François zatańczyli taniec współczesny

W 4. odcinku tanecznego show Dominik Rupiński pojawił się na parkiecie razem z Estelle François. Para zaprezentowała taniec współczesny. Po zakończeniu występu przyszedł czas na opinie jurorów.

I właśnie wtedy padły słowa dotyczące emocji. Julia Wieniawa stwierdziła, że „nie zobaczyła emocji”. Podobne zastrzeżenie przedstawiła Iwona Pavlović, która powiedziała, że choreografia „nie wpłynęła na jej serce”.

Oceny jurorów przełożyły się na konkretny wynik. Dominik Rupiński i Estelle François zdobyli za swój występ 28 punktów.

Julia Wieniawa „nie zobaczyła emocji”. Iwona Pavlović też miała zastrzeżenia

Komentarze jurorek dotyczące emocji stały się jednym z najważniejszych wątków po występie Dominika Rupińskiego i Estelle François. Julia Wieniawa powiedziała wprost, że „nie zobaczyła emocji”.

Iwona Pavlović potwierdziła jej słowa, dodając, że zaprezentowana przez parę choreografia „nie wpłynęła na jej serce”. W ten sposób obie jurorki zwróciły uwagę na ten sam element występu.

Na tym jednak historia tego tańca się nie zakończyła. Po występie i przyznaniu punktów głos zabrali również widzowie. Ich komentarze pokazują, że część odbiorców zupełnie inaczej oceniła to, co zobaczyła na parkiecie.

28 punktów dla Dominika Rupińskiego. Widzowie odpowiedzieli jurorom

W mediach społecznościowych pojawiły się pierwsze opinie dotyczące występu. Internauci cytowani w materiale źródłowym nie zgadzali się z jurorami i wskazywali, że przyznane noty były ich zdaniem zbyt niskie.

„Zaniżone trochę oceny... Zasługujecie na więcej!” – napisał jeden z komentujących.

Inna osoba odniosła się zarówno do punktów, jak i słów wypowiedzianych po występie: „Czy to jest jakiś żart? Czy my oglądaliśmy ten sam występ? Za co takie niskie noty i niemiła ocena?”

Wśród komentarzy pojawiły się również pochwały umiejętności Dominika Rupińskiego. Jeden z internautów stwierdził: „Dominik to objawienie tej edycji. Tańczy jak zawodowy tancerz”.

„Żart z punktacją”. Tak widzowie komentowali występ Dominika Rupińskiego

Szczególnie wyraźna różnica między słowami jurorek a reakcjami części widzów dotyczyła emocji. Po tym, jak Julia Wieniawa stwierdziła, że ich nie zobaczyła, a Iwona Pavlović powiedziała, że choreografia „nie wpłynęła na jej serce”, na Instagramie pojawiły się zupełnie odmienne głosy.

„Totalnie się nie zgadzam z brakiem emocji w tym tańcu. Jak dla mnie emocje były widoczne. Klasa sama w sobie” – brzmi jeden z przytoczonych komentarzy.

Kolejny internauta napisał: „Chłopak oddał serce w tym tańcu, jury chyba oglądało coś innego”. Jeszcze inny skwitował przyznane noty krótko: „Żart z punktacją”.

W komentarzach znalazło się też odniesienie do innych uczestników rywalizacji: „Dominik jest najlepiej tańczącym facetem tej edycji. Razem z Heleną i Mandaryną powinni być w finale. Nie mają sobie równych”.

Jedna z osób podsumowała natomiast występ Dominika Rupińskiego i Estelle François słowami: „Mi niczego nie brakowało w tym tańcu. Oboje byli piękni w tym tańcu współczesnym i dali doskonałe widowisko. Brawa”.

Taniec współczesny Dominika Rupińskiego i Estelle François zakończył się wynikiem 28 punktów, ale reakcje na występ nie zakończyły się wraz z wystawieniem ocen. Jurorki zwróciły uwagę na brak emocji, natomiast cytowani widzowie przedstawili w mediach społecznościowych odmienne opinie. To właśnie różnica między oceną jurorów a komentarzami internautów stała się głównym tematem dyskusji po występie.

Źródło: Pudelek

26-letnia dziś Helena od początku kariery mierzy się przy tym z czymś, czego nie da się oddzielić od jej zawodowej drogi: nazwiskiem doskonale znanym w polskim środowisku aktorskim. Sama wielokrotnie zaznaczała, że chciałaby być oceniana przez pryzmat swojej pracy, a nie rodzinnych powiązań. W niedzielnym odcinku „Tańca z Gwiazdami” wróciła do tego tematu wyjątkowo osobiście. Opowiedziała, jak mocno dotknęły ją komentarze dotyczące rzekomego nepotyzmu i jak ich konsekwencje odbiły się także na jej bliskich.

Helena Englert nie chciała iść w ślady ojca

Córka Jana Englerta i Beaty Ścibakówny od kilku lat konsekwentnie buduje własną pozycję zawodową. Widzowie mogli oglądać ją m.in. w filmie „Pokusa”, serialu „Bring Back Alice”, a wcześniej także w mniejszych rolach, w tym w „Układzie zamkniętym”, gdzie wystąpiła u boku swojej mamy, wcielając się w jej córkę.

Beata Ścibakówna, Helena Englert, Jan Englert, Viva! 2002

Jak jednak sama mówiła, aktorstwo nie było jej pierwszym wyborem. Przez długi czas myślała, że w życiu zajmie się czymś zupełnie innym. Próbowała wielu aktywności i dopiero później doszła do wniosku, że właśnie aktorstwo może połączyć różne rzeczy, które ją interesowały.

„Aktorką postanowiłam zostać dosyć późno i drogą eliminacji. Najpierw były konie, szkoła muzyczna, balet, rysowanie, francuski, a nawet matematyka. Nie do końca mnie to jednak satysfakcjonowało, pomyślałam więc, że trzeba spróbować czegoś, co to wszystko łączy. I tak zdarzyło się aktorstwo” — mówiła Joannie Wiernik z „Plejady”.

Beata Ścibakówna i Helena Englert, Viva! 2013

Przyznawała też, że pierwsze doświadczenia zawodowe wcale nie utwierdziły jej w przekonaniu, że dokonała właściwego wyboru.

„Pamiętam, że gdy zaczęłam pracować, bardzo mi się ten zawód nie podobał. Nie odnajdywałam się w nim. Za duży chaos, za dużo ludzi. I myśl, czy ja dam radę” — wspominała.

Z czasem wątpliwości nie zniknęły całkowicie, ale zmienił się ich charakter. Zamiast zastanawiać się wyłącznie nad tym, czy aktorstwo jest dla niej, Helena coraz częściej musiała mierzyć się z pytaniem, czy jej zawodowe sukcesy są efektem własnej pracy, czy przede wszystkim rodzinnego nazwiska.

Helena Englert i znane nazwisko. „Sama chcę i muszę na siebie zapracować”

W przypadku Heleny Englert temat rodzinnych powiązań pojawia się niemal od początku jej kariery. Aktorka doskonale zdaje sobie z tego sprawę i nie próbowała nigdy przekonywać, że nazwisko nie ma żadnego znaczenia. Jednocześnie wielokrotnie podkreślała, że zależy jej na zbudowaniu własnej zawodowej tożsamości.

„Jako młoda osoba wchodząca w ten zawód, spodziewam się, że jeszcze przez jakiś czas będę łączona z rodzicami, ale to nie jest tak, że ja się ich wypieram albo oni mnie. Chciałabym dostać szansę na zbudowanie własnej renomy, ale też na pracę nad własną świadomością, autonomią, wizerunkiem i to jest chyba o tym. Oczywiście, w moim wypadku to nigdy nie będzie w 100 proc. możliwe, natomiast chcę spróbować” — mówiła w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską.

W wywiadzie dla „Glamour” zwracała z kolei uwagę, że nie da się całkowicie uciec od postrzegania jej jako córki Jana Englerta i Beaty Ścibakówny. Nie chciała jednak, by dorobek rodziców stał się dla niej zawodową trampoliną.

„To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować” — podkreślała.

Mówiła także o punktualności, dyscyplinie i potrzebie wykonywania swojej pracy najlepiej, jak potrafi, licząc na to, że z czasem jej własny dorobek zacznie mówić sam za siebie.

Helena Englert, Viva! 2/2023

Podobnie na sprawę patrzył Jan Englert. Aktor zwracał uwagę, że niezależnie od tego, jak bardzo będzie angażował się w zawodowe życie córki albo jak bardzo będzie się od niego dystansował, podejrzenia o pomoc ze strony ojca i tak mogą się pojawiać.

„Czy będę uczestniczył w jej życiu, czy nie i tak będą wszyscy mówili, że ja jej pozałatwiałem. To jest silniejsze w tym kraju. Moje starsze dzieci miały to samo, że nauczyciele zaczęli ich 'tatać', bo 'tata to tego...'” — mówił w rozmowie z Marcinem Prokopem w ramach cyklu „Rozmowy Dzień Dobry TVN”.

Przypominał również, że Helena dostała się na Tisch School of the Arts na New York University, gdzie rodzinne nazwisko nie mogło zagwarantować jej przyjęcia.

„Moją córkę z tych ambicji 'englertowskiej' wyleczyło to, że dostała się na Tisch. Tam nikt nie mógł powiedzieć, że tatuś załatwił, bo tam tatuś jest 'nobody'” — mówił.

Helena Englert wróciła do 2025 roku w „Tańcu z Gwiazdami”

W niedzielę 27 września 2026 roku temat nazwiska i zarzutów o nepotyzm powrócił ze szczególną siłą. W czwartym odcinku 19. edycji „Tańca z Gwiazdami” uczestnicy wracali do ważnych momentów swojego życia. Helena Englert wybrała 2025 rok — czas istotny zawodowo, ale jednocześnie bardzo trudny prywatnie.

Aktorka przypomniała m.in. rolę Ofelii w „Hamlecie”, przygotowanym jeszcze w czasie, gdy jej ojciec kierował Teatrem Narodowym. Właśnie ten angaż stał się dla części internautów kolejnym argumentem w dyskusji o nepotyzmie. Później podobne komentarze pojawiły się wokół jej występu podczas Open’er Festivalu. Englert mówiła w programie, że zarzuty nie kończyły się na krytyce jej pracy, lecz zaczęły uderzać również w jej rodzinę.

Przyznała, że nie potrafiła po prostu odciąć się od tego, co czytała w internecie. Po jednej z fal krytyki przez kilka dni praktycznie nie wychodziła z łóżka i zwróciła się po pomoc do lekarza. Powiedziała również, że od półtora roku przyjmuje leki i że cała sytuacja wpływa nie tylko na nią, ale także na jej rodzinę oraz związek.

Szczególnie gorzko zabrzmiało jej wyznanie, że w pewnym momencie zaczęła odczuwać wstyd związany z tym, z jakiej rodziny pochodzi. Jednocześnie podkreśliła, że wybierając zawód aktorki, miała świadomość, że podobne komentarze mogą się pojawić, i nie zamierza z tego powodu rezygnować z pracy.

Po występie zaznaczyła również, że nie chce stawiać siebie w roli ofiary i ma świadomość, że inni mierzą się z poważniejszymi problemami.

Tego wieczoru Helena Englert i Roman Osadchiy zatańczyli cha-chę. Za występ otrzymali 35 punktów i zapewnili sobie udział w kolejnym odcinku programu.

• ZOBACZ: Helena Englert odniosła się do krytycznych komentarzy. Jej wyznanie w TzG porusza: "Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Jestem na lekach od półtora roku"

Helena Englert i Jan Englert — tak wyglądają ich relacje

Choć pokrewieństwo i wspólne nazwisko siłą rzeczy sprawiają, że Helena i Jan Englert są często pytani o siebie nawzajem, rodzina od dłuższego czasu stara się stawiać wyraźną granicę między życiem prywatnym a publicznym.

„Mamy od jakiegoś czasu taką zasadę, że stronimy od mówienia o sobie nawzajem w mediach. Oczywiście, w moim osobliwym położeniu, bywa to skomplikowane, ale staramy się chronić to, co święte — czyli naszą relację” — mówiła Helena Englert w wywiadzie dla „Plejady”.

Podobnie wypowiadała się w podcaście Kuby Wojewódzkiego i Piotra Kędzierskiego.

„To nie jest tak, że ja chcę się od nich odciąć, bo chcę sama budować swój wizerunek w mediach. To też jest część tego, ale to jest po prostu trudne. To są najbliższe mi osoby, dla mnie to jest rozrywanie skóry na forum. Nawet teraz dużo mnie to kosztuje” — mówiła.

Po jej najnowszych słowach z „Tańca z Gwiazdami” te wcześniejsze deklaracje brzmią jeszcze mocniej. Dążenie do oddzielenia zawodowej kariery od prywatnej relacji z rodzicami nie musi bowiem oznaczać dystansu wobec nich. Przeciwnie — z wypowiedzi Heleny wynika, że chodzi przede wszystkim o ochronę więzi, która pod wpływem publicznych komentarzy sama może stawać się tematem ocen i domysłów.

Jan Englert, Helena Englert, 1.10.2003

W jednej ze starszych rozmów aktorka opowiadała również o domu, w którym dorastała.

„To jest bardzo poukładany dom, w którym mieszkają bardzo poukładani ludzie. Człowiek, który ma pracę jako dyrektor teatru i pełni funkcję administracyjną od godz. 9 do 16, od poniedziałku do piątku” — mówiła wówczas o swoim ojcu.

Jan Englert zakończył wieloletnią dyrekcję Teatru Narodowego w 2025 roku. Od 1 września tego samego roku stanowisko dyrektora objął Jan Klata.

Sama relacja Heleny z ojcem pozostaje jednak czymś, czego aktorka nie chce szczegółowo analizować publicznie. I właśnie ten kontekst wydaje się szczególnie ważny po jej ostatniej wypowiedzi. Englert nie odcina się od rodziny ani od nazwiska. Chce natomiast, by nie przesłaniały one wszystkiego, co robi zawodowo — i by cena za publiczne funkcjonowanie nie była płacona także przez najbliższych.

Jan Englert, Helena Englert, 80. urodziny Jana Englerta, Warszawa 14.05.2023

Jan Englert bywa o wiele bardziej skory do mówienia o swojej córce oraz byciu ojcem. W jednej z rozmów przyznał, że w ostatnich latach jego metody wychowawcze uległy znaczącej przemianie. Najmłodsza córka zmieniła jego spojrzenie na świat. "Jak jest się młodym, gra się rolę ojca, a w dojrzałym wieku ojcem po prostu się jest. Helenka nie jest w stanie niczym wyprowadzić mnie z równowagi. Potrafię jej wszystko na spokojnie wytłumaczyć. Ona nigdy nie słyszała mojego krzyku. Jako ojciec trojga dorosłych dzieci muszę szczerze przyznać, że wcześniej tego nie umiałem. To przyszło z wiekiem", opowiadał w wywiadzie cytowanym przez Fakt.

Jan Englert z córką, Helena Englert, 8.05.2003

George Michael uhonorowany podczas MTV Video Music Awards

Światła, scena i utwory, których nie sposób pomylić z żadnymi innymi. Podczas tegorocznej gali MTV Video Music Awards nie zapomniano o George’u Michaelu. W tym roku mija dokładnie 10 lat od śmierci jednej z największych gwiazd muzyki popularnej. Z tej okazji podczas gali przygotowano specjalny hołd, a na scenie pojawili się artyści, którzy sięgnęli po jego najbardziej rozpoznawalne utwory.

Występ nie należał do jednego wykonawcy. Był rozbudowanym medleyem, w którym kolejno pojawiali się Sombr, Raye i Teddy Swims. Finał przypadł natomiast Adamowi Lambertowi. To właśnie poszczególne wykonania sprawiły, że hołd dla George’a Michaela stał się szeroko komentowany przez internautów.

Od „Faith” do „Careless Whisper”. Artyści sięgnęli po największe przeboje

Jako pierwszy przed publicznością pojawił się Sombr. Artysta rozpoczął od „Faith”, a później wykonał „Father Figure”. Był to dopiero początek muzycznej sekwencji poświęconej George’owi Michaelowi.

Następnie na scenie pojawiła się Raye. W jej wykonaniu zabrzmiało „I Knew You Were Waiting (For Me)” — utwór, który George Michael nagrał w duecie z Arethą Franklin. Występ wokalistki również później doczekał się komentarzy w mediach społecznościowych.

Kolejnym artystą był Teddy Swims. To jemu przypadło wykonanie „Careless Whisper”, jednego z najbardziej rozpoznawalnych utworów brytyjskiego wokalisty. Właśnie ten fragment hołdu stał się jednym z punktów zapalnych internetowej dyskusji.

Teddy Swims wykonał „Careless Whisper”. W sieci pojawiły się ostre komentarze

Hołd miał przypominać twórczość George’a Michaela, jednak reakcje widzów okazały się bardzo różne. Część osób doceniła sam pomysł uczczenia artysty podczas jednej z najważniejszych muzycznych gal. Inni skoncentrowali się na tym, jak z jego repertuarem poradzili sobie zaproszeni wykonawcy.

Szczególnie mocny komentarz pojawił się pod adresem Teddy’ego Swimsa. Jeden z użytkowników serwisu X nie krył rozczarowania:

„Teddy Swims dosłownie zabił George’a Michaela po raz drugi. Kompletna porażka. Cały ten hołd powinien był poprowadzić Adam Lambert, choć Raye i Sombr wywiązali się ze swojego zadania znakomicie” — napisał.

Inny internauta również odniósł się do wykonania „Careless Whisper”, choć zrobił to w mniej kategoryczny sposób.

„Uważam, że Teddy Swims dobrze zrozumiał emocjonalny przekaz utworu, ale jego głos nie udźwignął kluczowych momentów, z którymi George radził sobie bezbłędnie” — stwierdził.

Nie tylko Teddy Swims. Internauci komentowali Raye i Sombra

Dyskusja nie ograniczyła się jednak do jednego wykonawcy. Ten sam internauta, który komentował występ Teddy’ego Swimsa, bardzo krytycznie odniósł się również do interpretacji „Father Figure”.

„Sombr wypadł tak fatalnie, że wolałbym sam zaśpiewać »Father Figure«” — napisał.

W kolejnych komentarzach pojawiła się także Raye. Jeden z internautów stwierdził: „Raye zazwyczaj wypada znacznie lepiej. Wyglądało na to, że miała problemy techniczne”. W przekazanym materiale nie ma jednak potwierdzenia wystąpienia takich problemów — jest to opinia cytowanego użytkownika.

Jeszcze inny komentarz był równie bezpośredni: „To było okropne. Sytuację uratował Adam. Nie wiem, kim był ten chudy gość, ale był beznadziejny”. Krytyczne głosy przeplatały się więc z pochwałami kierowanymi w stronę artysty, który pojawił się w finale całego występu.

Adam Lambert pojawił się na finale. „Całe szczęście, że był tam Adam Lambert”

Na zakończenie hołdu na scenę wyszedł Adam Lambert. Wykonał „Freedom! '90”, a towarzyszyli mu MNEK, Meek i Saint Harison. Jego pojawienie się było jednym z najbardziej komentowanych elementów całej sekwencji.

Lambert dołączył do wcześniej rozpoczętego medleyu i swoim wykonaniem zamknął występ poświęcony George’owi Michaelowi. Wśród przytoczonych reakcji internautów to właśnie jego udział spotkał się z wyraźnie pozytywnymi komentarzami.

„Całe szczęście, że był tam Adam Lambert” — brzmiał jeden z nich. W innym komentarzu pojawiło się stwierdzenie, że „Sytuację uratował Adam”.

W ten sposób przygotowany podczas MTV Video Music Awards hołd dla George’a Michaela stał się nie tylko przypomnieniem jego utworów, ale również źródłem dyskusji o wykonaniach artystów, którzy pojawili się na scenie. Sombr, Raye i Teddy Swims zmierzyli się z kolejnymi utworami, a Adam Lambert zamknął całość „Freedom! '90”. To właśnie reakcje widzów przytoczone po gali pokazały, jak różnie oceniono poszczególne części występu.

Źródło: Plejada

Stenia Kozłowska i wokalna kariera „polskiej Dalidy”

Przyszła na świat 28 września 1936 roku w Rouvroy we Francji. Rodzina artystki wyemigrowała tam za lepszym zarobkiem. Stenia Kozłowska już jako nastolatka zaczęła rozwijać swoje artystyczne zdolności. Ukończyła szkołę baletową, ale talent muzyczny rozwijała już w Polsce. Był 1954, gdy Stenia Kozłowska odwiedziła Warszawę. Miała wtedy 18 lat i prawie wcale nie mówiła po polsku. To nie stanęło jej na przeszkodzie w drodze do spełnienia marzeń. Choć na początku nie wiedziała, jak ma wyglądać jej przyszłość, los zadecydował za nią.

O tym, że szkoła muzyczna szuka kandydatów, dowiedziała się z plakatu. Gdy przybyła na miejsce okazało się, że sekretariat nie prowadzi już zapisów. Nie dała za wygraną. „Poszłam do sekretariatu i widocznie spodobałam się sekretarce, bo mnie zapisała. Zaraz potem wezwano mnie przed oblicze komisji egzaminacyjnej. Zaśpiewałam po francusku piosenkę Harry'ego Belafonte i zostałam przyjęta”, opowiadała na łamach magazynu Retro. Swój warsztat szlifowała w murach Wydziału Piosenkarskiego Średniej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Ukończyła też Studio Piosenkarskie PAGART "Pod Gwiazdami”.

Zobacz też: Dramatyczne słowa Jadwigi Barańskiej: „Nie walczcie ze mną i pozwólcie mi odejść”

Stenia Kozłowska, Opole, 06.1970. VIII Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu.

Co ciekawe, pierwsze utwory Stenia Kozłowska wykonywała w języku francuskim. Zadebiutowała w audycji „Podwieczorek przy mikrofonie” i to był przełom w jej karierze. W 1969 roku wystąpiła na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie otrzymała nagrodę Polonii amerykańskiej – Złoty Mikrofon. Potem pojawiła się na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Koncertowała w Australii, Holandii, Szwecji, Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii, USA czy Norwegi. Artystka pojawiała się na scenach całego świata, reprezentując Polskę także na międzynarodowych festiwalach. A utwory „Do szczęścia blisko”, „Czy to wal” czy „Daj mi świat” znali wszyscy.

Nikt nie zdawał sobie sprawy z tego, że artystka nie przepadała za występami na scenie. Była nieśmiała, a obecność tłumów ją paraliżowała. Długo nie potrafiła poradzić sobie z tremą, co przyznawała w wywiadach. „Byłam znużona ciągłymi podróżami po świecie”, opowiadała [cytat za dziennikiem Fakt]. Nic dziwnego, że w pewnym momencie zniknęła. Podjęła decyzję o zakończeniu kariery i zajęła się nowym biznesem.

Stenia Kozłowska po wypadku porzuciła estradę i stworzyła własny biznes

Wpływ na zmianę planów miał wypadek, który przydarzył jej się w Australii w połowie lat 80. XX wieku. Artystka cudem ocalała. Stenia Kozłowska wtedy całkowicie przewartościowała swoje życie…

„Zrezygnowałam z estrady z powodów zdrowotnych. Ale tak naprawdę... nie znosiłam festiwali, na które ciągle mnie wysyłano. Byłam bardzo nieśmiała. Doszłam do wniosku, że skoro przestałam czerpać przyjemność z występów, to nie ma sensu, bym dalej śpiewała. Po co robić coś na siłę?”, opowiadała w rozmowie, którą cudował Fakt.

Gwiazda mierzyła się z kłopotami zdrowotnymi, które pojawiły się po wspomnianym wypadku. Nie wyobrażała sobie powrotu na scenę. „W drodze do Sydney - samochód wpadł w poślizg na plamie oleju, pół roku nie chodziłam - dotkliwie dokuczał mi kręgosłup. (...) Zaczęła się liczyć wyłącznie młodość, zabrakło dla mnie miejsca i w telewizji, i na estradzie”, tłumaczyła w magazynie Retro. Przez kolejne miesiące była unieruchomiona. Powoli dochodziła do siebie w zaciszu domowego ogniska. To właśnie wtedy zaczęła projektować zabawki. Dzięki córce odkryła w sobie smykałkę do interesów. W jednej z paczek dostała od niej kawałek materiału z prośbą o wykorzystanie. Stenia Kozłowska tworzyła jedną zabawkę za drugą. Nieoczekiwanie jej pluszaki spodobały się właścicielom paru warszawskich galerii. „Najpierw szyłam zabawki, potem ubrania”, tłumaczyła w wywiadzie dla Radia Pogoda.

Sprawdź też: Krystyna Prońko krytycznie o wokalistkach najmłodszego pokolenia. Zaskakujące słowa

Stenia Kozłowska, Opole, 06.1971. IX Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu

Stenia Kozłowska, promocja książki "Mistrzowie polskiej sceny", 24 września 2001

Tak powstała marka odzieżowa Terranova, którą artystka założyła razem z córką i zięciem. W firmie przez prawie dwadzieścia lat zajmowała stanowisko wiceprezeski sieci sklepów. I jak przekonywała, decyzja o założeniu własnego biznesu, była strzałem w dziesiątkę. „Gdybym nie zajęła się biznesem, teraz pewnie klepałabym biedę. Za pierwszy longlpay dostałam równowartość dwóch średnich pensji. Żeby zarobić, musiałam grać przynajmniej piętnaście koncertów w miesiącu. Tantiemy za piosenki do tej pory dostałam tylko dwa razy!”, opowiadała w magazynie Retro.

Choć pożegnała się ze sceną, to w 1998 roku na krótko wróciła do śpiewania. Stworzyła album Super business woman, który zachwycił jej fanów. Jednak Stenia Kozłowska nie zamierzała wracać.

Jakiś czas temu przeszła na zasłużoną emeryturę i cieszy się wspaniałymi chwilami spędzonymi z rodziną. Jest dumna z córki oraz wnuczki, która studiowała grafikę w Londynie. Najczęściej Stenię Kozłowską można ją spotkać w jednej z warszawskich pizzerii, którą prowadzi jej zięć.

Czytaj też: Małgorzata Lorentowicz i Krzysztof Wakuliński: pół wieku temu cała Polska plotkowała o ich niezwykłym związku

Stenia Kozłowska, Ryszard Rembiszewski, Edyta Wojtczak, Otwarcie restauracji San Lorenzo, 2015

Björk w 700 balonach. Moda, która staje się spektaklem

Stylistka islandzkiej artystki Edda Gudmundsdottir mówi: „Björk z rozmysłem łączy muzykę, modę i elementy wizualne, tworząc wszechświat, który jest różnorodny, a jednocześnie harmonijny. Każdy występ musi nawiązywać do historii, którą opowiada muzycznie”. 
O czym opowiadała ubrana w 700 napełnionych helem balonów? 12 sierpnia 2026 roku był wyjątkowy. Na ten dzień zapowiedziano całkowite zaćmienie słońca. Na Islandii miało być widoczne po raz pierwszy od 1954 roku. Björk, która strojami podkreśla kamienie milowe w swoim życiu i w muzyce, postanowiła zorganizować rave, całonocną imprezę taneczną z muzyką elektroniczną, a tymczasowość zaćmienia podkreślić tymczasowością kreacji. Mówiła: „Nawet jeśli niektóre balony popękają, będzie to element spektaklu”. Na stronie vogue.com tak podsumowano to wydarzenie: „Gdy Björk podskakiwała na scenie niczym hautecouture’owa oda do palącej wodną fajkę gąsienicy z »Alicji w Krainie Czarów« Lewisa Carrolla, figlarność i radość jej zespołu wprawiła tłum w szał. Dla Wuna absurdalność wyniesienia skromnego balonu imprezowego do rangi haute couture była właśnie tym, o co mu chodziło”.

Wśród gości zgromadzonych w parku rzeźb w Rejkiawiku i słuchających psychodelicznych setów, obejmujących zdekonstruowaną muzykę klubową, latynoskie rytmy z dodatkiem baroku i eksperymentalnej elektroniki, byli: Seán McGirr, dyrektor kreatywny Alexandra McQueena, Jack McCollough, współprojektant Loewe, jubiler Marco Panconesi i dziennikarz Ronan Farrow. Pisano: „Moda, muzyka, sztuka i technologia rywalizowały o uwagę pod szybko zachodzącym słońcem”. Wyjątkowo, bo jeśli chodzi o Björk, moda nigdy nie konkurowała z muzyką, a zawsze ją uzupełniała. Mieszkający na Islandii James Merry, brytyjski artysta tworzący maski dla wokalistki, twierdzi, że Björk wyróżnia wyrazista wizja artystyczna – do każdego albumu buduje unikalny świat wizualny i kreuje nowe postacie, a każdy z nich to nowy eksperyment zarówno muzyczny, jak i modowy.

Zwykła islandzka dziewczyna z niezwykłym głosem

Zanim stała się ikoną, była zwykłą islandzką dziewczyną. Urodziła się 21 listopada 1965 roku w Rejkiawiku. Jej matka Hildur Rúna Hauksdóttir była hipiską specjalizującą się w medycynie alternatywnej i homeopatii. Ojciec Guðmundur Gunnarsson był elektrykiem i liderem islandzkiego związku zawodowego elektryków. Ludzie z dwóch tak zupełnie różnych światów nie wytrzymali ze sobą długo. Gdy Björk miała rok, rozstali się, a matka razem z córką zamieszkały w hipisowskiej komunie. Nie trzeba dodawać, że to właśnie Hildur była osobą, która najbardziej wspierała Björk w jej twórczych działaniach. Dołączył do niej później Sævar Árnason. Ojczym artystki, bluesowy muzyk i gitarzysta zespołu Popa, zachęcał ją do śpiewania, wprowadzał w tajniki rocka i wspierał we wszystkich muzycznych działaniach. Nie tylko jednak on dostrzegł talent Björk. Nauczyciele ze szkoły muzycznej, w której uczyła się gry na fortepianie, wysłali nagranie z jej wykonaniem utworu „I Love To Love” Tiny Charles do radia RÚV. Słuchacze nie mogli się nadziwić, kto tak pięknie śpiewa. Niedługo później wytwórnia płytowa wyraziła chęć wydania płyty Björk. Nie miało dla nich znaczenia, że ma tylko 11 lat. Album zatytułowany po prostu „Björk”, z islandzkimi dziecięcymi piosenkami i przebojem The Beatles „The Fool on the Hill” w autorskiej wersji Björk i jej ojczyma (na płycie akompaniował pasierbicy), szybko zyskał popularność, a dziewczyna utwierdziła się w przekonaniu, że muzyka to jest to, co ją naprawdę kręci. 

Muzyka i moda. Każdy album to nowa era

Ludzie myślą, że jest ekstrawagancka, a ona mówi o sobie, że jest dużo bardziej konserwatywna, niż się wydaje. Patrząc na nią i słuchając jej utworów, „konserwatyzm” jest ostatnim słowem, jakie może przyjść do głowy. Raczej myślimy o niej jak o artystce awangardowej, eksperymentującej prowokatorce, która w sztuce nie boi się niczego. 
Nagrała 10 płyt, a każda jest kamieniem milowym w jej karierze i życiu. Każda też zapowiada inną erę stylistyczną. Lata 1993–1995 to początek kariery artystki i płyty „Debut” i „Post”. Jak wtedy wygląda? Mieszkała w Londynie, a jej wizerunek nie odbiegał od tego, jaki mieli fani i członkowie klubowej sceny tamtych lat. Nosiła więc moherowe oversize’owe swetry, lateks, na głowie miała warkoczyki przypominające rogi, a na nogach buty na platformach. Pojawiła się wtedy na kilka sekund w filmie Roberta Altmana „Prêt-à-porter” jako modelka w pokazie „Le Grand Voyage” Jeana Paula Gaultiera i już wtedy czuła, że jej muzyczne fantazje będą wymagały odpowiedniej oprawy wizualnej, bo – jak twierdzi – ludzie bardziej mają rozwinięty zmysł wzroku niż słuchu. Dwa lata później nadchodzi era płyty „Homogenic” i cybergejszy, futurystycznej wojowniczki z szyją wydłużoną obręczami i monumentalną fryzurą. Kolejna płyta „Vespertine” jest zwrotem ku delikatności, bieli, piórom i przezroczystościom. A potem następuje fascynacja kosmiczną naturą i płyta „Biophilia”. W tym okresie Björk nosi wielkie miedziane, neonowe peruki, a jej ubrania strukturalnie przypominają minerały i koralowce. Czas głębokiej transformacji przypada na lata 2015–2017 i płyty „Vulnicura” (nagrana po rozpadzie związku z amerykańskim artystą wideo Matthew Barneyem, ojcem jej córki Ísadóry) i „Utopia”. Wtedy zaczyna nosić awangardowe maski oraz organiczne struktury przypominające orchidee czy owady. Na stronie muzykaislandzka.pl czytam: „Björk Guðmundsdóttir to nie tylko artystka – to żywy eksperyment, który trwa od 1993 roku. Dziesięć albumów studyjnych, każdy inny, każdy będący odpowiedzią na konkretny moment w jej życiu”. Jej przyjaciel i współpracownik, projektant Alexander McQueen uważał podobnie: „Björk przekracza wszelkie normy. Ubrania mają dla niej znaczenie, ponieważ są świadectwem jej emocjonalnego miejsca w danym czasie”. 

Łabędzia suknia, jajka i skandal na Oscarach

„Nie ma dla mnie znaczenia, czy ludzie tworzą ubrania, rzeźbią, wychowują dzieci czy prowadzą biura. Interesuje mnie jedynie, czy robią to z pasją”, mówi Björk. To dlatego uwielbia otaczać się osobami kreatywnymi, a ciuchy często kupuje u awangardowych, mniej znanych projektantów. Suknię na oscarową galę w 2001 roku, kiedy nominowano ją do nagrody za muzykę do filmu Larsa von Triera „Tańcząc w ciemnościach”, zamówiła u macedońskiego projektanta Marjana Pejoskiego. Na czerwonym dywanie wyglądała, jakby była ubrana w… łabędzia. Co kilka kroków zatrzymywała się i znosiła jajko. „Owszem, niosłam ze sobą jajka, sześć jajek, które upuszczałam na dywan. To chyba oczywiste, że cały strój był wymyślony dla żartu, prawda? Byłam zaskoczona, że tylu ludzi potraktowało go poważnie. Zresztą było to dosyć zabawne, bo ochroniarze zbierali te jajka i biegali za mną, wołając: »Przepraszam, ale coś pani zgubiła!«”. Łabędzia suknia, uznawana dzisiaj za arcydzieło kampu i mody awangardowej, wtedy wywołała szok i niedowierzanie w skostniałym Hollywood. Wybór groteskowego stroju był formą artystycznej manifestacji wolności i sprzeciwem wobec nudnej mody wieczorowej. Gdzie indziej mogłaby się tak pokazać? Tylko w Hollywood.

Nie rozumiały tego gwiazdy zgromadzone w Shrine Auditorium w Los Angeles i widzowie zgromadzeni przed telewizorami. Ale zrozumiał Alexander McQueen. Poznali się dzięki zdjęciu Nicka Knighta przedstawiającemu modelkę Devon Aoki w mrocznej awangardowej stylizacji Alexandra McQueena, opublikowanemu w magazynie „Visionaire” (przy tym akurat numerze pracowała japońska projektantka Rei Kawakubo, twórczyni marki Comme des Garçons). Fotograficzny kadr idealnie wpisywał się w wizję, jaką Björk miała na swoją nową płytę. Gdy piosenkarka chwyciła za telefon i zadzwoniła do projektanta, wywołała lawinę – tak zaczęła się ich wieloletnia przyjaźń oraz jedna z najsłynniejszych współprac na styku muzyki i mody. McQueen stał się jej artystycznym bratem bliźniakiem. Oboje zafascynowani byli mrokiem, naturą i technologią. Artystyczny duet stworzył mieszankę wybuchową. Razem łamali zasady, przesuwali granice i wytyczali nowe estetyczne ścieżki. Ich różne dziedziny sztuki splatały się w jedno wspólne arcydzieło. To dzięki McQueenowi możemy do dzisiaj podziwiać okładkę albumu „Homogenic” i Björk jako cybergejszę, oglądać teledysk do utworu „Alarm Call”, na którym Björk leży w rzece pełnej aligatorów, ubrana w jaskrawą hipnotyzującą suknię. Rozdzieliła ich dopiero samobójcza śmierć McQueena w 2010 roku. Podczas pogrzebu zrozpaczona Björk, ubrana oczywiście w jego kreację – spódnicę ze strusich piór i drewniany gorset przekształcający się w anielskie skrzydła, zaśpiewała „Gloomy Sunday”, utwór uznawany za balladę samobójców. 

Resztę tekstu przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda 2/2026

1. Drunk Elephant Bora Barrier 

Jeśli jesienią skóra zaczyna być wyraźnie bardziej sucha, Drunk Elephant Bora Barrier Rich Repair Refillable Moisturizer jest propozycją stworzoną właśnie z myślą o takim scenariuszu. To bardzo bogaty krem, który marka określa jako produkt przeznaczony do skóry chronicznie suchej oraz z osłabioną barierą. Jego formuła opiera się na 6-butterlipid complex, czyli kompleksie obejmującym m.in. ceramidy AP, NP i EOP, glukozylowane ceramidy oraz glikosfingolipidy. Uzupełniają go m.in. skwalan, oleje roślinne oraz cynk i glukonian miedzi. 

To właśnie konsystencja jest tutaj jednym z największych atutów. Bora Barrier ma maślaną, bardzo bogatą formułę, dlatego szczególnie dobrze sprawdzi się wieczorem albo wtedy, gdy nasza skóra wręcz domaga się potężnej dawki nawilżenia.

Krem Bora Barrier, Drunk Elephant, 349 zł/Sephora, fot. mat. prasowe

2. Kiehl’s Ultra Facial Advanced Repair Barrier Cream

Drugi produkt to Kiehl’s Ultra Facial Advanced Repair Barrier Cream, czyli intensywny krem barierowy przeznaczony przede wszystkim do skóry suchej, bardzo suchej i wrażliwej. Jego zadaniem jest jednocześnie nawilżenie, ukojenie i wsparcie naturalnej bariery ochronnej skóry. W formule znajdziemy ceramid NP, niacynamid, beta-glukan, alantoinę oraz koloidalną mąkę owsianą. Szczególnie ciekawy jest duet beta-glukanu i owsa koloidalnego – składników kojarzonych z pielęgnacją skóry suchej i wrażliwej. Kiehl’s wykorzystuje również technologię, która ma naśladować strukturę lipidową skóry. 

Krem ma konsystencję balm-to-cream: jest treściwy, ale według producenta szybko się wchłania. Dzięki temu może być stosowany zarówno rano, jak i wieczorem, szczególnie w okresach, gdy skóra jest bardziej przesuszona lub podrażniona przez warunki atmosferyczne. To dobra opcja dla osób, które chcą mocniejszej ochrony, ale niekoniecznie mają ochotę nakładać na twarz bardzo tłusty, ciężki krem.

Krem Ultra Facial Advanced Repair Barrier Cream, Kiehl’s, 149 zł/Douglas, fot. mat. prasowe

3. La Roche-Posay Cicaplast Baume B5+

Na koniec propozycja, która od lat ma swoje miejsce w kosmetyczkach osób z suchą i wrażliwą skórą. La Roche-Posay Cicaplast Baume B5+ to kojący balsam, który może być stosowany zarówno na twarz, jak i ciało. Producent opisuje go jako produkt przeznaczony do skóry podrażnionej, suchej i uszkodzonej, a jego konsystencja tworzy na powierzchni skóry ochronną warstwę. W składzie znajdziemy m.in. pantenol, masło shea, glicerynę, centellę azjatycką, madecassoside i glukonian cynku. Formuła jest nastawiona przede wszystkim na ukojenie, ochronę i wsparcie regeneracji skóry. 

Cicaplast szczególnie dobrze sprawdzi się w sytuacji, gdy chłód i wiatr sprawiają, że policzki zaczynają być nieprzyjemnie napięte albo suche. Co ważne, mimo ochronnego charakteru balsam ma według producenta pozostawiać niewidoczną warstwę ochronną bez tłustego wykończenia. To również najbardziej uniwersalna propozycja z całej trójki – można stosować ją punktowo na przesuszone partie albo jako dodatkową warstwę ochronną, kiedy pogoda zdecydowanie nie sprzyja skórze.

Krem Cicaplast Baume B5+, La Roche-Posays, 40,99 zł/Superpharm, fot. mat. prasowe

Jak stosować krem barierowy jesienią?

Krem barierowy najlepiej nakładać na dobrze nawilżoną skórę, jako ostatni lub jeden z ostatnich etapów pielęgnacji. Rano nie warto rezygnować z SPF – nawet jesienią ochrona przeciwsłoneczna pozostaje ważnym elementem rutyny. Przy wyjątkowo chłodnej i wietrznej pogodzie można natomiast postawić na nieco bogatszą warstwę kremu przed wyjściem z domu.

Najważniejsze jest jednak dopasowanie konsystencji do potrzeb skóry. Bora Barrier będzie dobrym wyborem, gdy cera potrzebuje naprawdę intensywnego odżywienia, Kiehl’s sprawdzi się przy przesuszeniu i wrażliwości, a Cicaplast Baume B5+ warto mieć pod ręką jako uniwersalny produkt ochronno-kojący.

Finlandia: kilka dobrych produktów i dużo zdrowego rozsądku

„W Finlandii nie ma jednego słusznego podejścia do pielęgnacji. Niektórzy poświęcają temu więcej uwagi, inni mniej. Wydaje mi się jednak, że większość osób dba o skórę codziennie, ale robi to w możliwie najprostszy sposób”, mówi mi 32-letnia, pochodząca z Finlandii Leena. Jej skincare jest właściwie definicją minimalizmu. „Stawiam na kilka dobrych produktów, które są też łatwe w użyciu”, tłumaczy. Jak zauważa, takie podejście raczej nie odbiega od normy. Znaczna większość Finów i Finek skupia się na oczyszczaniu twarzy, aplikacji toniku oraz kremu na dzień i na noc. Fiński minimalizm wcale bowiem nie oznacza rezygnacji z pielęgnacji. Wręcz przeciwnie – codzienna troska o skórę jest czymś oczywistym. Po prostu ich rutyna nie składa się z kilkunastu etapów. Kosmetyki mają być skuteczne, odpowiadać na potrzeby skóry i dobrze wpisywać się w rytm życia osoby, która ich używa.
I tutaj pojawia się kolejny interesujący wątek: w kraju Leeny co prawda nie używa się dziesiątków produktów, ale to nie oznacza zamknięcia na świat beauty. W fińskich łazienkach znajdziemy zarówno popularne lokalnie kosmetyki, jak i polską Ziaję, po którą chętnie sięga moja rozmówczyni.

Pogoda dyktuje warunki

Jeśli jest coś, co szczególnie mocno wpływa na fińską (a także szwedzką, duńską i norweską) pielęgnację, to z pewnością klimat. „Zmieniające się pory roku oddziałują na codzienną pielęgnację i urodowe rytuały. Stale musimy dopasowywać się do pogody”, podkreśla Leena. Zimą problemem są wielotygodniowe mrozy panujące na zewnątrz oraz suche powietrze w ogrzewanych pomieszczeniach. Dlatego właśnie tak ważne dla Skandynawów i Skandynawek jest nawilżanie twarzy i ciała oraz adekwatne do aury ubranie, które często okazuje się najlepszym kosmetykiem. Latem w Finlandii na pierwszy plan wychodzi SPF. Leena uważa, że choć przez dużą część roku słońca jest niewiele, Finowie są bardzo świadomi potrzeby ochrony przeciwsłonecznej.

Sauna to też pielęgnacja

Mówiąc o fińskim podejściu do dbania o wygląd i samopoczucie, nie sposób pominąć tematu sauny. Tutaj granica pomiędzy pielęgnacją, wellness i sposobem spędzania wolnego czasu się zaciera. „Wilgotność panująca w saunie jest korzystna dla skóry”, zauważa Leena. Jednocześnie zwraca uwagę na coś, o czym myślimy znacznie rzadziej: gwałtowne zmiany temperatur mogą być dla skóry dużym obciążeniem. Przejście z mroźnego powietrza do bardzo gorącej sauny powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, a u osób z wrażliwą cerą może prowadzić do zaczerwienienia, uczucia pieczenia i podrażnienia. Dlatego, choć sauna jest ważną częścią fińskiego stylu życia, warto obserwować reakcje skóry. 

A jakie podejście do pięgnacji skóry i włosów mają mieszkanki Szwecji i Danii? Cały tekst Xymeny Borowieckiej znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu Viva! Moda.

Viva! Moda 2/2026, fot. Mateusz Stankiewicz/Feed Me Lab.

Kaeyra miała problem z sukienką. Nie przerwała występu

Podczas swojego występu Kaeyra musiała poradzić sobie z niespodziewaną sytuacją. W pewnym momencie fragment jej sukienki zaczepił się o obcas. Piosenkarka zachowała jednak zimną krew. Szybko uwolniła materiał i bez przerywania kontynuowała zarówno choreografię, jak i śpiew.

Po występie głos zabrała Julia Wieniawa. Jurorka od początku postawiła na bardzo bezpośredni komentarz. „Zła jestem na ciebie. Wkurzasz mnie, wiesz? Masz wszystko, jesteś przepiękną dziewczyną, masz predyspozycje, żeby wygrać ten program, a ja mam wrażenie, że nie lubisz się pocić”, zaznaczyła. Para otrzymała 20 pkt.

CZYTAJ TEŻ: Helena Englert odniosła się do krytycznych komentarzy. Jej wyznanie w TzG porusza: "Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Jestem na lekach od półtora roku"

Kaeyra odpadła z „Tańca z gwiazdami”. W sieci zawrzało

Czwarty odcinek „Tańca z gwiazdami” zakończył się dla Kaeyry eliminacją. Piosenkarka pożegnała się z programem i tym samym zakończyła swoją przygodę z tanecznym show. Decyzja szybko wywołała dyskusję w mediach społecznościowych. Pod wpisami związanymi z programem pojawiły się zarówno komentarze widzów rozczarowanych wynikiem, jak i głosy osób, które zgadzały się z werdyktem.

Część internautów uważała, że jury oceniło Kaeyrę zbyt surowo. „Bardzo mi przykro, jeszcze tak dzisiaj po niej biednej pojechali, mam nadzieję, że się nie załamie i dalej będzie szła po swoje. A co do Kacpra obyś był w kolejnej edycji bo jesteś świetnym tancerzem i świetnym nauczycielem”, napisała jedna z osób. „Przykro. Głosowaliśmy na was. Szkoda, że już was nie zobaczymy”, dodał kolejny internauta.

Nie brakowało też znacznie mocniejszych reakcji. „Najgorsza decyzja w historii programu”, czytamy w jednym z komentarzy. „Bardzo szkoda, że nie zatańczą już w programie ale faktem jest to, że jury niestety niesprawiedliwie i zbyt surowo ocenili ich taniec za nisko zdecydowanie!”, napisał widz. „Byliście super! Bardzo szkoda, że nie zobaczymy Was już na parkiecie!”, dodała kolejna osoba.

W sieci pojawiły się jednak również głosy osób, które zgadzały się z decyzją o eliminacji. „Bardzo dobrze, niestety widać był u niej rozleniwienie, brak chęci do dalszego rozwoju w tańcu”, napisano w jednym z komentarzy. Inny internauta zwrócił uwagę na wcześniejsze przewidywania dotyczące wyniku programu. „Tym razem bukmacherzy się nie mylili. Rzeczywiście tańczyła dzisiaj najsłabiej”, stwierdził.

Eliminacja Kaeyry po czwartym odcinku wywołała więc wyraźnie podzielone reakcje. Jedni widzowie żałowali jej odejścia i krytykowali surowe oceny jury, inni uznali wynik za zgodny z tym, co zobaczyli na parkiecie.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Elektryzujące występy i poruszające wyznania nie pomogły. To oni pożegnali się z programem „Taniec z Gwiazdami"

Dobra zasada lagom

Kraje nordyckie mają zresztą własną teorię przyjemności. To złoty środek, szwedzka zasada lagom, która oznacza umiar, równowagę i wszystko „w sam raz”. Dotyczy każdej dziedziny życia, rodziny, pracy, finansów. Oznacza też, że nie trzeba otaczać się nadmiarem, żeby poczuć, że dobrze się żyje. Czasem wystarczy ogień w kominku, jezioro za oknem i ciepły sweter. Zimą dochodzi do tego śnieg, para unosząca się nad wodą i światło, którego jest niewiele, ale właśnie dlatego staje się szczególnie cenne. Latem – długie dni, jasne noce i poczucie, że można jeszcze zostać na zewnątrz, choć dawno minęła pora, o której w innych częściach Europy zapada ciemność. A poza tym jest sauna. Najbardziej nordycka forma regeneracji ciała i duszy. Być może właśnie od niej najlepiej zacząć opowieść o północnym sposobie odpoczywania.

The Bolder, Norwegia, fot. Henrik Moksnes

Zabawa w gorąco i zimno 

W wielu częściach świata sauna jest elementem hotelowego wellness. Rezerwujemy godzinę, korzystamy z niej pomiędzy masażem a zabiegiem na twarz, a potem wracamy do pokoju. W Finlandii trudno patrzeć na saunę w ten sposób. Jest tak mocno wpisana w codzienność, że nie potrzebuje marketingowej otoczki. Fińska sauna nie musi być luksusowa, żeby była wyjątkowa. Wystarczy drewniane wnętrze, piec, odpowiednia temperatura i możliwość wyjścia na zewnątrz. Resztę zapewnia krajobraz. Dobrym miejscem, żeby zrozumieć tę prostą zasadę, jest kompleks Arctic Sauna World w Jeris Lakeside Resort nad malowniczym jeziorem Jerisjärvi, w fińskiej Laponii. Jezioro graniczy z pięknym Parkiem Narodowym Pallas-Yllästunturi i jest jedną z najważniejszych baz rekreacyjnych w tym regionie. Arctic World pozwala spojrzeć na saunę niemal jak na kolekcję północnych atrakcji. Znajduje się tutaj między innymi tradycyjna sauna dymna Ukko, leśna Tapio, panoramiczna Vellamo z widokiem na jezioro oraz Repo, z której można obserwować niebo. Każda ma trochę inny charakter, ale wszystkie prowadzą do tego samego rytuału: uczucia gorąca, wyjścia na zewnątrz, kontaktu z zimną, często lodowatą wodą, powrotem do ciepła.

Sauna jest jednym z najważniejszych elementów północnego odpoczynku. Ciało dostaje wyraźny sygnał: teraz jesteś tutaj. Nie w pracy, nie w samochodzie, nie w kolejce na lotnisku i nie przy komputerze. Tutaj. Latem po saunie można wejść do jeziora. Zimą – pomorsować, czyli zanurzyć się w specjalnie przygotowanej, oświetlonej przerębli, zwanej ice hole. Nie jest to jednak sport ekstremalny ani konkurs odwagi. Raczej rytuał, który ma w sobie coś bardzo pierwotnego. Właśnie w takich chwilach zaczyna być jasne, dlaczego Północ tak dobrze odpowiada na współczesne  zmęczenie. Nie proponuje kolejnego sposobu na to, jak najlepiej wykorzystać czas wolny. Przeciwnie – pozwala czasem go zmarnować.

Laponia. Luksus wokół nas

Laponia ma jeszcze jedną przewagę – przestrzeń. Wystarczy wyjechać poza większe miejscowości, żeby zrozumieć, jak bardzo jesteśmy przyzwyczajeni do obecności innych ludzi. Tutaj las potrafi ciągnąć się znacznie dalej, niż chce nam się iść. Zimą na niektórych drogach częściej spotkamy renifery i łosie niż ludzi. Oczywiście Laponia jako kraina Świętego Mikołaja zimą ożywa i takie kurorty jak Rovaniemi czy Levi są pełne atrakcji i są oblegane. Ale mamy tu także miejsca, gdzie jezioro może zajmować cały horyzont, a najbliższy sąsiad bywa tak daleko, że jego nieobecność staje się częścią krajobrazu.

Miejscowość Ruka leży w północno-wschodniej Finlandii, niedaleko miasta Kuusamo. To jedno z najpopularniejszych narciarskich miejsc w Finlandii. Ma swoją międzynarodową renomę. Na turystów czekają tu doskonałe trasy zjazdowe, biegowe, uprawiać można właściwie wszystkie sporty zimowe. Niedaleko znajduje się Park Narodowy Oulanka, pełen dzikiej przyrody, rzek, kanionów, mostków nad huczącymi potokami. Wbrew stereotypowi, że Finlandia jest płaska, w Oulance zobaczymy wiele skalnych wzniesień. Tutaj przebiega jedna z najpiękniejszych tras pieszych w tym kraju – 12-kilometrowy Mały Szlak Niedźwiedzia. W okolicach Ruki warto zatrzymać się przy Pyhäpiilo Sauna World. Sauna dymna, jezioro Pyhäjärvi, las i możliwość kąpieli w naturalnej wodzie tworzą doświadczenie bardzo odmienne od tego, co zwykle kojarzymy z luksusowym spa. Nie ma tu potrzeby budowania atmosfery za pomocą marmuru, złotych baterii i kilkunastu rodzajów zabiegów. Atmosferę buduje natura. Warto spędzić tu całe popołudnie, niczego dodatkowego nie planując. Latem ten sam krajobraz zmienia charakter. Lasy zachęcają do długich spacerów, jeziora do pływania i kajakowania, a ścieżki do jazdy na rowerze. Można wyruszyć na wielogodzinną wędrówkę albo po prostu usiąść nad wodą. Nie trzeba nawet nazywać tego „wellness”. Wystarczy świeże powietrze i świadomość, że przez kilka godzin nic nie trzeba.

Gdzie jeszcze warto wybrać się, by podróżowanie po północnej części Europy było prawdziwą przyjemnością dla ciała i ducha? Cały tekst Agnieszki Dajbor znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu Viva! Moda.

Viva! Moda 2/2026, fot. Mateusz Stankiewicz/Feed Me Lab.

Perfumy inspirowane żywiołami

Woda, powietrze, ziemia i ogień są jednak tylko inspiracją, lecz także językiem, którym opisujemy zapach. Wodę wyczuwamy jako świeżość, chłód i wilgoć. Dzieje się tak za sprawą nut morskich, ozonowych, aldehydowych czy cytrusowych. Powietrzne kompozycje są z kolei lekkie, przejrzyste i niemal stapiają się ze skórą. To właśnie je najtrudniej jest uchwycić w perfumach. Woda, ziemia i ogień mają swoją materialność – można wyobrazić sobie ich temperaturę czy fakturę. Powietrze jest niemal niczym: czujemy je, ale nie możemy go zobaczyć. Takie mieszanki pachną więc przestrzenią: świeżym praniem suszącym się na wietrze czy chłodnym porankiem po niemal mroźnej nocy. Ziemia jest ich przeciwieństwem. Głęboka, zmysłowa, wytrawna, niemal piwniczna. Przywodzi na myśl wilgotny mech, liście, korzenie i drewno, a także delikatnie balsamiczną paczulę i wetywerię. Ostatni z żywiołów, ogień, jest intensywny i niemal obezwładniający. Wanilia, ambra, żywica, przyprawy i dym budują wrażenie niemal wibrującego ciepła i otulenia.

A gdyby tak zapomnieć o nutach i pomyśleć o tym, jak odczuwamy żywioły? Powietrze byłoby pierwszym chłodnym oddechem po wyjściu z domu. Woda – gorącym prysznicem po długim, męczącym dniu. Ziemia – zapachem lasu, torfu i mokrego mchu podczas jesiennego spaceru. Ogień zaś aromatem, który zostaje na skórze jeszcze długo po zgaszeniu płomienia. 

Perfumy inspirowane żywiołami: ziemia, fot. mat. prasowe / kolaż: D. Dec

Więcej żywiołowych inspiracji znajdziecie w najnowszym wydaniu Vivy! Mody.

Viva! Moda 2/2026, fot. Mateusz Stankiewicz/Feed Me Lab.

Sauna skin – glow, który pojawia się sam

W świecie urody samo słowo „glow” zdążyło przejść kilka metamorfoz. Był czas, kiedy oznaczało przede wszystkim rozświetlacz nakładany wysoko na kości policzkowe, satynowe wykończenie podkładu i światło odbijające się od starannie przygotowanej powierzchni skóry. Potem pojawiła się glass skin – niemal nierealnie gładka, świetlista cera, której efekt budowało się przez wieloetapowe rytuały pielęgnacyjne. Liczył się połysk, jednolitość, idealne nawilżenie i wrażenie skóry niemal pozbawionej tekstury.
Z czasem przyszło jednak zmęczenie nadmiarem. Rozbudowane rutyny zaczęły ustępować miejsca bardziej świadomemu podejściu do pielęgnacji, a skinimalizm nauczył nas ograniczać liczbę kosmetyków i skupiać się na tych krokach, które rzeczywiście odpowiadają na potrzeby skóry. Równolegle coraz większą uwagę zaczęła przyciągać bariera hydrolipidowa. Zamiast nieustannie złuszczać, oczyszczać i stymulować, zaczęliśmy mówić o ochronie, regeneracji i utrzymaniu skóry w dobrej kondycji. 
A sauna skin to kolejny etap tej ewolucji. Tyle że tym razem blasku nie budujemy kolejną warstwą serum, bazą pod makijaż ani rozświetlaczem. Interesuje nas efekt, który pojawia się sam jako konsekwencja reakcji organizmu na ciepło.
„Wysoka temperatura powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, zwiększa przepływ krwi przez skórę i sprawia, że tkanki są intensywniej dotlenione. To właśnie dlatego twarz po wyjściu z sauny staje się zaróżowiona i wygląda na bardziej wypoczętą”, mówi Oliwia Błaszczyk, kosmetolog marki Danucera. Nie jest to iluzja optyczna ani kosmetyczny efekt wykończenia, ale fizjologiczna odpowiedź organizmu na ciepło.

Na tym jednak reakcja się nie kończy. Wraz ze wzrostem temperatury aktywują się gruczoły potowe, a warstwa rogowa naskórka zaczyna się zmiękczać. Ciepło rozluźnia masy keratynowe i upłynnia sebum, dzięki czemu łatwiej je później usunąć podczas oczyszczania. Nie oznacza to – wbrew jednemu z najbardziej uporczywych mitów beauty– że pory się otwierają. „Ujścia mieszków włosowo-łojowych nie mają funkcji mięśni, więc nie mogą się rozszerzać ani kurczyć”, wyjaśnia ekspertka. „To, co odbieramy jako otwarcie porów, jest w rzeczywistości efektem rozluźnienia warstwy rogowej i upłynnienia zalegającego sebum”, dodaje.

Regularna ekspozycja na ciepłwo może wpływać także na procesy zachodzące głębiej. „Jędrność i elastyczność skóry poprawia się poprzez przyspieszenie mikrokrążenia i stymulację metabolizmu komórkowego. Kontrolowany stres termiczny wspomaga regenerację włókien odpowiedzialnych za produkcję kolagenu i elastyny”, tłumaczy Oliwia Błaszczyk. Nie oznacza to jednak, że sauna może być traktowana jako typowy zabieg anti-aging. Bo choć badania sugerują możliwość aktywacji fibroblastów pod wpływem ciepła, efekt jest znacznie mniejszy niż w przypadku procedur wykorzystujących kontrolowaną energię cieplną, takich jak radiofrekwencja mikroigłowa, lasery frakcyjne czy HIFU. Co więcej, zbyt częsta ekspozycja na ekstremalnie wysoką temperaturę może działać przeciwnie. „Należy pamiętać o zjawisku starzenia termicznego. Zbyt częsta ekspozycja na ekstremalne ciepło może prowadzić do aktywacji enzymów degradujących kolagen”, ostrzega ekspertka.

Co dzieje się ze skórą w wysokiej temperaturze?

Z punktu widzenia pielęgnacji moment po wyjściu z sauny jest równie istotny jak sama ekspozycja na ciepło. Podwyższona temperatura skóry, zwiększone mikrokrążenie i rozluźnienie warstwy rogowej zmieniają sposób, w jaki naskórek reaguje na nakładane później kosmetyki. „Przekrwienie skóry oraz rozluźnienie cementu warstwy rogowej zwiększa przenikalność składników aktywnych, co poprawia ich wchłanianie”, tłumaczy ekspertka.

To właśnie dlatego ciepło od dawna wykorzystuje się w profesjonalnej kosmetologii jako etap przygotowujący skórę do kolejnych procedur. „Cement międzykomórkowy warstwy rogowej ulega rozpulchnieniu, dochodzi do upłynnienia sebum, co ułatwia zabiegi oczyszczania manualnego i zwiększa przenikalność naskórkową substancji aktywnych wykorzystywanych w dalszych etapach”, wyjaśnia Oliwia. W gabinetach kosmetologicznych ten mechanizm wykorzystuje się między innymi przed peelingami enzymatycznymi, aplikacją ampułek czy masek odżywczych. Ciepło nie jest więc zabiegiem samym w sobie, ale sposobem przygotowania skóry tak, by kolejne etapy pielęgnacji mogły działać skuteczniej.

Nie oznacza to jednak, że po wyjściu z sauny warto sięgnąć po najbardziej intensywną kurację stojącą na półce. Rozgrzana skóra jest lepiej ukrwiona i bardziej przepuszczalna, ale jednocześnie pozostaje po silnym bodźcu termicznym. To moment, w którym łatwo pomylić zwiększoną podatność na składniki aktywne z pełną tolerancją na wszystko, co działa mocno.
Szczególnie istotna jest wtedy bariera hydrolipidowa. Pod wpływem ciepła naskórek ulega rozluźnieniu, a skóra staje się bardziej podatna na przeznaskórkową utratę wody. Ekspertka zwraca uwagę, że podczas saunowania przyspieszone mikrokrążenie sprzyja transportowi wody do skóry, ale jednocześnie występuje zwiększone ryzyko transepidermalnej utraty wody. Dlatego tuż po sesji konieczne jest zabezpieczenie skóry kremem, który ograniczy jej odparowywanie. To ważne, bo efekt bezpośrednio po wyjściu z sauny bywa mylący. Twarz jest wilgotna od potu, zaróżowiona i wygląda na bardziej napiętą, więc łatwo uznać, że skóra została intensywnie nawilżona. Tymczasem powierzchniowa wilgoć i rzeczywisty poziom nawodnienia naskórka to dwie różne rzeczy. Jeśli po ekspozycji na wysoką temperaturę zabraknie etapu odbudowy i okluzji, promienny wygląd może szybko ustąpić uczuciu ściągnięcia i suchości. 

Dlatego pielęgnacja po saunie nie powinna być przypadkowa. Kosmetolog marki Danucera zaleca najpierw spłukanie skóry, aby usunąć pot i pozwolić jej się schłodzić, następnie tonizację oraz aplikację kremu nawilżająco-odbudowującego, najlepiej zawierającego emolienty. To prosty schemat, ale dobrze odpowiada temu, czego skóra potrzebuje po ekspozycji na ciepło: oczyszczenia, przywrócenia komfortu i ograniczenia utraty wody. Dopiero na takim tle można myśleć o dodatkowej pielęgnacji. Rozluźniona warstwa rogowa sprawia, że moment po saunie może sprzyjać aplikacji masek odżywczych czy delikatnych preparatów złuszczających. „Aplikacja peelingu enzymatycznego pozwoli na dogłębne oczyszczenie świetnie przygotowanej skóry, a nałożenie maski na zwiększone wchłanianie składników w niej zawartych”, dodaje Oliwia Błaszczyk.

Podobnej uwagi wymaga skóra ciała. Po saunie często wydaje się wyjątkowo gładka i miękka, ale ten efekt nie zawsze oznacza, że jest dobrze nawodniona. Wysoka temperatura i intensywne pocenie się sprzyjają utracie wody, dlatego po prysznicu warto sięgnąć po balsam, masło lub olejek, który pomoże odbudować warstwę lipidową i zatrzymać wilgoć w naskórku. To także dobry moment na krótki masaż podczas aplikacji kosmetyku – nie po to, by dodatkowo stymulować rozgrzaną już skórę, ale by spokojnie rozprowadzić produkt i przedłużyć uczucie komfortu. Zamiast intensywnego peelingu czy mocno aktywnej kuracji lepiej postawić na formuły nawilżające, odżywcze i regenerujące.

Kluczowe w formułach jest jednak słowo „delikatne”. Sauna sama w sobie jest bowiem intensywnym bodźcem dla skóry. Dlatego bezpośrednio po niej nie warto automatycznie sięgać po wszystko, co ma w nazwie „aktywny”, „odnawiający” czy „intensywny”. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do składników mogących zwiększać reaktywność naskórka.
Ta sama zasada obowiązuje jeszcze przed wejściem do sauny. Skóra powinna być oczyszczona, bez makijażu, kremów i produktów z filtrem SPF. Ekspertka odradza także stosowanie przed sesją tłustych formuł, kwasów i retinoidów. Ta zasada pomoże nam zadbać o skórę i sprawić, że uzyskamy naturalny glow.

Więcej przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda 2/2026

Dominika Nowak w swojej krakowskiej pracowni, fot. Łukasz Bartyzel

Estetka. Do dziś pamięta hafty na sukienkach, które nosiła jako czterolatka. Smak, wyczucie piękna i harmonii zawdzięcza przyszywanej babci Wandzie, przedwojennej krakowskiej elegantce. Odziedziczyła po niej magiczny kufer pełen guzików, naparstków, haftów, broszek, spinek, koronek i taśm jedwabnych o egzotycznych wzorach. „Bawiłam się tym jako dziecko”, wspomina. „W domu miałam drewniane klocki i szkaradne lalki, którym robiłam domki z pudełek po homogenizowanych serkach. Na tym tle »skarby« babci Wandy iskrzyły niczym »Baśnie tysiąca i jednej nocy«: kolorowe, złote, srebrne, haftowane, inkrustowane”. 

Drugim źródłem inspiracji była mama. Szykowna i elegancka. „W zgrzebnych realiach Polski lat 80., gdy w sklepach nie było nic godnego uwagi, ten brak wyzwalał kreatywność. Mama sama szyła swoje piękne kreacje. Zrobiła doktorat w Stanach, jeździła do Szwecji, z obu krajów przywoziła ubrania jak z innej planety, między innymi oryginalne, amerykańskie Levis’y”. Swoje skarby trzymała w wiklinowym koszu. „Wbrew jej woli nurkowałam i buszowałam w tym raju, przebierając się w jej ciuchy”, śmieje się Dominika. Do dziś córka nosi niektóre rzeczy mamy, na przykład czarną tunikę. 

Dla Dominiki styl jest przedłużeniem jej oryginalnej osobowości. A ubiór elementem świadomej kreacji, gry ze światem. Na zdjęciu widać kilkuletnią, uśmiechniętą dziewczynkę, która na głowie triumfalnie nosi „czapkę” zrobioną z kilku par kolorowych rajtek. Z doczepionymi, koronkowymi kokardami wygląda jak welon. To pierwsza udokumentowana, autorska stylizacja Dominiki. Wodze wyobraźni – i odwagi – puści w liceum. „To był czas, kiedy odkryłam różne subkultury, alternatywną modę i możliwości, jakie daje ubranie jako forma ekspresji”, wspomina. Moda stała się dla niej sposobem eksperymentowania z własnym wizerunkiem. Potrafiła przyjść na lekcje w zielonym boa z piór, makijażem w stylu „zielone oko pandy” i butach na ogromnych platformach. Po kolejnej „stylizacji” dostała zaproszenie na dywanik do dyrektora. W efekcie do regulaminu szacownej krakowskiej „Piątki” zostały wprowadzone zmiany dotyczące szkolnego ubioru. „Nie dziwię się”, śmieje się dzisiaj. „Gdy zaczęłam na poważnie puszczać wodze fantazji, niekoniecznie tworzyłam grzeczne i szykowne stylizacje. Raczej eksperymenty coraz zuchwalej przekraczające granice dobrego smaku”. 

Dominika Nowak w swojej krakowskiej pracowni, fot. Łukasz Bartyzel via Viva! Moda 2/2026

Dziewczyna i kolos

Przełomem okazał się wyjazd w 2006 roku do Paryża i nauka w Studio Berçot, słynnej szkole projektowania. To był szok kulturowy. I zderzenie z rzeczywistością. W Krakowie dorastała w eleganckim domu, w Paryżu zamieszkała na ostatnim piętrze, w ponurym chambre de bonne. Pięć metrów kwadratowych po podłodze, ze skosem. „Tam stał manekin, maszyna do szycia, komputer, drukarka, łóżko, stolik i krzesło”. Szkoła była trudna, nauczyciele wymagający i nieszczędzący krytyki. „Nikt tam na nas, studentów z Europy Wschodniej, nie czekał z otwartymi ramionami. Wszyscy chcieli nam pokazać, że nasza kreatywność i praca są nic niewarte. Trzeba było udowodnić, że naprawdę mamy coś do powiedzenia i pokazania. Czułam się jak Kopciuszek, który zderzył się z gigantyczną machiną mody”. 

Dziewczyna i kolos. Pękła po kilku miesiącach. Dostała wtedy w teamie z koleżanką skomplikowany projekt do zrobienia, z którym sobie nie radziła. Stwierdziła, że nie da rady przetrwać w tej szkole. Zamknęła się w chambre de bonne, zasłoniła okno, zaczęła płakać. Postanowiła, że wraca do Krakowa. Na szczęście koleżanka się uparła. Ciągle wydzwaniała, w końcu umówiły się w bibliotece Centre Pompidou. „Zaczęłyśmy zbierać materiały do tej kolekcji. Zanurkowałam w książkach, albumach i po raz pierwszy zrozumiałam »system«, według którego powinnam pracować: jak prowadzić dokumentację, szukać odniesień i przekładać inspirację na projekt. Odkryłam twórczość Madame Grès słynącej z pracy z plisami. Znalazłam swoją ścieżkę. Wcześniej zawsze coś było źle. Zresztą nasi nauczyciele uważali, że my z Europy Wschodniej nie mamy stylu, nie mamy gustu. Kolory były największym problemem. Grzmieli: »Nie rozróżniacie kolorów. Nie wiecie, jak je zestawiać, jak z nimi pracować. Nie macie wyczucia«. I mieli rację. Emocjonalnie potrafimy dużo oddać w sztuce i designie. Ale nie czujemy wibracji kolorów. Myślę, że to jest związane ze światłem. Światło we Francji czy Włoszech jest kompletnie inne niż w Polsce”. 

Dominika Nowak w swojej krakowskiej pracowni, fot. Łukasz Bartyzel via Viva! Moda 2/2026

Dior vs styl alternatywny

Coco Chanel mawiała: „Najlepszy kolor na świecie to taki, który dobrze na tobie wygląda”. Paryż zmienił jej styl. Kiedy przyleciała po kilku miesiącach odwiedzić rodzinę w Krakowie, wyglądała inaczej. „Miałam nową fryzurę, wyciętą mikrogrzywkę, na oczach nowe kreski, no i oczywiście nowe ubrania! W ówczesnym Witkacu były dwie firmy: Dsquared i Diesel, szczyt możliwości krakowskiej mody. W Paryżu poznałam dużo osób, które pracowały w domach haute couture, zapraszali mnie na wyprzedaże. Przyjeżdżałam do Polski ubrana w Diora, Yves Saint Laurenta, Lanvin czy Alexandra McQueena”. Jednocześnie zawsze fascynowała ją moda alternatywna, poza mainstreamem: Rick Owens, Maison Margiela, szkoła antwerpska, japońscy projektanci: Miyake, Yamamoto. Lubi łączyć elementy alternatywne z historyzującymi. Męskie z żeńskim. W Paryżu nosi męski frak, męski kapelusz, a do tego szalone, drapowane spodnie od Ricka Owensa. Zawsze bawi się na krawędzi. Yves Saint Laurent mówił: „Przez lata nauczyłem się, co w sukience jest najważniejsze. Kobieta, która ją nosi”. W sukience albo we fraku! Dominika uważa, że kobieta nie jest jednowymiarowa. Nasza psychika jest zbudowana na zasadzie dualizmu i antagonizmu. Opiera się na współistnieniu oraz walce sprzecznych cech, potrzeb i ról. Kobieca i delikatna versus męska i twarda. Niezależna versus przywiązana. Wrażliwa versus obojętna. Oczekiwania społeczne versus własne „ja”. W każdej kobiecie te pierwiastki się przeplatają. Dominika lubi się nimi bawić. 

Buty Vanda Novak pojektu Dominiki Nowak, fot. Łukasz Bartyzel via Viva! Moda 2/2026

-

Cały tekst Beaty Nowickiej ze zdjęciami Łukasza Bartyzela pod opieką kreatywną Dominiki Dec znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu Viva! Moda.

Viva! Moda 2/2026, fot. Mateusz Stankiewicz/Feed Me Lab.

Choć przez lata zmieniło się niemal wszystko – od sposobu, w jaki konsumujemy modę, po siłę i znaczenie mediów społecznościowych – jej podejście pozostało zaskakująco niezmienne. Nadal najważniejsze są dla niej kreatywność, estetyka, pomysł i przyjemność płynąca z tworzenia. Maffashion opowiada o tym, jak z internetowego hobby powstała międzynarodowa kariera, dlaczego nigdy nie chciała budować popularności na kontrowersjach i co sprawiło, że właśnie jej udało się utrzymać na powierzchni przez tak wiele lat.

Rozmawia Katarzyna Piątkowska

Jak bardzo jesteś w stanie poświęcić się dla mody?
Myślę, że bardzo. Od robienia zdjęć w letnich stylizacjach w śniegu czy na wysokościach po eksperymenty z włosami, makijażem czy stylizacjami.

Po to, żeby się wyróżnić spośród innych ludzi zajmujących się modą?
Absolutnie nie. Po prostu lubię zabawę modą, kreacje, proces od pomysłu do efektu.  Zaczynałam 17 lat temu pokazywać w sieci swoje pierwsze inspiracje i wariacje na temat mody. Przez te wszystkie lata sporo się zmieniło, szczególnie w kwestii sprawczości samych blogów modowych. Social media je wyparły. Teraz robią to miliony ludzi, na Instagramie. 

Jak się utrzymać na powierzchni?
Dziś łatwo jest zaistnieć, ale o wiele trudniej utrzymać zainteresowanie. Wydaje mi się, że z tego powodu wiele osób decyduje się na kontrowersje, skandale, element szoku. Trochę na zasadzie „nieważne, co mówią, byle nazwiska nie pomylili”. I raczej jest to działanie z premedytacją. W wielu przypadkach na rzecz zasięgów, klików i ogólnej atencji niektórzy przekraczają pewne granice. Osobiście nie mogłabym spać spokojnie, idąc taką drogą. Nie chcę być, i raczej nie jestem, osobą kontrowersyjną.

Ale potrafisz zaskoczyć. Tak jak wtedy, gdy wspierając akcję Łatwoganga, kiedy zbierał na fundację Cancer Fighters, na wizji ogoliłaś głowę na łyso.  Zrobiłam to w geście solidarności z osobami chorującymi na raka, podobnie jak wiele innych osób. Wiedziałam, że bezpośrednio życia nikomu tym nie uratuję, ale sprawię, że o akcji będzie jeszcze głośniej, a dzięki zbiórce więcej osób będzie miało szansę walczyć o zdrowie. Miałam świadomość, że moja decyzja będzie komentowana, wiedziałam od początku, że chcę to zrobić.

Niektórzy ludzie uważają, że ścięcie włosów odbiera kobiecość.
Jeśli pytasz mnie, czym dla mnie osobiście były moje dłuższe włosy, to odpowiem, że chyba niczym tak ważnym, jak całe życie myślałam. Lubię siebie. Z wiekiem jeszcze bardziej. I bez dwóch  zdań bardziej niż wygląd cenię w sobie to, co mam w środku, i to, jak myślą o mnie bliscy mi ludzie. Na końcu mało kto będzie pamiętał, jak wyglądałam, tylko będzie pamiętał, jak się czuł w mojej obecności i jakim byłam człowiekiem.

Często słyszałaś, że to, czym się zajmujesz, czyli moda, to niepoważna sprawa?
Chyba jak większość osób pracujących w tej branży. Szczególnie na początku kariery. Wydaje mi się, że dla wielu ludzi moda to zbędny dodatek. Gdy zaczynałam wiele lat temu, uważano, że robienie sobie zdjęć we własnych stylizacjach i pokazywanie ich w internecie jest niepoważne. Kiedyś przeczytałam, że pewnie jestem zakochana w sobie, bo kto to widział strzelać sobie foty. Od tego czasu, jak dobrze wiemy, sporo się zmieniło. 

Na zdjęciach miałaś pochyloną głowę, co stało się Twoim znakiem rozpoznawczym. Nie chciałaś być rozpoznawalna?
Na początku, kiedy zaczęłam publikować pierwsze zdjęcia w sieci, ukrywałam to przed znajomymi, a nawet rodziną. W moim najbliższym otoczeniu nikt nie miał podobnych zainteresowań, a ja nie czułam potrzeby opowiadania o swoim hobby. Osoby z całego świata z podobnymi zainteresowaniami znalazłam właśnie w inter- necie. Miałam poczucie wspólnoty i swój mały hermetyczny świat, w którym czułam się jak ryba w wodzie. A pochylona głowa nie była z powodu jakiegoś zawstydzenia. Uważałam, że najważniej- sza jest stylizacja i kadr, a nie to, kto te stylizacje prezentuje. Nie chciałam, by komentowano mnie, tylko look i samo zdjęcie. To się dla mnie liczyło.

Estetyka…
Zawsze była dla mnie niezwykle istotna. Filmy, gazety, sesje, teledyski – oglądałam je całymi dniami. Właśnie po to, by nasycić się kadrami, które mnie zachwycają. Bo w tym wszystkim chodzi o dzieło jako całość. Pomysł, wizja, klimat, sceneria, stylizacja. Wszystko tworzy finalny obraz. Chcemy bądź nie, moda, ubrania mają wpływ na naszą codzienność, na to, co pomyślą o nas inni, zanim jeszcze nas usłyszą. I nieważne, jaki mamy do tej mody stosunek. Każda część garderoby ma swoją historię.

Ty zaczynałaś od zbierania zdjęć modelek?
Tak, zapisywałam je sobie na komputerze, a potem zamieszczałam na blogu jako inspirację dla innych osób. Dopiero później przeszłam na kolejny etap, czyli pokazywania swoich zdjęć. Wcześniej zbierałam magazyny i wycinałam z nich zdjęcia ulubionych gwiazd, muzyki, kina i wklejałam je do segregatora. Wiesz, że kiedyś odkryłam, że to samo robiła moja babcia? Pewnego dnia pokazała mi „Ekrany”, czyli takie stare książki, z czarno-białymi zdjęciami gwiazd Hollywood. Miała tego mnóstwo. Kolekcjonowała je.

Zobacz, jak przez te lata daleko zaszłaś. Zastanawiasz się czasem, dlaczego spośród tylu osób, które zaczynały z modowymi blogami w tym samym czasie co Ty, udało się akurat Tobie?
Wiele dziewczyn dalej realizuje się w przestrzeni social mediów i nie tylko. W swoim przypadku oczywiście widzę i pamiętam o tym, od czego się zaczęło, a jak wygląda moje życie obecnie. Często jestem o to pytana, ale nie znam na nie dokładnej odpowiedzi. Mogę natomiast powiedzieć, że zawsze kierowała i dalej kieruje mną ogromna pasja, cieszy mnie to, co robię, jestem systematyczna, pracowita, raczej nigdy kontrowersyjna. Lata temu poszłam za głosem serca i to była dobra decyzja oraz dobry moment. Zdjęcia, treści, które dodawałam, znalazły swoją grupę odbiorców, którzy chcieli ich więcej. Często zaglądali do mnie, gdy nie mieli pomysłu na swoje stylizacje, inspirowali się, może też czerpali z tego rozrywkę. 

Od początku mogłaś utrzymać się dzięki temu, co robiłaś? 
Żadna blogerka modowa przez pierwsze lata nie zarabiała na blogu. I wręcz mam 100 procent pewności, że w tamtym czasie ani jednej z nas nie przyszłoby do głowy, że do takiej sytuacji dojdzie. Pierwsza współpraca modowej blogerki z dużą firmą polegała na tym, że dostała aparat fotograficzny w zamian za wzmiankę o marce sprzętu, jakiego używa, z dokładnym podaniem modelu i tak dalej. Później pojawiły się pierwsze bartery ubraniowe, a wraz ze zmianami na rynku także  pierwsze współprace czy kampanie. 

Zarabiałaś gdzie indziej?
Tak. Skończyłam studia o profilu związanym z grafiką projektową. Wybrałam je, bo już wtedy interesowała mnie ta dziedzina. Rok wcześniej zaczęłam pracować jako grafik w agencji reklamowej. Byłam samoukiem, więc chciałam się rozwijać oraz mieć tak zwany papier. Ta praca po pewnym czasie zaczęła być powtarzalna. Opierała się głównie na składzie gazet, projektowaniu zaproszeń, wizytówek, ulotek. Stała się mało kreatywna. Nie mogłam się wyżyć artystycznie. W Złotowie, moim rodzinnym mieście, miałam zresztą możliwość robienia rzeczy tylko do pewnego stopnia. Jak chciałam się uczyć tańczyć w miejscowym domu kultury, mogłam to robić tylko do pewnego stopnia. Podobnie było z malowaniem, chórem czy każdą inną aktywnością. W pewnym momencie koniecznością był wyjazd do większego miasta.

Kiedy zrozumiałaś, że stałaś się popularna, i pojawiły się duże kampanie?
Pamiętam, że będąc jeszcze w rodzinnym mieście, zorientowałam się, że mój fanpage na Facebooku obserwują 22 tysiące osób. A to było dokładnie tyle, ilu mieszkańców liczy Złotów. Z miesiąca na miesiąc wszystko nabierało rozpędu i toczyło się niczym kula śnieżna. Od pierwszych barterowych reklam w postaci wystylizowania butów na sesji aż po współpracę z największymi modowymi markami. Pamiętam moment, kiedy w 2017 roku ogłaszaliśmy moje ambasadorstwo z Adidas Originals. To była głośna sprawa, rozeszła się szeroko. Adidas ma różne linie, a mi przypadła ta streetwearowa, najbardziej modowa. Byłam z siebie bardzo dumna. To jest ogromny sukces. Od 10 lat jestem twarzą największych znanych na całym świecie marek bieliźnianych. Wyjątkowo też traktuję współpracę z Diorem, czy YSL. W przypadku Diora, w oficjalnej kampanii skoczyłam ze spadochronem. To tak à propos poświęcania się dla mody i rzeczy, w które wierzę (śmiech). Międzynarodowa kampania z udziałem takich gwiazd, jak między innymi: Natalie Portman, Charlize Theron, Jennifer Lawrence, Bella Hadid, Johnny Depp czy Robert Pattinson, polegała na tym, że każda osoba miała powiedzieć, co zrobi dla miłości. I ja wymyśliłam symboliczny „skok w przepaść”, czyli skok ze spadochronem. Początkowo ludzie w centrali we Francji nie wierzyli, że to poważna propozycja. 

Jak się dostaje propozycję współpracy z marką znaną na całym świecie, to co się myśli?
Najpierw jest wielka radość, a potem włącza się, przynajmniej u mnie, syndrom oszusta i zaczyna rozkminka, czy na pewno na to zasłużyłam. Wiesz, ja się nie spodziewałam, że z bloga ze zdjęciami, które mają inspirować innych, powstanie osobista marka.

Której nazwa pochodzi od marchewki (śmiech). 
Cóż… Gdy ją wymyślałam, nie sądziłam, że będzie mnie prześladowała przez tyle lat. I że jako dorosła kobieta będę nazywana Maffashion. 

Prześladowała?
Ona faktycznie powstała od połączenia mojej ksywki związanej z umiłowaniem soków marchewkowych, przez co znajomi mówili na mnie Maffefka, ze słowem „fashion”. Gdy wymyślałam nazwę, uznałam, że do skrótu „maff” dodam „fashion” i będzie modowo. Po latach przestałam być Julią Kuczyńską, a zaczęłam funkcjonować jako Maffashion. Długo się przed tym broniłam, ale w pewnym momencie odpuściłam. Dobrze, że nazwa jest łatwa do wymówienia, zwłaszcza za granicą. 

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda 2/2026

Relacja z czwartego odcinka „Tańca z Gwiazdami"

Jako pierwsi zatańczyli: Kaeyra i Kacper Rutka, którzy tym razem zaprezentowali cha chę. Co ciekawe, wokalistka w międzyczasie zaśpiewała. „Wymagałbym w tym tańcu stawania na granicach swoich możliwości. (...) Zabrakło mi pełnego zaangażowania", wyznał Tomasz Wygoda. Julia Wieniawa natomiast dodała: „Zła jestem na ciebie. Wkurzasz mnie, wiesz? Masz wszystko, jesteś przepiękną dziewczyną, masz predyspozycje, żeby wygrać ten program, a ja mam wrażenie, że nie lubisz się pocisz". Ostatecznie otrzymali 20 punktów. 

Kolejną parą byli: Jasper Sołtysiewicz i Daria Syta, którzy zatańczyli paso doble. „Bardzo dużo w tym siły, ale ta siła mięśni, która jest twoim atutem, jest momentami ograniczająca. Chciałabym, żebyś poszukał w sobie nowej siły. Siły wrażliwości, miękkości, wrażliwości. Paso doble dowiezione, bardzo dobre", zaznaczyła Julia Wieniawa. Ostatecznie para zdobyła 26 punktów. 

Piotr Gumulec i Julia Suryś zaprezentowali się w zmysłowej rumbie, czym zaskoczyli jurorów. „To największa transformacja tej edycji. (...) Już żartownisiów mieliśmy, a teraz mamy przełom. Były piękne akcenty muzyczne", wyznała Iwona Pavlović. „Mniej znaczy więcej, ale to "mniej" musi być bardzo dobre. I u ciebie takie było. Będzie wysoka ocena jak na ciebie", dodał Rafał Maserak. Finalnie otrzymali 28 punktów. 

Dominik Smaruj i Magdalena Tarnowska zaprezentowali jive'a. Rozgrzali wówczas publiczność. „Jest dobrze. Fantastyczny timing. Kicki w punkt. Jive był solidnie zatańczony", powiedział Rafał Maserak. Ostatecznie sięgnęli po 29 punktów. 

Krzysztof Kwiatkowski i Sara Janicka zaprezentowali sambę. „Bardzo to było dynamiczne. Było dużo sportowego podejścia. Nie było luzu, szaleństwa. Przydałoby się tego więcej, żeby wszyscy oszaleli", wyjaśnił Tomasz Wygoda. „Trochę za dużo grzybów w barszczu", kontynuowała Julia Wieniawa. „W sambie jak nie ma stóp, to nie ma samby. Nie było stóp", dodała Iwona Pavlović. Finalnie para uzyskała 22 punkty. 

Izabela Kuna i Michał Bartkiewicz zelektryzowali zarówno publiczność, jak i jury. Ich ognista rumba nie przeszła bez echa. „Kiedy mamy takie momenty, wszystko schodzi na drugi plan. Wszystkie techniczne sprawy schodzą na drugi plan, ale taniec to przede wszystkim sztuka. Jeżeli ty na mnie działasz tak... Simply is the best. Lepsze jest wrogiem dobrego. Taką chcę cię mieć", powiedziała Iwona Pavlović. „Po raz pierwszy miałem ciarki", podkreślił Rafał Maserak. Nic więc dziwnego, że para uzyskała 34 punkty. 

Joanna Jędrzejczyk i Kamil Kuroczko zatańczyli natomiast salsę. „Kocham w tobie to, jaki masz w sobie głód życia. Ciekawość życia. Jak popełniasz błędy to jest ok. Widać, że bawisz się coraz bardziej", mówiła Julia Wieniawa. Ostatecznie otrzymali 26 punktów. 

Kolejnym elektryzującym występem był taniec Heleny Englert i Romana Osadchy. Ich cha cha poruszyła wszystkich. „Masz styl, wdzięk, kobiecość", skomentował Rafał Maserak. "Wspaniale odnajdziesz się w każdym stylu. Jesteś odważna, bezczelna", skwitował Tomasz Wygoda. Ostatecznie uzyskali 35 punktów. 

Następnie na scenie Marta "Mandaryna" Wiśniewska i Krystian Rzymkiewicz zaprezentowali paso doble. „Świetna jesteś. Mam tylko jedną uwagę, ale nie do twojego tańca - do Krystiana: w następnym tańcu, żeby było odrobinę mniej. Dajesz Marcie trudne elementy, daj jej czas", wyznała Iwona Pavlović. Ostatecznie otrzymali 31 punktów. 

Na sam koniec zaprezentowali się: Dominik Rupiński i Estelle Francois. „Masz świetny przepływ energii. (...) Tempo do twoich długich kończyn było za szybkie, ale brawo", zaznaczył Tomasz Wygoda. „Zawsze zadaję sobie pytanie po występie: co poczułam? A dzisiaj nie poczułam nic" - wyznała Julia Wieniawa. - Miałam to samo. Nie wpłynęło to na moje serce", dopowiadała Iwona Pavlović. Ostatecznie otrzymali 28 punktów. 

CZYTAJ TEŻ: Izabela Kuna zawładnęła parkietem Tańca z Gwiazdami. Po tym występie Maserak nie krył emocji: „Pierwszy raz miałem ciarki

4. odcinek „Tańca z Gwiazdami". Kto pożegnał się z programem?

Po ocenach jury przyszedł czas na podsumowanie głosów telewidzów. Niestety z programem pożegnali się dzisiaj: Kaeyra i Kacper Rutka.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Piotr Kędzierski w końcu pokazał ukochaną. Ich wspólny debiut przed "Tańcem z Gwiazdami" przyciągnął uwagę

Helena Englert o hejcie. Wróciła do wydarzeń z 2025 r.

Zanim Helena Englert pojawiła się na parkiecie i dała się ponieść muzyce, przed kamerami wybrzmiało znacznie bardziej osobiste wyznanie. W czwartym odcinku „Tańca z Gwiazdami” uczestnicy wracali pamięcią do momentów, które wpłynęły na jej życie. Helenie Englert przypadł 2025 rok — czas, który, jak sama opowiedziała, przyniósł jej doświadczenia dalekie od blasku czerwonych dywanów.

W centrum uwagi znalazły się komentarze, jakie zaczęły pojawiać się w internecie wokół jej zawodowych aktywności. Helena Englert nie ukrywała, że zetknięcie się z częścią opinii mocno ją dotknęło.

Jednym z wydarzeń, do których Helena Englert wróciła w swojej wypowiedzi, była rola Ofelii w „Hamlecie”.  Ta kreacja miała być dla niej kolejnym wyjątkowym doświadczeniem. Szybko jednak zeszła na dalszy plan, bo uwagę części internautów przyciągnęły przede wszystkim rodzinne powiązania aktorki. Spektakl realizowano w czasie, gdy Teatrem Narodowym kierował jej ojciec, Jan Englert, co stało się punktem wyjścia do internetowych dyskusji.

Czytaj też: Izabela Kuna zawładnęła parkietem Tańca z Gwiazdami. Po tym występie Maserak nie krył emocji: „Pierwszy raz miałem ciarki”

Poruszające wyznanie Heleny Englert: „Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka”

W komentarzach zaczęły pojawiać się sugestie, że nazwisko mogło otworzyć jej drzwi do tej roli. Helena Englert nie ukrywała, że śledziła część tych opinii i trafiała także na wpisy skierowane bezpośrednio pod jej adresem. Wracając do tamtego okresu, mówiła o hejcie jako o doświadczeniu, przed którym trudno zbudować pełną odporność.

„W 2025 roku zagrałam rolę Ofelii w spektaklu "Hamlet" w trakcie dyrektury mojego ojca, w jego pożegnalnym spektaklu. Dzięki temu mogłam pracować u boku mojego ojca i mogłam się od niego uczyć. I jest mi przykro, jak w komentarzach atakowana jest moja rodzina. Widzę "Englert, dyrektor Teatru Narodowego, wielki autorytet, a córka to totalne dno, bez talentu, bez urody, bez wykształcenia". [...] Moim zdaniem nie da się uodpornić na hejt. Później zagrałam tego nieszczęsnego Open'era”, opowiadała aktorka.

Jednak to nie był koniec. Gdy pojawiła się na Open’er Festival, dyskusja rozgorzała na nowo. W komentarzach ponownie wracał temat jej rodzinnych powiązań, a część internautów sugerowała, że obecność aktorki na tak dużym wydarzeniu muzycznym może mieć związek z rozpoznawalnym nazwiskiem jej ojca.

Z czasem ciężar tych komentarzy zaczął wykraczać daleko poza zawodową sferę życia Heleny Englert. Aktorka przyznała, że internetowa krytyka wpływała nie tylko na nią samą, lecz także na jej relacje z najbliższymi. Mówiła o rodzinie, związku i poczuciu, że konsekwencje całej sytuacji dotykają coraz większej części jej codzienności. W pewnym momencie wyznała również, że zaczyna odczuwać wstyd związany z domem, z którego pochodzi, choć jednocześnie bardzo zależy jej na tym, by chronić swoich bliskich.

 „Zaczęła się afera, że mój ojciec załatwił mi Open'era. To uderzyło we mnie dużo bardziej. Przez tydzień nie wychodziłam z łóżka. Pierwszy telefon był do lekarza, że potrzebuje pomocy. Jestem na lekach od półtora roku. Nie radzę sobie z tym. Odbija się to na mojej rodzinie, moim związku i moim wszystkim. Co to jest za sytuacja, że zaczynam się wstydzić z jakiego domu jestem. Jest mi przykro i bardzo bym chciała chronić moją rodzinę. Wybrałam tę pracę z pełną świadomością tego, że tak właśnie będzie się działo. I tak będę to robić — nikt mi tego nie zabierze”, mówiła.

Po osobistym wyznaniu Helena Englert wyszła na parkiet

Po tak osobistym wyznaniu przyszła pora na zupełnie inną odsłonę Heleny Englert. Aktorka weszła na parkiet i zaprezentowała cha-chę do przeboju z 2025 roku. Emocje nie opadły, ale tym razem to taniec znalazł się w centrum zainteresowania. Jurorzy nie kryli uznania dla występu pary.

Julia Wieniawa bezpośrednio nawiązała do wcześniejszej rozmowy o nazwisku i krytyce. Jej słowa wybrzmiały wyjątkowo mocno: „To Helena tańczyła, a nie nazwisko”.

Entuzjazm jurorów znalazł odzwierciedlenie w punktacji. Helena Englert i Roman Osadchiy zdobyli 35 punktów!

Po występie aktorka jeszcze raz wróciła do wcześniejszych emocji. Jednocześnie wyraźnie zaznaczyła, że nie chce stawiać siebie w roli osoby pokrzywdzonej. Podsumowała to krótko: „Nie jestem ofiarą tej sytuacji, ludzie mają gorzej”. 

Tego wieczoru miała na widowni ogromne wsparcie. Beata Ścibakówna kibicowała córce na żywo w studiu i nie kryła emocji. 

A my życzymy dużo sił i wszystkiego, co najpiękniejsze! 

Czytaj też: Elektryzujące występy i poruszające wyznania nie pomogły. To oni pożegnali się z programem „Taniec z Gwiazdami"

Piotr Kędzierski pojawił się na ściance z Agatą Biernat

Piotr Kędzierski od lat należy do grona najbardziej charakterystycznych i swobodnych prezenterów polskiego show-biznesu. Choć na antenie i w podcastach chętnie zabiera głos, w sprawach uczuciowych pozostawał znacznie bardziej powściągliwy. Okazuje się, że u jego boku od lat jest Agata Biernat, zdobywczyni tytułu Miss Polonia 2017, modelka i instruktorka fitness. W sieci i w kuluarach bywa ona czasem omyłkowo brana za tancerkę Paulinę Biernat.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dorota Szelągowska wróciła do TVN. Po premierze jej programu widzowie nie kryją emocji. W sieci zawrzało

Tak Piotr Kędzierski wyglądał u boku ukochanej

Tym razem zakochani postanowili zrobić wyjątek. Wspólnie pojawili się podczas nagrań do „Tańca z Gwiazdami” i zapozowali przed fotoreporterami.

Piotr Kędzierski pozostał wierny swojemu nonszalanckiemu stylowi. Zamiast klasycznego smokingu i krawata wybrał garnitur o kroju oversize. Postawił na czarną marynarkę o luźniejszym fasonie oraz proste spodnie.

Agata Biernat również zdecydowała się na czerń. Ukochana dziennikarza miała na sobie dopasowaną sukienkę z długim, bufiastym rękawem. Stylizację wyróżniała zabudowana stójka z pionowym wycięciem typu keyhole cut-out, które eksponowało dekolt, oraz efektowne drapowania na biodrach. Wspólny debiut pary na ściance z pewnością zwrócił uwagę fotoreporterów. Jak wam się podoba Piotr Kędzierski w duecie z Agatą Biernat?

CZYTAJ TEŻ: Piotr Gumulec nie wytrzymał po ocenach jury. Tak zażartował z Filipa Chajzera i Bianki

Izabela Kuna w TzG wróciła do 2015 roku. Za tym tańcem kryła się osobista historia

Ten wieczór od początku miał prowadzić uczestników nie tylko po parkiecie, lecz także po ich własnych wspomnieniach. Motywem odcinka był Wehikuł Czasu, dzięki któremu gwiazdy wracały do przełomowych wydarzeń ze swojego życia. Kiedy przyszła kolej na Izabelę Kunę i Michała Bartkiewicza, zrobiło się wyjątkowo osobiście.

Aktorka wróciła pamięcią do 2015 roku. W wywiadzie wyemitowanym przed tańcem towarzyszył jej ukochany, Marek Modzelewski. Para poznała się przed laty w Teatrze Narodowym. Z czasem ta znajomość przerodziła się w ważną relację. „On jest podobny do mnie. Pochodzimy z podobnych domu. Podobne zawirowania i burze w naszych osobistych historiach. Gdzieś się rozumiemy. I nasza przygoda trwa do dziś”, tłumaczyła Izabela Kuna. 

Z kolei Marek Modzelewski przed kamerą Polsatu dodał za co ceni ukochaną: „Od początku strasznie mi się spodobało, że ma duże poczucie humoru. Jest szalenie błyskotliwa, inteligentna, szalenie troskliwa. Życie z Izą to jest rollercoaster. Raz jedziemy tym wagonikiem w górę, a raz w dół. Ale to jest wielka przygoda”.

Nic więc dziwnego, że ten występ miał dla aktorki szczególne znaczenie. Tym razem słowa nie były potrzebne. Wystarczyły muzyka, ruch i emocje. To właśnie w rumbie Izabela Kuna spróbowała zamknąć wspomnienie początku uczucia, które zaczęło się wiele lat temu w teatralnych kulisach.

Czytaj też: Piotr Kędzierski w końcu pokazał ukochaną. Ich wspólny debiut przed "Tańcem z Gwiazdami" przyciągnął uwagę

Rumba Izabeli Kuny. Po ostatnim takcie publiczność wstała

To był taniec, w którym liczyły się nie tylko kroki, ale przede wszystkim emocje, bliskość i napięcie między partnerami. Od pierwszych chwil było wiadomo, że ten występ będzie miał w sobie coś więcej niż tylko konkursową choreografię. Rumba w wykonaniu Izabeli Kuny i Michała Bartkiewicza oczarowała widzów i jurorów.

Kiedy wybrzmiały ostatnie dźwięki muzyki, reakcja była natychmiastowa. Publiczność poderwała się z miejsc i nagrodziła parę owacjami na stojąco. Wstali również jurorzy, wyraźnie poruszeni tym, co zobaczyli na parkiecie.

Czytaj też: Piotr Gumulec nie wytrzymał po ocenach jury. Tak zażartował z Filipa Chajzera i Bianki

Rafał Maserak nie krył reakcji. „Pierwszy raz od początku edycji miałem ciarki”

Rafał Maserak mówił wprost o tym, jakie wrażenie zrobiła na nim rumba pary. Juror podkreślił, że jeśli taniec porusza odbiorcę, oznacza to, że wykonujący go artyści zrobili świetną robotę. Potem padły słowa, które bardzo szybko stały się jednym z najmocniejszych komentarzy po tym występie.

„Pierwszy raz od początku edycji miałem ciarki”, przyznał Rafał Maserak.

Równie mocny komentarz padł ze strony Iwony Pavlović. Jurorka zwróciła uwagę właśnie na ten moment, w którym techniczne aspekty tańca ustępują miejsca emocjom i artystycznemu przekazowi.

Pavlović podkreśliła, że „taniec to przede wszystkim sztuka”. „Kiedy takie momenty mamy w tym programie, wszystko schodzi na drugi plan. Już teraz nie liczy się naprawdę nic. Wszystkie techniczne sprawy schodzą na drugi plan. (…) Taniec to przede wszystkim sztuka. (…) Izabela, taką chcę cię mieć ”, dodawała.

Emocje znalazły odzwierciedlenie także w punktacji. Tomasz Wygoda dał im 8 punktów, Julia Wieniawa 10, Rafał Maserak 8, a Iwona Pavlović 8. Łącznie Izabela Kuna i Michał Bartkiewicz zdobyli 34 punkty.

Jak podobał się Wam występ pary?

Piotr Gumulec zażartował z Filipa Chajzera. Wspomniał o jego żonie

Piotr Gumulec nie krył zaskoczenia po usłyszeniu werdyktu jury w „Tańcu z gwiazdami”. Przypomnijmy, że zdobył 28 puntków. Satyryk, który w poprzednich odcinkach nie zawsze mógł liczyć na wysokie noty, tym razem zareagował wyjątkowo spontanicznie. Przy okazji pozwolił sobie na żart z Filipa Chajzera i jego żony Bianki.

Werdykt jury wyraźnie zaskoczył Piotra Gumulca. Dotychczas jego występy spotykały się z różnymi ocenami, dlatego najnowsze noty wywołały u niego spore emocje. Kiedy usłyszał wyniki, szybko skomentował sytuację w charakterystycznym dla siebie stylu.

CZYTAJ TEŻ: Dorota Szelągowska wróciła do TVN. Po premierze jej programu widzowie nie kryją emocji. W sieci zawrzało

Piotr Gumulec zażartował z Filipa Chajzera

Satyryk zwrócił się do Pauliny Sykut-Jeżyny i niespodziewanie nawiązał do Filipa Chajzera oraz jego żony Bianki. „Jestem tak zaskoczony, jak Filip Chajzer własną żoną w podcaście”, wypalił. Żart nie był przypadkowy. Filip Chajzer i Bianka niedawno opublikowali wspólny podcast, w którym opowiadają o swoim życiu i poruszają tematy dotyczące ich relacji.

Małżeństwo od dłuższego czasu wzbudza zainteresowanie internautów, dlatego kolejne publiczne nawiązanie do ich związku szybko zwróciło uwagę. Tym razem stało się to za sprawą Piotra Gumulca i jego spontanicznej reakcji na werdykt jury „Tańca z gwiazdami”.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie Komasa i nie Pawlikowski. Złote Lwy w Gdyni powędrowały do kogoś innego. Oto lista laureatów

Dorota Szelągowska komentowała sprawę „Nigdy w życiu!”

Emocje wzbudziła obsada produkcji „A właśnie, że tak. Nigdy w życiu! 20 lat później”. Joanna Jabłczyńska poinformowała, że nie pojawi się ponownie w roli Tosi. Na jej słowa zareagowała Dorota Szelągowska, córka pisarki Katarzyny Grocholi, na podstawie której książki powstała historia.

Projektantka opublikowała nagranie, w którym ostro odniosła się do wypowiedzi aktorki. Zarzuciła jej przedstawianie sytuacji w sposób, z którym się nie zgadzała. Zakwestionowała też utożsamianie Joanny Jabłczyńskiej z graną przez nią bohaterką. Cała sytuacja zbiegła się w czasie z powrotem Szelągowskiej na antenę TVN.

CZYTAJ TEŻ: Nie Komasa i nie Pawlikowski. Złote Lwy w Gdyni powędrowały do kogoś innego. Oto lista laureatów

„Nowa Szelągowska” zadebiutowała w TVN

Po emisji premierowego odcinka „Nowej Szelągowskiej” widzowie ruszyli do mediów społecznościowych. Część z nich była zachwycona efektami zaprezentowanej metamorfozy. „Przepięknie, na żywo robi jeszcze większe wrażenie”, „Pięknie to wyszło!”, „Podoba mi się korytarz i kafelki w łazience. Reszta to nie moje kolory ani klimaty, ale jeśli właścicielom się podoba, to git”, „Ostro kolorystycznie, ale niebanalnie, nie katalogowo, bardzo na plus”, „Kuchnia najpiękniejsza”.

Nie wszyscy chcą oglądać program Doroty Szelągowskiej

Pod instagramowymi publikacjami związanymi z programem pojawiły się jednak także znacznie bardziej krytyczne reakcje. Część internautów otwarcie deklarowała, że nie zamierza oglądać programu. „Ojej, przegapiłem. Wybaczycie?”, „Nie podobało mi się. Nie będę wspierać”, „Nie oglądałam tylko i wyłącznie ze względu na Szelągowską”, „Przykro mi, ale nie będę oglądać. Po tylu latach...”, „Nigdy w życiu tego oglądać całą rodziną nie będziemy”.

Komentarze pokazują, że premiera „Nowej Szelągowskiej” wywołała skrajne reakcje. Jedni widzowie skupili się na wnętrzach i chwalili efekty metamorfozy, inni deklarowali, że po ostatnich wydarzeniach nie chcą oglądać programu prowadzonego przez Dorotę Szelągowską.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szapołowska przyszła z pieskiem. Ale to dekolt Musiałowskiego zrobił furorę na festiwalu w Gdyni. Tak prezentowały się gwiazdy

Krystyna Janda nie zamierza zwalniać. „Odpoczywanie jest nie dla mnie”

Krystyna Janda od lat pozostaje niezwykle aktywna zawodowo. Jak sama podkreśla, pracuje od 50 lat niemal całymi dniami. Jej codzienność wciąż podporządkowana jest teatrowi, próbom, spektaklom i reżyserii. „Mam 74 lata, ale nie chciałabym zwolnić. No, może trochę mniej grać. Odpoczywanie jest nie dla mnie”, przyznaje.

Aktorka mówi wprost, że czasem traci oddech, ale nadal czuje się w zawodowej formie i uważa, że ma jeszcze wiele do przekazania publiczności. Wymienia też role, które obecnie gra: „Shirley”, „Aleja zasłużonych”, „Matka”, „Zapiski z wygnania”, „Pomoc domowa”, „Lily” i „Biała bluzka”. Do tego dochodzi „Zapętlona”, w której wciela się w Tallulah Bankhead. Po premierze tego spektaklu widzowie mieli mówić jej, że czegoś takiego wcześniej nie widzieli. Sama Janda podsumowuje swoją zawodową pewność charakterystycznym porównaniem: „Jak ktoś umie piec dobry tort, to zawsze on będzie smaczny”.

Aktorstwo nie było jej marzeniem. Wszystko zaczęło się przypadkiem

Co ciekawe, Krystyna Janda wcale nie planowała kariery aktorskiej. Uczyła się w liceum plastycznym i chciała iść na projektowanie ubioru. Na egzamin do szkoły teatralnej trafiła dlatego, że towarzyszyła koleżance. Kiedy egzamin się przeciągał, weszła do sali i powiedziała, że taka sytuacja jest niedopuszczalna. Profesor Aleksander Bardini miał wówczas stwierdzić, że to właśnie ona powinna podejść do egzaminu. „Miałam skromne marzenia, ale los podsunął mi wielkie szanse. Na przykład wcale nie marzyłam o tym, żeby zostać aktorką. Uczyłam się w liceum plastycznym i planowałam iść na projektowanie ubioru. Na egzaminie do szkoły teatralnej znalazłam się tylko dlatego, że poszłam wspierać koleżankę (egzamin się przeciągał, koleżanka czekała na korytarzu wiele godzin, więc Krystyna Janda weszła do sali, mówiąc, że to niedopuszczalne, a zaintrygowany profesor Aleksander Bardini stwierdził, że to ona powinna podejść do egzaminu – przyp. red.). Więc aktorstwo nigdy nie było moim marzeniem, tylko interesującą pracą, która z czasem stała się sensem życia”, mówi Janda.

W stanie wojennym miała inne wielkie pragnienie. Chciała otworzyć dom dziecka i zająć się losem nieszczęśliwych dzieci. Ostatecznie opiekowała się kilkoma domami dziecka i zbierała dla nich pieniądze, ale działalność ta pozostawała na marginesie jej pracy zawodowej. Z czasem stworzyła fundację zajmującą się kulturą. „Kiedyś w stanie wojennym miałam za to inne wielkie pragnienie, chciałam otworzyć dom dziecka. Zająć się strukturalnie losem chociaż kilkorga nieszczęśliwych dzieci. Ale to się nie wydarzyło. Opiekowałam się kilkoma domami dziecka, zbierałam na nie pieniądze, ale zawsze tylko na marginesie mojej działalności zawodowej. W rezultacie stworzyłam fundację zajmującą się kulturą", dodała.

CZYTAJ TEŻ: Wnuk Roberta F. Kennedy’ego pojechał walczyć do Ukrainy i stał się wrogiem Putina. Teraz Rosja wydała nakaz aresztowania go

Krystyna Janda odmawia ról filmowych. „Nie bardzo mnie to interesuje”

Aktorka przyznaje, że nadal dostaje propozycje filmowe, ale często je odrzuca. Jak mówi, nie są to role, dla których chciałaby „zwariować”. Niedawno młody reżyser proponował jej udział w filmie, w którym praktycznie nie schodziłaby z ekranu, i przekonywał, że to dla niej wielka szansa. Krystyna Janda nie kryje jednak, że duża część scenariuszy nie odpowiada jej zainteresowaniom. „Większość scenariuszy, które dostaję, to bohaterowie z jednego worka: matki złodziei, prostytutek, narkomanów i pijaków. Nie bardzo mnie to interesuje, nie chcę grać w historii polskiego marginesu”, mówi.

Dodaje, że nie interesują jej również opowieści obyczajowe, które nie poruszają „żadnych wyższych tematów”. Przyznaje też, że już jakiś czas temu wewnętrznie pożegnała się z ekranem. Znacznie bliższe są jej problemy polskiej inteligencji, polskiej medycyny, nauki, prawa i sądownictwa. Interesuje ją również los współczesnego, wysoko wykształconego Polaka-Europejczyka.

Krystyna Janda o miłości. „Nie wolno wam myśleć tylko o sobie”

W rozmowie pojawia się również temat miłości. Artystka nie uważa, by można było ją racjonalnie przeanalizować. „Miłość nie podlega racjonalnym analizom. No i to jest codzienna praca, choć jeśli się kocha, to bardzo, bardzo przyjemna”, mówi. Swoim dzieciom i wnukom powtarza jedną zasadę: „Nie wolno wam myśleć tylko o sobie”.

Jej zdaniem w relacji trzeba umieć postawić się na miejscu drugiej osoby i spróbować wyobrazić sobie, co ona czuje i myśli. Aktorka wspomina również o wnuku Kubie, który urodził się pięć miesięcy temu. Przyznaje, że podczas upalnego lata zastanawiała się, jaki świat będzie go otaczał za 20, 30 lat. Jednocześnie podkreśla: „Jak mężczyzna i kobieta się kochają, to dziecko jest najpiękniejszym, co mogą wspólnie stworzyć”.

CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od tego, że nagle zapomniała słów na antenie. Gdy Joanna Kryńska poszła do lekarz, usłyszała diagnozę, która zmieniła jej życie

Po takim mężu „wszyscy inni wypadają blado”

Krystyna Janda mówi otwarcie, że związki damsko-męskie nie są już częścią jej życia. „Romantyczne porywy serca dawno za mną”, stwierdza. Nie oznacza to jednak, że czuje się samotna. Jak wyjaśnia, ma wokół siebie ludzi, z którymi łączą ją przyjaźń, podobne poglądy, poczucie humoru i chęć życia.

Kiedy w rozmowie pojawia się temat osób, które w podobnym wieku rozpoczynają nowe związki, Janda odnosi się do swojego męża. „Jeśli miało się przy sobie takiego mężczyznę jak mój mąż, to wszyscy inni wypadają blado. Poprzeczka została zawieszona zbyt wysoko”, mówi.

Dziś nie koncentruje się na tym, co może wydarzyć się w przyszłości. Wychodzi na scenę, gra, reżyseruje i dużo czyta. Jak zaznacza, stara się nie denerwować tym, na co nie ma wpływu. Mówi również, że nie ma już długów, bo wszystkie spłaciła, nie ma wielkich zobowiązań i może robić to, co chce. Na końcu wraca do tego, co pozostało dla niej najważniejsze. „A ponieważ ze wszystkich przyjemności, jakie w życiu miałam, została mi tylko praca, to pracuję. I to jest naprawdę wielka przyjemność. Wielka”.

Źródło: Twój Styl.

CZYTAJ TEŻ: TYLKO U NAS: To było ich ostatnie takie spotkanie… Tylko u nas wzruszony Michel Moran wspomina Tomka Jakubiaka. Właśnie otrzymał po nim wyjątkową pamiątkę

Lizzie Borden i podwójne mo**erstwo. Co wydarzyło się w Fall River?

„Potwór” Ryana Murphy'ego nie jest produkcją, z której należy bezkrytycznie czerpać wiedzę o wydarzeniach historycznych. 4. sezon serialu skupia się jednak na sprawie Lizzie Borden, w którą wciela się Ella Beatty. Kobietę oskarżono o z**o*dowanie w 1892 roku jej ojca Andrew Jacksona Bordena, granego przez Charliego Hunnama, oraz jego drugiej żony Abby, którą na ekranie przedstawia Rebecca Hall.

Serial prezentuje przebieg wydarzeń w sposób, który nie pozostawia większych wątpliwości dotyczących tego, kto miał odpowiadać za zbrodnię. Rzeczywista sprawa nie zakończyła się jednak udowodnieniem winy Lizzie. Kobieta uniknęła odpowiedzialności za przypisywane jej za**jstwa, dlatego również po ponad 130 latach pozostaje pytanie o to, co rzeczywiście wydarzyło się w domu zamożnej rodziny z Massachusetts.

Do makabrycznego podwójnego za**jstwa Andrew Jacksona Bordena i Abby doszło w rodzinnym domu w mieście Fall River. W chwili zbrodni budynek miał być zamknięty od wewnątrz. Według informacji wewnątrz znajdowali się za**rdowani, Lizzie oraz służąca Bridget Sullivan, którą w „Potworze” gra Vicky Krieps. Andrew i Abby nie z**nęli od trucizny. Oboje zostali za**ci wielokrotnymi ciosami siekierą.

CZYTAJ TEŻ: Wnuk Roberta F. Kennedy’ego pojechał walczyć do Ukrainy i stał się wrogiem Putina. Teraz Rosja wydała nakaz aresztowania go

Trucizna i tajemnicze dolegliwości. Co wydarzyło się przed zab**stwem?

Okoliczności śmierci małżeństwa wywołały ogromne poruszenie w lokalnej społeczności. W toku śledztwa pojawiły się między innymi zeznania rodzinnego lekarza Bordenów. Miał on utrzymywać, że niedługo przed śmiercią Andrew i Abby cierpieli na dolegliwości żołądkowe. Co istotne, podobne problemy miały dotknąć także Bridget Sullivan. Macocha Lizzie podejrzewała natomiast, że mogła zostać otruta. Ten motyw wykorzystano również w 2. odcinku serialu, choć pojawia się tam w innym kontekście.

Bordenowie ostatecznie zgi**li od wielokrotnych ciosów siekierą, jednak kwestia trucizny powróciła podczas postępowania. Zeznania miejscowego aptekarza sugerowały, że córka Andrew miała kupić truciznę dzień przed śmiercią dwójki. Jeżeli to rzeczywiście Lizzie stała za zbro*nią, taki przebieg wydarzeń mógł sugerować, że jej pierwotny plan nie został zrealizowany zgodnie z zamysłem. 

Lizzie Borden paliła sukienkę. Ten szczegół pojawia się także w „Potworze”

Jednym z najmocniej zapadających w pamięć elementów sprawy stała się spalona sukienka. Na niekorzyść Lizzie Borden przemawiały zeznania jej przyjaciółki Alice Russell, która przyznała, że widziała, jak Lizzie pali sukienkę, którą miała mieć na sobie w dniu m**derstwa. Ten sam motyw został wykorzystany w 4. sezonie „Potwora”.

Palenie ubrania mogło więc wyglądać niezwykle podejrzanie w kontekście brutalnej śmierci Andrew i Abby. Jednocześnie nie doprowadziło do prawomocnego przypisania Lizzie odpowiedzialności za podwójne z**ójstwo.

CZYTAJ TEŻ: TYLKO U NAS: To było ich ostatnie takie spotkanie… Tylko u nas wzruszony Michel Moran wspomina Tomka Jakubiaka. Właśnie otrzymał po nim wyjątkową pamiątkę

Dlaczego Lizzie Borden została oczyszczona z zarzutów?

Sprawa ostatecznie nie została rozwiązana w sposób, który jednoznacznie wskazywałby sprawcę. Po trwających przez godzinę obradach ławnicy nie zdołali dojść do porozumienia, a Lizzie Borden została oczyszczona z zarzutów. To właśnie ten element odróżnia rzeczywisty finał sprawy od sposobu, w jaki wydarzenia przedstawia serial. „Potwór” może sugerować widzowi konkretną odpowiedź, podczas gdy w przypadku Lizzie nie doszło do udowodnienia jej winy. Choć kwestia jej odpowiedzialności nie pozostawia dziś większych wątpliwości, formalnie kobieta nie została uznana za winną przypisywanej jej zbrodni.

Nie tylko Lizzie Borden. Kogo jeszcze podejrzewano o mo**erstwo?

Lizzie nie była jedyną osobą wymienianą jako potencjalny sprawca. Wśród innych nazwisk pojawiały się Emma Borden, siostra Lizzie, oraz John Morse, wuj obu kobiet. W ich przypadku śledczym nie udało się jednak ustalić motywu, który miałby skłonić którekolwiek z nich do zaatakowania Andrew i Abby siekierą. Nie zdołano również połączyć Emmy Borden ani Johna Morse'a z miejscem i czasem popełnienia zbrodni.

Historia przedstawiona w „Potworze” otwiera przy tym jeszcze jeden temat dotyczący relacji wewnątrz domu Bordenów. Serial pokazuje wątek łączący Lizzie Borden i Bridget Sullivan, rodząc pytanie o to, czy przedstawiona między nimi relacja miłosna ma jakiekolwiek oparcie w prawdziwej historii, czy jest elementem fikcji stworzonej na potrzeby 4. sezonu.

W produkcji pojawia się również Aileen Wuornos, prawdziwa mord**czyni z lat 80. XX wieku, w którą wcieliła się Sarah Paulson. Jej obecność stanowi kolejny element historycznego tła postaci wykorzystanych w serialu.

CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od tego, że nagle zapomniała słów na antenie. Gdy Joanna Kryńska poszła do lekarz, usłyszała diagnozę, która zmieniła jej życie

Rue Cambon

W lipcu, podczas haute couture, Paryż topi się w 40-stopniowym upale. Turyści chłodzą się w Sekwanie, Paryżanie smażą jajecznicę na parapetach, a ja krążę między pokazami i prezentacjami haute joaillerie. To na gościach najlepiej widać, co się zmienia: nowe torebki, inne proporcje butów, powrót małych biżuteryjnych zegarków. Pierwszy trop prowadzi mnie na rue Cambon. W poniedziałek, dzień przed pokazem Chanel, nie mam cierpliwości czekać godzinę na obsługę w butiku. Odpuszczam i ten czas spędzam we mgle instalacji Fujiko Nakai w Bourse de Commerce. Dwa dni później wracam do kultowego butiku na umówione już spotkanie i pytam o Maxi Flap Matthieu Blazy’ego. Odpowiedź jest krótka: wszystko wyprzedane. Torebka zadebiutowała w pierwszej kolekcji Blazy’ego na wiosnę 2026. Odwołuje się do klasycznych kodów Chanel: ma charakterystyczną klapę i zapięcia z logo CC, ale jest duża, miękka i swobodna, bez pikowania i sztywności klasycznej Chanelki. Kilka miesięcy później noszą ją Dua Lipa, Penélope Cruz, a nawet Harry Styles. Gdy kolekcja trafia do butików, zaczyna się „chanelmania”: kolejki, znikające modele i nieformalny limit jednej torby na klienta.

Rue de la Paix

Z Chanel idę na rue de la Paix. Wiosną 1956 roku spacerowała tędy Sylvia Plath. W paryskim dzienniku zapisała, że gdyby była bogata, jej pomysłem na ekstrawagancję byłaby „szafa pełna kolorowych butów: czerwonych, pomarańczowych, przydymionych błękitnych i złotych”. Pod numerem 22 Repetto przez lata spełniało dokładnie ten rodzaj fantazji. Model Cendrillon rozsławiony przez Brigitte Bardot wracał później na nogach kolejnych pokoleń, od Kate Moss po Alexę Chung. Dziś mijam Repetto i idę pod numer 1, gdzie niedawno swój pierwszy butik otworzyła Nina Christen.

Jej nazwisko nie jest jeszcze powszechnie znane, choć od ponad dwóch dekad projektuje buty dla największych domów mody. Pracowała w Celine, stworzyła klapki Lido dla Bottegi Venety, a dziś projektuje obuwie dla Diora pod kierownictwem Jonathana Andersona. Jak powiedziała „Vogue France”: „Postanowiłam założyć Christen w chwili, kiedy sama nie mogłam już znaleźć żadnych butów, które chciałabym kupić”. Rozumiem ją doskonale. Wraz z końcem ery Phoebe Philo, pod kierownictwem której Nina projektowała w Celine, skończył się pewien rodzaj buta: mocnego projektowo, ale stworzonego do normalnego chodzenia. Buty jej autorstwa mają wyrazisty profil i lekko rozszerzający się obcas, dzięki czemu można je rozpoznać bez logo, choćby na nogach Alexy Chung, Victorii Beckham, a nawet Kate Middleton. Już przez witrynę widzę surowy beton, chrom i prawie żadnych dekoracji. Buty stoją jak obiekty w galerii. Mierzę kilka par i największym zaskoczeniem jest wygoda. Nawet w najwyższych szpilkach da się chodzić, a zamszowe klapki są miękkie jak masło. Christen ponad rok pracowała bowiem nad konstrukcją buta i wkładką podtrzymującą łuk stopy. Jej projekty mają przetrwać dłużej i funkcjonować jak obiekty designu, a nie produkty jednego sezonu. Podobną filozofię znajduję naprzeciwko, w Tiffanym, w projektach Elsy Peretti. Modelka i muza Halstona, jedna z najważniejszych projektantek biżuterii XX wieku, wprowadziła do marki srebro i organiczne, rzeźbiarskie formy. Jej Bone Cuff, asymetryczna bransoleta dopasowana do kości nadgarstka, była sensacją już w 1970 roku. Ponad pół wieku później Miley Cyrus odbiera w niej swoją pierwszą Grammy, a organiczna forma bransolety wciąż wygląda zaskakująco współcześnie. Kilka ulic dalej srebro zmienia skalę.

Avenue des Champs-Élysées

Na Champs-Élysées już z daleka widzę ogromny srebrny kufer Louis Vuitton: remontowaną kamienicę opakowano w metaliczną konstrukcję z monogramem i okuciami. Miesiąc wcześniej marka wprowadziła aluminiową walizkę Horizon projektu Marca Newsona, jednego z moich ulubionych projektantów przemysłowych. Jego aluminiowy fotel Orgone od dawna mam na liście marzeń. Jeszcze przed premierą, podczas festiwalu w Cannes, na lotnisku w Nicei sfotografowano Léę Seydoux i Cate Blanchett ze srebrnymi kabinówkami Vuittona. Przez lata kultową walizką była aluminiowa Rimowa, znak rozpoznawczy stylistów, fotografów i ludzi mody. Nadal jest ikoną, ale straciła część dawnej wyjątkowości. Horizon próbuje zająć jej miejsce, tyle że kosztuje 3800 euro, czyli ponad trzy razy więcej niż Rimowa. Co ciekawe, obie marki należą do LVMH, podobnie jak Dior, do którego kilka kroków dalej wchodzę przy avenue Montaigne.

Avenue Montaigne

Pod numer 30 sprowadza mnie Book Tote, z którego Jonathan Anderson po objęciu kierownictwa Diora zrobił „bibliotekę marzeń”. Zaczęło się od torby z okładką pierwszego wydania „Drakuli”, którą od razu zaczęła nosić Rihanna i która szybko stała się jednym z hitów nowego Diora. Dziś biblioteka jest już na tyle duża, że właściwie można wybrać ulubioną książkę: od „Ulissesa” po „The Very Hungry Caterpillar” Erica Carle’a. Na jesień 2026 dochodzą „Duma i uprzedzenie” i „Mechaniczna pomarańcza”.

Torebki wyglądają jak książki: haftowane reprodukcje okładek pokrywają całą ich powierzchnię. Sam shopper nie jest jednak projektem Andersona, lecz jednym z największych hitów Marii Grazii Chiuri. Dopiero Anderson potraktował jego nazwę dosłownie i, nie zmieniając modelu, nadał mu nową historię. Pomysł przypomina mi Olympię Le-Tan, która od 2009 roku zamienia okładki książek w ręcznie haftowane kopertówki. Sama mam jedną i wiem, że „książka” pod pachą łatwo staje się pretekstem do rozmowy. Patrząc na rosnącą „bibliotekę” Diora, w warszawskim butiku chętnie zobaczyłabym kiedyś książkę Olgi Tokarczuk.

Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda 2/2026

Tutaj luksus może mieć postać prywatnej willi z widokiem na fiord, designerskiego hotelu ukrytego w lesie albo pływającej sauny w centrum miasta. Ale może też oznaczać coś z pozoru znacznie mniej efektownego: czyste powietrze, ciszę, możliwość wyjścia z domu prosto do lasu i godzinę spędzoną bez patrzenia na zegarek.

Dobra zasada lagom

Kraje nordyckie mają zresztą własną teorię przyjemności. To złoty środek, szwedzka zasada lagom, która oznacza umiar, równowagę i wszystko „w sam raz”. Dotyczy każdej dziedziny życia, rodziny, pracy, finansów. Oznacza też, że nie trzeba otaczać się nadmiarem, żeby poczuć, że dobrze się żyje. Czasem wystarczy ogień w kominku, jezioro za oknem i ciepły sweter. Zimą dochodzi do tego śnieg, para unosząca się nad wodą i światło, którego jest niewiele, ale właśnie dlatego staje się szczególnie cenne. Latem – długie dni, jasne noce i poczucie, że można jeszcze zostać na zewnątrz, choć dawno minęła pora, o której w innych częściach Europy zapada ciemność. A poza tym jest sauna. Najbardziej nordycka forma regeneracji ciała i duszy. Być może właśnie od niej najlepiej zacząć opowieść o północnym sposobie odpoczywania.

Zabawa w gorąco i zimno

W wielu częściach świata sauna jest elementem hotelowego wellness. Rezerwujemy godzinę, korzystamy z niej pomiędzy masażem a zabiegiem na twarz, a potem wracamy do pokoju. W Finlandii trudno patrzeć na saunę w ten sposób. Jest tak mocno wpisana w codzienność, że nie potrzebuje marketingowej otoczki. Fińska sauna nie musi być luksusowa, żeby była wyjątkowa. Wystarczy drewniane wnętrze, piec, odpowiednia temperatura i możliwość wyjścia na zewnątrz. Resztę zapewnia krajobraz. Dobrym miejscem, żeby zrozumieć tę prostą zasadę, jest kompleks Arctic Sauna World w Jeris Lakeside Resort nad malowniczym jeziorem Jerisjärvi,
w fińskiej Laponii. Jezioro graniczy z pięknym Parkiem Narodowym Pallas-Yllästunturi i jest jedną z najważniejszych baz rekreacyjnych w tym regionie. Arctic World pozwala spojrzeć na saunę niemal jak na kolekcję północnych atrakcji. Znajduje się tutaj między innymi tradycyjna sauna dymna Ukko, leśna Tapio, panoramiczna Vellamo z widokiem na jezioro oraz Repo, z której można obserwować niebo. Każda ma trochę inny charakter, ale wszystkie prowadzą do tego samego rytuału: uczucia gorąca, wyjścia na zewnątrz, kontaktu z zimną, często lodowatą wodą, powrotem do ciepła.
Sauna jest jednym z najważniejszych elementów północnego odpoczynku. Ciało dostaje wyraźny sygnał: teraz jesteś tutaj. Nie w pracy, nie w samochodzie, nie w kolejce na lotnisku i nie przy komputerze. Tutaj. Latem po saunie można wejść do jeziora. Zimą – pomorsować, czyli zanurzyć się w specjalnie przygotowanej, oświetlonej przerębli, zwanej ice hole. Nie jest to jednak sport ekstremalny ani konkurs odwagi. Raczej rytuał, który ma w sobie coś bardzo pierwotnego. Właśnie w takich chwilach zaczyna być jasne, dlaczego Północ tak dobrze odpowiada na współczesne  zmęczenie. Nie proponuje kolejnego sposobu na to, jak najlepiej wykorzystać czas wolny. Przeciwnie – pozwala czasem go zmarnować.

Laponia. Luksus wokół nas

Laponia ma jeszcze jedną przewagę – przestrzeń. Wystarczy wyjechać poza większe miejscowości, żeby zrozumieć, jak bardzo jesteśmy przyzwyczajeni do obecności innych ludzi. Tutaj las potrafi ciągnąć się znacznie dalej, niż chce nam się iść. Zimą na niektórych drogach częściej spotkamy renifery i łosie niż ludzi. Oczywiście Laponia jako kraina Świętego Mikołaja zimą ożywa i takie kurorty jak Rovaniemi czy Levi są pełne atrakcji i są oblegane. Ale mamy tu także miejsca, gdzie jezioro może zajmować cały horyzont,
a najbliższy sąsiad bywa tak daleko, że jego nieobecność staje się częścią krajobrazu.
Miejscowość Ruka leży w północno-wschodniej Finlandii, niedaleko miasta Kuusamo. To jedno z najpopularniejszych narciarskich miejsc w Finlandii. Ma swoją międzynarodową renomę. Na turystów czekają tu doskonałe trasy zjazdowe, biegowe, uprawiać można właściwie wszystkie sporty zimowe. Niedaleko znajduje się Park Narodowy Oulanka, pełen dzikiej przyrody, rzek, kanionów, mostków nad huczącymi potokami. Wbrew stereotypowi, że Finlandia jest płaska, w Oulance zobaczymy wiele skalnych wzniesień. Tutaj przebiega jedna z najpiękniejszych tras pieszych w tym kraju – 12-kilometrowy Mały Szlak Niedźwiedzia. W okolicach Ruki warto zatrzymać się przy Pyhäpiilo Sauna World. Sauna dymna, jezioro Pyhäjärvi, las i możliwość kąpieli w naturalnej wodzie tworzą doświadczenie bardzo odmienne od tego, co zwykle kojarzymy z luksusowym spa. Nie ma tu potrzeby budowania atmosfery za pomocą marmuru, złotych baterii i kilkunastu rodzajów zabiegów. Atmosferę buduje natura. Warto spędzić tu całe popołudnie, niczego dodatkowego nie planując. Latem ten sam krajobraz zmienia charakter. Lasy zachęcają do długich spacerów, jeziora do pływania i kajakowania, a ścieżki do jazdy na rowerze. Można wyruszyć na wielogodzinną wędrówkę albo po prostu usiąść nad wodą. Nie trzeba nawet nazywać tego „wellness”. Wystarczy świeże powietrze i świadomość, że przez kilka godzin nic nie trzeba.
Sztokholm, a może Göteborg? Szwecja ma inną energię. Jest bardziej miejska, bardziej elegancka, a jednocześnie wciąż mocno związana z wodą i naturą. W Sztokholmie czy Göteborgu nie musimy wyjeżdżać daleko za miasto, żeby zbliżyć się do natury.

Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda 2/2026

Jedną z pierwszych ambasadorek takiego rytuału była Kate Moss. Modelka wielokrotnie opowiadała, że gdy budzi się z opuchniętą twarzą, zanurza ją na kilka sekund w lodowatej wodzie. Dziś podobne rytuały regularnie pojawiają się w mediach społecznościowych, a chłodzenie twarzy stało się jednym z najczęściej powtarzanych elementów porannej pielęgnacji. Nie chodzi jednak wyłącznie o modę. Zimno wykorzystuje mechanizmy, które dermatologia zna od dziesięcioleci. Nie zastąpi, co prawda, dobrze dobranej pielęgnacji ani zabiegów wykonywanych w gabinecie kosmetycznym, ale może skutecznie zmniejszyć opuchliznę, wyciszyć zaczerwienienie i sprawić, że twarz będzie wyglądała na zdecydowanie bardziej wypoczętą. W czasach, gdy pielęgnacja coraz częściej staje się formą codziennego dobrostanu, właśnie takie niewielkie rytuały zyskują szczególną wartość.

Dlaczego skóra lubi chłód?

Skóra reaguje na niską temperaturę niemal natychmiast. Naczynia krwionośne zwężają się, dzięki czemu zmniejsza się przepływ krwi w powierzchownych warstwach skóry. W efekcie zaczerwienienie staje się mniej widoczne, a poranna opuchlizna szybciej ustępuje. A kiedy skóra ponownie się ogrzewa, naczynia rozszerzają się, a do tkanek wraca dotleniona krew. To właśnie ten moment odpowiada za charakterystyczny efekt świeżości i naturalnego rozświetlenia, który wiele osób zauważa zaraz po chłodzącym masażu.
Zimno nie zatrzymuje jednak procesu starzenia, nie zamyka porów i nie działa jak lifting. Może natomiast szybko poprawić wygląd skóry i – co równie istotne – jej komfort. Być może właśnie dlatego krioterapia tak dobrze wpisuje się we współczesne podejście do pielęgnacji. Kilka minut z chłodnym rollerem czy kriogenicznymi kulami to coś więcej niż masaż twarzy. Chłód pobudza receptory znajdujące się w skórze, przynosi uczucie świeżości, pomaga się obudzić i daje wrażenie ukojenia.
Popularne rollery lodowe stymulują układ limfatyczny i masują twarz, pomagając zmniejszyć opuchliznę, pobudzają krążenie oraz redukują napięcie mięśniowe. I to właśnie połączenie chłodu z delikatnym masażem sprawia, że twarz wydaje się bardziej wypoczęta. Podobnie jak w przypadku masażu gua sha czy drenażu limfatycznego, liczy się nie tylko temperatura, ale również powolne, świadome ruchy.

Więcej niż kostka lodu

Domowa krioterapia wcale nie jest jednak nowym odkryciem. Chłodne kompresy od pokoleń wykorzystywano do łagodzenia obrzęków czy ukojenia podrażnionej skóry. Dziś wracają w zupełnie nowej odsłonie – bardziej świadomej, dopracowanej i wpisującej się w estetykę współczesnych rytuałów pielęgnacyjnych.
Najbardziej znanym przykładem pozostaje wspomniana wcześniej Kate Moss. Modelka od lat powtarza, że gdy wygląda na zmęczoną, sięga po najprostsze rozwiązanie – napełnia miskę zimną wodą, dodaje kostki lodu i plasterki ogórka, a następnie na kilka sekund zanurza w niej twarz. Nieprzypadkowo właśnie ten gest stał się inspiracją do stworzenia całej kategorii produktów. Najpierw pojawiły się szklane kule kriogeniczne, później stalowe rollery, maski żelowe przechowywane w lodówce, w końcu kosmetyki gwarantujące efekt chłodzenia. Bo coraz więcej marek próbuje zamknąć efekt krioterapii w kremie, serum czy hydrożelowych płatkach pod oczy. Ich działanie opiera się na prostym mechanizmie – chłodzące składniki pobudzają receptory odpowiedzialne za odczuwanie zimna, dzięki czemu skóra niemal natychmiast zyskuje uczucie świeżości.

W połączeniu z substancjami nawilżającymi, przeciwobrzękowymi i wzmacniającymi mikrokrążenie pomagają zmniejszyć widoczność porannej opuchlizny, wyciszyć zaczerwienienie i przywrócić cerze komfort. To właśnie dlatego najlepiej sprawdzają się po nieprzespanej nocy, długiej podróży czy intensywnym dniu. Jednym z najbardziej interesujących przykładów tego trendu jest Cryo-Flash Cream-Mask marki Clarins. Inspirowana profesjonalnymi zabiegami krioterapii maska już podczas aplikacji daje intensywne, ale przyjemne uczucie chłodu. Kremowo-żelowa konsystencja otula skórę niczym chłodny kompres, pozostawiając ją wyraźnie bardziej napiętą, rozświetloną i wypoczętą. To kosmetyk, który błyskawicznie poprawia kondycję zmęczonej cery i przywraca jej świeży wygląd.

Podobną filozofię reprezentuje Cryo De-Puffing Eye Mask marki 111SKIN. Hydrożelowe płatki stworzono z myślą o najbardziej wymagającej okolicy twarzy – skórze pod oczami. Intensywnie nawilżają, pomagają zmniejszyć opuchliznę i sprawiają, że spojrzenie wygląda na bardziej wypoczęte. Nic dziwnego, że od lat należą do ulubionych produktów makijażystów przygotowujących modelki i aktorki do sesji zdjęciowych czy wyjść na czerwony dywan. Schłodzone wcześniej w lodówce, stają się domowym rytuałem przypominającym profesjonalny zabieg.

Z kolei Cryo Recovery Eye Serum pokazuje, że czasem o skuteczności decyduje nie tylko sama formuła, ale również sposób aplikacji. Metalowa końcówka działa jak niewielki chłodny kompres, delikatnie masując okolice oczu i potęgując uczucie świeżości. To rozwiązanie szczególnie docenią osoby, które często budzą się z opuchniętymi powiekami, dużo podróżują lub spędzają wiele godzin przed ekranem komputera.

Więcej o krioterapii przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda 22/2026

Kilka kroków pielęgnacji zamiast kilkunastu? Wcale nie potrzebujemy wielu produktów, by dobrze zadbać o skórę. Zamiast rozbudowywać pielęgnację o kolejne etapy, możemy skupić się na kosmetykach, po które rzeczywiście chętnie sięgamy. Znaczenie ma skład, konsystencja, zapach, ale też przyjemność i wygoda stosowania.

Dobrze znamy to już z pielęgnacji twarzy. Zwracamy uwagę na barierę ochronną i mikrobiom skóry, wybieramy łagodniejsze formuły i staramy się jej nie przeciążać. Podobne podejście możemy przenieść na pielęgnację całego ciała. Self-care nie musi przecież oznaczać wieczoru z dziesięcioma kosmetykami. Może być prosty, przyjemny i dopasowany do naszego rytmu dnia.

Dezodorant czy antyperspirant? Różnica ma znaczenie

Choć oba produkty stoją zwykle na tej samej półce, działają inaczej. Antyperspirant ogranicza wydzielanie potu, natomiast dezodorant skupia się przede wszystkim na neutralizowaniu nieprzyjemnego zapachu, bez zatrzymywania naturalnego procesu pocenia.

Różnica jest prosta, ale przy wyborze kosmetyku ma znaczenie. Jeśli zależy nam na ograniczeniu pocenia, możemy wybrać antyperspirant. Jeśli chcemy przede wszystkim neutralizować nieprzyjemny zapach bez hamowania wydzielania potu, alternatywą mogą być naturalne dezodoranty. Wśród nich znajdziemy także kremowe formuły, które sposobem aplikacji przypominają bardziej kosmetyk pielęgnacyjny niż tradycyjny dezodorant.

Dezodorant w kremie? Czemu nie!

Taką formę mają naturalne dezodoranty Biowen. Nie zawierają soli aluminium i nie blokują wydzielania potu. Ich działanie opiera się m.in. na sodzie oczyszczonej, skrobi z tapioki oraz glince porcelanowej. Soda pomaga neutralizować nieprzyjemny zapach, natomiast tapioka i glinka pochłaniają wilgoć.

W recepturach znalazły się również składniki, które częściej kojarzymy z kosmetykami do pielęgnacji ciała: olej kokosowy, masło mango, olej z nasion konopi siewnych, witamina E oraz wosk sojowy. Inna niż w przypadku sprayu czy kulki jest też aplikacja – niewielką ilość kremu rozprowadzamy na czystej i suchej skórze pod pachami.

Cytrusy, mięta czy wanilia?

A skoro dezodorant jest częścią codziennej pielęgnacji, liczy się też zapach. Do wyboru są trzy zupełnie różne kompozycje.

Naturalny dezodorant w kremie – grejpfrut i pomarańcza Biowen łączy olejki z grejpfruta i słodkiej pomarańczy. Razem tworzą świeżą, soczystą kompozycję o wyraźnie cytrusowym charakterze.

Jeśli wolimy jeszcze bardziej rześkie aromaty, ciekawą opcją będzie naturalny dezodorant w kremie – mięta pieprzowa Biowen. Mięta daje charakterystyczne uczucie chłodu i świeżości, a jej wyrazisty zapach mocno odróżnia ten wariant od pozostałych.

Zupełnie inny charakter ma naturalny dezodorant w kremie – wanilia i ylang-ylang – Biowen. Wanilia łączy się tutaj z kwiatowym aromatem ylang-ylang, tworząc ciepłą, otulającą i bardziej zmysłową kompozycję. To propozycja dla osób, które zamiast cytrusowych lub miętowych nut wybierają słodsze zapachy.

Pielęgnacja po swojemu

Świadome podejście do pielęgnacji nie oznacza wymiany całej zawartości łazienkowej półki. Chodzi raczej o wybieranie tego, co dobrze pasuje do naszego stylu życia, potrzeb i codziennych przyzwyczajeń. Czasem będzie to prostsza pielęgnacja, innym razem łagodniejsza formuła albo kosmetyk w mniej oczywistej postaci.

Dezodorant w kremie jest właśnie jedną z takich opcji. Ma pielęgnacyjną formułę i trzy różne wersje zapachowe, więc łatwo wybrać tę najbliższą swoim upodobaniom. Bo w codziennej pielęgnacji nie chodzi o sztywne zasady, ale o to, żeby znaleźć własne.

Materiał promocyjny marki Biowen

Jeśli dobrze sprawdziłam, Jacek Kuroń jest pierwszą postacią historyczną, którą grasz. I to taka postać, którą wszyscy pamiętamy. Czy to było duże obciążenie?  

Arkadiusz Jakubik: Absolutnie! Ja nigdy chyba nie byłem tak zestresowany i nigdy nie czułem tak ogromnego ciężaru na swoich plecach, jak w przypadku zmierzenia się z postacią Jacka Kuronia. To jest nieprawdopodobna odpowiedzialność, ponieważ wszyscy wiedzą, kim był Jacek Kuroń. Przynajmniej z mojego pokolenia. To jest jeden z tych niewielu autorytetów. Mam taki plan, że kiedy już się skończy ten szum wokół filmu, to powieszę sobie na lodówce zdjęcie Jacka Kuronia z cytatem: "Człowiek jest najważniejszy". Bo on przez całe życie walczył o tych najsłabszych. 

A jak ci się to udało ten ciężar zrzucić przed wejściem na plan?  

Pięć lat czekałem na rozpoczęcie zdjęć. Były różne perturbacje. Poprzednia władza też nie za bardzo sprzyjała temu projektowi. Ale w końcu, po pięciu latach czekania, udało się. A ja do samego końca, wierz mi, nie wiedziałem, jak mam ugryźć tego Jacka. Bo wiadomo, on był tak charakterystyczną postacią - jego sposób mówienia, ten zachrypnięty głos, jego gestykulacja, ekspresja. Pamiętam, spędziłem miesiące na tym, żeby wejść właśnie w tę charakterystyczność Jacka. I do samego końca nie wiedziałem, czy postawić na tę charakterystyczność Jacka, czy też postawić na emocje człowieka. Nagrywałem siebie naśladującego Jacka, i w końcu przed zdjęciami podjąłem decyzję, że jednak muszę pójść za swoją intuicją, nie tyle aktorską, ale intuicją widza, normalnego człowieka, gościa, który idzie do kina i chce zobaczyć na ekranie aktora, człowieka, który niesie ze sobą prawdziwe emocje, że muszę mu wierzyć na 100 procent. Oczywiście, postawiłem na papierosy, umówiliśmy się z reżyserem, że w każdej scenie palę fajki. Może będą trzy sceny, kiedy tego papierosa nie będzie. Postawiłem też na jakąś gestykulację, na kilka charakterystycznych gestów, sposób chodzenia. 

Czy to była Twoja pierwsza współpraca ze starszym synem Jakubem? Czy dawałeś mu jakieś rady, czy wręcz przeciwnie? W dodatku gracie ojca Jacka i syna Maćka Kuroniów.  

Z Kubą na szczęście spotkaliśmy się już parę razy na planie. Nie jest aktorem z wykształcenia. Kuba skończył scenariopisarstwo i reżyserię, i ostatnio zaprosił mnie, moją żonę Agnieszkę i brata Janka do swojego filmu dyplomowego pod tytułem „Archiwum Rodzinnego Końca Świata”, gdzie też sam zagrał. Kuba ma aktorskie predyspozycje i ja widzę, jak on pracuje. Nie musiałem mu dawać żadnych uwag. On się wkręca w swojego bohatera, robi to na 100 procent. Jest mega skupiony, ponieważ ma też taką wiedzę, stojąc po drugiej stronie barykady, za kamerą, jako reżyser i widzi, jak aktorzy przygotowują się do roli. Oczywiście, jako ojciec tak łypałem tam okiem, kiedy Kuba miał swoją scenę, a ja akurat miałem chwilę wolnego, to oczywiście patrzyłem na podglądzie i tylko trzymałem kciuki i mówiłem sam do siebie: „Dobrze, synek, dobrze, tak jest! Musisz pójść na stówę, musisz przeżywać to na 100 procent.” 

Co czuje syn, gdy słyszy takie słowa ojca?

Jakub Jakubik: Bardzo mi miło, ale ja jednak jestem zdania, że warto jest na pewno skończyć szkołę aktorską, bo ona bardzo dużo daje, a ja jej nie skończyłem. Wcześniej udało mi się zagrać wcześniej w kilku krótkich metrażach, ale traktowałem to jako rodzaj przygody, bo na co dzień zajmuję się scenariuszami i reżyserią. 

A co spowodowało, że zdecydowałeś się zagrać Macieja Kuronia? Bo to jest jednak duża rola i to jeszcze osoby publicznej, którą wszyscy znają i kojarzą. 

Po pierwsze, bardzo podobała mi się ta rola i pomyślałem nawet o tym, że Maciek Kuroń jest tak ciekawą postacią, że można by było zrobić o nim drugi film. Ja też wiedziałem, kim jest Maciej Kuroń, przed tym, jak mnie Piotrek Domalewski zapytał o to, czy ja w ogóle chcę wziąć udział w castingu do tej roli.   

I już na etapie twojego castingu było wiadomo, kto zagra rolę Jacka Kuronia?  

Tak. Cała obsada była dobierana do mojego ojca. 

I to nie było obciążenie dla Ciebie? 

Wtedy byliśmy na świeżo po zdjęciach do mojego filmu „Archiwum rodzinnego Końca Świata”. Myśmy dopiero co ze sobą pracowaliśmy. Więc przez to było mi łatwiej tę decyzję podjąć.  

Jak ty odbierasz tę postać Maćka Kuronia? Bo on jest w tej rodzinie gdzieś zupełnie w cieniu.  

Tak, też mam takie wrażenie, że aż mi go było szkoda było, ale to nie jest film o Maćku, tylko o jego rodzicach. Wydaje mi się, że sensowną i fajną sceną jest moment, kiedy my się przytulamy, w szpitalu. Jakoś tak sobie to wymyśliłem w głowie emocjonalnie, że ja mu wtedy wybaczam wszystko.  

Złote Lwy 2026 dla „Przez ścianę”

Najważniejszą nagrodę 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni otrzymał film „Przez ścianę” Macieja Sobieszczańskiego. To właśnie ten tytuł zdobył Złote Lwy. Z nagrodą wiąże się również wyróżnienie finansowe. Reżyser otrzymuje 200 tys. zł, natomiast producent 100 tys. zł.

Film „Przez ścianę” został doceniony także za zdjęcia. Nagrodę w tej kategorii otrzymała Jolanta Dylewska. O Złotych Lwach zdecydowało siedmioosobowe jury pod przewodnictwem Krzysztofa Zanussiego. W jego skład weszli również Przemysław Chruścielewski, Jagna Dobesz, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Mikołaj Trzaska, Marcin Wierzchosławski i Ita Zbroniec-Zajt.

CZYTAJ TEŻ: Szapołowska przyszła z pieskiem. Ale to dekolt Musiałowskiego zrobił furorę na festiwalu w Gdyni. Tak prezentowały się gwiazdy

Srebrne Lwy i Szafirowe Lwy. Te filmy także zostały nagrodzone

Srebrne Lwy przypadły filmowi „Powiedz mi, co czujesz” Łukasza Rondudy. Nagroda oznacza 150 tys. zł do podziału. Z kolei Szafirowe Lwy otrzymała „Czarna godzina” Filipa Bojarskiego. W tym przypadku nagroda wynosi 50 tys. zł do podziału między reżyserem a producentem.

Ważne wyróżnienie zdobył również Jan Komasa. Jego „Dobry chłopiec” otrzymał nagrodę publiczności. Ten sam film przyniósł nagrody także kilku innym twórcom. Za montaż wyróżniono Agnieszkę Glińską, za scenariusz Bartka Bartosika i Naqqasha Khalida, a za główną rolę męską Ansona Boona.

Jaśmina Polak, Jacek Koman i Monika Frajczyk wśród laureatów

W kategoriach aktorskich nie zabrakło znanych nazwisk. Nagrodę za główną rolę kobiecą otrzymała Jaśmina Polak za film „EXOTIC”. Za drugoplanową rolę kobiecą nagrodzono Monikę Frajczyk, również za „EXOTIC”. W kategorii drugoplanowa rola męska zwyciężył Jacek Koman za występ w filmie „Nasza rewolucja”. Nagrodę za profesjonalny debiut aktorski otrzymał Jan Sałasiński za film „Powiedz mi, co czujesz”. Za debiut reżyserski lub drugi film wyróżniono „Kobietę stanu wolnego” oraz Elizę Godlewską i Alana Ruczyńskiego.

CZYTAJ TEŻ: Odradzał synowi aktorstwo, teraz zagrał z nim razem w filmie. TYLKO U NAS! Arkadiusz Jakubik i Jakub Jakubik opowiadają o tym, jakim wyzwaniem były role Jacka i Maćka Kuroniów

Paweł Pawlikowski nagrodzony za reżyserię

Nagrodę za reżyserię zdobył Paweł Pawlikowski za film „Ojczyzna”. Produkcja została doceniona także za scenografię, za którą odpowiadali Katarzyna Sobańska i Marcel Sławiński. Film „Hot Spot” przyniósł kilka kolejnych wyróżnień. Za muzykę nagrodzono Zuzannę Wrońską i Marcina Macuka, za dźwięk Marcina Lenarczyka, a za kostiumy Katarzynę Lewińską.

„Złoty Pazur” im. Andrzeja Żuławskiego otrzymali Agnieszka Smoczyńska, Klaudia Śmieja-Rostworowska, Bogna Szewczyk-Skupień i Gregory Jankilevitsch za „Hot Spot”. Nagrodę za charakteryzację otrzymali Anne Cathrine Sauerberg, Thomas Foldberg, Agnieszka Józefina Sasim i Aneta Brzozowska za „Violettę Villas”. Za wyjątkowy wkład artystyczny wyróżniono Julię Totoszko za „Młode kobiety”.

Platynowe Lwy i pozostałe nagrody 51. festiwalu w Gdyni

Szczególne wyróżnienie trafiło do Haliny Prugar-Ketling. Otrzymała Platynowe Lwy za całokształt twórczości. Nagrodę im. Lucjana Bokińca za Najlepszy Film Krótkometrażowy zdobyła Patrycja Polkowska za „Sprawę nr”.

Finałowa gala odbyła się w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, a poprowadził ją Michał Sikorski. Festiwal trwał od 21 do 26 września.

W Konkursie Głównym znalazło się 16 tytułów, w tym aż pięć debiutów. O najważniejszą nagrodę rywalizowały: „Czas, który nie nadszedł”, „Dobry chłopiec”, „Dziki, dziki wschód”, „EXOTIC”, „Fluidy”, „Hot Spot”, „Kobieta stanu wolnego”, „Mniej obcy”, „Nasza rewolucja”, „Ojczyzna”, „Pojedynek”, „Powiedz mi, co czujesz”, „Przez ścianę”, „Syrenka Picassa”, „Violetta Villas” i „Zima pod znakiem wrony”.

Tegoroczne Złote Lwy 2026 zakończyły więc rywalizację kilkunastu produkcji i przyniosły nagrody zarówno uznanym twórcom, jak i debiutantom. Najważniejsze wyróżnienie wieczoru trafiło do twórców „Przez ścianę”, natomiast wśród laureatów znaleźli się także Paweł Pawlikowski, Jan Komasa, Jaśmina Polak, Anson Boon, Jacek Koman i Halina Prugar-Ketling.

CZYTAJ TEŻ: Tomasz Fornal zrobił to dla chorych dzieci. Dotrzymał słowa. Teraz ta historia ma szczęśliwe zakończenie

51. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni dobiegł końca

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni należy do najważniejszych i najstarszych wydarzeń branży filmowej w Polsce. W sobotę, 26 września 2026 r., odbyła się uroczysta gala zamykająca 51. edycję imprezy.

Był to finał sześciu dni pełnych projekcji, premier oraz wydarzeń towarzyszących. Na zakończenie festiwalu do Gdyni przyjechały gwiazdy polskiego kina, by wspólnie świętować finał narodowego święta filmu.

Grażyna Szapołowska z pieskiem. Gwiazdy zaskoczyły stylizacjami

Czerwony dywan po raz kolejny stał się prawdziwym pokazem mody. Szczególną uwagę zwróciła Grażyna Szapołowska, która pozowała fotoreporterom w towarzystwie psa. Aktorka wybrała jasną suknię ozdobioną perłami, a na ramiona nonszalancko narzuciła sweter. Choć pogoda w Gdyni dopisała, wieczorem zrobiło się chłodno. Nie przeszkodziło to jednak gwiazdom w wyborze lekkich i efektownych kreacji.

Maria Dębska pojawiła się w czarnej sukni z nietypowym dekoltem. Włosy spięła w wysoki koński ogon, a stylizację uzupełniała okularami przeciwsłonecznymi, które zakładała do zdjęć.

Monika Olejnik w bieli, Roma Gąsiorowska w szerokich dzwonach

Na jasną stylizację zdecydowała się także Monika Olejnik. Zwiewną, białą sukienkę zestawiła z masywnymi butami, tworząc look przywodzący na myśl zbuntowaną pannę młodą.

Biel wybrała również Roma Gąsiorowska, ale postawiła na zupełnie inny fason. Aktorka założyła efektowne spodnie z bardzo szerokimi nogawkami typu dzwony oraz krótką marynarkę z mocno zarysowanymi ramionami.

Weronika Rosati, która aktualnie przebywa w Polsce, pojawiła się natomiast w eleganckim zestawie utrzymanym w stonowanym odcieniu złota.

Maciej Musiałowski przełamał schemat. Postawił na bardzo głęboki dekolt

Wśród panów dominowały klasyczne garnitury, ale Maciej Musiałowski zdecydowanie się z tego grona wyróżniał. Aktor wybrał stylizację przypominającą kreacje znane z programów tanecznych. Jego koszula mocno połyskiwała w świetle fleszy, a uwagę przyciągał wyjątkowo głęboki dekolt. Na tle zachowawczych męskich zestawów była to jedna z najbardziej charakterystycznych stylizacji wieczoru.

Kto jeszcze pojawił się na gali zamknięcia 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni? Zobaczcie zdjęcia z czerwonego dywanu.

Tomasz Fornal dotrzymał obietnicy przed mistrzostwami Europy

10 września polscy siatkarze rozpoczynali rywalizację w mistrzostwach Europy meczem z Portugalią. Tomasz Fornal wyszedł na turniej w Sofii z nową fryzurą, za którą kryło się znacznie więcej niż zmiana wizerunku. Reprezentant Polski chciał w ten sposób okazać wsparcie fundacji Cancer Fighters i dzieciom zmagającym się z chorobami nowotworowymi.

Kilka miesięcy wcześniej głośno było o akcji Łatwoganga. Podczas trwającej dziewięć dni transmisji w internecie zebrał on dla fundacji Cancer Fighters ponad 292 mln zł. W akcję angażowały się tysiące osób, które nie tylko wpłacały pieniądze, lecz także podejmowały różne wyzwania. Jedną z osób, które złożyły swoją deklarację, był Tomasz Fornal. Siatkarz obiecał, że w ramach wsparcia zrobi sobie nową fryzurę. Słowa dotrzymał. Na jego głowie pojawiły się litery „JR”, odnoszące się do hasła „j...ać raka”.

„Chciałem ich tym wesprzeć na duchu”. Tomasz Fornal wyjaśnił swój gest

Fornal nie ukrywał, że zależało mu przede wszystkim na ponownym zwróceniu uwagi na fundację oraz osoby zmagające się z rakiem. W rozmowie z Polsatem Sport wyjaśnił, dlaczego właśnie przed mistrzostwami Europy zdecydował się spełnić wcześniejszą obietnicę. "Tą fryzurą chciałem o tej akcji i fundacji Cancer Fighters trochę wszystkim przypomnieć. Kiedy była ta akcja, było głośno o niej, teraz to nieco ucichło, stąd postanowiłem właśnie teraz dołączyć i przypomnieć. Dzieci, ogólnie wszyscy, którzy chorują na raka, to jest naprawdę bardzo przykra rzecz. Chciałem ich tym wesprzeć na duchu, by ludzie zerknęli i zobaczyli, że to nie my mamy źle w życiu, że inni mają gorzej. Niech te dzieciaki walczą. Nie chcę przeklinać na antenie, mam nadzieję, że to choróbsko wyleczą. Wszystkim życzę zdrówka. Ja mam tylko napis na głowie. To nic wielkiego", powiedział na antenie Polsatu Sport Fornal.

Dla siatkarza był to „tylko napis na głowie”. Podopieczni Cancer Fighters pokazali jednak, że jego gest został przez nich zauważony.

CZYTAJ TEŻ: Brat Tomasza Fornala też jest siatkarzem. Sportowiec ujawnia, jak dziś wygląda ich relacja

Dzieci z Cancer Fighters odpowiedziały Tomaszowi Fornalowi

Na słowa i zachowanie reprezentanta Polski odpowiedziały dzieci znajdujące się pod opieką fundacji. Zapozowały z karteczkami, na których znalazł się napis: „Powodzenia Tomek”. Fundacja zamieściła również w sieci specjalny wpis skierowany do siatkarza. „Tomasz Fornal kibicuje naszym podopiecznym, a my kibicujemy Tomkowi w mistrzostwach Europy w siatkówce! Cały czas wspominamy tę obietnicę i wielki gest pokazujący wsparcie dla naszych małych wojowników. Dziękujemy i trzymamy kciuki za Biało-czerwonych”.

W momencie publikacji tych słów reprezentację Polski czekała jeszcze walka w mistrzostwach Europy. Turniej dopiero się rozpoczynał, a Biało-czerwoni mieli przed sobą kolejne spotkania w stolicy Bułgarii.

Polscy siatkarze wygrali Mistrzostwa Europy

Zgodnie z terminarzem Polacy mieli zagrać w Sofii kolejno z Portugalią (10.09), Izraelem (12.09), Macedonią Północną (13.09), Ukrainą (15.09) oraz Bułgarią (16.09). Przed rozpoczęciem rywalizacji bardzo prawdopodobny był scenariusz, w którym ostatni mecz grupowy miał zdecydować o tym, kto awansuje do 1/8 finału z pierwszego miejsca.

Mistrzostwa miały dla reprezentacji Polski także dodatkową stawkę. Była to pierwsza okazja do wywalczenia przepustki na igrzyska w Los Angeles w 2028 r. Miejsce w olimpijskim turnieju miał zapewnić sobie tylko złoty medalista mistrzostw Europy. Biało-czerwoni stanęli również przed szansą zapisania się w historii jako drugi zespół w XXI wieku, który obroni tytuł najlepszej drużyny Starego Kontynentu. Wcześniej dokonali tego Włosi, którzy zdobywali złoto w 2003 i 2005 r.

Swoją historię mógł napisać także Wilfredo Leon. Przyjmujący reprezentacji Polski miał okazję zostać drugim zawodnikiem w historii mistrzostw Europy, który sięgnie po tytuł MVP imprezy drugą edycję z rzędu. Pierwszym był Andrea Giani, który dokonał tego w latach 1993 i 1995.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Diana miała wyznać bratu sekret o Karolu. Król miał romans z kamerdynerem? Pada nazwisko tajemniczego mężczyzny

Brat Tomasza Fornala też wybrał siatkówkę. Sport mają we krwi

Tomasz Fornal pochodzi ze sportowej rodziny. Jego ojciec, Marek, w przeszłości występował w siatkarskiej reprezentacji Polski. W jego ślady poszli obaj synowie. Starszy z braci, Jan Fornal, również został siatkarzem, choć jego kariera nie rozwinęła się na taką skalę jak kariera Tomasza. Jakiś czas temu Jan Fornal występował w niemieckim Berlin Recycling Volleys. Później podpisał natomiast kontrakt z włoskim Virtus Volley Fano.

CZYTAJ TEŻ: Filip Chajzer zdradził, dlaczego pokazał się z żoną. Jedna rzecz bardzo mu się nie spodobała

Tomasz Fornal o relacji z bratem

Kilka miesięcy temu Tomasz Fornal pojawił się w Kanale Zero. Już na początku rozmowy z Krzysztofem Stanowskim został zapytany o relacje ze starszym bratem. Siatkarz przyznał, że chciałby jeszcze kiedyś wystąpić z Janem w jednej drużynie. "Mieliśmy okazję grać razem w czasach gimnazjum, kiedy chodziliśmy do tej samej szkoły. No, ale to jest trochę inne granie niż seniorskie. Mieliśmy okazję zagrać naprzeciwko siebie, kiedy ja grałem w Jastrzębskim Węglu, a on wtedy był w Projekcie Warszawa", mówił Fornal w "Godzinie Zero".

Reprezentant Polski nie ukrywał, że jego więź z bratem jest bardzo dobra. Podkreślił też, że nigdy nie odczuł z jego strony zazdrości o sukcesy sportowe. "Relacje mamy super. Niejeden brat w jakimś stopniu mógłby zazdrościć, jak mi się ta kariera super potoczyła [...] i że gram w reprezentacji, a ja nigdy nie poczułem, żeby mi zazdrościł, [nie było] jakichkolwiek uszczypliwości. Zawsze mnie wspiera, zawsze mi pomaga i do mnie dzwoni. Jeżeli czegokolwiek bym potrzebował, zawsze mogę się do niego odezwać. Wiem, że szczerze mi pomoże i zrobi wszystko, żeby było super", podkreślił Tomasz Fornal.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Diana miała wyznać bratu sekret o Karolu. Król miał romans z kamerdynerem? Pada nazwisko tajemniczego mężczyzny
 

Katarzyna Glinka o objawach perimenopauzy. „Najtrudniejsze są problemy z pamięcią"

Katarzyna Glinka opowiedziała o perimenopauzie na łamach październikowego numeru miesięcznika „Wysokie Obcasy Extra", którego głównym tematem jest właśnie ten etap życia kobiet. Aktorka nie ukrywa, że zmiany zachodzące w organizmie potrafią być dokuczliwe.

Jak zaznacza, po czterdziestce ciało zaczyna funkcjonować inaczej i coraz wyraźniej daje o sobie znać. W jej przypadku jednym z problemów jest ból karku. „Zmagam się z bólem karku. Długo sądziłam, że to stres, a okazało się, że niekoniecznie, to objaw perimenopauzy. W jednostronnym spięciu w barku, które mi dokucza, hormony mogą mieć udział", mówi Katarzyna Glinka.

Aktorka raz na jakiś czas korzysta z pomocy fizjoterapeuty, który rozmasowuje spięcie. Przyznaje jednak, że ból później wraca. Jeszcze bardziej dokuczliwe okazują się dla niej problemy z pamięcią. „Najtrudniejsze są problemy z pamięcią. Schodzę po coś i nie pamiętam po co. Wracam i nadal nie wiem. To bywa naprawdę irytujące, zwłaszcza że do tej pory wszystko miałam pod kontrolą". Aktorka znalazła na to własny sposób. Jak mówi, otacza się zeszytami i zapisuje rzeczy, które ma zrobić. Jednocześnie stara się zaakceptować fakt, że nie musi już wszystkiego pamiętać.

„Hormony robiły mi tak duże psikusy". Aktorka mówi o badaniach

Katarzyna Glinka określa siebie jako osobę zadaniową. Kiedy pojawia się problem, szuka jego przyczyny i rozwiązania. „Idę do lekarza, robię badania, dowiaduję się, co się dzieje z moim organizmem. Wiem, że hormony tańczą, więc złe wyniki mogą być w kolejnym miesiącu dobre".

Aktorka przyznaje, że zmieniające się wyniki potrafiły być dla niej zaskoczeniem. Był również czas, kiedy hormony „robiły mi tak duże psikusy", że kompletnie nie umiała siebie zrozumieć. To właśnie dlatego zaczęła dużo czytać o menopauzie. Chce wiedzieć, co dzieje się z jej organizmem i z czego wynikają pojawiające się zmiany. Na razie nie zdecydowała się na hormonalną terapię menopauzalną. „Na razie nie biorę hormonalnej terapii menopauzalnej, ale przygotowuję się na to", przyznaje.

CZYTAJ TEŻ: Zaczęło się od tego, że nagle zapomniała słów na antenie. Gdy Joanna Kryńska poszła do lekarz, usłyszała diagnozę, która zmieniła jej życie

Sport, dieta i dyscyplina. Katarzyna Glinka mówi o swoim sposobie na codzienność

Duże znaczenie w życiu Katarzyny Glinki ma aktywność fizyczna. Aktorka mówi o sobie, że ma „duszę niespełnionej sportowczyni", dlatego bardzo dużo trenuje i ćwiczy. „Wydaje mi się, że sport pomaga regulować gospodarkę hormonalną", mówi. Podkreśla też znaczenie sposobu odżywiania. Jak zaznacza, jest szczupła, ma geny po mamie, a jednocześnie zdrowo się odżywia i przykłada ogromną wagę do zbilansowanej diety. Dla aktorki ważna jest również dyscyplina. Motywują ją efekty podejmowanych działań. „Kiedy coś działa, czuję, że odzyskuję kawałek kontroli".

Po czterdziestce zmieniło się jej podejście. „Znam swoją wartość"

Perimenopauza nie jest jedyną zmianą, o której mówi Katarzyna Glinka. Aktorka zauważa, że po czterdziestce zyskała większą świadomość siebie. Jednocześnie coraz mniej zależy jej na tym, by zadowalać innych kosztem własnych potrzeb. Nie utożsamia tego z egoizmem. Chodzi jej o świadomość własnych możliwości i granic. „Nie muszę nikomu niczego udowadniać i nie muszę być kimś innym, niż jestem. Znam swoją wartość. Wiem, ile mogę i co mogę". Ulubienica widzów podkreśla także, że nie chce już robić rzeczy, do których nie ma predyspozycji. Nie czuje potrzeby ścigania się z innymi ani udowadniania swojej wartości. „Mogę się innym podobać albo nie. Nie zadowolę wszystkich i już nie mam potrzeby tego robić. To jest wspaniałe. Daje wolność, której wcześniej nawet nie umiałam sobie wyobrazić".

„To perimenopauza". Katarzyna Glinka i dystans do zmian

Aktorka nie chce jednak mówić o perimenopauzie wyłącznie w poważnym tonie. Wraz z Anią Klimczewską stworzyła podcast „40 plus i luz", w którym rozmawiają o kobiecych sprawach, trudnościach, dolegliwościach, ale też o radościach związanych z kolejnymi etapami życia. Artystka uważa, że kobietom często brakuje dystansu do siebie i codzienności. Dlatego razem z koleżankami żartuje czasem z tego, co im nie wychodzi albo wypada z głowy. „To perimenopauza", mówią wtedy między sobą.

Aktorka zaznacza, że to oczywiście żart, ale właśnie humor pomaga jej oswoić sytuacje, które potrafią irytować lub męczyć. Jej podejście do tego etapu jest jasne. „Perimenopauza bywa uciążliwa. Potrafi zirytować, zmęczyć, wybić z rytmu. Ale jest tylko jednym z etapów życia. Nie musi go przejmować. Nie musi decydować o tym, kim jestem i jak się czuję jako kobieta". I dodaje, że można poszukać rozwiązań, trochę ponarzekać, a potem po prostu żyć dalej po swojemu.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wnuk Roberta F. Kennedy’ego pojechał walczyć do Ukrainy i stał się wrogiem Putina. Teraz Rosja wydała nakaz aresztowania go

Charles Spencer przytacza słowa Diany o małżeństwie z Karolem III

Od 22 września na całym świecie dostępne są wspomnienia Charlesa Spencera „Swan Song — Diana, meine Schwester”. Brat księżnej Diany wraca w nich do relacji swojej siostry z Karolem III, z którym Diana pozostawała w związku małżeńskim w latach 1981–1996. Jednym z najbardziej osobistych fragmentów ma być wspomnienie rozmowy, podczas której Diana powiedziała bratu, że jej mąż był zakochany w swoim kamerdynerze. Charles Spencer nie podaje nazwiska mężczyzny.

W mediach pojawia się jednak Michael Fawcett. Brytyjskie media identyfikują właśnie jego jako osobę, o której miała mówić Diana. Pałacowe źródło cytowane przez „Blick” stwierdza: „Tak, Charles miał intymny związek ze swoim kamerdynerem Michaelem Fawcettem”, słyszymy od informatora z otoczenia pałacu.

Michael Fawcett przez dekady należał do najbliższego otoczenia Karola

Michael Fawcett był przez lata związany z Karolem III zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Na królewski dwór trafił w 1981 r. jako młody pracownik. Później został osobistym kamerdynerem Karola i przez dekady należał do jego najbliższego kręgu. Jego kariera rozwijała się także poza obowiązkami osobistego współpracownika. W 2018 r. Fawcett objął stanowisko szefa ówczesnej Prince’s Foundation. Jego działalność nie była wolna od kontrowersji. Jedna z najgłośniejszych spraw dotyczyła saudyjskiego biznesmena Mahfouza Marei Mubaraka bin Mahfouza.

CZYTAJ TEŻ: Ojciec Presleya Gerbera pojawił się przed jego domem. Te kadry poruszają do łez. Chwilę wcześniej wyszła na jaw zaskakująca wiadomość

Kariera Michaela Fawcetta i sprawa „pieniędzy za tytuły honorowe”

W 2017 r. Fawcett pisał do Mahfouza, że można wesprzeć jego starania o brytyjskie obywatelstwo. Równocześnie pojawiła się kwestia możliwego podniesienia jego tytułu honorowego. Wcześniej Mahfouz przekazał znaczne kwoty na projekty fundacji związanych z Karolem. W 2021 r. Fawcett ustąpił ze stanowiska szefa fundacji. W lutym 2022 r. londyńska policja metropolitalna, Metropolitan Police, wszczęła postępowanie w sprawie podejrzeń dotyczących tzw. „pieniędzy za tytuły honorowe”.

We wrześniu tego samego roku dwóch mężczyzn przesłuchano po uprzednim pouczeniu o prawach. Miesiąc później wyniki dochodzenia trafiły do brytyjskiej prokuratury. W sierpniu 2023 r. policja zakończyła postępowanie bez dalszych kroków. Akt oskarżenia nie powstał. Sam król Karol III nie został w tej sprawie obwiniony. Jego rzecznik oświadczył wówczas, że monarcha nie wiedział o konkretnej propozycji Fawcetta dla Mahfouza.

Pałacowe źródło wskazuje na Fawcetta, nie Kamilę

Wspomnienia Charlesa Spencera rzucają inne światło na prywatne relacje Diany i Karola. Według pałacowego źródła „Blicka” to nie Kamila miała być przyczyną rozpadu małżeństwa, lecz Michael Fawcett. Karol i Kamila byli parą jeszcze przed ślubem Diany z Karolem i utrzymywali relację także w trakcie jego małżeństwa z Dianą. Diana o tym wiedziała.

Relacja przedstawiona przez Spencera ma jednak dotyczyć innego wątku. Brat Diany opisuje to, co siostra miała powierzyć mu w zaufaniu na temat prywatnej strony swojego małżeństwa Fawcett pojawia się jako nazwisko mężczyzny, który przez dziesięciolecia znajdował się bardzo blisko dzisiejszego monarchy.

Karol III przyjął Fawcetta na zamku Windsor w 2025 r.

Michael Fawcett pozostawał obecny w otoczeniu Karola przez wiele lat. W 2025 r. król Karol III przyjmuje Michaela Fawcetta na zamku Windsor na pożegnalnej audiencji. To pokazuje, że ich znajomość trwała przez dekady i sięgała również późniejszego okresu życia monarchy. Jednocześnie Charles Spencer nie podaje w swoich wspomnieniach nazwiska kamerdynera, o którym miała mówić Diana. Identyfikacja Michaela Fawcetta pochodzi z brytyjskich mediów.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Filip Chajzer zdradził, dlaczego pokazał się z żoną. Jedna rzecz bardzo mu się nie spodobała

Filip Chajzer tłumaczy, dlaczego Bianka chciała zabrać głos

Tego samego dnia Mateusz Hładki opublikował rozmowę z Chajzerem w podcaście „Zbliżenie”. Dziennikarz zapytał go, czy przy tak dużym zainteresowaniu życiem prywatnym nie wolałby odsunąć się od medialnego szumu i prowadzić relacji z dala od blasku fleszy.

Filip Chajzer przyznał, że nie spodziewał się, iż jego ślub wzbudzi aż takie emocje. Zaskoczyło go zwłaszcza tempo, w jakim w internecie zaczęły krążyć zdjęcia z ceremonii. Choć twarz Bianki była na fotografiach zamazana, materiały szybko docierały do kolejnych odbiorców. Prezenter zdradził też, dlaczego ostatecznie wspólnie z żoną zdecydowali się wystąpić publicznie. „A poza tym już bardzo mi się nie podobała narracja tej ubezwłasnowolnionej 19-latki, która nie ma swojego zdania, nie wiadomo, kim jest (...). Fajnie by było, żeby ludzie ją poznali”, tłumaczył.

CZYTAJ TEŻ: Maja Hyży wróciła pamięcią do bolesnego rozstania. „Powiedziałam dużo rzeczy, których nie powinnam”. Dziś żałuje jednego

Prezenter nie krył reakcji na narrację wokół swojej żony

Mateusz Hładki dopytywał również o podejście prezentera do prywatności. Chciał wiedzieć, czy Chajzer nie rozważał pozostawienia spraw związanych z małżeństwem wyłącznie dla siebie, bez publicznego komentowania relacji i tłumaczenia kolejnych wydarzeń. „Każdy żyje tak, jak lubi i tak, jak chce. Ja żyję w zgodzie ze sobą, moja żona żyje w zgodzie ze sobą”, stwierdził.

Chajzer podkreślił przy tym, że pojawienie się Bianki w podcaście nie było jego pomysłem ani decyzją podjętą za nią. Jak zaznaczył, to ona sama chciała zabrać głos. „To była jej chęć. Dlatego że bardzo źle żyje się w sytuacji, w której wszyscy o tobie mówią za ciebie”. Wspólne wystąpienia miały więc pozwolić Biance zaprezentować własną osobowość i pokazać, że sama decyduje o tym, czy chce pojawiać się publicznie.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ojciec Presleya Gerbera pojawił się przed jego domem. Te kadry poruszają do łez. Chwilę wcześniej wyszła na jaw zaskakująca wiadomość

Rande Gerber pojawił się przed domem Presleya. Zdjęcia mówią wiele

Na zdjęciach opublikowanych przez TMZ widać Rande'a Gerbera, który w piątek zmierza w stronę drzwi wejściowych domu Presleya. Miał na sobie krótkie spodenki, T-shirt i czapkę. Szedł ze spuszczoną głową. Jak wcześniej informowano, z aktu zgonu Presleya wynika, że jego ciało zostało skremowane w Rose Family Funeral Home kilka dni po śmierci. 

CZYTAJ TEŻ: Bartłomiej Kasprzykowski zachwycił na ściance. Aktor zmienił się nie do poznania i ujawnił kulisy metamorfozy

Rodzina Gerberów w żałobie. George i Amal Clooney wspierają bliskich Presleya

Przypomnijmy, że Presley Gerber został znaleziony martwy w niedzielę w swoim pokoju w luksusowym ośrodku rehabilitacyjnym. W pozostałych informacjach dotyczących jego śmierci podano, że miał 27 lat. Rande Gerber i Cindy Crawford otrzymują obecnie wsparcie od przyjaciół. Wśród osób, które odwiedziły rodzinę po tragedii, znaleźli się George i Amal Clooney.

Małżonkowie zostali zauważeni na początku tygodnia w domu Kai Gerber w Hollywood Hills. Ich wizyta była związana ze wsparciem dla rodziny po stracie Presleya. Z medialnych doniesień wynika, że w sprawie śmierci Presleya możliwą przyczyną zgonu mogło być przedawkowanie. Informacja ta nie została jednak oficjalnie potwierdzona. Dokładna przyczyna śmierci Presleya Gerbera nadal pozostaje nieustalona. Jej wyjaśnienie wymaga dalszego postępowania i badań.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maja Hyży wróciła pamięcią do bolesnego rozstania. „Powiedziałam dużo rzeczy, których nie powinnam”. Dziś żałuje jednego

Maja Hyży żałuje słów o Grzegorzu Hyżym

Artystka nie ukrywa, że po rozstaniu między nią a byłym mężem buzowały silne emocje. Z perspektywy czasu ocenia, że nie były one przepracowane, a część słów nigdy nie powinna była paść. "Na pewno żałuję tego, co powiedziałam lata kilkanaście po programie "X Factor". Kiedy rozstałam się z moim byłym mężem, nasze emocje były różne. Były mocno nieprzepracowane. Nawet bym powiedziała, że było dużo nienawiści. Powiedziałam dużo rzeczy, których nie powinnam była mówić. Żałuję tego strasznie, bo to zrobiło mi niepotrzebny zamęt i później pojawiały się wszystkie artykuły. Mam wrażenie, że nawet do dnia dzisiejszego ciągnie się za tym trochę smrodu. Ale się wylało, już tego nie cofniemy", opowiada.

„Było dużo nienawiści”. Tak wspomina czas po rozstaniu

Maja Hyży nie próbuje dziś łagodzić obrazu tamtych wydarzeń. Wprost mówi o trudnych emocjach, które towarzyszyły jej po zakończeniu związku z Grzegorzem Hyżym. Jak przyznaje, konsekwencje jej dawnych wypowiedzi odczuwała jeszcze później. Po jej słowach pojawiały się kolejne artykuły, a sama ma wrażenie, że część historii związanej z ich rozstaniem ciągnie się za nią do dziś.

Jednocześnie podkreśla, że przeszłości nie da się już cofnąć. Najważniejsze jest dla niej to, jak obecnie wyglądają relacje między byłymi małżonkami. "To jest pierwsza rzecz, o której myślę, że tego najbardziej żałuję. Teraz są super relacje, więc cieszę się, że przepracowaliśmy i zapracowaliśmy sobie na takie relacje, jakie mamy aktualnie, bo to tylko na dobre dla dzieciaków wyszło", dodaje.

CZYTAJ TEŻ: Bartłomiej Kasprzykowski zachwycił na ściance. Aktor zmienił się nie do poznania i ujawnił kulisy metamorfozy

Maja i Grzegorz Hyży pojawili się razem w „X Factorze”

Przypomnijmy, że historia Mai i Grzegorza Hyżych rozpoczęła się jeszcze przed ich udziałem w "X Factorze". W 2013 r. oboje pojawili się w popularnym talent show. Niedługo później ich małżeństwo dobiegło końca. Po programie byli partnerzy byli skonfliktowani. Mimo rozstania pozostali jednak rodzicami bliźniaków: Alexandra i Wiktora.

Z czasem każde z nich rozpoczęło nowy etap życia. Dziś, jak wynika ze słów Mai Hyży, relacje między byłymi małżonkami są znacznie lepsze. Sama podkreśla, że wypracowanie porozumienia przyniosło korzyść przede wszystkim ich dzieciom.

Po zakończeniu małżeństwa zarówno Maja Hyży, jak i Grzegorz Hyży stworzyli nowe rodziny. Muzyk w 2015 r. poślubił dziennikarkę Agnieszkę Hyży. Małżonkowie doczekali się syna Leona. Wokalistka natomiast również ułożyła sobie życie na nowo. Obecnie jest związana z Konradem Kozakiem, z którym wychowuje dwie córki: Antoninę i Zofię. W ten sposób oboje rozpoczęli kolejne etapy życia, jednocześnie pozostając rodzicami swoich wspólnych dzieci: Alexandra i Wiktora.

Choć po talent show Maja i Grzegorz Hyży byli skonfliktowani, dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Artystka podkreśla, że razem z byłym mężem zapracowali na relacje, jakie mają obecnie. To właśnie ten aspekt uważa teraz za szczególnie ważny, bo ich porozumienie wpływa przede wszystkim na dzieci.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Widzowie przecierali oczy po występie Marcina Maciejczaka. Tego się nie spodziewali. W komentarzach zawrzało

Conor Kennedy zdecydował się wyjechać. „Chciałem pomóc”

Decyzja zapadła szybko. Conor Kennedy opisywał później, że wydarzenia w Ukrainie zrobiły na nim tak duże wrażenie, że po informacji o Międzynarodowym Legionie Ukrainy postanowił działać. Swoją historię przedstawił w październiku 2022 r. w długim wpisie opublikowanym na Instagramie.

„Podobnie jak wiele innych osób byłem głęboko poruszony tym, co działo się w Ukrainie w ciągu ostatniego roku. Chciałem pomóc. Kiedy usłyszałem o Międzynarodowym Legionie Ukrainy, wiedziałem, że tam pojadę, i już następnego dnia udałem się do ambasady, by się zaciągnąć” — napisał.

Wyjazd utrzymywał w tajemnicy. Według jego relacji jednej osobie powiedział, gdzie się znajduje, a jednej osobie na miejscu podał swoje prawdziwe nazwisko. Nie chciał, aby rodzina wiedziała o szczegółach jego decyzji. „Nie chciałem, żeby moja rodzina lub przyjaciele się martwili, i nie chciałem być tam traktowany inaczej” — tłumaczył.

Ojcu i macosze, aktorce Cheryl Hines, powiedział jedynie, że nie podejmie planowanej na lato pracy w kancelarii prawnej w Los Angeles. W tym czasie jego plany były już zupełnie inne — zamierzał dołączyć do walki po stronie Ukrainy.

Nie miał doświadczenia wojskowego. Trafił na północno-wschodni front wojny

Conor Kennedy przyznał, że nie miał żadnego doświadczenia wojskowego. Według źródła był jednak w dobrej kondycji fizycznej i gotów poświęcić życie dla sprawy Ukrainy. Został wysłany na północno-wschodni front wojny.

To właśnie swoje doświadczenia z tego okresu później opisywał w bardzo bezpośredni sposób. „Spodobało mi się bycie żołnierzem bardziej, niż się spodziewałem. To przerażające. Ale życie jest proste, a nagrody za odwagę i czynienie dobra są ogromne” — przyznał w instagramowym wpisie.

W źródle przytoczono również jego słowa: „Byłem też gotów tam zginąć”. Deklaracja pojawiła się w opisie jego decyzji o wstąpieniu do Międzynarodowego Legionu Ukrainy.

W Ukrainie Conor Kennedy spędził dwa i pół miesiąca. Z informacji zawartych w jego firmowej biografii wynika, że w 2022 r. wstąpił do Międzynarodowego Legionu Ukrainy i służył na froncie w obwodzie charkowskim. W biografii zaznaczono również, że był to wymagający czas, a Conor jest najbardziej dumny z pracy wykonanej tam wspólnie ze swoim oddziałem.

„Wiem, że miałem szczęście, że udało mi się wrócić”

Pobyt na froncie dobiegł końca i Kennedy wrócił do Stanów Zjednoczonych. We wpisie podkreślał, że zdawał sobie sprawę z ryzyka, które podjął. Nie ukrywał również, że jego powrót nie był dla niego czymś oczywistym.

„Wiem, że miałem szczęście, że udało mi się wrócić, ale ponownie podjąłbym wszystkie ryzyka, na które się wtedy zdecydowaliśmy” — napisał. Te słowa zamykały jeden etap jego historii, ale sprawa związana z wyjazdem do Ukrainy miała powrócić później w zupełnie innym kontekście.

Po powrocie do USA Conor Kennedy rozpoczął naukę w Georgetown Law. Obecnie pracuje jako prawnik w biurze kancelarii Wisner Baum w Los Angeles. Jego służba w Ukrainie została także wspomniana w firmowej biografii.

Rosja wydała nakaz aresztowania Conora Kennedy’ego

Rosyjskie władze oskarżyły Conora Kennedy’ego o bycie najemnikiem. Według źródła wnuk Roberta F. Kennedy’ego trafił na międzynarodową listę osób najbardziej poszukiwanych w Rosji. Następnie 12 sierpnia moskiewski sąd nakazał jego aresztowanie zaocznie.

Prawnicy Kennedy’ego zakwestionowali decyzję o aresztowaniu. Rosyjski sąd apelacyjny miał jednak odrzucić odwołanie podczas posiedzenia odbywającego się za zamkniętymi drzwiami.

Źródło podaje również możliwe konsekwencje rosyjskiego postępowania. Jeśli Conor Kennedy zostałby skazany, mógłby otrzymać wyrok od siedmiu do 10 lat więzienia. Zarzuty przedstawione przez rosyjskie władze odnoszą się do jego udziału w walkach po stronie Ukrainy.

Z obwodu charkowskiego do kancelarii w Los Angeles

Historia Conora Kennedy’ego łączy dwa zupełnie różne etapy jego życia opisane w źródle. Najpierw bez doświadczenia wojskowego zdecydował się na wyjazd, wstąpił do Międzynarodowego Legionu Ukrainy i znalazł się na froncie w obwodzie charkowskim. Później wrócił do Stanów Zjednoczonych, rozpoczął naukę i podjął pracę jako prawnik.

Dziś ponownie głośno jest o jego pobycie w Ukrainie. Tym razem powodem jest nakaz aresztowania Conora Kennedy’ego wydany zaocznie przez moskiewski sąd. Decyzja rosyjskich władz bezpośrednio wiąże się z jego wcześniejszą służbą po stronie Ukrainy, którą sam opisywał później publicznie.

Źródło: Plejada

Joanna Kryńska zauważyła niepokojące objawy. „Sytuacja była nienaturalna”

Joanna Kryńska od lat pojawia się w programach informacyjnych TVN24, a także w podcaście „Wywiad medyczny”. Dwa lata temu sama znalazła się jednak w sytuacji, w której kwestie zdrowotne przestały być jedynie tematem rozmów. Dziennikarka zmagała się z guzem mózgu, który wymagał operacji.

Pierwszy szczególnie niepokojący moment wydarzył się podczas prowadzenia programu „Na żywo”. Kryńska nagle nie wiedziała, co powiedzieć. Sytuacja była na tyle nietypowa, że zdecydowała się działać.

Nie był to jednak jedyny sygnał, który wcześniej wysyłał jej organizm. Dziennikarka zauważyła także silne i nietypowe bóle głowy. Początkowo uznała je za efekt zmęczenia, ale dolegliwości zaczęły wracać. Według jej relacji trwały około trzech minut i pojawiały się ponownie po kilku godzinach.

„Wiedziałam, że jak najszybciej muszę się czegoś dowiedzieć, przebadać się, bo sytuacja była nienaturalna. Już wcześniej moje ciało wysyłało sygnały: jakoś nienaturalnie, tak jak nigdy przedtem, bolała mnie głowa, choć nigdy wcześniej się na takie dolegliwości nie skarżyłam” — powiedziała.

Kryńska nie zignorowała objawów. Jak sama podkreślała później, czuła, że coś jest nie tak.

„Ja czułam się źle. Wiedziałam, że coś jest nie tak. Bałam się, ale strach nigdy nie przysłonił mi działania. Słuchałam lekarzy. Nadal to robię — badam się. Żyjcie życiem i okazujcie sobie zdrowotną troskę” — napisała na Instagramie.

Rezonans zmienił wszystko. Joanna Kryńska usłyszała o guzie mózgu

Dziennikarka zdecydowała się wykonać rezonans prywatnie. Już zachowanie lekarki sprawiło, że zaczęła podejrzewać, że wynik badania może oznaczać coś poważnego.

„Kiedy pani doktor chciała wiedzieć, jak się czuję i czy na badanie przyszłam sama, od razu byłam pewna, że coś jest nie tak” — opowiadała Joanna Kryńska.

Postanowiła zapytać wprost.

„Czy pani wie, co mi jest?” — zapytała.

Odpowiedź była jednoznaczna:

„Musi pani pójść do neurochirurga. I to jak najszybciej, bo ja tu widzę guza mózgu”.

To właśnie wtedy przypuszczenia dotyczące niepokojących objawów zmieniły się w konkretną informację medyczną. Dziennikarka TVN24 usłyszała, że konieczna jest pilna konsultacja z neurochirurgiem.

„Z szoku i przerażenia nie wiedziałam, jak zareagować”

Moment po usłyszeniu diagnozy Joanna Kryńska zapamiętała jako czas ogromnych emocji. W jej relacji pojawiają się szok, przerażenie i niepewność związana z tym, co stanie się dalej.

„Z szoku i przerażenia nie wiedziałam, jak zareagować. (...) Szłam korytarzem i nawet nie pamiętam, czy płakałam. Przytuliłam się do męża. On zadzwonił do mojej szefowej, że nazajutrz nie przyjdę na program. I to był moment, kiedy pomyślałam, że ja już nigdy do swojej pracy nie wrócę” — mówiła.

Jeszcze chwilę wcześniej prowadzenie programu było częścią jej codzienności. Po rozmowie z lekarką pojawiła się natomiast obawa, że zawodowe życie może wyglądać zupełnie inaczej.

Dalsze działania koncentrowały się już na leczeniu. Guz mózgu wymagał operacji.

Guz znajdował się w pobliżu aparatu mowy. Joanna Kryńska przeszła operację

Tuż przed zabiegiem Joanna Kryńska dowiedziała się, że guz prawdopodobnie był łagodny. Jak wynika z przekazanego materiału, miał rozmiar pięciocentymetrowego jajka. Znajdował się przy tym w pobliżu aparatu mowy.

Dla osoby, której praca jest nierozerwalnie związana z mówieniem przed kamerą, była to szczególnie trudna informacja. Kryńska podkreślała jednak, że zdecydowała się zaufać specjalistom.

„Bałam się, ale zaufałam specjalistom. Na szczęście wszystko się powiodło, a po zabiegu wciąż powtarzałam: ‘Żyję, mówię, włosy mi odrosną’. Do pracy wróciłam po prawie pięciu miesiącach” — opowiadała.

Operacja zakończyła się powodzeniem. Po zabiegu dziennikarka mogła mówić, a po czasie rozpoczęła drogę powrotną do swojego zawodowego życia.

Joanna Kryńska wróciła do pracy po prawie pięciu miesiącach

Powrót na antenę nie nastąpił od razu. Joanna Kryńska poinformowała, że do pracy wróciła po prawie pięciu miesiącach.

Dziś, odnosząc się do swojego zdrowia, mówi o regularnej kontroli i cyklicznych badaniach.

„Jestem zdrowa, sprawna, kontroluję się. Chodzę na cykliczne badania, traktuję je jako swój obowiązek” — powiedziała.

Historia choroby Joanny Kryńskiej zaczęła się od sygnałów, których wcześniej u siebie nie obserwowała — nietypowych bólów głowy oraz nagłego problemu podczas prowadzenia programu. Dziennikarka nie zignorowała sytuacji i zdecydowała się na badania. Rezonans doprowadził do wykrycia guza mózgu, a następnie do konsultacji neurochirurgicznej i operacji.

Po niemal pięciu miesiącach Kryńska wróciła do pracy. Jednocześnie nie zrezygnowała z kontroli swojego stanu zdrowia. Jak sama zaznacza, nadal się bada, a cykliczne kontrole traktuje jako obowiązek.

Źródło: Plejada

Jola Czaja w VIVIE! mówi wprost: "Kobiety potrzebują autentyczności i doświadczenia. Mojego doświadczenia"

– Przygoda z VIVĄ! trwa już ponad 20 lat. Ale przyszła też pora na nowe.
Bo otworzyły się nowe możliwości. Powstał Instagram, nowe formaty w telewizji. Jak zaczynałam pracę w VIVIE!, oglądaliśmy zdjęcia na prompterze, a na próbę robiliśmy polaroidy, żeby sprawdzić ustawienie światła. Czasy się zmieniły i trzeba się do nich dopasować. 
 

– Stworzyłaś profil Czaja Wyczaja… 
Początkowo to był mój pamiętnik. Pamiętnik stylistki. Instagram wtedy dopiero raczkował i pokazał mi go mój były mąż. To on założył mi konto, a później wspólnie z jego córką Julią zaczęliśmy wymyślać nazwę. Wyszliśmy od słowa „czaisz?”, którego często używamy, kiedy chcemy się upewnić, że ktoś rozumie, o co nam chodzi, albo potwierdza, że coś jest słuszne. I tak powstała Czaja Wyczaja – pamiętnik stylistki, która wyczaja, co nowego dzieje się w branży, modzie i na ulicy.

– A teraz śledzi Cię blisko 85 tysięcy osób.
Kobiety potrzebują autentyczności i doświadczenia. Mojego doświadczenia. I ja mogę im to dać. I chcę im to dać. 

– Ty wiesz nie tylko, jak ubrać gwiazdy, ale też zwykłe kobiety, jakie spotykasz na ulicach. 
Tak. I nie wstydzę się prawić im komplementy, nawet jeśli ich stylizacja nie jest moją zasługą (śmiech). Ostatnio wysiadałam z tramwaju i zobaczyłam fantastycznie ubraną, mniej więcej 65-letnią kobietę. Powiedziałam jej, że wspaniale wygląda. Wieczorem miałam od niej wiadomość w skrzynce, że bardzo mi dziękuje, bo zrobiłam jej dzień. Moja praca z Czaja Wyczaja polega na tym, że w kontekście mody szukam osobowości na ulicy. Uwielbiam komplementować Polki, które już teraz są świetnie ubrane. [...]

– Czy będzie niedyskrecją, jeśli zapytam Cię, co masz w szafie?
Teraz głównie piżamowe komplety składające się z szerokich spodni i z marynarko-koszul, uszytych z lejących, oddychających tkanin, głównie jedwabne. Mam też sporo wygodnych, dobrych jakościowo dresów, które są bardzo modne. Moje ubranie jest częścią mojego wizerunku, więc lubię wyjść z domu w ciuchach, które mają jakiś element czy gadżet, który wywołuje mój uśmiech. I oczywiście torebki. Ostatnio nie rozstaję się z taką dużą marki Goyard. 

Czytaj też: Kiedyś znała ją cała Polska. Katarzyna Laskowska nagle zniknęła z telewizji i zaczęła zupełnie nowy rozdział. Aż trudno uwierzyć, czym się zajęła

– Przez lata Twój styl ewoluował. 
Kiedyś mogłam nosić legginsy i szerokie koszulki. Dzisiaj nic nie może mnie opinać. Każda z nas się zmienia, to naturalny proces. I szafa też się zmienia, tylko że tego nie zauważamy, bo lubimy zatrzymywać ubrania.

– Po co, jeśli nigdy już ich nie założymy?
Bo chcemy mieć pamiątki, zatrzymać jakiś etap w życiu, który po prostu szkoda nam opuścić. Jak mówiłam, zajmuję się też porządkowaniem szaf, głównie kobiet. Nigdy więc nie mówię, że coś wyrzucamy, tylko „wyprowadzam ubrania na spacer” (śmiech). To działa. Z wiekiem człowiek wie, w czym się czuje najlepiej. 

– Kto Ci imponuje?
Wychowałam się na serialach „Dynastia” i „Seks w wielkim mieście”. Zawsze imponowały mi silne kobiety, takie jak Samantha Jones z „Seksu…” i Alexis Colby. One obie wchodziły i facetom w garniturach mówiły: „Ja tu rządzę!”. Podobała mi się ich siła. Patrzyłam na nie i zastanawiałam się, kiedy będzie mnie stać na taką odwagę i brawurę. 

– Stać Cię już na to?
Gdy trafiłam do telewizji, musiałam odbić się od wizerunku telewizyjnego stylisty. Styliści musieli wyglądać dziwnie, charakterystycznie, musieli być modowo „przekręceni” i szczupli. Trochę nie pasowałam do tego wyobrażenia. Mogę być radosna, mogę nawet odjazdowo się ubrać, ale nigdy nie będę kobietą o wadze piórkowej. Chyba jednak mój wizerunek, postać Czaja Wyczaja, nadaje się do telewizji, bo dostaję coraz więcej zaproszeń do różnych programów. To dlatego, że stać mnie na odwagę bycia sobą. 

 Czytaj też: Bez telewizora, bez paszportu, za to z wielkimi marzeniami. Tylko w VIVIE! Figura o młodości: "Wychowałam się w zgrzebnej Polsce i dla mnie piękno świata było ważne"

Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 24 września. 

Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska

Hanna Bieluszko usłyszała diagnozę w 2023 r.

Hanna Bieluszko, aktorka znana z popularnych seriali i związana z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, od 2023 r. mierzy się z rakiem jelita grubego. Choroba sprawiła, że jej codzienność zmieniła się diametralnie. Z aktywnej zawodowo artystki stała się pacjentką oczekującą na operację i kolejne etapy leczenia.

Wcześniej, w rozmowie z Onet Kultura, aktorka mówiła o tym, jak ogromnym wyzwaniem okazała się dla niej choroba oraz konsekwencje leczenia. Podkreślała także, jak ważny jest dla niej powrót do pracy artystycznej i na scenę. Teraz Hanna Bieluszko opowiedziała o swojej historii w „Dzień dobry TVN”. W materiale zatytułowanym „Zanim będzie za późno” wróciła do momentu, w którym zaczęły się jej problemy zdrowotne.

CZYTAJ TEŻ: Bartłomiej Kasprzykowski zachwycił na ściance. Aktor zmienił się nie do poznania i ujawnił kulisy metamorfozy

„Z momentu na moment moje życie nagle zmieniło się o 180 stopni”

Aktorka przyznała, że dziś, mając wiedzę o swojej chorobie, inaczej podeszłaby do badań i pierwszych sygnałów wysyłanych przez organizm. „Gdybym wiedziała wtedy to, co teraz wiem, to nie czekałabym ani chwili. Gdybym mogła się cofnąć o tego czasu, kiedy byłam silną, zdrową Hanią, to powiedziałabym sobie teraz: «Byłaś po prostu głupia»”, mówiła.

Bieluszko opowiedziała także, jak wyglądały pierwsze badania. Początkowo lekarze nie wiedzieli dokładnie, co jej dolega. Wyniki wykazały bardzo silną anemię. Dopiero później wykonano kolonoskopię. „Z momentu na moment moje życie nagle zmieniło się o 180 stopni. Zamiast być czynną aktorką, stałam się pacjentką, czekającą na operację. Pierwsze badania pokazały bardzo silną anemię. Na sam koniec zostawiono kolonoskopię i okazało się, że to rak jelita grubego”, wyznała.

Hanna Bieluszko mówi o wstydzie związanym z kolonoskopią

Aktorka zwróciła też uwagę na problem, który jej zdaniem wciąż towarzyszy rozmowom o raku jelita grubego i badaniach takich jak kolonoskopia. Jak mówiła w „Dzień dobry TVN”, ludzie potrafią reagować na ten temat w nietypowy sposób. „Bo można powiedzieć o raku piersi, krtani, a obszar brzucha jest wstydliwy”, przyznała.

Bieluszko nie ukrywała emocji, gdy mówiła o swoim doświadczeniu. Zestawiła dyskomfort związany z badaniem z tym, czego doświadcza obecnie podczas choroby i leczenia. „Te przykrości związane z kolonoskopią są niczym w porównaniu z chorobą, którą teraz przeżywam. Możesz normalnie żyć, spotykać się z ludźmi, a nie być podłączoną do kroplówki po kilka godzin dziennie”, powiedziała ze łzami w oczach.

Aktorka chce wrócić na scenę

Mimo trudności związanych z leczeniem Hanna Bieluszko nie zamierza rezygnować z pracy artystycznej. Jak wcześniej podkreślała, powrót na scenę pozostaje dla niej jednym z najważniejszych celów. W walce z chorobą ogromne znaczenie ma dla niej również wsparcie bliskich oraz środowiska teatralnego. Aktorka otwarcie mówi o swoich doświadczeniach, pokazując, jak nagle choroba może zmienić codzienne życie i zawodowe plany.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Widzowie przecierali oczy po występie Marcina Maciejczaka. Tego się nie spodziewali. W komentarzach zawrzało

Gloria Steinem: Buntowniczka

Gloria Steinem stała się wielką postacią drugiej fali feminizmu z lat 60. i 70. ubiegłego wieku. Pierwsza fala dotyczyła głównie praw wyborczych i dostępu do edukacji. Druga skupiała się na równouprawnieniu społecznym i osobistym. Chodziło o równouprawnienie kobiet w pracy, edukacji i polityce, walkę z dyskryminacją i nierównością płac, prawo kobiet do decydowania o własnym ciele, między innymi o dostęp do antykoncepcji i aborcji, przeciwdziałanie przemocy domowej i se**ualnej. Gloria Steinem przytaczała często powiedzenie swojej znajomej i innej wielkiej postaci feminizmu – Florynce „Flo” Kennedy: „Gdyby mężczyźni mogli zachodzić w ciążę, aborcja byłaby sakramentem”. Sama poddała się jej jako młoda kobieta, nie założyła rodziny, a za mąż wyszła dopiero w wieku 66 lat za Davida Bale’a, przedsiębiorcę i aktywistę na rzecz ochrony środowiska, ojca słynnego aktora Christiana Bale’a.

Dziewczynka opiekunka 

Jak wiele kobiet, których młodość przypadła na lata 50., zakładała, że pewnie wyjdzie za mąż i urodzi dzieci. Miała nawet chłopaka jak z obrazka. Pięknego lotnika, który dla fasonu w jednej ręce trzymał wolant, a w drugiej papierosa. Do tego pochodził z wpływowej nowojorskiej rodziny. Ale uciekła od niego, bo nie chciała być „dodatkiem” do jego pozycji. Świat dopiero był przed nią. Gloria Marie Steinem urodziła się 25 marca 1934 roku w Toledo, w stanie Ohio. Jej dzieciństwo nie przypominało klasycznej amerykańskiej historii sukcesu. Ojciec Leo był wędrownym handlarzem antykami. Rodzina prowadziła nomadyczny tryb życia. Jej matka Ruth była dziennikarką, a raczej chciała nią być, bo ze względu na domowe obowiązki zrezygnowała z zawodu. Mała Gloria obserwowała matkę i widziała, jak próbuje godzić różne role i jak bardzo sobie z tym nie radzi. Czuła jej smutek, żal z powodu zmarnowanego talentu i niewykorzystanych możliwości. Po rozwodzie rodziców 10-letnia dziewczynka została z mamą, która zmagała się z problemami psychicznymi, trafiała do szpitali i miała epizody związane z urojeniami i halucynacjami.

Opieka nad mamą przyczyniła się do tego, że nie pragnęła dzieci. Na pytanie o nie odpowiadała: „Miałam już jedno – własną matkę”. Podkreślała, że opieka dziecka nad rodzicem sprawia, że „masz wypaczony obraz opieki nad kimś” i ma to na ciebie wpływ.

Gloria w mniejszości 

Po studiach na politologii dostała stypendium Chestera Bowlesa i wyjechała do Indii. Spędziła tam około dwóch lat, podróżując, obserwując lokalne ruchy społeczne i ucząc się pracy u podstaw. Ten okres okazał się jednym z najważniejszych doświadczeń jej życia. Zetknęła się z ubóstwem, o którego skali nie miała pojęcia. Po raz pierwszy jako biała kobieta była w mniejszości.
Ale przede wszystkim poznała ruch radykalnych zwolenników Mahatmy Gandhiego. Brała udział w działalności grup inspirowanych gandhizmem i poznała idee oddolnej organizacji społecznej. Wędrowała od wioski do wioski z lokalnymi aktywistami, ucząc się zasad działania ruchów społecznych i pracy z ludźmi.

Doświadczenie to uświadomiło jej, że prawdziwa, trwała zmiana społeczna rodzi się oddolnie, poprzez bezpośredni dialog z ludźmi, a nie poprzez decyzje odgórnych elit politycznych.

Jestem króliczkiem

Kiedy wróciła do Stanów Zjednoczonych, wybrała dziennikarstwo. Nie było to łatwe środowisko dla kobiety, która chciała pisać o polityce i sprawach społecznych. W męskich redakcjach lat 50. i 60. kobiety często trafiały do takich działów jak moda, uroda, kuchnia, styl życia. Steinem chciała czegoś innego. Interesowały ją wybory, politycy, społeczne nierówności i historie ludzi, których głos rzadko trafiał na pierwsze strony gazet.

Przełom przyszedł w 1963 roku, kiedy dla magazynu „Show” zgodziła się pracować pod przykryciem jako króliczek w nowojorskim Playboy Club. Tekst „I was a Playboy Bunny” okazał się wielkim sukcesem, a zarazem był ważny społecznie. Odsłonił rzeczywistość pracy kobiet zatrudnianych jako kelnerki: niskie płace, upokarzające reguły i kontrola wyglądu, s***ualizacja pracownic. Gloria pisała o obowiązkowych badaniach ginekologicznych jako warunku zatrudnienia oraz o rasistowskich uwagach do czarnoskórych dziewczyn – „króliczków z czekolady”. W 1968 roku współtworzyła „New York Magazine”, gdzie zajmowała się polityką i tematami społecznymi. Coraz wyraźniej interesował ją także rozwijający się ruch wyzwolenia kobiet.

Do feminizmu nie doszła przez abstrakcyjną teorię. W dużej mierze doprowadziło ją do niego jej doświadczenie. W 1969 roku podczas publicznego spotkania poświęconego prawu do przerywania ciąży w Nowym Jorku Steinem opowiedziała o aborcji, którą przeszła w Londynie jako 22-latka. Była to aborcja nielegalna, a przyznanie się do niej, nawet po latach, ryzykowne i obciążone społecznym potępieniem. Publiczne ujawnienie własnej historii stało się jednak dla Glorii ważnym momentem – po raz pierwszy zobaczyła, jak osobiste doświadczenie może stać się częścią politycznej rozmowy.

Gloria Steinem poświęciła potem lata pracy, by przekształcić doświadczenia, o których kobiety mówiły szeptem, w kwestie publiczne. Przemoc, molestowanie, nierówne płace, ograniczony dostęp do antykoncepcji i aborcji, brak kobiet w polityce czy niewidzialna praca wykonywana w domu przestały być wyłącznie „prywatnymi sprawami”.

Jej sposób myślenia można streścić właśnie w tym duchu: od pojedynczej historii do systemu. Jeśli tysiące kobiet opowiadają podobne historie, problem nie leży wyłącznie w nich. Być może problem tkwi w regułach, według których działa społeczeństwo.

Własnym głosem

Najbardziej widocznym symbolem tej zmiany stał się magazyn „Ms.”. W 1971 roku Steinem, Patricia Carbine, Letty Cottin Pogrebin i inne feministki zaczęły tworzyć pismo, które miało mówić o kobietach inaczej niż popularne magazyny kobiece. Pierwszy numer ukazał się jako specjalny dodatek do „New York Magazine” w grudniu 1971 roku, a w 1972 roku „Ms.” stał się samodzielnym magazynem. Steinem była jego redaktorką przez 15 lat, a później pozostała związana z tytułem jako jedna z jego założycielek i członkini zespołu doradczego.
„Ms.” nie był po prostu kolejnym magazynem dla kobiet. Miał  być miejscem, w którym kobiety mogły mówić własnym głosem o polityce, pracy, s**sie, rodzinie, prze**cy i ambicjach. Poruszał  kwestie aborcji, s**sizmu, wyrównania płac czy przemocy domowej. Sam pomysł był rewolucyjny, bo odwracał tradycyjny model prasy kobiecej. Zamiast pytać, jak kobieta może lepiej dopasować się do świata, pytano, dlaczego świat został urządzony właśnie w taki sposób.

Steinem rozumiała siłę mediów. Wiedziała, że ruch społeczny potrzebuje nie tylko idei, lecz także języka, opowieści i widoczności. Pismo „Ms.” pozwalało połączyć te elementy. Feminizm przestawał być niszową działalnością aktywistek, a stawał się częścią głównego nurtu amerykańskiej kultury.

Pismo było błyskotliwe i odkrywcze. Na pierwszej okładce „Ms.” znalazła się bogini Kali z ośmioma rękami, w których trzymała między innymi: żelazko, patelnię, kierownicę, telefon, lustro i maszynę do pisania. Bohaterem  jednej z późniejszych okładek był prezydent Jimmy Carter przedstawiony jako kobieta w ciąży, a tytuł brzmiał: „Carter Discovers »Life Is Unfair«” (Carter odkrywa, że życie jest niesprawiedliwe). Była to ironiczna reakcja na jego wypowiedź dotyczącą finansowania aborcji.

W 1978 roku Steinem napisała swój słynny tekst „If Men Could Menstruate” (Gdyby mężczyźni mogli miesiączkować). Był to satyryczny esej – autorka wyobrażała sobie świat, w którym to mężczyźni miesiączkują i natychmiast budują na tym przewagi. Tekst ukazał się w październikowym numerze „Ms.” i stał się jednym z najbardziej znanych feministycznych tekstów tamtych lat. Szybko zresztą zrozumiała również, że samo pisanie nie wystarczy. W 1971 roku współtworzyła National Women’s Political Caucus, organizację mającą zwiększać udział kobiet w polityce. Sama miała wokół siebie wspaniałą grupę kobiet. Należały do niej: Shirley Chisholm, pierwsza czarnoskóra kobieta wybrana do Kongresu USA, Betty Friedan, autorka książki „Mistyka kobiecości”, prawniczka Florynce Kennedy, jedna z najbardziej radykalnych feministek w Stanach, Alice Walker, autorka „Koloru purpury”, czy Margaret Sloan-Hunter, czarnoskóra feministka i lesbijka, która dbała o to, by pismo wspierało także osoby LGBT+.

W późniejszych latach sama Gloria Steinem jasno opowiadała się po stronie osób transpłciowych. Mówiła: „Wierzę, że osoby transpłciowe, w tym te, które przeszły transformację, żyją prawdziwym, autentycznym życiem. Te życia powinny być celebrowane, a nie kwestionowane”. Była to również forma odpowiedzi na jej własne wcześniejsze, kontrowersyjne wypowiedzi z lat 70.

Dyskusje w kręgu

Była na pewno bardzo atrakcyjną kobietą. Nosiła charakterystyczne Ray-Bany Aviatory, duże męskie okulary w cienkich oprawkach. Jej styl łączył wyluzowaną elegancję lat 70., elementy boho i świadome manifestowanie kobiecości jako narzędzia walki o prawa kobiet. Długie proste włosy, rozjaśnione przy twarzy, sposób mówienia i niezwykła zdolność formułowania zdań, które natychmiast trafiały do mediów, stały się jej znakiem rozpoznawczym. Była fotogeniczna i świadoma siły obrazu, ale jednocześnie drażniło ją sprowadzanie czyjejś działalności do wyglądu. Jej przyjaciółka, słynna projektantka Diane von Fürstenberg, podsumowała to słowami, że Gloria „odczarowała wizerunek feministki – pokazała, że można być atrakcyjną, kochać modę i jednocześnie walczyć o zmianę świata”.

W jej nowojorskim domu, w prestiżowej dzielnicy Upper East Side, przez dziesięciolecia spotykali się aktywiści, pisarki, politycy i młode kobiety rozpoczynające działalność społeczną. W słynnym salonie odbywały się Talking Circles – kręgi dyskusyjne, w których brały udział kobiety z całego świata. W środku stał legendarny czerwony fotel, na którym siadała gospodyni tych spotkań. Gościła tu nie tylko aktorka Jane Fonda czy pisarka Alice Walker, ale też Wilma Mankiller, przyjaciółka Glorii i pierwsza kobieta pełniąca funkcję głównej przywódczyni Narodu Czirokezów. Gdy zmarła, jej wielbiciele z całego świata palili ogniska, żeby oświetlić jej drogę do nieba. Taka to była postać.

Gloria i mężczyźni

Sama Gloria miała wiele romansów i relacji. Była związana z reżyserem Mikiem Nicholsem, twórcą między innymi „Absolwenta” i „Kto się boi Virginii Woolf?”. Przypisywano jej romans z Henrym Kissingerem, choć sama temu zaprzeczyła: „Nie jestem taką masochistką, a on takim sadystą”, mówiła w typowy dla siebie sposób błyskotliwymi bon motami. Była uznaną dziennikarką, obracała się w świecie nowojorskiej elity pisarzy, polityków i biznesmenów. Trudno się dziwić, że jednym z elementów jej biografii, które przez lata budziły zainteresowanie, było życie osobiste.

W latach 70. i 80. jej wieloletnim partnerem życiowym został J. Stanley Pottinger, prawnik i wysoki urzędnik Departamentu Sprawiedliwości USA za czasów Geralda Forda. Na przełomie lat 80. i 90. Steinem spotykała się z potężnym miliarderem, wydawcą i magnatem nieruchomości Mortimerem „Mortem” Zuckermanem. Ich relacja przyciągała uwagę nowojorskich salonów i brukowców. Związek z tak wpływowym kapitalistą wywoływał skrajne emocje w środowisku radykalnych feministek, jednak dla samej Glorii był ważnym doświadczeniem osobistym. Sama później mówiła, że był to jedyny okres jej życia, kiedy pozostawała w związku z mężczyzną, którego wartości polityczne nie były zgodne z jej własnymi.
Steinem długo nie wychodziła za mąż. Dla kobiety, która stała się symbolem niezależności, był to także świadomy wybór pozostawania poza tradycją życia rodzinnego. Jak mawiała, nie chciała wpaść w pułapkę patriarchatu. 

Jednak w 2000 roku, mając 66 lat, po raz pierwszy zdecydowała się na ślub, dodajmy jednak – w obrządku Czirokezów. „Kto by się nie skusił?”, wspominała z uśmiechem. Jej mężem został przedsiębiorca i działacz na rzecz ochrony środowiska David Bale, ojciec aktora Christiana Bale’a. Małżeństwo trwało krótko. Bale zmarł w 2003 roku na chłoniaka. Często wspominała męża, mówiąc w wywiadzie dla „Guardiana”, że to on sprawił, że czuła głęboko i nauczyła się żyć teraźniejszością. Powiedziała też wzruszająco, że to David nauczył ją umierania. 

Steinem nie traktowała jednak samotności jako ideologicznego celu. Jej życie pokazuje raczej, że niezależność nie musi oznaczać izolacji. Przez dekady otaczała się ludźmi, tworzyła przyjaźnie i polityczne sojusze, a jej działalność była oparta na relacjach. Nie odrzucała bliskości – odrzucała przekonanie, że kobieta musi poświęcić własną niezależność, żeby na nią zasłużyć.

Gloria i agenci CIA

Nie była święta ani bez skazy. Nieraz ją krytykowano. Przez lata była oskarżana o to, że reprezentuje przede wszystkim perspektywę białych, wykształconych kobiet z klasy średniej. Feministyczny ruch był i pozostaje wewnętrznie różnorodny, a spory o rasę, klasę społeczną, s***ualność i reprezentację były jego częścią. Zarzucano jej, że zbyt rzadko łączyła prawa kobiet z nierównościami społecznymi i kwestiami kolonializmu. Krytykowano ją za stanowisko w sprawach Bliskiego Wschodu i za to, że nie zawsze reagowała w sposób, którego oczekiwały od niej bardziej radykalne środowiska feministyczne. Na przykład nie protestowała w sprawie wykorzystywania s***ualnego palestyńskich kobiet. Zarzucano jej też nadmierne upolitycznienie. Była blisko związana z Partią Demokratyczną i przez lata wspierała jej kandydatów, choć sama formalnie do partii nie należała. Zaskakująca była z jej strony obrona Billa Clintona po ujawnieniu jego s***ualnych ekscesów w Gabinecie Owalnym. W 1998 roku w „The New York Times” Steinem pisała, że zachowanie Clintona nie powinno być automatycznie utożsamiane z molestowaniem s***ualnym. Później przyznała, że nie napisałaby tego samego tekstu w taki sam sposób.

Wiele osób wypominało jej też współpracę z CIA, co było jednym z najbardziej kontrowersyjnych rozdziałów tej biografii. Gloria Steinem nie była agentką CIA w potocznym znaczeniu tego słowa, ale w latach 50. i 60. kierowała organizacją Independent Research Service, która otrzymywała finansowanie od CIA. I była tak zwanym zasobem agencji. Organizowała wyjazdy młodych Amerykanów na Światowe Festiwale Młodzieży i Studentów, które były wydarzeniami inicjowanymi w dużej mierze przez ZSRR i środowiska komunistyczne. Nie ukrywała, że uważała wówczas tę współpracę za uzasadnioną walkę z sowiecką propagandą. Jej późniejsze publiczne wypowiedzi na temat CIA były jednym z powodów, dla których ta część jej biografii przez lata budziła kontrowersje.

Steinem pracowała niemal do końca życia. Jeszcze w ostatnich latach pisała, udzielała wywiadów i komentowała amerykańską politykę. Nie wycofała się z debaty o prawach reprodukcyjnych, mimo że rzeczywistość polityczna Stanów Zjednoczonych za czasów Donalda Trumpa zaczęła podważać część zdobyczy, które jej pokolenie uważało za utrwalone. 

Koniec epoki

Wiadomość o jej śmierci została przyjęta nie tylko jak odejście znanej aktywistki, ale jak zamknięcie pewnej epoki amerykańskiej historii. Przez ponad pół wieku Steinem była jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów ruchu kobiet.

A jednak trudno powiedzieć, że jej historia się skończyła. Być może właśnie dlatego, że Gloria Steinem nigdy nie traktowała feminizmu jako projektu, który może zostać ukończony. W jej rozumieniu każda generacja otrzymuje coś od poprzedniej, a następnie musi zdecydować, co z tym zrobić. W dokumencie Netflixa „Famous Last Words”, nagranym w lutym 2025 roku i wyemitowanym dopiero po jej śmierci, mówiła o własnym życiu, sławie i śmierci. Podkreślała, że nie chciała być przedstawiana jako jedna twarz ruchu feministycznego, ponieważ ruch ten zawsze był różnorodny. W swoim końcowym przesłaniu mówiła o znaczeniu opowiadania własnych historii, wzajemnym szacunku, robieniu tego, co się kocha, i zachowaniu własnej wyjątkowości.

Jej ostatni esej, opublikowany w „The New Yorker” w dzień po jej śmierci, był z kolei rodzajem podsumowania życia. Steinem pisała w nim, że feminizm to wiara w pełne człowieczeństwo wszystkich ludzi. W humanizm. Podkreślała wagę starszych pokoleń, które są świadkiem tego, jak długą drogę przeszliśmy jako społeczeństwo i ile udało się osiągnąć. 

Jej biografia to opowieść o kobiecie, która nie dostała gotowej mapy, więc przez całe życie podróżowała, pytała, słuchała i sama ją rysowała. I o tym, że największe zmiany często zaczynają się nie od wielkiej deklaracji, lecz od bardzo prostego gestu – od uznania, że czyjeś doświadczenie zasługuje na to, by zostać usłyszane.

Tekst Agnieszka Dajbor
 

Tekst ukazał się w magazynie VIVA! nr 18/2026

Bartłomiej Kasprzykowski zrzucił 21 kilogramów. Metamorfoza zrobiła wrażenie

Powodem była jego wyraźna metamorfoza. Bartłomiej Kasprzykowski w ciągu niespełna roku zrzucił 21 kilogramów. Zmiana sylwetki była tym bardziej widoczna, że aktor odpowiednio dobrał premierową stylizację, która podkreśliła efekty jego pracy.

49-latek zdecydował się na marynarkę w pionowe biało-granatowe pasy. Zestawił ją z prostym, białym T-shirtem, czarnymi spodniami o luźniejszym kroju oraz skórzanymi butami na grubszej podeszwie. Całość miała nowoczesny, swobodny charakter.

Metamorfoza nie była, jak sam podkreślał, efektem stosowania modnych „zastrzyków na odchudzanie”. Aktor wskazywał przede wszystkim na zmianę dotychczasowych przyzwyczajeń oraz lepsze zrozumienie własnego ciała. To właśnie stopniowa zmiana codziennych nawyków miała pomóc mu osiągnąć cel. Kasprzykowski nie ukrywał również, że w całym procesie duże znaczenie miało uporządkowanie codziennego życia.

CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Rymanowski miał zupełnie inny plan na życie. Wszystko zmieniło się po trzech odmowach

Diagnoza ADHD okazała się dla niego przełomem

Jednym z ważnych momentów w procesie zmian była dla Bartłomieja Kasprzykowskiego diagnoza ADHD w dorosłym życiu. Pomogła mu ona lepiej poukładać codzienną rutynę i zrozumieć własne funkcjonowanie. Aktor otwarcie mówił o tym, że właśnie zrozumienie własnego ciała i zmiana podejścia do codziennych przyzwyczajeń odegrały istotną rolę w jego metamorfozie. Nie był jednak w tym procesie sam. Ważnym wsparciem okazała się jego wieloletnia partnerka Tamara Arciuch, która dbała o zbilansowaną domową dietę, a z czasem para zaczęła również wspólnie ćwiczyć na siłowni. Aktywność fizyczna stała się więc kolejnym elementem zmian, które wprowadził Bartłomiej Kasprzykowski.

Wspólne podejście do nowych nawyków pokazuje, że para pozostaje blisko siebie nie tylko na scenie i podczas zawodowych projektów. 

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Widzowie przecierali oczy po występie Marcina Maciejczaka. Tego się nie spodziewali. W komentarzach zawrzało

Marcin Maciejczak jako Sylwia Grzeszczak. Widzowie nie kryli zaskoczenia

Marcin Maciejczak jest jednym z uczestników obecnej edycji „Twoja twarz brzmi znajomo”. Wokalista ma już na swoim koncie zwycięstwo w trzeciej edycji „The Voice Kids”, a teraz mierzy się z kolejnymi metamorfozami w popularnym programie.

W ostatnim odcinku przypadło mu zadanie wcielenia się w Sylwię Grzeszczak. Jego występ spotkał się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem internautów. Widzowie zwracali uwagę zarówno na wokalną stronę wykonania, jak i samą metamorfozę uczestnika. Maciejczak ostatecznie nie wygrał odcinka. W punktacji triumfował Rafał Brzozowski. Nagranie z występu młodego wokalisty cieszy się jednak równie dużą popularnością jak film z wykonaniem zwycięzcy.

Internauci komentują ocenę jurorów. „Dla mnie to była Sylwia 1:1”

Emocje po występie nie skończyły się wraz z programem. Pod nagraniem z wykonaniem Marcina Maciejczaka pojawiło się wiele komentarzy zachwyconych widzów. Część internautów odniosła się także do oceny jurorów i kwestii podobieństwa uczestnika do Sylwii Grzeszczak. „Nie zgadzam się z jurorkami — dla mnie to była Sylwia 1:1. Wielkie brawa, Marcinie, kobiety ci świetnie wychodzą”, można przeczytać wśród reakcji. Inna osoba przyznała, że nie spodziewała się takiego efektu. „Nie wiem czemu, ale kompletnie nie spodziewałam się, że Marcin zaśpiewa to 1:1! Ten występ jest mega, a sama metamorfoza jest genialna!”, napisano.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn nie był na ślubie Filipa Chajzera. Małgorzata Walczak zdradza, jak dziś wyglądają rodzinne relacje

Fani Marcina Maciejczaka już typują jego sukces w programie

Nie zabrakło również wyjątkowo mocnych deklaracji dotyczących dalszego udziału wokalisty w „Twoja twarz brzmi znajomo”. Jeden z komentujących stwierdził wprost: „Powiem jedno: chłopie, Ty wygrasz tę edycję!”. Jeszcze inna osoba opisała moment, w którym przypadkowo zobaczyła występ w telewizji. „Nie no to jest jakieś szaleństwo. Ja włączyłam to randomowo w telewizji na refrenie i myślałam, że to Sylwia przyszła śpiewać z Marcinem jako Liberem”, czytamy.

Pod nagraniem pojawiały się także krótsze, ale równie entuzjastyczne reakcje. „Marcin jesteś niesamowity”, „Wielkie brawa, dla mnie, najlepszy uczestnik tego programu” oraz „Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę Marcin”, pisali widzowie.

Choć tym razem Marcin Maciejczak nie zdobył najwyższej liczby punktów, jego przemiana w Sylwię Grzeszczak wywołała wśród internautów ogromne emocje. Reakcje widzów pokazują, że występ zdecydowanie nie przeszedł bez echa.

CZYTAJ TEŻ: Bianka Chajzer podzieliła się nowymi kadrami ze ślubu. Padły bardzo osobiste słowa

Niewiele brakowało, a Bogdan Rymanowski poszedłby zupełnie inną drogą. Zdecydował przypadek. Wywiad VIVA!

[...]

– Zostałeś dziennikarzem, choć studiowałeś prawo. 

A jeszcze wcześniej chciałem być piłkarzem, ale nie przyjęto mnie do żadnego z trzech krakowskich klubów. W związku z tym musiałem skończyć liceum i iść na studia. 

– Musiałeś skończyć liceum? 

Musiałem, ale to cud, że mi się udało. Do dzisiaj dziękuję mojej profesorce od matematyki, pani Cięciwie, że na maturze popatrzyła na mnie łaskawym okiem i postawiła mi trójkę. Potem miałem do wyboru trzy humanistyczne kierunki studiów. Wybrałem prawo. Uważam, że nie trzeba kończyć dziennikarstwa, żeby być dziennikarzem, ale trzeba je praktykować. A ja praktykowałem od wczesnych lat, bo pod koniec lat 80., gdy działałem w opozycji, wydawałem nielegalne gazetki. Byłem naczelnym „Biuletynu Młodzieży Walczącej”. A prawo studiowałem, bo była we mnie dusza bojownika o prawa człowieka, a poza tym chciałem walczyć z komuną i mieć w zanadrzu wiedzę na temat paragrafów, które mógłbym przywołać, gdyby mnie aresztowano. Okazuje się, że i tak nie mógłbym odmówić zeznań, ale odpowiedzi na każde kolejne pytanie już tak. Gdy zmieniła się rzeczywistość, postanowiłem wziąć udział w konkursie na reportera Radia Kraków. Dostałem się na staż. Traf chciał, że dziennikarzem był tam wtedy Edward Miszczak, który zauważył mnie i powiedział: „Co tu się będziesz męczył. To jest radio państwowe i ono jest już passé. Ale tworzymy nowe świetne radio prywatne”. I ściągnął mnie do RMF. Dokładnie 17 października 1990 roku o godzinie 17, w swoje urodziny, przeczytałem pierwszy serwis informacyjny. Wsiąkłem na amen.

[...]

Rozmawiała Katarzyna Piątkowska

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który będzie dostępny w sprzedaży od czwartku 24 września.