Apetyt na życie, głód miłości, pragnienie bliskości. I czas, który niepostrzeżenie odbiera niektórym marzeniom szansę na spełnienie. Małgorzata Ohme w niezwykle intymnej rozmowie z Beatą Nowicką opowiada o przemijaniu, kobiecej dojrzałości i tęsknocie za tym, czego nie zdążyła przeżyć. Wraca do chwil, w których po raz pierwszy dotkliwie poczuła upływ czasu, i do wyprowadzki córki, która przywołała wspomnienia własnej młodości. Jest w tej opowieści żal za utraconymi możliwościami, ale też zachłanność na wszystko, co jeszcze przed nią. Bo choć niektórych rozdziałów nie można napisać od nowa, pragnienie życia wcale nie musi słabnąć.
WIDEO…
Małgorzata Ohme TYLKO W VIVIE! o przemijaniu, tęsknocie za młodością i apetycie na życie
– Podoba mi się Twoja zachłanność na życie. Intensywne, wręcz nienasycone pragnienie doświadczania świata, testowania nowych wyzwań, emocji, relacji.
Myślę, że z mojego kobiecego rodu: mamy, babci i prababci wyssałam żarłoczność życia, kompilację miłości z impulsywnością. Łatwość rzucania się w każde doświadczenie z apetytem, bez namysłu. Niektórzy nazywają to umiejętnością zachwytu, dziecięcą radością, autentycznością, czyli witalnością. Élan vital. Pamiętam go u mojej mamy i babci. Mama była radosna, wręcz figlarna, babcia już nie, ale miała organiczną chęć przetrwania. Parę lat przed jej śmiercią siedziałyśmy w ogrodzie i babcia powiedziała: „Wiesz, Małgosiu, chciałabym przeżyć kolejną wiosnę. Pozbierać poziomki, wystawić twarz do słoneczka, powąchać kwiaty”. Czerpała przyjemność z samego faktu, że istnieje, oddycha, czuje. Prababcia Marysia kulała na jedną nogę, w Chwałkach pod Sandomierzem wszyscy się jej bali. Była odważna i niezłomna, ale też trochę mroczna. Równie twórcza, co destrukcyjna. Jedyną córkę wydała za mąż, nie pytając jej o zdanie. Pewnie stąd babcia miała w sobie element zachwytu i pogardy dla świata. A mama kochała i nienawidziła.
– Ty napisałaś świetną książkę. „Żyj, baw się i kochaj”. Pod prąd, na przekór stereotypom. Zaczyna się od symbolicznego zdania: „O, k… jestem stara”. Kiedy tak pomyślałaś po raz pierwszy?
Była jesień, kręciłam się po sklepach w Galerii Mokotów. Znalazłam plisowaną spódnicę, przymierzyłam – kiedyś plis bardzo mi sprzyjał. Podobała mi się, ale ją odłożyłam, bo miałam w pasie oponkę i źle to wyglądało. Byłam zła. „Przecież ja nigdy nie miałam brzucha”. Dygresja – moja córka Klara uświadomiła mi niedawno, że od paru lat powtarzam to zdanie, przeglądając się w lustrach przebieralni! Wychodzę ze sklepu i widzę dwie dziewczyny, jedna trzyma „moją” spódnicę, a druga mówi: „Zwariowałaś?! To spódnica dla starej baby. Kupisz sobie po 40”. Inny obrazek. Idę główną ulicą Saskiej Kępy, zatrzymuję się nagle, bo czuję, że zaraz kichnę. Od pewnego czasu wiem, że kichnięcie z zaskoczenia może się skończyć stróżką moczu płynącą po nodze. Kolejna historia. Umówiłam się na wizytę u profesor Marzeny Dębskiej, mojej ukochanej ginekolożki. Pytam: „Marzenka, czy ja mogę jeszcze rodzić dzieci?”. Nie dlatego, że chcę, tylko czy MOGĘ. Wtedy żyłam jeszcze iluzją, że spotkam mężczyznę, z którym będę miała dziecko i stworzymy rodzinę idealną. Ona: „A zamroziłaś jajeczko?”. Kto kiedyś zamrażał jajeczka?!, myślę sobie. Głośno mówię: „Nie. Nie zamroziłam jajeczka”. „No to raczej nie będziesz już miała dzieci…”.
– Tak… ta świadomość jest szokująca.
Miałam 45 lat i żyłam w swojej bańce – a jestem mistrzem iluzji – przekonana, że mam nieograniczony czas. Wyszłam z gabinetu i zrobiło mi się smutno. Na ulicy patrzyłam na mijające mnie dziewczyny i myślałam: K… jestem stara! Już nie będę miała dzieci. Coś skończyło się nieodwracalnie. Nie mam na to wpływu. Muszę to zaakceptować. Punktem przełomowym była wyprowadzka mojej córki. Klara zakochała się we wspaniałym chłopaku i przeżywa pierwszą, piękną miłość.
Małgorzata Ohme, Viva! 20/2026
– W książce pada mocne zdanie: „Klara wchodziła właśnie do świata, który ja opuszczałam”.
Nagle zobaczyłam w niej siebie. Dziewczynę, którą kiedyś byłam. Dotarło do mnie, że ja nigdy czegoś takiego nie przeżyłam – budowania miłości bez powinności, bez lęku, bez troski o to, co stanie się z matką, gdy się wyprowadzę. Nie było mi to dane. W wieku 22 lat wyszłam za mąż i urodziłam dzieci. Gdyby ktoś złapał mnie wtedy za rękę i zapytał: „Hej, przecież ty nie marzyłaś o tym, żeby na studiach zakładać rodzinę. Naprawdę tego chcesz?”, być może podjęłabym inną decyzję. Oczywiście teraz, w imię poprawności politycznej powinnam dodać, że przecież mam wspaniałe dzieci. Mam! Ale lubię nazywać rzeczy po imieniu. Adekwatnie. Mówić wprost. Mam zatem prawo powiedzieć, że nie powinnam wychodzić za mąż, mając 22 lata, i rodzić dzieci. Czy moje życie byłoby lepsze, gdybym tego nie zrobiła? Nie wiem. Byłoby inne. Nie zaliczyłabym 20-letniej tułaczki emocjonalnej. Żebraniny o uczucia, akceptację, uznanie, o brawa, którą uprawiam od 20 lat. Czułam wieczny głód. Nie byłam pewna, czy jestem atrakcyjna, wartościowa. Czy to, co widzę, jest prawdą. Czy mogę sobie zaufać. Myślałam raczej w kategoriach, że muszę zasłużyć, zapracować.
– Ale na co?
Przede wszystkim na miłość i akceptację mężczyzn. Wychowana przez matkę z jednej strony w pogardzie wobec facetów za to, że są słabi, a z drugiej w uniżeniu. Love and hate. Mój były mąż przychodzi czasami do nas, siada przy tym stole, przy którym teraz rozmawiamy, i – nie umniejszając mu, bo jest dżentelmenem bardzo dobrze wychowanym – nagle stwierdza: „Nie mam widelca”. I co ja robię? Natychmiast zrywam się z krzesła. Mało tego. Idąc do kuchni, czerpię przyjemność z tego, że mój były wciąż mnie potrzebuje. Każdy krok jest krokiem dumy. Idę po widelec nie dlatego, że jestem posłuszna. To cząstka mnie, która się popisuje, chce zasłużyć, być przydatna. Tylko że zbyt często wymyka się spod kontroli. Od 15 lat sama prowadzę moje gospodarstwo domowe. „Noszę spodnie”. Czy to jest zgodne ze mną? Nie sądzę. Nie lubię tej sprawczości, która przymusza mnie do różnych rzeczy. Nie chcę wiedzieć, co jest w rachunkach, a czego nie ma. Nie chcę zajmować się samochodami, remontami, naprawami. W d… to mam. W życiu potrzebuję również satysfakcji z przyniesienia byłemu mężowi widelca. Wyssałam to z mlekiem matki, która mówiła: „Kocha to się dzieci”. [...]
– No i teraz wracamy do naszego wątku. Klara się wyprowadza, Tobie przewija się film życia…
…widzę tamtą dziewczynę i wszystko do mnie wraca. Czuję, że mój czas minął. W książce piszę, że usiadłam na kanapie i zaczęłam płakać. To nie był płacz, tylko wycie. Tak nocą wyją kojoty w Grecji. Wyłam trochę za Klarą, trochę za sobą. Za czymś, co się skończyło, ale jeszcze nie potrafiłam tego nazwać. Kolejny moment, kiedy orientuję się, że jestem stara. Tinder. Wracam na Tindera. Jestem tam z przerwami, ze zdjęciami, zawsze oficjalnie: Gosia 37, Gosia 40. Gosia 42. Pewnie nie masz Tindera, więc ci pokażę, żebyś nie miała wątpliwości. (Małgosia otwiera aplikację w telefonie). Zobacz, tu cytuję Hrabala: „Życie jest straszne, ale ja postanowiłam, że jest piękne”, a to moje zdjęcia. To jestem ja. [...]
– Czas odpowiedzieć na pytanie…
…co naprawdę jest dla ciebie ważne? Co chcesz zachować? Z czego możesz zrezygnować? Jak zmienia się twoja relacja z dziećmi, które nie potrzebują cię tak bardzo, jak kiedyś? Jak chcesz kochać? Kogo? Jak chcesz przeżywać własne ciało? Co zrobisz z czasem, który masz? Kim jesteś dzisiaj? Masz doświadczenie, którego nie miałaś 20 lat temu. Wiesz więcej o sobie, o ludziach, o miłości, o stracie. Coraz mniej rzeczy musisz udowadniać. Coraz mniej czasu chcesz poświęcać na to, co ci nie służy. Możesz zacząć wybierać świadomiej – ludzi, relacje, pracę, sposób, w jaki spędzasz czas, i komu oddajesz swoją energię. Po raz pierwszy możesz przeżywać życie bardziej na własnych zasadach. Mam w życiu misję. Chciałabym kobietom przynieść ulgę. Dlatego założyłam Akademię Kobiety Dojrzałej i napisałam tę książkę.
_________________________
Cały wywiad dostępny w nowej VIVIE! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od 22 października.
Małgorzata Ohme, Viva! 20/2026
