Norweska rodzina królewska przekazała smutną wiadomość. Księżniczka Astrid, starsza siostra króla Haralda, nie żyje. Miała 94 lata i, jak podano, odeszła zaledwie dwa dni po pogrzebie brata. Jej życie naznaczyły wojna, służba monarchii i miłość, dla której była gotowa zrezygnować z dotychczasowego tytułu.
WIDEO…
Księżniczka Astrid nie żyje. Pałac Królewski przekazał wiadomość
Nie żyje księżniczka Astrid. Informację o jej śmierci przekazał norweski Pałac Królewski. Starsza siostra króla Norwegii Haralda zmarła w piątek. Miała 94 lata. Wiadomość nadeszła w szczególnym dla rodziny momencie — księżniczka odeszła dwa dni po pogrzebie brata.
Pałac poinformował o reakcji monarchy na jej śmierć w krótkim komunikacie.
„Jego Wysokość Król z wielkim smutkiem przyjął wiadomość o śmierci księżniczki Astrid” — przekazał norweski Pałac Królewski.
Decyzją króla Haakona flagi na balkonie Pałacu zostały opuszczone do połowy masztu. W przekazanych materiałach nie wskazano miejsca, w którym zmarła księżniczka Astrid.
Za lakoniczną informacją o jej odejściu kryje się jednak historia kobiety, której życie przez dziesięciolecia było związane z norweską monarchią. Była córką przyszłego króla, siostrą króla, pełniła obowiązki pierwszej damy, a jej prywatne decyzje przed laty wywoływały w Norwegii ogromne emocje.
Kim była księżniczka Astrid? Jej dzieciństwo przerwała wojna
Astrid Maud Ingeborg urodziła się 12 lutego 1932 r. Była drugą córką duńskiego księcia Olafa oraz szwedzkiej księżniczki koronnej Marty. Razem ze starszą siostrą i bratem dorastała w arystokratycznej posiadłości w Skaugum.
Spokojne dzieciństwo nie trwało jednak długo. W 1940 r. Niemcy zaatakowały Norwegię. Księżna Marta wraz z dziećmi uciekła pociągiem z Oslo. Rodzina początkowo znalazła schronienie w Szwecji, ale ostatecznie skorzystała z zaproszenia prezydenta USA Franklina Roosevelta.
Astrid wraz z siostrą Ragnhildą i bratem Haraldem okres II wojny światowej spędziła za oceanem. Początkowo rodzina mieszkała w Białym Domu wraz z rodziną amerykańskiego prezydenta, a później przeniosła się na obrzeża Waszyngtonu.
Jedna z najważniejszych wiadomości tamtych czasów dotarła do Astrid, gdy była jeszcze dzieckiem. 8 maja 1945 r. odrabiała lekcje i usłyszała w radiu informację o kapitulacji Niemiec. Po latach wspominała ten moment:
„Byłam podekscytowana. Poderwałam się od stołu i pobiegłam do mamy i rodzeństwa. Nie wysłuchałam całego oficjalnego komunikatu”.
Niedługo później rodzina mogła powrócić do Norwegii. Na księżną Martę i jej dzieci w porcie w Oslo czekały tłumy. Dla Astrid powrót nie oznaczał jednak początku całkowicie spokojnego życia.
Po śmierci matki przejęła ważną rolę na królewskim dworze
W 1954 r. zmarła matka Astrid. Według źródła księżniczka koronna Marta zmarła na wirusowe zapalenie wątroby, którym zaraziła się podczas transfuzji krwi. Śmierć matki była ciosem dla rodziny, a przed Astrid stanęły nowe obowiązki.
21 września 1957 r. jej ojciec objął tron Norwegii i przyjął imię Olaf V. Starsza siostra Astrid, Ragnhilda, wcześniej wyszła za mąż za przedsiębiorcę Erlinga Lorentzena i po ślubie wyjechała do Brazylii. W rezultacie Astrid została formalnie pierwszą damą na dworze króla.
Jej życie nie ograniczało się jednak wyłącznie do obowiązków reprezentacyjnych. Studiowała ekonomię i historię polityczną na Uniwersytecie w Oksfordzie. Uczyła się również projektowania strojów oraz zdobywała umiejętności związane z wytwarzaniem ceramiki.
Jedną z jej pasji było także żeglarstwo. Księżniczka wielokrotnie wypływała na międzynarodowe wody, odwiedzała jachtem USA i zdobywała tytuły na regatach. To właśnie żeglarstwo pośrednio doprowadziło ją do człowieka, dla którego była gotowa zmienić swoje życie.
Miłość księżniczki Astrid wywołała burzę. Ślub stał się głośnym wydarzeniem
Na jednym z jachtów pojawiał się Johan Martin Ferner — żeglarz, przedsiębiorca i medalista, który jeden z medali zdobył podczas igrzysk olimpijskich w Helsinkach w 1952 r. Między nim a Astrid narodziło się uczucie.
Problem polegał na tym, że Ferner miał za sobą małżeństwo. W 1953 r. poślubił artystkę Ingeborg „Bitte” Hesselberg-Meyer, jednak ich związek przetrwał niespełna trzy lata i zakończył się rozwodem.
Kiedy w listopadzie 1960 r. oficjalnie poinformowano o zaręczynach księżniczki Astrid i Johana Fernera, w Norwegii pojawiła się fala krytyki. Ferner nie tylko był rozwodnikiem, lecz także nie wywodził się z rodziny arystokratycznej. Według materiału nawet król Olaf V początkowo nie chciał zgodzić się na małżeństwo córki. Ostatecznie jednak pobłogosławił parę.
Ślub odbył się 12 stycznia 1961 r. w małym kościele w Asker. Uroczystość była skromna, choć pojawili się na niej przedstawiciele rodzin królewskich i książęcych z Wielkiej Brytanii, Luksemburga, Danii i Szwecji.
Sama sceneria przypominała obraz z zimowej opowieści. Padał gęsty śnieg, a przy drodze prowadzącej od kościoła ustawiły się setki osób z pochodniami. Ceremonię transmitowało norweskie radio. Podczas wesela para kroiła natomiast tort wykonany w kształcie ulubionego jachtu księżniczki.
Ten dzień miał dla Astrid także symboliczne znaczenie. Do świątyni weszła jako Jej Książęca Wysokość, a opuściła ją jako księżniczka Astrid i pani Ferner. Małżeństwo z rozwodnikiem i „człowiekiem z ludu” oznaczało utratę dotychczasowego tytułu.
Nie oznaczało jednak rezygnacji z rodzinnego życia. Astrid i Johan Martin Ferner doczekali się piątki dzieci: Cathrine, Benedikte, Alexandra, Elisabeth i Carl-Christiana.
Księżniczka Astrid przez lata służyła norweskiej rodzinie królewskiej
Zmiana tytułu nie zakończyła działalności Astrid u boku norweskiej monarchii. Księżniczka nadal wykonywała ważne zadania, odwiedzała miasta i miasteczka i pojawiała się na oficjalnych wydarzeniach.
Kiedy w 1991 r. jej brat Harald objął tron po ojcu, Astrid stała się siostrą urzędującego monarchy. Jej mąż pozostawał przy tym z dala od pierwszego planu. Według źródła Johan Ferner bardzo rzadko pojawiał się na uroczystościach monarchii i praktycznie nie wypowiadał się publicznie o małżeństwie, rodzinie ani dzieciach. Zmarł w 2015 r.
Sama księżniczka przez większość życia pozostawała związana ze służbą na rzecz kraju. Nawet po ślubie reprezentowała króla podczas części oficjalnych uroczystości. Szczególne miejsce w jej aktywności zajmowała działalność charytatywna i edukacyjna, w tym sprawy potrzebujących dzieci.
Teraz norweski Pałac Królewski poinformował o jej śmierci. Księżniczka Astrid miała 94 lata. Odeszła w piątek, dwa dni po pogrzebie brata. Wraz z jej śmiercią zamknął się kolejny rozdział historii kobiety, która jako dziecko musiała opuścić Norwegię podczas wojny, później pełniła rolę pierwszej damy na królewskim dworze, a w dorosłym życiu zdecydowała się na małżeństwo, które wywołało w kraju falę krytyki.
Źródło: Plejada, Interia
