Izabela Kuna użyła wulgarnego słowa w programie na żywo. Widzowie „Tańca z Gwiazdami” zareagowali

To właśnie tam doszło do sytuacji, która szybko zaczęła budzić emocje. Izabela Kuna została zapytana przez Paulinę Sykut-Jeżynę o jedną z postaci, którą wykreowała w filmie „Teściowie". Prowadząca chciała wiedzieć, jak na udział aktorki w „Tańcu z Gwiazdami” zareagowałaby Wanda. Odpowiedź Kuny była wyjątkowo bezpośrednia. Gwiazda na antenie użyła wulgarnego słowa „k*rwa”. Wszystko wydarzyło się podczas programu emitowanego na żywo.

Reakcja w studiu nie wskazywała początkowo, że wypowiedź aktorki może mieć dalszy ciąg. Zgromadzona publiczność wiwatowała, a w mediach społecznościowych pojawiły się komentarze widzów, którym spodobała się spontaniczność Izabeli Kuny. Według źródła część fanów podkreślała, że aktorka „jest po prostu sobą”. Jej zachowanie zostało więc odebrane przez część odbiorców jako kolejny przejaw naturalności, z którą jest kojarzona.

CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mandaryna o powrocie do Michała Wiśniewskiego. „Dzieci znalazły do nas dodatkową drogę"

Do KRRiT wpłynęły skargi po słowach Izabeli Kuny

Nie wszyscy widzowie „Tańca z Gwiazdami” podeszli jednak do sytuacji w taki sam sposób. Wulgarne słowo wypowiedziane na wizji spotkało się także z negatywną reakcją. Sprawa nie zakończyła się wyłącznie na komentarzach dotyczących zachowania aktorki.

Po emisji programu do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wpłynęły skargi dotyczące „Tańca z Gwiazdami”. Informację tę potwierdziła rzeczniczka KRRiT Anna Ostrowska. W odpowiedzi przekazanej Pudelkowi powiedziała: „Potwierdzam, że otrzymaliśmy skargi dotyczące audycji "Taniec z Gwiazdami". KRRiT podejmie w tej sprawie działania wyjaśniające”. Oznacza to, że sytuacja z udziałem Izabeli Kuny stała się przedmiotem oficjalnych zgłoszeń do KRRiT. Na tym etapie nie ma mowy o rezultacie tych działań. Jak informują media, za emisję wulgaryzmów nadawcy może grozić oficjalne upomnienie, a w najgorszym wypadku – kara pieniężna.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ujawniono przyczynę śmierci Witolda Płóciennika. Śledczy przekazali ważne ustalenia

Sekcja zwłok Witolda Płóciennika. Ujawniono bezpośrednią przyczynę śmierci

Jak przekazano, bezpośrednią przyczyną zgonu była ostra niewydolność oddechowo-krążeniowa. To jeden z najważniejszych dotychczas ujawnionych elementów postępowania dotyczącego śmierci Witolda Płóciennika.

Śledczy analizowali również zmiany pośmiertne oraz rozwój nekrofauny. Z tych ustaleń wynika, że data śmierci mężczyzny może odpowiadać dacie jego zaginięcia. To jednak nie kończy postępowania. Prowadzone są kolejne czynności, które mają pozwolić na przygotowanie pełnej opinii biegłego.

Jedną z najistotniejszych kwestii było sprawdzenie, czy na ciele Witolda Płóciennika znajdowały się ślady mogące wskazywać na udział innych osób. Śledczy dokładnie zbadali ciało pod kątem ewentualnych urazów. Oględziny zewnętrzne i wewnętrzne nie dostarczyły podejrzeń o mechaniczne działanie osób trzecich. Nie stwierdzono również przesłanek wskazujących na to, że śmierć mogła nastąpić w wyniku samob*jstwa. Na ciele nie ujawniono żadnych obrażeń.

Te ustalenia mają istotne znaczenie dla dalszego postępowania, jednak nie oznaczają jego zakończenia. Prokuratura nadal prowadzi czynności i oczekuje na wyniki kolejnych badań.

CZYTAJ TEŻ: Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza przeszła metamorfozę. Kalina zaskoczyła nowym wyglądem

Prokuratura kontynuuje śledztwo w sprawie śmierci Witolda Płóciennika

Choć dotychczas zgromadzone informacje nie wskazują na popełnienie przestępstwa, Prokuratura Rejonowa w Sulęcinie prowadzi śledztwo w kierunku nieumyślnego spowodowania śmierci. Jak wskazano w przekazanych informacjach, jest to standardowa procedura w tego typu sprawach.

W trakcie wtorkowych czynności biegli pobrali wycinki tkankowe. Materiał zostanie poddany szczegółowym badaniom mikroskopowym. To właśnie ich wyniki mają pozwolić na dalsze ustalenia dotyczące przyczyny śmierci Witolda Płóciennika. Dopiero po otrzymaniu wyników tych badań biegły z zakresu medycyny sądowej sporządzi ostateczną, pisemną opinię. Dokument ma precyzyjnie określić przyczyny tragedii. Śledczy kontynuują postępowanie, a kolejne decyzje procesowe mają zostać podjęte po zgromadzeniu pełnej dokumentacji.

Ciało Witolda Płóciennika odnaleziono przy jeziorze Krzywe

Witold Płóciennik pracował w okolicach Lubniewic nad nowym serialem. Po wolnym weekendzie nie pojawił się jednak ponownie na planie zdjęciowym. Ślad po nim zaginął w sobotę, 29 sierpnia. Prowadzona od poniedziałku szeroko zakrojona akcja poszukiwawcza trwała cztery dni. Jej finał okazał się tragiczny. 3 września cywilny ochotnik odnalazł ciało Witolda Płóciennika w kompleksie leśnym nieopodal bagnistych terenów w rejonie jeziora Krzywe.

Miejsce odnalezienia ciała znajdowało się w gminie Lubniewice. To właśnie w tym rejonie prowadzono wcześniej poszukiwania zaginionego operatora.

Witold Płóciennik był cenionym operatorem filmowym

Witold Płóciennik był cenionym operatorem filmowym. Odpowiadał za zdjęcia do takich produkcji jak „Kruk”, „Klangor” czy „Ołowiane dzieci”. 56-latek przebywał w okolicach Lubniewic w związku z pracą nad nowym serialem. Po jego zaginięciu rozpoczęto szeroko zakrojoną akcję poszukiwawczą, która zakończyła się 3 września odnalezieniem jego ciała.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zaskakujący pogrzeb Joanny Rawik. Różowa urna i brak księdza, a także tłumy gwiazd

Tak Bogna Sworowska wyglądała w liceum

Archiwalny kadry, który opublikowała na Instagramie pokazują Bognę Sworowską w zupełnie innym momencie życia. Nie była jeszcze wtedy gwiazdą międzynarodowych wybiegów ani jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek.

Na zdjęciach uwagę zwracają przede wszystkim naturalne rysy i styl, który już wtedy był wyrazisty. To fotografie z czasów, kiedy modeling dopiero miał stać się ważną częścią jej życia.

Sworowska wielokrotnie wspominała, że jako bardzo młoda dziewczyna nie zawsze patrzyła na siebie z taką pewnością, z jaką kojarzymy ją dzisiaj. Dopiero praca przed obiektywem i kolejne zawodowe doświadczenia sprawiły, że zaczęła inaczej postrzegać własną urodę.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Bogna Sworowska (@bognasworowska)

Licealne zdjęcia pokazują ją jeszcze przed wielką karierą

Fani modelki są zachwyceni zdjęciem z czasów liceum. Niektórzy porównują ją do Kim Wilde, inni wsomnali, że pamiętają ją z tych czasów i że była zjawiskową i przemiła diewczyną.

Najciekawsze w tych fotografiach jest jednak to, że pokazują moment tuż przed ogromną zmianą.

Bogna Sworowska bardzo wcześnie zaczęła pracować jako modelka, a później jej kariera szybko wyszła poza Polskę. Z czasem pojawiały się zagraniczne wyjazdy, profesjonalne sesje i pokazy, które otworzyły jej drogę do świata wielkiej mody.

Patrząc na licealne zdjęcia, trudno nie zauważyć, jak naturalnie prezentowała się przed obiektywem już wtedy. Nie ma tu jeszcze perfekcyjnego makijażu, studyjnego światła ani wypracowanych póz. Jest za to coś, czego nie da się łatwo stworzyć później — młodzieńcza swoboda.

Bogna Sworowska po latach znów pojawia się na wybiegach

Jej historia zatoczyła zresztą ciekawe koło. Po latach Sworowska ponownie zaczęła pojawiać się w świecie mody i brać udział w pokazach.

Dziś może zestawić ze sobą fotografie z czasów liceum i współczesne zdjęcia z profesjonalnych sesji czy wybiegów. Zmieniły się trendy, sposób fotografowania i cały przemysł modowy, ale charakterystyczne rysy pozostały łatwo rozpoznawalne.

Nowe polskie kino wchodzi na Lido

Wenecja od dekad potrafi rozpoznać kino, które nie szuka łatwych odpowiedzi, lecz woli pozostawić widza z pytaniem, niepokojem albo obrazem, który wraca długo po seansie. Właśnie w tej przestrzeni pojawiają się „Cudze rzeczy” Grzegorza Dębowskiego, prezentowane w sekcji Horyzonty. W głównej roli występuje Monika Kwiatkowska jako Kasia, kobieta utrzymująca się z włamań do mieszkań, która po wejściu do domu niedawno zmarłego mężczyzny zaczyna podszywać się pod jego partnerkę. Kryminalny punkt wyjścia szybko otwiera tu drzwi do historii o cudzej pamięci, tożsamości i życiu, w które można wejść, ale którego nie da się bezkarnie przejąć.

Zupełnie inną temperaturę ma dokument „Listy” Andreia Kutsili, polsko-litewsko-niemiecka koprodukcja prezentowana poza konkursem. Film kieruje kamerę ku współczesnej Białorusi i doświadczeniom ludzi naznaczonych represjami, więzieniem oraz przymusową emigracją. Wenecki program układa więc polską obecność w wyraźny kontrapunkt, obok fikcji, która igra z tożsamością i podglądaniem cudzego życia, pojawia się dokument mierzący się z rzeczywistością, w której polityka brutalnie wchodzi w najbardziej prywatne obszary ludzkiego doświadczenia.

Zobacz też: 13-minutowe owacje w Wenecji! Najnowszy film Johna Malkovicha to faworyt festiwalu

Polska obecność przekracza granice rodzimego kina

Jeden z najciekawszych polskich tropów prowadzi jednak poza produkcje, które można po prostu nazwać polskimi. W Konkursie Głównym znalazł się „Possible Love” Lee Chang-donga, kolejna odsłona cyklu inspirowanego „Dekalogiem” Krzysztofa Kieślowskiego. Producentami wykonawczymi filmu są Maciej Musiał, pomysłodawca projektu, oraz Krzysztof Piesiewicz, współscenarzysta filmów Kieślowskiego. To obecność dyskretna, ale znacząca, polskie kino powraca w Wenecji nie tylko poprzez nazwiska na ekranie, lecz również jako język idei, który po latach nadal uruchamia nowe opowieści poza granicami kraju.

Jeszcze inną formę przyjmuje ten akcent w „Jupiterze” Alexandre’a Smii, prezentowanym poza konkursem. Robert Gulaczyk, znany z „Twojego Vincenta” i „Chłopów”, wciela się tym razem w premiera Polski, uczestniczącego w wydarzeniach rozgrywających się wokół politycznego kryzysu i zagrożenia nuklearną eskalacją. Zamiast malarskiej biografii czy chłopskiego uniwersum pojawia się więc chłodny rejestr thrillera politycznego, a wraz z nim rola, która wpisuje polskiego aktora w międzynarodową opowieść o władzy, napięciu i świecie balansującym na granicy katastrofy.

Wajda, Polański i kino przyszłości

Wenecki program przypomina przy tym, że polska obecność nie zaczyna się dziś. W Venice Classics znalazły się odrestaurowane wersje „Popiołu i diamentu” Andrzeja Wajdy z 1958 roku oraz „Matni” Romana Polańskiego z 1966 roku. Oba tytuły uczestniczą w rywalizacji w ramach sekcji, a ich obecność działa jak elegancki powrót do filmowego kanonu: do kina, które powstawało w innym czasie, ale nadal pozostaje częścią międzynarodowego obiegu i wciąż może zostać na nowo odczytane przez kolejne pokolenie widzów.

Na przeciwległym biegunie znajduje się Michał Stankiewicz i jego „Being in You”, prezentowane w Venice Immersive, sekcji poświęconej projektom wykorzystującym technologie 360 stopni oraz rzeczywistość wirtualną, rozszerzoną lub mieszaną. Ten jeden programowy gest dobrze pokazuje skalę polskich akcentów na 83. MFF w Wenecji, od Wajdy i Polańskiego, przez echo Kieślowskiego i nowe kino Dębowskiego, aż po doświadczenia, które przesuwają granicę między ekranem a widzem. Polska obecność na Lido nie układa się więc w jeden obraz. Jest raczej montażem różnych epok, form i języków, które spotykają się w miejscu, gdzie historia kina nieustannie negocjuje swoją przyszłość.

Zobacz też: To już dziś! Oczy całej branży filmowej kierują się na Wenecję. Rusza jeden z najważniejszych festiwali filmowych  świata

Mandaryna całe życie uczyła innych tańczyć. Teraz sama musi się podporządkować. „To duże wyzwanie”

– Jest późny wieczór. Właśnie skończyłaś próbę do „Tańca z Gwiazdami”. Zmęczona czy uskrzydlona? 

Wszystko naraz. Uskrzydlona, bo biorę udział w nowym wyzwaniu, a jednocześnie zmęczona ilością godzin spędzoną na sali prób. Być może dlatego, że taniec mam we krwi, bardziej mnie frustruje, gdy coś mi nie wychodzi. Albo wydaje mi się nielogiczne. Większość życia ludzie tańczyli moje choreografie, a teraz ja muszę dostosować się do cudzych reguł i kompletnie obcej estetyki.  To jest dla mnie duże wyzwanie. Muszę okiełznać swój umysł i ciało. Choć bardzo się staram, nie mam już takiej kondycji jak 20 lat temu. Ciało jest mniej plastyczne. Niezmiernie mi pochlebia, gdy ludzie myślą, że mam 30 lat, ale… nie mam. Niestety (śmiech). 

– Ale wciąż jesteś królową parkietu, czy raczej sceny. 

Scena i parkiet to dwie różne przestrzenie. W performansie, który wykonuję, scena wybacza mi więcej, bo jestem solistką. Jeśli się pomylę, zrobię krok w inną stronę, ekipa, która jest za moimi plecami, zawsze mnie dogania. W „Tańcu z Gwiazdami” jest na odwrót, muszę się podporządkować. Nie jestem solistką na tym dancingu. 

• TYLKO W VIVIE! Mandaryna o powrocie do Michała Wiśniewskiego. „Dzieci znalazły do nas dodatkową drogę”

– Kiedy zadzwonił telefon z propozycją udziału w „Tańcu z Gwiazdami”, od razu wiedziałaś, że chcesz wskoczyć do tego basenu?

Bardzo chciałam wskoczyć do tego basenu. Jestem spontaniczna. Gdy dostałam zaproszenie, pomyślałam: Tak! Chcę! Biegnę natychmiast na salę! Odgrzebuję dresy i lecę! Potem sobie uświadomiłam, że to jest taniec towarzyski, który będzie wymagał ode mnie dużo więcej niż tylko mojego entuzjazmu. Ale nie zastanawiałam się w kategoriach: Nie dam rady. Po co mi to? Czy to jest dobry moment? Raczej, że nie chciałabym zawieść ani siebie, ani bliskich, ani trenera, którym jest Krystian, ani fanów. Balon jest mocno nadmuchany, a ja jestem tylko Mandaryną. Nikim więcej.

[...]

Rozmawiała Beata Nowicka

Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy SKYFALL Warsaw.

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, która dostępna będzie w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 10 września. 

Krzysztof Krawczyk zaczynał nie od śpiewania. Pojawił się w filmie

Krzysztof Krawczyk zapisał się w pamięci wielu osób przede wszystkim jako wokalista. Jego kariera muzyczna była związana najpierw z Trubadurami, a później z działalnością solową. Zanim jednak stał się znanym piosenkarzem, miał także epizod, który dziś może być zaskoczeniem dla części jego publiczności.

Krzysztof Krawczyk próbował swoich sił jako aktor. Nie chodziło przy tym o dużą kreację czy jedną z głównych ról. Jego pojawienie się na ekranie było niewielkim epizodem, ale pozostaje ciekawym elementem początków jego drogi.

To właśnie filmowy występ pokazuje, że początki Krzysztofa Krawczyka nie były związane wyłącznie ze sceną muzyczną. Zanim publiczność zaczęła kojarzyć go z działalnością wokalną, pojawił się przed kamerą.

14-letni Krawczyk zagrał w „Szatanie z siódmej klasy”

14-letni Krawczyk wystąpił w młodzieżowym filmie Marii Kaniewskiej „Szatan z siódmej klasy”. Jego udział był niewielki, jednak dzięki temu można dziś mówić o mało pamiętanym filmowym epizodzie w jego życiu.

Przyszły gwiazdor polskiej estrady wcielił się w postać młodego harcerza. Był jednym z kolegów Adama Cisowskiego. W tę postać wcielał się Józef Skwark.

Rola Krzysztofa Krawczyka nie należała więc do pierwszoplanowych, ale fakt jego obecności w filmie może zaskakiwać tych, którzy kojarzą go przede wszystkim z późniejszymi występami muzycznymi. To właśnie ten epizod pokazuje nieco mniej znaną stronę początku jego kariery.

W sieci można znaleźć kadry z filmu, na których pojawia się Krzysztof Krawczyk. Dzięki nim zachowało się świadectwo jego krótkiej obecności na ekranie jeszcze przed wielką karierą wokalną.

Rola Krzysztofa Krawczyka była niewielka. Wcielił się w młodego harcerza

Krzysztof Krawczyk nie otrzymał w „Szatanie z siódmej klasy” dużej roli. Jego występ był określany jako niewielki epizod. Zagrał młodego harcerza i jednego z kolegów Adama Cisowskiego.

To właśnie ten detal sprawia, że historia początku kariery piosenkarza może być dziś mało znana. W późniejszych latach Krzysztof Krawczyk kojarzony był przede wszystkim ze śpiewaniem i działalnością estradową, dlatego jego obecność w młodzieżowym filmie mogła zejść na dalszy plan.

Filmowy epizod nie był jednak jedynym elementem, który Krawczyk zapamiętał z tamtego czasu. Szczególne znaczenie miało dla niego spotkanie na planie z jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek.

Krzysztof Krawczyk spotkał na planie Polę Raksę

Krzysztof Krawczyk w przeszłości wspominał możliwość obcowania na planie z Polą Raksą. Wokalista określał ją mianem „najpiękniejszej gwiazdy polskiego kina”.

Dla przyszłego piosenkarza udział w produkcji oznaczał więc nie tylko krótki występ przed kamerą, ale również obecność wśród osób związanych z polskim kinem. Pola Raksa była jedną z postaci, które Krawczyk wspominał później w kontekście swojego filmowego doświadczenia.

Sam udział w „Szatanie z siódmej klasy” pozostał jednak jedynie epizodem. To działalność muzyczna miała przynieść Krzysztofowi Krawczykowi największą rozpoznawalność.

Później przyszła wielka kariera z Trubadurami i działalność solowa

Krzysztof Krawczyk zrobił w Polsce wielką karierę jako wokalista. Najpierw występował jako członek Trubadurów, a następnie rozwijał swoją działalność jako twórca solowy.

Właśnie z muzyką był później najmocniej kojarzony, dlatego jego aktorski początek może pozostawać mniej znany. Krótki udział w filmie „Szatan z siódmej klasy” pokazuje jednak, że zanim Krawczyk związał swoją drogę z estradą, miał już doświadczenie przed kamerą.

Krzysztof Krawczyk zmarł 5 kwietnia 2021 rok. Miał 74 lata. Jego dorobek kojarzony jest przede wszystkim z muzyką, ale niewielki filmowy epizod pozostaje jednym z mniej pamiętanych fragmentów jego kariery.

Źródło: Muzyka Interia

– Waszego brata zna cała Polska.

Magda: Wolałabym, żeby nie był znany, ale żeby żył. Oddałabym wszystko, żeby był zwykłym księdzem i był z nami.

Filip: Zwykłym klechą. Tak mówił do niego nasz ojciec, gdy Jan przyjeżdżał do domu. To pozwoliło mu ustrzec się przed popadnięciem w… papiestwo. Nie uderzyła mu do głowy woda sodowa. A o to w jego zawodzie nie było trudno – lud przychodzi, przynosi dary, słucha, traktuje jak wyrocznię. A tu, przy naszym rodzinnym stole słyszał od ojca: „Ty klecho”. Rodzina go uziemiała. 

– Jak to jest mieć brata księdza?

Filip: On się nie sadził za bardzo z tym księżostwem. Choć w sumie był taki… przedsoborowy. Bardzo lubił wszystkie kościelne obrzędy. Uwielbiał chodzić w sutannie i w birecie. Uwielbiał podniosłe momenty. Nie robił tego na pokaz, tylko dla siebie. Jak się modlił, to z wielką atencją. Może dzięki temu na jego mszach zawsze panowało skupienie, nikt nie gadał, nikt nie przeszkadzał. Ale dla nas on był po prostu młodszym bratem.

Magda: I był od nas mądrzejszy. Mama opowiadała, że już w dzieciństwie był dojrzalszy niż niejeden dorosły i wiedział więcej. Powiedział kiedyś: „Od początku wiedziałem, że moje życie będzie krótkie”. 

Filip: I od zawsze wiedzieliśmy, że zostanie księdzem, chociaż mama mu nawet sałatkę z selera robiła na potencję (śmiech). Zachował się list, który Jan napisał, jak był mały: „Kocham kolej, ale mam nadzieję, że nie przeszkodzi mi to w zostaniu księdzem”. 

Magda: Nikt z nas nie był zaskoczony jego decyzją, ale czasami myślałam: Taki fajny facet, szkoda, że nie będzie miał żony i dzieci. 

Filip: Jan od najmłodszych lat bawił się w kościół. Mnie to, co prawda, ominęło, bo byłem sześć lat od niego starszy, ale Magda była uczestniczką tych zabaw.

Magda: Byłam starsza tylko o dwa, więc my z Janem wszystko razem robiliśmy. Gdy jeździliśmy do babci pod Kraków, potwornie się nudziliśmy, więc wymyślaliśmy sobie zabawy. Jan uwielbiał kolej, więc obserwowaliśmy pociągi.

Filip: Magda robiła mu z tych obserwacji notatki, bo przecież on guzik widział. 

Magda: Dzielnie brałam w tym wszystkim udział, bo był świetnym towarzyszem zabaw. Gdy bawiliśmy się w kościół, on oczywiście był księdzem, a ja ludem Bożym. Miał księgę, podstawkę pod nią, stułę. Urządzaliśmy procesje, ale w nich to już cała rodzina szła.

[...]

Rozmawiała Katarzyna Piątkowska

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, która dostępna będzie w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 10 września. 

Kariera Macieja Kozłowskiego

Mimo choroby nieustannie angażował się w działalność charytatywną, nie rezygnował z aktorskich ról. Jego odejście wstrząsnęło światem show-biznesu. Maciej Kozłowski był jedną z największych gwiazd M jak miłość, ale radził sobie również na wielkim ekranie. Mieliśmy okazję podziwiać go w takich filmach jak: Kroll, Psy, Lista Schindlera, Ogniem i mieczem, Wiedźmin, Killerczy Świadek koronny. Świetnie radził sobie także na deskach teatrów. „Wszystko bardzo fajnie, byle mieć do tego dystans. Bo serial się skończy, a życie będzie biec dalej. Dla mnie punktem odniesienia jest teatr. I jestem szczęśliwy, że jestem w Narodowym, tu jest fantastyczny zespół o niebywałym potencjale. Za rok, dwa to będzie hegemon na mapie teatralnej Polski, czego sobie i kolegom życzę”, mówił w 2004 roku.

Zwykle obsadzano go w rolach gangsterów lub bohaterów negatywnych, ale Maciej Kozłowski nie miał nic przeciwko temu. Mawiał, że czarny charakter ma w sobie coś nieoczywistego: „Zawsze ciekawe jest zagranie, używając pretensjonalnego określenia »czarnego charakteru«, ponieważ jest taka szansa, że gdzieś tam na dnie w tym człowieku drzemie coś dobrego. A zło jest bardzo intrygujące, dużo bardziej niż dobro, bo to ostatnie jest oczywiste, natomiast zło jest zazwyczaj wieloznaczne”. Szybko podbił serca widzów, ale mimo ogromnych sukcesów na koncie, zawsze pozostawał skromny: „Płacą mi za to, więc gram, jak potrafię najlepiej. Jestem uczciwy w tym, co robię. Jestem najemnikiem. I zgadzam się bądź nie pójść na wojnę, jaką jest wspólna praca nad jakimś projektem”, mówił dziennikarzowi magazynu VIVA! w 2004 roku.

CZYTAJ TAKŻE: Niepokojące wieści ze Szwecji, chodzi o finał Eurowizji 2024. Mowa o incydencie z udziałem reprezentanta Holandii

Aktorstwem zainteresował się jednak w nieoczekiwanym momencie życia: „Nie wierzę w przypadki, ale tutaj zadziałał pewien splot okoliczności. Mój kolega z technikum próbował dostać się do szkoły filmowej i pojechałem z nim do Łodzi na spotkanie konsultacyjne przed właściwymi egzaminami. On wszedł na spotkanie, a ja siedziałem na korytarzu i przyglądałem się tej menażerii, która tam się poruszała. Doszedłem do wniosku, że to ciekawe miejsce, że może warto byłoby spróbować i być może będzie to moje miejsce w życiu. Okazało się, że przeczucie mnie nie myliło”, zdradził w jednym z wywiadów.

Choroba Macieja Kozłowskiego

Koledzy z branży zawsze mówili, że jest nie tylko dobrym aktorem, ale i dobrym człowiekiem. Często angażował się w kampanie i akcje charytatywne, pomagał ubogim i bezdomnym. Gdy wracał do rodzinnej miejscowości, odwiedzał uczniów w szkołach i zapraszał do Teatru Narodowego na spektakle. Angażował się w działalność organizacji wspierających walkę z rakiem. Brał udział w marszach Narodowej Koalicji do Walki z Rakiem. Jak sam przyznał, rozpoznawalność zawdzięczał jednak Ilonie Łepkowskiej. Maciej Kozłowski mówił, że to właśnie ona za sprawą roli w M jak miłość z dobrego aktora zrobiła popularnego.

„Tak naprawdę żyje się tylko dla tych paru spotkań […], a one albo się zdarzają, albo nie”, mówił w 2004 roku. Wówczas jeszcze nie wiedział, że rok później jego życie naznaczy choroba. W 2005 roku wziął udział w akcji Krewniacy, zainicjowanej przez Radosława Pazurę. Gdy chciał oddać krew, dowiedział się, że jest zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C. Od razu podjął leczenie i nie tracił nadziei, że uda mu się pokonać chorobę. „Opowiadał o chemii, którą właśnie przeszedł i która była koszmarem. Dwa słowa i ciężki oddech, dwa słowa i pięć sekund przerwy. Tak zabija żółtaczka typu C, wirusowe zapalenie wątroby”, pisał o zmaganiach aktora Zbigniew Hołdys w książce Czas na mnie. Choć stan zdrowia Macieja Kozłowskiego z każdym miesiącem pogarszał się, on ani przez chwilę nie tracił nadziei na wyzdrowienie. „Jestem zdrowy jak koń, no niestety, mam tylko zakażoną wątrobę”, powtarzał.

ZOBACZ TAKŻE: Kiedy dorastały, nie uczestniczył w ich wychowaniu. Kim są córki Jana Englerta z pierwszego małżeństwa?

Poczucie misji, dobry humor i pozytywne myślenie go nie opuszczało. „Śmiem twierdzić, że urodziłem się z poczuciem humoru. I zwykle starcza mi inteligencji, żeby się z siebie śmiać i je ocalić. To pomaga zachować równowagę i dystans. Wiem to po kilku masakrach życiowych, po których powinno się mnie włożyć w słoik z formaliną i pokazywać w cyrku osobliwości jako przykład kompletnego idioty. Więc lepiej jest śmiać się z siebie, niż gryźć paluszki z bólu”, mówił dziennikarzowi magazynu VIVA! w 2004 roku.

Życie prywatne Macieja Kozłowskiego

Przez cały okres choroby mógł liczyć na ogromne wsparcie ukochanej partnerki. Agnieszka Kowalska i Maciej Kozłowski poznali się, gdy ona namalowała jego portret i przywiozła mu go do Warszawy. „To nie jakieś tam zakochanie, to miłość! Będę nią darzyć Maćka do końca moich dni”, mówiła dziennikarzom. Na dwa lata przed śmiercią aktora, 31 grudnia 2008 roku, stanęli na ślubnym kobiercu. Żona Macieja Kozłowskiego szybko stała się jego opoką. To dla niej wyprowadził się z miasta. Razem zamieszkali na wsi, gdzie Agnieszka miała swoją pracownię. Wspólnie ratowali bezpańskie psy, porzucone przez bezdusznych właścicieli.

Jego żona w jednym z wywiadów przyznała, że na zawsze zapamięta ostatniego SMS-a od niego: „Silne kobiety nie chodzą po prośbie”. „Nie rozumiałam tych słów. To było trzy dni przed śmiercią. Złościłam się trochę, bo zostawiał mnie samą, z długami, z remontem domu. Dopiero później wszystko stało się jasne. Pierwsze dwa lata były bardzo trudne, ale zauważyłam, że wiele spraw się układa. Problemy niejako rozwiązują się same. Wtedy dotarło do mnie, że to Maciej pomaga mi z góry, dlatego nie muszę 'chodzić po prośbie”, wyznała w rozmowie z Dobrym Tygodniem Agnieszka Kowalska.

Malarka w 2014 roku, by uczcić pamięć o mężu, założyła fundację imienia Macieja Kozłowskiego Pan i Pani pies, która ratuje porzucone czworonogi: „Wiele osób jest zaskoczonych, że mąż tak lubił psy. Większość kojarzyła go z jego rolami twardzieli, przestępców, gangsterów, a on był obsadzany na przekór, bo tak naprawdę był bardzo delikatnym człowiekiem”, mówiła w jednym z wywiadów.

Maciej Kozłowski nie poddawał się chorobie. Wielokrotnie powtarzał, że ma tak wiele do zrobienia. Zmarł 10 maja 2010 roku. Do samego końca cieszył się każdą chwilą i czerpał z życia garściami, bo jak mawiał: „W życiu najważniejsze jest samo życie. I to, żeby być szczęśliwym”. 

[Ostatnia publikacja na Viva Historie 22.06.2024 r.]

Zmiana w obsadzie otwiera nowy rozdział produkcji

„Nina. Wieczna królowa” jeszcze przed spotkaniem z publicznością przyciągnęła uwagę zmianą w głównej roli. Małgorzata Kożuchowska, która pierwotnie miała wcielić się w Ninę Andrycz, zrezygnowała z udziału w spektaklu „z przyczyn osobistych”. Teatr Dramatyczny poinformował następnie, że rolę przejmie Anita Sokołowska. To ona stanie się centralną postacią przedstawienia zbudowanego wokół życia, kariery i legendy jednej z najbardziej charakterystycznych osobowości polskiej sceny.

Zmiana obsadowa nie oznaczała jednak zmiany artystycznego kierunku projektu. Za tekst odpowiada Julia Holewińska, a reżyserię powierzono Wojciechowi Farudze. Twórcy od początku budują spektakl jako opowieść bardziej złożoną niż klasyczny portret biograficzny. W centrum pozostaje Nina Andrycz, ale jej historia ma zostać pokazana nie w izolacji, lecz w relacji z teatrem, polityką, ambicją i życiem publicznym.

Zobacz też: O tym spektaklu będzie głośno. Agata Duda-Gracz przygotowuje przedstawienie „Kraków Narodowej Sztuce, czyli tryumf miernoty”

Nina Andrycz między sceną, historią i własnym mitem

„Nina. Wieczna królowa” ma być tragikomedią inspirowaną życiem Niny Andrycz. Fakty dokumentalne zostaną połączone z fikcją, a prywatna historia bohaterki zostanie wpisana w polityczne i społeczne przemiany XX wieku. Na scenie pojawią się między innymi Józef Cyrankiewicz, Władysław Gomułka, Józef Stalin, Aleksander Węgierko, Irena Eichlerówna i Pola Negri. Dzięki temu spektakl nie ogranicza się do jednej biografii, lecz buduje szerszy obraz epoki, w której świat sztuki i świat władzy pozostawały ze sobą w nieustannym napięciu.

Istotnym elementem tej konstrukcji jest również pamięć o scenicznych rolach Andrycz. Bohaterka ma powracać do kreacji Marii Stuart, Kleopatry i Ofelii, co nadaje przedstawieniu dodatkowy, autotematyczny wymiar. Nina Andrycz była aktorką teatralną, filmową i telewizyjną, recytatorką, poetką i pisarką, a w latach 1947–1968 była żoną Józefa Cyrankiewicza. Jej biografia staje się więc dla twórców materiałem do opowieści o artystycznej pozycji, kobiecej ambicji i funkcjonowaniu w przestrzeni, w której prywatność nieustannie styka się z historią.

Kulisy produkcji

Anita Sokołowska wystąpi w rozbudowanej obsadzie, w której znaleźli się także Marcin Bosak, Agata Góral, Martyna Kowalik, Robert T. Majewski, Anna Moskal, Kamil Mróz, Małgorzata Niemirska, Krzysztof Szczepaniak, Mateusz Weber, Małgorzata Witkowska, Agnieszka Wosińska, Łukasz Wójcik i Karol Wróblewski. Wieloosobowy zespół ma stworzyć sceniczny świat zbudowany wokół relacji, figur historycznych i postaci kultury związanych z opowieścią o Andrycz.

Kulisy produkcji zostały naznaczone zmianą głównej aktorki, ale zasadnicza koncepcja spektaklu pozostała nienaruszona. „Nina. Wieczna królowa” ma łączyć biografię, fikcję i pamięć teatru w jednej, wielowarstwowej narracji. Finałem przygotowań będzie premiera zaplanowana na 4 grudnia na Dużej Scenie Teatru Dramatycznego w Warszawie.

Zobacz też: Najnowsze role Jana Frycza wciąż czekają na premierę. Już wkrótce zobaczymy go w spektaklu Teatru Telewizji i filmie „Wanda”

Joanna Rawik sama zaplanowała swój pogrzeb. Miało nie być smutno

Pogrzeb Joanny Rawik miał wyglądać dokładnie tak, jak życzyła sobie tego sama artystka. Piosenkarka i aktorka jeszcze za życia myślała o swoim ostatnim pożegnaniu i zaplanowała jego charakter. Gdy zmarła 15 sierpnia w wieku 92 lat, jej przyjaciele zajęli się realizacją pozostawionej przez nią woli.

Ceremonia została zaplanowana jako świecka i „na wesoło”. Joanna Rawik nie chciała, aby jej pogrzeb był wyłącznie smutnym wydarzeniem. Zależało jej na obecności przyjaciół oraz na tym, by podczas uroczystości można było wspominać jej życie i śpiewać jej piosenki.

Były prezes Związku Artystów Scen Polskich przekazał „Super Expressowi”, że Joanna Rawik sama zaprojektowała swój pogrzeb i nie życzyła sobie innego. Chciała, aby pojawiło się na nim wielu przyjaciół, ale jednocześnie zależało jej, by pożegnanie niekoniecznie miało smutny charakter. Organizację całości powierzyła przyjacielowi, a zaprojektowanie uroczystości Krzysztofowi Szusterowi.

Pogrzeb Joanny Rawik na Powązkach Wojskowych. Żałobnicy przyszli w kolorowych strojach

Ceremonia pożegnania odbyła się w sali na Powązkach Wojskowych. Zgodnie z życzeniem Joanny Rawik wielu uczestników przyszło na uroczystość w letnich i kolorowych strojach. Źródło podkreśla również, że dopisała pogoda.

Jeszcze przed uroczystością Krzysztof Szuster przypomniał wolę artystki. Joanna Rawik chciała, aby jej bliscy i przyjaciele nie pogrążali się wyłącznie w smutku. Pozwalała im śpiewać swoje przeboje i opowiadać o jej bogatym życiu, pod warunkiem że będą mówić o niej dobrze.

Krzysztof Szuster zapowiedział także udział artystów i osób związanych z Joanną Rawik. Wśród wymienionych znaleźli się Anna Sroka-Hryń, Ewa Śnieżanka, Maria Szabłowska, Bogdan Hołownia, Tomasz Borkowski, Piotr Rodowicz oraz Szymon Drabiński. W programie miała pojawić się również sama Joanna Rawik poprzez przygotowane wcześniej nagranie.

Różowa urna Joanny Rawik znalazła się w centrum ceremonii

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów ostatniego pożegnania była różowa urna Joanny Rawik. To właśnie ją ustawiono w centralnym miejscu podczas ceremonii.

Obok urny z prochami zmarłej rozłożono książki. Zapalono także świece. Przy urnie znajdowała się tabliczka z imieniem i nazwiskiem artystki oraz jej zdjęcie. Nie było to jednak ponure zdjęcie żałobne. Joanna Rawik pozowała na nim z szerokim uśmiechem.

Cała oprawa odpowiadała temu, czego artystka życzyła sobie jeszcze za życia. Świecki pogrzeb Joanny Rawik miał być pożegnaniem, w którym obok wzruszenia znalazło się miejsce na wspomnienia, muzykę i uśmiech.

List od Aleksandra Kwaśniewskiego i fragment „Małego księcia”

Podczas ceremonii nie zabrakło osobistych wspomnień oraz odniesień do działalności Joanny Rawik. Doktor Paweł Sękowski przeczytał list od Aleksandra Kwaśniewskiego.

Aktor Tomasz Borkowski odczytał natomiast fragment „Małego księcia” w tłumaczeniu Joanny Rawik.

W czasie uroczystości przypomniano również dorobek artystki. Mówiono o jej charakterystycznym głosie i scenicznej charyzmie. Wspomniano takie utwory jak „Romantyczność”, „Nie chodź tą ulicą” oraz „Po co nam to było”.

Podkreślono także szczególne miejsce kultury francuskiej w jej życiu. Wielką miłością Joanny Rawik była Edith Piaf. Rawik popularyzowała i interpretowała jej utwory, a także była autorką książkowej biografii i poświęconej jej cyklicznej audycji radiowej.

Tak podczas ostatniego pożegnania wspominano Joannę Rawik

Podczas pożegnania przypomniano również, że Joanna Rawik została odznaczona Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W odczytanym wspomnieniu pojawiła się informacja, że artystka urodziła się w Czerniowcach, wówczas w Rumunii, a dzisiaj na terytorium Ukrainy. Do Polski przyjechała z rodzicami pociągiem w 1947 r. W chwili przyjazdu nie znała języka polskiego, a później wielokrotnie podkreślała, że Polska stała się jej ojczyzną.

Przywołano także jej słowa z ostatniego wywiadu: „Jestem produktem Polski Ludowej”. Wspomniano, że Joanna Rawik pozostała wierna swoim przekonaniom, przyjaźniom i samej sobie, a jednocześnie potrafiła utrzymywać relacje z ludźmi o odmiennych poglądach politycznych.

Pogrzeb Joanny Rawik był więc realizacją planu, który artystka przygotowała jeszcze za życia. Świecka ceremonia, obecność przyjaciół, kolorowe stroje, wspomnienia, muzyka i różowa urna stworzyły pożegnanie zgodne z wolą Joanny Rawik.

Źródło: SuperExpress

Krzysztof Krawczyk i Ewa Krawczyk - jak się poznali?

„Nigdy nie byłam jego fanką. W telewizorze wydawał się gruby, mały, no i tak jakoś jedno oko miał dziwne, wyglądało jak sztuczne. Ale jak zobaczyłam go na żywo, pomyślałam: „Co za ciacho. I jak śpiewa!”, tak wspominała początki znajomości z Krzysztofem Krawczykiem Ewa. Ich pierwsze spotkanie było jednak dość nietypowe. On grał koncert w słynnym barze „Cisza Leśna”, ona była kelnerką.

Zobacz: Nie żyje Krzysztof Krawczyk. Słynny wokalista odszedł w wieku 74 lat

Od razu przykuła jego wzrok, ale poza genialnym głosem ona nie widziała w nim kandydata na życiwoego partnera: „Robił to pięknie i zawsze był elegancko ubrany. Nie byłam jego fanką, nie znałam jego kariery, to on zwrócił na mnie swoją uwagę i walczył o tę miłość”, wyznała w rozmowie z Pomponikiem przed laty. Wokalista jednak nie poddał się i stopniowo zmiękczał serce pięknej brunetki.

W końcu zdobył się na tak romantyczny gest, że Ewa nie miała wyboru i musiała dać mu szansę. Historia głosi, że Krzysztof Krawczyk napisał swej ukochanej kilka gorących słów na serwetce: „Słodka moja, chciałbym cię zapewnić, że wszystkie moje myśli są poświęcone Nam! Są one przeważane bardzo słodkie, choć czasami (tak zwykle, po prostu) martwię się - bo znam życie. Pamiętaj, jestem w Tobie i po Twojej stronie. Kocham cię!”, głosiły jego słowa. Nie miała wyjścia i już po paru spotkaniach wiedzieli, że są sobie przeznaczeni. Ich miłość napotkała jednak kilka przeszkód.

Życie prywatne Krzysztofa Krawczyka

Zanim Krzysztof Krawczyk poznał Ewę Krawczyk, miał już na koncie trzy małżeństwie. Pierwsze z Grażyną Adamus, koleżanką ze szkoły szybko się rozpadło. Drugie z Haliną Żytkowiak również nie układało się po ich myśli. Na świat przyszedł syn pary, ale żonie Krzysztofa Krawczyka nie było łatwo odnaleźć się w roli matki. Drugie małżeństwo zakończyło się zdradą ze strony partnerki, co mocno wstrząsnęło artystą. Mimo to nie poddał się w poszukiwaniu miłości.

Przeczytaj: Fani martwią się o zdrowie Krzysztofa Krawczyka. Menedżer artysty wyjaśnił, co się dzieje

Krzysztof Krawczyk i Ewa Krawczyk poznali się podczas pobytu wokalisty w Stanach Zjednoczonych w 1982 roku. Trzy lata później stanęli na ślubnym kobiercu. Zawarty jednak w Stanach Zjednoczonych ślub okazał się w Polsce nieważny, więc małżeństwo odnowiło przysięgę najpierw cywilnie, a później złożyło śluby kościelne. Krzysztof i Ewa Krawczykowie mają więc za sobą aż 3 śluby, ale i... jeden rozwód, który szybko uznali za nieporozumienie i ponownie sformalizowali związek.

Przez niemal czterdzieści lat Krzysztof Krawczyk i jego żona Ewa byli nierozłączni: „Jestem tak przyklejony do Ewy, a Ewa do mnie, że nawet sobie tego nie wyobrażam. Raz spróbowaliśmy zrobić sobie tygodniową przerwę i czułem się, jakbym nie miał nogi albo ręki. Jednym słowem – jak kaleka. Bez Ewy wszystko wydawało mi się obce i takie dziwne”, mówił artysta w wywiadzie z magazynem Gala.

W innym wywiadzie wokalista wyznał, że żałuje tego, jak zakończyły się jego poprzednie małżeństwa i przyznał wprost, że stało się to przez jego niewierność: „Dlatego dla mnie największą wartością w małżeństwie jest wierność – mężczyzna musi mieć honor. Przy Ewie odzyskałem go. […] Monogamia dotarła do mnie szczęśliwie przy Ewuni”, podkreślił wtedy. Żona Krzysztofa Krawczyka doskonale wiedziała, jak wyglądało kiedyś jego życie, ale w pełni akceptowała ukochanego i jego niedoskonałości.

„Każdy by coś w życiu zmienił. Mam wspaniałą kobietę. To mogę powiedzieć z czystym sumieniem. A obydwie poprzednie? Pierwsza – Grażyna, była miłością szkolną. Druga – Halina Żytkowiak, śpiewała z nami – mam z nią syna. Obydwa małżeństwa były bardzo spokojne. Jedynym problemem była moja poligamia w pierwszym związku, a w drugim ja zostałem zdradzony. I poczułem, co przeżywa kobieta mająca poligamicznego męża. Jeśli nie ma wierności, to to zabija małżeństwo. Teraz jestem monogamistą stuprocentowym”, opowiadał Krzysztof Krawczyk w 2008 roku w wywiadzie dla magazynu VIVA!.

„Wspieramy się, pomagamy sobie we wszystkich problemach, motywujemy do życia i pracy”, opowiadali o swoim związku. „Myślę, że jestem już niezłym ekspertem w sprawach miłości. Miłość to nie tylko sielanka, ale wspólne przezwyciężanie trudności i cieszenie się sukcesami”, mówił Krzysztof Krawczyk w wywiadzie z Iwoną Rojek dla Echodnia.eu. Wokalista nie ukrywał, że miłość pomogła mu pokonać wszelkie przeciwności losu.

Otwarcie mówił o swoich porażkach, błędach i upadkach, bo to one miały wpływ na jego życie: „Człowiek całe życie się potyka, ważne jest to, żeby umieć się podnieść i przeprosić. Mówiłem o tym, że przywiązywałem zbyt dużą wagę do kariery, zdarzyło mi się skrzywdzić parę osób. Może też dlatego, że nie zdawałem sobie w ogóle sprawy z tego, że istnieją siły nadprzyrodzone, siły duchowe, które wyznaczają nam pewien kierunek w życiu. To wszystko uświadomiła mi dopiero moja kochana żona Ewa, którą poznałem w Chicago i razem wróciliśmy do Polski. Teraz już wiem, że prawda, którą zgłębili nasi ojcowie, że „bez Boga ni do proga”, jest jak najbardziej aktualna, a człowiek musi dowieść swoim życiem, czy nadaje się „tam dalej”, mówił Iwonie Rojek.

Zobacz również: W jakim stanie znajduje się Krzysztof Krawczyk? Żona artysty zabrała głos

Artysta przyznawał, że dla niego miłość jest najważniejsza: „Mnie uratowała życie. Gdybym nie pokochał Ewy, nie wiem, jak by to było. A teraz czuję, że jestem na swoim miejscu, a miłość jest moim adwokatem. I to nie tylko do Ewy, lecz do ludzi w ogóle. Za zmarnowanie daru miłości powinno się iść do piekła”.

Krzysztof Krawczyk i Ewa Krawczyk każdego dnia udowadniali, że są siebie warci. Wspólnie przetrwali wiele trudnych chwil i jak mówił artysta, to właśnie miłość im w tym pomogła. „Ja bez mojej Ewy nie byłbym tym samym człowiekiem”, wyznał.

Film o Janie Kaczkowskim mocno poruszył rodzinę. „Nie byliśmy w stanie powiedzieć ani słowa”

Dokument poświęcony Janowi Kaczkowskiemu ma dla jego rodziny szczególne znaczenie. Małgorzata Regoż-Kaczkowska przyznała, że widziała film już kilka razy. Po raz pierwszy najbliżsi obejrzeli go wcześniej podczas rodzinnego pokazu, gdy twórca filmu zaprezentował materiał bliskim księdza.

Reakcja była bardzo silna. Jak opowiedziała Małgorzata Regoż-Kaczkowska, zakończenie dokumentu wywołało w rodzinie ogromne emocje.

„Muszę powiedzieć, że po ostatniej scenie przez jakieś pięć minut nie byliśmy w stanie powiedzieć ani słowa.”

Bratowa księdza zaznaczyła, że w filmie znalazły się fragmenty, o których istnieniu rodzina wcześniej nie wiedziała. Chodzi także o bardzo osobiste wypowiedzi Jana skierowane do jego bliskich. To właśnie obecność takich materiałów sprawia, że Jan Kaczkowski film dokumentalny jest dla rodziny nie tylko opowieścią o znanej postaci, ale także zapisem wyjątkowo prywatnych wspomnień.

Małgorzata Regoż-Kaczkowska zwróciła również uwagę na pracę z materiałami archiwalnymi. Jak mówiła, rodzina przekazała ich niewiele, dlatego zebranie odpowiednich nagrań wymagało dużej determinacji. Dzięki wykorzystanym archiwaliom Jan przez cały film pozostaje jego narratorem.

Dokument pokazuje nieznaną twarz Jana Kaczkowskiego. „Normalnego chłopaka, który też imprezował”

Film o Janie Kaczkowskim ma pokazywać także mniej oficjalną stronę jego życia. Zapytana o to, jakiego Jana widzowie mogą odkryć w dokumencie, Małgorzata Regoż-Kaczkowska odpowiedziała krótko i bez upiększeń:

„Normalnego chłopaka, który też imprezował.”

W filmie pojawia się fragment dotyczący tego okresu jego życia. Małgorzata Regoż-Kaczkowska podkreśliła, że sama poznała Jana właśnie wtedy i pamięta go również z tej strony.

Opowiedziała też o tym, że jego rodzice nie chcieli, aby poszedł do seminarium. Wspomniała, że w sobotnie wieczory dostawał pieniądze, by pojechać na imprezę do Sopotu. Jak jednak wynika z jej relacji, taki sposób spędzania czasu nie był czymś, co szczególnie go interesowało.

Jan konsekwentnie realizował własne plany. Bratowa mówiła o nim jako o człowieku, który potrafił iść własną drogą, nawet jeśli inni próbowali go od niej odwieść.

Jan Kaczkowski od dziecka wiedział, czego chce. Rodzina zachowała wyjątkowy zeszyt

W rozmowie pojawił się także bardzo osobisty rodzinny szczegół. Małgorzata Regoż-Kaczkowska wspomniała, że Jan już jako „siedmioletnie dziecko” zapisał w zeszycie to, czego chciał.

Oryginał tego zeszytu nadal znajduje się w posiadaniu bliskich i — jak powiedziała — jest w fundacji. Sama Małgorzata Regoż-Kaczkowska często na niego patrzy.

Dla rodziny jest to dowód na to, że Jan już bardzo wcześnie wiedział, czego chce. Bratowa określiła go jako krnąbrnego chłopaka, który szedł po swoje.

Tę cechę miał zachować także później. Małgorzata Regoż-Kaczkowska opowiedziała o dalekich podróżach planowanych przez Jana już podczas choroby. Bliscy próbowali odwieść go od tych pomysłów. W jednym z przytoczonych wspomnień jej mąż zamknął Jana na dłuższą chwilę w małej toalecie, by pokazać mu, jak trudne może być długie przebywanie w fotelu samolotowym przy ograniczonej możliwości poruszania się.

Nie zmieniło to jednak jego decyzji. Jak mówiła Małgorzata Regoż-Kaczkowska, był wtedy już na tyle chory, że miał ograniczenia ruchowe, ale nie zatrzymywało go to przed realizowaniem własnych planów.

Dlaczego zabrakło rodzeństwa Jana Kaczkowskiego? Bratowa mówi o ogromnej tęsknocie

Najbardziej osobisty fragment rozmowy dotyczył nieobecności najbliższego rodzeństwa Jana Kaczkowskiego. Podczas wydarzenia rodzinę reprezentowała Małgorzata Regoż-Kaczkowska.

Bratowa księdza podkreśliła, że relacje w rodzinie były bardzo bliskie. To właśnie dlatego wydarzenia przypominające o Janie mogą być dla jego brata i siostry szczególnie trudne.

„Tęsknota za Janem jako bratem, synem, jest tak ogromna, że ja wiem, że czasami te granice muszą zostać.”

Jej słowa wskazują, że obecność na wydarzeniach związanych z Janem Kaczkowskim wiąże się dla najbliższych z dużym obciążeniem emocjonalnym. Małgorzata Regoż-Kaczkowska zaznaczyła jednocześnie, że sama za każdym razem prosi rodzinę o obecność podczas takich wydarzeń.

Nie przedstawiała jednak ich decyzji jako braku zainteresowania. Przeciwnie — mówiła o niezwykle silnych więziach i ogromnej tęsknocie, która wciąż pozostaje częścią życia bliskich.

Małgorzata Regoż-Kaczkowska reprezentowała rodzinę. „Jestem tuż obok”

Małgorzata Regoż-Kaczkowska otwarcie określiła swoje miejsce w rodzinie Jana Kaczkowskiego. Zaznaczyła, że nie należy do jego najbliższego kręgu, ale znajduje się bardzo blisko niego jako żona brata.

To właśnie ta pozycja pozwala jej zarówno angażować się w działalność fundacji imienia Jana Kaczkowskiego, jak i uczestniczyć w wydarzeniach poświęconych jego pamięci.

Podczas rozmowy wyraźnie podkreślano, że dokument ma być dla widzów innym rodzajem spotkania z Janem Kaczkowskim niż wcześniejsze filmowe opowieści. W tym przypadku kluczową rolę odgrywają materiały archiwalne, osobiste wypowiedzi oraz obecność głosu samego Jana.

Dla jego bliskich dokument pozostaje przede wszystkim filmem o człowieku, którego znali prywatnie — jako brata, syna, krewnego i osobę konsekwentnie realizującą własne decyzje. To właśnie dlatego pokaz filmu stał się dla rodziny wydarzeniem tak mocno związanym z emocjami i wspomnieniami.

Źródło: Viva.pl

Mandaryna czule o Michale Wiśniewskim: „Mój nowy stary chłopak”. Wywiad VIVA!

[...]

– Xavier i Fabienne komentują Waszą dojrzałą miłość. Drugie podejście.

Każdego dnia. Niesamowite jest to, że oboje przez swoją mądrość i dojrzałość w jakimś stopniu nas do siebie zbliżyli. Wykonali kawał roboty, żeby mieć dobrą relację i ze mną, i ze swoim tatą. To nie jest tylko zasługa moja i Michała. To jest bardzo duża zasługa naszych dzieci, które znalazły do nas dodatkową drogę. Wiele godzin spędzili na rozmowach z Michałem, nie tylko dotyczących mnie, ale w ogóle życia, relacji, emocji. Tak samo ze mną. Trochę się z nas podśmiewają, że zdecydowaliśmy się wrócić do siebie, kiedy oni już są dorośli. Nie pamiętali swoich rodziców, gdy byli razem. Więc to jest dla nich nowa sytuacja. Nowa, ale fajna. Myślę, że jest im miło patrzeć na rodziców, którzy są ze sobą blisko.

– Też tak myślę. Oboje z Michałem swoje przeżyliście. Jesteście dojrzalsi, starsi… 

…o dwadzieścia parę lat. Dobrze się znamy, ale odkrywamy się na nowo. I to jest dla nas fascynujące. My się znamy 30 lat! Szmat czasu i kawał życia. Przez chwilę byliśmy bardzo blisko. Potem byliśmy bardzo daleko, nawet nie spoglądając w swoją stronę. A teraz mamy dojrzałą relację i dojrzałe uczucie. Nikt nikomu nie musi niczego udowadniać. Nie musimy oddzielać Marty Wiśniewskiej od Mandaryny ani Michała od lidera Ich Troje. Mogę być Martą i Mandaryną jednocześnie ze stuprocentową akceptacją z jego strony. Dokładnie wiem, co Michał czuje, wychodząc na scenę, robiąc zdjęcia z fanami czy spotykając się z ludźmi, bo ja czuję to samo. I nigdy, przenigdy nie będę miała o to pretensji ani nie będę o to zazdrosna. W innych relacjach, przynajmniej w moim przypadku, często było to źródłem konfliktów. Każdy chciał oddzielić Mandarynę od Marty. Zaskoczę cię, ale Michał wprowadza w moje życie dużo spokoju.

– Przyznaję, trochę mnie zaskoczyłaś…

Jest na maksa kolorową postacią, spontaniczną, szaloną, niesamowitą, ale ma też w sobie męską dojrzałość. Kiedy panikuję: „Boże, to się nie może udać! Nie dam rady…”, jego opanowanie mnie uspokaja. Jest obok i mi to wystarczy. Nawet jeśli ostatecznie sama rozwiązuję swój problem, wiem, że on też mógłby to dla mnie zrobić. I ta pewność jest dla mnie miła. Poza tym naprawdę chcemy, żeby się udało. Jesteśmy w zupełnie innym miejscu w życiu. Dużo o sobie wiem i myślę, że Michał tak samo. Nic nie musimy, wszystko możemy. Czas pokaże, czy to się uda. Zabawne… Patrzę na tego mężczyznę i myślę: Boże, to jest mój nowy stary chłopak. Nowa stara miłość. Czuję się jak żona marynarza, której mąż po 20 latach na stałe przybił do portu. Nie żyjemy przeszłością. Nie wybiegamy zbyt daleko w przyszłość, bo życie i tak wszystko zweryfikuje. Na singlu „Będzie było” śpiewamy: „Pomiędzy »będzie« a »było« jest nasze miejsce na miłość”. I o to chodzi. Chcemy żyć tu i teraz.

Rozmawiała Beata Nowicka

Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy SKYFALL Warsaw.

Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, która dostępna będzie w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 10 września. 

Co jeszcze w VIVA! 17/2026?

Magdalena Sekuła i Filip Kaczkowski. Opowiadają o swoim bracie, księdzu Janie Kaczkowskim. 

Krystyna i Janusz „KUBa” Morgenstern. Legendarne przyjęcia, na których spotyka się cały artystyczny świat Warszawy i nie tylko. 

Marcin Ziółko. Operator, fotograf, reżyser.  Właśnie wydał swoją debiutancką płytę. 

EXTRA. Dolly Parton - wszystkie stany Ameryki.

Podróże. Dwa oblicza tajemniczego Egiptu.

Na okładce: Marta „Mandaryna” Wiśniewska. Zawsze bierze życie w swoje ręce i nie boi się nowych wyzwań!  

Kalina Józefowicz poszła w ślady znanych rodziców

Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza również zainteresowała się działalnością artystyczną. Kilka lat temu otrzymała rolę w musicalu "Metro". Swoimi muzycznymi umiejętnościami czasami dzieli się także w mediach społecznościowych. Natasza Urbańska w kilku wywiadach zaznaczała, że jej córka na wszystko sama sobie zapracowała.

CZYTAJ TEŻ: Zbiorka Joanny Jabłczyńskiej nie zwalnia. Aktorka zebrała ponad pół miliona złotych. Tak odpowiedziała na słowa Grocholi

Natasza Urbańska pokazała kadry z rodzinnego wyjazdu do Londynu

Na co dzień Natasza Urbańska wykorzystuje media społecznościowe przede wszystkim do pokazywania kulis swojej kariery muzycznej. Od czasu do czasu publikuje jednak również bardziej prywatne materiały, w tym rodzinne kadry oraz relacje ze wspólnych podróży.

Tym razem artystka z radością poinformowała o wyjeździe do Londynu. Na udostępnionych nagraniach pokazała się wraz z bliskimi już na lotnisku. Towarzyszyli jej Janusz Józefowicz oraz Kalina.

To właśnie wygląd Kaliny Józefowicz mógł szczególnie zwrócić uwagę obserwatorów Nataszy Urbańskiej. Córka artystycznej pary zaprezentowała się w krótkich, ciemnych włosach. Jej fryzurę dopełniała także grzywka. Rodzinne nagrania z podróży pokazały więc nie tylko wspólny wyjazd Nataszy Urbańskiej, Janusza Józefowicza i ich córki, ale również metamorfozę Kaliny.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Po pogrzebie Jana Frycza jego córka powiedziała „dość”. Poszło o jej dzieci. Olga Frycz wydała oświadczenie

„Mniej obcy”: zanim pojawiło się Lady Pank, była potrzeba wolności

Są historie muzyczne, które zaczynają się od pierwszego wielkiego hitu, i są takie, które naprawdę zaczynają się dużo wcześniej, od niezgody na cudze zasady, od potrzeby znalezienia własnego tonu i od pragnienia, by świat choć przez chwilę zabrzmiał po swojemu. Właśnie do takiego momentu wraca „Mniej obcy”. W centrum filmu znajduje się Jan Borysewicz, gitarzysta, który nie zamierza podporządkowywać się narzuconym schematom. To właśnie z jego perspektywy rozwija się opowieść o muzyce jako języku wolności, buntu i osobistego wyboru. Z czasem marzenia te prowadzą do powstania Lady Pank i otwierają drogę do spektakularnej kariery.

Nie jest to jednak historia pomyślana jako prosta celebracja sukcesu. Netflix zapowiada „Mniej obcego” jako opowieść słodko-gorzką, o marzeniach spełnianych za określoną cenę i o decyzjach, których konsekwencje nie kończą się wraz z zejściem ze sceny. Film pozostaje fabularną opowieścią inspirowaną wspomnieniami Jana Borysewicza, a więc nie dokumentalnym zapisem biografii, lecz próbą uchwycenia emocji stojących za drogą artysty i zespołu. To właśnie w tym napięciu między wolnością a jej kosztem, sukcesem a osobistymi konsekwencjami, „Mniej obcy” znajduje swój najbardziej wyrazisty temat.

Zobacz też: Jego tajemnicza śmierć wywołała szok w Hollywood. Dokumentalny serial o Matthew Perrym ujawni nieznane kulisy życia aktora

Nowe twarze, znane nazwiska i muzyczna tożsamość filmu

W dorosłego Jana Borysewicza wciela się Mikołaj Bukrewicz, który tą rolą debiutuje na wielkim ekranie, z kolei młodego Borysewicza gra Mirosław Tomczuk. Obok nich pojawiają się aktorzy wcielający się w pozostałych członków Lady Pank: Hubert Miłkowski, Krzysztof Oleksyn, Mikołaj Matczak i Marcel Barra. Historię grupy dopełnia postać Andrzeja Mogielnickiego, współzałożyciela i autora tekstów, którego zagra Patryk Pietrzak. W obsadzie znaleźli się również Kinga Preis, Ireneusz Czop, Maciej Musiałowski oraz Konrad Kąkol.

Za reżyserię odpowiada Kristoffer Rus, a scenariusz napisali Wiktor Piątkowski i Joanna Kozłowska. Film produkuje Paprika Studios. Zdjęcia przygotował Marian Prokop PSC, scenografię Aleksandra Kierzkowska, kostiumy Małgorzata Zacharska, a montaż Marcin „Komar” Konarzewski. Szczególne znaczenie ma jednak warstwa muzyczna, którą sygnuje Jan Borysewicz, natomiast za muzykę ilustracyjną odpowiada Karim Martusewicz. Ten układ twórców sprawia, że „Mniej obcy” od początku budowany jest wokół muzyki nie jako dekoracji epoki, lecz jako jednego z głównych bohaterów opowieści. To ona organizuje emocje, prowadzi bohaterów i wyznacza granicę między codziennością a światem, do którego próbują się przedostać.

Od Gdyni do premiery na Netflixie

Zaprezentowany zwiastun po raz pierwszy szerzej odsłania ton filmu. Z materiałów promocyjnych wynika, że twórcy chcą połączyć historię dojrzewania artystycznego z opowieścią o ambicji i niezależności. Muzyka staje się tutaj czymś więcej niż tłem wydarzeń, jest sposobem na wyrażenie siebie, możliwością ucieczki od szarej rzeczywistości, ale też początkiem drogi, która coraz mocniej komplikuje życie bohaterów.

„Mniej obcy” jeszcze przed premierą streamingową został zakwalifikowany do Konkursu Głównego 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie powalczy o Złote Lwy. Jak podkreślał Łukasz Kłuskiewicz, dyrektor programowy Netflixa na Europę Środkowo-Wschodnią, gdyńska publiczność będzie mogła zobaczyć film jako pierwsza. Dla widzów Netflixa najważniejszą datą pozostaje jednak 7 października 2026 roku. Wtedy historia inspirowana życiem Jana Borysewicza, narodzinami Lady Pank i światem, w którym muzyka bywała jednocześnie buntem, azylem i obietnicą wolności, trafi do szerokiej publiczności.

Zobacz też: Ten thriller z Robertem De Niro trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Finał zaskoczy nawet największych fanów gatunku

Sneakersy Igi Świątek na trening i relaks poza kortem

Znana jest z zamiłowania do luźnego, niewymuszonego stylu. Nasza najlepsza tenisistka w rankingu WTA jest niemal ikoną athleisure, czyli podejścia do mody, polegającego na zestawianiu elementów typowo sportowych z tymi casualowymi. Lubi koszule, eleganckie polówki, szerokie spodnie, ale także sneakersy, czapki z daszkiem, czy kurtki typu softshell.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Iga Świątek (@iga.swiatek)

Nie bez powodu to właśnie Iga Świątek została twarzą najnowszej kampanii On FW26 Apparel. Szwajcarskiej marki, która od lat towarzyszy jej na korcie i poza nim. Promuje w niej m.in. model On Cloud X Tempo, który perfekcyjnie wpisuje się jej ulubioną estetykę athleisure. To sneakersy z jednej strony stworzone z myślą o aktywności, z drugiej – są na tyle uniwersalne, że poza kortem, czy siłownią sprawdzają się doskonale.

To jeden z tych modeli, które nie wymuszają na nas założenia sportowego total looku. Dobrze wyglądają w zestawie z szerokimi spodniami, jeansami czy klasycznymi legginsami i oversize’ową bluzą. I, co ważne, genialnie współgrają również z warstwami. Możecie połączyć je z bomberką, wełnianym płaszczem albo skórzaną kurtką i uzyskać stylizację, która jest wygodna, ale nie wygląda jak strój prosto z treningu.

Iga preferuje jasne odcienie, ale naszym zdaniem zdecydowanie warto zwrócić uwagę także na modele On w kolorze czarnym lub miksie bieli i czerni. To jeden z najlepszych wyborów na jesień 2026. 

Model Cloud X Tempo, On, ok. 820 zł, fot. mat. prasowe

Sneakersy na siłownię i do codziennych stylizacji – przegląd modeli

Jeśli szukacie sneakersów, które nie kończą swojej kariery na siłowni, warto zwrócić uwagę na modele nieco wyższe, wykonane z technicznych materiałów. Najlepiej sprawdzają się te, które mają na tyle minimalistyczny design, że łatwo włączyć je do codziennej garderoby.

Salomon AERO BLAZE 4 GRVL GTX to propozycja dla tych z was, które nie chcą ograniczać się do noszenia biegowych butów wyłącznie w czasie treningu. Model został zaprojektowany tak, by dobrze radzić sobie zarówno na asfalcie i betonie, jak i na żwirowych ścieżkach. Dzięki membranie GORE-TEX buty łączą wodoodporność z oddychalnością, więc sprawdzą się także wtedy, gdy jesienna pogoda nie rozpieszcza. Na co dzień wystarczy zestawić je z szerokimi spodniami, legginsami albo klasycznym denimem. Nawet najprostszemu lookowi nadadzą nuty niewymuszonej oryginalności.

Model AERO BLAZE 4 GRVL GTX w kolorystyce Vanilla Ice / Black / Burro, Salomon, 689 zł, fot. mat. prasowe

New Balance 530 to z kolei opcja znacznie bardziej lifestyle’owa. Model od lat jest jednym z ulubieńców fanek estetyki retro running i świetnie pokazuje, że sneakersy inspirowane sportowym stylem mogą stać się pełnoprawnym elementem streetstyle'owych looków.

Model 530 w kolorystyce Dark Mushroom/ Incense/ Linen Snc, New Balance, 579 zł, fot. mat. prasowe

ASICS GEL-NYC to model, który dziś z powodzeniem sprawdza się jako element miejskich stylizacji. Idealnie współgra z denimem, spodniami cargo czy wciąż modnym krojem baggy.

Model GEL-NYC Utility w kolorystyce Black/Carbon, Asics, 709,99 zł, fot. mat. prasowe

Olga Frycz wydała oświadczenie po pogrzebie Jana Frycza

Po uroczystościach pogrzebowych głos zabrała jego córka, Olga Frycz. Aktorka opublikowała w mediach społecznościowych oświadczenie dotyczące materiałów z ceremonii. Nie chodziło jednak o sam fakt relacjonowania ostatniego pożegnania Jana Frycza. Córka aktora zwróciła uwagę na zdjęcia oraz filmy, na których można rozpoznać jej dzieci.

Olga Frycz na co dzień stara się chronić prywatność swoich córek i nie pokazuje publicznie ich pełnego wizerunku. Dlatego po pogrzebie ojca zdecydowała się skierować bezpośredni apel do mediów oraz redakcji.

CZYTAJ TEŻ: Magdalena Tarnowska przerywa milczenie. Odpowiedziała wprost na pytania o jej związek z Bagim

Aktorka zwróciła się bezpośrednio do mediów i redakcji

Olga Frycz rozpoczęła swoje oświadczenie od prośby o poszanowanie prywatności dzieci. Jej słowa były jednoznaczne. „Bardzo proszę media i redakcje publikujące materiały z uroczystości pogrzebowych mojego taty o uszanowanie prywatności moich córek”. Aktorka wyjaśniła następnie, że zdaje sobie sprawę z tego, iż ceremonia była transmitowana. Podkreśliła jednak, że jej stanowisko nie dotyczy samej transmisji na żywo, lecz materiałów publikowanych później w internecie. „Mam świadomość, że uroczystość była transmitowana na żywo i nie odnoszę się do samej transmisji. Chodzi mi o zdjęcia i filmy publikowane na portalach internetowych i w mediach społecznościowych, na których widoczny jest pełny, rozpoznawalny wizerunek moich córek”, napisała aktorka.

To właśnie kwestia rozpoznawalności dzieci stała się najważniejszym punktem oświadczenia. Olga Frycz jasno zaznaczyła, że sama świadomie nie decyduje się na pełne pokazywanie ich twarzy w przestrzeni publicznej.

Olga Frycz stanowczo o zdjęciach swoich córek

Córka Jana Frycza poprosiła o konkretne działanie. Jej apel dotyczył usunięcia zdjęć i nagrań pokazujących dzieci lub takiego zmodyfikowania materiałów, by twarze dziewczynek nie były rozpoznawalne. „Świadomie nie upubliczniam ich pełnego wizerunku, dlatego uprzejmie, ale stanowczo proszę o usunięcie takich zdjęć lub zanonimizowanie twarzy moich córek”.

Olga Frycz nie pozostawiła tym samym wątpliwości, czego oczekuje od portali i redakcji, które zamieściły materiały z uroczystości. Aktorka podkreśliła, że jej decyzja dotycząca prywatności dzieci jest świadoma i konsekwentna. Apel został opublikowany bezpośrednio po wyjątkowo osobistym wydarzeniu dla całej rodziny. Pogrzeb Jana Frycza był ostatnim pożegnaniem aktora, a dla jego najbliższych prywatnym i trudnym momentem.

W końcowej części oświadczenia Olga Frycz ponownie odwołała się do prawa swoich dzieci do prywatności. Zaznaczyła również, że szczególne znaczenie ma dla niej charakter sytuacji, w której wykonano i opublikowano zdjęcia. „Proszę o uszanowanie mojej decyzji jako mamy oraz prawa moich dzieci do prywatności, szczególnie w tak osobistym i trudnym dla naszej rodziny okresie”, zaapelowała.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zbiorka Joanny Jabłczyńskiej nie zwalnia. Aktorka zebrała ponad pół miliona złotych. Tak odpowiedziała na słowa Grocholi

Ada Rusowicz i Wojciech Korda: historia znajomości

Ada, a właściwie Adrianna Rusowicz urodziła się w 1944 roku w Wilnie. Całe dzieciństwo spędziła jednak w Dzierzgoniu, niewielkim miasteczku na Pomorzu. Miała być nauczycielką, przeniosła się nawet do Olsztyna, żeby zacząć naukę w tym kierunku, ale interesowała się od zawsze muzyką, zaczęła więc współpracować z zespołami studenckimi. W 1964 roku wypatrzył ją Czesław Niemien, który był wtedy młodym muzykiem, fascynował go czarny amerykański soul. Marzył, by kiedyś założyć taki zespół. Ale w połowie lat 60. jeździł po Polsce i szukał dziewczyn do chórku, który miał wspomagać „Niebiesko-Czarnych”.

To była jedna z najchętniej słuchanych polskich kapel. Nazywano ją wylęgarnią talentów, bo grali w niej m.in Czesław Niemen, Michaj Burano, Krzysztof Klenczon. Zespół patronował akcji „Polska młodzież śpiewa polskie piosenki” i był jedną z tych grup, która rozpoczęła modę na bigbitowe i rockandrollowe brzmienie. Ada Rusowicz jako 19-latka wygrała przesłuchania, do których stanęły dziesiątki dziewczyn i wraz z Marią Dziecielską i Katarzyną Wasilewską zaczęła śpiewać w chórku „Niebieskie pończochy”. Kariera „Pończoch” nie trwała jednak długo, bo muzycy uznali, że tak naprawdę chórek nie jest im konieczny. I w 1967 roku Ada Rusowicz została po prostu wokalistką „Niebiesko-Czarnych”.

Zobacz też: Agnieszka Osiecka przez 16 lat pisała do tajemniczego „Misia”. Nigdy nie wysłała mu tych listów

„Niebiesko-Czarni", w latach 60. W środku Ada Rusowicz, drugi z prawej – Wojciech Korda. Fot: Marek Karewicz/Forum

Ada Rusowicz: ikona mody, hipiska

To były czasy, kiedy polska młodzież dzieliła się na wielbicieli Heleny Majdaniec i Ady Rusowicz z „Niebiesko-Czarnych” albo Kasi Sobczyk i Karin Stanek z „Czerwono-Czarnych”. Cztery dziewczyny, cztery wielkie talenty, Ada Rusowicz była chyba z nich największą gwiazdą, fanki chciały malować się i ubierać jak ona. Maria Szabłowska opowiadała, że naśladując styl Ady, ucinała swoje spódnice nad kolana. W końcu lat 60. Ada nosiła już mini, eksponując zgrabne nogi. Z zagranicznych występów przywoziła niedostępne wówczas w Polsce powłóczyste, kwieciste sukienki, duże kapelusze, ogromne okulary przeciwsłoneczne, dżinsy-dzwony, koszule w stylu dzieci-kwiatów.

Fanki śledziły kreacje, w których występowała i starały się je kopiować. Mocny makijaż oczu upodabniał ją do słynnej modelki Twiggy. Na pewno robiła wrażenie. „Pamiętam, że poznałam ją w „Hybrydach", które wtedy mieściły się na ul. Mokotowskiej w Warszawie”, wspominała Maria Szabłowska w rozmowie z Lesławem Dutkowskim. „To był chyba początek lat 70. Ada była taką osobą, z którą łatwo nawiązywało się kontakt i bardzo fajnie się z nią gadało. (…) Bardzo ładna kobieta, bardzo miła, o zniewalającym wręcz uśmiechu”.

Zobacz też: Wygrał „You Can Dance”, teraz tańczy z Mandaryną. Krystian Rzymkiewicz z „Tańca z Gwiazdami" ma też związek z Julią Wieniawą

Wojciech Korda: kariera

Wojciech Korda urodził się jako Wojciech Kędziora w Poznaniu w 1944 roku. Nazwisko Korda wzięło się stąd, że jeden z konferansjerów, żeby dodać mu odwagi przed występem, zawołał: Sursum corda! - Serca w górę. Ukończył Technikum Geodezyjno-Drogowe. W latach 1951-1957 śpiewał w poznańskim Chórze Chłopięcym Stefana Stuligrosza. Swoje pierwsze kroki w muzyce wspominał następująco: „Mój tato śpiewał w Operetce Poznańskiej i znał profesora Stuligrosza. Któregoś dnia Druh Stefan powiedział do niego: .

Egzamin przebiegł pomyślnie. Przez dwa lata byłem w klasie solfeżu, a potem trafiłem do „Słowików”. Zadebiutował w Requiem Mozarta. Nie był to jednak jego jedyny repertuar, świetnie śpiewał piosenki Elvisa Presley’a. Grał w zespole jazzowym, ale prawdziwa kariera czekała go dopiero w „Niebiesko-Czarnych”. Do zespołu trafił tak, jak Ada w 1964 roku. Zaśpiewał wiele przebojów, m.in wielki hit: „Ale za to niedziela, niedziela będzie dla nas.” Miał estradowy talent, na YouTubie można zobaczyć jego koncert jako 70-latka i to, jak potrafił bawić i porwać publiczność.

Spotkanie po latch na koncercie „Dinozaury polskiego rocka", od lewej: Wojciech Korda, Helena majdaniec, Mira Kubasińska i Ada Rusowicz, 1986 rok. fot: Zenon Zyburtowicz/East News

Miłosny trójkąt

Ada Rusowicz zawsze mu się podobała. Helena Majdaniec była o nią zazdrosna, mówiono nawet, że wyjechała z Polski, bo nie mogła pogodzić się, że ukochany wolał inną kobietę. Ale Ada do 1966 roku była z Czesławem Niemenem i bardzo przeżyła rozpad tego związku. Dziennikarz Marek Gaszyński opowiadał, że kiedy Czesław Niemen odszedł z zespołu i założył własną grupę „Akwarele”, Ada przestała mu być potrzebna. „Czesław nie chciał dzielić kariery z nikim innym. Była to taka jego potrzeba chwili. Bardzo był skupiony na sobie”, tłumaczył. Podobno po tym rozstaniu pocieszał ją… David Bowie.

Poznali się w 1968 roku na Malcie. Bowie był jednym z uczestników odbywającego się tam festiwalu i od razu zwrócił uwagę na śliczną Polkę. „Zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Ona na chwilę zapomniała o rozterkach serca. Dla niego był to także trudny okres, bo ukochany ojciec zmagał się ze śmiertelną chorobą. Między Adą i Davidem rosła wzajemna fascynacja”, pisał tygodnik „Na żywo”.

Z biegiem czasu sympatia zaczęła przeradzać się w uczucie. Ada Rusowicz pojechała do Londynu, do wokalisty. Czy to spotkanie było rzeczywiście miłosną przygodą? Podobno Wanda Kwietniewska, znana wokalistka i przyjaciółka Ady Rusowicz, opowiedziała o tym romansie córce artystki - Ani Rusowicz. Wsród pamiątek po mamie, Ania ma także miłosny liścik do jej mamy od brytyjskiego gwiazdora. Tak czy inaczej żaden stały związek się z tego nie narodził, a w Polsce na Adę czekała prawdziwa miłość i zakochany w niej Wojciech Korda.

Zobacz też: Miała wystąpić we francuskiej edycji, lecz wybrała Polskę. Kim jest Estelle François, taneczna partnerka Dominika Rupińskiego?

Ada i Korda: dobrany duet

Wojciech Korda po odejściu Czesława Niemena stał się najważniejszą postacią w zespole. Głosy Ady i Wojtka bardzo dobrze brzmiały. To ich kojarzono wokalnie z formacją. Wojciech Korda mówił, że zbliżyli się do siebie dzięki pracy. Zespół był jak rodzina, do tego wspólne wyjazdy, hotele. Nie wiadomo, kiedy układ koleżeński zmienił się romans. Dużo koncertowali w Polsce i zagranicą, bo na zachodzie była wtedy moda na mocne uderzenie zza Żelaznej kurtyny. Ada śpiewała swoje hity: „Czekam na miłość", „Mogło być inaczej", „Nie pukaj do moich drzwi", „Za daleko mieszkasz, miły”. Korda miał własne przeboje, napisaną dla Ady piosenkę „Ty i ja i noc", „Andrea Dorię” i sentymentalne „Adagio Cantabile”. W latach 70. występowali jako Ada i Korda. Ślub wzięli w 1971 roku, wyglądali na nim jak prawdziwie rockandrollowa para, ona we wzorzystej sukience, on w połyskliwym kombinezonie. Przedstawiono ich jako duet zgodny na scenie i zgodny w domu.

W rozmowie z Lesławem Dutkowskim Wojciech Korda mówił, że w tym małżeństwie to on był głową, ale żona szyją, która tą głową kręciła. Doczekali się dwojga dzieci: w 1977 roku urodził się syn Bartłomiej, a w 1983 córka Anna. Dlatego Ada postanowiła trochę zwolnić i wycofać się z koncertów, by móc poświęcić swój czas dzieciom. Była ciepłą, opiekuńczą mama. „Wspaniale gotowała, reperowała krany, malowała płoty. Chyba mam po niej dryg do tych rzeczy, bo sama położyłam kafelki w swojej łazience (śmiech)”, wspomina mamę Ania Rusowicz. O domu rodzinnym mówi: „Dom był bardzo otwarty. Pamiętam, że odwiedzało nas wiele osobistości ze światka muzycznego i nie tylko. To był dom pełen muzyki. Mama nawet wykonując czynności domowe cały czas coś nuciła pod nosem, tata coś komponował, brat grał na gitarze” (cytuję za Onet.pl).

Ada Rusowicz: tragiczna śmierć

1 stycznia 1991 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda wracali z noworocznego koncertu w Warszawie. Wsiedli do samochodu z nowo poznanymi ludźmi, pewnie skorzystali z okazji, by w komfortowych warunkach dojechać do domu. Auto pod Poznaniem wpadło w poślizg, zginęli wszyscy, oprócz Wojciecha Kordy. Ania Rusowicz wspominała, że jako dziecko czuła nerwową atmosferę w domu, oczekiwanie na przyjazd rodziców. I zmartwienie babci, że tak długo ich nie ma. Zapamiętała widok posiniaczonego ojca w poszarpanym ubraniu. Jakieś narady dorosłych. Ada Rusowicz zginęła w wieku zaledwie 47 lat, została pochowana na Cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu.

Zobacz też: Nie sport był pierwszą miłością Anny Lewandowskiej. Jej wielkie marzenie może zaskoczyć

Dla rodziny to była nie tylko straszna tragedia, ale też kompletna zmiana życia. Wojciech Korda zdecydował, że przy nim zostanie syn Bartek, córka została oddana na wychowanie do rodziny, zajęła się nią Krystyna, siostra Ady i jej mąż Adolf Gryniczowie. Długo nie mogła wybaczyć ojcu, że ją odrzucił. Praktycznie przez lata nie mieli ze sobą kontaktu. Wojciech Korda w 1993 roku ożenił się po raz drugi, jego żona Aldona została też jego menedżerką.

Tymczasem to Ania Rusowicz okazała się kontynuatorką rodzinnej muzycznej tradycji. Przede wszystkim chciała przywrócić pamięć o swojej mamie, której nazwisko przejęła, rezygnując z nazwiska ojca. W 2012 roku nagrała płytę „Mój Big-Bit”, na której znalazły się m.in. piosenki jej mamy, na przykład „Ślepa miłość”. Płyta podbiła serca fanów i krytyków. Ania została za nią nagrodzona czterema Fryderykami. I choć dzisiaj śpiewa inny repertuar, potrzeba oddania hołdu mamie i rozliczenia się z przeszłością była dla niej ważna.

Wojciech Korda odszedł w 2023 roku. 

Autorką tekstu jest Aleksandra Paradowska

Jednego wieczoru królują monumentalne suknie couture, kolejnego — transparentne koronki, perfekcyjnie skrojone garnitury i kolor, którego nie sposób przeoczyć. Wenecka moda nie próbuje mówić jednym głosem. I właśnie dlatego tak trudno oderwać od niej wzrok.

ZOBACZ TAKŻE: Pojemna i ultrastylowa. Torebka na jesień Anny Lewandowskiej to idealny wybór do pracy, na zakupy i spotkanie na mieście

Pamela Anderson. Kolor zamiast półśrodków

Pamela Anderson pojawiła się w intensywnie pomarańczowej kreacji od Calvina Kleina. Jej prostą formę uzupełniał obszerny szal. Aktorka po raz kolejny pokazała, że jej nowy styl nie potrzebuje przesady, by wywołać efekt. Nasycona barwa zrobiła całą pracę.

Czerń, która nie zamierza być grzeczna

Irina Shayk wybrała dopasowaną czarną suknię z efektownymi wiązaniami, przypominając, że najbardziej klasyczny kolor czerwonego dywanu wcale nie musi oznaczać zachowawczości. To była stylizacja zbudowana na napięciu między prostą sylwetką a prowokacyjnym detalem.

CZYTAJ TEŻ: Wenecja właśnie zaczyna swój wielki modowy spektakl. Pierwsze gwiazdy 83. Festiwalu Filmowego już na czerwonym dywanie

Siostrzana lekcja glamour

Kate i Rooney Mara stworzyły jeden z najbardziej wyrazistych duetów festiwalu. Na premierze „Bucking Fastard” Kate postawiła na połyskującą czarno-białą kreację Armani Privé z dużą perłą, Rooney zaś na czarną suknię z rzeźbiarskim, przestrzennym dołem. Podobna paleta, zupełnie inne osobowości.

Najlepiej ubrana para Wenecji?

Robert Pattinson i Suki Waterhouse poszli w kontrast. On pojawił się na premierze „Primetime” w jasnym garniturze Diora w delikatny prążek, ona wybrała koronkowy, złocisty zestaw Saint Laurent. Razem wyglądali swobodnie, ale bez utraty czerwono-dywanowego szyku.

Brooklyn Beckham i Nicola Peltz również postawili na efekt „wow”. Klasyczny smoking Brooklyna był idealnym tłem dla fioletowej, spektakularnej sukni Balenciagi Nicoli.

W Wenecji moda znów nie jest dodatkiem do filmu – bywa osobnym widowiskiem.

Joanna Jabłczyńska zebrała ponad 500 tys. zł dla Fundacji Rak'n'roll

W opisie akcji jasno wskazano jej kontekst: „Zbiórka na Fundację Rak'n'roll jako uzupełnienie zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych Pani Anny Katarzyny Grocholi przez Joannę Jabłczyńską”. Początkowo cel zbiórki ustalono na 50 tys. zł. Reakcja internautów była jednak błyskawiczna. Już w ciągu kilku godzin zebrana suma znacząco przekroczyła wyznaczoną kwotę. Teraz Joanna Jabłczyńska poinformowała, że wpłaty przebiły kolejną symboliczną granicę – ponad 500 tys. zł.

CZYTAJ TEŻ: Magdalena Tarnowska przerywa milczenie. Odpowiedziała wprost na pytania o jej związek z Bagim

„Kochane boty!”. Joanna Jabłczyńska nawiązała do Katarzyny Grocholi

Aktorka nie kryła radości z wyniku zbiórki. W nagraniu zwróciła się do osób wspierających akcję, jednocześnie w wyraźny sposób odnosząc się do niedawnej wypowiedzi Katarzyny Grocholi na temat botów i aktywności w mediach społecznościowych. „Kochane boty! No naprawdę nigdy, przenigdy nie mogłam liczyć na żadnego człowieka tak, jak na was. Pękło nam pół miliona na zbiórce dla Fundacji Rock'n'Roll. Proszę się nie zatrzymywać. Nigdy w życiu!”, powiedziała Joanna Jabłczyńska.

Choć na koncie zbiórki znalazło się już ponad 500 tys. zł, Joanna Jabłczyńska zachęciła internautów, by nadal dokonywali wpłat. Jednocześnie ogłosiła konkretny termin zakończenia akcji. „Przy okazji poinformuję, że postanowiłam zamknąć zbiórkę w najbliższą środę o godzinie 20.00. Jeśli zatem do tej pory wahaliście się, czy dokonać wpłaty, nie czekajcie dłużej!”, przekazała w opisie wpisu. Zgodnie z jej zapowiedzią zbiórka ma zostać zamknięta w środę, 9 września, o godzinie 20.00.

Spór wokół „Nigdy w życiu!”. Grochola mówi o reakcji widzów

Przypomnijmy, że wątek botów wcześniej poruszyła Katarzyna Grochola podczas rozmowy z Magdaleną Rigamonti na VI Festiwalu Herlinga-Grudzińskiego w Kielcach. Pisarka została wówczas zapytana, dlaczego zamieszanie wokół nowej odsłony „Nigdy w życiu!” wybuchło dopiero niedawno, skoro Joanna Jabłczyńska już w czerwcu dowiedziała się, że nie wystąpi w produkcji.

Grochola przytoczyła wówczas informacje, które, jak zaznaczyła, usłyszała od specjalisty. „Specjalista od algorytmów powiedział mi, że algorytm podchwytuje nasze emocje w internecie. Do tych emocji, które są prawdziwe i które tworzą prawdziwi ludzie, dochodzą boty... Ja się na tym wszystkim nie znam”, mówiła Katarzyna Grochola.

Pisarka odniosła się także do emocji, jakie wywołała wiadomość, że Joanna Jabłczyńska nie wcieli się ponownie w Tosię. Jej zdaniem reakcja mogła wynikać przede wszystkim z przywiązania odbiorców do bohaterów znanych z filmu. „Po prostu mam wrażenie, że coś wybuchło, że widzowie filmu "Nigdy w życiu" tak bardzo polubili tamtych bohaterów sprzed ponad 20 lat, że wiadomość o tym, że Joasia Jabłczyńska nie będzie grać Tosi, strasznie ich uderzyła”, odpowiedziała Katarzyna Grochola.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Lewandowska nie kryła zaskoczenia. Robert i córki przygotowali jej wyjątkowy poranek

Najmodniejsze są pasma pełne ruchu, delikatne fale, miękkie warstwy wokół twarzy i efekt luksusowej nonszalancji. Zamiast mocno utrwalonych loków pojawia się fryzura wyglądająca tak, jakby włosy po prostu świetnie układały się same.

ZOBACZ TAKŻE: Znalazłyśmy zapachowy odpowiednik małej czarnej. Te perfumy definiują jesienny szyk

Długość w wersji quiet luxury

Na czerwonych dywanach coraz częściej widać długości sięgające za łopatki, subtelne blowouty inspirowane latami 90. oraz proste włosy z naturalnym połyskiem. Demi Moore, Jennifer Lopez czy Nicole Kidman od lat pokazują też, że imponująca długość nie jest zarezerwowana dla dwudziestolatek.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez RENYA XYDIS Winner Australian Hairdresser Of The Year 2022 AHFA🧿 (@______renyaxydis______)

Koniec z zasadą: „po pięćdziesiątce trzeba ściąć włosy”

To właśnie ten element powrotu długich włosów wydaje się najbardziej odświeżający. Dawne przekonanie, że wraz z wiekiem fryzura powinna stawać się coraz krótsza, wyraźnie traci znaczenie. Dziś liczą się przede wszystkim kondycja pasm, dobrze dobrane cięcie i proporcje.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Dimitris Giannetos (@dimitrishair)

CZYTAJ TEŻ: Jesień to dobry moment na powrót do retinoidów. Tak wprowadzam je do pielęgnacji krok po kroku

Warstwy, delikatnie wycieniowane końce i kosmyki okalające twarz sprawiają, że fryzura zachowuje lekkość i nie przytłacza rysów.

Najmodniejsze długie włosy wyglądają, jakby nikt ich nie stylizował

Paradoksalnie najbardziej luksusowy efekt wymaga dziś mniej demonstracyjnej stylizacji. Liczy się zdrowy połysk, miękkość i ruch. Regularne podcinanie końcówek, ochrona przed wysoką temperaturą i pielęgnacja skóry głowy stają się ważniejsze niż perfekcyjnie ułożony każdy kosmyk.

Po kilku sezonach dominacji bobów długie włosy znów są symbolem glamour. Tyle że teraz zamiast perfekcji mają oferować coś znacznie bardziej pożądanego: swobodę.

Magdalena Tarnowska i Bagi mieli się rozstać? Tak zaczęły się spekulacje

Magdalena Tarnowska i Mikołaj Bagiński, znany jako „Bagi”, znaleźli się w centrum internetowych spekulacji dotyczących ich związku. Powodem pojawienia się takich komentarzy miała być mniejsza liczba wspólnych zdjęć i nagrań publikowanych przez nich w mediach społecznościowych.

Wcześniej para chętnie dzieliła się wspólnymi materiałami. Kiedy takich publikacji zaczęło być mniej, część internautów zaczęła dopatrywać się w tym kryzysu w związku. W krótkim czasie pojawiły się pogłoski o rzekomym rozstaniu Magdaleny Tarnowskiej i Bagiego.

Temat nie pozostał bez odpowiedzi. Po premierowym odcinku 32. edycji „Tańca z gwiazdami” Magdalena Tarnowska została zapytana wprost o swoje życie prywatne oraz o krążące w internecie informacje na temat jej relacji z Mikołajem Bagińskim.

Poznali się podczas 30. edycji „Tańca z gwiazdami”

Historia Magdaleny Tarnowskiej i Mikołaja Bagińskiego jest związana z programem „Taniec z gwiazdami”. To właśnie podczas 30. edycji „Tańca z gwiazdami” para się poznała.

Przez dłuższy czas widzowie oraz internauci podejrzewali, że może łączyć ich coś więcej. Magdalena Tarnowska i Bagi nie potwierdzali jednak tych doniesień. Sytuacja zmieniła się dopiero po wygranej w „TzG”. Wtedy ogłosili, że są razem.

Po potwierdzeniu relacji w ich mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się wspólne zdjęcia i nagrania. To właśnie późniejszy spadek liczby takich publikacji sprawił, że część odbiorców zaczęła zadawać pytania o sytuację w ich związku. Z czasem pytania przerodziły się w plotki o rozstaniu.

Magdalena Tarnowska komentuje plotki o rozstaniu z Bagim

Spekulacje o tym, że Magdalena Tarnowska i Bagi mieli się rozstać, powróciły przy okazji nowej odsłony „Tańca z gwiazdami”. W 32. edycji „Tańca z gwiazdami” Magdalena Tarnowska tańczy w parze z Dominikiem Smarujem.

Po premierowym odcinku programu w wywiadach pojawiły się pytania dotyczące nie tylko jej występu, ale również życia prywatnego. Rozmówcy pytali ją bezpośrednio o rzekome rozstanie z Mikołajem Bagińskim.

W rozmowie ze „Światem Gwiazd” tancerka nie pozostawiła wątpliwości co do swojego stanowiska. Odniosła się do komentarzy, które pojawiały się w sieci, i jasno zaprzeczyła, że doszło do rozstania.

„To nieprawda”. Tancerka jednoznacznie odpowiada na doniesienia

Magdalena Tarnowska nie potwierdziła żadnego kryzysu ani zakończenia relacji z Mikołajem Bagińskim. Wprost zakwestionowała pojawiające się pogłoski.

„Nie mam pojęcia, skąd się wzięły takie komentarze, ale to nieprawda” — powiedziała w rozmowie ze „Światem Gwiazd”.

To jednoznaczne zdanie było odpowiedzią na pytania o rzekome rozstanie z Bagim. Z przekazanej wypowiedzi wynika jasno, że Magdalena Tarnowska zaprzecza internetowym komentarzom dotyczącym końca ich związku.

W ten sposób tancerka osobiście odniosła się do pogłosek, które pojawiły się po ograniczeniu liczby wspólnych publikacji w mediach społecznościowych. Sama zainteresowana zaznaczyła, że nie wie, skąd pojawiły się takie komentarze.

Magdalena Tarnowska ponownie pojawiła się w „Tańcu z gwiazdami”

Obecnie Magdalena Tarnowska bierze udział w 32. edycji „Tańca z gwiazdami”, gdzie jej partnerem tanecznym jest Dominik Smaruj. Według przekazanego materiału oboje, dzięki dużej popularności wśród młodszych internautów, są wskazywani jako jedni z faworytów programu.

To właśnie po premierowym odcinku tej edycji powrócił temat życia prywatnego tancerki. Pytanie o rzekome rozstanie z Mikołajem Bagińskim padło podczas rozmów po programie, a Tarnowska zdecydowała się odpowiedzieć na nie wprost.

Plotki o rozstaniu pojawiły się w internecie po tym, jak użytkownicy zauważyli mniej wspólnych materiałów pary w mediach społecznościowych. Magdalena Tarnowska stanowczo jednak zdementowała te doniesienia i powiedziała, że są nieprawdziwe.

Źródło: Pudelek

Anna Lewandowska świętuje 38. urodziny. Niespodzianka czekała od rana

7 września Anna Lewandowska obchodzi swoje 38. urodziny. Jak wynika z opublikowanych materiałów, świętowanie rozpoczęło się już od samego rana. Robert Lewandowski zadbał o to, by jego żona została zaskoczona tuż po rozpoczęciu dnia.

Na instagramowych profilach Anny i Roberta Lewandowskich pojawiły się kadry pokazujące przygotowaną przez rodzinę niespodziankę. Piłkarz zasłonił żonie oczy dłońmi i wprowadził ją do salonu przeszklonego apartamentu. Anna Lewandowska była już ubrana w sportowy strój i gotowa na poranny trening.

Właśnie tam czekała na nią przygotowana wcześniej urodzinowa oprawa. Z materiału wynika, że jubilatka nie kryła radosnego zaskoczenia. Urodziny Anny Lewandowskiej rozpoczęły się więc od rodzinnego momentu, który następnie został pokazany w mediach społecznościowych.

Klara i Laura czekały na mamę z urodzinowym tortem

W centrum niespodzianki znalazły się córki Anny i Roberta Lewandowskich – Klara i Laura. Dziewczynki czekały na mamę w identycznych, błękitnych piżamkach w kwiatki.

Przed nimi znajdował się jasnoróżowy tort ozdobiony świeczkami i owocami. Anna Lewandowska podeszła do przygotowanego tortu i zdmuchnęła urodzinowe świeczki. Robert Lewandowski obserwował całą sytuację i towarzyszył żonie oraz córkom podczas porannego świętowania.

Na tym jednak niespodzianka się nie kończyła. W mieszkaniu na Annę Lewandowską czekały również kwiaty oraz duże, złote balony. Wszystkie te elementy stworzyły oprawę przygotowaną z okazji jej 38. urodzin.

Kadry z rodzinnego świętowania trafiły do sieci i pokazały moment, w którym Anna Lewandowska została zaskoczona przez męża oraz córki.

Robert Lewandowski opublikował poruszające życzenia dla żony

Robert Lewandowski nie ograniczył się wyłącznie do przygotowania porannej niespodzianki. Z okazji urodzin żony opublikował również w sieci specjalny wpis, w którym bezpośrednio zwrócił się do Anny Lewandowskiej.

Piłkarz napisał:

„Wszystkiego najlepszego dla mojej miłości! Dziękuję Ci za każdą wspólną chwilę, za Twój uśmiech, Twoją siłę i za to, że każdego dnia czynisz nasz świat piękniejszym.”

W dalszej części wpisu Robert Lewandowski podkreślił rolę żony w życiu rodziny.

„Jesteś niesamowitą kobietą, wspaniałą mamą i moim największym wsparciem.”

Słowa te były częścią dłuższych życzeń urodzinowych skierowanych do Anny Lewandowskiej. Piłkarz odniósł się w nich także do jej marzeń, energii i pasji.

„Każdego dnia czynisz nasz świat piękniejszym”. Tak Robert zwrócił się do Anny

Urodzinowy wpis Roberta Lewandowskiego miał osobisty charakter. Po słowach o wspólnych chwilach, uśmiechu i sile żony piłkarz napisał również:

„Życzę Ci, aby wszystkie Twoje marzenia, te małe i duże, spełniały się z łatwością, a Twoja energia i pasja nigdy nie gasły.”

Na zakończenie dodał:

„Zawsze bądź tak szczęśliwa! Kocham Cię bardziej, niż potrafią to wyrazić słowa!”

Tym samym rodzinne świętowanie zostało uzupełnione publicznymi życzeniami dla jubilatki. Robert Lewandowski podkreślił w nich zarówno osobiste uczucia, jak i znaczenie Anny Lewandowskiej jako mamy oraz osoby, która jest dla niego wsparciem.

Tak Anna Lewandowska świętowała urodziny w USA

Z przekazanego materiału wynika, że Anna Lewandowska świętowała swoje 38. urodziny w USA. Poranna niespodzianka odbyła się w salonie przeszklonego apartamentu, gdzie czekali na nią Robert Lewandowski oraz Klara i Laura.

To właśnie tam pojawiły się tort, świeczki, owoce, kwiaty i złote balony. Całość została pokazana w relacjach opublikowanych na profilach Anny i Roberta Lewandowskich.

Urodziny Anny Lewandowskiej zaczęły się więc od rodzinnej niespodzianki przygotowanej przez najbliższych. Robert Lewandowski wprowadził żonę do salonu, córki czekały z tortem, a później w sieci pojawił się także jego urodzinowy wpis.

Wszystkie opisane elementy – od porannej niespodzianki, przez obecność Klary i Laury, aż po osobiste życzenia Roberta Lewandowskiego – zostały pokazane lub opisane w przekazanym materiale dotyczącym obchodów 38. urodzin Anny Lewandowskiej.

Źródło: Pudelek, Instagram

Pogrzeb Jana Frycza na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Pogrzeb Jana Frycza odbył się 7 września na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Uroczystość miała charakter państwowy. Aktor, który odszedł 15 sierpnia po walce z chorobą, miał spocząć w Alei Zasłużonych.

W ceremonii uczestniczyła rodzina Jana Frycza oraz przedstawiciele środowiska aktorskiego. Jednym z najbardziej poruszających momentów uroczystości było odczytanie przez mistrza ceremonii wspomnień dzieci aktora: Gabrieli, Olgi, Marii, Michała, Wojciecha i Antoniego.

To właśnie w tych słowach pojawił się osobisty obraz Jana Frycza — nie tylko jako aktora, ale przede wszystkim jako ojca i dziadka. Szczególne emocje wzbudziły wspomnienia Olgi Frycz oraz słowa jej córki Helenki.

Olga Frycz wspomina ojca. Mówiła o jego poczuciu humoru

Olga Frycz w swoim wspomnieniu zwróciła uwagę na cechy, które — jak podkreśliła — odziedziczyła po ojcu.

„Ja po ojcu z pewnością odziedziczyłam poczucie humoru i umiejętność robienia pierogów ruskich” — jej słowa przytoczył prowadzący uroczystość.

Wspomnienia córki pokazywały Jana Frycza z bardzo rodzinnej strony. Olga Frycz mówiła o ojcu jako o człowieku obdarzonym poczuciem humoru, ale także jako o dziadku, który był obecny w życiu swoich wnuków i interesował się tym, co było dla nich ważne.

To właśnie ten fragment pożegnania należał do najbardziej osobistych podczas pogrzebu Jana Frycza. Zamiast oficjalnych określeń pojawiły się wspomnienia dotyczące codzienności, rodzinnych relacji i wspólnie przeżywanych chwil.

Jan Frycz był zaangażowanym dziadkiem. Chodził na przedstawienia i jasełka

W odczytanych wspomnieniach Olgi Frycz pojawił się obraz Jana Frycza jako spełnionego i zaangażowanego dziadka.

Prowadzący uroczystość mówił, że aktor z radością chodził na wszystkie przedstawienia i jasełka do przedszkola. Przeżywał również narodziny kolejnych wnucząt — Helenki, Zosi i Jasia.

Jak podkreślono podczas ceremonii, Jan Frycz bardzo dobrze odnalazł się w roli dziadka. Każdy z wnuków miał czuć się przy nim wyjątkowo. We wspomnieniu pojawiło się także określenie „dziadkowe audiencje”, odnoszące się do szczególnej relacji aktora z wnukami.

To właśnie rodzinny wymiar jego życia najmocniej wybrzmiał w słowach odczytanych podczas uroczystości. Olga Frycz nie skupiała się na zawodowej drodze ojca, lecz na tym, jaki był dla swoich najbliższych.

Córka Olgi Frycz o dziadku: „Najwspanialszy dziadek na świecie”

Najbardziej przejmujące słowa padły we wspomnieniu Helenki, córki Olgi Frycz.

„To był najwspanialszy dziadek na świecie” — zaznaczyła.

Jej słowa zostały przytoczone przez mistrza ceremonii. Olga Frycz dodała natomiast, że Jan Frycz z każdym swoim dzieckiem i wnukiem miał osobną i bliską relację.

„Z każdym swoim dzieckiem i wnukiem miał swoją osobną, intymną sprawę. Kochaliśmy go bardzo i najważniejsze, że o tym wiedział” — przekazała Olga Frycz we wspomnieniu odczytanym podczas uroczystości.

Te słowa stały się jednym z najbardziej osobistych elementów pożegnania Jana Frycza. Pokazały, że w relacjach rodzinnych ważne były dla niego indywidualne więzi z dziećmi i wnukami.

Jan Frycz był dumny z córki i jej szczęśliwej rodziny

Na końcu mistrz ceremonii przekazał również, że Jan Frycz był niezwykle dumny z Olgi Frycz. Cieszył się z tego, że udało jej się stworzyć szczęśliwą rodzinę, i cenił jej niezależność.

W odczytanych podczas pogrzebu wspomnieniach szczególne miejsce zajęły więc relacje rodzinne. Olga Frycz mówiła o ojcu poprzez konkretne obrazy: jego poczucie humoru, obecność na przedstawieniach i jasełkach, radość z narodzin wnucząt oraz bliskość, jaką budował z każdym z nich.

Pogrzeb Jana Frycza na Powązkach Wojskowych w Warszawie stał się nie tylko oficjalnym pożegnaniem artysty, ale także momentem, w którym jego bliscy opowiedzieli o nim z perspektywy rodzinnej. Najmocniej wybrzmiały słowa Helenki, która nazwała go „najwspanialszym dziadkiem na świecie”, oraz Olgi Frycz, która podkreśliła, że rodzina bardzo go kochała, a on o tej miłości wiedział.

Źródło: Plejada

Krystian Rzymkiewicz partneruje Mandarynie w „Tańcu z gwiazdami”

Marcie Wiśniewskiej, znanej jako Mandaryna, partneruje właśnie Krystian Rzymkiewicz. Choć dla niektórych widzów Polsatu może być to jego pierwsze tak duże spotkanie z tym formatem, tancerz już wcześniej dał się poznać szerszej publiczności. Rzymkiewicz ma za sobą udział w popularnym programie TVN, występ na Eurowizji, a także współpracę z Julią Wieniawą, która w tym sezonie zasiada w gronie jurorów „Tańca z gwiazdami”.

Wygrał „You Can Dance”. Po zwycięstwie mówił o swojej mamie

Choć jako dziecko interesował się piłką nożną, z czasem to taniec stał się jego największą pasją. W liceum uczył się w klasie o profilu tanecznym i wiele godzin spędzał na sali treningowej. Na przestrzeni lat rozwijał swoje umiejętności i zdobył międzynarodową klasę S w tańcach latynoamerykańskich oraz klasę C w stylu standardowym.

Przełomowym momentem był dla niego 2025 r.. To właśnie wtedy Krystian Rzymkiewicz pojawił się w programie „You Can Dance”, dotarł do finału i zdobył główną nagrodę. Po wygranej w rozmowie z Plejadą opowiadał, na co chciał przeznaczyć pieniądze. Wśród jego planów znalazła się mama, która przez lata finansowo wspierała rozwój jego tanecznej pasji. „Jestem bardzo skąpy. Na pewno oszczędzę pieniądze, ale pierwsze, co chciałbym zrobić to spłacić kredyt mojej mamie, bo dużo wydała na mój taniec i wiem, że harowała. To jest moja pora, żeby jej pomóc", mówił w rozmowie z Plejadą o wygranej.

CZYTAJ TEŻ: Miała wystąpić we francuskiej edycji, lecz wybrała Polskę. Kim jest Estelle François, taneczna partnerka Dominika Rupińskiego?

Krystian Rzymkiewicz występował podczas Eurowizji w Wiedniu

„You Can Dance” nie jest jedynym dużym wydarzeniem w jego zawodowej drodze. Krystian Rzymkiewicz występował również podczas Eurowizji u boku Alicji Szemplińskiej. Tancerz pojechał z artystką do Wiednia, gdzie razem z nią oraz trójką pozostałych tancerzy zaprezentował show do utworu „Pray”. Po finale konkursu Rzymkiewicz podsumował swój udział w wydarzeniu w mediach społecznościowych. „Jestem bardzo dumny z reprezentowania naszego kraju. Pokazaliśmy się z bardzo artystycznej strony, która docenili eksperci i ludzie z branży”, napisał po finale konkursu.

Tancerz Mandaryny współpracuje również z Julią Wieniawą

Krystian Rzymkiewicz nie ogranicza swojej działalności wyłącznie do telewizyjnych programów. Jak wynika z przekazanego materiału, występuje także z Julią Wieniawą. To szczególnie interesujące w kontekście obecnej edycji „Tańca z gwiazdami”, ponieważ Wieniawa w tym sezonie zasiadła wśród jurorów programu, podczas gdy Rzymkiewicz rywalizuje na parkiecie jako partner Mandaryny.

Dla tancerza udział w show Polsatu jest kolejnym etapem kariery, w której wcześniej znalazły się zwycięstwo w „You Can Dance”, występ podczas Eurowizji oraz współpraca z jedną z najpopularniejszych polskich artystek młodego pokolenia.

Od piłki nożnej do międzynarodowej klasy S

Początkowo pasjonował się piłką nożną, jednak z czasem coraz większą rolę w jego życiu zaczął odgrywać taniec. Naukę kontynuował w liceum w klasie o profilu tanecznym. Kolejne godziny treningów przełożyły się na zdobycie międzynarodowej klasy S w tańcach latynoamerykańskich oraz klasy C w stylu standardowym.

Dziś jego nazwisko pojawia się przy kilku dużych projektach. Trzymamy kciuki, żeby było ich coraz więcej.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie sport był pierwszą miłością Anny Lewandowskiej. Jej wielkie marzenie może zaskoczyć

Ewa Wajnert nie żyje. Bogna Sworowska: „Jesteśmy wstrząśnięci”

Jedną z pierwszych osób, które publicznie pożegnały Ewę Wajnert, była Bogna Sworowska. Modelka opublikowała w mediach społecznościowych emocjonalny wpis poświęcony wieloletniej przyjaciółce.

– „Nie wierzymy! Jesteśmy wstrząśnięci! Nasza Ewcia – napisała.

Sworowska przypomniała również, że Wajnert była nie tylko modelką, ale później zajmowała się również projektowaniem charakterystycznych torebek. Najbardziej osobisty fragment pożegnania dotyczył jednak ich wieloletniej przyjaźni.

W latach 80. i na początku lat 90. Ewa Wajnert, Bogna Sworowska i Lidia Popiel były ze sobą bardzo blisko. Sworowska wspomniała, że tworzyły wtedy trio zwane przez nie„Trzy Muszkieterki” i niemal cały czas spędzały razem.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez EWA WAJNERT (@ewawajnertbags)

Ewa Wajnert, Bogna Sworowska i Lidia Popiel tworzyły „Trzy Muszkieterki”

To właśnie wspólna historia trzech modelek sprawia, że pożegnanie Sworowskiej jest tak osobiste. W latach 80. i 90. wszystkie były częścią świata mody, który wyglądał zupełnie inaczej niż dziś. Nie było mediów społecznościowych, influencerów ani codziennego kontaktu z odbiorcami. Modelki poznawano przede wszystkim poprzez pokazy, sesje fotograficzne i magazyny modowe.

Wajnert, Sworowska i Popiel razem przechodziły przez kolejne etapy kariery. Z relacji Bogny Sworowskiej wynika, że zawodowa znajomość szybko przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. W swoim pożegnaniu określiła Ewę jako bliską koleżankę i przyjaciółkę oraz „piękną i kochaną istotę”.

Ewa Wajnert zrobiła karierę jako modelka. Pracowała dla wielkich nazwisk

Zanim zajęła się projektowaniem, Ewa Wajnert pracowała jako modelka. Jej kariera nie ograniczała się wyłącznie do Polski., gdzie współpracowała m.in. z Modą Polską. Na świecie pracowała z największymi m.in. z Yves Saint Laurent, Cerutti oraz Azzaro, a przez pewien czas mieszkała także w Nowym Jorku. Pod koniec lat 90. była już dobrze rozpoznawalną postacią polskiej mody i pojawiała się w sesjach w znanych kobiecych magazynach.

Jej zawodowa droga z czasem zaczęła jednak prowadzić w innym kierunku. Po powrocie do Polski coraz mocniej angażowała się w projektowanie. 

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez EWA WAJNERT (@ewawajnertbags)

Po modelingu Ewa Wajnert zaczęła projektować torebki

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów późniejszej działalności Ewy Wajnert były ręcznie wykonywane torebki. Projektantka tworzyła je samodzielnie, dzięki czemu poszczególne egzemplarze miały indywidualny charakter. Bogna Sworowska również zwróciła na nie uwagę w swoim pożegnaniu, określając projekty przyjaciółki jako „obłędne torebki”.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez EWA WAJNERT (@ewawajnertbags)

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez EWA WAJNERT (@ewawajnertbags)

Choć słynęła z torebek, fascynowała ją także biżuteria, szczególnie ta wykonywana z kamieni szlachetnych. I taki właśnie naszyjnik niedawno pokzywała na swoim ig.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez EWA WAJNERT (@ewawajnertbags)

Wajnert działała także jako stylistka i kostiumografka. Jej zawodowa historia była więc znacznie szersza niż sama praca przed obiektywem. Z czasem przeszła z roli osoby prezentującej modę do jej tworzenia.

Andrzej Pągowski również pożegnał Ewę Wajnert

Śmierć projektantki poruszyła również osoby związane ze światem sztuki. Andrzej Pągowski, ceniony grafik i autor plakatów, opublikował krótkie, bardzo osobiste pożegnanie:

– „Żegnaj Ewuniu... Tyle wspomnień... Łzy” – napisał.

Kilka słów wystarczyło, by pokazać, jak wiele prywatnych wspomnień pozostawiła po sobie Wajnert.

„Dziki Koń Dziewięć” podbił Wenecję

Są premiery, które kończą się brawami, i są takie, po których atmosfera na sali zaczyna żyć własnym rytmem. „Dziki Koń Dziewięć” wyraźnie należy do tej drugiej kategorii. Po światowym pokazie filmu Martina McDonagha w Wenecji widownia zareagowała wyjątkowo entuzjastycznie: relacje mówią o 13 lub 14 minutach owacji, a aplauz miał pojawiać się spontanicznie jeszcze w trakcie samego seansu. Trudno o bardziej efektowne wejście do festiwalowego obiegu.

Największą uwagę przyciągnął jednak John Malkovich, który podczas finałowych braw nie krył emocji. Aktor wciela się w Chrisa i właśnie ta kreacja niemal natychmiast zaczęła być wpisywana w kontekst sezonu nagród. Malkovich ma dwie nominacje do Oscara, ale dotąd nie zdobył statuetki. Sam wobec takich spekulacji zachowuje dystans, podkreślając znaczenie zainteresowania całym filmem. Wenecja zrobiła jednak swoje, uruchomiła rozmowę, która z festiwalowego korytarza bardzo szybko przeniosła się na grunt oscarowych przewidywań.

Zobacz też: Pawlikowski, Buchwald i Palkowski. Oto pełna lista filmów, które mogą stanąć do walki o Oscary 2027!

Mroczna historia ubrana w czarny humor

Fabuła „Dzikiego Konia Dziewięć” prowadzi w stronę wydarzeń poprzedzających zamach stanu w Chile w 1973 roku. Chris i Lee, agenci CIA grani przez Johna Malkovicha i Sama Rockwella, zostają wysłani z Santiago na Wyspę Wielkanocną. Z pozoru konkretna misja komplikuje się, gdy Chris nawiązuje kontakt z dwojgiem studentów, a polityczne napięcie zaczyna wnikać w coraz bardziej osobisty wymiar historii.

McDonagh nie zamyka jednak filmu w jednej tonacji. Polityczny ciężar zderza z czarnym humorem, melancholią i charakterystycznym wyczuciem niejednoznaczności. Obok Malkovicha i Rockwella pojawiają się Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana Di Girolamo, Ailín Salas oraz Tom Waits. Całość osadzona jest w estetyce lat 70., a szerokie pejzaże i malarski charakter zdjęć sprawiają, że Wyspa Wielkanocna staje się czymś więcej niż widowiskowym tłem. Jej surowość wzmacnia poczucie izolacji i podkreśla osobliwość świata, w którym poruszają się bohaterowie.

Kulisy produkcji równie nietypowe jak sam film

„Dziki Koń Dziewięć” nie od początku miał formę, którą ostatecznie zobaczyła wenecka publiczność. Martin McDonagh rozwijał wcześniej inne warianty fabuły, w tym opowieść o ojcu i synu oraz historię dwóch aktorów. Dopiero kolejne przekształcenia scenariusza doprowadziły go do opowieści skoncentrowanej na CIA, Chile i wydarzeniach rozgrywających się wokół Wyspy Wielkanocnej. W gotowym filmie kameralna relacja bohaterów spotyka się więc z dużo szerszym kontekstem politycznym.

Nietypowa lokalizacja wymagała przy tym konkretnego zaplecza produkcyjnego. Na Wyspę Wielkanocną trzeba było transportować sprzęt filmowy oraz samochody odpowiadające epoce. Parker Posey pojawiła się na miejscu również po to, by uczestniczyć poza kadrem w scenach rozmów telefonicznych i wspierać partnerów podczas zdjęć. Ta dbałość o detale przekłada się na film, który po premierze w Wenecji natychmiast zyskał własny rozpęd. Długa owacja, emocjonalna reakcja Malkovicha i zainteresowanie jego rolą sprawiły, że „Dziki Koń Dziewięć” bardzo szybko znalazł się w centrum rozmów o sezonie nagród, choć na tym etapie trudno jeszcze przesądzać, dokąd ta droga rzeczywiście go zaprowadzi.

Zobacz też: Polski akcent na Festiwalu w Wenecji! Robert Gulaczyk ma szasnę zachwycić krytyków swoją rolą we francuskim thrillerze

Kim jest Estelle François? Francuska tancerka ma polskie korzenie

Urodziła się i wychowała w Villeneuve-Saint-Georges we Francji. Jej rodzinna historia łączy jednak kilka krajów. Estelle François ma polskie korzenie ze strony mamy i babci, natomiast jej tata urodził się na Mauritiusie.

Do Polski przeprowadziła się sześć lat temu. Obecnie mieszka w Smolcu pod Wrocławiem i właśnie tutaj rozwija swoją dalszą karierę artystyczną. Do „Tańca z Gwiazdami” trafiła w wyniku castingów. W nowej edycji po raz pierwszy wystąpi w roli profesjonalnej trenerki, której zadaniem będzie przygotowywanie swojego partnera do kolejnych występów na parkiecie.

Jeszcze przed startem programu zwróciła na siebie uwagę podczas prezentacji jesiennej ramówki Polsatu. Estelle pojawiła się wtedy w długiej sukni w kolorze głębokiej śliwki.

Estelle François zaczynała od gimnastyki. W wieku dziewięciu lat odkryła taniec towarzyski

Droga Estelle François do tanecznych turniejów nie rozpoczęła się od razu od samby, rumby czy innych stylów latynoamerykańskich. Na początku trenowała gimnastykę artystyczną, taniec klasyczny oraz jazz. Przełom przyszedł w wieku dziewięciu lat. To właśnie wtedy zainteresowała się tańcem towarzyskim i z czasem zdecydowała, że będzie rozwijać się właśnie w tym kierunku.

Systematyczne treningi przyniosły efekty. Estelle François zdobyła najwyższą międzynarodową klasę taneczną „S” w stylu latynoamerykańskim. To doświadczenie ma teraz wykorzystać w „Tańcu z Gwiazdami”, gdzie poza własnymi umiejętnościami liczy się również zdolność przekazania wiedzy partnerowi, który nie jest zawodowym tancerzem.

CZYTAJ TEŻ: Sanah rozpłakała się przed 65 tysiącami ludzi. Chwilę później Maciej Musiał zaczął sprzątać scenę. Tak wyglądał jej finałowy koncert w Warszawie

Turnieje w Anglii, Paryżu i Antwerpii. Tak wygląda dorobek Estelle François

Nowa tancerka programu Polsatu ma za sobą starty w międzynarodowych turniejach. Rywalizowała między innymi w Anglii podczas Blackpool The Open oraz w Bournemouth. Na jej tanecznej liście znalazły się również zawody rangi World Open rozgrywane w Paryżu, Lyonie oraz Antwerpii. Estelle François zdobywała więc doświadczenie na parkietach w kilku europejskich miastach.

Taniec nie jest jednak jej jedynym zainteresowaniem. Poza treningami lubi spędzać czas w kuchni i eksperymentować z gotowaniem. Interesuje ją także sztuka. Ceni klasyczne malarstwo oraz koncerty na żywo.

Estelle François zatańczyła z Dominikiem Rupińskim w „Tańcu z Gwiazdami 19”

W 19. edycji „Tańca z Gwiazdami” Estelle François stworzyła parę z Dominikiem Rupińskim. Popularny influencer uczy się więc choreografii właśnie pod jej okiem. Dla François będzie to debiut w roli trenerki w polskim show. Tancerka już zapowiedziała w mediach społecznościowych, że w każdy trening zamierza włożyć całe serce i dać z siebie sto procent.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Julia Wieniawa zadebiutowała w „Tańcu z Gwiazdami”. Tak zareagowali internauci

Anna Lewandowska jest jedną z najbogatszych Polek

Anny Lewandowskiej nie trzeba przedstawiać nikomu. Nie dość, że osiągnęła wiele sukcesów w biznesie, jest mistrzynią karate w Polsce i w Europie i jest jedną z najbogatszych Polek, to na dodatek jest żoną jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich sportowców — Roberta Lewandowskiego.

Jak opowiedziała w jednym z wywiadów, przez jakiś czas nie lubiła rozpoznawalności, którą zyskała dzięki reprezentantowi Polski w piłkę nożną. „Był moment, że bardzo chciałam się odciąć od finansowych skojarzeń z moim mężem. Pogodziłam się już z komentarzami, że „gdyby nie Robert, nic bym nie osiągnęła”; dziś wiem, że nie pozbędę się tej łatki. Gdyby nie Robert, nie byłabym taka znana, ale na pewno realizowałabym swoje plany” mówiła w rozmowie z „Wprost”.

Okazuje się, że jeszcze na długo zanim sportowczyni poznała swojego przyszłego męża, miała już ułożony plan na życie. Co ciekawe, musiała wybrać pomiędzy sportem a zupełnie inną pasją...

• Zobacz także: Pomagała mamie go wychować, została jego aniołem stróżem. Anna Lewandowska była wielkim oparciem dla młodszego brata

Pierwsza miłość Anny Lewandowskiej

Jak się okazuje jednak kariera sportowa wcale nie była największym marzeniem Anny Lewandowskiej. Chociaż jeszcze jako 11-latka zaczęła trenować karate, jej największą pasją było... aktorstwo. Jako córka kostiumografki i operatora filmowego zamarzyła o tym, by iść ich śladami i związać się z kinem i telewizją. Planowała nawet iść na studia do łódzkiej Szkoły Filmowej. Przez pewien czas próbowała połączyć dwie pasje, jednak wkrótce zaczęło jej brakować czasu.

Gdy udało się jej dostać rolę w serialu „Klan”, zaniedbywała inne obowiązki: „Opuszczałam przez to szkołę albo wstawałam o 5 rano, żeby tam pobyć. Już w podstawówce miałam sporą wiedzę o tym, co tam się dzieje, o scenariuszu, planach, rodzaju oświetlenia, żyłam tym. Totalnie mnie to wciągnęło”, wyznała w wywiadzie opublikowanym na łamach magazynu „Grazia”.

W pewnym momencie musiała jednak zrezygnować z jednego z dwóch zajęć i oddać się jednej z pasji: albo sport, albo aktorstwo. „To było moje wielkie marzenie, przygotowywałam się do tego, ale w pewnym momencie mój ojciec chrzestny Jacek Bławut zadał mi pytanie, czy naprawdę tego chcę, bo to trudna i ciężka praca. I rzeczywiście, sytuacja życiowa zmusiła mnie do rezygnacji z tych studiów i wybrałam sport” czytamy.

Te listy Osiecka pisała przez ponad piętnaście lat, do 1980 roku, i nigdy ich nie wysłała. Są przede wszystkim panoramą warszawskiej bohemy lat 60. i 70. - imprez, premier, życia towarzyskiego i uczuciowego. Ale też jej podróży, przeżyć, związków, próby ułożenia sobie rodzinnego życia z Danielem Passentem, choć jak sama pisze jest „nieudomowiona”. W 1972 roku, już w związku z Passentem, zapisuje na przykład taki obrazek: „Falenica, upał, gardło. Daniel wściekły, że brudne garnki. Ja – zrozpaczona. Myślałam, że życie będzie nie o tym”. Gdzie indziej pisze z właściwą sobie ironią: „Dom to jest coś takiego, jakbyś mieszkał naraz z pięcioma Irenami Dziedzic i wszystkie czegoś od ciebie chcą, i wszystkie uważają, że im się coś należy”.

Kim jest Misio, do którego Agnieszka Osiecka pisała swoje niewysłane listy?

Janusz Minkiewicz, zwany przez przyjaciół Minio, był poetą, satyrykiem i znaną postacią warszawskiej bohemy. Absolutnym królem nocnej Warszawy, ulubieńcem ówczesnych salonów. Podobał się. Był wysoki, miał bardzo czarne oczy „które sprawiały czasem wrażenie, że nikogo nie dostrzegały, ale widziały wszystko”. Był dżentelmenem. Miał swój stolik w SPATiF-ie, czyli klubie aktora w Alejach Ujazdowskich, do którego zaproszenie było bardzo prestiżowe.

Agnieszkę Osiecką dopuścił. Była jedyną kobietą, obok aktorki Zofii Czerwińskiej, która mogła siedzieć przy jego stoliku. Pisał wiersze, satyry, tłumaczył musicale, między innymi „My Fair Lady”, z Antonim Marianowiczem. Napisał też w 1951 roku znany poemat „Lenin w Poroninie”, mylnie przypisywany przez lata Tuwimowi. Zna go każdy, kto chodził do szkoły w PRL.

Minkiewicz słynął z różnych powiedzonek, na przykład: „Kiedy nie piję, to piję pół litra”.

Po sloganie Osieckiej „Coca Cola to jest to!”, wymyślił slogan „Lepsi piją Pepsi”. A w tłumaczeniu sztuki Madame Sans-Gene o praczce Napoleona, do niego należało hasło „Módl się i prasuj”. Krążyło o nim mnóstwo anegdot. Jedną z nich opowiadał Janusz Głowacki w swoim tomie

„Z głowy”. Pisał tak o wizycie w SPATIF-ie: „Kiedyś przyprowadziłem tu korespondenta „New York Timesa” Johna Darntona. Nie było wolnych stolików, więc zapytałem świetnego satyryka, Janusza Minkiewicza, czy można się przysiąść. Odpowiedział: „Powiedz temu Amerykaninowi, że jak nie przyszedł w 1945, to teraz niech spierdala”.

Przyjaźnił się ze Stanisławem Dygatem. Znana była legenda, jak tuż przed ślubem zamienili się narzeczonymi: Dygat ożenił się z Wandą Nawrocką, a Minkiewicz z aktorką Jadwigą „Kropką” Gosławską, z którą miał córkę Monikę. W latach 60 obie wyjechały do USA. Podobno Minkiewicz mówił przekornie do Jeremiego Przybory, którego bardzo lubił , również jako „podlota” Osieckiej: „Gdybym nie był złym mężem i ojcem, żona i córka nie zwiałyby ode mnie na tamtą półkulę i teraz wegetowałyby nędznie w PRLu. Dużo mi zawdzięczają”. Z córką Moniką Markowicz miał jednak dobry kontakt, odwiedzał ją, kochał wnuczki.

Poza tym nie opowiadał za wiele o swoim prywatnym życiu. Kiedy nie bawił się z przyjaciółmi, wracał do swojej „pieczary” na warszawskim Starym Mieście. Spał do południa, potem, jak pisała Osiecka pił cienką herbatkę, włączał telefon, ruszał na spacer Krakowskim Przedmieściem na spacer, wracał do przyjaciół.

Agnieszka Osiecka i Janusz Minkiewicz – co ich łączyło?

Osiecka i Minkiewicz byli przede wszystkim przyjaciółmi. Osiecka go uwielbiała. Zabawnie go charakteryzowała w „Szpetnych czterdziestoletnich”, że kroczył powoli na długich nogach, jak „spowolniały bocian w pościgu za senną żabą”. „Nie pamiętam też, żeby nerwowo łypał oczami albo żeby robił jakieś miny. Zazwyczaj spoglądał na człowieka uważnie, znad okularów, spoglądał olbrzymimi, niezwykle dobrymi oczami, i powolutku rzucał dowcip. Ale dowcip ów był lotny jak strzała”.

Pisała o nim jako o kimś, kto potrafił obserwować ludzi, rozumieć ich słabości i jednym zdaniem celnie skomentować rzeczywistość. Szczególnie charakterystyczne jest określenie, którym Osiecka opisywała ich wspólny sposób patrzenia na świat: „sentymentalny i cyniczny”. Właśnie ta sprzeczność wydaje się kluczem do ich przyjaźni. Oboje byli wrażliwi, ale nie lubili przesadnej wzniosłości. Potrafili zachwycać się życiem, a jednocześnie drwić z jego absurdów. Minkiewicz miał być dla Osieckiej kimś w rodzaju przewodnika po świecie ludzi i obyczajów. W jej wspomnieniu jawi się jako człowiek, który więcej widział, niż mówił, a swoją wiedzą i doświadczeniem potrafił „uczyć rozumu” bez wygłaszania wielkich wykładów.

Agnieszka Osiecka: kiedy pisała swoje listy była już autorką wielkich hitów

Kiedy Osiecka pisała swoje listy, była już bardzo znaną autorką piosenek i takich hitów, jak choćby „Małgośka” czy „Zielono mi”, „W żółtych płomieniach liści”. Prowadziła Radiowe Studio Piosenki i nie brakowało jej pieniędzy. Mimo sukcesu mierzyła się ze sobą, z pragnieniem samodzielności, zbudowania własnego domu i życia rodzinnego – długo mieszkała z mamą. W samym 1964 roku, kiedy zaczęła pisać te listy, przeżywała romans z Jeremim Przyborą, ale flirtowała też z Andrzejem Wajdą i kompozytorem Maciejem Małeckim. Miała poczucie, że się starzeje – choć kiedy to pisała była koło trzydziestki. A jednocześnie czuła się dziewczynkowato.

Odnotowuje tragiczne odejścia przyjaciół. „Jestem, jak wdowa po powstaniu styczniowym”, pisze. „Zbyszek, Bobek, Marek. Pustawo, jak w karneciku staruszki. Nie mieliśmy krzepy Kolumbów. Jakieś wieczne dzieci, marzyciele”. Jest w tych listach dużo gorzkich przemyśleń i obserwacji. Przewija się wiele znanych postaci: Maryla Rodowicz ( „Oj Misiu, ta Maryla to jest wrzący kociołek’) , Elżbieta Czyżewska, o której Osiecka pisze bardzo przejmująco, Daniel Olbrychski i wielu, wielu innych.

W kolejnych latach dla Agnieszki Osieckiej najważniejszym partnerem stał się Daniel Passent. W 1973 roku urodziła ich córkę, Agatę. W zapiskach pojawia się motyw alkoholu jako „cichego bohatera”. Osiecka przestrzega nieraz Misia „nie pij tyle”, jakby przestrzegała siebie.

Po co Osiecka pisała te listy, skoro ich nie wysłała?

Można by zapytać, po co Agnieszka Osiecka pisała te listy, skoro ich nie wysłała? Pewnie nie zamierzała ich wysyłać. Dlaczego pisała właśnie do niego? Być może dlatego, że Minkiewicz był dla niej idealnym, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, wirtualnym odbiorcą. Nie musiał odpowiadać, pocieszać ani oceniać. Wystarczyło, że istniał w jej pamięci jako ktoś, kto ją rozumiał. Pisanie do niego pozwalało jej mówić rzeczy, które niekoniecznie powiedziałaby komukolwiek twarzą w twarz. Pisała również po to, żeby siebie zrozumieć.

Badacz jej twórczości Radosław Młynarczyk określa ten mechanizm wręcz jako rodzaj autoterapii. Adresowanie zapisków do Minkiewicza pozwalało Osieckiej analizować własne zachowanie, oceniać decyzje, a czasem nawet przyznawać się do winy wobec bliskich. Zresztą podobno kobiety kochały mu się zwierzać, a on umiał słuchać.

Źródło: „Kochany Misiu! O sobie, piciu i całej reszcie”, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2026

Siedem filmowych historii i tylko jedno miejsce

Droga do Oscara zaczyna się daleko od hollywoodzkiego blichtru. Najpierw jest krajowa selekcja, kilka różnych filmowych światów i tylko jedno miejsce dla produkcji, która będzie reprezentować Polskę w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowy. Polski Instytut Sztuki Filmowej ogłosił siedem filmów zakwalifikowanych do naboru na polskiego kandydata do 99. edycji Nagród Akademii Filmowej. Wśród nich znalazły się produkcje Pawła Pawlikowskiego, Jana Holoubka, Michała Marczaka i Piotra Domalewskiego.

Każdy z tych filmów operuje innym tonem i sięga po równie inną rzeczywistość, od dokumentu i kina rodzinnego po thriller wojenny, dramat historyczny i melodramat. Łączy je natomiast jedno: wszystkie znalazły się na krótkiej liście, z której Komisja Oscarowa wybierze oficjalnego polskiego kandydata. 

Polscy kandydaci do Oscarów 2027:

1. „Bez końca”, reż. Michał Marczak

Jedyny dokument w zestawieniu opowiada o Danielu, który po zaginięciu nastoletniego syna rozpoczyna poszukiwania w głębinach Wisły. Michał Marczak koncentruje się na doświadczeniu ojca zawieszonego między obawą przed tragicznym finałem a nadzieją, że jego syn wciąż żyje. To najbardziej kameralny spośród siedmiu tytułów zakwalifikowanych do krajowej selekcji.

2. „Dziki, dziki wschód”, reż. Jan Holoubek

Jan Holoubek proponuje thriller wojenny rozgrywający się podczas srogiej zimy 1943 roku. Do Małego Zalesia na wschodzie Polski przybywa Wolff, tajemniczy urzędnik z Berlina. Jego obecność szybko burzy porządek miejscowości, a pogłoski o zaginionym złocie potęgują atmosferę podejrzliwości i zagrożenia. W głównych rolach występują Itay Tiran i Robert Więckiewicz. Film reprezentuje w zestawieniu kino historyczne zbudowane wokół napięcia, nieufności i dramatycznych wyborów bohaterów.

Zobacz też: To on otworzy tegoroczny Festiwal w Gdyni! Jest pierwszy zwiastun westernu Jana Holoubka

3. „Nasza rewolucja”, reż. Piotr Domalewski

Piotr Domalewski sięga po historię Jacka i Grażyny Kuroniów, łącząc kino biograficzne z dramatem obyczajowym. Bohaterowie rezygnują z prywatności, angażując się w działalność opozycyjną, a ich mieszkanie staje się miejscem spotkań ludzi gotowych walczyć o wolność. W filmie nie brakuje również perspektywy osobistej, więzienie, rozłąka i stan wojenny wystawiają ich relację na kolejne próby. Jacka Kuronia gra Arkadiusz Jakubik, a Grażynę Kuroń, Magdalena Popławska.

4. „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, reż. Emi Buchwald

Film Emi Buchwald opowiada o czwórce rodzeństwa wchodzącego w dorosłość i próbującego zachować rodzinne więzi mimo narastających problemów. W obsadzie znaleźli się m.in. Bartłomiej Deklewa, Karolina Rzepa, Tymoteusz Rożynek i Izabella Dudziak. Produkcja została zauważona także nagrodowo: Buchwald otrzymała nagrodę Onetu „W PUNKT” podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a na Orłach 2026 zdobyła wyróżnienie w kategorii Odkrycie Roku za reżyserię. Karolina Rzepa została natomiast nagrodzona za Najlepszą Drugoplanową Rolę Kobiecą.

5. „Ojczyzna”, reż. Paweł Pawlikowski

„Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego ma za sobą ważny międzynarodowy start. Film miał premierę w Konkursie Głównym w Cannes, gdzie reżyser został nagrodzony za reżyserię ex aequo z „Czarną kulą” Javiera Calvo i Javiera Ambrossiego. Media branżowe wskazują produkcję jako jednego z głównych faworytów krajowej selekcji i przypominają, że Pawlikowski jest twórcą „Idy”, jedynego polskiego filmu, który zdobył Oscara w tej kategorii. Film opowiada o relacji Thomasa Manna z córką Eriką. W szczytowym okresie zimnej wojny bohaterowie przemierzają zrujnowane Niemcy, jadąc z Frankfurtu do Weimaru. Thomasa Manna gra Hanns Zischler, a Erikę Sandra Hüller. Film jest koprodukcją Francji, Niemiec, Polski i Włoch.

6. „Pojedynek”, reż. Łukasz Palkowski

Łukasz Palkowski również sięga po kino wojenne, ale buduje je wokół psychologicznego starcia. Akcja rozpoczyna się w 1939 roku, gdy tysiące wybitnych Polaków trafiają do rosyjskiej niewoli i są poddawani indoktrynacji. Jeden z agentów próbuje złamać młodego pianistę światowej sławy, którego postawa ma znaczenie także dla innych więźniów. W głównych rolach występują Jakub Gierszał i Aidan Gillen. „Pojedynek” jest koprodukcją Irlandii, Polski, Ukrainy i Cypru.

7. „Przez ścianę”, reż. Maciej Sobieszczański

Maciej Sobieszczański opowiada historię osadzoną w listopadzie 1947 roku. Wiesława Pajdak zostaje aresztowana za działalność w podziemiu antykomunistycznym i trafia do więzienia na Rakowieckiej. W sąsiedniej celi zostaje osadzony Jerzy Śmiechowski, z którym zaczyna porozumiewać się przez ścianę za pomocą kodu Morse’a. „Przez ścianę” zostało określone jako oparty na prawdziwych wydarzeniach melodramat, a główne role grają Maria Dębska i Jakub Gierszał.

Zobacz też: Ta niezwykła historia miłosna naprawdę wydarzyła się w Polsce. Poruszający film z rewelacyjną rolą Marii Dębskiej ma szansę na statuetkę w Gdyni!

Kto wybierze polskiego kandydata do Oscara 2027?

Ostateczną decyzję podejmie dziewięcioosobowa Komisja Oscarowa. Jej przewodniczącym jest Jan Naszewski, a w składzie znaleźli się także Kamila Dorbach, Milenia Fiedler, Artur Liebhart, Paweł Łoziński, Tadeusz Łysiak, Agnieszka Odorowicz, Małgorzata Szumowska i Mariusz Włodarski. Obrady komisji oraz ogłoszenie polskiego kandydata zaplanowano na 18 września.

Kolejny etap rozpocznie już międzynarodową część selekcji. Pełna lista zgłoszeń ma być znana po 30 września, piętnastkę nominowanych poznamy 15 grudnia, a pięć głównych tytułów zostanie ogłoszonych 21 stycznia 2027. Ceremonię oscarową zaplanowano w noc z 13 na 14 marca przyszłego roku. 

ZOBACZ TAKŻE: Jesień to dobry moment na powrót do retinoidów. Tak wprowadzam je do pielęgnacji krok po kroku

Coco Noir, czyli czerń zamknięta we flakonie

Trudno o bardziej dosłowny olfaktoryczny odpowiednik małej czarnej niż Chanel Coco Noir. Bergamotka rozświetla różę i pelargonię, a paczula i fasola tonka nadają całości głębi. To magnetyczna i niezwykle elegancka kompozycja – na dni, kiedy wystarczy jeden dobry detal.

Narciso Rodriguez i sztuka dyskretnego uwodzenia

For Her Musc Noir Rose nie potrzebuje dodatków. Tuberoza, piżmo, jagody i wanilia tworzą miękką, niemal cielesną aurę. Pachnie jak jedwabna sukienka noszona pod wełnianym płaszczem — sensualnie, ale w stonowany sposób. Idealny wybór dla minimalistek.

Libre: mała czarna z ostrzejszą linią ramion

Jeśli klasyka ma mieć współczesny charakter, to jest nią YSL Libre Eau de Parfum. Chłodna lawenda i kwiat pomarańczy tworzą kontrast, który działa równie dobrze w biurze, jak i podczas wieczornego wyjścia. To zapach dodający pewności siebie, czysty i wyrazisty.

Mon Guerlain otula jak najlepszy kaszmir

Lawenda, jaśmin, drzewo sandałowe i wanilia tahitiańska sprawiają, że Mon Guerlain Eau de Parfum ma w sobie miękkość luksusowego swetra. Jest ciepły, kobiecy i spokojny — szczególnie piękny w chłodne, jesienne poranki.

CZYTAJ TEŻ: Policzki jak z renesansowego portretu. Ten subtelny trend od Chanel i Victorii Beckham definiuje jesień

Eau Rihla dla tych, które zamiast trendów wybierają charakter

Najbardziej nieoczywista propozycja? Diptyque Eau Rihla. Skóra, cedr, irys i malina tworzą zapach wytrawny, szlachetny i nieco tajemniczy. To nie jest mała czarna z sieciówki. Raczej perfekcyjnie skrojony model vintage znaleziony w Paryżu — jeden na milion.

Nie chodzi o to, żeby pachnieć „ładnie”

Najciekawsze perfumy budują obecność. Właśnie dlatego porównanie do małej czarnej jest tak trafne. Nie chodzi o efekt „wow” przy pierwszym wrażeniu, ale o ten rodzaj stylu, który nie potrzebuje wyjaśnienia. I który rozpoznaje się natychmiast.

Sanah na PGE Narodowym. Finał rozpoczął się od upozorowanej awarii

Fani sanah od rana ustawiali się w kolejkach przed PGE Narodowym. Wstążki, falbanki, wianuszki i koronkowe sukieneczki ponownie opanowały stadion. Tym razem emocje były jednak wyjątkowe. Warszawski koncert zamykał trasę „sanah NA STADIONACH”, która rozpoczęła się warszawskim koncertem we wrześniu 2025 roku.

Później artystka odwiedziła pięć polskich miast. Na trasie znalazły się Gdańsk, Poznań, Wrocław, Białystok i Kraków, a finałem ponownie została Warszawa. Podczas całej trasy artystka zaśpiewała dla blisko pół miliona Polaków. Na samym finale pojawiło się 65 tys. osób.

Początek koncertu od razu pokazał, że nie będzie to zwykłe powtórzenie wcześniejszych występów. Intro nagle się urwało i przez chwilę wyglądało na to, że pojawiły się problemy techniczne. Szybko okazało się jednak, że była to starannie przygotowana imitacja awarii. W ten sposób sanah zapowiedziała swój nowy singiel „Cicho sza”. Najpierw publiczność usłyszała fragment piosenki, a później na telebimach pokazano pełną premierę teledysku. Finał trasy stał się więc nie tylko pożegnaniem ze stadionowym projektem, ale również początkiem kolejnego muzycznego rozdziału.

„Sto lat” dla sanah i pierwsze łzy. 65 tys. fanów zrobiło jej prezent

Podczas koncertu nie brakowało efektów specjalnych, ogromnej sceny, świateł, choreografii i atrakcji. Sanah korzystała również ze Spidera, dzięki któremu mogła unosić się nad publicznością. W pewnym momencie widowisko zeszło jednak na dalszy plan. Kilka dni wcześniej Zuzia obchodziła 29. urodziny, a fani przygotowali dla niej wyjątkową niespodziankę. Dziesiątki tysięcy osób zgromadzonych na PGE Narodowym zaczęły śpiewać „Sto lat”.

Ten moment wywołał łzy artystki. Był też szczególnie symboliczny, biorąc pod uwagę skalę jej stadionowego sukcesu. Sanah jako pierwsza artystka w Polsce wyprzedała Narodowy aż czterokrotnie. Pierwszy raz zrobiła to w 2023 roku. W 2025 roku potrzebowała już dwóch wieczorów, aby pomieścić zainteresowanie publiczności, a oba koncerty zostały wyprzedane. Teraz wróciła do Warszawy po raz czwarty, by zakończyć kolejną stadionową trasę.

CZYTAJ TEŻ: Córka Ryszarda Riedla wybrała życie z dala od show-biznesu. Jedną rzecz po ojcu trzyma przy łóżku do dziś

Kayah, Jeden Osiem L i Maciej Musiał. Tego na scenie nikt się nie spodziewał

Finał „sanah NA STADIONACH” przyniósł także serię gościnnych występów. Jednym z największych zaskoczeń była obecność Kayah. Artystki wspólnie wykonały „Byłam różą”. Był to szczególny moment także dlatego, że wcześniej nie miały okazji ze sobą współpracować. Na scenie pojawił się również Jeden Osiem L. Grupa przypomniała swój przebój z początków lat 2000. „Jak zapomnieć”. Do sanah dołączyli także Sobel i Kwiat Jabłoni, którzy połączyli siły specjalnie podczas warszawskiego finału.

Nieoczekiwany występ zaliczył również Maciej Musiał. Aktor pojawił się na scenie w nawiązaniu do swojej akcji związanej z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy, kiedy obiecał posprzątać komuś mieszkanie w zamian za wpłatę na licytację. Tym razem dostał do posprzątania scenę. I rzeczywiście zaczął ją sprzątać. W repertuarze znalazła się także „Melodia”. Fani od dawna upominali się o ten utwór podczas kolejnych koncertów. W Warszawie piosenka wróciła w nowej aranżacji.

Ulewa nie zatrzymała koncertu sanah. Publiczność została do samego końca

W pewnym momencie nad PGE Narodowym zaczęło mocno padać. Na stadionie zrobiło się mokro, zimno i znacznie mniej komfortowo, jednak publiczność nie zamierzała opuszczać koncertu. Sanah od dawna mówiła, że chciałaby kiedyś zagrać występ w prawdziwej ulewie. Podczas finału stadionowej trasy jej życzenie się spełniło. Choć chwilami pogoda wyglądała groźnie, zwłaszcza, że w pewnym momencie wokalistka upadła, tłum został na miejscu, skakał i bawił się do samego końca.

Poza deszczem publiczność dostała wszystko to, z czym kojarzyły się wcześniejsze koncerty artystki. Była lewitacja nad widownią, największe przeboje, przejazd traktorem ozdobionym jak kula disco, ogromne ekrany, światła i choreografia. Nie zabrakło również charakterystycznych gestów sanah wobec fanów. Artystka rozdawała buty, robiła zdjęcia z publicznością i wymieniała z nią żarciki.

Sanah czterokrotnie wyprzedała PGE Narodowy. „Cicho sza” otwiera nowy rozdział

Finał „sanah NA STADIONACH” zamknął jeden z największych etapów w karierze Zuzanny Jurczak. Artystka zakończyła trasę jako pierwsza polska artystka, która czterokrotnie wyprzedała solowy koncert na PGE Narodowym.

Ma 29 lat, a na swoim koncie już cztery wyprzedane koncerty na Narodowym i stadionową trasę. W swojej twórczości łączyła także poezję Szymborskiej z popowymi przebojami, a piosenka „Szampana” była jednym z utworów, z którymi kojarzył się początek jej wielkiej popularności.

Warszawski finał jasno pokazał jednak, że sanah nie chciała zakończyć wieczoru wyłącznie wspomnieniem tego, co już osiągnęła. Kolejne nawiązania do „Cicho sza”, fragment piosenki i premiera teledysku sugerowały przejście do następnego etapu.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak oficjalnie są już mężami. Ich ślub odbył się w Portugalii, lecz nie wszystko poszło zgodnie z ich planem

We wrześniu Warszawa po raz kolejny przypomni sobie o niezwykłym miejscu i niezwykłym człowieku. 13 września 2026 roku pod kamienicą przy ul. Żelaznej 66 na warszawskiej Woli odbędzie się 6. edycja „Domówki u Mietka Wajnberga” – wydarzenia, które łączy muzykę, historię miasta, pamięć i sąsiedzkie spotkanie. Tegoroczna edycja ma szczególne znaczenie – przypada w 30. rocznicę śmierci Mieczysława Wajnberga, jednego z najważniejszych kompozytorów XX wieku, który urodził się właśnie w tym domu w 1919 roku.

Centralnym punktem tegorocznej Domówki będzie warszawska prezentacja „Ogrodu pamięci”, utworu Wojciecha Błażejczyka z librettem Sylwii Chutnik. Kompozycja powstała jako rezultat społecznego projektu crowd-writingowego „Pocztówka do Mietka”, zrealizowanego przez Instytut Mieczysława Wajnberga w 2022 roku. Pomysłodawcą projektu był Aleksander Laskowski, autorem grafiki Karol Tomoki Yamazaki.

Od „Pocztówki do Mietka” do „Ogrodu pamięci”

„Pocztówka do Mietka” narodziła się w odpowiedzi na doświadczenie kryzysu uchodźczego w 2022 roku. Historia Mieczysława Wajnberga – warszawianina, Żyda i Polaka, który w 1939 roku musiał opuścić rodzinne miasto, uciekając przed wojną, stała się punktem wyjścia do rozmowy o współczesnych doświadczeniach migracji, utraty, wykorzenienia i poszukiwania bezpieczeństwa.

Specjalnie zaprojektowane pocztówki trafiły do warszawskich kawiarni, księgarń i instytucji kultury, gdzie umieszczono prowizoryczne skrzynki pocztowe. Odpowiedzi można było przesyłać także tradycyjną pocztą oraz za pośrednictwem strony internetowej projektu. Zebrane wypowiedzi stworzyły wyjątkowy zapis osobistych doświadczeń, emocji i refleksji – wielogłos współczesnego miasta.

Na podstawie nadesłanych tekstów Sylwia Chutnik stworzyła libretto „Ogrodu pamięci”, utworu będącego głosem zbiorowym, utkanym z indywidualnych historii, wspomnień, lęków i nadziei. Muzykę skomponował Wojciech Błażejczyk. Pierwsze wykonanie dzieła odbyło się w grudniu 2025 roku podczas wydarzenia towarzyszącego Festiwalowi Muzyki Żydowskiej im. Rywki Tiktiner w Tykocinie.

Podczas 6. edycji Domówki „Ogród pamięci” powróci do Warszawy – i zabrzmi w miejscu szczególnym: na podwórku kamienicy przy ul. Żelaznej 66, gdzie rozpoczęła się historia Mieczysława Wajnberga.

Utwór wykona grupa Hashtag Ensemble, warszawski kolektyw muzyki współczesnej, znanego z interdyscyplinarnych projektów, premier i działań edukacyjnych a w wydarzeniu udział wezmą aktor Waldemar Raźniak oraz dyrygentka Lilianna Krych.

Warszawa której można posłuchać

Program Domówki rozpocznie o godz. 15:00 spacerem po fonosferze Warszawy przełomu XIX i XX wieku, prowadzony przez Martę Michalską, autorkę książki Dźwięki, ludzie i nasłuchiwanie miasta. Wybrane elementy fonosfery Warszawy na przełomie XIX i XX wieku. Spacer będzie okazją do spojrzenia na miasto poprzez dźwięki – te, które towarzyszyły codzienności dawnych warszawiaków, i te, które z czasem zniknęły z miejskiego pejzażu.

O godz. 17:00 na podwórku przy Żelaznej 66 odbędzie się koncert, którego najważniejszym punktem będzie prezentacja „Ogrodu pamięci”.

Program uzupełni prezentacja multimedialnego portalu „Uniwersum Mieczysława Wajnberga”, poświęconego życiu, twórczości i dziedzictwu kompozytora.

O godz. 18:00 wydarzenie przeniesie się do Kręgliccy Chłodna, znajdującego się na rogu ulic Chłodnej i Wajnberga, z wejściem od ul. Wajnberga. Odbędzie się tam spotkanie z twórcami i twórczyniami „Ogrodu pamięci”, a także poczęstunek, rozmowy i wspólne tańce.

Miejsce, które pamięta

„Domówka u Mietka Wajnberga” jest czymś więcej niż koncertem czy wydarzeniem upamiętniającym wybitnego kompozytora. To próba ożywienia historii konkretnego miejsca i przywrócenia jej mieszkańcom. Kamienica przy Żelaznej 66 staje się punktem, w którym spotykają się różne czasy, doświadczenia i historie, przedwojenna Warszawa, los Wajnberga, współczesne doświadczenia migracji oraz dzisiejsza Wola.

• Kuratorki wydarzenia: Maria Sławek, Aleksandra Demowska-Madejska
• Koordynatorka: Zuzanna Basek
• Projekt współfinansowany przez Miasto Stołeczne Warszawa.

Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak wzięli ślub. Oliwer przyjął nazwisko Jacka

Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak poznali się w 2021 roku podczas pierwszej polskiej edycji programu „Prince Charming”. Jacek był głównym bohaterem randkowego show, a Oliwer jednym z uczestników zabiegających o jego względy. Relacja, która zaczęła się przed kamerami, przetrwała jednak znacznie dłużej niż sam program.

Później para pojawiła się wspólnie w „Azja Express”. Wcześniej Jacek wystąpił w „Tańcu z Gwiazdami”, gdzie stworzył pierwszą jednopłciową parę taneczną w historii polskiej edycji programu. Po zaręczynach w 2024 roku przyszedł czas na kolejny etap ich związku.

5 września Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak wzięli ślub w Portugalii. Jedną z ważnych decyzji związanych z małżeństwem było przyjęcie przez Oliwera nazwiska Jacka. „Dla mnie bardzo istotne było to, że zdecydowałem się przyjąć nazwisko Jacka”, zdradza Oliwer Kubiak w rozmowie z magazynem Glamour. „To była niespodzianka, nie?”, śmieje się Jacek.

Oliwer wyjaśnił, że sprawa miała również nieoczekiwany przebieg. „Tak, to była niespodzianka, bo zostały złożone dwa zestawy dokumentów, żeby przyspieszyć proces i nie wiedzieliśmy, który finalnie przejdzie. Ostatecznie przyszedł zestaw, gdzie była prośba o zmianę nazwiska. Także to też taka mała śmieszna historia związana z tym ślubem”.

Dla pary ceremonia miała nie tylko prywatne znaczenie. Jacek zaznaczył także jej wymiar związany z równością. „Nasz ślub będzie kolejnym krokiem do pokazania równości i tego, ile jest par takich jak my, które chcą wziąć ślub w swoim rodzinnym kraju, ale nie mogą”, podkreśla Jacek.

Dlaczego Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak wybrali Portugalię?

Portugalia nie była pierwszym krajem, który para brała pod uwagę. Początkowo rozważali Włochy, jednak zależało im na zawarciu małżeństwa, a nie związku partnerskiego. „Na początku braliśmy pod uwagę Włochy, natomiast we Włoszech obowiązuje tylko związek partnerski, a nam zależało na małżeństwie i transkrypcji aktu ślubu w Polsce, który umożliwił przełomowy wyrok TSUE z listopada 2025, nakazujący Polsce uznawanie małżeństw zawarty w innych krajach UE”, tłumaczy Jacek w rozmowie z magazynem Glamour.

Po rezygnacji z Włoch rozpoczęły się poszukiwania innego miejsca. „No i niestety musieliśmy szukać miejsca, które jest ciepłe i bliskie naszemu sercu”, dodaje Oliwier. Pod uwagę brana była także Hiszpania. Nie był to przypadkowy kierunek, ponieważ właśnie tam Jacek i Oliwer się poznali. Na przeszkodzie stanęły jednak wymagania formalne. „Podróż to Portugalii nie miała być naszą pierwszą długą wyprawą, trzy lata temu wyjechaliśmy na kilka miesięcy do Hiszpanii, też z Fluff, gdzie przezimowaliśmy najchłodniejsze miesiące. Braliśmy pod uwagę również Hiszpanię, jako miejsce na naszą ceremonię, bo to tam się poznaliśmy!, jednak by zawrzeć związek małżeński, jeden z nasz musiałby uzyskać status rezydenta i spędzić w Hiszpanii minimum trzy miesiące przed zawarciem małżeństwa”, mówi Oliwer.

Ostatecznie wybór padł na Portugalię. „Finalnie padło na Portugalię, z racji jej otwartości do małżeństw jednopłciowych. Organizacja samego ślubu wcale nie była łatwa, na całe szczęście mieliśmy osoby z organizacji Merry More, które pomogły nam sprawnie przejść przesz sam proces”, dodają.

CZYTAJ TEŻ: Córka Ryszarda Riedla wybrała życie z dala od show-biznesu. Jedną rzecz po ojcu trzyma przy łóżku do dziś

Fluff musiała być z nimi. Dlatego do Portugalii pojechali drogą lądową

Przy wyborze miejsca ceremonii znaczenie miał jeszcze jeden ważny dla pary szczegół. Jacek i Oliwer chcieli, aby w tym dniu była z nimi ich suczka Fluff, która jest częścią ich życia od 4,5 roku. Z tego powodu zdecydowali się na podróż do Portugalii drogą lądową. „Trasę musieliśmy pokonać drogą lądową, ponieważ chcieliśmy zabrać naszą Fluff, która jest z nami od 4,5 roku i nie wyobrażaliśmy sobie, że nie będzie jej z nami”, wyznaje Jacek. Nie była to pierwsza tak długa podróż pary z Fluff. Trzy lata temu spędzili kilka miesięcy w Hiszpanii, gdzie przeczekali najchłodniejsze miesiące.

Plany ślubu w Lizbonie się nie udały. Ostatecznie odpowiedziało Porto

Pierwotny plan zakładał ceremonię w Lizbonie. Para miała jednak problem z uzyskaniem odpowiedzi z tamtejszego urzędu. Dokumenty trafiły więc do kilkunastu mniejszych i większych urzędów w Portugalii. Ostatecznie termin potwierdził urząd w Porto. „Początkowo chcieliśmy wziąć ślub w Lizbonie, jednak mieliśmy ogromny problem z uzyskaniem od tamtejszego urzędu jakiejkolwiek odpowiedzi - nasze dokumenty zostały złożone w kilkunastu mniejszych i większych urzędach w Portugalii - finalnie dostaliśmy potwierdzenie daty od urzędu w Porto, tego samego który odpowiadał za ślub Christiano Ronaldo i Georginy Rodriguez. Początkowo chcieliśmy wyprawić duże wesele, jednak ze względu na to, że termin poznaliśmy bardzo późno, zdecydowaliśmy, że nasza ceremonia będzie bardzo kameralna, tylko dla nas, a z bliskimi spotkamy się na celebrację w Warszawie”.

Początkowo Jacek i Oliwer chcieli więc zorganizować duże wesele. Ponieważ termin poznali bardzo późno, postawili na kameralną ceremonię, a spotkanie z bliskimi zaplanowali w Warszawie.

Ślub na plaży i niespodzianka od przyjaciół. „To było bardzo wzruszające”

Choć ceremonia miała być bardzo kameralna i odbyć się tylko w obecności Jacka i Oliwera, na miejscu czekała na nich niespodzianka. Do Portugalii przylecieli ich bliscy przyjaciele: Jagna Niedzielska z mężem Tomaszem Zarembą oraz Iza Krzan. Dla pary ich obecność okazała się szczególnie emocjonalnym momentem. „Na miejscu czekały na nas jednak niespodzianki, ponieważ kilku naszych najbliższych przyjaciół (Jagna Niedzielska z mężem Tomaszem Zarembą i Iza Krzan) zdecydowało się nas zaskoczyć i przylecieć, co było bardzo wzruszające. Ceremonia odbyła się na plaży - co ma dla nas szczególny wymiar, bo to właśnie na plaży miała miejsce nasza pierwsza randka w programie Prince Charming”, wyjaśnia Oliwer.

Zakochanym życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. 

Źródło: Glamour.pl.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: W wieku 51 lat przeżyła nawrócenie, w książkach opisywała swoje rozmowy z Jezusem. Kim jest Alicja Lenczewska, bohaterka filmu „Mistyczka”?

Ryszard Riedel: córka. Kim jest Karolina Riedel?

Sebastian Riedel, starsze z dzieci Ryszarda Riedla, prężnie działa w środowisku artystycznym i, podobnie jak jego tata, zajął się muzyką. O jego młodszej siostrze niewiele jednak wiadomo... Z medialnych doniesień wynika, że od wielu lat mieszka w Portugalii. Co więcej, odziedziczyła po tacie zamiłowanie do kultury i sztuki. Okazuje się, że córka wokalisty doskonale rysuje, podobnie jak jej ojciec, który niestety nie kontynuował tej pasji.

Karolina Riedel chętnie publikowała swoje prace w mediach społecznościowych, jednak obecnie jej konto jest prywatne. Najprawdopodobniej chroni swoją prywatność. Nie udziela też wywiadów i nie pokazuje się na imprezach branżowych.

Ryszard Riedel, Sebastian Riedel, 1991 rok

Ryszard Riedel: dzieci. Jak wyglądały jego relacje z córką?

Karolina Riedel tylko raz zrobiła wyjątek i przerwała milczenie. W książce Marcina Sitki wyznała, że do dzisiaj trzyma przy sobie jeden z listów, który dostała od ojca. ,,Przed laty Tata napisał do mnie list. Byłam wtedy na koloniach. Przechowuję go do dzisiaj w szafce nocnej przy łóżku i czasami po niego sięgam. Pisał w nim, żebym »kochała ludzi i wtedy oni też mnie pokochają«. Napisał również, że wie, że nasze nazwisko czasem pomaga, a czasem przeszkadza.

Naturalnie jest w tym liście więcej myśli, ale pozostawię je dla siebie. Czytając go, mam wrażenie, jakby został wysłany niedawno, z miejsca, gdzie teraz oboje z Mamą są razem. Zabawne jest to, że pod listem podpisał się »Rysio«, dodając swoją zamaszystą sygnaturę (śmiech). Mama przed wysłaniem listu dopisała nad tym podpisem: »TATA«. I to cała prawda o nich — on troskliwy i szczery, a ona zawsze przy nim, pilnująca, żeby listu do córki nie kończył autografem artysty... Kocham ich!", zwierzała się.

Dodała również, że bardzo tęskni za tatą. ,,Przede wszystkim chciałabym, żeby [tata] był tutaj z nami, żeby uczestniczył w naszym życiu — moim i Bastka. Ile dałabym, żeby znów posłuchać na żywo, jak śpiewa, znów widzieć jego gesty. »Wehikuł czasu to byłby cud«, naprawdę...", wspominała wówczas z żalem Karolina Riedel.

Córka wokalisty pamięta też jedną z Wigilii, podczas której wyciągnął Biblię i zaczął ją czytać. Zdziwiona Karolina zapytała go wprost: „co ty taki święty jesteś?”. Gdy Ryszard Riedel wszystkich pobłogosławił, zasiedli do stołu. Co jeszcze wspomina młodsza siostra Sebastiana Riedla? Wspólne ubieranie choinki z tatą czy przygotowywanie makówki. Wywnioskować więc można, że relacja między ojcem a córką była bardzo dobra... Wiadomo również, że muzyk przykładał się do swojej życiowej roli. Gdy był w domu, zawsze robił zakupy, sprzątał, a nawet gotował.

Przypomnijmy, że w 2004 roku Karolina Riedel zapozowała do zdjęcia z Tomaszem Kotem, który w filmie — Skazany na bluesa, opowiadającym o życiu artysty, wcielił się w postać Ryszarda Riedla.

Tomasz Kot, Karolina Riedel, 2004 rok

Pogrzeb Jana Frycza na warszawskich Powązkach

Na miejscu pojawiło się wiele osób związanych ze światem teatru i filmu. Wśród uczestników uroczystości znaleźli się m.in. Borys Szyc, Krystyna Janda, Jan Englert oraz Beata Ścibakówna. Ceremonia była ostatnim pożegnaniem aktora, który przez lata należał do grona najbardziej cenionych polskich artystów scenicznych.

W miejscu, w którym odbywało się pożegnanie, ustawiono liczne wieńce. Obok urny znalazły się kwiaty przekazane przez osoby i instytucje chcące oddać hołd Janowi Fryczowi.

CZYTAJ TEŻ: Tak żegnano Jana Frycza. Na Powązkach pojawił się tłum artystów i przyjaciół. Rodzina poprosiła żałobników o jedno

Karol Nawrocki przekazał wieniec. Kwiaty ustawiono obok urny

Szczególną uwagę zwrócił jeden z wieńców znajdujących się przy urnie Jana Frycza. Kwiaty zostały podarowane przez Karola Nawrockiego. Wieniec ustawiono bezpośrednio wśród innych kompozycji kwiatowych przygotowanych na ceremonię. Był to jeden z wielu gestów pamięci widocznych podczas pogrzebu Jana Frycza.

Na miejscu znalazły się również wieńce przekazane przez przedstawicieli Związku Artystów Scen Polskich. Kwiaty otaczały urnę i stanowiły ważny element oprawy uroczystości. Gest Karola Nawrockiego wyróżniał się wśród licznych wyrazów pamięci, jakie pojawiły się podczas ostatniego pożegnania aktora. Wieniec został ustawiony tuż obok urny.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Agnieszka Hyży zabrała głos po śmierci Adriana Szymaniaka. "Czasami najbardziej ludzką rzeczą, jaką możemy zrobić, jest po prostu zamilknąć"

ZOBACZ TAKŻE: Policzki jak z renesansowego portretu. Ten subtelny trend od Chanel i Victorii Beckham definiuje jesień

Retinol czy retinal?

Retinol pozostaje najbardziej rozpoznawalną formą witaminy A w domowej pielęgnacji i występuje w kosmetykach w bardzo różnych stężeniach. Skóra musi przekształcić go najpierw w retinal, a następnie w kwas retinowy, dlatego działa stopniowo i wymaga regularności.

To właśnie retinol najczęściej wybierają osoby, które chcą pracować nad drobnymi zmarszczkami, nierówną strukturą skóry, przebarwieniami czy niedoskonałościami.

Retinal, czyli retinaldehyd, znajduje się o jeden etap bliżej aktywnego kwasu retinowego niż retinol. Oznacza to, że skóra potrzebuje mniej etapów przemiany, zanim składnik zacznie działać.

Jednocześnie retinal jest ceniony za dobrą tolerancję i dlatego coraz częściej pojawia się w nowoczesnych serach i kremach, także tych kierowanych do skór wrażliwych. Nie oznacza to jednak, że zawsze będzie łagodniejszy od retinolu — wiele zależy od stężenia, formulacji oraz kondycji skóry.

Krok po kroku: tak wracam do retinoidów jesienią

1. Wybieram formę odpowiednią dla skóry.
Po dłuższej przerwie nie wracam automatycznie do najmocniejszego produktu. Liczy się tolerancja skóry, nie ambicja.

2. Zaczynam od dwóch wieczorów w tygodniu.
Retinoid nakładam na oczyszczoną, suchą skórę. Jeśli wszystko jest w porządku, po kilku tygodniach stopniowo zwiększam częstotliwość.

CZYTAJ TEŻ: To bezapelacyjnie najlepsze transparentne żele do brwi. Perfekcyjnie utrwalają włoski i optycznie dodają im objętości

3. Trzymam się niewielkiej ilości.
Porcja wielkości ziarnka grochu wystarcza na całą twarz. Więcej nie oznacza szybszych efektów, za to łatwiej o przesuszenie i podrażnienie.

4. Otulam skórę kremem.
W wieczory z retinoidem wybieram prostą rutynę: łagodne oczyszczanie, retinoid i krem wspierający komfort skóry. Przy większej wrażliwości sprawdza się metoda „kanapki”: krem, retinoid, krem.

5. Rano wracam do SPF.
Mniej słońca nie oznacza końca ochrony przeciwsłonecznej. Przy retinoidach SPF pozostaje stałym elementem poranka.

Pielęgnacyjny kaszmir zamiast fajerwerków

W wieczory z retinoidem stawiam na minimum. Delikatne oczyszczanie, aktywny składnik, odżywczy krem. Bez kwasów, intensywnych peelingów i kosmetycznego multitaskingu. To nie jest moment na testowanie połowy łazienkowej półki. Najbardziej luksusowa pielęgnacja tej jesieni ma być dobrze skomponowana, nie przeładowana.

Najlepsze efekty nie lubią presji

Retinoidy uczą czegoś, o czym w świecie beauty łatwo zapomnieć: skóra nie potrzebuje ciągłego pobudzania. Potrzebuje czasu, regularności i odrobiny powściągliwości. I właśnie dlatego jesień wydaje się idealnym momentem, by wrócić do nich na spokojnie — krok po kroku, z większą uważnością niż ambicją.

Agnieszka Hyży zabrała głos po śmierci Adriana Szymaniaka

Agnieszka Hyży po śmierci Adriana Szymaniaka opublikowała w mediach społecznościowych wpis odnoszący się do sytuacji jego rodziny. Prezenterka podkreśliła, że żona zmarłego pozwoliła jej na publikację tych słów. Zaznaczyła jednocześnie, że nie wypowiada się w imieniu Anity Szydłowskiej-Szymaniak.

Hyży rozpoczęła swój wpis od zaznaczenia, że Anita powiedziała już tyle, ile chciała powiedzieć. Dodała również, że ma poczucie, iż sama żona Adriana Szymaniaka nie może w tej chwili napisać mocniej o tym, co dzieje się wokół jej rodziny.

Prezenterka wróciła w ten sposób do tematu, który poruszała już wcześniej. Jakiś czas temu odnosiła się do hejtu pojawiającego się pod artykułami dotyczącymi Anity i Adriana. Wówczas wskazywała, że osoby przekonane o swojej anonimowości w internecie powinny być namierzane przez służby i pociągane do odpowiedzialności karnej.

„Sądziłam, że śmierć będzie granicą”. Hyży pisze o hejcie

W nowym wpisie Agnieszka Hyży przypomniała, że kilka miesięcy wcześniej pisała już o hejcie, który pojawiał się pod publikacjami dotyczącymi Adriana Szymaniaka i jego żony. Jak wynika z jej relacji, w tamtym czasie dużo kontaktowała się zarówno z Anitą, jak i z Adrianem.

Hyży podkreśliła, że mimo całej sytuacji wokół rodziny w tych rozmowach było bardzo dużo nadziei na dobre zakończenie. Po śmierci Adriana Szymaniaka prezenterka wróciła do tych wydarzeń i napisała, że była przekonana, iż właśnie śmierć stanie się granicą dla dalszych negatywnych zachowań.

„I naprawdę sądziłam, że śmierć będzie granicą. Nie jest” — napisała.

To właśnie ten fragment stał się jednym z najmocniejszych elementów jej wpisu. Agnieszka Hyży po śmierci Adriana Szymaniaka jasno dała do zrozumienia, że jej zdaniem nawet odejście uczestnika „Ślubu od pierwszego wejrzenia” nie zakończyło zachowań, przeciwko którym występowała już wcześniej.

Agnieszka Hyży apeluje o spokój dla rodziny Adriana Szymaniaka

W dalszej części wpisu prezenterka skierowała apel dotyczący najbliższych zmarłego. Poprosiła, aby dać rodzinie Adriana Szymaniaka spokój i pozwolić jej przeżywać żałobę bez dodatkowej presji.

W swoim wpisie Hyży zwróciła też uwagę na to, że treści publikowane w internecie pozostają w sieci. W tym kontekście przypomniała, że w całej sytuacji jest również dwójka dzieci Szymaniaków.

Prezenterka zakończyła wpis krótkim, ale mocnym zdaniem: „Czasami najbardziej ludzką rzeczą, jaką możemy zrobić, jest po prostu zamilknąć”.

Jej apel został opublikowany po śmierci Adriana Szymaniaka i bezpośrednio odnosił się do sposobu, w jaki traktowani są jego bliscy. Hyży nie ujawniała nowych informacji o rodzinie, lecz zaapelowała o poszanowanie jej prywatności.

W swoim wpisie przypomniała o dwójce dzieci Szymaniaków

Jednym z elementów wpisu Agnieszki Hyży było zwrócenie uwagi na dwójkę dzieci Szymaniaków. Prezenterka zaznaczyła ten fakt w kontekście treści pojawiających się w internecie.

W źródle podkreślono, że Hyży uważa, iż w sieci nic nie ginie. Jej słowa były więc kolejną częścią apelu o powstrzymanie się od dalszego komentowania sytuacji rodziny zmarłego.

Cała wypowiedź prezenterki koncentrowała się na jednym przekazie: bliscy Adriana Szymaniaka powinni mieć możliwość spokojnego przeżycia żałoby. Wpis nie był publikowany w imieniu Anity Szydłowskiej-Szymaniak, co Hyży zaznaczyła już na początku.

Adrian Szymaniak walczył z agresywną chorobą

Jak podano w źródle, 5 września Anita Szydłowska-Szymaniak poinformowała, że po wielu miesiącach walki z agresywną chorobą jej mąż odszedł.

W lipcu ubiegłego roku u Adriana Szymaniaka zdiagnozowano glejaka IV stopnia. Mimo że nowotwór okazał się niezwykle agresywny, uczestnik trzeciej edycji „Ślubu od pierwszego wejrzenia” nie poddawał się i walczył z chorobą.

Źródło informuje również, że śmierć 39-latka poruszyła osoby, które śledziły jego walkę i wspierały zbiórki na leczenie, także wtedy, gdy nie znały go osobiście.

Po jego śmierci Agnieszka Hyży ponownie zabrała głos, ale tym razem nie koncentrowała się na samej chorobie. Jej wpis był przede wszystkim apelem o zatrzymanie hejtu, uszanowanie prywatności rodziny i pozostawienie jej przestrzeni na przeżywanie żałoby.

Źródło: Plejada

Tak wyglądał pogrzeb Jana Frycza

Oficjalne uroczystości rozpoczęły się 7 września br. o godz. 11.00 w Domu Pogrzebowym na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Pożegnanie zaplanowano w Sali Pożegnań na Powązkach Wojskowych. Jak informuje „Super Express”: „Pogrzeb śp. Jana Frycza będzie miał charakter państwowy. Uroczystości rozpoczną się 7 września br. o godz. 11.00 w Domu Pogrzebowym na Powązkach Wojskowych w Warszawie. Ceremonia będzie miała charakter świecki. O godz. 13.00 ciało zmarłego zostanie złożone do grobu na Starych Powązkach”.

Po oficjalnym pożegnaniu spod Bramy św. Honoraty na Powązkach Starych ma wyruszyć kondukt żałobny. Jan Frycz zostanie pochowany w Alei Zasłużonych.

Krystyna Janda, Danuta Stenka i inni artyści żegnają Jana Frycza

Jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnej części uroczystości na miejscu zaczęli pojawiać się pierwsi żałobnicy. Bliscy oraz przedstawiciele świata artystycznego przybywają, aby pożegnać Jana Frycza. Przed godziną 11 fotoreporterzy uwiecznili obecność m.in. Krzysztofa Materny, Kamila Nożyńskiego, Danuty Stenki oraz Krystyny Jandy. To właśnie oni znaleźli się wśród osób, które stawiły się na miejscu w czasie przygotowań do ostatniego pożegnania aktora.

Pogrzeb Jana Frycza zgromadził więc zarówno jego bliskich, jak i osoby związane ze światem kultury. Całość odbywa się zgodnie z zapowiedzianym państwowym i świeckim charakterem ceremonii.

CZYTAJ TEŻ: Wiśniewski zwrócił się do Mandaryny tuż przed „Tańcem z Gwiazdami”. Jej reakcja mówi wszystko

Tak przygotowano miejsce ostatniego pożegnania aktora

Na miejscu uroczystości przygotowano elementy przypominające postać zmarłego aktora i jego dorobek. Ustawiony został czarno-biały portret Jana Frycza. Pojawiły się również wieńce z czerwono-białych kwiatów oraz księga kondolencyjna. Przygotowano także kolaże z pamiątkowymi fotografiami. Wszystkie te elementy towarzyszą żałobnikom podczas pożegnania i tworzą oprawę uroczystości.

Jeszcze przed godziną 11 przestrzeń zaczęła wypełniać się osobami, które przybyły, by po raz ostatni pożegnać aktora. Wśród obecnych znaleźli się zarówno członkowie rodziny, jak i artyści.

Rodzina Jana Frycza zwróciła się do żałobników ze specjalną prośbą

Jeszcze przed pogrzebem rodzina Jana Frycza przekazała za pośrednictwem nekrologu szczególną prośbę skierowaną do osób planujących udział w ostatnim pożegnaniu. Bliscy poprosili, aby zamiast przynoszenia kwiatów przekazywać datki na Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. W nekrologu znalazła się również prośba o nieskładanie kondolencji. „Zamiast kwiatów prosimy o datki na Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. Prosimy o nieskładanie kondolencji”, czytamy.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Julia Wieniawa zadebiutowała w „Tańcu z Gwiazdami”. Tak zareagowali internauci

Stylizacja na jesień 2026 Anny Lewandowskiej. Jeansy baggy, top bandeau i torebka od Prady

Anna Lewandowska postawiła na zestaw, który jest bardzo prosty, ale dzięki odpowiednim dodatkom nabiera modowego charakteru. Bazą jej looku są szare jeansy baggy z wysokim stanem marki Matcha Jeans, które połączyła krótkim topem typu bandeau w odcieniu chłodnego, zgaszonego brązu (top koloru na jesień 2026). Do zestawu dobrała klasyczną czapkę z daszkiem oraz żółte sneakersy Onitsuka Tiger Mexico 66, które ożywiły utrzymaną w neutralnych barwach stylizację. 

Najmocniejszym elementem pozostaje jednak torebka. To czarna, skórzana Prada Route z charakterystycznymi kieszonkami z przodu. Jest na tyle duża, by sprawdzić się podczas intensywnego dnia, a jednocześnie na tyle stylowa, by z powodzeniem zestawić ją także z bardziej eleganckim płaszczem czy marynarką. To właśnie ten typ dodatku, który potrafi nadać zwyczajnemu zestawowi bardziej luksusowego charakteru. U Anny Lewandowskiej całość jest sportowa, streetstyle'owa i bardzo współczesna.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Anna Lewandowska (@annalewandowska)

Torebka na jesień 2026. Modele w stylu Anny Lewandowskiej

Model Route to jedna z najbardziej rozpoznawalnych torebek marki Prada. Na oficjalnej stronie domu mody kosztuje ok. 10300 zł i dostępna jest w dwóch kolorach – black (czyli po prostu czarnym) i forest green (khaki z brązowymi, skórzanymi elementami).

Torebka Route, Prada, ok. 10300 zł, fot. mat. prasowe

Prada Route nie jest jednak jedynym słusznym wyborem. W tym sezonie na topie są klasyczne torby na ramię typu tote bag (zwłaszcza te pojemne, pozbawione nadmiernie formalnego charakteru). Pasują zarówno do szerokich jeansów i sneakersów, jak i wełnianego płaszcza, garnituru czy ołówkowej spódnicy. To jeden z tych dodatków, które mogą towarzyszyć wam przez cały dzień (od porannego wyjścia do pracy po wieczorne spotkanie na mieście).

Mamy dla was kilka propozycji torebek polskich marek i modele z sieciówki, które posłużą wam znacznie dłużej niż jeden sezon.

Model Mako, Tote Gondola Bag łączy funkcjonalność ze współczesną formą. Torebka została wykonana z najwyższej jakości, starannie wyselekcjonowanej gładkiej skóry naturalnej o matowym wykończeniu. Długie, smukłe rączki zapewniają komfort noszenia zarówno w dłoni, jak i na ramieniu. Pojemne wnętrze bez trudu zmieści 13-calowy laptop oraz dokumenty w formacie A4.

Tote Gondola Bag with Tassels, Mako, 2490 zł, fot. mat. prasowe

Model marki Mandel, Greta 2.0 Black Lizard to elegancka torba z miękkiej, włoskiej skóry, tłoczonej we wzór jaszczurki, w kolorze czarnym. Posiada przegrodę z funkcją wypięcia oraz regulowane rączki. 

Greta 2.0 Black Lizard, Mandel, 2580 zł, fot. mat. prasowe

Model L37, Midnight City Lights łączy dwie faktury – klasyczną licową skórę i miękki zamsz. Zachowując architektoniczną formę nowoczesnego shoppera o rozszerzanych bokach, zachwyca grą faktur, a jednocześnie ponadczasowym minimalizmem. 

Midnight City Lights, L37, 1600 zł, fot. mat. prasowe

Zamszowa torebka z nowej kolekcji marki Patrizia Aryton zachwyca kolorem. Militarny odcień zieleni to nasze odkrycie na jesień 2026. 

Duża torba shopper ze skóry zamszowej, Patrizia Aryton, 2499 zł, fot. mat. prasowe

Ma obłędny, ciemnobrązowy kolor i naprawdę dobrą cenę. Tę tote bag kupicie w H&M za 127,99 zł.

Ciemnobrązowa tote bag, H&M, 127,99 zł, fot. mat. prasowe

Wśród nowości marki COS wypatrzyłyśmy torebkę tote Pavilion. Tym razem zachwyciło nas połyskujące wykończenie. 

Skórzana torebka „Pavilion” typu tote, COS, 1150 zł, fot. mat. prasowe

Julia Wieniawa rozpoczęła „Taniec z gwiazdami” muzycznym show

W „Tańcu z gwiazdami” pojawiły się zmiany, a jedną z nich jest obecność Julii Wieniawy w gronie jurorów. Artystka już na początku pierwszego odcinka 19. edycji programu znalazła się w centrum uwagi. Przygotowano dla niej huczne powitanie, a nowa jurorka zaprezentowała muzyczny show.

Występ Julii Wieniawy stał się jednym z elementów otwierających program. Fragment nagrania został następnie opublikowany w mediach społecznościowych „Tańca z gwiazdami”. To właśnie tam widzowie zaczęli dzielić się swoimi opiniami na temat tego, co zobaczyli i usłyszeli.

Komentarzy nie brakowało, a występ nowej jurorki wywołał różne reakcje. Z informacji przedstawionych w źródle wynika jednak, że zdecydowana większość ocen była pozytywna.

Julia Wieniawa dołączyła do jury „Tańca z gwiazdami”

Julia Wieniawa Taniec z gwiazdami rozpoczęła w nowej roli. Po odejściu Ewy Kasprzyk to właśnie ona dołączyła do grona jurorów programu.

W niedzielny wieczór artystka po raz pierwszy miała okazję oceniać umiejętności uczestników. W jury zasiada u boku Iwony Pavlović, Rafała Maseraka i Tomasza Wygody.

Zanim jednak rozpoczęła ocenianie występów uczestników, sama pojawiła się w muzycznej odsłonie. Jej show otworzyło odcinek i szybko stało się przedmiotem dyskusji w mediach społecznościowych programu.

Widzowie komentowali zarówno sam występ, jak i obecność nowej osoby w jury. Wśród reakcji znalazły się opinie odnoszące się do „nowej energii” oraz składu jurorskiego.

Widzowie ocenili występ Julii Wieniawy

Pod fragmentem występu Julii Wieniawy opublikowanym w mediach społecznościowych „Tańca z gwiazdami” pojawiło się wiele komentarzy. Część internautów bardzo pozytywnie oceniła muzyczne otwarcie.

Wśród publikowanych reakcji znalazły się m.in. stwierdzenia: „Mega”, „Świetnie” oraz opinie podkreślające, że takie otwarcie programu przypadło widzom do gustu. Jeden z komentarzy odnosił się również do wyglądu Julii Wieniawy i oczekiwania na wykonywaną przez nią piosenkę.

Pozytywne reakcje dotyczyły również jej obecności w jury. Widzowie pisali między innymi o „nowej energii w jury”. Pojawił się również komentarz: „Wreszcie w jury wszyscy, którzy potrafią”.

Według źródła zdecydowana większość ocen występu była pozytywna. Nie oznacza to jednak, że wszyscy widzowie byli zgodni.

Nie wszyscy byli zachwyceni. Pojawiły się także krytyczne komentarze

Muzyczny show Julii Wieniawy spotkał się również z krytyką. Część widzów uznała, że otwarcie programu nie zrobiło na nich odpowiedniego wrażenia.

Wśród komentarzy pojawiła się opinia: „Niestety, słabe otwarcie. Nie zrobiło na nas w domu żadnego wrażenia”. Inni odnosili się bezpośrednio do muzycznej strony występu. Jeden z internautów napisał: „Każdy muzyk powie, że to nie było wow. Momentami poza dźwiękami”.

Pojawiła się także wypowiedź dotycząca warstwy wizualnej i tekstu utworu. Jeden z komentujących ocenił występ jako wizualnie piękny, jednocześnie zwracając uwagę na problem ze zrozumieniem tekstu.

Reakcje internautów pokazały więc wyraźnie, że występ Julii Wieniawy nie został odebrany jednakowo przez wszystkich. Obok pochwał znalazły się uwagi krytyczne dotyczące samego wykonania i odbioru piosenki.

Nowa jurorka „Tańca z gwiazdami” wzbudziła emocje już na początku odcinka

Julia Wieniawa w „Tańcu z gwiazdami” pojawiła się nie tylko jako osoba oceniająca uczestników. Już na początku pierwszego odcinka 19. edycji sama wystąpiła przed widzami i zaprezentowała muzyczny show.

Fragment tego występu trafił do mediów społecznościowych programu, gdzie rozpoczęła się dyskusja. Zdecydowana większość ocen była pozytywna, jednak pojawiły się także komentarze krytyczne.

Jedni widzowie chwalili występ, wygląd artystki oraz nową energię w jury. Inni wskazywali, że otwarcie nie zrobiło na nich wrażenia, zwracali uwagę na wykonanie albo trudności ze zrozumieniem tekstu.

W ten sposób pierwszy występ Julii Wieniawy w nowej roli stał się jednym z tematów komentowanych przez odbiorców programu już na samym początku 19. edycji „Tańca z gwiazdami”.

Źródło: Fakt

Michał Wiśniewski wrócił do początków znajomości z Mandaryną

Michał Wiśniewski i Mandaryna znaleźli się w centrum uwagi tuż przed rozpoczęciem premierowego odcinka 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”. Marta „Mandaryna” Wiśniewska miała po raz pierwszy wyjść na parkiet programu, jednak Michał Wiśniewski nie mógł pojawić się na widowni i osobiście jej dopingować.

Wokalista postanowił więc okazać wsparcie w mediach społecznościowych. Opublikował osobisty wpis, w którym wrócił pamięcią do początków swojej znajomości z Mandaryną.

„Kiedyś tańczyła obok mnie na scenie. Dziś tańczy dla całej Polski. Ponad ćwierć wieku temu na scenę Ich Troje weszła dziewczyna, która tańczyła tak, że zapomniałem tekstu własnych piosenek. Patrzyłem na nią zza mikrofonu i nie umiałem oderwać wzroku. Dziś wieczorem będzie na nią patrzeć cała Polska — i wiem, że też nie oderwie” — napisał Michał Wiśniewski.

Słowa wokalisty nawiązywały bezpośrednio do wspólnych doświadczeń Mandaryny i lidera Ich Troje. Przed ważnym dla niej występem przypomniał moment, w którym pojawiła się na scenie zespołu.

Osobiste słowa przed „Tańcem z Gwiazdami”. Wiśniewski napisał o dzieciach i szacunku

W swoim wpisie Michał Wiśniewski nie zatrzymał się wyłącznie na wspomnieniach związanych ze sceną. Odniósł się także do wspólnej przeszłości pary oraz do tego, co pozostało z ich relacji.

„Życie zatańczyło z nami po swojemu — raz walc, raz tango, czasem samba, w której nikt nie znał kroków. Ale z tego tańca zostało to, co najpiękniejsze: nasze dzieci i szacunek, który nie potrzebuje choreografii” — napisał.

Przed rozpoczęciem rywalizacji Mandaryny w „Tańcu z Gwiazdami” Wiśniewski zwrócił się do niej również bezpośrednio. Podkreślił, że jest z niej dumny, a jednocześnie nawiązał do numeru jej pary w programie.

„Marto, jestem z Ciebie dumny. W programie jesteś Parą nr 2. W tańcu dla mnie od zawsze byłaś numerem 1” — podkreślił.

Michał Wiśniewski poprosił również fanów o głosy na Mandarynę. W ten sposób, mimo swojej nieobecności w studiu, wsparł ją tuż przed jej pierwszym występem w programie.

Mandaryna odpowiedziała Michałowi Wiśniewskiemu. „O wow. Michaś”

Na reakcję Mandaryny nie trzeba było długo czekać. Odpowiedziała na wpis Michała Wiśniewskiego w komentarzu.

„O wow. Michaś najpiękniej Ci dziękuję. Dam z siebie max” — napisała.

Osobista wymiana zdań zwróciła uwagę internautów. Jak podano w źródle, wpis Michała Wiśniewskiego w krótkim czasie zebrał setki polubień oraz liczne odpowiedzi fanów zachwyconych słowami wokalisty.

Michał Wiśniewski i Mandaryna ponownie znaleźli się więc w centrum zainteresowania nie tylko ze względu na start Marty Wiśniewskiej w „Tańcu z Gwiazdami”, ale także za sprawą publicznej wymiany osobistych słów tuż przed rozpoczęciem programu.

Michała Wiśniewskiego nie będzie w studiu. Poleciał do Chicago

Choć Wiśniewski przekazał Mandarynie słowa wsparcia, nie może osobiście obserwować jej występu w studiu. Lider Ich Troje poleciał do Chicago.

Według przekazanych informacji ma tam zaplanowane występy 6 i 7 września. Z tego powodu nie będzie mógł pojawić się na widowni podczas debiutu Mandaryny w 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”.

Mimo dzielącej ich odległości wokalista zadbał o to, aby Mandaryna wiedziała, że może liczyć na jego wsparcie. Zrobił to za pomocą wpisu w mediach społecznościowych, w którym wspomniał ich wspólną przeszłość, dzieci oraz szacunek.

Mandaryna i Krystian Rzymkiewicz rozpoczną rywalizację od samby

Mandaryna rozpoczyna walkę o Kryształową Kulę u boku Krystiana Rzymkiewicza. To właśnie z nim tworzy taneczną parę w 19. edycji „Tańca z Gwiazdami”.

Już na początku udziału w programie duet czeka konkretne wyzwanie. Produkcja przygotowała dla Mandaryny i Krystiana Rzymkiewicza sambę.

Dla Marty „Mandaryny” Wiśniewskiej to pierwszy występ na parkiecie tej edycji programu. Michał Wiśniewski nie będzie oglądał go ze studia, jednak jeszcze przed rozpoczęciem odcinka przekazał jej publiczne wsparcie. Jego słowa dotyczące wspólnej historii, dzieci i szacunku spotkały się z odpowiedzią Mandaryny oraz reakcją fanów.

Źródło: Fakt

Helena Englert przed debiutem: „Mam poczucie, że nikt mnie nie lubi”

Helena Englert pojawiła się w „Tańcu z gwiazdami” z czymś więcej niż tylko przygotowaną choreografią. Jeszcze zanim stanęła na parkiecie, opowiedziała przed kamerami o swoim życiu, rodzinie i tym, jak postrzega własną pozycję.

„Wywodzę się z ogromnego przywileju, bo mam wspaniałą rodzinę, cudowny start. Wiadomo, że dorastałam w domu, w którym było bardzo dużo sztuki, więc zawsze wiedziałam, że będę się zajmowała czymś z tym związanym” – mówiła.

Najwięcej emocji wywołało jednak inne wyznanie aktorki. 26-latka otwarcie powiedziała o tym, jak – w jej odczuciu – odbiera ją część publiczności.

„Mam poczucie, że nikt mnie nie lubi i chciałabym, żeby ludzie mnie trochę polubili. Jak ja kogoś nie lubię, to bierze się to zazwyczaj z tego, że kogoś nie znam. Mam poczucie, że taki sam case jest ze mną” – przyznała.

Helena Englert od kilku lat rozwija własną karierę. Występuje w produkcjach filmowych, a w ostatnim czasie mocniej angażuje się również w muzykę. Swoje utwory prezentowała m.in. podczas tegorocznego Open'era. Od początku obecności w show-biznesie mierzy się też z porównaniami do swoich rodziców, Jana Englerta i Beaty Ścibakówny.

Helena Englert i Roman Osadczij zatańczyli sambę w „Tańcu z gwiazdami”

Po osobistym materiale przyszedł czas na pierwszy występ. Helena Englert i Roman Osadczij zatańczyli sambę do przeboju „Quando quando quando”.

Debiut okazał się udany. Jurorzy zwrócili uwagę zarówno na energię uczestniczki, jak i techniczną stronę występu. Julia Wieniawa nie kryła uznania.

„Wspaniale wkleiłaś swoją osobowość w ten taniec. Bardzo się cieszę, że dostałaś sambę, mimo że jest to jeden z najtrudniejszych tańców w „Tańcu z gwiazdami”, tak że chapeau bas, że udało ci się osiągnąć tak wysoki poziom już w pierwszym odcinku” – powiedziała.

Rafał Maserak również docenił występ aktorki.

„Kocham taką naturalność, ten luz. Tylko się zastanawiam, czy Roman okrzesa ten wulkan” – mówił, po czym odniósł się do samej choreografii.

„Cała choreografia, pomysł, historia – rewelacja, technicznie również. Trochę zabrakło bounce'u, który dodaje charakteru sambie brazylijskiej. (...) Mocno pracowałaś stopami, które są najważniejsze w tańcu, bo z nich wychodzi cały taniec” – dodał.

Jurorzy ocenili występ Heleny Englert. Para zdobyła 28 punktów

Pierwszy taniec Heleny Englert i Romana Osadczija przyniósł im łącznie 28 punktów od jury.

Julia Wieniawa przyznała parze „8”, Iwona Pavlović „6”, a Tomasz Wygoda i Rafał Maserak po „7”.

Wynik był jednym z najważniejszych momentów debiutu, ale jeszcze przed jego ogłoszeniem atmosfera przy jurorskim stole zmieniła się z czysto tanecznej na znacznie bardziej osobistą.

Wszystko za sprawą wcześniejszych słów Heleny Englert o poczuciu, że „nikt jej nie lubi”.

Julia Wieniawa odpowiedziała na osobiste wyznanie Heleny Englert

Kiedy głos zabrała Julia Wieniawa, nie ograniczyła się wyłącznie do oceny kroków i techniki.

Odniosła się bezpośrednio do tego, co Helena Englert powiedziała wcześniej przed kamerami. Przyznała, że sama zna podobne myśli i również zdarza jej się zastanawiać nad tym, jak jest odbierana.

Wieniawa zwróciła jednak uwagę na coś jeszcze. Podkreśliła, że najważniejsze jest to, iż ona sama lubi siebie i że Helena również lubi samą siebie. Dodała także, że obie lubią siebie nawzajem.

Jej wypowiedź miała wspierający charakter i zakończyła się zapewnieniem, że trzyma za Englert kciuki.

Dla aktorki, która chwilę wcześniej tak otwarcie mówiła o własnych obawach związanych z odbiorem publiczności, był to jeden z najbardziej osobistych momentów wieczoru.

Widzowie komentują pierwszy taniec Heleny Englert

Po występie głos zabrali również internauci. W komentarzach pojawiło się wiele pozytywnych reakcji na sambę Heleny Englert i Romana Osadczija.

„To była naprawdę bardzo dobra, ognista samba! Czekam na więcej” – napisał jeden z widzów.

„To było boskie!” – dodał kolejny.

Pojawiły się też komentarze zwracające uwagę na energię aktorki i jej pracę na parkiecie: „Kobieta rakieta na parkiecie! Robi się coraz bardziej gorąco. Widać bardzo dobrą pracę stóp i mnóstwo energii”.

Inni skupili się na chemii między uczestniczką i jej partnerem. „Tworzycie z Romanem świetny duet, chce się was oglądać” – można było przeczytać wśród reakcji.

Pierwszy wieczór Heleny Englert w „Tańcu z gwiazdami” połączył więc dwa zupełnie różne momenty: szczere wyznanie przed kamerami i energetyczny debiut na parkiecie. Aktorka weszła do programu ze słowami „Mam poczucie, że nikt mnie nie lubi”, a po sambie usłyszała wsparcie od jurorów i wiele pozytywnych komentarzy od widzów.

Źródła: DoRzeczy.pl Jastrząb Post, Świat Gwiazd – materiał o reakcji Julii Wieniawy po występie Heleny Englert

Taniec z gwiazdami: kto odpadł w pierwszym odcinku?

Nowa odsłona „Tańca z gwiazdami” rozpoczęła się z rozmachem. Na początku wieczoru na scenie pojawiła się Julia Wieniawa, która śpiewała i tańczyła, a później zajęła miejsce przy stole jurorskim obok Iwony Pavlović, Tomasza Wygody i Rafała Maseraka.

Na parkiecie zaprezentowali się wszyscy uczestnicy wraz ze swoimi tanecznymi partnerami. Emocji nie brakowało aż do samego końca, ale finał premierowego odcinka przyniósł niespodziankę.

Gdy uczestnicy czekali na rozstrzygnięcie, Julia Wieniawa zwróciła się do prowadzących.

„Mam propozycję - skoro jest tak miło, to może może nikt nie odpadać? Co wy na to?” – zapytała.

„Zgadamy się” - odpowiedział Krzysztof Ibisz.

W pierwszym odcinku nikt nie odpadł, a w kolejnym programie widzowie ponownie zobaczą ten sam skład uczestników.

Jurorzy „Tańca z gwiazdami” nie rozdawali wysokich ocen. Padło nawet 14 pkt

Już przed rozpoczęciem rywalizacji Iwona Pavlović zapowiadała zmianę podejścia do punktacji.

„W jednym z moich wywiadów powiedziałam, że najwyższa moja nota w tej edycji to będzie 5. I chciałabym do tego wrócić. Teraz trzy to będzie fajnie!” - mówiła przed programem.

Szybko okazało się, że uczestnicy rzeczywiście nie mogą liczyć na taryfę ulgową.

Piotr „Guma” Gumulec i Julia Suryś otrzymali 4, 5, 3, 2 - 14 pkt. Julia Wieniawa zwróciła uwagę na osobowość uczestnika.

„Masz cudowną osobowość i widać, że nadrabiasz nią troszkę kroki” - zauważyła.

Niewiele wyżej znaleźli się Jasper Sołtysiewicz i Daria Syta, którzy zdobyli 5, 6, 4, 3 - 18 pkt. Monika Borzym i Michał Kassin zakończyli swój występ z wynikiem 5, 6, 4, 4 - 19 pkt.

To właśnie niskie noty stały się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów pierwszego wieczoru.

Dominik Smaruj zachwycił internautów. „I mam czarnego konia tej edycji”

Jednym z występów, które mocno zwróciły uwagę widzów, był fokstrot Dominika Smaruja i Magdy Tarnowskiej. Para otrzymała od jury 6, 8, 6, 5 - 25 pkt.

Oceny jurorów nie ostudziły entuzjazmu internautów. W komentarzach szybko zaczęły pojawiać się bardzo mocne słowa.

„Do tej pory najlepszy występ ❤️ Technika, naturalność, świadomość ciała 🙌 Brawo” – napisała Ewa Szabatin, 7x Mistrzyni Polski w tańcu.

Inni widzowie pisali o „naturalnym flow do tańca”, „naturalnym drygu do tańca” i „najlepszym tańcu póki co”. Pojawiło się także jednoznaczne wskazanie:

„I mam czarnego konia tej edycji” – napisała jedna z osób.

Nie zabrakło też głosów, że jury powinno było docenić występ mocniej.

„Oceny zdecydowanie za niskie.. Już wiem na kogo będę głosować” – skomentowała jedna z internautek.

Dominik Rupiński usłyszał mocne słowa od Iwony Pavlović

Kolejnym mocnym punktem wieczoru był występ Dominika Rupińskiego i Estelle Francois. Para zatańczyła tango i otrzymała 7, 7, 6, 6 - 26 pk.

Rafał Maserak od razu zwrócił uwagę na warunki Dominika i porównał go do znanego tancerza.

„Trochę przypominasz mi młodego Jacka Jeschke. Zanim zacząłeś tańczyć, jak stałeś w ramie. Masz długie ręce, rama jest solidna, ale w połowie choreografii zaczęły opadać ci plecy” - zauważył juror.

Jeszcze mocniej zabrzmiała opinia Iwony Pavlović.

„Najlepszy standard dzisiejszego wieczoru” - oceniła.

Widzowie również nie kryli zachwytu. „Wielki talent! Punktacja powinna być wyższa”, „Największe zaskoczenie!!” czy „WYGRASZ TO BEJBE ❤️” – to tylko część reakcji po występie. Pojawiło się również krótkie „10/10 🔥🔥🔥”.

Mandaryna zakończyła wieczór z 28 punktami. Julia Wieniawa nie kryła zachwytu

Na sam koniec na parkiecie pojawili się Marta „Mandaryna” Wiśniewska i Krystian Rzymkiewicz. Występ okazał się jednym z najmocniej punktowanych tego wieczoru.

Para otrzymała 7, 8, 7, 6 - 28 pkt.

Julia Wieniawa nie szczędziła Mandarynie komplementów.

„Jakie to było dobre! Jaka energia. Widać, że jesteś w dobrym miejscu ze sobą. Nikomu nic nie musisz udowadniać, bo jesteś chodzącą ikoną” - powiedziała.

Mandaryna i Krystian znaleźli się na samej górze tabeli wyników, remisując z Heleną Englert, która również zdobyła 7, 8, 7, 6 - 28 pkt.

Pierwszy wieczór przyniósł więc zarówno wyjątkowo surowe oceny, jak i pierwszych uczestników, którzy już na starcie mocno zaznaczyli swoją obecność. Dominik Smaruj zebrał entuzjastyczne reakcje internautów, Dominik Rupiński został wyróżniony przez Iwonę Pavlović, a Mandaryna zakończyła rywalizację na szczycie tabeli. Na pożegnania przyjdzie jednak czas później — po premierowym odcinku wszyscy uczestnicy pozostają w grze.

Dominik Smaruj i Magda Tarnowska zatańczyli fokstrota. Jury dało 6, 8, 6, 5 - 25 pkt

Dominik Smaruj i Magda Tarnowska zaprezentowali w „Tańcu z gwiazdami” fokstrota. Para otrzymała od jurorów po kolei 6, 8, 6, 5 - 25 pkt.

Choć punktacja nie należała do najwyższych, w komentarzach po występie szybko pojawił się zupełnie inny ton. Widzowie nie szczędzili Dominikowi i Magdzie komplementów, a część z nich wyraźnie nie spodziewała się tak mocnego występu.

Internauci zachwyceni występem Dominika Smaruja. „Najlepszy taniec do tej pory”

Po występie Dominika Smaruja i Magdy Tarnowskiej w komentarzach pojawiło się wiele bardzo pozytywnych reakcji. Widzowie zwracali uwagę na swobodę Dominika, choreografię i to, jak para prezentowała się razem.

Szczególnie mocno wybrzmiał komentarz Ewy Szabatin, 7x Mistrzyni Polski w tańcu, która napisała: „Do tej pory najlepszy występ ❤️ Technika, naturalność, świadomość ciała 🙌 Brawo”.

Podobny ton miały też kolejne reakcje. Jedna z osób napisała: „to było tak dobre!!!!!”, inna uznała, że był to „Najlepszy taniec póki co”.

Pojawiały się również komentarze bezpośrednio dotyczące Dominika. Jeden z internautów napisał: „Wyczuwam w Dominiku naturalne flow do tańca”, zwracając przy tym uwagę na jego pilność, pracowitość i przyłożenie do nauki. Sam fokstrot określił jako „bardzo na poziomie”.

Ktoś inny zauważył: „Dominik widać potencjał”, a kolejny komentujący pisał o „naturalnym drygu do tańca”.

Bardzo mocno wybrzmiała też opinia: „Dominik świetne flow i technicznie też super jak na pierwszy raz”.

„Czarny koń tej edycji”. Widzowie już typują faworytów

Entuzjazm internautów nie kończył się na pochwałach techniki czy choreografii. Niektórzy od razu zaczęli wskazywać Dominika Smaruja i Magdę Tarnowską jako parę, która może mocno zaznaczyć swoją obecność w programie.

„I mam czarnego konia tej edycji” – napisała jedna z osób.

Ktoś inny nie miał wątpliwości i skomentował krótko: „Faworyci!!!”.

Wśród reakcji pojawiły się również słowa: „Dominik wow!!! Naprawdę bardzo dobrze Ci wyszlo” oraz „Bardzo fajnie się Ich oglądało. Mają coś co przyciąga wzrok”.

Nie brakowało też zaskoczenia. Jedna z osób przyznała: „Nie spodziewałam się? Ale będą jednymi z moich faworytów”.

W komentarzach chwalono także Magdę Tarnowską i całą parę. „Przepięknie tańczyli Madzia to mistrzyni ale Dominik brawo” – napisała jedna z osób. Ktoś inny podsumował występ słowami: „Wspaniały taniec i choreografia”.

Widzowie uważali, że jurorzy ocenili ich zbyt nisko

Przy tak wielu pochwałach szybko pojawiły się też głosy dotyczące punktacji jurorów. Część internautów uważała, że 6, 8, 6, 5 - 25 pkt nie oddawało poziomu zaprezentowanego na parkiecie.

„Oceny zdecydowanie za niskie.. Już wiem na kogo będę głosować” – napisała jedna z komentujących osób.

Ktoś inny ocenił: „Bardzo dobry taniec, który zasłużył na zdecydowanie więcej punktów”.

Jeszcze mocniej zabrzmiał komentarz: „Bez słodzenia, naprawdę uważam że Dominik z Magdą najlepiej zatańczył dziś póki co!!”.

W komentarzach można było znaleźć również wpisy: „Najlepszy występ jak do tej pory. Brawo”, „Fantastyczny taniec!” czy „Najlepszy taniec do tej pory”.

Iwona wyjaśniła, dlaczego 5 i 6 pkt nie są słabymi ocenami

Emocje wokół punktacji były na tyle duże, że pojawiło się także buczenie widzów. Iwona wyjaśniła uczestnikom i publiczności, że przy 12 odcinków jurorzy nie zamierzają od razu przyznawać po 9 i 10 punktów.

Podkreśliła, że ważny jest progres i że 5 i 6 pkt nie muszą oznaczać słabego występu. Na tym etapie takie oceny mają oznaczać, że jest bardzo dobrze, a kolejne występy mają pokazać rozwój uczestników.

W przypadku Dominika Smaruja i Magdy Tarnowskiej znacznie mocniej od samych not wybrzmiały jednak reakcje widzów. „Naturalne flow”, „czarny koń”, „faworyci” i „najlepszy występ” – właśnie takie określenia pojawiały się po ich fokstrocie.

Katarzyna Grochola zabrała głos w sprawie Joanny Jabłczyńskiej

Katarzyna Grochola w niedzielę 6 września pojawiła się na Festiwalu Herlinga-Grudzińskiego w Kielcach. Podczas spotkania z pisarką prowadzonego przez Magdalenę Rigamonti jednym z tematów była nowa odsłona „Nigdy w życiu!” oraz brak Joanny Jabłczyńskiej w obsadzie.

Grochola została zapytana, czy Joanna Jabłczyńska już w czerwcu wiedziała, że nie wystąpi w filmie. Pisarka odpowiedziała: „Jeśli potwierdziła w internecie i przeprosiła mnie, no to chyba tak”.

W przesłanych źródłach przypomniano również, że Joanna Jabłczyńska wcześniej mówiła o swoim żalu związanym z tym, że nie pojawi się w nowej odsłonie „Nigdy w życiu!”. Później przeprosiła Katarzynę Grocholę w opublikowanym oświadczeniu.

Grochola mówiła o algorytmach i botach. Tak tłumaczyła skalę reakcji

Magdalena Rigamonti dopytała Katarzynę Grocholę, dlaczego cała sprawa nabrała rozgłosu właśnie teraz. W odpowiedzi pisarka przywołała rozmowę ze specjalistą od algorytmów.

„Powiedział mi specjalista od algorytmów, że algorytm działa na emocjach naszych. Do tych emocji, które tworzą prawdziwi ludzie, dochodzą boty, których nie odróżniamy” – powiedziała Grochola.

W swojej wypowiedzi nawiązała również do skali reakcji. W jednym z przesłanych źródeł pojawia się sformułowanie „600 tysięcy”, natomiast w drugim „600 tys.”. Pisarka zaznaczyła jednocześnie, że nie zna się na tym i trudno byłoby sprawdzić tak dużą liczbę reakcji.

Grochola mówiła też, że ma wrażenie, iż „coś wybuchło”, ponieważ widzowie „Nigdy w życiu!” bardzo polubili bohaterów znanych z wcześniejszej produkcji. Jej zdaniem wiadomość o zmianach w obsadzie mocno ich uderzyła.

Katarzyna Grochola o braku Jabłczyńskiej: „Nie może mi być żal”

W dalszej części spotkania padło pytanie o to, czy Katarzynie Grocholi jest żal, że Joanny Jabłczyńskiej nie będzie w nowej odsłonie filmu.

„Nie może mi być żal, dlatego że ludziom jest żal. Taką decyzję podjęliśmy wszyscy po castingu” – powiedziała pisarka.

Dodała również, że producenci nie informują publicznie o tym, kto odpadł z castingu. Kiedy prowadząca zwróciła uwagę, że Grochola sama jest jedną z producentek, autorka podkreśliła, że „o obsadzie decyduje cały pion reżysersko-produkcyjny”.

Katarzyna Grochola zaznaczyła również, że rozumie rozczarowanie Joanny Jabłczyńskiej i potrzebę wsparcia.

„Ja też naprawdę rozumiem i wiem, że Joasi potrzebne było wsparcie. Szkoda, że to wsparcie zamieniło się też w jakąś nienawiść” – powiedziała.

Dopytywana o to, co dokładnie ma na myśli, Grochola wskazała, że osoba rozczarowana określoną sytuacją powinna otrzymać wsparcie. Zwróciła uwagę, że wiele osób stanęło po stronie Joanny Jabłczyńskiej i deklarowało, że jest razem z nią.

Joanna Jabłczyńska odpowiedziała Grocholi. „Drogie boty!”

Wypowiedź Katarzyny Grocholi szybko dotarła do Joanny Jabłczyńskiej. Aktorka opublikowała nagranie w swojej relacji w mediach społecznościowych i odniosła się do fragmentu dotyczącego algorytmów oraz botów.

„Algorytmy i boty również widzę wpłacają na zbiórkę...” – napisała.

W kolejnej relacji zwróciła się do swoich obserwujących słowami: „Drogie boty! Nawet jeśli po tym wszystkim padają takie słowa, to... jak grochem o ścianę. Pozostaje robić swoje”.

Joanna Jabłczyńska połączyła tę wypowiedź z założoną przez siebie zbiórką na rzecz Fundacji Rak'n'Roll. W jednym z przesłanych źródeł podano, że w ciągu kilku dni udało się zebrać aż 450 tys. zł.

Aktorka zachęcała obserwujących do dalszego wspierania fundacji.

Spór wokół „Nigdy w życiu!” doczekał się kolejnej odsłony

Katarzyna Grochola i Joanna Jabłczyńska ponownie znalazły się w centrum dyskusji dotyczącej nowej odsłony „Nigdy w życiu!”. Tym razem bezpośrednim impulsem były słowa pisarki wypowiedziane podczas Festiwalu Herlinga-Grudzińskiego w Kielcach.

Grochola mówiła o decyzji podjętej po castingu, o odpowiedzialności całego pionu reżysersko-produkcyjnego, a także o algorytmach, botach i emocjach widzów. Podkreśliła również, że rozumie, iż Joannie Jabłczyńskiej potrzebne było wsparcie, ale jej zdaniem część tej reakcji zamieniła się w nienawiść.

Joanna Jabłczyńska odpowiedziała w mediach społecznościowych, odnosząc się właśnie do słów o botach i algorytmach. Jej komentarz „Drogie boty!” został połączony z kolejnym apelem o wspieranie zbiórki na rzecz Fundacji Rak'n'Roll..

Ilona Łepkowska o aferze wokół „Nigdy w życiu”. Stanęła po stronie Joanny Jabłczyńskiej

Wokół nowej odsłony „Nigdy w życiu” zrobiło się wyjątkowo gorąco. Wszystko zaczęło się od informacji, że Joanna Jabłczyńska, która w oryginalnym filmie wcielała się w Tosię, nie pojawi się w nowej produkcji. Jej miejsce zajęła Agnieszka Żulewska.

Aktorka publicznie opowiedziała o swoim rozczarowaniu, a sprawa szybko przerodziła się w szeroko komentowany konflikt. Głos zabrały Katarzyna Grochola i Dorota Szelągowska, a do dyskusji zaczęły dołączać kolejne osoby ze świata show-biznesu.

Jedną z nich była Ilona Łepkowska, scenarzystka oryginalnego „Nigdy w życiu!”. W rozmowie z Plejadą nie ukrywała, że bliżej jej do wersji przedstawionej przez Joannę Jabłczyńską.

„Do afery trzeba dwóch stron. Afera jest dopiero teraz, przedtem była tylko krótka wypowiedź aktorki, która poczuła się rozgoryczona. Mimo wyraźnych sygnałów, które otrzymywała od produkcji, nie dostała tej roli. To jest ludzka sprawa, miała prawo czuć się rozczarowana” – mówiła Łepkowska.

Scenarzystka zwróciła też uwagę na sposób, w jaki sytuacja została rozegrana przez produkcję. Jej zdaniem zabrakło odpowiedniej reakcji już na samym początku konfliktu.

„Uważam, że trzeba we wszystkim zachowywać klasę i tu być może — ze strony produkcji — tej klasy nie zachowano. To wręcz przykład tego, jak nie zarządzać sytuacją kryzysową. Popełnione tu zostały wszystkie możliwe błędy” – oceniła.

Łepkowska dodała, że jej zdaniem wystarczyłyby krótkie przeprosiny skierowane do Joanny Jabłczyńskiej. Wtedy, jak stwierdziła, cała sytuacja mogłaby nie eskalować.

„Wtedy nie byłoby niczego dalej, ale niestety tak się nie stało. Wierzę Joannie Jabłczyńskiej z różnych powodów, ale przede wszystkim z jednego — jest wykształconą prawniczką zajmującą się między innymi tematem wizerunku medialnego osób publicznych. Doskonale wie, że trzeba ważyć słowa” – podkreśliła.

Ilona Łepkowska uderza w Dorotę Szelągowską. „Strzał w stopę”

Najmocniejsze słowa padły jednak pod adresem Doroty Szelągowskiej. Ilona Łepkowska otwarcie przyznała, że obserwuje cały konflikt z rosnącym zażenowaniem.

Szczególnie krytycznie oceniła nagranie opublikowane przez Szelągowską.

„Śledzę to z dużym zażenowaniem. Zażenowanie już sięgnęło zenitu, bo o ile jeszcze przyjęłam spokojnie oświadczenie Kasi, że podejmie kroki prawne, to nagranie, które udostępniła Dorota Szelągowska — żeby była jasność, przedtem naprawdę miałam do niej dużą sympatię — to był po prostu strzał w stopę. Absolutnie” – powiedziała.

Łepkowska nie ukrywała również, że forma publicznej obrony Katarzyny Grocholi przez jej córkę zrobiła na niej bardzo złe wrażenie.

„Ta wypowiedź była po prostu absolutnie niewłaściwa i krótkie przeprosiny nie zatarły według mnie okropnego wrażenia, jakie zrobił na mnie pierwszy filmik nagrany przez Dorotę Szelągowską” – stwierdziła.

Mocne słowa pod adresem Katarzyny Grocholi. Padło pytanie o „pomnażanie dobra”

Scenarzystka odniosła się również bezpośrednio do Katarzyny Grocholi. W rozmowie przywołała jej wypowiedź skierowaną do osób komentujących sytuację na Instagramie.

Grochola miała zwrócić się do osób, które określiła jako hejtujące, słowami: „odejdźcie z mojego Instagrama, nie wnosicie nic pożytecznego, nie pomnażacie dobra”.

Łepkowska odpowiedziała na to bez ogródek.

„No nie wiem, czy to, co zrobiła Katarzyna Grochola, to było pomnażanie dobra, czy to, co zrobiła Dorota Szelągowska, to jest pomnażanie dobra. Wiem tylko, że to wszystko jest niezwykle przykre” – podsumowała.

To właśnie ta wypowiedź pokazuje, jak bardzo krytycznie scenarzystka ocenia sposób, w jaki konflikt wokół „Nigdy w życiu” rozlał się poza sam temat obsady i przerodził w publiczną wymianę mocnych słów.

Dlaczego nie powstała druga część „Nigdy w życiu”? Łepkowska ujawnia kulisy

Przy okazji rozmowy o obecnym zamieszaniu Ilona Łepkowska wróciła także do wydarzeń sprzed lat. Okazuje się, że sama chciała stworzyć dalszy ciąg „Nigdy w życiu”, ale projekt nigdy nie doszedł do skutku.

Jak opowiedziała, Tadeusz Lampka kupił prawa do dwóch pierwszych książek Katarzyny Grocholi o Judycie. Prawa do „Serca na temblaku” zostały kupione jeszcze zanim książka była gotowa.

„Tadeusz Lampka kupił prawa do dwóch pierwszych książek Kasi o Judycie — do drugiej („Serce na temblaku”) w ciemno, bo ta książka jeszcze w chwili podpisania umowy nie istniała. Taki był warunek Kasi: chciała od razu sprzedać prawa do dwóch książek” – mówiła Łepkowska.

Problem pojawił się wtedy, gdy scenarzystka przeczytała maszynopis drugiej części. Nie spodobał jej się kierunek, w jakim została poprowadzona postać Judyty.

„Judyta zmieniła się w sposób dla mnie niezrozumiały i nie jest już tą osobą, którą pokochała cała Polska nie tylko dzięki książce, ale też przede wszystkim dzięki filmowi” – wspominała.

Łepkowska zaproponowała Grocholi dalszą pracę nad tekstem, ale usłyszała, że książka jest już w drukarni. W efekcie twórcy zrezygnowali z adaptacji „Serca na temblaku”.

Ilona Łepkowska mówi o „gigantycznej cenie”. Kontynuacja nigdy nie powstała

Scenarzystka miała jednak inny pomysł. Chciała napisać własną kontynuację losów Judyty i Adama, niezależną od fabuły drugiej książki. Do tego potrzebne były jednak prawa do wykorzystania bohaterów stworzonych przez Katarzynę Grocholę.

I właśnie na tym etapie projekt miał się ostatecznie zatrzymać.

„Kasia, wyraźnie nie chcąc, żeby powstał taki film, zaproponowała za te prawa gigantyczną cenę — nie będę mówić jaką — na tyle zaporową, że to nigdy nie powstało” – ujawniła Łepkowska.

Jak dodała, właśnie wtedy zakończyła się jej zawodowa relacja z Katarzyną Grocholą.

„Nasze — moje i Tadeusza Lampki — związki z Kasią Grocholą w ten sposób się skończyły” – powiedziała.

Później Grochola współprodukowała „Ja wam pokażę” według trzeciej książki cyklu. Łepkowska zaznaczyła również, że jeśli spotykała później pisarkę na premierach czy galach, ich kontakt ograniczał się do wymiany uprzejmego „dzień dobry”.

Dziś, gdy wokół nowej odsłony „Nigdy w życiu” ponownie zrobiło się głośno, dawne kulisy projektu nabrały zupełnie nowego znaczenia. Łepkowska nie tylko jasno opowiedziała się po jednej ze stron obecnego sporu, ale też wróciła do historii własnej, nigdy niezrealizowanej kontynuacji. I choć od tamtych wydarzeń minęło dużo czasu, jej słowa pokazują, że wokół „Nigdy w życiu” emocji zdecydowanie nie brakuje.

„Ja też nie lubię słowa dieta, bo to z góry zakłada, że mamy sobie konkretną dietę stosować, a my mówimy bardziej o odżywianiu” – podkreśla neurolog w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc.

Czym jest dieta MIND? Neurolog tłumaczy, co łączy

Jednym z głównych tematów rozmowy jest dieta MIND, którą dr Czerska określa jako sposób żywienia ukierunkowany na mózg.

„Dieta MIND, czyli dieta dla mózgu, jest połączeniem diety śródziemnomorskiej, która jest najbardziej przebadaną dietą na świecie, i diety DASH, czyli takiej diety dla serca” – wyjaśnia.

W centrum takiego sposobu odżywiania znajdują się między innymi tłuszcze, które ekspertka uznaje za szczególnie ważne.

„Tam królują przede wszystkim kwasy omega-3. Najlepsze dla nas, najbardziej pożądane dla mózgu” – mówi.

I od razu przechodzi do konkretów.

„Tutaj, słuchajcie: orzechy, oleje dobrej jakości, zimno tłoczone. Przede wszystkim dobrej jakości ryby ekologiczne, czy dziki łosoś, czy makrela, czy sardynki” – wylicza dr Czerska.

Co jeść dla mózgu? Dr Czerska wymienia ryby, orzechy i zielone warzywa

Lista produktów nie kończy się jednak na rybach i olejach. Neurolog zwraca uwagę także na warzywa oraz rośliny strączkowe.

„Rośliny strączkowe są niezwykle ważne. Zielone warzywa, jarmuż czy na przykład szpinak” – mówi.

W jej ocenie znaczenie ma nie tylko skład posiłku, ale również jego wielkość.

„Ważne jest pilnowanie wielkości talerza. Nie możemy się przejadać” – zaznacza.

W rozmowie pojawia się też ciekawy wątek związany z pragnieniem. Dr Czerska zwraca uwagę, że nie zawsze poprawnie odczytujemy sygnały wysyłane przez organizm.

„My mylimy pragnienie z chęcią zjedzenia czegoś” – mówi.

To właśnie dlatego tak dużo miejsca poświęca nie tylko jedzeniu, ale również nawodnieniu.

ZOBACZ TEŻ: Jak zmienia się mózg w czasie starzenia? Tylko w VIVA! Bez Tabu lekarka neurolog apeluje: „Nigdy nie jest za późno na zmiany”

Nawodnienie jest ważne dla mózgu. Dr Czerska mówi o „2,5 litra na dobę”

Neurolog mocno podkreśla znaczenie wody w codziennym funkcjonowaniu organizmu i mózgu.

„Dla mózgu najlepsze jest nawadnianie dobrej jakości wodą” – mówi.

Jak dodaje, sama wybiera wodę niegazowaną i niekoniecznie bardzo zimną.

„Woda najlepiej niech będzie niegazowana, w temperaturze ciała. Wcale niech to nie będzie zimna woda, chyba że jest naprawdę lato” – tłumaczy.

W rozmowie pada również konkretna ilość płynów.

„Niech tego będzie, powiedzmy sobie, 2,5 litra na dobę – taka średnia” – mówi dr Czerska.

Od razu jednak zaznacza, że nie jest to jedna sztywna wartość dla wszystkich.

„To oczywiście w zależności od indywidualnych potrzeb, ale to jest taka średnia” – dodaje.

Wspomina także o niesłodzonych kompotach, które kojarzy z domową kuchnią.

„Bardzo zdrowe są też kompoty, to, co robiły nasze babcie, ale niesłodzone” – zauważa.

Co neurolog je na śniadanie? Tak wygląda jej pierwszy posiłek

Mariola Bojarska-Ferenc dopytuje dr Czerską również o jej własne nawyki żywieniowe. Odpowiedź okazuje się bardzo konkretna.

„Moje śniadanie: jedno jajko codziennie rano na miękko, do tego kawałek sardynki albo makreli, połówka awokado i na przykład liście sałaty” – zdradza neurolog.

Jeszcze przed śniadaniem pojawia się woda.

„Wcześniej przed tym jest szklanka 250 ml ciepłej, przygotowanej wody w temperaturze ciała, i potem jeszcze drugie tyle, tylko z probiotykiem” – mówi.

Dr Czerska wspomina również o mikrobiomie jelitowym i o tym, że sama zwraca uwagę na jego wspieranie.

„Mimo że dbam o mikrobiom jelitowy, mam poczucie, że stres, który mnie otacza, ilość pacjentów… ja się po prostu lepiej czuję” – przyznaje.

W rozmowie nawiązuje także do osi jelita–mózg.

„Jelita–mózg to jest taka oś, o której też od niedawna się mówi, a jakże ważna w kontekście pamięci” – podkreśla.

Dr Czerska zdradza swoje codzienne menu. Bulion, ryby i orzechy

W codziennym jadłospisie neurolog pojawia się także bulion. „Piję codziennie dwa razy dziennie albo nawet trzy razy dziennie bulion kolagenowy. Taki naprawdę z podwójną ilością warzyw, ale też z dobrymi przyprawami” – mówi.

Na drugie danie wybiera między innymi ryby. „Staram się dwa razy w tygodniu mieć rybę, czy dziki łosoś, czy dorsza na talerzu, albo dobrej jakości mięso” – zdradza.

Do tego dochodzą warzywa. „Daję warzywa albo na parze, albo warzywa duszone” – dodaje.

W dalszej części rozmowy ekspertka opowiada również o deserze.

„Na deser dwa orzechy brazylijskie, czyli dawka selenu, kilka orzechów włoskich, kilka orzechów makadamia, trochę migdałów” – wylicza.

Jak podkreśla, orzechy zajmują ważne miejsce w jej codziennym odżywianiu.

„Dla dobra mózgu wspaniałe są, jeśli chodzi o dopaminę i serotoninę” – mówi.

ZOBACZ TAKŻE: Jak dożyć 100 lat z bystrym umysłem? Tylko w „VIVA! Bez Tabu” lekarz specjalista przekonuje: warto przyjrzeć się swoim… jelitom!

O której godzinie je neurolog? „Ostatni posiłek staram się jeść…”

Dr Czerska zwraca także uwagę na przerwy między posiłkami i zdradza, jak sama rozkłada je w ciągu dnia.

„Śniadanie jem koło godziny ósmej, obiad koło godziny trzynastej i ostatni posiłek staram się jeść godzina siedemnasta, osiemnasta” – mówi.

Wieczorem wybiera raczej coś lekkiego.

„To jest posiłek typu szklanka bulionu na przykład albo kawałek jabłka pieczonego” – zdradza.

Rozmowa pokazuje, że dieta MIND w wydaniu dr Moniki Czerskiej nie sprowadza się do jednej listy produktów. To raczej codzienny sposób myślenia o tym, co trafia na talerz, jak dużo pijemy i czy zwracamy uwagę na jakość posiłków.

A gdy Mariola Bojarska-Ferenc przyznaje, że jest „uzależniona od razowego chleba”, rozmowa kończy się już dużo bardziej swobodnie. Neurolog nie demonizuje go jednak całkowicie i zwraca uwagę na witaminy z grupy B.

W dbaniu o mózg nie chodzi więc wyłącznie o modne superfoods. Czasem najważniejsze okazują się rzeczy dobrze znane: ryby, warzywa, orzechy, woda i rozsądnie skomponowane posiłki.

**Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania!**

Alicja Lenczewska w wieku 51 lat przeżyła przełom podczas rekolekcji w Gostyniu

Historia Alicji Lenczewskiej stała się punktem wyjścia dla filmu „Mistyczka”. Bohaterka była szczecińską nauczycielką, a jej zapiski poruszyły tysiące Polaków. Twórcy produkcji postanowili pokazać jej życie przez pryzmat przemiany, którą miała przeżyć podczas rekolekcji.

Według przekazanego źródła Alicja Lenczewska w wieku 51 lat przeżyła przełom podczas rekolekcji w Gostyniu. To właśnie wtedy rozpoczęła się droga prowadząca ją ku głębokiej przemianie wewnętrznej.

Twórcy filmu podkreślają jednocześnie, że „Mistyczka” nie jest klasyczną biografią ani typowym filmem religijnym. Produkcja ma być opowieścią o człowieku — kobiecie mierzącej się z przeszłością i poszukującej szczęścia. Jednym z największych wyzwań dla realizatorów było przeniesienie na ekran jej bardzo osobistych przeżyć.

Twierdziła, że przez dwie dekady rozmawiała z Jezusem

Najbardziej niezwykłym elementem historii Alicji Lenczewskiej były jej relacje dotyczące kontaktu z Jezusem. Szczecińska nauczycielka twierdziła, że przez dwie dekady z nim rozmawiała.

Według źródła po roku miał powiedzieć jej, czego od niej chce. Szczególne znaczenie miał mieć dzień 2 kwietnia 1986 r.. Lenczewska zapytała wtedy: „kim ja mam być”. Odpowiedź, którą — według swoich zapisków — miała usłyszeć, brzmiała: „prorokiem”.

Miała również usłyszeć, że wszędzie i zawsze powinna świadczyć o Jezusie i że w określone miejsca jest posyłana właśnie w tym celu. W swoich wspomnieniach zapisała, że wobec tych słów czuła się zbyt mała i nieśmiała. Według jej relacji Jezus miał jednak zapewnić ją, że otrzyma moc i wszystko, co będzie jej potrzebne. Ona sama miała natomiast zaufać i nie poddawać się lękowi.

To właśnie te doświadczenia i związane z nimi zapiski stały się jednym z najważniejszych elementów historii Alicji Lenczewskiej przedstawianej dziś widzom filmu „Mistyczka”.

Kim była Alicja Lenczewska? Szczecińska nauczycielka została bohaterką filmu

Alicja Lenczewska była szczecińską nauczycielką. Jej historia zaczęła funkcjonować szerzej przede wszystkim dzięki pozostawionym zapiskom, które — jak podaje źródło — poruszyły tysiące Polaków.

Film „Mistyczka” koncentruje się nie tylko na religijnym wymiarze jej doświadczeń. Twórcy chcieli przedstawić również emocjonalny portret kobiety, która zmagała się z własną przeszłością i poszukiwaniem szczęścia.

Scenariusz produkcji konsultowano z rodziną i bliskimi Alicji Lenczewskiej, w tym z jej bratową. Początkowo projekt miał nosić tytuł „Kocham was”. Ostatecznie twórcy zdecydowali się jednak na nazwę „Mistyczka”, uznając, że lepiej oddaje charakter historii.

Dorota Chotecka-Pazura jako Alicja Lenczewska w filmie „Mistyczka”

W postać Alicji Lenczewskiej wcieliła się Dorota Chotecka-Pazura. Aktorka znana dotąd głównie z komediowych ról mierzy się tym razem z zupełnie innym rodzajem postaci.

Obok niej w filmie pojawiają się m.in. Sławomir Orzechowski, Marcin Kwaśny, Dariusz Kowalski, Filip Gurłacz, Rafał Szałajko oraz Radosław Pazura.

Twórcy zaangażowali w produkcję ponad 50 aktorów i kilkuset statystów. W przypadku głównej roli szczególną uwagę zwraca przemiana Doroty Choteckiej-Pazury w Alicję Lenczewską.

Film pokazuje historię nauczycielki nie jako prosty zapis jej biografii, lecz jako opowieść o przemianie, doświadczeniu wiary i osobistych zmaganiach.

„Mistyczka” powstawała w Szczecinie i na Mazowszu

Zdjęcia do filmu „Mistyczka” realizowano w Szczecinie i na Mazowszu. W produkcję zaangażowana była nie tylko rozbudowana obsada. Projekt otrzymał również wsparcie społeczności.

Kampanię crowdfundingową filmu wsparło blisko 6 tysięcy darczyńców. To właśnie dzięki temu zaangażowaniu możliwa była realizacja produkcji opowiadającej historię szczecińskiej nauczycielki.

Dystrybucją filmu zajmuje się Rafael Film. W przekazanym źródle, opublikowanym 19 czerwca 2026 r., podano, że premiera kinowa została zaplanowana na 11 września 2026 r.

Historia Alicji Lenczewskiej opiera się na doświadczeniu, które według jej relacji odmieniło jej życie. W wieku 51 lat podczas rekolekcji w Gostyniu przeżyła przełom, a później twierdziła, że przez dwie dekady rozmawiała z Jezusem. Teraz jej losy zostały przeniesione na ekran, a w główną bohaterkę wcieliła się Dorota Chotecka-Pazura.

Źródło: Plejada

Travis Kelce kupił dom w Ohio za 5,35 mln dol.

Cena wywoławcza była jeszcze wyższa. Dokumenty dotyczące nieruchomości oraz informacje przekazane przez osoby zaznajomione z transakcją wskazują, że wynosiła 5,99 mln dol. (ponad 22,3 mln zł). Zakup został dokonany niespełna pięć miesięcy przed ślubem sportowca z Taylor Swift. Przypomnijmy, że uroczystość odbyła się 3 lipca w Madison Square Garden w Nowym Jorku.

Nowy dom Travisa Kelce znajduje się w miejscu szczególnie związanym z jego rodzinnymi stronami. Posiadłość położona jest w niewielkiej miejscowości Bratenahl w hrabstwie Cuyahoga w stanie Ohio. Od Cleveland Heights, rodzinnego miasta sportowca, dzieli ją zaledwie kilka kilometrów.

Zabytkowa rezydencja nad jeziorem Erie ma blisko 1950 m kw.

Sama nieruchomość może robić ogromne wrażenie. Posiadłość ma powierzchnię 3,5 akra i znajduje się bezpośrednio nad brzegiem jeziora Erie. Zabytkowy dom został wybudowany w 1895 r. i ma ok. 21 tys. stóp kwadratowych, czyli blisko 1950 m kw. Według „The Wall Street Journal” w rezydencji znajduje się osiem sypialni.

To jednak nie wszystko. Oryginalna sala balowa jeszcze przed sprzedażą została przekształcona w pokój gier i kino domowe. Z kolei budynek bramny zamieniono w osobny, dwupokojowy domek dla gości. Przedstawiciel The Agency Cleveland, która reprezentowała jedną ze stron transakcji, nie krył zadowolenia z finalizacji sprzedaży. „Cieszymy się z powodu nowych właścicieli i jesteśmy bardzo podekscytowani z myślą o Cleveland”, przekazał gazecie.

CZYTAJ TEŻ: TYLKO U NAS: Tak mieszkają Magdalena i Mateusz Lisieccy-Waligórscy. Oazę spokoju z uroczym ogródkiem znaleźli na warszawskim Mokotowie

Taylor Swift i Travis Kelce szukali „domu na całe życie”

Informacje o zakupie nabierają dodatkowego znaczenia w kontekście wcześniejszych doniesień dotyczących planów pary. W sierpniu 2025 r. magazyn „Us Weekly” informował, że Travis Kelce i Taylor Swift, którzy zaczęli spotykać się latem 2023 r., poszukują „domu na całe życie”.

Kilka tygodni wcześniej para się zaręczyła. W tym okresie Kelce i Swift byli widziani również w Ohio, gdzie odwiedzili JoJo’s Bar w pobliskim Chagrin Falls. „Us Weekly” podkreślało jednak, że decyzja dotycząca przyszłego miejsca zamieszkania nie była jeszcze wtedy przesądzona. „Nie są w 100 proc. pewni, gdzie zapuszczą korzenie, dlatego rozglądają się w różnych miejscach”, przekazano.

W czasie zaręczyn Kelce mieszkał w Leawood w Kansas, niedaleko siedziby drużyny Chiefs i stadionu Arrowhead. Taylor Swift posiadała natomiast nieruchomości w różnych częściach Stanów Zjednoczonych, ale według przekazanych informacji w tamtym okresie miała często przebywać właśnie w Ohio.

Travis Kelce wrócił wspomnieniami do ślubu z Taylor Swift

Po ślubie Travis Kelce po raz pierwszy szerzej opowiedział o uroczystości. W premierowym odcinku kolejnego sezonu podcastu „New Heights” pokazał złotą obrączkę i wrócił wspomnieniami do wydarzeń z Madison Square Garden. „To była noc, której nigdy nie zapomnimy. Taylor i ja jesteśmy bardzo wdzięczni wszystkim, którzy przybyli. Od przysięgi, przez spotkania z gośćmi, aż po zabawę. Wszystko było magiczne”, mówił zawodnik Kansas City Chiefs.

Sportowiec przyznał jednak, że miał jedno życzenie związane z weselem. Chciałby, aby trwało ono dłużej. „Chciałbym, żeby trwało dłużej. Miałem wrażenie, że wszystko wydarzyło się w mgnieniu oka”, wyznał. Przypomnijmy, że ceremonię poprowadził Adam Sandler. Aktor zdobył specjalne uprawnienia, dzięki którym mógł udzielić parze ślubu w stanie Nowy Jork. Kelce podkreślił, że Sandler bardzo zaangażował się w swoją rolę.

Ponad tysiąc osób na ślubie Taylor Swift i Travisa Kelce

Na uroczystości pojawiło się ponad tysiąc osób. Wśród zaproszonych znaleźli się między innymi Paul McCartney, Stevie Nicks, Brad Pitt i Conan O'Brien. Mimo tak dużej liczby gości para zadbała o prywatność. Uczestnicy zostawili telefony przed wejściem, a sama Madison Square Garden została na kilka dni zamknięta i przygotowana specjalnie na ceremonię.

Ważną rolę odegrała także rodzina. Austin Swift został honorowym świadkiem swojej siostry, a Jason Kelce drużbą pana młodego. Córki Jasona i Kylie Kelce wystąpiły jako dziewczynki sypiące kwiaty. W życiu Travisa Kelce pojawił się też kolejny nowy element. Sportowiec potwierdził, że został „rodzicem” puszystego białego samojeda o imieniu Wendy, którego ma wspólnie z Taylor Swift. Kelce i pies wystąpili razem w nowej kampanii modowej Tommy'ego Hilfigera, którą 1 września po raz pierwszy pokazał „Vogue”.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ida Nowakowska dostała od męża aż trzy pierścionki zaręczynowe. Za tym gestem kryje się historia poważnych kryzysów w ich związku

Łatwe stosowanie, świetny efekt

Kolekcja GLOW ON THE GO wpisuje się w rosnącą popularność effortless beauty, czyli podejścia do makijażu, w którym liczy się naturalność, swoboda i łatwość aplikacji. Kremowe formuły można nakładać bezpośrednio na skórę i stopniować ich intensywność, bez potrzeby stosowania skomplikowanych technik czy precyzyjnego blendowania. 

Kolekcja 5 multifunkcyjnych produktów, które razem tworzą szybki, intuicyjny look – idealny do zrobienia w drodze, na szybko, bez precyzji.  

• Bronzer Stick – naturalne wymodelowanie i matowe wykończenie, budowalne krycie, pielęgnująca formuła z przeciwutleniaczami  

• Highlighter Stick – subtelny, metaliczny blask, lekka kremowa formuła o działaniu nawilżającym i odżywiającym, krycie od delikatnego do średniego 

• Lip&Cheek Balm – masełko na usta i policzki, efekt satynowego wykończenia, odżywienie olejem rycynowym, masłem mango i witaminą E  

• Peptide Lip Balm - długotrwałe nawilżenie i regeneracja ust + delikatny kolor  

• Peptide Lip Balm SPF 30 – miękkie, wygładzone usta i ochrona UV Rezultat: świeży, rozświetlony „no-makeup" look w kilku ruchach -glow, które mieści się w kosmetyczce i działa zawsze, kiedy go potrzebujesz. 

Ambasadorką marki NEO MAKE UP oraz kolekcji GLOW ON THE GO została Ola Żuraw. Jej współpraca z marką obejmuje również kolejne premiery produktowe i kampanie zaplanowane na najbliższe miesiące. Pierwsza wspólna odsłona to właśnie GLOW ON THE GO – kolekcja stworzona z myślą o makijażu, który można łatwo dopasować do własnego stylu i tempa dnia. 

Poręczne produkty można mieć zawsze przy sobie: w kosmetyczce, torebce czy plecaku. Sprawdzą się zarówno podczas porannego makijażu przed wyjściem do pracy, jak i przy szybkiej poprawce przed spotkaniem czy wieczornym wyjściem. Kilka ruchów wystarczy, by odświeżyć wygląd i dodać cerze świeżości bez rozbudowanego beauty routine. 

Kolekcja GLOW ON THE GO jest dostępna na neomakeup.pl oraz w drogeriach stacjonarnych i online Hebe.

Szary mop w wiaderku z wodą, która po pierwszych kilku minutach jest już brudna. Papierowe ręczniki, którymi ścieram kurz z jednej półki na drugą. Odkurzacz, do którego sięgam rzadziej, niż powinnam, bo samo wyciągnięcie go z szafy kosztuje mnie energię. To były nawyki, które wyglądały jak sprzątanie — ale w rzeczywistości tylko przesuwały brud z miejsca na miejsce.

Zmieniłam to jedno po drugim. I dziś moje mieszkanie ma ten rodzaj czystości, którą widać i czuć — tę, którą kojarzy się z dobrym hotelem albo starannie urządzoną przestrzenią, gdzie wszystko lśni tak, jakby nikt w nim nie mieszkał. A mieszkam, i to aktywnie.

1. Odkurzacz pionowy zamiast tradycyjnego — psychologia dostępności

Tradycyjny odkurzacz z workiem i wężem to sprzęt, który wymaga mobilizacji. Szafa, wyciąganie, rozwijanie kabla, szukanie końcówki, zwijanie, chowanie z powrotem. To nie jest skomplikowane — ale jest wystarczająco niewygodne, żeby odkładać to na później.

Odkurzacz pionowy bezprzewodowy stoi przy ścianie na stacji ładowania i jest gotowy do działania w 10 sekund. Psychologia sprzątania jest prosta: narzędzia dostępne natychmiast są używane codziennie. Te, do których trzeba się mobilizować — czekają w szafie na weekend. A jeszcze jeśli dobrze wygląda, to zupełnie zmienia postać rzeczy.

Przy wyborze warto zwrócić uwagę jednak przede wszystkim na nowoczesne funkcje ułatwiające odkurzanie i na czas pracy baterii (minimum 40–60 minut przy standardowym użytkowaniu) oraz filtrację HEPA, która naprawdę zatrzymuje alergeny i pyłki — zamiast je recyrkulować z powrotem do powietrza.

Jednym z najnowszych modeli dostępnych na rynku jest Shark PowerDetect Speed Luxe Collection Clean & Empty. Wykorzystana w nim technologia PowerDetect automatycznie rozpoznaje zabrudzenia, rodzaj podłogi, krawędzie i kierunek ruchu, a następnie dopasowuje moc do aktualnych potrzeb. Do tego dochodzi technologia Flexology, dzięki której rurę odkurzacza można złożyć w celu kompaktowego przechowywania, a także czyszczenia pod meblami i na ograniczonej przestrzeni oraz genialna funkcja Reverse Clean: odkurzacz skutecznie zbiera brud podczas ruchu wstecznego, co przyspiesza sprzątanie. A to, gdy ma się mało czasu, jest nie bez znaczenia.

Z koeli po zakończeniu sprzątania odkurzacz trafia do stacji dokującej, która automatycznie go opróżnia i ładuje. Zanieczyszczenia, drobny kurz i alergeny mogą pozostawać w stacji nawet do 45 dni, co ogranicza konieczność częstego opróżniania pojemnika. A ta wygoda jest nie do opisania! Już nie mówiąc o tym, że nie trzeba patrzeć n kurz i brud zebrany w pjemniku.

Z koeli podświetlenie Reveal pomaga dostrzec kurz na twardych podłogach, a czas pracy sięga do 60 minut w trybie ECO z końcówką bezsilnikową. Całość waży poniżej 3,5 kg, dzięki czemu urządzenie jest wygodne także podczas dłuższego sprzątania.

2. Robot odkurzający — ale używany codziennie, nie raz w tygodniu

Robot odkurzający to dziś standard w wielu domach. Ale większość z nas używa go źle — puszcza raz w tygodniu i uważa sprawę za załatwioną. Tymczasem prawdziwa siła robota leży w codziennej pracy w krótkich cyklach: 20 minut każdego ranka zamiast godziny w niedzielę.

Kurz, sierść zwierząt i okruchy odkładają się non-stop — nie raz w tygodniu. Robot puszczony codziennie, zanim wyjdziesz do pracy, sprawia, że mieszkanie przez cały tydzień utrzymuje ten sam poziom czystości. Zamiast być idealnie czyste przez dwie godziny po niedzielnym sprzątaniu i stopniowo wracać do chaosu — po prostu zawsze wygląda dobrze.

Nowe modele robotów mapują mieszkanie z precyzją, zapamiętują strefy no-go i wracają na stację dokującą automatycznie. Obsługa sprowadza się do opróżnienia pojemnika raz na kilka dni — i niczego więcej.

3. Koniec z wiaderkiem — podłoga myta czystą wodą przy każdym przejeździe

Przez lata nie wiedziałam, że tradycyjny mop zamoczony w wiaderku — nawet z najlepszym płynem — po kilku przejazdach myje podłogę coraz bardziej brudną wodą. Dosłownie: rozcieramy zanieczyszczenia zamiast je usuwać. Podłoga wygląda umyta, bo jest mokra. Ale gdy wyschnie, widać smugi i matowy nalot, którego źródłem jest właśnie ta woda z wiaderka.

Nowoczesne rozwiązanie to urządzenia z oddzielnymi zbiornikami na czystą i brudną wodę — tak żeby podłoga zawsze stykała się wyłącznie ze świeżą wodą, niezależnie od tego, który pokój myjesz. Dreame MIRA MOP 10, jeden z pierwszych elektrycznych mopów tego rodzaju dostępnych w Polsce, działa właśnie na tej zasadzie: dwa osobne zbiorniki gwarantują, że przez cały cykl sprzątania podłoga nie zetknie się z wodą, która już zebrała brud. Efekt — szczególnie na jasnych kafelkach i jasnym parkiecie — jest natychmiastowy i bardzo wyraźny.

Przy okazji: taki system zużywa zdecydowanie mniej wody. Mycie 90 metrów kwadratowych wymaga zaledwie 160 mililitrów — porównaj to z kilkoma litrami w tradycyjnym wiaderku. Dla podłóg drewnianych to szczególnie ważne — minimalna ilość wody oznacza brak ryzyka odkształcania drewna.

4. Mikrofibra zamiast papieru — i system kolorów

To zmiana, która kosztuje 40 złotych i działa przez lata. Ściereczki z mikrofibry zbierają kurz elektrostatycznie — przyciągają i wiążą cząsteczki zamiast je rozmiatać z jednej powierzchni na drugą. Jedna dobra ściereczka z mikrofibry zastępuje dziesiątki ręczników papierowych, działa lepiej i pozostawia powierzchnie bez smug.

Sekret leży w gęstości splotu — szukaj minimum 300 GSM. Tańsze wersje z supermarketu mają luźny splot, który tylko przesuwa kurz. Dobra mikrofibra czyści większość powierzchni bez żadnych płynów — wystarczy lekko zwilżyć wodą.

System, który naprawdę działa: kilkanaście ściereczek podzielonych kolorami na strefy — kuchnia, łazienka, reszta mieszkania. Eliminuje przenoszenie bakterii i sprawia, że sprzątanie ma strukturę, a nie jest chaosem z jedną szmatką do wszystkiego.

5. Sprzęt, który sprząta po sobie

Ostatnia zmiana, która brzmi jak luksus, a w praktyce jest po prostu logiczna: urządzenia, które po skończonej pracy same się czyszczą. Nowoczesne mopy elektryczne płuczą i suszą głowicę po każdym użyciu. Roboty odkurzające opróżniają pojemnik na stacji bazowej i wracają gotowe na następne zadanie.

To eliminuje najbardziej zniechęcający element całego procesu — czyszczenie samego sprzętu. Mycie mopa, opróżnianie brudnego pojemnika odkurzacza, suszenie — wszystko to, co sprawia, że sprzątanie jest nieprzyjemne nawet po skończeniu. Gdy robi to za nas maszyna, chęć do regularnego sprzątania pojawia się znacznie łatwiej.

Matka Adriana nie zgadza się z miejscem pochówku

5 września Anita Szydłowska poinformowała o śmierci Adriana Szymaniaka. Uczestnik „Ślubu od pierwszego wejrzenia” miał 39 lat. Od lipca 2025 roku zmagał się z glejakiem IV stopnia. Przeszedł operacje, radioterapię i chemioterapię.

Niedługo po informacji o jego śmierci głos w mediach społecznościowych zabrała jego matka, Małgorzata Błażewicz. Na Facebooku opublikowała serię osobistych wpisów. Najwięcej emocji wzbudziły jej słowa dotyczące pogrzebu syna.

Małgorzata Błażewicz twierdzi, że ostatnią wolą Adriana było spocząć w rodzinnym grobowcu w Policach. Jednocześnie przekazała, że miejsce pochówku zostało ustalone w Żołędowie.

„Miejsce pogrzebu zostało ustalone w obcej miejscowości Zoledowo (gdzie mieszkał chorując zaledwie 2 miesiące), bez porozumienia z mamą, żebym nie mogła być blisko niego. Ostatnią wolą syna było złożenie ciała w grobowcu rodzinnym w Policach z dziadkiem i Jerzym oraz pożegnanie w hotelu Dobosz w Policach z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi” – napisała.

W kolejnym wpisie ponownie zaapelowała o pochowanie syna w Policach.

„Jako Mama mojego jedynego kochanego SYNA Adriana bardzo proszę wszystkich o pomoc oraz uszanowanie Jego ostatniej woli i pochowanie Adriana w rodzinnym grobowcu w Policach z uczestnictwem Księdza” – przekazała.

Małgorzata Błażewicz pokazała zdjęcie Adriana ze szpitala

Matka Adriana wróciła również do ostatnich miesięcy jego życia. Napisała, że jej syn nie był w stanie samodzielnie funkcjonować, a ona miała zwrócić się o pomoc do bydgoskiej Policji, by móc być przy nim.

„Ostatnie miesiące swojego życia mój Syn nie był w stanie samodzielnie funkcjonować. Żeby móc być przy nim chociaż chwilę musiałam wesprzeć się bydgoską Policją w szukaniu dziecka” – napisała.

Nie podała jednak dokładnych okoliczności tej sytuacji.

Małgorzata Błażewicz opublikowała także zdjęcie Adriana ze szpitala. W opisie fotografii wskazała konkretną datę i miejsce.

„Ostatnie chwile mojego kontaktu z kochanym ciężko chorym Synem Adrianem Bydgoszcz 31.07.2026” – napisała.

W innym emocjonalnym wpisie nawiązała do śmierci swojego męża i wspominała, że wówczas Adrian był przy niej.

„Tak przeżywałam śmierć mojego Męża, mój Syn mnie przy karawanie ratował i mówił jak zawsze Mamuś , Mamuś 🖤 a teraz zostaje mi odebrany jako jedyne dziecko, nawet po śmierci zostajemy rozdzieleni” – napisała.

Anita Szydłowska-Szymaniak odpowiada. Zaprzecza wersji teściowej

Na słowa Małgorzaty Błażewicz odpowiedziała Anita Szydłowska-Szymaniak. Żona Adriana opublikowała obszerne oświadczenie, w którym stanowczo odcięła się od przedstawionej przez jego matkę wersji wydarzeń.

„Informacje przekazywane mediom przez matkę Adriana, dotyczące jego życia prywatnego, relacji rodzinnych, ostatnich tygodni jego życia, a także rzekomej "ostatniej woli", nie odpowiadają prawdzie i nie były ze mną w żaden sposób uzgadniane” – napisała.

Anita odniosła się również do relacji Adriana z matką. Stwierdziła, że w ostatnim okresie życia jej mąż nie utrzymywał z nią relacji, którą można byłoby przedstawiać jako bliską i zgodną.

Wspomniała też o sytuacjach, w których angażowane były służby.

„W ostatnich tygodniach jego choroby dochodziło natomiast do sytuacji, w których bez uzasadnionej potrzeby angażowane były Policja oraz zespoły ratownictwa medycznego” – napisała.

Jednocześnie zaznaczyła, że nie zamierza prowadzić rodzinnego sporu za pośrednictwem mediów ani ujawniać publicznie szczegółów, które powinny pozostać sprawą rodziny.

Zdjęcia Adriana ze szpitala. Anita zapowiada kroki prawne

Jednym z najmocniejszych fragmentów oświadczenia były słowa dotyczące zdjęć Adriana wykonanych podczas jego hospitalizacji.

Anita podkreśliła, że publikowanie fotografii ciężko chorego męża jest dla niej szczególnie bolesne. Zaznaczyła też, że Adrian nie wyrażał zgody na publiczne eksponowanie swojej choroby w taki sposób.

„Uważam wykorzystywanie takich fotografii po jego śmierci za głęboko naruszające jego godność, prywatność i prawo do zachowania intymności w najbardziej dramatycznym okresie choroby” – napisała.

Następnie zapowiedziała konsekwencje prawne.

„W związku z rozpowszechnianiem jego wizerunku oraz nieprawdziwych informacji zostaną podjęte odpowiednie kroki prawne wobec osób odpowiedzialnych za ich publikowanie i przekazywanie mediom” – przekazała Anita Szydłowska-Szymaniak.

Police czy Żołędowo? Dwie różne relacje dotyczące woli Adriana

Największa różnica między stanowiskami obu kobiet dotyczy miejsca pochówku.

Małgorzata Błażewicz twierdzi, że Adrian chciał zostać pochowany w rodzinnym grobowcu w Policach. Anita przedstawia inną wersję. Nie wskazała w swoim oświadczeniu nazwy miejscowości, ale przekazała, że rodzina chce pochować Adriana w miejscu związanym z ich wspólnym życiem.

„Chcemy pochować Adriana zgodnie z jego wolą, w miejscu powiązanym z naszą rodziną - tam, gdzie wspólnie planowaliśmy nasz dom, życie i przyszłość i z którego nie planujemy się przenosić” – napisała.

Żona Adriana zaapelowała również do przedstawicieli mediów o niepowielanie niesprawdzonych i jednostronnych informacji oraz niepublikowanie zdjęć pochodzących z okresu jego ciężkiej choroby i hospitalizacji.

Poprosiła także o uszanowanie prywatności dzieci i całej rodziny.

„Nie będziemy uczestniczyć w medialnym konflikcie ani odpowiadać na kolejne prowokacje” – zaznaczyła.

Swoje oświadczenie zakończyła apelem o możliwość spokojnego pożegnania męża.

„Pozwólcie nam teraz po prostu pożegnać Adriana. Tak, jak on sam chciałby zostać pożegnany - z godnością, spokojem i wśród najbliższych” – napisała Anita.

Rodzina poinformowała, że pogrzeb ma mieć charakter rodzinny. Bliscy poprosili media o nieuczestniczenie w ceremonii oraz niewykonywanie zdjęć i nagrań.

Ida Nowakowska o kryzysach w małżeństwie. „Wielokrotnie”

Ida Nowakowska-Herndon w rozmowie z Plejadą została zapytana o trudniejsze momenty w swoim małżeństwie z Jackiem Herndonem. Tancerka i prezenterka nie ukrywała, że ich wspólne życie nie było pozbawione wyzwań. Na pytanie dotyczące kryzysów odpowiedziała, że zdarzały się one wielokrotnie.

Nowakowska zwróciła uwagę, że oboje byli bardzo młodzi, kiedy się poznali. Jak powiedziała, Jack miał 18 lat, a ona była od niego starsza o półtora roku. Dodała też, że „rocznikowo dwa lata nawet”, co — jak zaznaczyła — jej mąż podkreśla.

Prezenterka mówiła również o tym, że z biegiem czasu oboje się zmieniali. Wskazywała, że była już bardzo aktywna zawodowo, natomiast Jack na jej oczach został profesjonalnym aktorem, skończył szkołę, a później zmienił zawód. Jak podkreśliła, wspólnie zmieniali swoje życie.

„To było bardzo trudne” — powiedziała w rozmowie z Plejadą.

Ida Nowakowska i Jack Herndon są 15 lat razem

Relacja Idy Nowakowskiej-Herndon i Jacka Herndona zaczęła się jeszcze w czasie ich studiów. Para poznała się podczas studiów aktorskich na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles.

Początkowo byli przyjaciółmi. Dopiero pod koniec studiów ich znajomość przerodziła się w uczucie. W 2015 r. para zdecydowała się na ślub.

Nowakowska w rozmowie z Plejadą podkreśliła, że obecnie są 11 lat małżeństwem, 15 lat razem. Jednocześnie mówiła o zmianach, które zachodziły w ich życiu od czasu, gdy byli bardzo młodzi.

W jej wypowiedzi pojawiło się również odniesienie do tego, jak mocno człowiek może zmienić się od czasu, gdy ma 19 czy 20 lat. Tancerka zaznaczyła, że w tym okresie życia pojawia się wiele różnych rzeczy, a ona i Jack przechodzili przez kolejne etapy razem.

Małżonkowie przez pewien czas żyli na odległość

Małżeństwo Idy Nowakowskiej i Jacka Herndona było przez lata wystawiane na różne próby. Jedną z nich było życie na odległość.

Z materiału Plejady wynika, że małżonkowie przez pewien czas nie mieszkali razem, a zobowiązania zawodowe sprawiały, że nie zawsze mogli spędzać ze sobą tyle czasu, ile by chcieli.

Do tego dochodziły kolejne zmiany zawodowe i życiowe. Nowakowska była bardzo aktywna zawodowo, natomiast Jack rozwijał własną karierę, skończył szkołę i później zmienił zawód.

Ida Nowakowska, mówiąc o kryzysie w małżeństwie, nie wskazywała więc jednego konkretnego wydarzenia. W swojej wypowiedzi zwróciła uwagę na wiele zmian, przez które para przechodziła wspólnie od czasu młodości.

Ida Nowakowska pokazała trzeci pierścionek zaręczynowy od Jacka

Szczególną uwagę w rozmowie zwrócił pierścionek noszony przez Idę Nowakowską-Herndon. Prezenterka ujawniła, że nie jest to jej pierwszy taki prezent od męża.

„To jest mój trzeci pierścionek zaręczynowy od Jacka” — powiedziała.

Informację tę połączyła z refleksją dotyczącą wspólnych doświadczeń i trudniejszych etapów w małżeństwie. Jak dodała, wszystko, przez co przeszli, bardzo ich wzmocniło.

Trzeci pierścionek zaręczynowy Idy Nowakowskiej stał się więc jednym z najważniejszych elementów rozmowy dotyczącej jej związku z Jackiem. Prezenterka mówiła o nim bezpośrednio po wspomnieniu o zmianach i wyzwaniach, które wspólnie przechodzili.

Ida Nowakowska mówi o wspólnych zmianach w życiu

Z wypowiedzi Idy Nowakowskiej-Herndon wynika, że istotnym elementem historii jej małżeństwa są zmiany, które zachodziły równolegle w życiu obojga małżonków.

Nowakowska podkreśliła, że była aktywna zawodowo już od wielu lat, a Jack rozwijał swoją drogę zawodową na jej oczach. Najpierw został profesjonalnym aktorem i skończył szkołę, a następnie zmienił zawód.

Para przechodziła przez te doświadczenia wspólnie. Nowakowska nie ukrywała, że nie zawsze było to łatwe. Jednocześnie podkreśliła, że trudne doświadczenia nie pozostały bez wpływu na ich relację.

Według jej słów wszystko to bardzo ich wzmocniło. Dziś Ida Nowakowska-Herndon i Jack Herndon są 15 lat razem, a para w tym roku świętuje 11. rocznicę ślubu.

Źródło: Plejada

„Azja Express” wróciło. Widzowie od razu ocenili uczestników

Nowa edycja „Azji Express” wystartowała wraz z ramówką TVN-u i od pierwszych chwil wzbudziła spore zainteresowanie widzów. Jeszcze podczas emisji programu pod instagramowymi materiałami zaczęły pojawiać się pierwsze reakcje. Jedni szybko wybrali swoich faworytów, inni nie kryli rozczarowania zachowaniem części uczestników.

Sporo ciepłych słów zebrały Małgorzata Socha i Edyta Herbuś. W komentarzach przewijały się także nazwiska Mateusza Banasiuka, Marii Jeleniewskiej, Zoi Skubis, Michaela Danilczuka czy Błażeja Króla.

„Małgosia super ..niezła kondycja i luz . Dobrze zapowiada się ta edycja” – zachwycał się jeden z widzów.

Inny dodawał: „Ciekawa ekipa i odcinek z przytupem”.

Bardzo dobre pierwsze wrażenie zrobili też bracia Danilczuk oraz Małgorzata Socha ze swoim partnerem w programie. „Po pierwszym odcinku na duży plus bracia Danilczuk oraz Małgosia Socha z kolegą” – oceniono w jednym z komentarzy.

Nie brakowało również deklaracji wsparcia dla innych duetów. „zoja i marysia top1🤍” – czytamy w jednym z wpisów. Ktoś inny pisał z kolei: „Kasia i Janja super duet😍🔥‼️ trzymamy kciuki💪”.

Szybko okazało się jednak, że nie wszystkie zachowania uczestników spotkały się z równie ciepłym przyjęciem.

Janja Lesar pod ostrzałem po 1. odcinku „Azji Express”

Najwięcej emocji wywołały Janja Lesar i Kasia Zillmann. Część widzów bardzo krytycznie oceniła ich postawę w premierowym odcinku, a szczególnie dużo uwag pojawiło się pod adresem Janji.

Jeden z najbardziej dosadnych wpisów brzmiał: „Janja powinna wziąć udział w programie all inclusive expres a nie w azjaexpress”.

Na tym krytyka się nie skończyła. „Kaśka ma kontuzję i jeszcze sama musi wszystko ogarniać, bo księżniczce nic nie pasuje...” – napisała jedna z osób komentujących program.

Jeszcze bardziej rozbudowany komentarz dotyczył sceny, w której Janja siedziała tyłem do kobiety goszczącej uczestniczki. Autorka wpisu przyznała, że rozumie fakt, iż Janja nie je mięsa, ale jej zachowanie oceniła bardzo surowo.

„Jestem zawiedziona Janją, ja rozumiem, że nie je mięsa, nawet wspieram w tym, ale pokazanie braku szacunku siedząc tyłem do kobiety, która otworzyła im serce i swój dom??” – napisała.

W tym samym komentarzu oberwało się także Kasi Zillmann. „Co do Kasi to nie wiem czy to kwestia montażu, czy bólu nogi, ale 0 chęci do rywalizacji, po sportowcu spodziewałam się czegoś więcej. Wg mnie najsłabsza i najmniej sympatyczna para tej edycji” – oceniła widzka.

Podobne emocje widać było w znacznie krótszym wpisie: „Natomiast Janja… bez komentarza”.

Pojawiły się też pretensje dotyczące zachowania Janji podczas pierwszego noclegu. „Zachowanie Janji na pierwszym noclegu żenujące. Mam nadzieję, że odpadną jako pierwsze” – napisała jedna z osób. 

Kasia Zillmann i Janja Lesar mają mocny fanklub. „Świat nie jest gotowy na ten duet”

Krytyczne głosy to jednak tylko jedna strona dyskusji. Kasia Zillmann i Janja Lesar mają również wyraźnie zaznaczoną grupę fanów, którzy od początku nowej edycji deklarują, że właśnie temu duetowi zamierzają kibicować.

Pod materiałami z udziałem dziewczyn pojawiło się wiele entuzjastycznych wpisów. „Jesteście kapitalne, jeszcze nie oglądam, a już Wam kibicuję od samego początku, do samego końca ❤️” – napisała jedna z fanek.

Inna osoba zachwycała się ich poczuciem humoru: „Janja i jej ikoniczne tekst. Jak ich mozna nie kochać?❤️ Kasia i Janja zawsze podbijają serca i wywołują uśmiech”.

Szczególnie mocno wybrzmiał komentarz: „Dziewczyny zdecydowanie przejdą do historii tego programu swoim udziałem, super się je ogląda, a Janja i jej teksty - mistrzostwo haha ❤️”.

Fani nie kryją, że właśnie energia tej pary jest dla nich jednym z powodów, by śledzić kolejne odcinki. „Boże Kocham Was dziewczyny 😍😂świat nie jest gotowy na ten duet 🙈🫶🏻” – czytamy. Ktoś inny dodawał: „Uśmiałam się 🤣🤣 dziewczyny są bombowe ❤️👏🏼”.

Pojawiały się również deklaracje zdecydowanego wsparcia: „Brawo dziewczyny😍🔥❤️ trzymamy kciuki💪🥰🔥‼️” oraz „❤️❤️❤️ Uwielbiam dziewczyny!”.

Nie brakowało także odpowiedzi na krytykę dotyczącą formy fizycznej Kasi. „forma fizyczna jest ale nie da się przeskoczyć kontuzji. Nikt nie jest robotem” – zwróciła uwagę jedna z komentujących. Inna dodała: „ja coś czuję, że jeszcze nas zaskoczą ❤️”.

W przypadku Kasi i Janji trudno więc mówić o jednomyślnym werdykcie widzów. Para wzbudziła skrajne emocje już po pierwszym odcinku – od mocnych pretensji po równie zdecydowane uwielbienie.

Nie wszyscy krytykują Janję Lesar. Widzowie stanęli też w jej obronie

Obrona Janji pojawiła się również bezpośrednio w dyskusjach dotyczących jej zachowania w premierowym odcinku. Część widzów apelowała, by nie skreślać uczestniczki tak szybko.

„Do Kasii i Janji nic nie mam, to dopiero pierwszy odcinek i na pewno się jeszcze rozkręcą. Kibicuje im i trzymam za nie kciuki” – napisała jedna z komentujących.

Inna osoba dodawała: „Długa podróż, inny kontynent, zmęczenie, brak toalety, łóżka, jedzenia… Jak człowiek nie ma zaspokojonych podstawowych potrzeb życiowych to jest naprawdę sytuacja ekstremalna. Jestem pewna, że będzie tylko lepiej❤️”.

Dyskusję wzbudziło także zachowanie Janji podczas posiłku. Jedna z osób zwróciła uwagę: „Janja nie jadła, bo jest wegetarianką, o czym mówiła w setce, dlatego nie jadła potrawy mięsnej 🙂”.

Wśród odbiorców wyraźnie nie ma więc jednomyślności. Jedni zarzucają Janji brak zaangażowania i krytykują jej zachowanie, drudzy apelują, by dać jej więcej czasu.

Są też zachwyty po pierwszym odcinku. Te pary zdobyły sympatię widzów

Choć po premierze „Azji Express” nie brakowało pretensji, komentarze zdecydowanie nie ograniczały się do krytyki. Widzowie mocno zaangażowali się w kibicowanie swoim ulubieńcom.

„Małgosia Socha, Mateusz Banasiuk i Edyta Herbuś to są super pary. Kibicuje im najmocniej🔥🔥❤️❤️❤️” – pisała jedna z osób.

W kolejnych wpisach pojawiały się deklaracje wsparcia dla braci Danilczuków, Marii Jeleniewskiej i Zoi Skubis, a także Kasi Zillmann i Janji Lesar.

„Tak się cieszyłam gdy dziewczyny dotarły jako pierwsze” – napisała jedna z osób, odnosząc się do Zoi Skubis i Marii Jeleniewskiej.

Pierwszy odcinek wystarczył więc, by widzowie wybrali swoich faworytów i rozpoczęli gorące dyskusje o zachowaniu uczestników. Bracia Danilczuk, Małgorzata Socha czy duet Marii Jeleniewskiej i Zoi Skubis zebrali sporo ciepłych słów. Największe emocje wzbudziły jednak Janja Lesar i Kasia Zillmann. Jedni ostro je krytykują, inni już zapowiadają, że będą im kibicować „od samego początku, do samego końca”.

Rare Beauty Brow Harmony Flexible Lifting Gel

Jeśli lubicie efekt uniesionych, ale nadal naturalnie wyglądających brwi, ten żel Rare Beauty może stać się waszym ulubieńcem. Brow Harmony Flexible Lifting Gel pozwala ekspresowo wyczesać włoski do góry i ułożyć je tak, jak lubicie. Elastyczne utrwalenie sprawia, że brwi zachowują naturalny wygląd, a jednocześnie pozostają na swoim miejscu. Dużym plusem jest też szczoteczka, która pozwala precyzyjnie rozdzielić włoski i wyczesać je tak, aby optycznie zwiększyć ich objętość. 

Żel do brwi Brow Harmony Flexible Lifting Gel, Rare Beauty, 115 zł/Sephora, fot. mat. prasowe

Ilia In Frame

In Frame to propozycja dla tych z was, które chcą połączyć stylizację z... pielęgnacją. Żel pozwala precyzyjnie ułożyć i zdyscyplinować nawet najbardziej niesforne włoski bez efektu przerysowanego łuku. Zapewnia w pełni naturalny efekt, nie skleja brwi, a mimo to efekt stylizacji utrzymuje się w idealnym stanie przez wiele godzin. Co ważne, dba również o kondycję włosków. W jego składzie znalazły się hydrolizowana komosa ryżowa i kompleks regenerujący gwarantujące brwiom mocne odżywienie.

Żel do brwi In Frame, Ilia, 135 zł/Sephora, fot. mat. prasowe

Benefit 24hr Brow Setter

To jeden z tych żeli, do których wraca się za każdym razem, gdy zawiedzie nas kolejna nowość. 24hr Brow Setter to najlepszy wybór jeśli zależy wam na najszybszym i najbardziej efektownym ułożeniu brwi i utrzymaniu ich kształtu przez cały dzień (i noc). Możecie wyczesać brwi klasycznie, lekko unieść je ku górze albo mocniej podkreślić ich strukturę. Szczoteczka pozwala dotrzeć nawet do krótkich włosków, a transparentna formuła dobrze sprawdza się zarówno solo, jak i jako ostatni krok makijażu brwi. Jeśli wasze włoski faktycznie trudno jest utrzymać w ryzach, to bestseller marki Benefit zawsze warto mieć pod ręką.

Żel utrwalający do brwi 24hr Brow Setter, Benefit, 155 zł/Sephora, fot. mat. prasowe

L’Oréal Paris Infaillible Brow Lamination

Nie musicie od razu umawiać się na laminację, żeby uzyskać efekt mocno wyczesanych brwi. Infaillible Brow Lamination został stworzony właśnie z myślą o takim sposobie stylizacji. Żel pomaga unieść i utrwalić włoski, dzięki czemu brwi wyglądają na bardziej uporządkowane i pełniejsze. To dobra opcja dla tych z was, które lubią mocniejszy efekt stylizacji (szczególnie, jeśli wasze włoski są długie, niesforne albo rosną w różnych kierunkach). Wystarczy wyczesać je szczoteczką zgodnie z pożądanym kształtem i pozwolić formule zrobić resztę.

Żel do brwi Infaillible Brow Lamination, L’Oréal, 59,99 zł/Superpharm, fot. mat. prasowe

Inglot Ultrastrong Clear

Modelujący żel do brwi Ultrastrong Clear to doskonały wybór dla osób pragnących utrzymać idealny kształt brwi przez cały dzień. Dzięki szybkoschnącej, transparentnej formule i precyzyjnej szczoteczce stylizacja brwi jest bardzo prosta, a co najważniejsze – maksymalnie trwała. Żel ujarzmia i wygładza nawet najbardziej niesforne włoski. Jego zaletą jest również wydajność i fakt, że świetnie „współpracuje” z innymi kosmetykami do brwi.

Modelujący żel do brwi Ultrastrong Clear, Inglot, 59 zł, fot. mat. prasowe

Bogna Sworowska przyznaje, że była nadopiekuńcza wobec Ivana

Macierzyństwo od początku było dla Bogny Sworowskiej niezwykle ważnym doświadczeniem. Ivan urodził się dzięki in vitro, a modelka wiedziała, że będzie jedynakiem. Dziś sama przyznaje, że w jego dzieciństwie zdarzało jej się przesadzać z troską.

– W jego dzieciństwie byłam nadopiekuńcza. Ivan urodził się dzięki in vitro, wiedziałam, że będzie jedynakiem i trochę odleciałam – mówiła w rozmowie z „Twoim Stylem”.

Jednocześnie zaznaczała, że w najważniejszych sprawach potrafiła zachować konsekwencję. Ivan miał obowiązki, choć priorytetem pozostawała nauka. Nie wszystkie zasady zawsze mu odpowiadały, ale rodzice starali się ich trzymać.

– Nie zawsze akceptował te zasady, ale z jego tatą byliśmy konsekwentni – podkreśliła.

Rozstanie rodziców nie było łatwym momentem. Bogna Sworowska mówiła wprost, że był to trudny czas dla wszystkich i że w takich sytuacjach ciężko całkowicie ochronić dziecko przed emocjami dorosłych.

Dziś jednak patrzy na ich relację z ogromną satysfakcją.

Ivan miał obowiązki, ale najważniejsza była nauka

Bogna Sworowska od początku chciała, by syn był samodzielny i ciekawy świata. Ważną częścią jego wychowania były podróże. Jeśli rodzina miała wybór pomiędzy pięknym mieszkaniem a kolejnym wyjazdem, decyzja często była prosta.

– Gdy stawaliśmy przed wyborem: piękne mieszkanie czy wyjazd, zawsze decydowaliśmy: wyjazd. Remonty były rzadziej, wystarczały nam podstawowe meble, byle Ivan poznawał świat – wspominała.

Podróżowanie miało być czymś więcej niż tylko odpoczynkiem. Dla Sworowskiej było częścią edukacji syna i sposobem na pokazanie mu świata poza codziennością.

Dziś Ivan podąża własną drogą. Bogna opisuje go jako młodego mężczyznę, który potrafi o siebie zadbać i dobrze radzi sobie w dorosłym życiu.

– Ivan jest mądrym młodym mężczyzną, nie ma dwóch lewych rąk i wie, jak dbać o kobietę, żeby czuła się przy nim księżniczką – kochana, wysłuchana i ważna – mówiła.

Syn Bogny Sworowskiej mieszka w USA i spełnia marzenie o lataniu

Dziś życie Ivana jest mocno związane ze Stanami Zjednoczonymi. 22-latek mieszka w USA i rozwija swoją wielką pasję do lotnictwa.

Bogna Sworowska nie kryje dumy z wyboru syna. Kiedy Ivan powiedział, że chciałby studiować w Stanach i zostać pilotem, rodzice zdecydowali, że będą go wspierać.

– Kiedy mój syn wyznał, że chciałby w Stanach studiować i zostać pilotem, byłam zachwycona. Wraz z jego tatą uznaliśmy, że pomożemy synowi, że to nasza wspaniała inwestycja w jego rozwój – opowiadała w „VIVIE!”.

Studia wymagają nie tylko ogromnego zaangażowania, ale także dużych nakładów finansowych. Sworowska przyznała jednak, że razem z ojcem Ivana starają się sprostać temu wyzwaniu.

Jej syn konsekwentnie realizuje obrany plan.

– Od trzech lat Ivan ma najwyższą średnią, jestem totalnie, absolutnie dumna. Jest już pilotem samolotów dwusilnikowych, przed nim końcowe egzaminy i przechodzi na treningi na samolotach wielosilnikowych. Niedługo graduacja – mówiła.

W rozmowie z „Twoim Stylem” Bogna Sworowska zwracała uwagę także na to, jak wymagająca jest droga zawodowa jej syna.

– Za trzy, cztery lata zostanie drugim, może nawet pierwszym pilotem? To długa i wymagająca edukacja – przyznała.

„Od trzech lat Ivan ma najwyższą średnią”. Bogna Sworowska nie kryje dumy

Choć Ivan buduje dziś własne życie za oceanem, odległość nie osłabiła więzi z mamą.

Ameryka ma dla Bogny Sworowskiej szczególne znaczenie. Sama mówi, że jest jej drugim domem. To właśnie tam ma bliskich przyjaciół, ukochane miejsca i przede wszystkim syna.

Jej amerykańskie gniazdo znajduje się w Chicago, w domu przyjaciółki Ani. Sworowska opowiadała, że razem z Ivanem potrafią godzinami siedzieć przy oknie apartamentu na 23. piętrze, patrząc na miasto.

– Kocham ten widok, mój syn również. Potrafimy godzinami siedzieć przy oknie, kontemplując krajobraz i rozmawiając. Albo milcząc – mówiła.

To właśnie takie momenty pokazują, jak bliska relacja łączy ich mimo kilometrów i dorosłości Ivana.

Bogna nie ukrywa, że możliwość spędzania czasu z synem jest dla niej jednym z największych życiowych skarbów. Ceni nie tylko wspólne podróże czy rozmowy, ale też zwyczajne chwile, kiedy można po prostu być obok siebie.

Bogna Sworowska o więzi z synem. „Wciąż mówię do niego synioszku”

Sworowska przyznaje, że rola matki dorosłego mężczyzny wciąż jest dla niej czymś nowym. Ivan jest już samodzielny, studiuje, rozwija się i planuje przyszłość, ale dla mamy nadal pozostaje kimś, o kogo chce się troszczyć.

– Mimo że Ivan jest wielkim facetem, wciąż mówię do niego „synioszku” – wyznała.

Ta bliskość działa jednak w obie strony. Ivan interesuje się także życiem mamy. Kiedy Bogna zaczęła myśleć o randkowaniu w sieci, zapewniła syna, że będzie ostrożna.

Najwięcej mówi jednak o ich relacji fakt, że nadal do siebie dzwonią, rozmawiają i proszą się o zdanie.

– Jestem dumna z niego i z nas, bo wykonaliśmy ogromną robotę, żeby mieć dobrą relację – mówiła Sworowska.

Dla niej właśnie to jest jedną z najważniejszych nagród rodzicielstwa: moment, w którym dorosłe dziecko wciąż chce zadzwonić, poradzić się i spędzać czas z rodzicami.

Dziś Ivan realizuje marzenie o lotnictwie w USA, a Bogna patrzy na jego drogę z dumą i nadzieją. Sama żartobliwie przyznaje, że jako matka pilota chętnie wykorzystałaby tę okazję także do spełnienia własnych podróżniczych planów.

Marzy jej się Azja i Australia. Na razie jednak najważniejsze pozostaje to, co już udało im się wspólnie zbudować: relacja, w której mimo dorosłości, odległości i nowych życiowych ról wciąż jest miejsce na rozmowy, troskę i jedno czułe słowo — „synioszku”.

Edyta Górniak wystąpiła podczas finału TVP w Białych Błotach

Letnia trasa „Lata z Radiem i Telewizją Polską” dobiegła końca, a jej ostatnim przystankiem były Białe Błota. Podczas finałowego wieczoru na scenie pojawiła się między innymi Edyta Górniak. Wokalistka zaprezentowała swój przebój „Teraz tu”, a także interpretację światowego hitu Glorii Gaynor „I Will Survive”.

To właśnie jej występ szybko znalazł się jednak w centrum zainteresowania. Nie tylko ze względu na samą obecność artystki na scenie, ale przede wszystkim z powodu tego, co wydarzyło się podczas transmisji i co Górniak opisała później w mediach społecznościowych.

Wokalistka podkreśliła przy tym, że do występu przygotowywała się mimo przeziębienia. Tym mocniej przeżyła sytuację, do której — jak sama relacjonowała — doszło podczas koncertu.

Edyta Górniak zarzuca TVP zaniedbania. Chodzi o mikrofon

Krótko po wydarzeniu Edyta Górniak opublikowała emocjonalne oświadczenie. Nie kryła rozczarowania sposobem realizacji swojego występu.

„Po 36 latach współpracy z Telewizją Polską doczekałam się, że Produkcja zamykającego trasę letnią koncertu w Białych Błotach - zapomniała włączyć na antenę mój mikrofon” – napisała Edyta Górniak.

Artystka zaznaczyła, że nie był to jedyny problem, jaki dostrzegła tego wieczoru.

„O innych zaniedbaniach nawet nie wspomnę... Zdegradowała jakość mojej pracy, starań i przygotowań, które podjęłam mimo przeziębienia” – dodała.

Jej wpis jasno pokazał, że sytuacja mocno ją poruszyła. Górniak nie ograniczyła się przy tym jedynie do skomentowania samego problemu technicznego.

„Jestem w szoku”. Edyta Górniak rezygnuje z najbliższych zaproszeń TVP

W dalszej części oświadczenia wokalistka wprost opisała swoje emocje po finale trasy w Białych Błotach.

„Jest mi tak przykro, że nie potrafię nawet tego wyrazić (!) Jestem w szoku” – napisała.

Górniak odniosła się również do tego, co miało dziać się za kulisami, na scenie i na antenie. Następnie ogłosiła konkretną decyzję dotyczącą kolejnych propozycji ze strony Telewizji Polskiej.

„Oficjalnie rezygnuję z najbliższych zaproszeń od Telewizji Polskiej” – przekazała.

Artystka podkreśliła też, że nie akceptuje tego, co uznała za zaniedbania i brak profesjonalizmu.

„Na taką ilość zaniedbań i brak profesjonalizmu - nigdy nie będzie mojej zgody” – zaznaczyła.

To szczególnie mocne słowa, zwłaszcza że w swoim wpisie Górniak sama przypomniała o 36 latach współpracy z Telewizją Polską. Jednocześnie jej deklaracja dotyczy konkretnie rezygnacji z najbliższych zaproszeń stacji.

Edyta Górniak skomentowała nagranie TVP. „Beznadzieja”

Emocje nie skończyły się na oświadczeniu. W mediach społecznościowych TVP pojawiło się nagranie z wykonania „I Will Survive”. Pod filmem szybko zaczęły pojawiać się komentarze, a głos zabrała również sama Edyta Górniak.

Wokalistka zwróciła uwagę, że nie opublikowano utworu z jej własnego repertuaru, który tego wieczoru także wykonała.

„Beznadzieja. A utwór z mojego repertuaru, który dziś wykonaliśmy, poszedł do kosza. Dziękuję Telewizji Polskiej” – napisała.

Komentarz był kolejnym wyraźnym sygnałem jej niezadowolenia po finale wydarzenia w Białych Błotach.

Widzowie komentują występ Edyty Górniak w TVP

Choć sama artystka bardzo krytycznie oceniła sposób realizacji swojego występu, pod nagraniem nie zabrakło słów wsparcia ze strony widzów.

„Piękny, czysty wokal. Jak zawsze”, „Czekałem na Edyty występ! Cudowna!”, „Dobry bit”, „Wow co za wokal” czy „Najlepsza” — pisali internauci.

Jeden z komentujących stwierdził również: „Nawet jak coś poszło nie tak, to ten głos jest piękny i magiczny”.

Pojawiły się jednak także bardziej krytyczne reakcje dotyczące występu i głosu wokalistki. Dyskusja pod materiałem szybko nabrała tempa, a finał „Lata z Radiem i Telewizją Polską” zamiast zakończyć się wyłącznie muzycznymi emocjami, przyniósł głośny komentarz jednej z najważniejszych gwiazd wieczoru.

Edyta Górniak postawiła sprawę jasno: po wydarzeniach w Białych Błotach nie zamierza przyjmować najbliższych zaproszeń Telewizji Polskiej. Jej mocne oświadczenie i komentarz pod nagraniem sprawiły, że to właśnie kulisy finałowego koncertu stały się jednym z najgłośniejszych tematów po zakończeniu trasy.

Patrycja Markowska pokazała kulisy ślubu po dwóch latach

Patrycja Markowska przez długi czas bardzo ostrożnie dzieliła się szczegółami swojego życia prywatnego. O jej związku z Tomaszem Szczęsnym nie było wiadomo zbyt wiele, dlatego najnowsza publikacja artystki mogła być dla jej fanów sporym zaskoczeniem.

W drugą rocznicę ślubu wokalistka zdecydowała się pokazać fragment filmu z uroczystości. To właśnie wtedy po raz pierwszy uchyliła szerzej drzwi do jednego z najbardziej osobistych momentów w swoim życiu.

„Nasz ślub w Węgorzewie był jednym z najpiękniejszych dni w naszym życiu… Z tej okazji chcemy podzielić się z wami fragmentem filmu z tych wyjątkowych chwil” – napisała Patrycja Markowska w mediach społecznościowych.

Artystka przyznała, że nagranie ma dla niej i jej męża szczególne znaczenie.

„Wracamy do niego z Tomkiem co jakiś czas i obydwoje bardzo się wzruszamy. To wielkie szczęście mieć u swojego boku najlepszego przyjaciela i osobę, którą się kocha” – dodała.

Ślub Patrycji Markowskiej odbył się w Węgorzewie

Patrycja Markowska powiedziała sakramentalne „tak” Tomaszowi Szczęsnemu we wrześniu 2024 r. Uroczystość odbyła się 4 września w Węgorzewie, w Villi Sielanka.

Para zdecydowała się na kameralny charakter wydarzenia. W tym ważnym dniu towarzyszyli im najbliżsi, a zakochanym zależało na tym, aby wiadomość o ślubie jak najdłużej pozostała tajemnicą.

Ceremonia miała charakter cywilny i odbyła się w plenerze, w ogrodzie. Panna młoda wystąpiła w sukni zaprojektowanej przez Violę Piekut. Całość miała pozostać swobodna i bez nadmiernego przepychu.

„Patrycja wyglądała cudownie. Miała na sobie przepiękną suknię w stylu boho. Panna młoda chciała, żeby wszystko odbywało się w swobodnej atmosferze, dlatego zaprosiła bliskich” – mówiła Magdalena Sielanko-Bazner.

Na uroczystości pojawili się m.in. przyjaciółki Patrycji Markowskiej z liceum, rodzice, menadżerka oraz członkowie zespołu.

Tak wyglądała ceremonia i wesele Patrycji Markowskiej

Po ceremonii goście przenieśli się do przystrojonej restauracji, gdzie rozpoczęło się wesele. Państwo młodzi postawili na swobodną elegancję, a jednym z ważnych elementów wieczoru była muzyka.

„Był zespół, który grał muzykę na żywo. Na początku wesela Patrycja zaśpiewała swoją najnowszą piosenkę, której premiera odbyła się w środę. Nie zabrakło też występu panny młodej z tatą” – relacjonowała Magdalena Sielanko-Bazner.

Jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii głos zabrał brat taty Patrycji. Później muzyka towarzyszyła gościom zarówno na zewnątrz, jak i w środku.

Nie zabrakło również efektownego momentu przy torcie.

„Zarówno na zewnątrz, jak i w środku była muzyka, a także puszczaliśmy lampiony przy torcie” – opowiadała rozmówczyni serwisu.

Patrycja Markowska mówiła o skromności. Pokazała też pierścionek

Charakter uroczystości dobrze współgrał z tym, co Patrycja Markowska mówiła później o swoim podejściu do ślubu i symboli związanych z małżeństwem.

Wokalistka pokazała obrączkę oraz pierścionek zaręczynowy z nieoszlifowanym kamieniem. Podkreślała przy tym, że nie zależało jej na okazałej biżuterii.

„Tu jest i obrączka i pierścionek zaręczynowy. To jest nieoszlifowany kamień. Dla mnie to jest taka wielka wartość, że wszystko to jest właśnie prawdziwe, surowe i Tomek to wie” – mówiła.

Artystka zaznaczała też, że prostota była dla niej ważniejsza niż cena czy rozmach.

„Od razu sto razy powiedziałam, że ja wolę coś, co jest proste, skromne, co jest nasze. Tak i ceremonia tak i pierścionek” – dodawała.

Po weselu goście popłynęli w rejs po jeziorze Mamry

Świętowanie nie skończyło się wraz z ostatnim tańcem weselnego wieczoru. Goście spędzili na miejscu cały weekend, dzięki czemu mogli zobaczyć również okolice Mazur.

„Następnego dnia był rejs po jeziorze, po naszych okolicach, a goście spędzili u nas cały weekend, więc mogli zobaczyć trochę Mazur. Zabraliśmy ich na prywatny rejs dookoła jeziora Mamry” – opowiadała Magdalena Sielanko-Bazner.

Dopiero po dwóch latach Patrycja Markowska zdecydowała się wrócić publicznie do tych chwil i pokazać ich fragment swoim fanom. 

Joanna Brodzik o powrotach do dawnych ról. „Totalnie ryzykowne przedsięwzięcia”

Joanna Brodzik znalazła się ponownie w centrum zainteresowania za sprawą rozmowy o rolach, do których widzowie wciąż wracają z ogromnym sentymentem. Aktorka pojawiła się w podcaście Polskiego Radia „Kultowe Polskie Komedie”, gdzie została zapytana, czy chciałaby jeszcze kiedyś wcielić się w którąś z bohaterek znanych z dawnych produkcji.

Odpowiedź była jednoznaczna. Brodzik nie ukrywała, że nie ciągnie jej do odtwarzania historii, które już raz zostały opowiedziane.

„Nigdy w życiu. Takie propozycje pojawiają się właściwie każdego roku, żeby do projektów, które są z moim udziałem w taki czy inny sposób, wrócić” – powiedziała.

Aktorka zaznaczyła przy tym, że inaczej patrzy na rozwijanie świata danej historii w nowej formie. Wspomniała o uniwersum „Magdy M.” i książkach Radka Figury.

„Zrozumiałą i przyzwalającą była dla mnie idea, żeby Radek Figura mógł kontynuować uniwersum „Magdy M.” w swoich książkach, bo to jest jego świat” – mówiła.

Jej podejście do ponownego grania tych samych postaci jest jednak znacznie bardziej ostrożne.

„Natomiast wszystkie próby wchodzenia dwa razy do tej samej rzeki, szczególnie że te rzeki są takie fajne i wspomnienie o nich ma wartość, dla mnie byłyby to totalnie ryzykowne przedsięwzięcia” – stwierdziła Joanna Brodzik.

ZOBACZ TEŻ: Joanna Jabłczyńska ujawnia kulisy sprawy Joanny Brodzik. „Ula była w scenariuszu”

Takie propozycje pojawiają się właściwie każdego roku

Słowa Joanny Brodzik wybrzmiewają szczególnie mocno w czasie zamieszania wokół „Nigdy w życiu 20 lat później”. Aktorka, która w pierwszej części wcielała się w Ulę, nie pojawi się w nowej odsłonie historii. Wokół powodów jej nieobecności pojawiły się jednak sprzeczne informacje.

Joanna Brodzik wcześniej nie chciała szerzej komentować sprawy i odesłała pytania do producentów.

„Proszę się w tej sprawie zwrócić do producentów, w kierunku, który państwa interesuje. Ja w tej sprawie nie mam nic do powiedzenia” – przekazała.

W przestrzeni medialnej pojawiła się następnie informacja, że postać Uli nie występuje w scenariuszu nowego filmu. Tę wersję zakwestionowała jednak Joanna Jabłczyńska, która w rozmowie z Filipem Borowiakiem dla WP.pl opowiedziała o swoim kontakcie z Brodzik.

„Doskonale wiem, że tak nie było i na przykład jestem też w kontakcie z Asią Brodzik” – powiedziała Jabłczyńska.

Aktorka odniosła się również bezpośrednio do informacji o scenariuszu. Jej słowa postawiły całą sprawę w zupełnie innym świetle.

„Nie jest to prawdą. Ula była w scenariuszu, również w książce ma bardzo dużą rolę. No i tyle” – powiedziała.

Jabłczyńska nie chciała jednak szerzej wypowiadać się w imieniu Joanny Brodzik. Podkreśliła, że nie zamierza ujawniać informacji, które mogły zostać jej przekazane w zaufaniu.

„No jakby nie chciałabym, chcę z jednej strony jak najmniej mówić za innych, ale z drugiej strony postawiono mnie właśnie w takiej sytuacji, że chociaż siebie z tego muszę wybronić” – wyjaśniła.

Wspomniała także o podejściu Brodzik do medialnego zainteresowania całą sprawą.

„Bardzo żałuję, że zaszliście tak Asi Brodzik za skórę i mówię po prostu o mediach, no bo wiem też z rozmów, że ona po prostu nie chce być kojarzona. Nie, po prostu nie chce być powodem tych wszystkich klikalnych artykułów i no nie chce skończyć tak jak ja” – mówiła Jabłczyńska.

Wokół obsady „Nigdy w życiu 20 lat później” wciąż nie brakuje więc emocji. Joanna Brodzik sama nie rozwija kulis swojej nieobecności, natomiast Joanna Jabłczyńska jednoznacznie zakwestionowała wcześniejszą informację, że Uli nie było w scenariuszu. W tym samym czasie Brodzik jasno mówi już o własnym podejściu do powrotów do dawnych ról – i przyznaje, że zdecydowanie bardziej interesują ją nowe projekty.

Joanna Brodzik nie wystąpi w nowym „Nigdy w życiu!”

Choć nazwisko Joanny Brodzik jest mocno kojarzone z „Nigdy w życiu!”, aktorka najwyraźniej nie ma potrzeby ponownego wchodzenia w świat, który widzowie poznali przed laty.

Jej słowa są stanowcze, ale nie pozbawione sentymentu. Brodzik podkreśliła, że właśnie wartość dobrych wspomnień sprawia, że nie chce ryzykować ich zderzenia z kolejną odsłoną znanej historii.

W rozmowie pojawił się także przykład serialu „Przyjaciele”. Aktorka nawiązała do tego, jak odbiera oglądanie po latach bohaterów, których publiczność zapamiętała z zupełnie innego momentu życia.

„Każdy, kto był jak ja psychofanem „Przyjaciół” i doświadczył tego, co się wydarzyło, kiedy skończyły się napisy tytułowe i ty zdajesz sobie sprawę, że oni są 20 lat starsi i to jest przykre” – powiedziała.

Brodzik nie ukrywała, że takie zderzenie z upływem czasu może działać na widza mocniej, niż można się spodziewać.

„I jest ci przykro, bo ty też masz 20 lat więcej i wiesz, że to, na co patrzysz, to jest tak, jak wygląda twoja rzeczywistość. I to jest przykre. Nie chciałabym nigdy nikomu tego zrobić” – dodała.

Aktorka wskazała przykład „Przyjaciół”. Mówiła o bohaterach 20 lat starszych

Właśnie dlatego Joanna Brodzik wyraźnie kieruje swoją uwagę w stronę nowych wyzwań. Zamiast wracać do dawnych bohaterek, chce grać postacie odpowiadające temu, na jakim etapie życia znajduje się obecnie.

Aktorka mówiła o tym z charakterystycznym dystansem i poczuciem humoru.

„Zdecydowanie interesują mnie nowe projekty, w których będę mogła być sukcesywnie najpierw matką, którą już jestem, a potem babką, a potem prababką, a potem Yodą” – powiedziała.

To właśnie nowe role, a nie odtwarzanie dawnych sukcesów, mają dziś przyciągać jej uwagę. Brodzik nie odcina się od swoich wcześniejszych projektów i wyraźnie docenia wspomnienia z nimi związane, ale nie chce ich za wszelką cenę reaktywować.

Joanna Brodzik stawia na nowe projekty i kolejne role

Wypowiedź Joanny Brodzik pokazuje, że sentyment do popularnych produkcji nie musi oznaczać chęci ponownego wejścia na ten sam plan i wcielenia się w tę samą bohaterkę. Dla aktorki atrakcyjniejsze są dziś historie, które pozwalają jej pokazywać się publiczności w nowych odsłonach.

„Nigdy w życiu” pozostaje jednym z tytułów mocno kojarzonych z jej filmografią, ale sama Brodzik jasno wyznaczyła granicę między dobrym wspomnieniem a próbą odtworzenia go po latach.

Jej deklaracja nie mogła być bardziej czytelna: dawne role mogą pozostać ważną częścią zawodowej historii, ale kolejne projekty mają prowadzić ją już w zupełnie nowe miejsca.

Marta Nawrocka przyciągnęła uwagę na Narodowym Czytaniu „Dziadów”

5 września przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie odbył się finał 15. edycji Narodowego Czytania. Tym razem uczestnicy wydarzenia sięgnęli po „Dziady” Adama Mickiewicza. Na Skwerze Adama Mickiewicza pojawili się również prezydent Karol Nawrocki i Marta Nawrocka.

Pierwsza dama wybrała na tę okazję elegancką stylizację utrzymaną w głębokiej czerni. Zamiast efektownej sukni czy mocnych kolorów postawiła na wyrazisty, konstrukcyjny żakiet. To właśnie jego krój i dopracowane detale sprawiły, że całość prezentowała się niezwykle charakterystycznie.

Czerń została przełamana subtelnymi jasnymi elementami. Spod stójki i mankietów wystawała delikatna biała koronka, a na froncie pojawiły się drobne, jasne guziki. Całość uzupełniały gładko upięte włosy, stonowany makijaż z nieco mocniejszym akcentem na usta oraz kolczyki z pereł.

Zachwycająca stylizacja Marty Nawrockiej. Postawiła na głęboką czerń

Najmocniejszym elementem stroju Marty Nawrockiej był czarny żakiet o zdecydowanej konstrukcji. Wyraźnie zaznaczone ramiona, podkreślona talia i dopasowany krój nadawały sylwetce uporządkowaną, elegancką formę.

Uwagę zwracał także stójkowy kołnierzyk. Iwona Sasin właśnie ten detal uznała za jeden z kluczowych elementów całej stylizacji.

„Marta Nawrocka postawiła na czarny, mocno konstrukcyjny żakiet ze stójkowym kołnierzykiem i ten kołnierzyk jest dla mnie kluczowy. Jest bardzo subtelnym ukłonem w stronę romantycznej estetyki, wysokiej linii pod szyją, zabudowania sylwetki, pewnej surowości i powściągliwości, które świetnie współgrają z charakterem „Dziadów”” – oceniła Iwona Sasin dla serwisu Plotek.pl.

Ekspertka zwróciła przy tym uwagę, że stylizacja nie była próbą dosłownego odtworzenia stroju z dawnej epoki.

„To ubranie nie próbuje być kostiumem z XIX wieku, tylko rozmawia z epoką” – podkreśliła.

To właśnie zestawienie współczesnego kroju z detalami przywołującymi romantyczną estetykę nadało stylizacji Marty Nawrockiej szczególnego charakteru.

ZOBACZ TEŻ: Marta Nawrocka na rozpoczęciu roku szkolnego. Jej stylizacja była lekcją nowoczesnej elegancji

Te detale robiły różnicę. Koronka, guziki i perły

Choć czarny żakiet dominował w całym looku, ważną rolę odegrały także niewielkie, kontrastujące elementy. Delikatna koronka pojawiająca się przy szyi i mankietach przełamywała surowość czerni. Jasne guziki dodatkowo podkreślały linię stroju.

Iwona Sasin szczególną uwagę poświęciła właśnie białym elementom.

„Biała koronka wychodząca spod stójki i mankietów jest bardzo delikatna, ale niezwykle ważna. Wprowadza światło do całej czarnej sylwetki i łagodzi jej formalność” – mówiła stylistka.

Ekspertka odniosła się również do historii czarno-białego zestawienia w polskiej kulturze ubioru. Jednocześnie zaznaczyła, że nie traktuje kreacji pierwszej damy jako dosłownej deklaracji patriotycznej.

„Nie robiłabym jednak z tej stylizacji ‘stroju patriotycznego’. To odebrałoby jej całą subtelność. Raczej powiedziałabym, że koronka uruchamia skojarzenie z polskim dziedzictwem rękodzielniczym, a nie z polityczną deklaracją” – dodała.

Całość uzupełniały perłowe kolczyki, eleganckie upięcie oraz stonowany makijaż. Dzięki temu stylizacja pozostała formalna i wyrazista, ale nie została przeciążona dodatkami.

Internauci komentują stylizację Marty Nawrockiej

Stylizacja pierwszej damy szybko wywołała reakcje także w mediach społecznościowych. W komentarzach nie brakowało zachwytów nad elegancją Marty Nawrockiej i jej wyborem na Narodowe Czytanie.

„Ale jest Pani piękna! A jaki cudowny outfit! Sama klasa!” – napisała jedna z internautek. „Naprawdę elegancka i dopasowana stylizacja :) Nie ma minusów” – dodała kolejna osoba.

Pojawiły się też głosy zwracające uwagę na kolorystykę stroju. „Świetna stylizacja i mega w trendach tylko dlaczego znowu takie ciemne kolory ??? Pani jest dużo lepiej w jasnych lub w bardziej nasyconych kolorach” – brzmiał jeden z komentarzy.

Wśród reakcji dominowały jednak komplementy. „Wspaniała Para Prezydencka. Pani Marta niezwykle elegancka i pełna wdzięku” – pisała jedna z komentujących. 

CZYTAJ TEŻ: Marta Nawrocka w Juracie zachwyciła niewymuszoną elegancją. Dwie stylizacje, które idealnie wpisały się w nadmorski klimat

Stylistka oceniła kreację Marty Nawrockiej. Zwróciła uwagę na krój

Iwona Sasin bardzo dobrze oceniła także samą konstrukcję żakietu i sposób, w jaki układał się na sylwetce Marty Nawrockiej.

„Bardzo dobrze oceniam również konstrukcję samego żakietu w odniesieniu do sylwetki Marty Nawrockiej. Jest dopasowany, ale nie oblepiający. Ramiona są wyraźnie zarysowane, talia zaznaczona, a długość pozwala zachować proporcje” – oceniła.

Zdaniem stylistki czarna forma nie przytłoczyła pierwszej damy. Wręcz przeciwnie – uporządkowała sylwetkę i podkreśliła jej elegancki charakter.

Sasin nie miała też wątpliwości, że wybór stroju odpowiadał charakterowi wydarzenia.

„Dlatego moim zdaniem ta stylizacja pasuje do ‘Dziadów’. Ten dramat również nie jest przecież jednowymiarowy” – podsumowała.

Jeszcze mocniej wybrzmiało jej krótkie podsumowanie całego wizerunku pierwszej damy:

„Marta Nawrocka nie przebrała się za romantyzm, a znalazła dla niego współczesny język”.

Karol Nawrocki postawił na klasykę

Obok Marty Nawrockiej podczas Narodowego Czytania pojawił się Karol Nawrocki. Prezydent wybrał znacznie bardziej zachowawczy zestaw: ciemny, dobrze skrojony garnitur, śnieżnobiałą koszulę i stonowany krawat w diagonalne paski.

Iwona Sasin oceniła, że właśnie taka klasyczna stylizacja dobrze równoważyła bardziej rozbudowany strój pierwszej damy. Para nie próbowała tworzyć identycznych czy przesadnie dopasowanych do siebie zestawów. Spójność wynikała przede wszystkim z formalnego charakteru obu stylizacji.

W tym zestawieniu to jednak kreacja Marty Nawrockiej zdecydowanie przyciągała więcej uwagi. Konstrukcyjny żakiet, wysoka stójka, biała koronka i perły stworzyły stylizację dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach, a jednocześnie pozostającą w zgodzie z podniosłym charakterem Narodowego Czytania.

Ostatnie chwile Adriana Szymaniaka. „Każdy dzień jest dziś dla nas walką”

Adrian Szymaniak, znany widzom z programu „Ślub od pierwszego wejrzenia”, od lipca 2025 roku walczył z glejakiem IV stopnia. Choroba całkowicie zmieniła codzienność jego i jego najbliższych.

W ostatnim okresie życia uczestnik programu przeszedł kolejne etapy leczenia. Miał za sobą skomplikowane operacje, radioterapię, chemioterapię oraz komercyjne leczenie TTFields. Rodzina długo wierzyła, że chorobę udało się zatrzymać. Później przyszła jednak wiadomość o wznowie.

„Jedno słowo. Wznowa. To słowo odebrało nam oddech” – napisali bliscy Adriana.

Choroba wróciła, a jej dalszy przebieg wymagał kolejnej skomplikowanej operacji usunięcia guza. Pojawiło się również nowe ognisko choroby, które wymagało radioterapii stereotaktycznej.

„Niestety przeciwnik okazał się wyjątkowo agresywny” – przyznali najbliżsi Adriana.

Mimo kolejnych trudności rodzina nie rezygnowała z leczenia. Plan obejmował dalszą chemioterapię, badania i konsultacje. Bliscy podkreślali, że nawet najmniejszy postęp dawał im powód do nadziei.

„Każdy dzień jest dziś dla nas walką. Czasem jest to walka o mały ruch, jedno słowo, odrobinę większą samodzielność. Ale właśnie z tych małych rzeczy budujemy nadzieję. Jest coraz lepiej, wyniki się poprawiają” – przekazali.

Adrian Szymaniak był pod całodobową opieką

Po kolejnej hospitalizacji Adrian wrócił do domu. Tam został otoczony profesjonalną, całodobową opieką. Przy nim byli nie tylko najbliżsi, lecz także specjaliści.

„Po kolejnej hospitalizacji, Adrian przebywa obecnie w domu, gdzie otoczony jest całodobową, profesjonalną opieką. Jest z nami zespół medyczny, pielęgniarki, opiekunowie medyczni i rehabilitanci” – informowała rodzina.

Dom musiał zostać dostosowany do jego aktualnego stanu. Pojawił się w nim specjalistyczny sprzęt medyczny i rehabilitacyjny oraz urządzenia ułatwiające codzienne funkcjonowanie i przemieszczanie się.

Adrian przyjmował niezbędne leki, a za nim były również kolejne dwie dawki chemioterapii — zarówno w formie wlewów, jak i leczenia uzupełniającego w tabletkach.

Rodzina robiła wszystko, by umożliwić kontynuowanie zaplanowanego leczenia. Wcześniej bliscy zdecydowali się także zostawić swój dom i przenieść się do obcego miasta, by być jak najbliżej lekarzy prowadzących i w każdej chwili móc dotrzeć do Centrum Onkologii.

„Dopóki Adrian walczy, my również będziemy walczyć razem z nim” – napisali.

CZYTAJ TEŻ: Poznali się dopiero na własnym ślubie. Tak zaczęła się miłość Adriana Szymaniaka i jego ukochanej

Najbardziej bał się, że nie zobaczy, jak dorastają jego dzieci

Wśród słów opublikowanych przez rodzinę szczególnie poruszał jeden wątek. Nie dotyczył operacji, chemioterapii ani bólu.

Bliscy napisali wprost, że Adrian najbardziej obawiał się o przyszłość swoich dzieci.

„Adrian nie boi się kolejnych operacji. Nie boi się chemioterapii. Nie boi się bólu. Najbardziej boi się, że nie będzie mógł patrzeć, jak dorastają jego dzieci” – przekazali.

Rodzina opisywała, że to właśnie dzieci były dla niego jednym z najważniejszych powodów, by walczyć dalej.

„To właśnie one każdego dnia dają mu siłę, by walczyć dalej” – napisano.

Adrian i Anita stworzyli rodzinę po udziale w trzeciej edycji „Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Para doczekała się dwójki dzieci. W ostatnich wpisach bliskich pojawiały się imiona Jerzyk i Bianka, a rodzina wielokrotnie podkreślała, że pragnie przede wszystkim odzyskać zwykłą normalność i możliwość wspólnego budowania przyszłości.

Ostatni post Adriana Szymaniaka z 17 maja

Szczególnego znaczenia nabiera dziś ostatnia aktywność Adriana Szymaniaka w mediach społecznościowych. Ostatni post Adriana Szymaniaka był datowany na 17 maja.

W opublikowanym wtedy nagraniu opowiedział o warsztatach organizowanych przez Fundację Rakiety dla osób zmagających się z chorobą nowotworową oraz tych, które zakończyły leczenie onkologiczne.

Adrian uczestniczył w nich po raz pierwszy. W nagraniu mówił o tym, jak ważna może być możliwość choć chwilowego oderwania się od codzienności podporządkowanej chorobie.

„Trzeci dzień warsztatów zorganizowanych przez Fundację Rakiety dobiega końca. I powiem Wam, że uczestniczę w nich po raz pierwszy” – mówił.

Chwilę później opowiedział, co dał mu sam wyjazd.

„Takie wyskoczenie z codzienności domowej, czy też życia wokół choroby i przyjazd, i wzięcie udziału w takim wyjeździe zorganizowanym przez Fundację Rakiety pozwala naprawdę odpocząć głowie, zapomnieć o chorobie i zająć się zupełnie czymś innym” – podkreślił Adrian.

Na koniec zwrócił uwagę na znaczenie nastawienia psychicznego.

„A wszystko zaczyna się od głowy, więc tutaj na pewno nastroicie się pozytywnie. Na dalszą drogę” – mówił.

Ostatni post Adriana Szymaniaka nie był więc opowieścią o kolejnych procedurach medycznych. Był momentem, w którym mówił o odpoczynku, wyrwaniu się z codzienności i próbie skupienia uwagi na czymś innym niż choroba. Dziś te słowa pozostają jednym z najbardziej poruszających zapisów ostatniego okresu jego życia.

Źródła: Pudelek.pl, Pomagam.pl, TVN.pl

Jakich perfum używa Magda Gessler? Łączy nawet 16 zapachów

Zapach Magdy Gessler jest intensywny, kwiatowy i trudno przejść obok niego obojętnie. Kiedy zapytaliśmy restauratorkę, czy ma jedne ulubione perfumy, szybko okazało się, że w jej przypadku szukanie jednego konkretnego flakonu nie ma większego sensu.

– Używam po 16 naraz – zdradziła, mówiąc o sposobie, w jaki tworzy swój zapach. Zamiast używać jednej kompozycji, miesza więc różne perfumy i tworzy własną, charakterystyczną aurę. Wiemy też, jakie nuty szczególnie ją przyciągają.

– Konwalia pomieszana z gardenią i do tego dzika róża – powiedziała.

To bardzo kwiatowe zestawienie. Konwalia wnosi świeżość i lekko zielony charakter, gardenia jest bardziej kremowa i intensywna, natomiast róża dodaje kompozycji klasycznej, zmysłowej głębi. W połączeniu z kilkoma różnymi perfumami efekt trudno byłoby odtworzyć za pomocą jednego gotowego zapachu.

I chyba właśnie o to chodzi. Perfumy Magdy Gessler nie mają pachnieć jak kompozycja wyjęta prosto z pudełka. Mają być jej własne.

Magda Gessler nie ma jednego ulubionego flakonu

Layering, czyli nakładanie na siebie kilku zapachów, od kilku lat jest jednym z ciekawszych sposobów na stworzenie bardziej indywidualnych perfum. Magda Gessler idzie jednak znacznie dalej niż połączenie dwóch kompozycji.

Kilka, a nawet kilkanaście zapachów noszonych jednocześnie sprawia, że trudno wskazać moment, w którym kończy się jeden, a zaczyna kolejny. Poszczególne nuty zaczynają pracować razem i zmieniają się również wraz z upływem czasu. To tłumaczy, dlaczego próba znalezienia w perfumerii flakonu pachnącego „jak Magda Gessler” mogłaby zakończyć się niepowodzeniem.

Jej przepis jest zdecydowanie mniej oczywisty: dużo kwiatów, przede wszystkim konwalia, gardenia i dzika róża, a do tego pełna swoboda w mieszaniu zapachów.

W modzie Magda Gessler też szuka fantazji

Podobnie jest z ubraniami. Styl Magdy Gessler nigdy nie opierał się na niewidocznych basicach czy zachowawczych zestawieniach. W rozmowie zwróciła uwagę na jedną z kolekcji projektantki, którą szczególnie ceni. Najważniejsze okazały się nie metka czy cena, ale fantazja.

Gessler podkreśliła, że podobają jej się rzeczy, które mają charakter, a jednocześnie pozostają osiągalne cenowo. To dobrze podsumowuje jej podejście do mody: ubranie nie powinno być anonimowe. Powinno coś opowiadać, poruszać się razem z właścicielką i pozwalać jej czuć się sobą.

W przypadku Magdy Gessler trudno zresztą mówić o jednej estetyce. Kolor, wzory, obszerne formy, szale i wyraziste dodatki mieszają się ze sobą podobnie jak jej ulubione perfumy. Minimalizm zdecydowanie nie jest tutaj celem.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez Kuchenne Rewolucje TVN (@kuchennerewolucjetvn)

Bez tych butów Magda Gessler nie wyobraża sobie pracy

Jest jednak element garderoby, przy którym fantazja musi ustąpić funkcjonalności. To buty. Magda Gessler wskazała na swoje sandały Prada, które od lat są jednym z najbardziej charakterystycznych elementów jej wizerunku. Nie chodzi jednak wyłącznie o ich wygląd. Restauratorka podkreśla, że chce w butach czuć się bezpiecznie, pewnie i sprawczo. Przy jej trybie pracy ma to bardzo praktyczne znaczenie.

Realizacja „Kuchennych rewolucji” nie oznacza przecież kilku minut spędzonych przed kamerą. To wiele godzin poruszania się po restauracji, stania przy blatach i gotowania. Gessler mówi wprost, że jej nogi muszą być sprawne, ponieważ zdarza się, że spędza w kuchni na stojąco nawet osiem godzin.

„Nie mogę się przewrócić”. Wygoda jest ważniejsza niż obcas

Właśnie dlatego wysokie obcasy nie są dla Magdy Gessler podstawą garderoby do pracy. – Moje nogi muszą być w kuchni, stać po osiem godzin, gotować, one muszą być sprawne i ja nie mogę się przewrócić – tłumaczyła, mówiąc o swoich nogach.

Jej charakterystyczne sandały przestają w tym kontekście być wyłącznie modowym znakiem rozpoznawczym. Mają dawać stabilność i poczucie bezpieczeństwa wtedy, kiedy przez wiele godzin trzeba pozostawać w ruchu.

To również pokazuje mniej oczywistą stronę ekstrawaganckiego stylu restauratorki. Z zewnątrz wszystko może wyglądać jak czysta fantazja – kolory, wzory, włosy, zapach i efektowne dodatki. Pod spodem kryje się jednak bardzo praktyczna zasada: Magda Gessler chce czuć się w swoich rzeczach przede wszystkim sobą i swobodnie funkcjonować.

Mateusz Lisiecki-Waligórski jest aktorem teatralnym i filmowym oraz absolwentem Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Z Teatrem Nowym w Zabrzu związany jest od 2013 roku. Jego żona, Magdalena Waligórska-Lisiecka, również od lat związana jest z zabrzańską sceną. Ogólnopolskiej publiczności szczególnie mocno zapisała się w pamięci jako Wioletka z „Rancza”, choć jej dorobek obejmuje także liczne role teatralne i filmowe.

Tym razem jednak to nie aktorstwo stało się najciekawszym tematem rozmowy.

Mateusz Lisiecki-Waligórski sam maluje figurki. Ta pasja pomogła mu rzucić palenie

Kiedy Rafał Kowalski przyglądał się znajdującym się w domu figurkom, jego uwagę zwróciło nie tylko ich wykonanie. Reporter nie spodziewał się przede wszystkim, że za precyzyjną pracą stoi sam Mateusz Lisiecki-Waligórski.

Odpowiedź aktora szybko zmieniła rozmowę o hobby w znacznie bardziej osobistą historię.

"Tak, maluję od ładnych paru lat. Udało mi się dzięki temu rzucić palenie. [...] Stwierdziłem, że żeby móc wydawać absurdalne pieniądze na figurki, to muszę gdzieś zaoszczędzić. I na szczęście to wystarczyło za motywację do rzucenia palenia. To jest bardzo fajny mój projekt, bo malowany farbami olejnymi, czyli techniką starych mistrzów" — zdradził Mateusz.

Przez 13 lat próbował rzucić palenie. Magdalena Waligórska-Lisiecka zdradza, co w końcu zadziałało

Rafał Kowalski nie ukrywał uznania dla efektów pracy Mateusza. Zwrócił również uwagę na drugi, zdecydowanie ważniejszy rezultat nowej pasji. "Absolutnie przepiękne. Myślę, że żona dumna, bo fantastyczna pasja, ale też żona dumna, bo już kopciucha w domu nie ma, ile to lat było?" — zapytał.

"No już nie kopcę 4 lata. A paliłem 17" — odpowiedział Mateusz.

"To jest świetna metoda na rzucenie palenia" — dodała jego żona.

Mateusz dopowiedział jeden szczegół, który rzuca na całą historię zupełnie inne światło. Nie była to bowiem pierwsza próba zerwania z papierosami. Aktor przez lata szukał rozwiązania, które pozwoliłoby mu definitywnie zakończyć palenie.

"Udało się. A próbowałem wiele lat. Próbowałem trzynaście lat rzucić wszystkimi możliwymi [sposobami] i to zadziałało" — przyznał.

Ostatecznie hobby, które miało dawać przyjemność i — jak żartował Mateusz — uzasadniać wydawanie „absurdalnych pieniędzy”, ostatecznie pomogło mu dokonać jednej z ważniejszych zmian w codziennym życiu.

Całą wizytę w domu Magdaleny i Mateusza Lisieckich-Waligórskich obejrzysz na naszym kanale na YouTube. Zapraszamy!

Ziemowit Pędziwiatr wziął ślub. Katarzyna Bronowska pokazała wspólne zdjęcie

W życiu prywatnym Ziemowita Pędziwiatra nastąpiła ważna zmiana. Prezenter pogody, którego widzowie mogą oglądać w programie „Pytanie na śniadanie”, stanął na ślubnym kobiercu. Jego żoną została Katarzyna Bronowska.

To właśnie ukochana prezentera podzieliła się w mediach społecznościowych zdjęciem z tego wyjątkowego dnia. Na Instagramie pokazała wspólną fotografię świeżo upieczonych małżonków i zwróciła się do obserwatorów słowami: „Proszę państwa! Mój mąż! Miało być na serio, a wyszło jak zwykle”.

Ziemowit Pędziwiatr ślub ma już za sobą, a przekazane przez jego żonę zdjęcie stało się potwierdzeniem, że zakochani rozpoczęli nowy etap swojej relacji. W źródle podkreślono, że prezenter odnalazł szczęście u boku Katarzyny Bronowskiej, a w tym tygodniu para ogłosiła radosną wiadomość o ślubie.

Dokładna lokalizacja ceremonii nie została podana w źródle.

Ukochana gwiazdora TVP zachwyciła w białej sukni

Uwagę na zdjęciu ze ślubu zwracała również stylizacja Katarzyny Bronowskiej. Żona prezentera pogody zaprezentowała się w zjawiskowej stonowanej białej sukni.

Ziemowit Pędziwiatr wybrał na ten dzień granatowy garnitur. Do swojej stylizacji dobrał jasnoróżową różę oraz ciemnobrązowe eleganckie buty. Właśnie w takich strojach małżonkowie pojawili się na wspólnym zdjęciu udostępnionym później w mediach społecznościowych.

Ślub Ziemowita Pędziwiatra i Katarzyny Bronowskiej jest nowym rozdziałem w prywatnym życiu prezentera. Informacją o zmianie stanu cywilnego para podzieliła się publicznie za pośrednictwem Instagrama.

Ziemowit Pędziwiatr odnalazł szczęście u boku Katarzyny Bronowskiej

Obecną partnerką, a teraz żoną Ziemowita Pędziwiatra jest Katarzyna Bronowska. To właśnie u jej boku, jak wskazuje źródło, prezenter odnalazł szczęście. Kulminacją tej relacji było wspólne stanięcie na ślubnym kobiercu.

Pędziwiatr jest związany zawodowo z telewizją publiczną. W programie „Pytanie na śniadanie” prezentuje pogodę. Po raz pierwszy dołączył do telewizji publicznej w 2008 r., jednak ze stacją rozstał się po sześciu latach. Do TVP powrócił w 2017 r.

Dziś uwagę przyciąga jednak przede wszystkim jego życie prywatne. Ziemowit Pędziwiatr wziął ślub, a Katarzyna Bronowska sama pokazała fotografię z tego dnia swoim obserwatorom.

AKPA

Wcześniej był związany z Edytą Lewandowską. Rozstali się w 2024 r.

Obecny związek nie jest jedyną historią miłosną Ziemowita Pędziwiatra opisaną w źródle. Kilka lat temu prezenter był związany z Edytą Lewandowską, jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy dawnych „Wiadomości” TVP.

Relacja Ziemowita Pędziwiatra i Edyty Lewandowskiej należy już jednak do przeszłości. Para ogłosiła rozstanie w 2024 r.

Źródło nie wskazuje powodów zakończenia związku ani dodatkowych okoliczności ich rozstania. Wiadomo jedynie, że w przeszłości tworzyli parę, a później poinformowali o zakończeniu relacji.

Ziemowit Pędziwiatr i Edyta Lewandowska mają 12-letnią córkę

Dawny związek Ziemowita Pędziwiatra z Edytą Lewandowską połączył ich także jako rodziców. Byli partnerzy mają 12-letnią córkę.

Obecnie w życiu uczuciowym prezentera rozpoczął się kolejny etap. Ziemowit Pędziwiatr odnalazł szczęście u boku Katarzyny Bronowskiej, a zakochani zostali małżeństwem. Jego żona sama przekazała tę wiadomość obserwatorom, publikując w mediach społecznościowych wspólne zdjęcie z dnia ślubu.

Tym samym historia prywatnego życia prezentera obejmuje zarówno jego dawną relację z Edytą Lewandowską, z którą ma 12-letnią córkę, jak i obecny związek z Katarzyną Bronowską, zakończony wspólnym stanięciem na ślubnym kobiercu.

Źródło: Plejada, Fakt

Weekendowy poranek można zacząć na wiele sposobów. Od kawy wypitej bez pośpiechu, długiego spaceru, treningu albo śniadania z przyjaciółmi. Można też zacząć od odkurzacza, wiadra i ambitnego planu doprowadzenia mieszkania do porządku. Przez lata ta druga opcja była niemal wpisana w domowy harmonogram, ale wraz z rozwojem robotów sprzątających coraz więcej z tych zadań możemy delegować. I właśnie w tym kierunku zmienia się dziś podejście do domowych technologii. Nie chodzi już wyłącznie o urządzenie, które samo porusza się po mieszkaniu. Liczy się to, ile czynności potrafi wykonać bez naszego udziału i jak dobrze radzi sobie z tym, co w prawdziwym domu nie zawsze jest przewidywalne. Może to być zaschnięta plama przy kuchennym blacie, włosy na podłodze czy dywan leżący tuż obok mopowanej powierzchni. Dobrym przykładem tego, jak wiele domowych obowiązków można dziś zautomatyzować, jest ECOVACS DEEBOT X12 OmniCyclone. Odkurzanie i mopowanie to dopiero początek – robot został przygotowany także na te zabrudzenia, które zwykle wymagają od nas więcej uwagi. Technologia FocusJet wstępnie rozmiękcza zaschnięte plamy za pomocą precyzyjnego natrysku, ułatwiając ich późniejsze usunięcie.

Włosy zostają na podłodze, nie na szczotce

Każdy, kto ma długie włosy albo mieszka ze zwierzakiem, dobrze zna ten scenariusz. Odkurzanie się kończy, ale na szczotce zostają jeszcze zaplątane włosy, które trzeba usunąć. W DEEBOT X12 OmniCyclone ma temu przeciwdziałać system ZeroTangle 4.0. Ogranicza plątanie się włosów wokół szczotek już podczas sprzątania. Odpowiednia konstrukcja szczotek i kierunkowy przepływ powietrza sprawiają, że włosy trafiają do wnętrza urządzenia, zamiast owijać się wokół jego elementów. Przemyślano również sposób, w jaki robot radzi sobie z przejściem z twardej podłogi na dywan. Może unieść rolkę mopującą na wysokość 15 mm i osłonić ją, odcinając jej kontakt z włosiem. Dzięki temu wilgotny mop nie powinien zostawiać na dywanie wody ani przenosić na niego zebranych wcześniej zabrudzeń. To właśnie takie rozwiązania decydują o tym, czy automatyczne sprzątanie rzeczywiście oznacza dla nas mniej pracy.

Okna bez wolnej soboty

O ile regularne odkurzanie łatwo wpisać w codzienną rutynę, o tyle mycie okien często odkładamy do chwili, kiedy słońce bezlitośnie pokaże każdą smugę. To również jedno z tych zajęć, które potrafią zająć sporą część dnia – szczególnie w mieszkaniu z dużymi przeszkleniami. Tu z pomocą przychodzi ECOVACS WINBOT W3 OMNI, który może przejąć mycie okien. Robot porusza się po szybie i planuje trasę czyszczenia, a szerokokątny system trzech dysz równomiernie spryskuje szybę, pomagając rozpuścić znajdujące się na niej zabrudzenia. Przy ramach i w narożnikach do gry wchodzi TruEdge – system, który pozwala skutecznie usuwać zabrudzenia przy samych krawędziach szyby. Pozostaje jeszcze kwestia zabrudzonych padów, które po myciu okien również wymagają czyszczenia. Tutaj część tej pracy przejmuje stacja z funkcją Vortex Wash, która automatycznie pierze pady pod wysokim ciśnieniem. Cały proces trwa około minuty. Dzięki temu są przygotowane do kolejnego użycia bez konieczności ręcznego prania ich po każdym myciu.

Najcenniejsza funkcja? Wolny czas

Najlepsze domowe technologie to te, które po prostu ułatwiają nam codzienność. Podłoga jest odkurzona, szyby umyte, a my nie musieliśmy poświęcać na to kilku godzin ani organizować dnia wokół kolejnych obowiązków. DEEBOT X12 OmniCyclone i WINBOT W3 OMNI wpisują się właśnie w taki sposób myślenia o inteligentnym domu. Jeden przejmuje regularne dbanie o podłogi, drugi może wyręczyć nas przy jednym z bardziej czasochłonnych porządków. Odzyskane pół godziny czy wolne sobotnie przedpołudnie można przeznaczyć na książkę, serial, sport, spotkanie z bliskimi albo... nicnierobienie. I być może właśnie ten odzyskany czas jest dziś najbardziej luksusową funkcją domowych technologii.

Materiał promocyjny marki ECOVACS

Cisza dla mózgu. Neurolog mówi o minimum 5 minutach dziennie

Żyjemy szybko, jesteśmy otoczeni dźwiękami, ekranami, rozmowami, powiadomieniami i informacjami. Dla wielu osób cisza stała się wręcz czymś nietypowym. Tymczasem dr n. med. Monika Czerska zwraca uwagę, że właśnie ona może być jednym z ważnych elementów dbania o mózg.

Neurolog wymienia kilka filarów, które mają znaczenie dla jego funkcjonowania.

„Przede wszystkim jest to sen, ruch, odpowiednie odżywianie, czyli dieta, na pewno relacje — to jest bardzo ważny, pomijany punkt — nawodnienie i cisza” – mówi dr Monika Czerska w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc.

Jak podkreśla ekspertka, nie chodzi wcale o wielogodzinne odcinanie się od świata. Znacznie ważniejsza ma być regularność.

„Przede wszystkim badania mówią o tym, że lepiej poświęcić 5 minut dziennie, codziennie, niż na przykład godzinkę w niedzielę” – tłumaczy neurolog.

I dodaje:

„Ta regularność, systematyczność to jest to, co kocha mózg”.

To ważna wskazówka szczególnie dla tych, którzy są przekonani, że na odpoczynek trzeba znaleźć dużo czasu. Dr Czerska przekonuje, że nawet krótka chwila może mieć znaczenie, jeśli staje się codziennym rytuałem.

ZOBACZ TEŻ: Jak zmienia się mózg w czasie starzenia? Tylko w VIVA! Bez Tabu lekarka neurolog apeluje: „Nigdy nie jest za późno na zmiany”

Co dzieje się z mózgiem, kiedy odcinamy zewnętrzne bodźce?

Rozmowa szybko schodzi na temat stresu i bodźców, które towarzyszą nam właściwie przez cały dzień. Telefon, kolejny mail, spotkanie, obowiązki — organizm może reagować na nie bardzo intensywnie.

Dr Czerska mówi w tym kontekście o działaniu kortyzolu i reakcji organizmu na stresory zewnętrzne. Zwraca uwagę, że współczesne bodźce potrafią wywoływać reakcje, które odczuwamy nie tylko psychicznie, ale również fizycznie.

Właśnie dlatego chwila ciszy może być dla mózgu rodzajem resetu.

„Ta cisza przyda się na to, żeby zregenerować mózg, poprawić neuroplastyczność i działanie neuroprzekaźników” – wyjaśnia neurolog.

W dalszej części rozmowy ekspertka podkreśla też, że nawet podczas urlopu nie zawsze naprawdę odpoczywamy. Możemy być z dala od pracy, ale umysł nadal analizuje to, co wydarzyło się wcześniej, wraca do napięć i przewiduje kolejne scenariusze.

Dlatego dr Czerska mówi o potrzebie świadomego dbania o higienę mózgu i wygospodarowywania czasu tylko dla siebie.

„Czyli świadomość nasza polega na tym, że dbamy i zapisujemy sobie w kalendarz czas tylko dla siebie. To jest taka medytacja, odpoczynek i całkowita cisza” – mówi.

Cisza a kreatywność. „Największa kreatywność pojawiała się wtedy…”

Mariola Bojarska-Ferenc zwróciła uwagę także na związek ciszy z twórczym myśleniem. W świecie, w którym większość dnia spędzamy przed komputerem, z telefonem w dłoni albo między kolejnymi spotkaniami, pytanie o kreatywność mózgu wydaje się wyjątkowo aktualne.

Czy kilka minut ciszy rzeczywiście może coś zmienić?

„Tak, oczywiście. Są badania w tym kierunku i największe pomysły, właśnie największa kreatywność pojawiała się wtedy, gdy dajemy sobie minimum 5 minut” – odpowiada dr Czerska.

Neurolog nie ukrywa przy tym, że nawet tak krótki czas nie dla każdego jest dziś oczywisty.

„Życie przyspieszyło. Mówimy: choćby 5 minut, bo to też wcale nie jest takie oczywiste, że nawet 5 minut jest dla nas realne” – zauważa.

To właśnie ten drobny codzienny rytuał może jednak stać się jednym z elementów dbania o mózg w dłuższej perspektywie.

ZOBACZ TAKŻE: Jak dożyć 100 lat z bystrym umysłem? Tylko w „VIVA! Bez Tabu” lekarz specjalista przekonuje: warto przyjrzeć się swoim… jelitom!

O której godzinie mózg najlepiej się regeneruje? Neurolog wskazuje ważne godziny

Cisza to nie wszystko. Dr Monika Czerska bardzo mocno podkreśla również rolę snu. Jak tłumaczy, podczas nocnego odpoczynku szczególne znaczenie ma układ glinfatyczny.

„Ważny jest sen, czyli układ glinfatyczny, który działa po to, żeby oczyszczać nasz mózg z toksyn. Działa najlepiej pomiędzy godziną 21 a 24” – mówi neurolog.

Ekspertka wskazuje również na białko tau i beta-amyloid oraz podkreśla, że sen nie powinien być traktowany jak luksus.

„To nie jest luksus, to jest konieczność” – zaznacza.

I dodaje:

„Żeby konsolidować pamięć, żeby myśleć twórczo, kreatywnie, żeby zapisywać to, nad czym pracujemy i żeby iść z postępem, musimy zadbać o nasz sen”.

W rozmowie pojawia się też konkretna godzina zasypiania. Dr Czerska przyznaje, że sama jest chronotypem sowy, ale mimo to lepiej funkcjonuje, kiedy kładzie się wcześniej.

„Bardziej skłaniam się ku temu, że mimo że jestem chronotypem sową, to jednak lepiej się czuję, lepiej wyglądam i lepiej pamiętam, gdy położę się właśnie o godzinie 21.30, maksymalnie 22” – mówi.

ZOBACZ TEŻ: VIVA! Bez Tabu: Lekarze walczyli o rękę Czesława Langa, trenerzy już go skreślili. Wtedy zrobił coś niezwykłego

Sen, pamięć i świeży umysł. Dr Czerska mówi o swoich obserwacjach

Neurolog odwołuje się również do obserwacji swoich pacjentów. Jak mówi, osoby, które wcześniej zasypiają i wcześniej wstają, wypadają lepiej także pod względem pamięci.

„Jeśli zbiorę opinie wśród moich pacjentów, to ci, którzy wcześniej położą się spać i wcześniej wstaną, tym lepiej wyglądają, lepszą mają pamięć, lepiej wypadają w testach pamięciowych” – mówi dr Czerska.

Wnioski z rozmowy są zaskakująco proste. Mózg nie potrzebuje wyłącznie kolejnych treningów, aplikacji czy nowych bodźców. Czasem warto zrobić dokładnie odwrotnie — wyłączyć ekran, odłożyć telefon i przez kilka minut po prostu niczego nie słuchać.

Bo w świecie, który nieustannie domaga się naszej uwagi, cisza może być jednym z najbardziej niedocenianych momentów dnia.

**Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania!**

Adrian i Anita poznali się w „Ślubie od pierwszego wejrzenia”

Ich historia zaczęła się w 2018 roku na planie trzeciej edycji programu „Ślub od pierwszego wejrzenia”. Adrian Szymaniak i Anita Szydłowska zgłosili się do telewizyjnego eksperymentu, w którym eksperci dobierali uczestników w pary. Przyszli małżonkowie po raz pierwszy zobaczyli się dopiero podczas własnego ślubu.

To właśnie wtedy rozpoczęła się relacja, która z czasem okazała się czymś znacznie więcej niż telewizyjnym eksperymentem. Pierwsze spotkanie odbyło się przed kamerami, a oboje wchodzili w małżeństwo jako praktycznie obce sobie osoby.

Po ceremonii szybko znaleźli wspólny język. Sam początek ich relacji był pełen emocji, bo od pierwszych chwil musieli zmierzyć się nie tylko z nowym związkiem, ale też z obecnością kamer i zainteresowaniem widzów.

Po zakończeniu programu Adrian i Anita podjęli decyzję, że chcą zostać razem. W ich przypadku udział w „Ślubie od pierwszego wejrzenia” nie skończył się wraz z finałem edycji. Związek, który powstał w telewizji, trwał również poza kamerami.

Po programie zdecydowali, że chcą zostać razem

Z czasem ich historia zaczęła przypominać coś zupełnie innego niż eksperyment, w którym wszystko zaczęło się od ślubu z nieznajomą osobą. Adrian i Anita budowali wspólne życie, a kolejne lata przyniosły im rodzinę i dzieci.

Doczekali się dwójki dzieci. W jednym ze wspólnych wpisów wracali do momentu, w którym stanęli przed sobą po raz pierwszy, nie wiedząc jeszcze, jak bardzo zmieni się ich życie.

„Oni właśnie podejmują najbardziej szaloną decyzję w życiu i biorą prawdziwy ślub z całkowicie obcą osobą!” – napisali, wspominając swoje początki.

Po latach patrzyli na tamten dzień już z zupełnie innej perspektywy. W tym samym wpisie zwrócili uwagę na to, jak wiele wydarzyło się od czasu ich pierwszego spotkania.

„Nie wiedzą, że za 8 lat będą mieli razem dwójkę dzieci, pieska, chomika, będą bardzo szczęśliwi, ale też będą mierzyć się z największym wyzwaniem i chorobą nowotworową, która zbliży ich jeszcze bardziej” – napisali.

Ich historia była jedną z tych, które pokazywały, że związek rozpoczęty w bardzo nietypowych okolicznościach może przetrwać znacznie dłużej niż sam program.

Z telewizyjnego eksperymentu stworzyli rodzinę

Pierwszy ślub Adriana i Anity odbył się przed kamerami. Towarzyszyły mu emocje, stres i świadomość, że stają naprzeciwko osoby, której wcześniej nie znali.

Z czasem wspólne życie całkowicie zmieniło znaczenie tamtej ceremonii. Zostali małżeństwem również poza telewizyjnym formatem, stworzyli dom i wychowywali dwójkę dzieci.

Po latach zdecydowali się także na kolejny ważny krok. W 2025 roku, siedem lat po ślubie cywilnym zawartym przed kamerami, wzięli ślub kościelny. Uroczystość odbyła się 12 grudnia 2025 roku.

Dla Adriana i Anity nie była to tylko kolejna ceremonia. O ślubie kościelnym myśleli od dłuższego czasu.

„Ślub kościelny zawsze był naszym marzeniem, ale zawsze coś stało na przeszkodzie, więc w tym momencie przyspieszamy z wieloma rzeczami, bo nie ma na co czekać. Wiadomo, życie może płatać figle. No i działamy” – mówił Adrian w rozmowie z TVN.

Po uroczystości małżonkowie również wrócili pamięcią do początku swojej relacji.

„Ślub z obcą osobą zakończył się ślubem z osobą, którą kochamy nad życie. To wszystko zostanie z nami na zawsze” – napisali.

Te słowa nabrały szczególnego znaczenia w czasie, gdy para mierzyła się już z chorobą Adriana.

Najtrudniejsza próba przyszła po latach

W połowie 2025 r. u Adriana Szymaniaka zdiagnozowano glejaka IV stopnia. Od lipca 2025 roku jego codzienność była związana z leczeniem. Przeszedł dwie operacje, a także radioterapię i chemioterapię w bydgoskim Centrum Onkologii.

Przez długi czas Adrian i Anita przebywali z dala od domu, spędzając miesiące w szpitalu. Anita towarzyszyła mężowi podczas kolejnych etapów leczenia, badań i codzienności naznaczonej chorobą.

W styczniu Adrian poinformował o pojawieniu się nowej zmiany w miejscu usuniętego guza. Rozpoczął wtedy terapię z użyciem aparatu TTF.

Mimo choroby oboje nadal wracali do wspólnych wspomnień i starali się cieszyć czasem spędzanym razem. Jeszcze w marcu 2026 roku Adrian przypominał historię ich pierwszego ślubu i drogę, którą przeszli przez kolejne lata.

W jednym z wpisów podkreślili, że choroba jeszcze bardziej ich do siebie zbliżyła. To właśnie wtedy ich związek, który rozpoczął się przed telewizyjnymi kamerami, przechodził najtrudniejszy sprawdzian.

Anita była przy Adrianie do końca

Adrian Szymaniak zmarł 5 września 2026 roku. Miał 39 lat. O jego śmierci poinformowała żona.

„Z ogromnym bólem informujemy, że Adrian odszedł [...] Potrzebujemy teraz przede wszystkim spokoju i przestrzeni, aby pożegnać Adriana z miłością, godnością i w ciszy” – napisała Anita Szydłowska-Szymaniak.

Rodzina przekazała również, że uroczystość pogrzebowa będzie miała charakter wyłącznie prywatny. Poprosiła o nieskładanie osobistych kondolencji, telefonów i wiadomości.

Historia Adriana i Anity zaczęła się w okolicznościach, które trudno uznać za zwyczajne. Najpierw był ślub z nieznajomą osobą przed kamerami, później decyzja o pozostaniu razem, wspólne życie, dzieci i drugi ślub – tym razem już w pełni świadomy i „na ich zasadach”.

Po latach sami najlepiej podsumowali drogę, którą przeszli: „Ślub z obcą osobą zakończył się ślubem z osobą, którą kochamy nad życie”.

Źródła: TVN.pl, Plejada.pl, Pudelek.pl

Sandra Bullock i Nicole Kidman znów jako siostry Owens

Kiedy Sandra Bullock i Nicole Kidman pojawiły się razem w „Totalnej magii” z 1998, wcielały się w Sally i Gillian Owens. Filmowa historia sióstr, rodzinnych tajemnic, miłości i klątwy z czasem zyskała status kultowej, a duet głównych aktorek na długo zapisał się w pamięci widzów.

Teraz obie wracają w „Totalnej magii 2”. I choć na ekranie ponownie są siostrami, poza planem ich relacja dawno przestała być wyłącznie zawodowa.

Przy okazji promocji filmu Bullock i Kidman wróciły do początków znajomości. Nicole Kidman przyznała, że Sandra od pierwszych spotkań robiła na niej wrażenie osobą niezwykle autentyczną.

— Zawsze byłaś bardzo twardo stąpająca po ziemi. To chyba twoja największa siła. Jesteś po prostu sobą — prawdziwą i autentyczną. Myślę, że właśnie dlatego ludzie tak cię kochają — mówiła Kidman.

Sandra Bullock zapamiętała ich pierwsze spotkania nieco inaczej. Przyznała, że obecność Kidman początkowo ją onieśmielała.

— Pamiętam, że kiedy spotkałam cię po raz pierwszy, trochę mnie onieśmielałaś. Wchodziłaś do pokoju z taką pewnością siebie, jakbyś dokładnie wiedziała, kim jesteś i jakie miejsce zajmujesz — wspominała.

Bullock tłumaczyła, że nie chodziło jej o pozę ani o gwiazdorski dystans.

— Masz w sobie niezwykłe światło. Jest bardzo silne, ale jednocześnie piękne. Kiedy spotkałam cię pierwszy raz, potrzebowałam chwili, żeby przestać patrzeć na ciebie jak na kogoś nieosiągalnego i zobaczyć po prostu człowieka — powiedziała.

Kidman szybko sprowadziła rozmowę na bardziej żartobliwy ton.

— Całkiem normalnego człowieka. I zdecydowanie bardzo niedoskonałego — odpowiedziała.

Ten rodzaj humoru został z nimi do dziś.

Przez lata ich życie zmieniło się całkowicie

Od pierwszej „Totalnej magii” minęły niemal trzy dekady. W tym czasie życie obu aktorek zmieniło się znacznie bardziej niż mogły przewidzieć w czasie pierwszej wspólnej pracy.

Sandra Bullock, została mamą Louisa i Laili. W pewnym momencie ograniczyła również zawodową aktywność, by skupić się na rodzinie i swoim wieloletnim partnerze Bryanie Randallu, który prywatnie walczył z ALS. Randall zmarł w 2023 roku.

Nicole Kidman również przeszła przez bolesne doświadczenia. Jej matka zmarła w 2024 roku, a później aktorka rozstała się z Keithem Urbanem, z którym ma córki Sunday i Faith.

Kiedy dziś rozmawiają o tym, jak bardzo zmieniły się od czasów pierwszego filmu, nie mówią o karierze czy sukcesach. Wracają przede wszystkim do doświadczeń, które wpłynęły na ich sposób patrzenia na innych ludzi.

Kidman zauważyła, że Bullock właściwie nie stała się inną osobą. Zdaniem aktorki kolejne doświadczenia po prostu wzbogaciły to, co zawsze w niej było.

— Czy naprawdę się zmieniłaś? Chyba nie. Po prostu życie dokładało kolejne warstwy doświadczeń, a one dały ci jeszcze więcej empatii i zrozumienia — mówiła Kidman.

Podkreśliła też, że Bullock chętnie dzieli się z innymi tym, czego sama nauczyła się po drodze.

— Zawsze jesteś gotowa podzielić się tym, czego sama doświadczyłaś, i powiedzieć: „Przeszłam przez to, wiem, jak to wygląda, może będę mogła ci pomóc”. Masz w sobie ogrom doświadczenia, miłości i życiowej mądrości — powiedziała Kidman.

Bullock dostrzegła podobną zmianę w swojej przyjaciółce.

— Kiedy poznałam cię po raz pierwszy, miałaś już za sobą mnóstwo niezwykłych doświadczeń, ale nie zetknęłaś się jeszcze ze stratą bliskiej osoby — zauważyła.

Kidman odpowiedziała krótko:

— Byłam wtedy zamknięta w sobie. I przestraszona.

Z czasem obie nauczyły się większej otwartości.

— Obie dorosłyśmy. Od dawna też żyjemy ze sławą, a to potrafi sprawić, że człowiek zaczyna się odcinać od świata. Ale mamy dzieci — powiedziała Kidman.

Bullock natychmiast podchwyciła:

— Kiedy masz dzieci, nie możesz się odizolować. One po prostu na to nie pozwalają.

„Jesteśmy dla siebie bezpiecznym punktem”

Bullock i Kidman nie ukrywają, że pod wieloma względami bardzo się od siebie różnią. Nie próbują też przedstawiać swojej przyjaźni jako relacji opartej na identycznych charakterach czy zainteresowaniach.

— Jesteśmy naprawdę bardzo różne. Martwimy się o inne rzeczy, mamy inne cele, ekscytują nas inne sprawy. Ale w tym, co najważniejsze, jesteśmy do siebie bardzo podobne — tłumaczyła Bullock.

Właśnie te podobieństwa z czasem zaczęły znaczyć dla nich coraz więcej.

Kiedy Kidman została zapytana, które wspomnienie ze wspólnej pracy chciałaby zachować, nie wybrała żadnej sceny z filmu ani momentu z czerwonego dywanu.

— Nasze spokojne rozmowy, tylko we dwie — odpowiedziała.

Bullock od razu wiedziała, o czym mówi.

— Tym razem mogłyśmy naprawdę porozmawiać o sprawach, którymi chciałyśmy się ze sobą podzielić. Jesteśmy dla siebie nawzajem wsparciem, takim bezpiecznym punktem — powiedziała.

Ich relacja przez lata nabrała więc zupełnie innego znaczenia. Nie opiera się już tylko na wspomnieniach z pierwszego filmu czy wspólnym poczuciu humoru. Obie przeszły przez doświadczenia, które zmieniły ich sposób myślenia o bliskości i obecności drugiego człowieka.

Sandra Bullock powiedziała Kidman, co naprawdę w niej widzi

Jednym z najbardziej osobistych momentów rozmowy było pytanie o to, czego każda z nich być może słyszy zbyt rzadko.

Bullock przez chwilę mówiła o Kidman bez żartów.

— Nie sądzę, żeby Nicole wystarczająco często słyszała, że może osiągnąć wszystko, czego tylko zapragnie. I nie chodzi jedynie o to, że ma ku temu możliwości. Mam wrażenie, że jest stworzona do tego, żeby sięgać jeszcze wyżej — powiedziała.

Po chwili dodała:

— Kiedy spotkałam cię pierwszy raz, pomyślałam: „O mój Boże, ona jest tutaj z jakiegoś ważnego powodu”. I nie sądzę, żeby ktoś wystarczająco często przypominał ci, że naprawdę masz tu do spełnienia coś ważnego.

Kidman odpowiedziała równie osobiście.

— A ty masz niezwykły wpływ na ludzi. Potrafisz ich podnosić na duchu. I masz naprawdę ogromne serce. Chyba też nie słyszysz tego wystarczająco często — powiedziała.

W pewnym momencie ich rozmowa stała się jeszcze bardziej bezpośrednia.

— Kocham cię — usłyszała jedna z nich.

— Ja też cię kocham — odpowiedziała druga.

Bez wielkich deklaracji i patosu. Jak między dwiema osobami, które nie muszą już niczego sobie udowadniać.

„Totalna magia 2” przyszła do nich w odpowiednim momencie

Powrót do historii sióstr Owens nie był dla Bullock i Kidman zwykłym sentymentalnym projektem. Obie długo zastanawiały się, czy kolejna część ma sens i co właściwie mogłyby dziś powiedzieć za pomocą tej historii.

Kidman wspominała jedną z ich rozmów telefonicznych.

— Pamiętam, jak rozmawiałyśmy przez telefon i zastanawiałyśmy się: „Dobrze, ale jaka właściwie ma być ta historia? Dlaczego powinnyśmy zrobić ten film?”. I wtedy zaczęłyśmy po prostu przerzucać się pomysłami — mówiła.

Szybko pojawił się temat rodzinnego dziedzictwa i tego, co kolejne pokolenia przejmują od swoich bliskich.

— Każda rodzina coś ze sobą niesie. Pytanie brzmi: co z tym zrobić? Jak przerwać schematy, które od tak dawna przechodzą z pokolenia na pokolenie? — tłumaczyła Kidman.

Bullock szczególnie mocno zainteresował motyw kobiet, które z biegiem czasu zaczynamy postrzegać inaczej.

— Zapominamy, że nasze matki i babcie kiedyś też były młodymi kobietami. Miały własne marzenia, nadzieje i pragnienia. Zwykle patrzymy na nie tylko jak na mamę czy babcię, a nie jak na kobiety, które wcześniej miały własne życie i własne tęsknoty — mówiła.

Dla Bullock właśnie to sprawiło, że sequel nabrał sensu.

— Dla mnie to był właściwy moment, bo dopiero teraz mogłyśmy naprawdę opowiedzieć to, co ten film powinien powiedzieć — przyznała.

Źródła: InStyle, PEOPLE

Celem wyprawy jest ekstremalna trasa prowadząca wzdłuż niemal pionowej skalnej ściany. Kiedy dochodzi do osunięcia skał, droga powrotna zostaje odcięta. Jax i Luce zostają uwięzione wysoko nad ziemią, zdane na siebie i zmuszone do walki nie tylko z przepaścią, ale również z upałem, pragnieniem, wyczerpaniem i narastającą paniką.

Z „Outlandera” prosto na skalną ścianę

W Jax wciela się Harriet Slater, która obecnie gra jedną z głównych ról w serialu „Outlander: Krew z krwi”, prequelu jednego z największych telewizyjnych przebojów ostatnich lat. Aktorka wystąpiła również w „Belgravia: Następny rozdział” czy u boku Harrisona Forda w „Indiana Jones i artefakt przeznaczenia”.

W „Nie patrz w dół 2” trafia jednak do świata zupełnie innego niż ten, z którym może kojarzyć ją publiczność. Jax jest zdeterminowana, impulsywna i gotowa przekraczać własne granice. Wyprawa, która miała pomóc jej uporać się z przeszłością, zmusza ją do skonfrontowania się z nią w najbardziej ekstremalnych okolicznościach. 

Lady Danbury kilkaset metrów nad ziemią

Partneruje jej Arsema Thomas, która zdobyła międzynarodową popularność dzięki roli młodej Lady Agathy Danbury w netflixowej „Królowej Charlotcie: Opowieści ze świata Bridgertonów”. Zanim jednak została aktorką, jej droga wyglądała zupełnie inaczej – Thomas ukończyła fizykę na Carnegie Mellon University oraz zdobyła tytuł magistra epidemiologii chorób przewlekłych na Yale. Dopiero później ukończyła londyńską LAMDA i rozpoczęła zawodową karierę aktorską.

W „Nie patrz w dół 2” gra Luce – przyjaciółkę zmarłej siostry Jax i drugą uczestniczkę wyprawy. Obie kobiety łączy ta sama strata, ale każda próbuje poradzić sobie z nią na własny sposób. Kiedy wyprawa zamienia się w walkę o życie, ich relacja zostaje wystawiona na próbę.

Do obsady filmu dołączył także Tom Brittney, znany przede wszystkim z serialu „Grantchester”, a także z „Outlandera” i filmu „Misja Greyhound” z Tomem Hanksem. W „Nie patrz w dół 2” wciela się w Jona Platta.

O czym opowiada film „Nie patrz w dół 2”

Po tragicznej śmierci siostry, Jax postanawia szukać zapomnienia w sportach ekstremalnych. Wraz z przyjaciółką – Luce – decyduje się na śmiertelnie niebezpieczne wyzwanie: wspinaczkę na legendarne zbocze Mount Kwan w Tajlandii. To co miało być zastrzykiem adrenaliny, wkrótce zmienia się w dramatyczną walkę o przetrwanie. Nagłe osunięcie skał odcina kobietom drogę ucieczki i pozostawia uwięzione na kruchej półce skalnej 3500 metrów nad ziemią. Zawieszone między niebem a przepaścią, narażone na wycieńczający upał, bez wody i kontaktu ze światem, Jax i Luce muszą zmierzyć się z własnymi lękami, przekroczyć granice wytrzymałości i zawalczyć o życie.

„Nie patrz w dół 2” można oglądać w kinach od 4 września. Reżyserami filmu są Michael Spierig, Peter Spierig („Daybreakers. Świt”, „Piła: Dziedzictwo”, „Winchester. Dom duchów”, „Przeznaczenie”). A główne role zagrali Harriet Slater („Indiana Jones i artefakt przeznaczenia”, „Outlander: Krew z krwi” - serial, „Belgravia. Następny rozdział”), Arsema Thomas („Królowa Charlotta: Opowieść ze świata Bridgertonów”), Tom Brittney („Mijsa Greyhound”, „Znowu w akcji”, „Gwiazdy nie umierają w Liverpoolu”) oraz Jordan Coleman („Rebel Moon – Część 1: Dziecko ognia”).

Adrian Szymaniak nie żyje. Żona potwierdziła tragiczną wiadomość

To wiadomość, na którą bliscy i osoby śledzące historię Adriana Szymaniaka nie były gotowe. Uczestnik „Ślubu od pierwszego wejrzenia” zmarł po długiej walce z chorobą. Miał 39 lat.

Informację o jego odejściu przekazała w sobotę Anita Szydłowska. Żona Adriana opublikowała w mediach społecznościowych osobiste oświadczenie.

„Z ogromnym bólem informujemy, że Adrian odszedł. W tych niezwykle trudnych chwilach najważniejsze są dla nas cisza, bliskość i możliwość pożegnania Go w gronie najbliższych” – przekazała.

Adrian Szymaniak i Anita Szydłowska poznali się dzięki programowi TVN „Ślub od pierwszego wejrzenia”. To właśnie przed kamerami rozpoczęła się ich wspólna historia. Para zdecydowała się pozostać razem również po zakończeniu programu i zbudowała rodzinę.

Doczekali się dwójki dzieci. 

Adrian Szymaniak miał 39 lat. Zmagał się z nowotworem mózgu

Ostatnie miesiące życia Adriana były naznaczone ciężką chorobą. Szymaniak zmagał się z nowotworem mózgu. Zdiagnozowano u niego glejaka IV stopnia.

Mężczyzna przeszedł trudne operacje, serie chemioterapii oraz zabiegi wspomagające. Razem z żoną relacjonował kolejne etapy leczenia i nie ukrywał przed obserwującymi, z czym mierzy się na co dzień.

Małżonkowie apelowali również o pomoc i uruchomili zbiórkę na dalsze leczenie.

Przez pewien czas pojawiała się nadzieja na poprawę. Później jednak przekazano informacje o obrzęku mózgu i nawrocie nowotworu. Guz miał także uodpornić się na stosowaną terapię, dlatego lekarze wdrożyli kolejny etap leczenia.

Historia Adriana od początku budziła duże emocje wśród osób, które poznały go jeszcze jako uczestnika „Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Przez kolejne lata widzowie obserwowali jego życie z Anitą, a później także walkę z chorobą.

Anita Szydłowska przekazała szczegóły dotyczące pogrzebu Adriana

W swoim oświadczeniu Anita Szydłowska od razu zaznaczyła, że rodzina chce pożegnać Adriana z dala od medialnego zainteresowania.

„Uroczystość pogrzebowa Adriana będzie miała charakter wyłącznie rodzinny i prywatny. Zwracamy się zatem z jednoznaczną prośbą o uszanowanie naszej decyzji i nieobecność przedstawicieli mediów podczas ceremonii” – napisała.

Rodzina nie chce również, by podczas ostatniego pożegnania wykonywano zdjęcia czy nagrania.

„Nie wyrażamy również zgody na wykonywanie zdjęć, nagrywanie uroczystości ani publikowanie jakichkolwiek materiałów z ceremonii przez osoby postronne” – przekazała Anita.

Bliscy wyraźnie podkreślili, że ten moment ma pozostać prywatny. Nie podano dokładnej lokalizacji ceremonii ani miejsca śmierci Adriana Szymaniaka.

Rodzina Adriana Szymaniaka apeluje do mediów i osób postronnych

Oświadczenie Anity Szydłowskiej zawierało również mocny apel o uszanowanie żałoby rodziny.

„Prosimy, aby odejście Adriana i ból Jego najbliższych nie stawały się przedmiotem zainteresowania medialnego ani okazją do tworzenia i rozpowszechniania treści” – napisała.

Rodzina poprosiła też o powstrzymanie się od osobistego składania kondolencji, telefonów oraz wiadomości.

„Potrzebujemy ciszy, spokoju i przestrzeni, aby przeżyć ten czas w gronie najbliższych” – zaapelowała Anita.

Na końcu podziękowała za zrozumienie i uszanowanie potrzeby prywatności. Pod oświadczeniem podpisali się żona, dzieci, rodzina i przyjaciele Adriana.

Adrian i Anita poznali się w „Ślubie od pierwszego wejrzenia”

Adrian Szymaniak stał się szerzej rozpoznawalny dzięki udziałowi w „Ślubie od pierwszego wejrzenia”. To właśnie tam poznał Anitę Szydłowską. Ich relacja była jedną z tych, które przetrwały także po wyłączeniu kamer.

Wspólnie budowali codzienność i wychowywali dzieci. Z czasem ich historia przestała być jedynie telewizyjnym wątkiem, a zaczęła być opowieścią o małżeństwie i rodzinie.

Kiedy pojawiła się choroba, para mówiła o niej publicznie. Adrian nie ukrywał, że zmaga się z poważnym nowotworem, a jego bliscy do końca towarzyszyli mu w leczeniu.

Dziś rodzina prosi przede wszystkim o jedno: ciszę, spokój i możliwość pożegnania Adriana w najbliższym gronie. To właśnie ten apel wybrzmiewa najmocniej w oświadczeniu Anity Szydłowskiej.

Anthony Bourdain zaczynał w kuchni. Przełom przyniosły tekst i książka

Zanim Anthony Bourdain zaczął podróżować po świecie z ekipą telewizyjną, przez wiele lat pracował jako kucharz, a potem szef kuchni. Ukończył Culinary Institute of America, a pod koniec lat 90. został szefem kuchni w nowojorskiej Brasserie Les Halles. To właśnie Nowy Jork stał się jednym z najważniejszych miejsc w jego życiu i zawodowej historii.

Przełom w jego karierze nie był jednak związany z konkretnym daniem. W 1997 roku na łamach „The New Yorker” opublikował głośny artykuł, w którym pokazał mniej elegancką stronę pracy w gastronomii. Trzy lata później rozwinął ten temat w książce „Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly”.

Bestseller otworzył mu drogę do zupełnie nowego świata. Najpierw pojawił się program „A Cook’s Tour”, później „No Reservations”, a następnie nagradzany „Parts Unknown”. Bourdain nie przedstawiał się przy tym jako bezstronny reporter. Określał siebie raczej jako „byłego szefa kuchni i eseistę” i nie ukrywał własnych sympatii czy antypatii.

Właśnie ten osobisty sposób opowiadania stał się jednym z jego znaków rozpoznawczych.

Anthony Bourdain ruszył w świat. Jedzenie było tylko początkiem

Choć kuchnia pozostawała ważnym elementem jego programów, Anthony Bourdain nie podróżował wyłącznie po to, by próbować kolejnych potraw. Jedzenie było dla niego sposobem wejścia w lokalną rzeczywistość.

Interesowało go to, co dzieje się wokół stołu: miejscowe zwyczaje, historia, polityka, życie mieszkańców i relacje między ludźmi. Zamiast ograniczać się do najbardziej znanych atrakcji, próbował zobaczyć miejsca takimi, jakimi były dla mieszkających tam ludzi.

Podczas pobytu na Wybrzeżu Amalfi obserwował kucharza nurkującego po jeżowce, który rozłupywał je zaraz po wyłowieniu i podawał niemal prosto z morza. Fascynowała go również Amazonia, opisywana mu jako jedna z ostatnich granic kulinarnego świata.

W przypadku ulicznego jedzenia kierował się prostą zasadą. Obserwował, gdzie jedzą miejscowi. Zatłoczone stoisko i regularnie wracający lokalni klienci były dla niego ważnym sygnałem. Przed podróżą robił także rozeznanie i polecał wyszukiwanie lokalnych blogerów opisujących przez lata bary, targowiska oraz uliczne jedzenie konkretnego miasta.

Jednocześnie ogromną wagę przykładał do szacunku wobec ludzi, których spotykał. Krytycznie patrzył na traktowanie lokalnych zwyczajów jak egzotycznej atrakcji. Interesowało go również to, co kryło się za uproszczonym obrazem miejsc kojarzonych przede wszystkim z konfliktami i politycznymi napięciami.

Po podróży do Iranu mówił, że rzeczywistość, którą zobaczył na ulicach i w bezpośrednich kontaktach z mieszkańcami, różniła się od wcześniejszych wyobrażeń.

Tokio, Bejrut i Montevideo. Te miejsca Anthony Bourdain zapamiętał szczególnie

Podczas niezliczonych podróży były miejsca, które wywarły na Bourdainie szczególnie silne wrażenie.

Zapytany o miasto mające wszystko, wskazywał Tokio. Mówił również, że gdyby znani mu szefowie kuchni mieli do końca życia jeść tylko w jednym mieście, prawdopodobnie wybraliby właśnie stolicę Japonii. Pytany o wymarzony ostatni posiłek, wskazywał Sukiyabashi Jiro, restaurację mistrza sushi Jiro Ono.

Wśród ważnych kulinarnych metropolii wymieniał również Singapur i Hongkong. Doceniał różnorodność jedzenia, składników oraz kulturę tych miejsc. Duże uznanie miał także dla San Sebastián i Chin, ze szczególnym uwzględnieniem kuchni syczuańskiej.

Nie wybierał jednak wyłącznie miejsc powszechnie uważanych za światowe centra gastronomii. Jednym z kierunków, które uważał za niedoceniane, był Urugwaj, a szczególnie Montevideo. Podkreślał spokój tego miasta, ludzi, plaże i jedzenie.

Jeszcze bardziej wyjątkowa historia łączyła go z Bejrutem. Podczas pierwszej wizyty w 2006 roku wraz z ekipą znalazł się w środku konfliktu izraelsko-libańskiego. Początkowo nie zamierzali przygotowywać materiału o wojnie. Dokumentowali wydarzenia rozgrywające się wokół nich.

Bourdain później wrócił do Libanu, ponieważ uważał, że pierwsza historia pozostała niedokończona. Bejrut nazywał niezwykle złożonym i wyjątkowym miastem oraz jednym ze swoich ulubionych. Podkreślał, że Liban ma do pokazania znacznie więcej niż obrazy konfliktów, z którymi często był kojarzony za granicą.

Nowy Jork pozostał jego domem. Wietnam pojawiał się w planach na przyszłość

Mimo podróży przez kolejne kraje i miasta Bourdain pozostawał bardzo mocno związany z Nowym Jorkiem.

Kiedy zastanawiał się, gdzie mógłby zamieszkać poza tym miastem, wspominał Sardynię i inne części Włoch. Jednocześnie przyznawał, że wyobrażenie spokojnej emerytury prawdopodobnie nie pasowało do jego charakteru. Nazywał siebie pracoholikiem, mówił, że kocha swoją pracę i że jest nierozerwalnie związany z Nowym Jorkiem.

W charakterystycznym dla siebie czarnym humorze wspominał też Wietnam. Mówił, że gdyby wszystko w jego życiu się rozpadło, prawdopodobnie właśnie tam by wyjechał.

Podróże rzeczywiście zmieniały jego sposób patrzenia na świat. Bourdain wskazywał, że bycie gościem ludzi w wielu miejscach na świecie było doświadczeniem zmieniającym życie. Jednocześnie podkreślał, że jeszcze większą zmianę przyniosło mu ojcostwo.

Ostatnia podróż Anthony’ego Bourdaina. Zmarł podczas pracy we Francji

Historia Anthony’ego Bourdaina zakończyła się podczas kolejnej zawodowej podróży. Zmarł 8 czerwca 2018 roku podczas pracy nad kolejnym odcinkiem „Parts Unknown” we Francji. Miał 61 lat, a jego śmierć została uznana za samobójstwo.

Pozostały jego programy, książki i sposób opowiadania o świecie, który wykraczał daleko poza typową telewizję kulinarną. Bourdain wykorzystywał jedzenie jako punkt wyjścia, ale w centrum jego zainteresowania znajdowali się ludzie, ich codzienność i miejsca, w których żyli.

Od restauracyjnych kuchni Nowego Jorku przez Tokio, Montevideo i Bejrut aż po kolejne odcinki telewizyjnych podróży – niezwykłe życie Anthony’ego Bourdaina było nierozerwalnie związane z ciekawością świata. Nie chodziło mu tylko o to, co znajduje się na talerzu. Chciał zobaczyć, co dzieje się wokół niego.

Źródło: NatGeo

Sonia Szyc o dorastaniu u boku sławnego ojca

Sonia urodziła się 7 stycznia 2005 r. ze związku Borysa Szyca z Anną Bareją. Aktor w wywiadzie, którego wspólnie udzielili dla portalu filmweb.pl, wspominał, że już od najmłodszych lat oswajał córkę z kamerą. „Ja tak Sonię sadzałem, taką czteroletnią, i pytałem ją o takie ważne, życiowe pytania”. Aktor zadawał dziecku pytania o miłość i o przyjaźń, a dziewczynka odpowiadała na nie tak, jak ówcześnie potrafiła najlepiej. „To były piękne, wzruszające momenty” wspominał. Jeden z takich klipów, pochodzących z ich prywatnego archiwum, został wykorzystany w filmie „Miało Cię nie być”, który trafił do kin w październiku 2023 r.

Zapytana o to kiedy zorientowała się, jaki zawód wykonuje jej ojciec, Sonia wyznała, że w pewnym stopniu od zawsze była przyzwyczajona do tego, że jej tato jest aktorem i jest sławny. Nie widziała nic nadzwyczajnego w tym, że zaczepiano go na ulicy, jednak czasami czuła się niezręcznie, gdy jej osoba była zupełnie ignorowana. Borys Szyc wyznał jednak, że jego rodzina miała problem z paparazzi, szczególnie tuż po narodzeniu córki. Wielokrotnie musiał interweniować i tłumaczyć, że jego prywatny czas z rodziną to nie odpowiednie miejsce do wykonywania fotografii. „Moja niechęć do paparazzi była duża” wyznał po latach. Mimo wszystko ich rodzina przetrwała trudne momenty, a bliska relacją Sonii z ojcem rozwijała się przez kolejne lata.

• Czytaj także: Katarzyna Skrzynecka szczerze o relacji z dzieckiem męża: „Kocham ją tak samo, jak moją młodszą córkę. I my się bardzo w życiu wspieramy"

Borys Szyc wielokrotnie publicznie świętował urodziny córki i publikował na swoich profilach na mediach społecznościowych posty, w których składał córce życzenia. Z okazji jej szesnastych urodzin pisał: „Jesteś mądrą, piękną i wrażliwą osobą córeczko. Życzę Ci, żebyś była szczęśliwa, zdrowa i żebyś robiła to co kochasz”, rok później zaś pisał zaś „Jestem z Ciebie dumny, patrzę na Ciebie z miłością i podziwem kochanie. Spełniaj swoje marzenia dalej. Kocham”. Gdy Sonia stała się pełnoletnia, aktor nie krył wzruszenia. „Minęło już tyle czasu i moja mała córcia staje się dziś dorosłą kobietą…? Kocham Cię córeczko bezwarunkową miłością. Sprawiłaś mi tyle wzruszeń, tyle się nauczyłem dzięki Tobie… Jesteś pięknym, mądrym i wrażliwym człowiekiem. Kobietą, która ma swoje jasne plany i marzenia” możemy przeczytać.

Prócz aktualnych zdjęć Borys Szyc wielokrotnie zamieszczał w swoich publikacjach także fotografie z dzieciństwa córki, ale też chętnie dzieli się nowszymi kadrami. Chwilę wcześniej udostępnił zdjęcie, które Sonia upubliczniła na swoim profilu, z czułym podpisem: Moja córcia...

Borysa Szyca łączy z córką wyjątkowa relacja

W rozmowie z filmweb.pl aktor poruszył temat dorastania córki. Jak mówili, chociaż nie zawsze było im łatwo, znaleźli między sobą „trzeci język”. Borys Szyc to opisał jako coś pomiędzy rozmową ze swoim dzieckiem a rozmową z dorosłą już osobą. „Nadal mam ochotę ją chronić przed złem tego świata. Być może czasem brak mi cierpliwości, czasem się zirytuję, natomiast myślę, że szukamy tego języka, on cały czas się tworzy. Staram się dowiedzieć czegoś więcej, czasem udaje się od niej coś wyciągnąć” wyznał aktor.

Borys i Sonia Szyc wspominali także dzieciństwo debiutującej aktorki i co łączy (oraz co dzieli) ją z ojcem. Aktor przyznał, że, mimo jego wykonywanego zawodu, bardziej starał się ukształtować gust muzyczny Sonii, niż filmowy. Muzycznie połączył ich Michael Jackson, którego Sonia pokochała już jako mała dziewczynka. Gdy była dzieckiem, razem z tatą słuchała i tańczyła do piosenek legendarnego artysty.

"Z takich bardziej przyziemnych rzeczy, to chyba zawsze chciałem ją zaznajomić z dobrą muzyką, przynajmniej w moim mniemaniu, oraz z takimi rzeczami, które mnie kręciły jak byłem mały, czyli to był na przykład taniec. Myśmy po prostu we dwoje tańczyli Michaela Jacksona od małego", opowiadał aktor. 

• Zobacz również: Ewa Wachowicz o córce: „Chciałabym, żeby po prostu była szczęśliwa”. Aleksandra Osuchowska wybrała inne życie niż jej mama

Chociaż z biegiem lat Sonia zaczęła słuchać innych wykonawców, po latach muzyka znów ich połączyła. Wraz z ojcem wystąpiła z okazji zakończenia edukacji w szkole podstawowej. Sonia w tamtym czasie polubiła piosenkę „Shallow” z filmu „Narodziny gwiazdy” z Lady Gagą i Bradleyem Cooperem, zaczęła więc uczyć się jej na lekcjach śpiewu. W pewnym momencie poprosiła ojca, by zaśpiewał z nią w duecie na imprezie szkolnej. Chociaż Borys Szyc jest doświadczonym aktorem, a także piosenkarzem, który wydał własną płytę, bardzo się zestresował. „Jestem perfekcjonistą i jestem pewnym w swoim zawodzie, tak jednak w śpiewaniu czuję niedosyt talentu i umiejętności”. Zdecydował się jednak wystąpić u boku córki. Nagranie z tego występu okazało się przepustką do obsadzenia ich w roli Mańki i jej ojca w „Miało Cię nie być”. Okazało się, że na umieszczony w sieci filmik natknął się Kuba Michalczuk, który zaproponował im udział w castingu.

Sonia Szyc przez lata unikała aktorstwa: „Wszystko, byle nie to!”

Gdy okazało się, że Sonia Borys zagra u boku ojca w filmie, aktor nie krył towarzyszących mu uczuć. „Dziś stanąłem z moją córką przed kamerą. Pierwszy raz była na planie kiedy kręciłem „Oficera”. Później wielokrotnie mnie odwiedzała, bawiąc się w przyczepie lub biegając po planie. Ale nigdy nie chciała być aktorką. Tak przynajmniej mówiła… Dziś zaczęliśmy wspólnie przygodę życia, grając razem w filmie, co jest dla mnie na równi wzruszające i abstrakcyjne. Jest spokojna, uważna, skromna i totalnie przygotowana. A ja jestem w szoku i rozpływam się w ojcowskiej dumie. I zadumie nad mijającym czasem” pisał na Instagramie.

W jednym z wywiadów dla portalu wysokieobcasy.pl Sonia potwierdziła słowa ojca, że wcześniej nie planowała zostać aktorką. Chociaż kierunki artystyczne były jej zawsze bliskie, Sonia stawiała raczej na muzykę. „Oczywiście od małego słyszałam: »Pójdziesz w ślady taty?«, ale zawsze odpowiadałam, że nie. Unikałam aktorstwa jak ognia – wszystko, byle nie to. [...] Przede wszystkim w ogóle nie sądziłam, że umiem grać. Zawsze myślałam, że tego akurat nie odziedziczyłam po tacie. Brałam udział w paru castingach, ale to było raczej dla zabawy, bo czemu nie? Drugi powód był taki, że miałam jednak potrzebę uniezależnienia się od taty i bycia Sonią, a nie „córką Borysa Szyca”. Oczywiście wiem, że to jest nie do przeskoczenia”, wyjaśniła.

W pewnym momencie Sonia myślała nad połączeniem obu ścieżek kariery. „Myślę, że to można łączyć. To są artystyczne kierunki i nawet fajniej robić nie jedną, a wiele rzeczy” mówiła w programie „Dzień Dobry TVN”. 

Ostatecznie jednak 21-latka postawiła na śpiew. "Zagraliśmy razem w filmie "Miało cię nie być" ojca i córkę — tam wspólnie tańczymy i śpiewamy. W muzykę wkręcałem ją od dziecka i tak jak umiałem, to śpiewałem. Ona widziała, że mnie to kręci i poszła w to teraz profesjonalnie. Jest na Akademii Muzycznej, studiuje wokal i śpiewa tak, jak mi się zawsze marzyło, żeby to robić". 

Zarówno Sonii Szyc, jak i Borysowi Szycowi, życzymy powodzenia i dalszego rozwoju ich karier!

Nietypowa scena podczas wystąpienia Władysława Kosiniaka-Kamysza

Posłowie w piątek głosowali m.in. nad odrzuceniem prezydenckiego weta wobec ustawy o kryptoaktywach oraz wyborem sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Na mównicy sejmowej pojawili się m.in. premier Donald Tusk, szef Kancelarii Prezydenta RP Zbigniew Bogucki oraz wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz.

To właśnie podczas wystąpienia Kosiniaka-Kamysza na sali pojawiły się nieartykułowane dźwięki przypominające szczekanie. Kamera TVN24 uchwyciła Dominikę Chorosińską, która również je wydawała. Nagranie szybko obiegło sieć.

Wcześniej Zbigniew Bogucki krytykował kandydaturę Macieja Berka na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Mówił, że większość parlamentarna „próbuje obsadzić polityka na funkcji sędziego Trybunału Konstytucyjnego”. Do jego słów odniósł się następnie Władysław Kosiniak-Kamysz.

Donald Tusk wytknął zachowanie Dominiki Chorosińskiej z mównicy

Do sceny z udziałem posłanki odniósł się również Donald Tusk. Premier podczas swojego wystąpienia nawiązał wprost do odgłosów dobiegających wcześniej z ław poselskich.

„Możecie tutaj nie wiadomo jakie cuda wymyślać na mównicy. Możecie wykrzykiwać, tu jedna z pań posłanek na przykład szczekała...” – powiedział Donald Tusk.

Słowa premiera szybko stały się kolejnym elementem politycznej wymiany zdań, która tego dnia towarzyszyła sejmowej debacie.

Samo zachowanie Chorosińskiej również doczekało się reakcji ze strony przedstawicieli rządu. Jakub Stefaniak, sekretarz stanu w Kancelarii Premiera, napisał na X:

„W czasie wystąpienia wicepremiera patoprawica zaczęła… szczekać! Tak! To nie żart”.

Dominika Chorosińska wyjaśniła swoje zachowanie

Po nagłośnieniu sprawy Dominika Chorosińska została poproszona przez Zero.pl o komentarz. Posłanka odniosła się do swojego zachowania i wyjaśniła, co miało oznaczać.

„Władysław Kosiniak-Kamysz został zaprezentowany przez swoją żonę jako Tygrys. Trzymając się tej zwierzęcej nomenklatury, według wielu, jest raczej Pieskiem Donalda Tuska i to na krótkiej smyczy” – powiedziała.

Chorosińska dodała również, że podczas posiedzenia Sejmu „obnażona została hipokryzja Tuska”, który – jak stwierdziła – „napluł w twarz swoim wyborcom, którzy tłumnie wyszli na ulice krzycząc »Wolne Sądy«”.

Posłanka odnosiła te słowa do wyboru dra Macieja Berka do Trybunału Konstytucyjnego. Określiła go jako „czynnego polityka”.

W dalszej części komentarza mówiła również:

„Ubolewam, że media nie będą zajmowały się kolejnym obrzydliwym oszczerstwem Donalda Tuska wobec prezydenta Nawrockiego i jego nader zakłamanym, sztucznie pompowanym wystąpieniem,rzekomo tak ważnym, że marszałek po tych „mrożących krew w żyłach” doniesieniach – oskarżeniach bandyty, pana X – zwołał 15 minutową przerwę w obradach” – przekazała.

Władysław Kosiniak-Kamysz ostro skomentował zachowanie posłanki

Wicepremier również odniósł się do sytuacji.

„To jest trudne odnieść się do szczekania pani poseł, bo ona odniosła się sama do siebie, wystawiając sobie świadectwo” – komentował Władysław Kosiniak-Kamysz.

Zauważył też, że dochodzi do „zezwierzęcenia emocji w polityce”.

W innym komentarzu napisał:

„Osiem lat rządzili państwem. Dziś ich wkład w debatę konstytucyjną to szczekanie z ław poselskich. Trudno o bardziej wymowny obraz politycznej degradacji i upadku całego PiS”.

Scena rozegrała się podczas debaty, której ton już wcześniej był bardzo ostry. Kosiniak-Kamysz odpowiadał na wystąpienie Zbigniewa Boguckiego i mówił o próbie wpływania na przedstawicieli narodu przed wyborem sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Jakub Stefaniak: „Pokazuje to poziom polskiej prawicy”

Zachowanie Dominiki Chorosińskiej skomentował także Jakub Stefaniak. W rozmowie z Zero.pl nie krył krytycznej oceny.

„Pani posłanka nie wysiliła się intelektualnie za bardzo. Zresztą nie pierwszy i nie ostatni raz. Myślę, że to takiego poziomi wicepremier Kosiniak-Kamysz nie powinien się zniżać i komentować takich słów” – powiedział.

Stefaniak zwrócił też uwagę, że Dominika Chorosińska nie była jedyną osobą, która podczas wystąpienia wicepremiera wydawała odgłosy przypominające szczekanie.

„Pokazuje to poziom polskiej prawicy i patoprawicy” – ocenił.

Na tym jednak nie poprzestał.

„Być może to właśnie o swoich posłach mówił pan prezes Kaczyński w wywiadzie 2016 r.: „W każdym społeczeństwie jest taki element najbardziej zdemoralizowany, podły, animalny”. Bogu dzięki, że pani Chorosińska tylko dwa tygodnie była ministrą kultury. Być może pod jej rządami to polscy artyści musieliby szczekać na jej polecenie” – podsumował.

Do zdarzenia doszło podczas ważnych głosowań w Sejmie

Piątkowe obrady obejmowały m.in. głosowanie nad odrzuceniem prezydenckiego weta wobec ustawy o kryptoaktywach oraz wybór sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Sejm wybrał Macieja Berka, do niedawna ministra ds. nadzoru nad wdrażaniem polityki rządu, na sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

To właśnie w czasie związanej z tym debaty doszło do sceny, która szybko zaczęła żyć własnym życiem w sieci. Odgłosy z ław poselskich skomentowali Donald Tusk, Władysław Kosiniak-Kamysz i Jakub Stefaniak, a Dominika Chorosińska sama wyjaśniła, co chciała w ten sposób przekazać.

Źródła: Gazeta.pl, Zero.pl, Onet.pl

Dior Cuir Saddle

Cuir Saddle to skóra w eleganckim, dopracowanym wydaniu. Zamsz łagodzi jej charakter, nadając kompozycji miękkości i aksamitnego wykończenia. Ciężar skóry przełamują delikatne kwiatowe akcenty, a drzewo bursztynowe dodaje całości ciepła i wyjątkowej głębi. To kompozycja wyrazista, ale nie krzykliwa – bardziej luksusowa niż surowa. Pachnie jak skóra, która z czasem staje się coraz bardziej miękka i zmysłowa.

Nuty zapachowe: skóra, zamsz, piżmo, nuty kwiatowe, drzewo bursztynowe

Woda perfumowana Cuir Saddle, Dior, 1250 zł/100 ml, fot. mat. prasowe

Tom Ford Tuscan Leather

Tuscan Leather nie bez powodu stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych skórzanych zapachów. Otwiera się kontrastem soczystej maliny, szafranu i tymianku, który od pierwszych chwil nadaje kompozycji intensywności. W sercu pojawiają się olibanum i jaśmin, ale to skóra i zamsz grają tutaj pierwsze skrzypce. Perfekcyjnym wykończeniem kompozycji jest baza z nutami drzewnymi i bursztynem. Całość jest ciemna, wyrazista i niezwykle charakterystyczna – idealna dla osób, które nie chcą pachnieć jak wszyscy.

Nuty głowy: malina, szafran, tymianek
Nuty serca: olibanum, jaśmin
Nuty bazy: skóra, zamsz, nuty drzewne, bursztyn

Woda perfumowana Tuscan Leather, Tom Ford, 1259 zł/50 ml/Sephora, fot. mat. prasowe

Maison Margiela Replica Under the Stars

Under the Stars to skóra pod osłoną nocy. Kompozycję otwiera ostry, czarny pieprz w sercu przełamany głęboką, wyrazistą skórą. Oud i labdanum w bazie tylko wzmacniają jej ciemny, żywiczny charakter. To zapach gęsty i nasycony, kojarzący się z nocą spędzoną pod gwiazdami, dymem i rozgrzanym drewnem. Skórzany, ale pozbawiony oczywistej elegancji – bardziej surowy, tajemniczy i na długo zapadający w pamięć.

Nuty głowy: czarny pieprz
Nuty serca: skóra
Nuty bazy: agar (oud), labdanum

Woda toaletowa Replica Under The Stars, Maison Margiela, 625 zł/100 ml/Sephora, fot. mat. prasowe

Orto Parisi Cuoium

Cuoium zdecydowanie nie jest skórą dla początkujących. Kompozycja od pierwszych chwil ma w sobie coś dzikiego. Nuty zwierzęce i drzewne budują jej intensywne otwarcie, a fiołek dodaje nieoczywistego, chłodnego akcentu. W bazie skóra spotyka się z kadzidłem, olejem jałowcowym, cedrem, labdanum, paczulą i wanilią. Wszystko to składa się w zapach głęboki, dymny i niemal pierwotny, który ma w sobie coś magnetycznego. Nie tyle otula, co przejmuje przestrzeń wokół osoby, która go nosi.

Nuty głowy: nuty zwierzęce, nuty drzewne
Nuty serca: fiołek
Nuty bazy: skóra, kadzidło, olej jałowcowy, cedr, labdanum, paczula, wanilia

Perfumy Cuoium, Orto Parisi, 695 zł/50 ml/Mood Scent Bar, fot. mat. prasowe

Bottega Veneta Bottega Veneta

Klasyczna kompozycja Bottega Veneta pokazuje, jak elegancko może brzmieć skóra zestawiona z zielonymi i kwiatowymi nutami. Różowy pieprz i bergamotka tworzą świeże, lekko iskrzące otwarcie, po którym pojawia się jaśmin. Najważniejsza pozostaje jednak baza: skóra, mech dębowy i paczula. Dzięki nim zapach ma wytrawny, lekko ziemisty charakter i pięknie rozwija się na skórze. To propozycja dla tych, którzy szukają skórzanych perfum bardziej klasycznych niż mrocznych – eleganckich, charakterystycznych i ponadczasowych.

Nuty głowy: różowy pieprz, bergamotka
Nuty serca: jaśmin
Nuty bazy: skóra, mech dębowy, paczula

Woda perfumowana Bottega Veneta, Bottega Veneta, 499 zł/50 ml/Sephora, fot. mat. prasowe

Zaczęło się od sporu, a skończyło na wielkiej internetowej mobilizacji

Jeszcze kilka dni wcześniej wszystko kręciło się wokół zamieszania związanego z kontynuacją „Nigdy w życiu!”. Joanna Jabłczyńska nie wróci do roli Tosi, a medialna dyskusja wokół obsady szybko zaczęła żyć własnym życiem.

W sprawę włączyły się Katarzyna Grochola i Dorota Szelągowska, a później Jabłczyńska poinformowała, że otrzymała od pełnomocnika Grocholi przedsądowe wezwanie dotyczące naruszenia dóbr osobistych. Jednym z żądań była wpłata 5 tys. złotych na rzecz Fundacji Rak'n'Roll.

Aktorka spełniła żądania, ale na tym nie poprzestała. Uruchomiła własną zbiórkę „Krok prawny dla Fundacji Rak'n'Roll” na Pomagam.pl.

I wtedy wydarzyło się coś, czego skala szybko zaczęła zaskakiwać nawet samą Jabłczyńską.

„Rozbujajmy jeszcze tę zbiórkę”. Joanna Jabłczyńska podkręca tempo

Internauci bardzo szybko podchwycili akcję. Zamiast zatrzymać się po przekroczeniu pierwotnego celu, wpłaty nadal napływały, a zbiórka rosła z godziny na godzinę.

Joanna Jabłczyńska zaczęła reagować na to w swoich mediach społecznościowych. W jednym z pierwszych komunikatów napisała wprost:

„Brak mi słów 🍎🍎🍎 Rozbujajmy jeszcze tę zbiórkę!” – przekazała na InstaStories.

Nie był to jednak tylko emocjonalny komentarz. Aktorka od razu dołożyła coś, co jeszcze bardziej podkręciło atmosferę wokół akcji.

• ZOBACZ: Po burzy wokół „Nigdy w życiu 2” Szelągowska przeprasza Jabłczyńską. „Nie miałam prawa”

Aktorka ma propozycję dla darczyńców

Jabłczyńska zapowiedziała, że za wpłaty będzie osobiście dziękować w swoich social mediach.

„Za każde 5.000,00 zł wpłacone na zbiórkę daję osobiste podziękowania u mnie w social mediach w formie IGS 🍎” – napisała.

Chwilę później dorzuciła:

„A zasięgi mam teraz zacne 😎”.

Na tym nie koniec. Aktorka zostawiła sobie również pole do dalszej zabawy z całą akcją.

„Za większe wpłaty też coś wymyślę 😎” – zapowiedziała.

A potem oddała inicjatywę samym obserwatorom:

„Możecie składać propozycje... legalne i niemartymonialne proszę 😎” – dodała.

To właśnie ten element mocno odróżnia tę zbiórkę od zwykłej internetowej akcji. Jabłczyńska nie ogranicza się do udostępniania linku i informowania o kolejnych wpłatach. Sama buduje wokół niej narrację i wciąga swoich obserwatorów do wspólnej zabawy.

Najpierw zachęta do wpłat, potem: „Zaskoczcie mnie rano”

Po serii komunikatów związanych z dalszym „rozbujaniem” zbiórki aktorka opublikowała kolejny wpis. Tym razem poinformowała, że zamierza już odłożyć telefon.

Nie mogła jednak zakończyć dnia bez jeszcze jednej prośby do fanów.

„Spróbuję dziś zasnąć wcześniej, bo padnę. Odkładam telefon. Zaskoczcie mnie rano. Wpłatami! Wpłatami! Bo już zaskoczeń generalnie mam dość” – napisała na InstaStories.

To był kolejny moment, który dobrze pokazuje atmosferę wokół całej akcji. Zbiórka przestała być tylko licznikiem rosnącej kwoty. Stała się wydarzeniem, które obserwatorzy śledzą razem z aktorką niemal na bieżąco.

• SPRAWDŹ TEŻ: Producent odpowiada Joannie Jabłczyńskiej. Awantura o „Nigdy w życiu 2” nabiera rozpędu

Zbiórka Joanny Jabłczyńskiej żyje własnym życiem

Pierwotny cel wynosił 50 tys. zł, ale akcja bardzo szybko go przebiła. Aktualnie na liczniku widnieje 382 342 zł, a wpłaciło 13 765 osób w ciągu 2 dni.

Te liczby pokazują skalę, ale najciekawsze jest dziś coś innego: sposób, w jaki wokół zbiórki powstała cała internetowa społeczność.

Jabłczyńska reaguje na wpłaty, żartuje z obserwatorami, zachęca ich do dalszego działania i wymyśla kolejne formy podziękowań. Z kolei internauci konsekwentnie odpowiadają na jej apele.

I wszystko wskazuje na to, że po słowach „Rozbujajmy jeszcze tę zbiórkę!” nikt specjalnie nie zamierza zwalniać.

Dariusz Kamys i jego żona zdecydowali się na adopcję

Dariusz Kamys od lat rozśmiesza publiczność jako artysta kabaretu hrAbi, ale gdy mówi o swoim życiu prywatnym, to nie scena ani popularność wysuwają się na pierwszy plan. Najważniejszą rolą okazało się dla niego ojcostwo.

On i jego żona marzyli o dzieciach. Kiedy dowiedzieli się, że nie mogą mieć swoich pociech, zdecydowali się na adopcję. Początkowo myśleli o dziecku do lat dwóch, ale ich historia potoczyła się inaczej.

Najpierw pojawił się Staś. Chłopiec był starszy, niż zakładali, jednak szybko stało się jasne, że to właśnie on ma zostać częścią ich rodziny. Później do domu Kamysów trafiła także Paula.

Po latach Dariusz Kamys nie ma wątpliwości, jak ważna była to decyzja.

„Patrzę na mojego syna i córkę i choć nie noszą moich genów, jestem z nich dumny” – mówił w jednej z rozmów.

Staś miał sześć lat, Paula dwa i pół. Tak powiększyła się ich rodzina

W najnowszej rozmowie dla „Twojego Stylu” Dariusz Kamys wrócił do tamtych wydarzeń. Bez idealizowania przyznał, że stworzenie rodziny i wychowanie dzieci z własną, trudną historią było wielkim wyzwaniem.

„Mamy dwójkę dzieci adopcyjnych, jesteśmy z tego dumni” – powiedział.

Jak wspominał, Staś miał sześć lat, gdy do nich przyszedł, Paula dwa i pół.

Artysta nie ukrywa, że początki nie należały do łatwych.

„To było bardzo trudne, ale budujące doświadczenie. Nie pozwoliło nam zasklepić się w egoizmie, myśleniu o sobie” – wyznał w rozmowie z Agnieszką Litorowicz-Siegert.

To zdanie dobrze pokazuje, jak Dariusz Kamys patrzy dziś na ojcostwo. Nie sprowadza go wyłącznie do odpowiedzialności czy codziennych obowiązków. W jego opowieści wychowanie Stasia i Pauli stało się doświadczeniem, które zmieniło również jego samego.

„Najważniejsze to nigdy nie przestać kochać dziecka”

Kamys wcześniej otwarcie mówił także o trudnościach związanych z wychowaniem dzieci adopcyjnych. Bywały chwile bezradności i momenty, w których nie wiedział, co zrobić. Jednocześnie podkreślał, że nigdy nie pojawiła się myśl o wycofaniu się z podjętej decyzji.

„Najważniejsze to nigdy nie przestać kochać dziecka” – mówił.

W rodzinie ważne były poczucie bezpieczeństwa i otwarta rozmowa. Dariusz Kamys i jego żona nie ukrywali przed dziećmi prawdy o ich historii i biologicznych rodzicach.

Sam artysta podkreślał, że wychowanie dziecka z trudną przeszłością wiąże się z ogromną odpowiedzialnością.

„Wychowanie dziecka z trudną historią (a nasze dzieciaki taką mają) to wielka odpowiedzialność. Nigdy jednak nie przyszły nam do głowy myśl »co zrobiliśmy?!« albo chęć wycofania. Nigdy” – wyznał.

W jego podejściu do rodzicielstwa nie brakowało też humoru. Kamys wspominał, że żart pomagał mu rozładowywać napięcie, a sceniczne doświadczenie przydawało się także w domu.

Dzieci Dariusza Kamysa mają dziś 29 i 21 lat

Czas zrobił swoje. Staś i Paula są już dorośli. W rozmowie dla „Twojego Stylu” Dariusz Kamys powiedział, że dzieci mają dziś 29 i 21 lat i oboje wyprowadzili się już z rodzinnego domu.

Nie oznacza to jednak, że więź się rozluźniła. Wręcz przeciwnie.

„Ale wpadają do domu, wystarczy hasło: ugotowałem obiad. Są kochani, inteligentni, zabawni” – opowiadał.

Kamys z czułością wspomina też sytuacje z czasów, gdy dzieci były małe. Staś długo miał myśleć, że jego tata jest klaunem, bo wiedział, że rozśmiesza ludzi. Kiedy później zauważył, że ojciec występuje w telewizji, ani on, ani Paula nie robili z tego większej sprawy.

Humor był jednak obecny w domu od zawsze. Artysta wspominał, jak kiedyś zażartował do dziewięcioletniego Stasia: „Oto mój syn umiłowany”. Chłopiec natychmiast odpowiedział: „I jego słuchajcie!”.

Z kolei kiedy Kamys nie mógł odebrać Pauliny ze szkoły i poprosił ją, żeby wróciła autobusem, usłyszał: „Za osiem pięćdziesiąt mogę sobie życie na nowo ułożyć”. Ten żart później wykorzystał w kabarecie.

Dariusz Kamys mówi o sensie życia. „Wychowaliśmy dwójkę dzieciaków na świetnych ludzi”

Dziś, gdy dzieci są już dorosłe, Dariusz Kamys patrzy na ich wychowanie jak na jeden z najważniejszych punktów swojego życia. W najnowszym wywiadzie powiedział coś, co wyjątkowo jasno pokazuje hierarchię jego wartości.

„Nawet gdyby zawodowo wszystko się zawaliło, będziemy mieli poczucie i dowód, że nasze życie ma sens – wychowaliśmy dwójkę dzieciaków na świetnych ludzi” – wyznał.

Jego żona Agnieszka jest pielęgniarką. Razem stworzyli dom dla Stasia i Pauli, a po latach mogą obserwować, jak dzieci prowadzą już własne dorosłe życie.

Sam Kamys mówi dziś, że chciałby przede wszystkim „spokoju ducha i serca”. Czerpie go ze świadomości, że robi to, czego chce i że jest w miejscu, w którym powinien być.

Także dosłownie. Od niedawna razem z żoną mieszka w Górzykowie niedaleko Sulechowa.

„Na skarpie, z której mamy widok na Odrę i łąki zalewowe, gdzie gniazdują ptaki” – opowiadał.

W okolicy są cztery winnice, a Kamys i jego żona poznają nowych ludzi i budują sąsiedzkie relacje. To właśnie w tym miejscu artysta mówi o wewnętrznym spokoju, który – jak sam podkreśla – wpływa na całą resztę.

Popularność, sukces i zawodowe osiągnięcia pozostają częścią jego życia. Ale gdy wraca do historii swojej rodziny, jasno daje do zrozumienia, że najważniejszy bilans wygląda zupełnie inaczej: Staś i Paula są dorośli, mają własne życie, a mimo to nadal wystarczy jedno hasło o ugotowanym obiedzie, by znów pojawili się w rodzinnym domu.

Kinga Duda pracuje jako prawniczka w warszawskiej kancelarii

Kinga Duda, córka byłego prezydenta Andrzeja Dudy, od kilku lat konsekwentnie rozwija swoją karierę zawodową w prawie. Jak wynika z przesłanej treści źródłowej, jest absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Columbus School of Law w Waszyngtonie. Doświadczenie zawodowe zdobywała natomiast w cenionych kancelariach w Polsce i w Londynie.

Obecnie Kinga Duda pracuje w warszawskiej kancelarii Rymarz Zdort Maruta. Zajmuje się tam sprawami arbitrażowymi oraz postępowaniami przed sądami. To właśnie jej praca i stawki, jakie mają obowiązywać na stanowisku senior associate, zwracają szczególną uwagę.

Kariera córki byłego prezydenta rozwija się więc w obszarze, z którym jest związana od czasu studiów. Przesłane źródło wskazuje zarówno na jej przygotowanie akademickie, jak i doświadczenie zdobywane w różnych miejscach, w tym poza Polską.

Kinga Duda – zarobki mogą przekraczać 1200 zł za godzinę

Największe emocje budzą informacje dotyczące tego, ile może zarabiać Kinga Duda. W przesłanym materiale wskazano, że „Super Express” podawał stawkę obowiązującą na stanowisku senior associate w kancelarii Rymarz Zdort Maruta.

Według tych informacji osoba pracująca na takim stanowisku może liczyć na stawkę godzinową 290 euro. W źródle podano również, że w przeliczeniu oznacza to zarobki przekraczające 1200 zł za godzinę.

To właśnie ta kwota sprawia, że zarobki Kingi Dudy przyciągają uwagę. Źródło zaznacza jednak jednocześnie, że prawnicy mają pracować dłużej niż regulaminowe 8 godzin dziennie.

Informacja o stawce godzinowej dotyczy więc stanowiska senior associate w kancelarii, w której pracuje Kinga Duda. Przesłany materiał nie przedstawia indywidualnego dokumentu płacowego córki byłego prezydenta, ale podaje kwoty, jakie mają obowiązywać na jej stanowisku.

Ile miesięcznie może zarabiać Kinga Duda?

W przesłanej treści pojawia się także miesięczny przedział wynagrodzenia. Według źródła Kinga Duda może zarabiać od 15 do 35 tys. zł netto miesięcznie.

To druga konkretna informacja liczbowa odnosząca się do jej sytuacji zawodowej. Z jednej strony wskazano stawkę 290 euro za godzinę, z drugiej — miesięczne wynagrodzenie na poziomie od 15 do 35 tys. zł netto miesięcznie.

Kinga Duda nie jest więc przedstawiana w materiale wyłącznie jako córka byłego prezydenta, ale także jako prawniczka posiadająca własne wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Źródło podkreśla, że od kilku lat konsekwentnie buduje swoją pozycję w zawodzie prawnika.

Kinga Duda wzięła ślub w Pałacu Prezydenckim

W 2025 roku o Kindze Dudzie było głośno również z powodu jej życia prywatnego. Jej ślub odbył się 5 lipca 2025 roku w Pałacu Prezydenckim.

Jak wynika z przesłanej treści, uroczystość przygotowano w tajemnicy. W wydarzeniu miało uczestniczyć około 50 osób, przede wszystkim najbliżsi oraz przyjaciele rodziny.

Ślub w Pałacu Prezydenckim był więc wydarzeniem o kameralnym charakterze. Informacje o uroczystości pojawiły się w kontekście zarówno miejsca ceremonii, jak i osoby, którą poślubiła córka byłego prezydenta.

Kim jest mąż Kingi Dudy?

Mężem Kingi Dudy został Mateusz. Zgodnie z treścią źródłową jest doktorem prawa oraz absolwentem University of Cambridge. Podobnie jak jego żona, także jest związany zawodowo z prawem.

Para przez dłuższy czas nie ujawniała zaręczyn. Według źródła o ich relacji zaczęto mówić po tym, jak na zdjęciach paparazzi zauważono pierścionek zaręczynowy na palcu Kingi Dudy.

Mateusz jest o cztery lata starszy od swojej żony. Oboje są więc związani z podobnym obszarem zawodowym, a ich wspólnym punktem jest prawo.

Kinga Duda pozostaje jednocześnie aktywna zawodowo. Pracuje w warszawskiej kancelarii Rymarz Zdort Maruta, zajmuje się sprawami arbitrażowymi i postępowaniami przed sądami, a według informacji przytoczonych w źródle na jej stanowisku mogą obowiązywać stawki sięgające 290 euro za godzinę.

Źródło: JastrząbPost

Przyjaciele Jennifer Aniston nie ufają Jimowi Curtisowi

Związek Jennifer Aniston i Jima Curtisa wywołuje podzielone reakcje wśród bliskich aktorki. Jak wynika z przekazanego materiału, niektórzy znajomi Aniston mają trudności z pełnym zaufaniem do jej partnera. Uważają, że Jim Curtis może być „oportunistą” i czasami prezentuje się w sposób zbyt przemyślany.

Źródła z otoczenia Jennifer Aniston cytowane przez OK! podkreślają, że szczęście aktorki pozostaje dla jej bliskich najważniejsze. Jednocześnie część z nich nie ukrywa wątpliwości wobec Curtisa i uważnie obserwuje rozwój tej relacji.

W źródle wskazano również, że Curtis przez lata zmagał się z uzależnieniem. Informacja ta pojawia się w kontekście nieufności części znajomych Aniston wobec jej partnera.

Bliscy Jennifer Aniston pozostają czujni. Chcą ją chronić

Przyjaciele aktorki mają przede wszystkim chcieć, by Jennifer Aniston była dobrze traktowana. Według przekazanego materiału są przekonani, że zasługuje na wszystko, co najlepsze. Dlatego, nawet jeśli cieszą się z jej szczęścia, część z nich pozostaje czujna.

Bliscy mają także chronić Aniston przed ewentualnym wykorzystaniem. Ich obawy nie oznaczają jednak, że odrzucają związek aktorki. Źródło podkreśla, że jeśli Jennifer Aniston jest szczęśliwa, jej przyjaciele również się z tego cieszą.

Sytuacja nie jest więc jednoznaczna. Z jednej strony pojawia się nieufność wobec Jima Curtisa i określenie go mianem „oportunisty”, z drugiej — szacunek dla decyzji Aniston i przekonanie, że najważniejsze pozostaje jej samopoczucie.

Nie wszyscy są przeciwko Jimowi Curtisowi

Nie całe otoczenie Jennifer Aniston podziela obawy wobec jej partnera. Część bliskich aktorki zaakceptowała Jima Curtisa i uważa, że dobrze odnalazł się w ich grupie.

Według informatorów cytowanych w materiale dawno nie widzieli Jennifer Aniston tak szczęśliwej. Jej relacja z Curtisem ma sprawiać wrażenie harmonijnej, a sam partner aktorki został dobrze przyjęty przez część jej znajomych.

To właśnie różnica zdań wśród bliskich Aniston jest jednym z najważniejszych elementów tej historii. Jedni przyglądają się Curtisowi z dużą ostrożnością, podczas gdy inni uznają, że Jennifer Aniston i Jim Curtis dobrze do siebie pasują.

Jim Curtis mówi o związku z Jennifer Aniston

Sam Jim Curtis otwarcie wypowiada się o relacji z Jennifer Aniston. Jak podano w źródle, w jednym z wywiadów mówił, że wszystko układa się świetnie.

Curtis opisał aktorkę jako osobę stabilną, otwartą i pełną ciepła. Podkreślił też, że czuje się wyróżniony możliwością bycia częścią jej rodziny i uważa się za szczęściarza, będąc w związku z osobą o tak wielkim sercu.

Jego słowa pokazują zupełnie inną perspektywę niż obawy części znajomych Jennifer Aniston. Podczas gdy niektórzy bliscy aktorki zachowują dystans i nie ufają Curtisowi, on sam przedstawia tę relację jako szczęśliwą i udaną.

Jennifer Aniston i Jim Curtis zostali zauważeni razem na Majorce

Historia związku Jennifer Aniston i Jima Curtisa zaczęła przyciągać uwagę po ich wspólnym pojawieniu się na Majorce. Jak podano w źródle, plotki o romansie pojawiły się po raz pierwszy w lipcu 2025 r., gdy zostali zauważeni razem właśnie tam.

Oficjalne potwierdzenie relacji nastąpiło w listopadzie 2025 r. Jennifer Aniston opublikowała wtedy na Instagramie wspólne zdjęcie z Curtisem, złożyła mu życzenia urodzinowe i nazwała go swoim „kochaniem”.

Według przekazanego materiału Jennifer Aniston od roku jest w związku z Jimem Curtisem. Choć część jej przyjaciół ma wątpliwości wobec partnera i nazywa go „oportunistą”, inni bliscy aktorki wskazują, że dawno nie widzieli jej tak szczęśliwej. Sama relacja pozostaje więc przedmiotem różnych ocen w jej najbliższym otoczeniu.

Źródło: Plejada

Mandaryna i Michał Wiśniewski pokazali pełny teledysk do „Będzie było”

Mandaryna i Michał Wiśniewski opublikowali pełną wersję teledysku do utworu „Będzie było”. Materiał pojawił się dzień po premierze singla. Wcześniej artyści pokazali jedynie krótkie fragmenty, na których można było zobaczyć kabriolet, spacer oraz plażę. Dopiero pełny klip pokazał kolejne sceny z udziałem Mandaryny i lidera Ich Troje.

Teledysk został zbudowany z kolejnych ujęć wspólnej podróży. Mandaryna i Michał Wiśniewski spacerują pod rękę w rockowych stylizacjach, a następnie wyruszają w drogę klasycznym zielonym kabrioletem. W jednej ze scen piosenkarka opiera głowę na ramieniu partnera. W innym ujęciu wyciąga nogi w ciężkich butach na przednią szybę samochodu.

W materiale nie pojawia się rozbudowana fabuła. Zamiast niej widzowie oglądają serię scen pokazujących wspólną jazdę, spacer i odpoczynek. Cała uwaga koncentruje się na Mandarynie i Michale Wiśniewskim oraz na kolejnych momentach, które spędzają razem przed kamerą.

Wspólna podróż, kabriolet i bliskość Mandaryny oraz Wiśniewskiego

Szczególnie dużo dzieje się w scenach realizowanych z dala od miasta. Mandaryna i Michał Wiśniewski pojawiają się na piaszczystym brzegu. Leżą obok siebie, śmieją się i obejmują. W kolejnych ujęciach Michał Wiśniewski bierze Mandarynę na barana i wchodzi z nią do wody.

W teledysku znalazła się również scena, w której artyści balansują z rozłożonymi ramionami na powalonym pniu. Kolejne ujęcia tworzą zapis wspólnie spędzanego czasu i zastępują klasyczną, rozbudowaną historię ekranową.

Źródło nie wskazuje nazwy miasta ani konkretnej miejscowości, w której powstawał teledysk. Wiadomo jedynie, że w klipie pokazano drogę, piaszczysty brzeg, wodę oraz miejsca położone z dala od miasta. Nie podano dokładniejszej lokalizacji.

Pocałunek Mandaryny i Michała Wiśniewskiego znalazł się w klipie

Jednym z momentów, które nie były eksponowane w wcześniejszych zapowiedziach, jest pocałunek Mandaryny i Michała Wiśniewskiego. Wcześniejsze fragmenty koncentrowały się na kabriolecie, spacerze oraz plaży, natomiast pełna wersja materiału pokazała także bardziej osobiste sceny.

Artyści obejmują się, leżą obok siebie na piaszczystym brzegu i wspólnie wchodzą do wody. Pocałunek jest kolejnym elementem teledysku, w którym Mandaryna i Michał Wiśniewski są głównymi bohaterami kolejnych ujęć.

Obraz towarzyszący piosence skupia się na tym, co dzieje się pomiędzy nimi podczas wspólnego spaceru, jazdy samochodem oraz odpoczynku nad wodą. Zamiast dodatkowych bohaterów i skomplikowanej fabuły w centrum pozostają oboje artyści.

„Będzie było” trafiło do serwisów streamingowych 3 września

Singiel „Będzie było” trafił do serwisów streamingowych 3 września i trwa niespełna dwie i pół minuty. Pełny teledysk został opublikowany dzień po premierze utworu.

Materiał źródłowy wskazuje również, że „Będzie było” jest pierwszą muzyczną współpracą Mandaryny i Michała Wiśniewskiego od ponad dwóch dekad. Wcześniej pojawiały się informacje dotyczące tekstu utworu, wcześniejszego nagrania „Jeanny” oraz historii wspólnego nagrania artystów. Publikacja pełnego klipu stała się kolejnym etapem promocji piosenki.

W samym teledysku najważniejsze pozostają obrazy: spacer, klasyczny zielony kabriolet, wspólna jazda, piaszczysty brzeg, woda, obejmowanie się i pocałunek. To właśnie te elementy składają się na pełną wersję klipu do „Będzie było”.

Widzowie komentują romantyczny teledysk Mandaryny i Wiśniewskiego

Pod opublikowanym materiałem pojawiły się komentarze odnoszące się zarówno do utworu, jak i do teledysku. Wśród przytoczonych wypowiedzi pojawiły się słowa o wzruszeniu, uznaniu dla klipu i piosenki oraz życzenia skierowane do Mandaryny i Michała Wiśniewskiego.

Komentujący pisali między innymi, że są pod wrażeniem nagrania, nazywali materiał wzruszającym i gratulowali artystom. W przytoczonych wypowiedziach znalazły się także stwierdzenia „Cudne tu i teraz”, „Pięknie, łezka w oku” oraz „To będzie hit!”.

Mandaryna i Michał Wiśniewski nie zapowiedzieli dotąd, czy po „Będzie było” powstaną kolejne wspólne nagrania. Na ten moment opublikowany został singiel oraz pełny teledysk, w którym artyści pokazali wspólną podróż, sceny na piaszczystym brzegu, wejście do wody, obejmowanie się i pocałunek.

Źródło: Kozaczek, YouTube

W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób.

Tekst pochodzi z magazynu VIVA! Moda 2/2025.

Ostatnie zdanie Armaniego

Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknięcie – poprawienie guzika, szalika, okularów – było jak dotknięcie Bożego palca”.

W pracy surowy, profesjonalny i bezkompromisowy, miękł przy ludziach, których dobrze znał. Jeden gest świadczył o tym, że ktoś jest dla niego bliski. „Tych, z którymi był blisko, łapał za przedramię. W ten sposób ich wyróżniał. Oni mogli do niego mówić »Giorgio«”, opowiada Piotr Czaykowski. I dodaje, że gdy już raz się weszło do świata Armaniego, można się było w nim rozgościć na zawsze. „Señor Armani” czy „Mr Armani”, jak mówili do niego ci, którzy nie znali języka włoskiego, przywiązywał się do ludzi i jeśli ktoś widział dla siebie przyszłość w jego imperium, zawsze znalazł tam miejsce. Może dlatego, że czerpał od każdej osoby, z którą miał styczność. W nakręconym w 1990 roku przez Martina Scorsese dokumencie „Made in Milan” mówił: „Społeczeństwo się zmienia, a ja zmieniam się wraz z nim. Staram się filtrować swoje pomysły przez codzienną rzeczywistość”. „Świat Armaniego był trudno dostępny, ale jeśli już się udało do niego wedrzeć, można było dodać do niego swoją cegiełkę. Oczywiście na warunkach »Señor Armaniego«”, wspomina Czaykowski. Zamknięty świat, jaki sobie zbudował projektant, odpowiadał jego charakterowi. Tę pozorną surowość i powściągliwość tłumaczył nieśmiałością. I faktycznie, podobno już jako dziecko był cichy, powściągliwy i właśnie nieśmiały. Może dlatego, że wczesne lata jego życia przypadły na czas drugiej wojny światowej? W 2020 roku mówił w wywiadzie dla magazynu „Numéro”: „Dorastałem w powojennych Włoszech, które były dużo biedniejsze niż obecnie. Wiedliśmy proste życie, ale matka wpoiła nam poczucie obowiązku i godności, wartości, które bez wątpienia wpłynęły później na moje życie i pracę”.

Z Piacenzy do Mediolanu

Wierzył, że tylko zostanie lekarzem da jemu i jego rodzinie lepszą przyszłość i pieniądze. Jednak szybko okazało się, że jest zbyt wrażliwy na to, by móc dokończyć studia medyczne. „Decyzja o medycynie była bardzo romantyczna – myślałem, że zostanę jednym z tych lekarzy z prowincji opisanych przez Archibalda Josepha Cronina w powieści „Twierdza” i jak oni będę przeżywał mnóstwo przygód. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ale szybko zrozumiałem, że to nie moja droga”, opowiadał w „Numéro”. Ponieważ zawsze interesował się sztuką, architekturą, designem, wyjechał do oddalonego o niecałe sto kilometrów Mediolanu, który wtedy był miastem w rozkwicie, innowacyjnym, w którym ludzie nieustannie szukali czegoś nowego. „To miasto, które wybrałem do życia, przyjęło mnie, zrozumiało i od tamtej pory zawsze było dla mnie źródłem inspiracji”, mówił podczas wywiadu. Początki nie były łatwe, choć pracę na stanowisku dekoratora wystaw i sprzedawcy w domu handlowym La Rinascente wspomina bardzo dobrze. Szczególnie cieszył go fakt, że mógł obserwować ludzi, co było bezcenną lekcją. Dzięki tej pracy nie tylko zakochał się w tkaninach i kształtach, ale też został dostrzeżony przez Nina Cerrutiego. To u jego boku, jak podkreślał, rozpoczęła się jego kariera. W „Numéro” opowiadał: „To właśnie Cerruti, któremu zawdzięczam wiele, poprosił mnie o nowe rozwiązania. Chciał, by garnitury były mniej sztywne, wygodniejsze, bardziej dopasowane. Zdekonstruowałem marynarkę, używając nietradycyjnych tkanin, i sprawiłem, że ożyła na ciele”.

Armani rewolucjonista

„Gdy nasz wiek (XX wiek – przypis autorki) wchodził w siódme dziesięciolecie, nic nie pozwalało przypuszczać, że będzie to okres totalnych przemian, jakich historia ubioru nigdy nie zaznała”, pisał Bruno du Roselle. Urodzony w 1934 roku Giorgio Armani właśnie w tym czasie zaczynał swoją modową karierę. W rezultacie stał się dla mody męskiej tym, kim Coco Chanel dla mody damskiej. Ona wyswobodziła kobiety z gorsetów, on mężczyzn z niewygodnych garniturów. Zrewolucjonizował modę, na nowo definiując pojęcie elegancji i odrzucając w latach 70. XX wieku klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów, pozwalających na swobodę ruchu. Jego marynarki bez podszewki stały się symbolem stylu – były eleganckie i jednocześnie bardzo wygodne. Armani mówił, że gdy zaczął projektować własne kolekcje, był już po czterdziestce i zarówno on, jak i jego rówieśnicy nie chciał ubierać się tak jak ojciec (jego ojciec był księgowym). Bez skromności przyznał, że nie był zaskoczony sukcesem, bo przecież ubierał swoje pokolenie w coś odpowiedniego i aktualnego.

Sukces jako projektanta mody męskiej przeniósł też na modę damską. Poszedł dalej niż inni projektanci w zacieraniu granic między modą damską a męską. Opowiadał, że do tego kroku sprowokowała go siostra Rosanna, jego przyjaciółka, muza i modelka. Ona i jej koleżanki nosiły męskie marynarki projektowane przez Giorgia, ale marzyły o bardziej dopasowanych do kobiecej figury. „Tak powstały marynarki dla kobiet o prostej, miękkiej formie, które pozwalały na swobodę ruchu i naturalność – miękkie jak kardigany, a jednocześnie potężne i kobiece. To był czas, gdy kobiety robiły kariery, a ja dawałem im nowy sposób wyglądu, nowy sposób bycia. To była mieszanka komfortu, siły, kobiecości i lekkości”, wspominał na łamach „Numéro”. Mówił też: „Widok mojej matki Marii noszącej marynarki z pewnością rozbudził moje zainteresowanie ubiorem. Potrafiła robić więcej za pomocą mniejszej ilości rzeczy i na pewno nie ubierała się jak lalka. Z elegancją nosiła marynarki i wpłynęła na moje pojmowanie piękna jako harmonii ciała i umysłu, ekspresji, i pewnej formy gracji. Moja matka miała wszystkie te cechy”. Jego zasługi w emancypacji kobiet są niezaprzeczalne. Trzeba przyznać, że równie ważne było uwolnienie mężczyzn od niewygodnych strojów i związanie na stałe dwóch światów – mody i kina. W latach 80. XX wieku słynny power suit stał się hitem za oceanem. W Stanach Zjednoczonych był znany już w 1978 roku. Diane Keaton odebrała bowiem Oscara ubrana w skórzaną kurtkę o sportowym kroju jego projektu. Jednak przełomem okazał się film „Amerykański żigolak” z 1980 roku. Wystąpił w nim Richard Gere. A może trzeba podkreślić, że Richard Gere wystąpił w nim w strojach włoskiego projektanta i stał się archetypem mężczyzny Armaniego – eleganckim, zmysłowym i szarmanckim. „To była sensacja. Wszyscy chcieli wiedzieć, w czym Gere wygląda tak świetnie. To dzięki niemu stałem się sławny”, wspominał Giorgio Armani na łamach „The Economist 1843”. Projektant, autor kostiumów do ponad dwustu filmów, sprawiał, że filmowi bohaterowie żyli w pamięci widzów nie tylko dzięki kreacji aktorów: „Kiedy reżyser do mnie dzwoni, zawsze starannie analizuję projekt. Kino pozwala mi pracować z ubiorem w taki sposób, że staje się on częścią opowieści o bohaterze. Jeśli to zadziała, nagrodą jest wieczna pamięć widzów. Postać żyje nie tylko dzięki aktorstwu, ale też dzięki temu, jak jest ubrana”.

Imperium za garbusa

Gdy wyruszył na podbój Stanów Zjednoczonych, już od trzech lat miał swoją firmę we Włoszech. W wieku 40 lat porzucił pracę dla innych i za namową swojego życiowego partnera Sergia Galeottiego założył własną markę. W 2015 roku w magazynie „GQ” mówił: „To Sergio sprawił, że uwierzyłem w siebie. Pokazał mi, że można mieć szersze perspektywy”. W „Numéro” wspominał: „Wszystko zaczęło się od zachęty, jaką otrzymałem od mojego partnera Sergia Galeottiego, który wierzył we mnie i pchał do przodu. Mówił mi, żebym wierzył w swoją wizję i nie przejmował się krytyką. To coś, do czego zawsze dążyłem, a rezultaty okazały się zaskakujące. Dziś chciałbym pokazać mu, co ostatecznie osiągnęliśmy, bo przecież zaczynaliśmy od niewielkich rzeczy”. Tą niewielką rzeczą był volkswagen garbus, którego Armani sprzedał, by mieć pieniądze na założenie firmy. Wielkie za to były jego pomysły i wiara Sergia, że na pewno im się uda. Nie pomylili się. Galeottiemu nie dane było zobaczyć, jak rozwija się firma, której był współzałożycielem i prezesem. Zmarł w 1985 roku na AIDS. Dla Giorgia odejście najbliższej osoby było wielkim dramatem. Jedenaście lat po śmierci ukochanego wspominał na łamach „New York Magazine”: „Żyliśmy, nie rozmawiając o jego chorobie. Nie chcieliśmy, by miała na nas wpływ. Sergio nigdy nie widział mnie płaczącego, a sam przez cały rok tylko raz powiedział: »Giorgio, spójrz, jak bardzo schudłem«. Nic więcej”. Projektant oficjalnie nigdy nie związał się już z nikim, choć w jego otoczeniu był ktoś, o kim mówiono „Drugi”. „Zawsze pojawiali się razem, jeździli razem i pracowali. Był dyrektorem w firmie i mówiło się, że to on po śmierci Giorgia przejmie stery”, mówi Piotr Czaykowski. Na stronie TVN24 czytam: „Najbliższym powiernikiem Armaniego był Dell’Orco, który niemal zawsze stał u jego boku. Kieruje działem mody męskiej i odgrywa coraz ważniejszą rolę w firmie, w której pracuje od około 45 lat. Panowie poznali się w parku w Mediolanie. Choć Armani nigdy nie ujawnił szczegółów tej relacji, nosił pierścień od Dell’Orca, uratowany z pożaru w domu projektanta na wyspie Pantelleria”.

Król imperium

Dzisiaj imperium Armaniego warte jest ponad 11 miliardów euro, a w 2019 roku przychód wyniósł ponad dwa miliardy euro. Siedem lat. Tyle zajęło mu, by z nieznanego nikomu włoskiego projektanta trafić na okładkę magazynu „Time”. W 1982 roku był to największy zaszczyt, tym bardziej że magazyn umieścił go na okładce jako drugiego w historii projektanta, po Christianie Diorze. Jak udało mu się zbudować firmę, w której do końca życia pozostał jedynym udziałowcem?

Armani stawiał na doskonałe tkaniny, nienaganne kroje. Wiedział, że idą za tym wielkie pieniądze. Piotr Czaykowski wspomina: „Większość ludzi teoretycznie wie, że luksusowa moda jest droga. Ja też miałem tego świadomość, ale nie wiedziałem dlaczego. Zrozumiałem, gdy zacząłem z tym obcować. W świecie mody 90 procent czasu spędza się na czekaniu. Pamiętam, że czekając na przymiarki, chodziłem po niesamowicie pięknych wnętrzach firmy Giorgia Armaniego. Widziałem każdy detal, dotykałem doskonałych tkanin. Niby wiedziałem, że kaszmir to kaszmir, ale tam zorientowałem się, że kaszmir Armaniego to jest coś więcej. Czułem się, jakbym chodził po muzeum i obcował z największymi dziełami sztuki. A potem, gdy zakładałem te ubrania, czułem, jakby one podnosiły mój potencjał. Upgrade’owały mnie. Zrozumiałem, dlaczego to wszystko tyle kosztuje”. Armani za to rozumiał doskonale, że nie każdego stać na to, co proponuje.

Cena sławy

Kiedyś powiedział, że w pewnym momencie nie mógł już ryzykować, bo nie mógł sobie pozwolić na brak sprzedaży. Jego projektowanie stało się odpowiedzialnością komercyjną. Przecież w 2019 roku zatrudniał osiem tysięcy osób! Wzrost utrzymywał, wprowadzając coraz to nowe, tańsze linie Emporio Armani, Armani Jeans, bieliznę nocną, kosmetyki, meble. O wyposażeniu wnętrz mówił: „Decyzja założenia marki była podyktowana tym, że nie mogłem znaleźć mebli i akcesoriów, które spełniałyby moje oczekiwania”. Od początku miał pomysł na stworzenie sposobu na życie, w którym wiele elementów połączy się z jego wizją i estetyką, odzwierciedlając jego styl także poza modą. To potwierdza słowa nie tylko ludzi, którzy dobrze go znali, ale również tych, którzy mieli możliwość choć przez chwilę widzieć go przy pracy. O sobie mówił: „Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego wyznaczania sobie nowych celów i ich realizacja to stan umysłu, który nadaje życiu sens”. Jego kolekcje coraz bardziej były wierne jemu samemu, a nie czasom, w których powstawały. Czaykowski wspomina: „Jego kolekcje są niemal identyczne. Żadnych wariactw, niepotrzebnych ozdób. Przez lata niewiele w nich zmieniał. Można się zastanawiać, dlaczego tak się działo i po co?”. Odpowiedź znalazła nieżyjąca już naczelna włoskiego „Vogue’a” Franca Sozzani: „Wielcy projektanci znajdują swój styl i pozostają mu wierni. Skupiają się na nim, a nie na modzie”. Armani pozostał wierny swojemu stylowi przez 50 lat. Pozostał też wierny sobie. Nigdy nawet nie pomyślał o sprzedaży firmy, choć miał wiele propozycji. Wspominał kiedyś: „Jeden z najpotężniejszych bankierów, który pracował dla mnie, spotkał się z trzema inwestorami, którzy chcieli kupić moją firmę. W milczeniu wysłuchał każdego z nich, a na koniec powiedział: »Drodzy panowie, pan Armani nie potrzebuje żadnego z nas«”. Nic dziwnego. Przecież był królem. Był „Re Giorgio”.

Toasted nails to cieplejsza i bardziej świetlista wersja nude

Najprościej można opisać toasted nails jako klasyczny neutralny manicure z efektem golden hour. Bazą najczęściej pozostaje półtransparentny nude, beż, jasny karmel albo mleczny róż, ale na powierzchni pojawia się delikatna iryzacja, satynowy chrome lub złocisty shimmer. To właśnie wykończenie robi tutaj całą różnicę. Zamiast płaskiego koloru paznokcie zmieniają się w zależności od światła. Raz wyglądają bardziej beżowo, innym razem pojawia się na nich różowy, złoty albo lekko zielonkawy refleks. Efekt pozostaje jednak subtelny – toasted nails nie mają przypominać metalicznej tafli ani brokatowego manicure'u.

W jednej z najbardziej rozpoznawalnych wersji trendu Tom Bachik wykorzystał na paznokciach Seleny Gomez odcień Essie Liquid Sunrise – głęboki beż z różowymi i zielonymi perłowymi refleksami, który daje efekt satynowego chromu. To właśnie takie połączenie neutralnej bazy i ciepłego połysku najlepiej oddaje charakter toasted nails.

Selena Gomez nosi toasted nails

Za popularyzacją trendu stoi Tom Bachik, manikiurzysta gwiazd współpracujący m.in. z Seleną Gomez, Jennifer Lopez i Margot Robbie. To on określił ten sposób wykończenia paznokci mianem „toasted” i pokazał, że jesienny manicure wcale nie musi oznaczać natychmiastowego przejścia do bordo czy bardzo ciemnych brązów.

Na paznokciach Seleny Gomez postawił na ciepły, świetlisty beż z perłowymi refleksami. Z kolei w przypadku Margot Robbie pojawiła się bardziej szampańska interpretacja tego samego trendu. To dobrze pokazuje, że toasted nails nie są jednym konkretnym kolorem.

Liczy się przede wszystkim efekt: ciepła baza, która wygląda jak delikatnie „podpieczona” światłem, i warstwa połysku nadająca paznokciom głębię. Dlatego równie dobrze sprawdzi się różowe nude, karmel, latte czy jasny kawowy brąz.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez 𝙏𝙤𝙢 𝘽𝙖𝙘𝙝𝙞𝙠 Nails (@tombachik)

Dlaczego toasted nails są idealne na początek jesieni?

Początek września zawsze jest dla mnie trochę problematyczny pod względem manicure'u. Wakacyjne neony i pastele zaczynają wyglądać nie na miejscu, ale na burgund, śliwkę czy espresso jest mi jeszcze trochę za wcześnie. Toasted nails trafiają dokładnie pomiędzy te dwa sezony.

Na lekko opalonych dłoniach ich ciepłe refleksy nadal podkreślają kolor skóry i zatrzymują odrobinę wakacyjnego klimatu. Jednocześnie złote, karmelowe czy kawowe tony świetnie komponują się już z typowo jesiennymi kolorami: camelowym beżem, czekoladowym brązem, kremem, khaki czy burgundem. To też jeden z tych manicure'ów, które łatwo dopasować do biżuterii. Przy złocistym wykończeniu szczególnie dobrze wygląda żółte złoto, ale subtelna iryzacja sprawia, że nie trzeba całkowicie rezygnować ze srebra.

Toasted nails mogą wyglądać inaczej na każdej osobie

To chyba największa zaleta tego trendu. Nie trzeba szukać jednego konkretnego odcienia ani kopiować manicure'u Seleny Gomez jeden do jednego. Jeśli najlepiej czujesz się w jasnych paznokciach, możesz wybrać półtransparentny róż lub klasyczny nude i dodać na wierzch bardzo delikatny złocisty shimmer. Przy cieplejszej karnacji pięknie wyglądają karmelowe i kawowe bazy, a jeśli lubisz mocniejszy efekt, można pójść w bardziej wyraźny satynowy chrome.

Tom Bachik podkreśla, że w toasted nails szczególnie ważne są właśnie tekstura i połysk. Bazą mogą być tradycyjne jesienne odcienie, takie jak latte, kawa, espresso czy spalona pomarańcza, ale dopiero złota lub iryzująca warstwa nadaje im charakterystycznego „toasted” efektu.

Dzięki temu manicure można łatwo dopasować zarówno do koloru skóry, jak i własnego stylu. Jedna osoba wybierze ledwo widoczny szampański refleks, druga zdecydowanie bardziej złoty i karmelowy efekt.

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez SHEfinds (@shefinds)

Na krótkich paznokciach toasted nails wyglądają wyjątkowo elegancko

Ten trend nie potrzebuje długich migdałów ani skomplikowanego zdobienia. Na krótkiej, naturalnej płytce może wyglądać nawet bardziej nowocześnie. Przy krótkich paznokciach najlepiej sprawdzają się półtransparentne bazy, które nie odcinają się mocno od koloru skóry. Złocista albo różowa iryzacja dodaje im światła, dzięki czemu manicure wygląda na bardziej dopracowany, ale nadal pozostaje minimalistyczny.

Dobrze prezentuje się krótki owal lub miękki kwadrat. Przy dłuższych paznokciach można natomiast pozwolić sobie na mocniejszy chrome, ponieważ większa powierzchnia płytki lepiej pokazuje zmianę refleksów w świetle. Najważniejsze jest jednak przygotowanie paznokci. Przy tak delikatnej bazie widać płytkę, dlatego zadbane skórki, równy kształt i gładka powierzchnia mają większe znaczenie niż przy kryjącym, ciemnym kolorze.

Jak zrobić toasted nails?

Najprościej zacząć od półtransparentnego nude. Może to być jasny beż, mleczny róż albo bardziej karmelowa baza – ważne, żeby kolor miał ciepły ton. Następnie potrzebny jest produkt dający efekt odbijający światło. Sprawdzi się subtelny lakier z drobnym złotym shimmerem, perłowy top, delikatny pyłek chrome albo lakier z różową czy złotą iryzacją.

W wersji Seleny Gomez Tom Bachik zastosował bardzo prosty schemat: bazę, dwie warstwy koloru Essie Liquid Sunrise i mocno błyszczący top. Efekt daje więc nie skomplikowane zdobienie, ale odpowiednio dobrany lakier i świetliste wykończenie. Dlatego w salonie warto poprosić o ciepłe nude z efektem golden hour i zaznaczyć, że nie zależy nam na mocnym, lustrzanym chromie. Toasted nails powinny wyglądać miękko i świetliście – jakby paznokcie przez cały czas były oświetlone ostatnimi promieniami zachodzącego słońca.

Magdalena Waligórska-Lisiecka i Mateusz Lisiecki-Waligórski zawodowo związani są z aktorstwem. Ona, urodzona 5 stycznia 1981 roku w Jędrzejowie, ukończyła w 2007 roku Wydział Aktorski ówczesnej PWST w Krakowie – Filię we Wrocławiu. Szeroka publiczność pokochała ją między innymi za rolę Wioletki w „Ranczu”, a aktorka do dziś pozostaje aktywna zawodowo. Mateusz, urodzony w 1987 roku, w 2010 roku ukończył Wydział Aktorski Akademii Teatralnej w Warszawie. Ich wspólny dom jest jednak przestrzenią, w której role zawodowe schodzą na dalszy plan.

Zielona oaza w samym sercu Mokotowa. Wszystko zaczęło się od niepozornego drzewka

Pierwsze zaskoczenie pojawia się jeszcze zanim Rafał Kowalski na dobre rozpocznie zwiedzanie domu gospodarzy. Zieleń wokół sprawia, że trudno uwierzyć, iż wciąż jesteśmy w jednej z centralnych dzielnic stolicy.

Kiedy Magdalena i Mateusz witają go na miejscu, wzrok szybko przyciąga ogród. Szczególnie jedno z rosnących w nim drzew. "To ta mirabelka w środku miasta, dobrze mówię?" – pyta reporter.

Okazuje się, że mirabelka nie była pierwotnie planowana. Historia drzewa zaczyna się od zakupów Magdaleny w Kazimierzu Dolnym i rośliny, która miała wyglądać zupełnie inaczej.

"Pierwszą rzeczą, którą kupiłam, to swojego domu, było drzewo, taki migdałowiec na rynku w Kazimierzu Dolnym. I jak to bywa, takie krzewy są szczepione na czymś. I był właśnie szczepiony na tej mirabelce. I przez bardzo wiele lat rósł sobie tutaj na tym ogródku ten piękny migdałowiec. Kwitł pięknie. Wyglądało to obłędnie, ale w którymś momencie mirabelka wygrała i mamy mirabelkę" – opowiada Magdalena.

• TYLKO W VIVIE! Lisieccy-Waligórscy rządzą w polskich serialach, ale ich syn nie chce być aktorem. Ma bardzo konkretny powód

Magdalena zawsze wiedziała, że chce mieszkać na Mokotowie. „To będzie nasze miejsce na Ziemi”

Dla Magdaleny Waligórskiej-Lisieckiej wybór Mokotowa nie był przypadkowy. Aktorka nie pochodzi z Warszawy, ale kiedy zdecydowała, że to właśnie w stolicy chce rozwijać swoją zawodową przyszłość, szybko znalazła dzielnicę, z którą poczuła szczególną więź.

"Zawsze chciałam mieszkać na Mokotowie. Ja jestem przyjezdna, a Mateusz jest stąd. [...] Wiedziałam, że chcę pracować, mieszkać w Warszawie, bo tu jest praca dla aktorów. Zakochałam się w Mokotowie i zawsze wiedziałam, że to będzie nasze miejsce na Ziemi" – przyznaje.

Zanim jednak znaleźli swoje miejsce, trzeba było ustalić jeszcze jeden szczegół. Mokotów Mokotowowi nierówny, a każde z nich miało swoją wizję najlepszego adresu.

"Trwały dyskusje właśnie, w którym mieszkaniu mamy zamieszkać. Czy na górnym, czy na dolnym" – wspomina Magdalena. Okazuje się, że para mieszka w tym miejscu już 12 lat.

Ogródek stał się królestwem ich dzieci. Było boisko, domek, a nawet prywatna górka ze śniegu

Posiadanie własnego kawałka zieleni nabrało zupełnie nowego znaczenia, kiedy w domu pojawiły się dzieci. Rafał Kowalski zwraca uwagę, że taka przestrzeń daje im możliwość spędzania czasu na zewnątrz bez konieczności dalekiego wyjeżdżania z miasta.

"No to przepięknie. To jest też takie piękne miejsce, skoro macie swój ogródek, żeby dzieciaki, jakie miały się gdzie wybiegać. Są bardzo szczęśliwe w tym miejscu?" – pyta.

Magdalena nie ma wątpliwości" "Tak, tak, tak, stanowczo. To jest tak w ogóle zielona przestrzeń dookoła, a jednocześnie dużo bardzo takiej infrastruktury, szkół, boisk, placów zabaw, ale rzeczywiście mamy ten swój kawałek. Tutaj Natalcia ma swój domek. [...] Kiedyś bywało tu boisko piłkarskie rozkładane."

Ogródek zmieniał więc funkcję wraz z kolejnymi pomysłami dzieci. Raz był miejscem zabaw, innym razem boiskiem. A kiedy Warszawę przykryła odpowiednio gruba warstwa śniegu, Mateusz postanowił pójść o krok dalej.

"Raz nawet zimą górkę usypałem dzieciakom do zjeżdżania ze śniegu. Była wyjątkowa zima, gdzie był śnieg. [...] Bałwan stoi zawsze na tarasie. Zresztą na tarasie, który własnoręcznie zbudowałem" – zdradza.

Wzmianka o własnoręcznie wykonanym tarasie szybko zwraca uwagę reportera. Nie każdy aktor po powrocie ze spektaklu czy planu filmowego chwyta przecież za narzędzia.

"A to jest taki talent od urodzenia, czy stwierdziłeś: sprawdzę się?" – dopytuje Rafał Kowalski.

Odpowiedź Mateusza okazuje się zaskakująca: "Nie, ja po prostu w pewnym momencie życia, gdzieś tam mając lat 20, uznałem, że nic nie potrafię, więc odpaliłem YouTube i zacząłem się wszystkiego uczyć. To był taki czas, kiedy pierwszy raz pojechałem na biwak, pod namiot samemu i też uznałem, że nauczę się budować domy. Domu jeszcze nie zbudowałem, ale chociażby taras jest."

Magdalena szybko daje do zrozumienia, że taras to nie jedyny przykład. "Wszystkie remonty w domu to jest Mateusz. Łazienka ostatnio była remontowana" – zaznacza.

• TYLKO W VIVIE! Gwiazda „Rancza” długo miała z tyłu głowy jedną obawę. Wszystko zmieniła rola jej przyszłego męża

Całą wizytę w domu Magdaleny i Mateusza Lisieckich-Waligórskich obejrzysz na naszym kanale na YouTube. Zapraszamy!

„Meltdown” buduje międzynarodową pozycję

Są filmy, które od pierwszego festiwalowego pokazu zdradzają ambicję wyjścia poza jeden sezon i jedną widownię. „Meltdown”, drugi pełnometrażowy film Manueli Martelli, należy właśnie do tej kategorii. Jego światowa premiera odbyła się w Cannes, w sekcji Un Certain Regard, a kolejnym ważnym przystankiem były Nowe Horyzonty oraz pokaz na festiwalu w San Sebastian. Już na tym etapie było jasne, że Martelli nie interesuje kino łatwe ani efektowne w oczywisty sposób. Zamiast tego proponuje chłodną, precyzyjną formę, która powoli buduje napięcie i pozostawia widza z poczuciem niepokoju.

Festiwalowa droga okazała się jednak dopiero początkiem. Chile wybrało „Meltdown” jako swojego reprezentanta w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego Oscarów 2027. W krajowym głosowaniu produkcja zdobyła 51 głosów, podczas gdy „Hangar rojo” otrzymało 43. Teraz przed filmem zaczyna się znacznie trudniejszy etap. Wśród konkurentów pojawiają się m.in. laureat Złotej Palmy – rumuński „Fiord” Cristiana Mungiu, belgijski „Coward” Lukasa Dhonta, japoński „All of a sudden” Ryusuke Hamaguchiego oraz austriacki „Rose” Markusa Schleinzera z główną rolą Sandry Hüller. To mocne nazwiska i tytuły, które pokazują, że oscarowy sezon dla „Meltdown” dopiero się rozpoczyna.

Zobacz też: To najbardziej osobisty film w jego karierze. Najnowsze dzieło Pedro Almodóvara niebawem w kinach!

Jakub Gierszał w Andach

Akcja filmu rozgrywa się w 1992 roku w Chile, w hotelu położonym przy ośrodku narciarskim w Andach. Dziewięcioletnia Inés poznaje tam młodą niemiecką narciarkę Hannę. Kiedy dziewczyna znika, przestrzeń, która początkowo wydaje się niemal pocztówkowa, zaczyna stopniowo zmieniać charakter. Poszukiwania prowadzą nie tylko do kolejnych pytań o samą Hannę, ale także odsłaniają napięcia zapisane w miejscu i czasie. Chile próbuje zostawić za sobą lata dyktatury, a Martelli wpisuje ten historyczny ciężar w krajobraz, ciszę i relacje między bohaterami. Im piękniejsze stają się góry, tym mocniej wybrzmiewa poczucie izolacji.