Są chwile, kiedy życie każe przewartościować wszystko, co dotąd wydawało się oczywiste. Kiedy przyszłość staje się wielkim znakiem zapytania, a najprostsze marzenia nabierają niezwykłej mocy. Monika Pikuła wie dziś, jak wiele znaczy nadzieja. „Gdzie będę za rok?” – pyta. W poruszającej rozmowie z VIVĄ! aktorka odsłania swoje najgłębsze emocje, mówi o miłości do rodziny i zdradza, czego najbardziej pragnie od losu. Jej słowa chwytają za serce. Bo czasem największym marzeniem wcale nie jest zdobywanie świata, lecz możliwość, by nadal cieszyć się nim na własnych zasadach.

WIDEO…

player placeholder

TYLKO W VIVIE! Monika Pikuła z nadzieją patrzy w przyszłość. Opowiedziała o swoich marzeniach i o tym, czego dziś najbardziej pragnie

– Czy Twoje priorytety życiowe teraz się zmieniły?
Nie wiem. Jeszcze chyba muszę na to poczekać. Ale ja zawsze stawiałam na rodzinę, czyli na moich chłopaków. I to się nie zmieni. Praca też jest dla mnie bardzo ważna.

– Pracujesz nie tylko w teatrze, ale też w filmach, serialach i dubbingu. Czy jako młoda studentka tak sobie wyobrażałaś swoją karierę aktorską? Czy jesteś spełniona w zawodzie? Czy czekasz na jakąś rolę?
Nigdy nie miałam wielkich oczekiwań co do ról. Zawsze mi się wydawało, że najfajniej jest po prostu dostawać te jak najbardziej ciekawe i różnorodne. I to mi się udało! Gram fajne i bardzo różne role i to jest cudowne. Mam repertuar od Sasa do lasa (śmiech). Od spektakli komediowych po dramatyczne, od ról, gdzie gram śmiertelnie chorą, do dziewczyny, która na przestrzeni jednego spektaklu musi pokazać całe swoje życie. Myślę, że najfajniej w tym zawodzie jest wtedy, gdy jest ciekawie. Ja mam.

Zobacz także:

Czytaj też: Na scenie zachwyca, w życiu mierzy się z trudną próbą. TYLKO W VIVIE! Monika Pikuła o niezwykłej sile: „Jestem uniesiona ilością wsparcia”
– A co Cię w tym dubbingu kręci?
Dubbing zaczął się przypadkiem. Nigdy wcześniej nie myślałam o tej stronie tego zawodu. A okazało się, że ktoś mnie polecił, i kiedy przyszłam na casting, to zatrybiło. A potem, jak już wejdziesz w te buty, to już się toczy. I tak zaczęłam grać, chociaż nie spodziewałam się, że się w tym odnajdę. I te początki wcale nie były jakieś takie super, przynajmniej z mojego punktu widzenia.
– Ale jesteś wymagająca!
Ja tak, w stosunku do siebie bardzo! Miałam wrażenie, że nie czytam najlepiej. Ale teraz, po latach, to już jest kompletnie co innego. Bardzo lubię te zabawy dźwiękami, wydobywanie ich z siebie. Teraz właśnie wchodzi do kin film, w którym dubbingowałam jedną z ról „Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna”. Nie powiem którą. Ciekawa jestem, czy ktoś rozpozna. Jak postanowiłam zostać aktorką, zdecydowanie na pierwszym miejscu był dla mnie teatr. 
– I trochę nagród się posypało na początku Twojej kariery teatralnej, prawda?
No nie, bez przesady!
– Były dwie. Nagroda im. Tadeusza Łomnickiego w 2005 za osiągnięcia teatralne w dwa lata po ukończeniu Akademii Teatralnej w Warszawie, a w 2007 wyróżnienie za rolę Zosi w spektaklu „Wagon” Teatru Współczesnego w Warszawie na XI Ogólnopolskim Festiwalu Komedii 2007 w Tarnowie. Jesteś zbyt skromna.
No, może jestem. Dziękuję!

Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Zdjęcia Zuza Krajewska /

Monika Pikuła, Viva! 22/2026

– Zacytuję teraz jeden z postów z Twojego Instagrama: „Niby nic się nie zmieniło, ale włosów brak. Wstaję, jem, jak mogę, to ćwiczę, uczę się francuskiego, gotuję, sprzątam, pracuję. W weekend gram spektakle. Z włosami. Moimi. Ciekawe, gdzie będę za rok?”.
To mnie najbardziej ciekawi, powiem szczerze. Nawet pani psychoonkolog mówiła mi, że czas leczenia to jedno, a potem dopiero zaczyna się jazda. Niby na razie to koniec, a potem do widzenia, zobaczymy się za rok. Gdzie będę za rok? Wszystko zależy, jakie będą wyniki histopatologii pooperacyjnej. Oczywiście jestem bardzo dobrej myśli. I mam bardzo dobre rokowania, więc jest spora szansa, że otrzymam jakiś miły wypis typu „brak aktywnych komórek rakowych”. Ale mam też z tyłu głowy: A co, jeśli nie?
– Nie, moja droga! Tak nie zakończymy tej rozmowy! Na pewno nie. Nie patrzmy tylko w perspektywie roku. Podczas rozmów o pracę pada często takie pytanie: Gdzie Pani widzi siebie za 5, 10 lat?
Mam poczucie, że nie potrzebuję jakichś wielkich zmian w życiu. Mam tylko marzenia o podróżach. Jest tyle miejsc, których jeszcze nie widziałam, których nie posmakowałam, nie powąchałam. Chciałabym mieć na to pieniądze i czas. Tego bym dla siebie pragnęła. A w lutym zaczynamy próby do nowego spektaklu „Niebiosa” w reżyserii Ani Wieczur. Świetny tekst, więc trzymaj kciuki.
– To życzę Ci jak najwięcej podróży i trzymam kciuki za premierę! 

Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada. 

__________________________________

Rozmawiała Ewa Wojciechowska

Czytaj też: W dniu urodzin usłyszała diagnozę, która zmieniła wszystko. Tylko w VIVIE! Monika Pikuła porusza wyznaniem: „Nie jestem chora. Jestem w kłopocie”

 

Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Zdjęcia Zuza Krajewska /

Monika Pikuła, Viva! 22/2026

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka