27 listopada minie rok od śmierci Agnieszki Maciąg, która odeszła po chorobie nowotworowej. Jej mąż, Robert Wolański, przez ostatnie miesiące pracował nad książką, w której powrócił do historii ich miłości, wspólnie przeżytych chwil i wspomnień o kobiecie, z którą spędził blisko trzy dekady. Premiera tej wyjątkowej publikacji, która odbyła się 10 listopada w warszawskim Nowym Teatrze, stała się okazją do spotkania z bliskimi i czytelnikami, ale przede wszystkim do wspomnienia Agnieszki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim fotograf przyznał, że wydarzenie kosztowało go wiele emocji. Zdradził również, co poczuł, kiedy po raz pierwszy trzymał w rękach gotowy egzemplarz książki.
Robert Wolański wraca do emocji z premiery książki o Agnieszce Maciąg. „Zeszło ze mnie całe napięcie”
Blisko trzydzieści lat wspólnego życia, tysiące wspomnień i historia uczucia, które na zawsze odmieniło ich losy. Robert Wolański zdecydował się opowiedzieć o tym wszystkim w książce „Agnieszka Maciąg. Historia pewnej miłości”. Jej powstanie wiązało się nie tylko z wielomiesięczną pracą, ale przede wszystkim z koniecznością powrotu do chwil spędzonych z ukochaną żoną. Gdy Rafał Kowalski zapytał go o emocje towarzyszące premierze, fotograf przyznał, że jeden z najważniejszych momentów nastąpił jeszcze przed spotkaniem z publicznością.
„W momencie, kiedy dostałem pierwszy egzemplarz książki, taki próbny, żeby zobaczyć, jak to wygląda, to zeszło ze mnie całe napięcie. I tak naprawdę to było nieprawdopodobne, bo taki nazwijmy to przedmiot, może zmienić naprawdę energię i podejście do tego, co przeżywałem przez ostatnie miesiące, czy przez ostatni rok” – wyznał Robert Wolański w rozmowie z reporterem Viva.pl.
Zupełnie inne emocje przyniósł sam wieczór premierowy. Dla fotografa, który przez lata realizował się przede wszystkim za obiektywem, znalezienie się w centrum uwagi i opowiadanie o tak intymnych doświadczeniach przed publicznością było wyzwaniem wyjątkowo trudnym.
„Odpowiadanie na pytania, czy przemawianie do publiczności jest mi zupełnie obce i te emocje doprowadziły do tego, że niewiele chyba pamiętam, przesadzam, ale było bardzo wysoko. Nie jestem przyzwyczajony do tego i bardzo emocjonalnie podchodzę do takich sytuacji” – opowiadał.
Jednak w jego słowach szczególnie wybrzmiało coś jeszcze. Najważniejsza pozostawała Agnieszka. Kobieta, z którą dzielił codzienność przez trzy dekady i której pamięci postanowił poświęcić swoją publikację.
„Chciałem, żeby to było spotkanie, które wspomni Agnieszkę bardziej niż to, że napisałem taką czy inną książkę” – podkreślił.
Robert Wolański, VIVA! 21/2026
Robert Wolański wciąż czuje obecność Agnieszki Maciąg. „Widzę ją w słońcu, w świetle”
Podczas rozmowy w studiu VIVY! Rafał Kowalski zapytał Roberta Wolańskiego wprost, czy w trakcie wieczoru poświęconego pamięci Agnieszki czuł jej obecność. Odpowiedź fotografa była niezwykle szczera.
„Skłamałbym, gdyby nie. Tę obecność czuję w wielu sytuacjach. Wczoraj chciałem, żeby była. Dużo o niej myślałem i ciężko oderwać te myśli od tej sytuacji, od książki. Zwłaszcza jak ją trzymam w rękach, to te wspomnienia są silniejsze” – wyznał.
W dalszej części wywiadu rozmowa zeszła na drobne, pozornie zwyczajne sytuacje, które po stracie bliskiej osoby nabierają zupełnie innego znaczenia. Rafał Kowalski przywołał fragment książki, w którym Robert wspominał, że czasami wydaje mu się, jakby słyszał głos Agnieszki dobiegający z innego pokoju. Podzielił się również własnym doświadczeniem odnajdywania pamięci o bliskiej osobie w promieniach słońca i pojawiających się niespodziewanie ptakach. Okazało się, że dla Roberta przyroda również stała się szczególnym miejscem spotkania ze wspomnieniami o żonie.
„Tak, to mamy podobnie, ponieważ ja Agnieszkę widzę w słońcu, w świetle. Agnieszka dużo poświęciła uwagi światłu i rozświetlaniu siebie i tej energii, która nam pomaga to światło sobie dostrzec przede wszystkim i próbować utrzymać” – opowiedział.
Te słowa nabierają jeszcze głębszego znaczenia, gdy fotograf wraca pamięcią do ich wspólnego domu i ogrodu. To właśnie tam, wśród budzącej się do życia przyrody, odnajduje dziś obrazy najmocniej kojarzące mu się z Agnieszką. Szczególne miejsce w jego wspomnieniach zajmuje wiosna, a zwłaszcza maj, miesiąc, w którym jego ukochana obchodziła urodziny.
„Mieliśmy piękny ogród w domu, w którym mieszkaliśmy. I zawsze od początku wiosny, zwłaszcza w maju, kiedy przypadają Agnieszki urodziny, to wszystko zaczynało ożywać, kwitnąć. Także ja ją widzę w słońcu między gałęziami, między liśćmi i w kwiatach, które są tym słońcem oświetlone” – wspominał.
„Była absolutnym światłem nie tylko dla mnie. To jest oczywiście metafora i przenośnia, ale w tym sposobie, w jaki Agnieszka żyła, jakiego mnie uczyła, była naprawdę ogromna ilość światła”.
Jak się okazuje, nie tylko on w ten sposób zapamiętał Agnieszkę Maciąg. Robert przywołał również wspomnienia kobiet, które spotykały jego żonę podczas organizowanych przez nią warsztatów. Niektóre z nich opowiadały, że sama jej obecność potrafiła zmienić atmosferę spotkania.
„Zresztą wiele kobiet na spotkaniach, na warsztatach mówiło: Boże, jak Pani Agnieszka wchodzi, to tak jakby zmienia się aura i jakby się rozświetliło pomieszczenie. To było naprawdę niezwykłe”, wspominał wzruszony...
Fragment wywiadu obejrzysz powyżej, a całą rozmowę obejrzysz na naszym kanale na platformie YouTube.