Dorastała w artystycznym domu, na scenę trafiła jako kilkulatka. Dziś o Julii Totoszko mówi świat polskiego kina. Odkrywamy jej tajemnice

Kiedy jako niespełna trzylatka po raz pierwszy stanęła na scenie Teatru Muzycznego w Gdyni, nikt nie mógł wiedzieć, dokąd zaprowadzi ją ta historia. Ponad dwie dekady później Julia Totoszko wróciła do miejsca, które zna niemal od kołyski — tym razem jako laureatka 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Aktorka została nagrodzona za wyjątkowy wkład artystyczny w film „Miłe kobiety”. I trudno o bardziej symboliczny moment. Bo choć nazwiska jej rodziców od dawna są obecne w polskim show-biznesie, Julia coraz wyraźniej opowiada własną historię.

WIDEO…

Julia Totoszko z nagrodą w Gdyni. Scenę zna od dziecka, dziś zapisuje na niej własne nazwisko

Są takie chwile, które wyglądają, jakby ktoś wcześniej rozpisał je na potrzeby filmu. Gdynia. Teatr Muzyczny. Gala zakończenia najważniejszego festiwalu polskiego kina. I ona — Julia Totoszko, otrzymująca nagrodę dokładnie w mieście, w którym właściwie zaczęło się jej całe życie ze sceną.

26 września jury 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych przyznało jej nagrodę za wyjątkowy wkład artystyczny za rolę w „Miłych kobietach” Marii Wojtyszko i Jakuba Krofty, filmie prezentowanym w Konkursie Perspektywy. W uzasadnieniu zwrócono uwagę między innymi na jej intuicję, emocjonalną inteligencję, świadomość aktorską, wyczucie i smak.  

Zobacz także:

Tak Kamila Urzędowska przyszła na premierę „Lalki”. Jej kreacja nie była przypadkowa

Brzmi jak podsumowanie długiej drogi. Tyle że w przypadku 21-letniej Julii Totoszko bardziej przypomina początek kolejnego rozdziału.

Julia Totoszko. Talent zapisany w rodzinnej historii

W tej historii trudno uciec od symboli. Gala odbywała się w Teatrze Muzycznym w Gdyni — miejscu, którego Julia nie poznawała jako dorosła aktorka wchodząca pierwszy raz za kulisy. Ona te kulisy znała, zanim mogła rozumieć, czym właściwie jest zawodowe życie artysty.

W domu Totoszków sztuka nigdy nie była abstrakcją. Mama Julii, Marta Smuk, jest aktorką i wokalistką, ma za sobą role w musicalach i wieloletnią pracę sceniczną. Jej ojciec, Mariusz Totoszko, również związał życie z muzyką — szeroka publiczność poznała go między innymi dzięki telewizyjnym programom muzycznym i działalności wokalnej. Rodzice Julii poznali się w świecie telewizji i muzyki.   Można więc powiedzieć, że scena była w jej życiu niemal od zawsze. Ale właśnie takie historie mają również drugą stronę.

„Do dziś, gdy wychodzę na scenę Teatru Muzycznego w Gdyni, gdy czuję jej zapach i staję twarzą do widowni, mam łzy w oczach”, opowiadała w rozmowie z Vogue Polska.

CZYTAJ TEŻ: Helena Englert dorastała u boku sławnego ojca. Dziś stawia między nimi jedną ważną granicę

Julia spędzała więc dzieciństwo między próbami, garderobami i teatralnymi korytarzami. W rodzinnych wspomnieniach scena pojawia się niemal od momentu jej narodzin. „Już będąc z brzuchu mamy, która skakała wtedy w "Kotach" po scenie, już tę muzykę miała i to wszystko, że tak powiem, z mlekiem matki, prawie że wypijała”, mówił w rozmowie z Dzień Dobry TVN jej tata, Mariusz Totoszko. Pierwsza rola przyszła zadziwiająco szybko.

Julia miała około trzech lat, kiedy podczas prób do „Skrzypka na dachu” zwrócił na nią uwagę Jerzy Gruza. Mała dziewczynka krążąca po teatrze nagle znalazła się po właściwej stronie kurtyny. Zagrała małą Havelę i rozpoczęła coś, co z dzisiejszej perspektywy trudno już nazywać dziecięcą przygodą. „Karmiłam ją między pierwszym a drugim aktem, potem w innych spektaklach. Miała 2,5 roku, kiedy pierwszy raz zadebiutowała w "Skrzypku na dachu" w Teatrze Muzycznym w Gdyni”, tłumaczyła Marta Smuk w rozmowie z Dzień Dobry TVN.

Później pojawiały się kolejne spektakle. „Shrek”, „Piotruś Pan”, „Wiedźmin”, a w ostatnich latach także między innymi „Beetlejuice” czy „Mamma Mia!”. Teatr nie był dla niej egzotycznym światem, do którego trzeba się dostać. Był czymś znacznie bardziej intymnym — przestrzenią dorastania.  

„Zakochałam się w tym [aktorstwie — przyp. red.] i stwierdziłam, że już nigdy nie mogę robić nic innego. Ja naprawdę nic innego nie potrafię, więc nie powinnam robić żadnych innych rzeczy. [...] Mimo młodego wieku już trochę zrobiłam, ale wciąż jest to bardzo mało i wciąż jeszcze jestem, mówiąc kolokwialnie, smarkulą, która dopiero się uczy i będzie się uczyć, uczyć i uczyć”, mówiła w rozmowie z Telemagazynem.  Z kolei na łamach Vogue Polska mówiła: „Dorastałam w teatrze. Wychodziłam na scenę, zasypiałam w garderobie, potem były ukłony, schodziłam, wracałam do domu, następnego dnia szłam do szkoły. To była moja normalność”.

Julia Totoszko o cenie znanego nazwiska

Znane nazwisko otwiera ciekawość. Jednocześnie prowokuje pytania: ile w sukcesie jest własnej pracy, a ile rodzinnego kapitału? Julia nie ucieka od tego tematu. W wywiadach przyznawała, że wielokrotnie spotykała się z komentarzami sugerującymi, że zawodowe możliwości zawdzięcza rodzicom. Nie negowała przywileju wynikającego z dorastania w artystycznym środowisku. Jednocześnie podkreślała, że odpowiedzią może być dla niej przede wszystkim jakość własnej pracy.  

„Wszyscy myślą, że wszystko załatwili rodzice, znajomi i że mam łatwiej, bo nagle zaczęłam z takiego wysokiego C. To prawda, miałam wiele przywilejów — chociażby to, że mogłam pracować z niesamowitymi aktorami w tak młodym wieku, czerpać z nich, uczyć się pokory, kultury, szacunku do wszystkich pionów, jeżeli chodzi o tę branżę. [...] Rzeczywiście to był ten mój przywilej, że miałam dostęp do takich wspaniałych, mądrych ludzi, którzy mnie tyle nauczyli. Na pewno nie jest to prostsze, zaczynać z wysokiego C i mieć gdzieś z tyłu jakieś zaplecze, bo potem w wielu momentach dostaje się podcięcia nóg”, dodawała w rozmowie z Telemagazynem Agnieszce Kostuch.

To ważny element jej historii. Nie próbuje udawać, że zaczynała z tego samego miejsca co ktoś, kto teatr znał wyłącznie z widowni. Dorastała blisko ludzi sceny, znała jej język i rytuały. Tyle że ostatecznie na planie filmowym nazwisko nie zagra sceny, nie zapamięta tekstu i nie stworzy emocji przed kamerą. A Gdynia właśnie to rozróżnienie uczyniła bardzo wyraźnym.

„Jedyne, co mogę robić, to wykonywać swoją pracę najlepiej, jak potrafię, i w ten sposób pokazać, że zasługuję na propozycje, które do mnie przychodzą. […] dla mnie naprawdę ważne jest, żeby nie stracić pokory. Nie odlecieć za bardzo. Przy tym jednak trzeba znać swoją wartość. Trzymać się ziemi, ale i wiedzieć, że nie znalazłam się w miejscu, w którym dziś jestem, zupełnym przypadkiem”, mówiła w Vogue Polska Angelice Kucińskiej.  

Czytaj też: Mariusz Totoszko wyprowadził się z Polski. Dokąd wyjechał razem z rodziną? 

Pawel Wodzynski/East News / 04.03.2025. Warszawa. Premiera filmu Przepiekne N/z: Marta Smuk, Roza Szmidt, Julia Totoszko

Od dziecięcych ról do kina

Choć jej teatralny życiorys zaczął się niemal absurdalnie wcześnie, Julia Totoszko stopniowo zdobywała doświadczenie również przed kamerą. Jako dziecko pojawiała się w telewizji, później przyszło kino. Na dużym ekranie wystąpiła w „Kochaj”, następnie między innymi w „Ciemno, prawie noc”, „Metal-Girl” i „Przepięknych!”. Równolegle nie rezygnowała ze sceny.  

„Co daje mi aktorstwo? To pytanie powinno być banalne, mogłabym mieć na nie prostą odpowiedź, a mnie wciąż brakuje słów, które dobrze oddałyby, co czuję, gdy gram. Mieszankę niesamowitej radości, poczucia spełnienia, wzruszenia i wdzięczności, ekscytacji niewiadomą. Aktorstwo mnie napędza, nadaje życiu sens. Jak zakochanie. Jak motyle w brzuchu. Zresztą nie mam planu b. Od zawsze mówiłam, że zostanę aktorką”, wyjawiła w rozmowie z Vogue Polska.

Nie poprzestała też na tym, co wyniosła z domu. Dostała się do warszawskiej Akademii Teatralnej, gdzie studiuje aktorstwo ze specjalnością aktorstwo i wokalistyka. Uczelniana baza wymienia obok jej filmowych doświadczeń imponującą listę ról teatralnych i umiejętności — od śpiewu po różne formy tańca.

W 2026 roku filmowa część tej kariery wyraźnie przyspieszyła. Na festiwalu w Gdyni Totoszko pojawiła się w dwóch produkcjach: „Fluidach” [gdzie debiutuje w roli głównej] oraz „Miłych kobietach”. Pierwszy film dał jej dużą rolę w opowieści o młodości, bliskości, poszukiwaniu tożsamości i trudnym momencie przechodzenia w dorosłość. Drugi przyniósł nagrodę za wyjątkowy wkład artystyczny. Doceniono jej „bezbłędną intuicję i inteligencję emocjonalną prowadzącą do niepowtarzalnej i oryginalnej kreacji aktorskiej”. I nagle historia dziewczynki wychowanej za kulisami zaczęła wyglądać zupełnie inaczej.

Kiedyś do Teatru Muzycznego przychodziła razem z mamą.

Dziś publiczność przychodzi tam również dla niej.

Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! 

Źródło: Dzień Dobry TVN, Telemagazyn, Interia Film, Filmweb, Vogue Polska