„Nie jestem chora. Jestem w kłopocie”, mówi o sobie aktorka Monika Pikuła, bo kłopot można szybko rozwiązać. Ogoliła głowę na łyso do roli? Tak, życiowej roli. Nie płacze i nie rozpacza. Idzie do przodu, pracuje i zdrowieje każdego dnia. Bo ma powody. Co najmniej dwa.
I jeszcze… cały świat, który na nią czeka.
WIDEO…
Monika Pikuła w poruszającym wywiadzie VIVY!
– Cofnijmy się do kwietnia tego roku. Masz 45 lat, jesteś aktorką, mamą dwóch synów. I właśnie kupiłaś bilet na wymarzone wakacje na Sri Lance. Ale przed wylotem umawiasz się na zwykłe, profilaktyczne badania.
Tak. I dokładnie w dniu moich 46. urodzin, 22 kwietnia odebrałam wyniki. Pani doktor tylko spojrzała na mnie smutnym wzrokiem i powiedziała, że mam iść piętro wyżej. Wiedziałam już, że jest źle. Zerknęłam na wynik, a tam – trójujemny, agresywny, w 100 procentach złośliwy rak piersi drugiego stopnia. Piętro wyżej przyjmują chirurdzy onkologiczni, ale było późne popołudnie i lekarza już nie było. Wizytę miałam dopiero po kilku dniach. Wyszłam z tego szpitala, zupełnie nie wiedząc, co jest grane, bo rzeczywiście ten wypis był tak szokujący. Wiesz, zaczynasz się zastanawiać: Co teraz będzie? Co się dzieje? Umieram, nie umieram?
– Takie miałaś urodziny?
Tak naprawdę nie ma dobrego dnia na dowiedzenie się o takiej rzeczy. A z drugiej strony powiem ci, że zwykle w ten dzień spływa na ciebie taki ogrom dobra i życzliwości. Oczywiście wtedy jeszcze nikomu nie powiedziałam o tej diagnozie. Jednemu koledze się wysypałam i wypłakałam się do słuchawki, bo, głupi, zadzwonił. A przecież wystarczyło nie odebrać tego telefonu, prawda? Ale poza tym tego dnia spłynęła na mnie lawina dobrych wiadomości, uśmiechów i życzeń stu lat. A ja miałam taką myśl: Nie wiem, na czym ja stoję w ogóle? Byłam bardzo niespokojna i rozchwiana.
– Co usłyszałaś od lekarza?
Gdy spotkałam się z panem doktorem, sprawy potoczyły się lawinowo. Kolejny raz mnie zbadał i powiedział: „Witamy na oddziale”, założył mi od razu kartę DiLO. Wydrukował mi plik skierowań na rozliczne badania, a ja tylko zapytałam go resztką sił: „Bo ja, panie doktorze, mam właśnie bilety na Sri Lankę i czy ja mogę polecieć?”. Spojrzał na mnie i powiedział, że jeżeli wyrobię się ze wszystkimi badaniami do czasu wyjazdu, to mogę lecieć, bo i tak będziemy czekać na wyniki biopsji.
Monika Pikuła, Viva! 22/2026
– Czyli Ty się czułaś na tyle dobrze, żeby polecieć w tak daleką podróż?
Tak, absolutnie czułam się świetnie i bardzo chciałam polecieć na te wakacje. I było warto! To były nasze pierwsze w życiu wakacje tylko we dwie, z moją siostrą.
– Pewnie pobyt w tak pięknym miejscu dał Ci siłę do tej walki. Nazywasz to walką?
Na początku mówiłam „walka”, ale z czasem zaczęłam mówić, że trzeba się pozbyć problemu. Różnie. Psychologowie zaczynają się brać za to słownictwo. Nie mówi się „czas na bycie chorym”, tylko „czas na zdrowienie”. Bardzo ładne są te odwrócenia. Tylko jak jestem na oddziale onkologicznym, to myślę sobie: Kurde, ci niektórzy ludzie to tam naprawdę toczą wielką walkę, wiesz?
– Wiem… Słyszałam też, że nie używasz sformułowania „jestem chora”, tylko „jestem w kłopocie”, bo tak powiedziała do Ciebie jedna z pacjentek na oddziale: „Taka młoda, a już w kłopocie”.
Tak, i bardzo mi się to spodobało. Bo masz kłopot i trzeba go po prostu rozwiązać. Bycie chorą kojarzy mi się z tym, że musisz leżeć w łóżku, podają ci zupkę, coś cię boli. A rak nie boli. To jest najbardziej przebiegłe. Jak cię coś boli, idziesz od razu do lekarza i próbujesz się pozbyć tego kłopotu. Natomiast mnie nic nie bolało, ja byłam całkowicie zdrowa. Poszłam po prostu na profilaktyczne badania, bo jestem odpowiedzialną obywatelką.
– I zdrowo żyjesz, zdrowo się odżywiasz, uprawiasz sport.
Tak, absolutnie! Ale jakby się okazało, że to nie wystarczy i nie wszystko jest super.
– Domyślam się, że miałaś wtedy miliardy myśli, uczuć, emocji. Nie chciałaś chemioterapii. Napisałaś na Instagramie: „Myślisz, że Ciebie to nie dotyczy, ja też tak myślałam”.
Nie pamiętam, czy myślałam: Dlaczego ja? No bo z drugiej strony, dlaczego nie? Rzeczywiście zawsze dbałam o siebie, ale też nie mam złudzeń, że towarzyszy mi w życiu stres. Czy raczej towarzyszył. Myślę, że zwłaszcza ten przewlekły stres to jest chyba taki największy muchomor sromotnikowy naszych czasów.
Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada.
__________________________________
Rozmawiała Ewa Wojciechowska
Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka