Wyruszyła do Ameryki, by spełnić marzenie o aktorstwie. Nie przypuszczała wtedy, że zostanie tam na tyle lat. Dziś Alicja Bachleda-Curuś z sentymentem wspomina początki swojej drogi, ale coraz śmielej dopuszcza myśl o zmianach. Co mogłoby skłonić ją do opuszczenia Los Angeles? W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! aktorka opowiada o niezwykłej więzi z rodzicami, planach na przyszłość i miejscach, do których zawsze chce wracać. „Chciałabym być częściej bliżej rodziców” – przyznaje.

WIDEO…

player placeholder

TYLKO W VIVIE! Alicja Bachleda-Curuś nie wyklucza wyprowadzki z Los Angeles. Mówi o swojej przyszłości

– Wiele lat temu Twoi rodzice nie powstrzymali Cię przed wyjazdem do Nowego Jorku.
To prawda. Oni wiedzieli, że studiowanie w szkole aktorskiej Lee Strasberga jest moim wielkim marzeniem i następstwem kroków, jakie wcześniej w życiu podjęłam. Nie powstrzymywali mnie, bo wiedzieli, że jestem na tyle odpowiedzialna, że sobie poradzę i po prostu mi zaufali.

– Dwadzieścia cztery lata temu pojechałaś w wielki świat szukać… no właśnie czego?
W jakimś stopniu mój wyjazd do Stanów spowodowany był chęcią ucieczki od ogromnego, będącego dla mnie ciężarem zainteresowania, jakie wybuchło po premierze „Pana Tadeusza”. Chciałam uchronić od tego i siebie, i swoją rodzinę. To były początki zawodu paparazzi. To, do czego posuwali się fotoreporterzy pragnący zrobić mi zdjęcia, było niebywałe. Siedzieli na drzewach, gonili mnie, gdy chciałam wsiąść do pociągu. Miałam wtedy 14 lat i nie rozumiałam, dlaczego tak za mną biegają. Czułam się jak na polowaniu.
Główną motywacją wyjazdu była jednak chęć nauki i sprostania wyzwaniu. Wtedy nie zakładałam, że zostanę w Stanach na tak długo. Ale wraz z premierą filmu „Trade” otworzyły się przede mną drzwi do świata filmu. A gdy urodził się mój syn, Los Angeles stało się domem, swoistym punktem ciężkości, choć zawsze myśląc o tym mieście, towarzyszy mi poczucie tymczasowości.
Gdybyś mnie zapytała, z jakim miejscem wiążę moją tożsamość, odpowiedziałabym, że z Polską.

Zobacz także:

– Po tylu latach czujesz się w Los Angeles obco?
Nie. Pracowałam w wielu państwach na świecie i w każdym miejscu było mi dobrze. Los rzucił mnie jednak tu, do Kalifornii...

– Wyprowadziłabyś się kiedykolwiek z Miasta Aniołów?
Gdyby tak miało się wydarzyć, to na pewno będę tu wracać, bo przez ten czas zdążyłam przyzwyczaić się do przestrzeni, jaką daje to miasto. I nie chodzi mi tylko o taką terytorialną, choć faktycznie odległości sprawiają, że większość dnia spędza się w samochodzie. Czasem nawet do zwykłego spotkania na kawę z koleżanką z Santa Monica trzeba dodać przynajmniej godzinę na dojazd w jedną stronę. A jednak Los Angeles ma przede wszystkim przestrzeń dla myśli, dla możliwości próbowania nowych rzeczy, spełniania pragnień. Wręcz zaraźliwa jest energia ludzi, którzy przyjeżdżają tutaj za marzeniami. Jest w nich dużo nadziei, wigoru, które udzielają się innym. Ostatnio pojawiło się tu wielu artystów ze Wschodniego Wybrzeża, którzy szukają inspiracji i natchnienia, bo w zmieniającym się w szaleńczym tempie Nowym Jorku już go nie znajdują. No i przyroda. Nie ma drugiego takiego miejsca na świecie jak Los Angeles i myślę, że będę wracać tu zawsze, nawet jeśli moje życie zaprowadzi mnie gdzie indziej.

Czytaj też: Otwiera nowy rozdział w karierze. Tylko w VIVIE! Alicja Bachleda-Curuś zdradza zawodowe plany: „Dopiero zaczynam”

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026

– Wiesz już, gdzie to „gdzie indziej” może być?
Jeszcze nie. Być może będzie się to wiązać z miejscem studiów Henia, być może z moją pracą? Ale na pewno chciałabym być częściej bliżej rodziców.

– Jesteś z nimi bardzo związana?
Kontaktujemy się codziennie i to podtrzymuje naszą bliskość. Na przykład mamy z tatą taki rytuał, że codziennie dzwonimy do siebie, odświeżamy swój język hiszpański i rozwiązujemy razem hiszpańskie krzyżówki. Ten stały kontakt z nimi, z polskimi znajomymi, bywanie w Polsce kilka razy do roku, przynajmniej na wakacje i święta, powoduje, że czuję, że nigdy z niej naprawdę nie wyjechałam. Na początku mojego pobytu w Stanach Zjednoczonych, podczas nauki w Lee Strasberg Theatre & Film Institute co miesiąc latałam na plan serialu „Na dobre i na złe”, by nie tracić kontaktu z polską publicznością. 

– Miewałaś kryzysy, chęć rzucenia wszystkiego i powrotu do domu?
Zdarzało się, ale to nigdy nie trwało długo.

– Jak wtedy, na początku, wyobrażałaś sobie życie w Kalifornii?
Byłam wychowana na amerykańskich filmach, gdzie Kalifornia jawiła się niczym raj. Było kolorowo, ludzie byli przyjaźni i całymi dniami jeździli na wrotkach po rozgrzanych słońcem bulwarach (śmiech). Gdy jednak przeniosłam się z Nowego Jorku do filii szkoły w Los Angeles, mogłam zmierzyć się z tym wyobrażeniem. Najbardziej zaskoczyła mnie powierzchowność pierwszych relacji międzyludzkich. Myślałam, że gdy ktoś mnie pyta, jak się mam, to jest ciekaw, jak się czuję. Dziwiłam się więc, że tak naprawdę nikt nie był zainteresowany moją odpowiedzią. I wtedy, choć lubiłam samotność, czasem chciałam się komuś wygadać. [...]

– Zastanawiasz się czasem, co będziesz robić za 10 lat?
Nie wybiegam tak daleko w przyszłość, ale oczywiście zastanawiam się, co czeka mnie w najbliższym czasie. Ufam losowi, że postawi przede mną drogowskazy... a na wiele więcej nie mamy wpływu. 

 Czytaj też: Violetta Villas nie miała łatwego dzieciństwa. TYLKO W VIVIE! syn opowiedział o surowych metodach jej ojca 

__________________________________

Za pomoc w realizacji  sesji dziękujemy  Aries Hotel&SPA Zakopane

Cały wywiad znajdziesz w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 19 listopada. 

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka
Zdjęcia Dorota Szulc /

Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 22/2026 okładka