Miała przed sobą wymarzoną podróż na Sri Lankę, plany zawodowe i kolejny rok życia, który właśnie zaczynała. Zamiast tego, w dniu 46. urodzin, usłyszała diagnozę, która potrafi odebrać grunt pod nogami. Rak piersi. Najtrudniejsze przyszło jednak wtedy, gdy musiała powiedzieć o chorobie swoim synom. Dziś aktorka mówi o swoim „kłopocie” z rozbrajającą szczerością, nie traci poczucia humoru, wychodzi na scenę i ufa lekarzom, którzy obiecali jej: „My panią z tego wyciągniemy”. W poruszającej rozmowie z „VIVĄ!” opowiada o sile i miłości, dla której warto patrzeć w przyszłość.
WIDEO…
Tylko w VIVIE! Monika Pikuła w poruszającym wywiadzie VIVY!. Największym wsparciem są dla niej synowie
– Moniko, powiedz, proszę, na jakim etapie leczenia jesteś teraz?
Czekam na operację. Dbam o siebie, chociaż moi synowie zaczynają mi w tym „przeszkadzać”, bo niestety sezon jesienno-grypowy w pełni i obaj są przeziębieni. Za tydzień mam operację oszczędzającą piersi. Jak to powiedział pan doktor ze szpitala przy Madalińskiego: „Uda nam się zachować status quo”. Słyszałam, że tam jest znakomita chirurgia, więc nie ma się czego bać. Pewnie będę miała jakąś tam „blizenkę” na piersi, jak to określił pan doktor, niedużą. No, ale co? Trzeba się po prostu drania pozbyć. I tyle! Tych zakażonych komórek. Potem jeszcze mnie czeka radioterapia i histopatologia pooperacyjna. Tak naprawdę będę pod obserwacją onkologiczną przez najbliższe pięć lat. Minimum.
– Co spowodowało, że niedawno, w październiku otwarcie napisałaś o chorobie na swoim Instagramie? Pokazałaś się łysa. Zawsze odbierałam Cię jako osobę chroniącą swoją prywatność, niewiele było o Tobie wiadomo.
To był taki moment, że część środowiska już wiedziała, a część nie. Pomyślałam, po pierwsze, że październik to jest dobry pretekst, żeby o tym opowiedzieć. A po drugie, wiedziałam, że ta narracja wokół mnie i mojej choroby i tak już gdzieś powstaje. Pomyślałam wówczas, że wolę mieć kontrolę nad tą narracją i powiedzieć sama, jak to wygląda. W momencie, kiedy słyszysz, że ktoś ma raka, to już jest jakby… Mam wrażenie, że to już jest krzyżyk na drogę, pomódlmy się, świat się kończy. Tak mi nawet powiedział mój syn: „Mamo, jak ty mi mówisz, że masz raka, to chcę cię spytać, ile czasu nam zostało”.
– I co odpowiedziałaś synowi?
Starałam się go zrozumieć i odpowiedziałam spokojnie: „Ja cię rozumiem, synku. To ja ci teraz powiem wszystko, co wiem od lekarzy”.
Monika Pikuła, Viva! 22/2026
– Czy masz teraz wsparcie w synach?
Bardzo wierzę, że wszystko zrozumieli, bo ja jestem z nimi bardzo szczera. Opowiedziałam im wszystko dokładnie. I to chyba było dla nich za dużo. Niedawno udzieliłam wywiadu w „Dzień dobry TVN” i oglądaliśmy program razem na kanapie, a mój syn mówi: „Mamo, trochę tam podkoloryzowałaś, nie?”. Ja mówię: „Co? Co podkoloryzowałam?”. Syn: „No przecież on nie był złośliwy”. Mówię: „Dziecko! On był strasznie złośliwy, na poziomie 100 procent”.
Wtedy dotarło do mnie, że ja jednak nie powiedziałam im wszystkiego. Wydawało mi się, że jestem z nimi tak do bólu szczera, ale chyba powiedziałam im jednak okrojoną wersję. Ja to wszystko inaczej odbieram, bo mam z tyłu głowy, że towarzyszy mi niezachwiana pewność lekarzy. Kiedy rozmawiałam z onkologiem klinicznym, spojrzał mi w oczy i powiedział: „Proszę pani, my panią z tego wyciągniemy, to nie jest kwestia czy, tylko kiedy”.
– Bardzo Cię podziwiam za Twoje podejście. To jest niesamowite, jaką emanujesz siłą, jak się na Ciebie patrzy i słucha.
No bo wiesz, trochę nie masz wyjścia. To znaczy, możesz załamać ręce i płakać. Ale nikt za ciebie tego nie zrobi. To wszystko musisz przejść sama. Trafiłam też na świetną panią doktor, która mi wkładała znacznik do piersi. Wbiła mi tę igłę głęboko i mówi: „Jaki on twardy”, po czym zaraz dodała: „Ale z nami to on nie ma żadnych szans. Damy radę!”.
– Jak zareagowali Twoi koledzy aktorzy i dyrekcja teatru?
Koledzy super. Powiedziałam im, jaka jest sytuacja. Wszyscy zareagowali podobnie: „Pamiętaj, że jakbyś czegoś potrzebowała, to dawaj znać!”. Zaczęłam już się śmiać i żartować, że nie wystarczy mi roku kalendarzowego, gdybym chciała wszystkim dawać znać. A koniec końców, kiedy czujesz się nienajlepiej, to masz ochotę zostać sama. Zaciągnąć mocno żaluzje i poleżeć w łóżku. Ale oczywiście taka deklaracja była i jest strasznie miła. Co do dyrekcji, też mogłam liczyć na ogromne wsparcie i na to, że spektakle ze mną nie będą odwołane i normalnie będę mogła pracować. No i, odpukać, to się do tej pory udało. Nie musieliśmy odwoływać ani jednego spektaklu z mojego powodu. Chociaż ze mną bywało różnie. Nie będę ukrywać, że wszystko było takie proste i bezproblemowe. Były takie dni, że czułam się znacznie słabsza. Słabsza niż przeciętnie ja.
Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada.
__________________________________
Rozmawiała Ewa Wojciechowska
Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka