Ona – kobieta o niezwykłej klasie, skromna, piękna. Mimo że popularność zyskała dzięki ponadczasowym filmom, takim jak „Noce i dnie”, „Trędowata” czy „Czarne chmury”, nigdy nie czuła się gwiazdą. On – wybitny kompozytor, pianista, twórca legendarnych przebojów, m.in. dla Alicji Majewskiej. Są razem od 60 lat! „Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”, mówiła w VIVIE! Elżbieta Starostecka. Czy wraz z Włodzimierzem Korczem są prywatnie wciąż tak samo zakochani? Małżonkowie opowiedzieli o tym w 2018 roku Alinie Mrowińskiej.
WIDEO…
Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka - niezwykła relacja
Nigdy nie byli zazdrośni o swoje kariery, a należy przyznać, że obie były i są wielkie, spektakularne. Elżbieta Starostecka tylko w latach 60. i 70. zagrała w kilkudziesięciu filmach, które publiczność pamięta do dziś. Ale w pewnym momencie wycofała się w cień. Nigdy nie czuła się gwiazdą, bardziej skromną dziewczyną z Gliwic, którą los pchnął w stronę kinematografii. Najważniejszą wartością zawsze była dla niej rodzina. Jak nieobecność ukochanej znosił jej mąż? „Ja nigdy w życiu nie miałem problemu z tym, że przez wiele lat moja żona była jedną z najbardziej znanych aktorek w kraju, a o mnie nikt nie wiedział. Po prostu pracowałem po cichu i robiłem to, co trzeba, ale nie przynosiło to ani sławy, ani specjalnych pieniędzy. Wiele lat funkcjonowałem jako pan Starostecki", opowiadał w Kulisach Sławy Włodzimierz Korcz.
I choć sam mówi o sobie z wrodzoną skromnością, nikt nie odbierze mu wielu przebojów, które wyszły spod jego palców. Kilka z nich napisał dla Alicji Majewskiej. Swego czasu plotkowano nawet, że artyści mają romans… Jak takie doniesienia odbierała żona kompozytora? „Gdyby któreś z nas zakochało się w kimś innym, wtedy byłby między nami absolutny koniec. […] Nic już nie byłoby możliwe, straciłabym zaufanie”, opowiadała druga połowa Włodzimierza Korcza w wywiadzie dla Twojego Imperium.
Ale ich małżeństwo trwa do dziś. Jaka jest ich recepta na wspólne szczęście? „Nie wiem, czy małżeństwo doskonałe istnieje. Ale jeśli przyjmiemy, że w to wchodzą i kłótnie, i spory, i potem cudowne pogodzenia się, to nasze jest doskonałe”, mówiła w tym samym wywiadzie Elżbieta Starostecka.
Dziś para cieszy się każdym wspólnym dniem spędzanym na warszawskich Żoliborzu. Małżonków cieszą też na pewno sukcesy ich dzieci: syna Kamila Jerzego Korcza, który wraz z rodziną mieszka w okolicy oraz córki Anny Marii, która – według dostępny informacji – nie mieszka w Polsce.
Elżbieta Starostecka i Włodzimierz Korcz z synem, lata 80. XX wieku
Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka o miłości w VIVIE!
Przypominamy wywiad, który ukazał się na łamach VIVY! w 2018 roku.
„Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat”, mówi Elżbieta Starostecka, gwiazda niezapomnianych filmów „Noce i dnie”, „Trędowata”, „Czarne chmury”. Ona i jej mąż, Włodzimierz Korcz, wybitny pianista, kompozytor przebojów, które zna cała Polska, są razem już 52 lata. Wciąż tak samo zakochani. Jak to możliwe? – opowiadają Alinie Mrowińskiej w wyjątkowej świątecznej rozmowie.
– Przepiękny, klimatyczny dom. Mieszkają tu już Państwo ponad 30 lat. Wszystko Pani sama wyszukiwała?
Włodzimierz Korcz: Zawsze, kiedy wracam z podróży, staję w drzwiach i przemyka mi myśl: Jak tu ładnie, miło, ciepło. Elżbieta wszystko sama wyszukała, ustawiła, prawie ten dom zaprojektowała. Nasz architekt powiedział: „Pani Elżbieto, niech pani rzuci to całe aktorstwo, pani musi projektować domy”.
Elżbieta: Nie przesadzajmy (śmiech).
Włodzimierz: Nie przesadziłem ani słowem.
Elżbieta: To był koniec lat 70., niczego w sklepach nie było, brakowało nawet cementu, a ja chciałam mieć przestrzenny dom, przeszklony, z kilkoma sypialniami i łazienkami.
Włodzimierz: Mieszkaliśmy wtedy w bloku na Bródnie, w ciasnych pokoikach. Elżbieta kiedyś powiedziała: „Zobaczysz, będziemy mieli domek z ogródkiem”. Ja na to: „Ale za co my go kupimy?”. Ona: „Kiedyś spełnimy marzenie”. A dla mnie w tamtych czasach szczytem marzeń było kupienie dobrego mieszkania w bloku.
Elżbieta: Ale z mieszkaniem w bloku w naszym przypadku był pewien kłopot. Kiedy Włodek zaczynał pracować, sąsiedzi walili w rury kaloryferów, żeby nie grał tak głośno.
Włodzimierz: I mieli rację, ale przecież musiałem pracować.
Elżbieta: Nasza historia z mieszkankami jest długa. Trochę mieszkaliśmy u mojej mamy, trochę u taty Włodka, w domu aktorskim w Kaliszu. Przewoziliśmy do Kalisza cały majątek.
Włodzimierz: Kilkadziesiąt książek.
Elżbieta: Radio Pionier i rosyjski budzik. Na początku narzeczeństwa mieszkaliśmy w Łodzi w moim wynajętym pokoiku na facjatce. Bardzo urokliwym. Pod ścianą stała kanapa ze śmiesznym wybrzuszeniem na
środku. Trudno się na niej spało, ale daliśmy radę (śmiech).
– Pamięta Pan, kiedy zobaczył Panią Elżbietę po raz pierwszy?
Włodzimierz: Studiowaliśmy w tym samym budynku. Wydział aktorski był na parterze. Konserwatorium na pierwszym piętrze. Potrzebowali pianisty do kabaretu. Przesłuchali mnie i przy okazji usłyszałem, że jest u nich piękna dziewczyna, której, jak powiedział kolega, „niczego nie brak”. Poszedłem na próbę, popatrzyłem na Elżbietę i pomyślałem, że rzeczywiście ładna.
– Tylko tyle?
Włodzimierz: Później mój znajomy założył kabaret piosenki przedwojennej. Elżbieta w nim śpiewała, ja grałem. Mieliśmy próby w różnych miejscach Łodzi, a po próbach odprowadzałem Elżbietę do jej facjatki. Staliśmy w małym korytarzyku pod schodami i o czwartej rano dziwiliśmy się, że coś tak jasno na dworze. A przecież dotarliśmy do domu koło północy. I te rozmowy spowodowały, że wiedzieliśmy, że będziemy ze sobą do końca życia.
– Piękne… O czym rozmawialiście?
Włodzimierz: O wszystkim – o życiu, o sztuce, teatrze, muzyce, o naszych rodzinach, o sobie. Co kochamy, czego nienawidzimy. Wszystko chcieliśmy wiedzieć. Mówiliśmy do siebie bez przerwy, jakby chcąc zatkać lukę, kiedy się jeszcze nie znaliśmy.
Elżbieta: W pewnym momencie zaprosiłam Włodka na facjatkę.
Włodzimierz: Po kilku miesiącach, swoje musiałem wystać w przedpokoju (śmiech). Przyszedłem punktualnie, z narcyzami. Pukam i słyszę, że muszę poczekać. Okazało się, że Elżbieta sobie przypomniała, że schody nie były przez tydzień myte. Nie wypadało tak gościa wprowadzać. Stałem za drzwiami ze 40 minut, a ona szorowała schody. Jak skończyła, dopiero mnie wpuściła.
Elżbieta: Proszę nie wierzyć. Ten czas w miarę upływu lat bardzo mu się wydłuża (śmiech).
– Do ślubu jechaliście tramwajem?
Włodzimierz: Wyleciałem po taksówkę, a tam w kolejce kilkadziesiąt osób. Z rozwianym włosem pędem wróciłem do domu.
Elżbieta: Miałeś króciutko obcięte włosy. Nie pamiętasz, że ja cię strzygłam do ślubu?
Włodzimierz: Poszliśmy na przystanek, podjechał tramwaj z otwartymi drzwiami. Ludzi było tyle, że nie dawało się wejść. A gdybyśmy nie weszli, nie zdążylibyśmy na ślub. Dopchnąłem Elżbietę w tłum, sam trzymałem się poręczy. Na schodku znalazłem miejsce na jedną nogę. Druga elegancko wisiała w powietrzu.
Elżbieta: Chroniłam, jak mogłam, bukiecik kwiatów. Szczęśliwie dojechaliśmy i ślub się odbył. Ale te kłopoty nie miały znaczenia. Byliśmy tak szczęśliwi, że świat zewnętrzny dla nas nie istniał. Tylko czasami trzeba się było z nim poboksować.
Włodzimierz: Nasze pasje, praca, życie razem – to było ważne.
Elżbieta: Byliśmy uskrzydleni, jakby kilka metrów nad ziemią. Zdecydowaliśmy, że będziemy razem do końca życia, mając 21 lat. Natychmiast chcieliśmy brać ślub. Ale wtedy tata Włodka powiedział: „Poczekajcie. Jeśli macie być razem, to za dwa lata też będziecie”. Miał rację.
Włodzimierz Korcz i Elżbieta Starostecka, 19.04.1999r.
– Wzięliście ślub, mając po 23 lata. Dziś mało kto myśli w tym wieku o ślubie. Wtedy ludzie wcześniej dojrzewali?
Włodzimierz: Czułem się kompletnie niedojrzały. Moja żona wyglądała na 16 lat. Ale byliśmy przekonani, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Elżbieta: Od początku wszystko mieliśmy wspólne. Kiedy zaczęliśmy pracować w kabareciku uczelnianym, mieliśmy wielkie nadzieje, że się obłowimy (śmiech). I najpierw kupimy tapczan, bo na naszej wybrzuszonej kanapce trudno się spało. Niestety, okazało się, że organizator gdzieś się ulotnił i nie było żadnych pieniędzy.
Włodzimierz: Elżbieta chodziła zimą w pantofelkach. Postanowiłem zrobić jej na pierwsze wspólne święta niespodziankę. Kupiłem ogromną choinkę. Obciosałem pień siekierą i umocowałem drzewko w stojaku.
Elżbieta: Leżałam w szpitalu po operacji wyrostka. Przyszedł po mnie taki dumny. Doszliśmy spacerkiem do domu. Włodek otwiera drzwi, a tam stoi drzewko na pół pokoju. Pod choinką stały dla mnie botki. Śliczne, czarne. Strasznie się ucieszyłam. I jeszcze zapach choinki. Idę w stronę pieca, a tam dziury w podłodze… Zamarłam z przerażenia, ale nie chciałam burzyć jego szczęścia, więc udawałam, że nie widzę.
Włodzimierz: Pianista z siekierką w ręku… A pamiętasz, jak pojechaliśmy do twojej mamy do Gliwic? Miała domek na ulicy Owsianej, wzdłuż której paliły się stare gazowe latarnie. Spadł śnieg. Jak w bajce. To było jedno z najpiękniejszych przeżyć z naszych pierwszych lat.
Elżbieta: Wyszliśmy z domu, chodziliśmy po uliczkach jak odurzeni. To jest fantastyczne, jeżeli można razem oglądać takie cuda. Przeżywałam ból, kiedy po raz pierwszy pojechałam do Australii sama na dni filmu polskiego. Widziałam rozmaite cuda natury, patrzyłam zachwycona i nie mogłam się tym podzielić z Włodkiem. Mogłam z kimś innym, ale wiedziałam, że nikt nie jest w stanie zrozumieć, jak ja to odczuwam. Bo tylko Włodek odczuwa podobnie.
Włodzimierz: Mam tak samo. W latach 80. kilka lat grałem w małej orkiestrze na norweskim statku wycieczkowym. Musiałem zarabiać pieniądze, budowaliśmy wtedy dom, wpadliśmy w długi, mieliśmy dwoje małych dzieci. Wenezuela, Kolumbia, Jamajka – patrzyłem oszołomiony. I nie miałem z kim tego odczuwać. Największy ból to nie mieć koło siebie człowieka, który czuje podobnie. Ale za to 10 lat temu odbyliśmy z Elżbietą kilkutygodniową wycieczkę do Australii i Nowej Zelandii, zakończyliśmy w Seulu. Nasza podróż życia.
Elżbieta: Przelecieliśmy ponad 60 tysięcy kilometrów. Widzieliśmy razem tyle cudów.
– Zawsze odczuwacie brak, kiedy nie jesteście razem?
Włodzimierz: W momencie, kiedy się dzieje coś ważnego, pięknego. Nie wyobrażamy sobie spędzania oddzielnie wolnego czasu. Nigdy nie mieliśmy osobnych wakacji.
– Nigdy nie chcieliście od siebie trochę odpocząć?
Włodzimierz: Nie musimy od siebie odpoczywać. Musimy wykombinować czas, żeby być razem. Raz w życiu mieliśmy osobne święta, kiedy pływałem na tym norweskim statku. Dopłynęliśmy do Kanału Panamskiego, był upał, a tu Boże Narodzenie. Samotne. Strasznie się wtedy czułem.
Elżbieta: Ja z dziećmi w Polsce. To był 82 rok, urodziła się Ania. Dom
wtedy nie był klimatyczny, ciepły. Na podłogach cement, nie mieliśmy mebli, rzeczy leżały w kartonach. Syn był w czwartej klasie. Dwumiesięczna Ania w wózeczku. Nasze psy. Wolne miejsce przy stole… Bardzo smutne święta.
Włodzimierz: Wtedy nie było komórek, listy różnie dochodziły na statek. Strasznie było źle, kiedy człowiek tego listu nie dostał, a koledzy dostali.
Elżbieta: „Natychmiast chcieliśmy brać ślub”. Włodzimierz: „Czułem się kompletnie niedojrzały. Moja żona wyglądała na 16 lat. Ale byliśmy przekonani, że jesteśmy dla siebie stworzeni”.
– Myśleliście w latach 80., żeby wyjechać z Polski na stałe?
Włodzimierz: Kiedy ogłoszono stan wojenny, powiedzieliśmy sobie, że wyjeżdżamy, jak tylko pojawi się jakaś możliwość. Nie wiedzieliśmy, jak się w tym wszystkim odnaleźć.
– Pani była gwiazdą, po swoich największych rolach w „Nocach i dniach”, „Czarnych chmurach”, „Trędowatej”. Wyjazd równał się rezygnacji z zawodu.
Włodzimierz: U mnie też, mógłbym co najwyżej grać w knajpach. Niewielu muzykom udało się zaistnieć na zachodnim rynku. Konkurencja jest ogromna. Pamiętam, jak chodziłem po Nowym Jorku i słyszałem ulicznych muzyków. To, co oni wygrywali na saksofonach, gitarach, perkusjach, było pięć razy lepsze od mojego grania. Nie wierzyłem, że miałbym tam jakąkolwiek szansę.
Elżbieta: Gdybyś miał szansę pracować na Zachodzie, bez żalu rzuciłabym aktorstwo.
– Naprawdę bez żadnego żalu?
Elżbieta: Wtedy tak myślałam. Coś bym sobie znalazła. Może założyłabym jakiś teatrzyk dla Polonii, może projektowałabym wnętrza… Na pewno musiałabym się czymś zająć. Teraz też od wielu lat nie gram, ale muszę coś robić, mieć świadomość, że nie kostnieję.
– Tęskni Pani za dużą, ciekawą rolą?
Elżbieta: Mam coś takiego w naturze, co pozwala mi się pogodzić ze stanem, jaki jest. O nic nie zabiegam. Przez cały okres mojej pracy zawodowej nigdy nie byłam w gabinecie dyrektora teatru, żeby go prosić o rolę. Nigdy sobie niczego nie załatwiałam.
– Nie dzwoniła Pani do reżyserów filmów, że to jest rola właśnie dla Pani?
Elżbieta: Nigdy w życiu. To jest tak zwana siła przebicia, bardzo pomocna w zawodzie. To, że jej nie mam, jest jakąś ułomnością. Wcale się tym nie szczycę. Z przyjemnością zagrałabym, ale dla mnie warunkiem jest dobry, ciekawy materiał, w którym mogłabym porzeźbić, coś ważnego widzom przekazać. Fascynuje mnie wchodzenie w skomplikowane osobowości. Natomiast tak, żeby tylko być i pokazywać się? W ogóle mnie to nie interesuje.
– Nawet przez chwilę nie zachłysnęła się Pani sławą, popularnością?
Włodzimierz: Elżbieta nigdy w życiu prywatnym nie była gwiazdą. Jest jedyną znaną mi osobą, która nawet przez jedną sekundę nie zachłysnęła się sławą. Znam co najmniej kilkadziesiąt osób, które zdobyły olbrzymią popularność. I każda z nich przeżywała jakiś zawrót głowy.
Elżbieta: Jeśli cokolwiek robiłam, to chciałam, żeby Jemu się podobało. Publiczności oczywiście też, ale Włodek był najważniejszy.
Włodzimierz: Piszę, jest druga w nocy i coś mi nie idzie, nie jestem pewien, czy to dobre. Budzę żonę, ona schodzi i mówi, czy muzyka ma sens, czy nie. Jeżeli powie mi, że ma wątpliwości, wywalam i piszę od nowa.
Elżbieta: „Przeżywałam ból, kiedy sama pojechałam do Australii na dni filmu polskiego. Widziałam cuda natury i nie mogłam się tym podzielić z Włodkiem”. Włodzimierz: „Nie wyobrażamy sobie spędzania oddzielnie wolnego czasu. Nigdy nie mieliśmy osobnych wakacji”.
– Ciekawa jestem, czym się Pani od razu zachwyciła?
Elżbieta: Wiele tego było. Na pewno motyw do serialu „07 zgłoś się”. 51 sekund smutku i tęsknoty.
Włodzimierz: Reżyser Krzysztof Szmagier powiedział, żebym zawarł to, co czuje bohater, który odniósł sukces zawodowy, a jednocześnie opuściła go kolejna dziewczyna. Akurat w tym czasie Elżbieta wyjechała na jakieś zdjęcia. Zostałem sam, wyło mi w duszy i stąd tak wyszło. I pięknie to zawył Grzesio Markowski.
Elżbieta: Nieustannie zachwyca mnie „Jaka róża, taki cierń”. Utwór wręcz obsesyjny. Świetny tekst Jacka Cygana i wykonanie Edyty Geppert. Wiele pięknych piosenek Włodka brawurowo śpiewa Ala Majewska. Szczególne wrażenie robią na mnie „Wielki targ” i „Gdzie ci artyści szaleni” – ulubiona piosenka mojej mamy. Uwielbiam „Ogrzej mnie” z genialnym tekstem Wojtka Młynarskiego. Piosenka miała wybitnych wykonawców – Krysię Jandę, a potem Michała Bajora. W tej muzyce jest całe szaleństwo, namiętność i wrażliwość Włodka. Mistrzowsko potrafi przekazać napięcie, emocje. Mimo lat…
Włodzimierz: Co ja słyszę? (śmiech).
Elżbieta: Mimo czasu upływającego wciąż jest chłopcem. Ze wszystkimi emocjami, szaleństwami.
Włodzimierz: Jestem strasznie zmęczonym chłopcem.
Elżbieta: Ale pełnym wdzięku. Żeby nie było tak słodko – jemu nie wolno się narazić. W walce jest twardy, wie, czego chce.
– Nie zwalnia Pan tempa. Koncertujecie z Alicją Majewską po całej Polsce.
Włodzimierz: Myślałem, że jak wejdę w wiek emerytalny, będę czytał książki na kanapie. Serio.
Elżbieta: Całe szczęście, że masz propozycje, bo nie wiem, co by się stało, gdybyś tak musiał siedzieć na kanapie. Chyba byś eksplodował.
Włodzimierz: Nie tak dawno pracowałem za siedmiu, teraz tylko za czterech. Trudno przestać. Kilkadziesiąt lat pracy, kiedy człowiek chodzi spać o drugiej, trzeciej w nocy. Pamiętam, jak Zbyszek Wodecki przeglądał notes. Każdy dzień miał zajęty koncertami. I nagle spostrzegł, że 12 listopada jest wolny. Jeden jedyny dzień w roku. Posmutniał: „Rany boskie, kończę się”. Cały czas pamiętam o jednej ważnej rzeczy, że praca to jest praca, a dom to dom. Zbyszek chyba nie do końca już wiedział, gdzie jest prawdziwe życie.
– Ale prawdziwe życie może być też na scenie, jeżeli ta scena jest wielką pasją.
Włodzimierz: Tego nie wolno robić. Estrada to jest coś, co dzisiaj jest, a jutro może tego nie być. Trzeba mieć gdzie wracać. Znam wielu ludzi, którzy byli kiedyś królami sceny, moda na nich minęła, a oni nie mogą się odnaleźć. Ktoś, kto zakosztował tak zwanego sukcesu, do końca życia jest nim skażony. Po koncertach przychodzą ludzie i mówią nadzwyczajne słowa, na ogół ponad miarę. Mam pełną świadomość, że wszystkie pochwały, które wtedy słyszę, są przesadzone. To jest sympatyczne i tyle. Nie wolno dać się oszukać i zacząć myśleć, że jestem nadzwyczajny, lepszy od innych. Nie jestem.
Elżbieta: Zawsze trzeba mieć plan B. Życie trzeba kreować samemu. A popularność jest bardzo ulotna.
Włodzimierz: To, że mam teraz tyle propozycji, nie znaczy, że za rok telefon będzie się odzywał. Jak przestanie, będziemy mieli czas na podróże. Może wreszcie dotrzemy na Majorkę. Mieliśmy tam być w latach 80., ale urząd zgubił paszport Elżbiety. Był donos, że działamy na szkodę władz. Urzędniczka powiedziała, że ja mogę pojechać, ale żona nie. Wtargnąłem do gabinetu kierowniczki, która zaczęła uciekać z krzykiem.
Elżbieta: Paszport znalazł się dzień po planowanym terminie wyjazdu.
– Niedawno obchodziliście okrągłe urodziny. Czego sobie życzyliście?
Włodzimierz: 75 lat… To chyba pomyłka w dowodzie osobistym. Żebyśmy tylko byli zdrowi i pojechali w kilka fajnych miejsc na świecie.
Elżbieta: I żeby ten czas opamiętał się i trochę dla nas zwolnił.
– Upływ czasu jest dla Państwa trudny?
Elżbieta: Nie wolno rozpamiętywać. Tak to już jest, że w pewnym wieku człowiek ma świadomość kresu. I że jest to nieodwołalne… Kiedy odeszła moja mama i wychodziłam z jej pustego pokoju, pomyślałam, że takie nieszczęście spotykało już miliardy ludzi. W jakimś sensie los człowieka jest tragiczny…
Włodzimierz: Nie ma na to rady. Dlatego każdy dzień musi teraz trwać dłużej. I każdy dzień jest ważny.
– Jesteście razem 52 lata. Macie świadomość, że to wielkie szczęście?
Włodzimierz: Myślę, że już by mnie nie było na świecie, gdyby nie żona. Miałem kilka poważnych operacji i Elżbieta w każdej sekundzie ze mną była. Wiem, że bardzo mi się w życiu udało. Nawet jeżeli zdarzy się między nami nieporozumienie, to na chwilę.
Elżbieta: Nigdy to nie były poważne sprawy, nic damsko-męskiego. Gdyby któreś z nas zakochało się w kimś innym, wtedy byłby między nami absolutny koniec. Nic już nie byłoby możliwe, straciłabym zaufanie. Udało nam się. A to przecież zawsze jest przypadek, że spotkali się akurat ci ludzie. O podobnych tęsknotach, podobnym widzeniu świata. Równie dobrze mogliśmy się nigdy nie spotkać.
Rozmawiała ALINA MROWIŃSKA
Włodzimierz: „Wiem, że bardzo mi się w życiu udało. Nawet jeżeli zdarzy się między nami nieporozumienie, to na chwilę”. Elżbieta: „Nigdy to nie było nic damsko-męskiego. Gdyby któreś z nas zakochało się w kimś innym, wtedy byłby między nami absolutny koniec”.
Włodzimierz Korcz, Viva! 2018
Elżbieta Starostecka, Viva! 2018
