Na scenie zachwyca, jakby nic nie było w stanie jej zatrzymać. Ale kiedy gasną światła reflektorów, Monika Pikuła mierzy się z rzeczywistością, która wystawia ją na najtrudniejszą próbę. Są chwile słabości, dni, kiedy najchętniej zamknęłaby się przed całym światem. A jednak wciąż wychodzi na scenę, gra, uśmiecha się. Siłę odnajduje w rodzinie, ukochanej pracy i ludziach, których życzliwość poruszyła ją do głębi. „To wszystko musisz przejść sama”, wyznaje. A jej słowa zostają w sercu na długo.

WIDEO…

player placeholder

TYLKO W VIVIE! Monika Pikuła nie poddaje się mimo choroby. „To wszystko musisz przejść sama”. Na scenie odnajduje siłę, a wsparcie ludzi porusza ją do łez

– Bardzo Cię podziwiam za Twoje podejście. To jest niesamowite, jaką emanujesz siłą, jak się na Ciebie patrzy i słucha.  
No bo wiesz, trochę nie masz wyjścia. To znaczy, możesz załamać ręce i płakać. Ale nikt za ciebie tego nie zrobi. To wszystko musisz przejść sama. Trafiłam też na świetną panią doktor, która mi wkładała znacznik do piersi. Wbiła mi tę igłę głęboko i mówi: „Jaki on twardy”,  po czym zaraz dodała: „Ale z nami to on nie ma żadnych szans. Damy radę!”.
– Jak zareagowali Twoi koledzy aktorzy i dyrekcja teatru?
Koledzy super. Powiedziałam im, jaka jest sytuacja. Wszyscy zareagowali podobnie: „Pamiętaj, że jakbyś czegoś potrzebowała, to dawaj znać!”. Zaczęłam już się śmiać i żartować, że nie wystarczy mi roku kalendarzowego, gdybym chciała wszystkim dawać znać. A koniec końców, kiedy czujesz się nienajlepiej, to masz ochotę zostać sama. Zaciągnąć mocno żaluzje i poleżeć w łóżku. Ale oczywiście taka deklaracja była i jest strasznie miła. Co do dyrekcji, też mogłam liczyć na ogromne wsparcie i na to, że spektakle ze mną nie będą odwołane i normalnie będę mogła pracować. No i, odpukać, to się do tej pory udało. Nie musieliśmy odwoływać ani jednego spektaklu z mojego powodu. Chociaż ze mną bywało różnie. Nie będę ukrywać, że wszystko było takie proste i bezproblemowe. Były takie dni, że czułam się znacznie słabsza. Słabsza niż przeciętnie ja.
– Cały czas się zastanawiam, jak ta Monika to robi, skąd czerpie siły? Bo przecież nie możesz nagle, na przykład w trakcie spektaklu „Gdybym cię nie poznał”, „odpiąć wrotki” i powiedzieć, że teraz sobie poleżysz i odpoczniesz. Tylko po prostu jeździsz tam na tych wrotkach i nie ma zmiłuj.
Ale to bardzo dobrze, wiesz? Czy robiłaś sobie kiedyś taki eksperyment, co się dzieje, kiedy leżysz w łóżku chora i na przykład pomalujesz się, staniesz przed lustrem i spojrzysz na siebie?
– Od razu lepiej się poczuję!
No właśnie, i o to chodzi. Od razu masz mobilizację organizmu, od razu się lepiej czujesz. Jeśli siedzę w domu na kanapie, jestem rozmemłana, to automatycznie jestem trzy razy bardziej chora, rozumiesz? Pamiętam taki mem ze zdjęciem 90-letniej pani, która dawała złote rady. Powiedziała: „Niezależnie od tego, jak się czujesz, ubierz się i wyjdź do ludzi!”. I coś w tym jest.

Czytaj też: W dniu urodzin usłyszała diagnozę, która zmieniła wszystko. Tylko w VIVIE! Monika Pikuła porusza wyznaniem: „Nie jestem chora. Jestem w kłopocie”

Zobacz także:

Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Zdjęcia Zuza Krajewska /

Monika Pikuła, Viva! 22/2026


– A może to jest też taka aktorska mobilizacja do wyjścia na scenę i powiedzenie, które mówi, że jeśli aktor nie pojawi się na spektaklu, to znaczy, że umarł.
Tak, to też prawda. Każdy z nas, aktorów, który przeprowadził na sobie ten eksperyment z takiej ogólnej odpowiedzialności za zespół ludzi, za publiczność, która przyjeżdża na spektakle z całej Polski, słabo się czuł, miał gorączkę 38 stopni, a mimo to „nafutrował się” lekami przeciwbólowymi, przyszedł do teatru i zagrał. I potem cudownie lepiej się poczuł po tym wszystkim. Oczywiście my sobie zawsze żartujemy, że scena uzdrawia, ale to prawda.
– W Teatrze Współczesnym grasz też w spektaklu „Laborantka”. To dystopijna opowieść, w której o człowieku, o jego sukcesie i porażce decyduje grupa krwi. Mocno przerażająca wizja przyszłości.
Tak, to prawda. Ale wiesz, że ja z moim rakiem i tak miałabym bardzo dobry raiting, dlatego że nie mam obciążenia genetycznego.
– Czy po Twojej diagnozie inaczej podchodzisz do tego spektaklu i do Twojej roli?
Inaczej. Do wszystkich ról podchodzę troszkę inaczej, ale do „Laborantki” szczególnie. Prawie cała akcja dzieje się w świecie medycznym, a dodatkowo moja postać jest śmiertelnie chora i nie ma żadnych możliwości nic z tym zrobić. Postanawia to przekuć w jakąś misję. Ja też sobie w życiu pomyślałam, że ten cały mój coming out w social mediach to jest jakaś moja misja. Ale też miałam świadomość, że socjale to jest zawsze miecz obosieczny. Ale jeśli to moje ujawnienie choroby miałoby sprawić, że pani X pójdzie się przebadać, to to jest wielkie dobro i dlatego warto.
Chociaż muszę ci powiedzieć, że jeżeli chodzi o internet, to jestem uniesiona ilością wsparcia. Naprawdę nie zdarzył mi się ani jeden nieładny, zjadliwy, niefajny komentarz. Pojawiły się jedynie dyskusje na zasadzie, czy lepsza chemia, czy naturalne środki. Ale generalne spłynęła na mnie fala życzliwości i chciałabym tutaj bardzo za to podziękować, bo jest to piękne.

– Czy Twoje priorytety życiowe teraz się zmieniły?
Nie wiem. Jeszcze chyba muszę na to poczekać. Ale ja zawsze stawiałam na rodzinę, czyli na moich chłopaków. I to się nie zmieni. Praca też jest dla mnie bardzo ważna.

__________________________________

Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada. 

Czytaj też: TYLKO U NAS! Synowie są największym wsparciem Moniki Pikuły w walce z chorobą. Jedno pytanie szczególnie ją poruszyło

Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Zdjęcia Zuza Krajewska /

Monika Pikuła, Viva! 22/2026

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka