Od wielu lat mieszka z synem w Los Angeles, choć mówi, że jej dom jest również w Polsce. Czuje, że być może zbliża się w jej życiu czas zmian. Jakich…? O ukochanym synu, życiu w Mieście Aniołów, które kocha, kiedy pada deszcz, szukaniu nowego miejsca Alicja Bachleda-Curuś opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
 

WIDEO…

player placeholder

TYLKO W VIVIE! Alicja Bachleda-Curuś o kulisach wyjazdu do USA 

[...] Ta dziewczyna, która siedzi przede mną na jasnej beżowej kanapie, w niebieskiej bluzie z kapturem, z włosami związanymi w kucyk i pijąca poranną kawę z ulubionego kubka z polskiej manufaktury w Bolesławcu, właśnie odwiozła syna do szkoły i jest gotowa do rozmowy o ważnych dla niej osobach, miejscach, wydarzeniach, planach, może nie na kolejne 10 lat, ale na najbliższą przyszłość i na wspomnienia. Podczas tegorocznego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego BellaTofifest, poświęconego aktorkom grającym w filmach Andrzeja Wajdy, Alicja, która zagrała Zosię w „Panu Tadeuszu” w 1999 roku, wyznała: „Gdy zapytałam Andrzeja Wajdę, co sądzi o moim wyjeździe do Stanów i o zdawaniu do szkoły aktorskiej w Nowym Jorku, dał mi błogosławieństwo, zielone światło. Jestem mu za to bardzo wdzięczna”.

– Wiele lat temu Twoi rodzice nie powstrzymali Cię przed wyjazdem do Nowego Jorku.
To prawda. Oni wiedzieli, że studiowanie w szkole aktorskiej Lee Strasberga jest moim wielkim marzeniem i następstwem kroków, jakie wcześniej w życiu podjęłam. Nie powstrzymywali mnie, bo wiedzieli, że jestem na tyle odpowiedzialna, że sobie poradzę i po prostu mi zaufali.

Zobacz także:

– Dwadzieścia cztery lata temu pojechałaś w wielki świat szukać… no właśnie czego?
W jakimś stopniu mój wyjazd do Stanów spowodowany był chęcią ucieczki od ogromnego, będącego dla mnie ciężarem zainteresowania, jakie wybuchło po premierze „Pana Tadeusza”. Chciałam uchronić od tego i siebie, i swoją rodzinę. To były początki zawodu paparazzi. To, do czego posuwali się fotoreporterzy pragnący zrobić mi zdjęcia, było niebywałe. Siedzieli na drzewach, gonili mnie, gdy chciałam wsiąść do pociągu. Miałam wtedy 14 lat i nie rozumiałam, dlaczego tak za mną biegają. Czułam się jak na polowaniu. Główną motywacją wyjazdu była jednak chęć nauki i sprostania wyzwaniu. Wtedy nie zakładałam, że zostanę w Stanach na tak długo. Ale wraz z premierą filmu „Trade” otworzyły się przede mną drzwi do świata filmu. A gdy urodził się mój syn, Los Angeles stało się domem, swoistym punktem ciężkości, choć zawsze myśląc o tym mieście, towarzyszy mi poczucie tymczasowości.  Gdybyś mnie zapytała, z jakim miejscem wiążę moją tożsamość, odpowiedziałabym, że z Polską.

– Po tylu latach czujesz się w Los Angeles obco?
Nie. Pracowałam w wielu państwach na świecie i w każdym miejscu było mi dobrze. Los rzucił mnie jednak tu, do Kalifornii... [...]

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026


 

– Jak wtedy, na początku, wyobrażałaś sobie życie w Kalifornii?
Byłam wychowana na amerykańskich filmach, gdzie Kalifornia jawiła się niczym raj. Było kolorowo, ludzie byli przyjaźni i całymi dniami jeździli na wrotkach po rozgrzanych słońcem bulwarach (śmiech). Gdy jednak przeniosłam się z Nowego Jorku do filii szkoły w Los Angeles, mogłam zmierzyć się z tym wyobrażeniem. Najbardziej zaskoczyła mnie powierzchowność pierwszych relacji międzyludzkich. Myślałam, że gdy ktoś mnie pyta, jak się mam, to jest ciekaw, jak się czuję. Dziwiłam się więc, że tak naprawdę nikt nie był zainteresowany moją odpowiedzią. I wtedy, choć lubiłam samotność, czasem chciałam się komuś wygadać.

– Byłaś sama w wielkich, obcych miastach, najpierw Nowym Jorku, potem w Los Angeles, daleko od rodziny, od domu. Mimo to czułaś się tu bezpiecznie?
W Nowym Jorku nie przeszkadzało mi, że mieszkam w pokoiku kota. Tak, tak, naprawdę kot był głównym lokatorem i niechętnie zgodził się go ze mną dzielić (śmiech).  W Los Angeles z kolei drzwi do mojej kawalerki wychodziły prosto na ruchliwą ulicę. To był właściwie mały pokoik z aneksem kuchennym, mieściła się tam tylko rozkładana kanapa, a w rogu stał stary telewizor z magnetowidem, na którym oglądałam ulubione filmy z kaset VHS. Byłam szczęśliwa, że mam cztery kąty, w miejscu, w którym mogę robić to, co kocham, że nie dostrzegałam żadnych niedogodności. 

Czytaj też: Glenn Close odebrała Oscara po ponad 40 latach. Wyznała bolesną prawdę o dorastaniu w sekcie i wzruszyła słowami o córce

Za pomoc w realizacji  sesji dziękujemy  Aries Hotel&SPA Zakopane

Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada. 

__________________________________

 

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026

 

Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 22/2026?

Monika Pikuła: Nie płacze i nie rozpacza. Idzie do przodu, pracuje i zdrowieje. Powiedzieć o niej „dzielna” to za mało! 

Monika Pikuła, Viva! 22/2026
Monika Pikuła, Viva! 22/2026 / Zdjęcia Zuza Krajewska
 
Rodzina Jolie-Pitt od zawsze budzi ogromne zainteresowanie i emocje.  

Krzysztof Gospodarek: Pierwsza tak szczera rozmowa o matce, jaką była Violetta Villas.

 

Krzysztof Gospodarek, Viva! 22/2026
Krzysztof Gospodarek, Viva! 22/2026 / Zdjęcia Rafał Masłow

Austenmania: Za co ludzie na całym świecie kochają wciąż Jane Austin?  

Podróże Luksusowe wieżowce i biedne dzielnice. Pałace i dziwne zaułki – Seul łączy przeszłość z przyszłością. 
      
MODA: Biżuteria, która skrzy niczym płatki śniegu. Dodatki z kożuszkowym wykończeniem miękkie jak śnieżny puch. 

URODA: Idealny podkład: jak zadbać o naturalny blask i efekt nieskazitelnej skóry.  

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka