Kraków zajmuje w jej sercu wyjątkowe miejsce. Nic dziwnego, że wydarzenia na Rynku Głównym tak głęboko poruszyły Annę Dymną. Aktorka opowiedziała o chwilach niepokoju, telefonie od syna i bliskich, którzy znajdowali się w centrum miasta. W pewnym momencie rozmowy ujawniła również osobisty szczegół.
WIDEO…
Anna Dymna o tragicznych wydarzeniach w Krakowie. „Właściwie przez przypadek nie byłam”
Są miejsca, które znaczą dla człowieka znacznie więcej niż punkt na mapie. Wiążą się z ludźmi, wspomnieniami i całym życiem. Dla Anny Dymnej takim miejscem jest Kraków. Miasto, z którym od lat pozostaje związana, stało się 7 listopada miejscem wydarzeń, o których aktorka mówi dziś z ogromnym poruszeniem.
W programie „Tak jest”, w rozmowie z Anną Jędrzejowską, nie próbowała ukrywać emocji. Wręcz przeciwnie. Opowiedziała o tym, jak bardzo dotknęło ją to, co wydarzyło się na Rynku Głównym. W chwili, gdy rozległy się strzały, w centrum Krakowa znajdowało się kilkoro przyjaciół artystki. Sama Dymna o wszystkim dowiedziała się od syna.
Później zaczęły się telefony. Dzwonili ludzie zaniepokojeni tym, że aktorka także mogła przebywać na Rynku. Jak przyznała, jej nieobecność w tym miejscu była właściwie dziełem przypadku. „Tak jakoś dziwnie to czuję i nie umiem o tym mówić. [...] Później dzwonili do mnie różni ludzie, bo bali się, że ja też tam byłam. I właściwie przez przypadek nie byłam”, opowiadała w TVN24.
Czytaj też: Gwiazdor „Obecności” reaguje na zamach w Krakowie. Jego żona jest Polką
Synowa Anny Dymnej uczyła siostrę sprawcy. Osobiste wyznanie aktorki
Rozmowa przybrała jeszcze bardziej osobisty charakter, gdy Anna Jędrzejowska poruszyła temat sprawcy ataku. Aktorka ujawniła wówczas szczegół dotyczący swojej rodziny, który rzucił nowe światło na to, jak blisko jej otoczenia znalazła się ta sprawa.
Synowa Anny Dymnej była nauczycielką siostry 24-latka, Magdaleny Oksińskiej. „Nie wyobrażam sobie, że on był normalny, ale naprawdę, ja za mało wiem, mimo że na przykład moja synowa uczyła jego siostrę”, powiedziała aktorka.
Sama bardzo wyraźnie zaznaczyła granice swojej wiedzy. Nie chciała formułować jednoznacznych ocen. Przyznała, że nie wie, co wydarzyło się w życiu młodego człowieka ani dlaczego wcześniej nikt nie dostrzegł niepokojących sygnałów. „(...) Nie wiem, co się stało z tym chłopcem, dlaczego nikt niczego nie zauważył. Mi jest zawsze takich złych ludzi żal, że są tacy źli. (…) Mam nadzieję, że nie był sterowany przez nikogo i że to jest choroba”, dodawała.
Czytaj też: O ich bohaterskim zachowaniu mówi cała Polska. Karol Nawrocki uhonorował rannych policjantów
Anna Dymna skierowała wyjątkowe słowa do policjantów i lekarzy
Wśród trudnych emocji pojawił się również moment poświęcony wdzięczności. Anna Dymna nie zapomniała o osobach, które zaangażowały się w działania związane z wydarzeniami w Krakowie.
Aktorka podziękowała policjantom Arturowi Morańskiemu i Jakubowi Kulikowi, a także lekarzom, profesorowi Michałowi Pędziwiatrowi i doktorowi Mateuszowi Wierdakowi. „Gdyby nie ci ludzie, ci policjanci, ci lekarze, pielęgniarka i ci wszyscy ludzie, którzy wtedy odruchowo pomagali, to prawdopodobnie ofiar by było o wiele, wiele więcej”, mówiła w programie „Tak jest”.
I dodawała: „Powinni być honorowymi obywatelami naszego miasta i odebrać te tytuły też w imieniu tych wszystkich ludzi dobrych, którzy są w Krakowie i którzy teraz poczuli, jakie to jest ważne, że jesteśmy w tym mieście, że możemy razem robić cudowne rzeczy”.
W poruszającej wypowiedzi Anna Dymna sięgnęła do wspomnień z dzieciństwa i słów matki, które przez lata kształtowały jej spojrzenie na drugiego człowieka. Aktorka przyznała, że od najmłodszych lat towarzyszy jej przekonanie o dobru drzemiącym w ludziach. Wydarzenia w Krakowie, a przede wszystkim spontaniczna gotowość do niesienia pomocy, stały się dla niej szczególnie wymownym potwierdzeniem tej wiary. W obliczu zagrożenia dostrzegła bowiem coś, co poruszyło ją równie mocno jak sam dramat – bezinteresowną dobroć i odruch solidarności z drugim człowiekiem. „Przy okazji też dowiedzieliśmy się, o co ja cały czas walczę, żeby się tego dowiedzieć. Bo moja mama mi kiedyś mówiła, jak byłam mała, że człowiek jest dobry. Czasem o tym nie wie, czasem nie ma wzorców, czasem jest zagubiony, ale że jest dobry. Ja to cały czas sprawdzam, czy ona miała rację. W takiej chwili myśmy zobaczyli, że człowiek odruchowo jest naprawdę dobry”, wyznała.
