Są więzi, których znaczenie najpełniej odsłania się w najprostszych wspomnieniach. W codziennych telefonach, wspólnie spędzonych chwilach, rodzinnych fotografiach i słowach „kocham cię”, które zdążyło się wypowiedzieć. Właśnie taki obraz pani Wandy wyłania się z pożegnania jej wnuka. Michał nie ukrywa bólu po kolejnej stracie, ale w swoim wpisie przede wszystkim dziękuje za otrzymaną miłość. Przywołuje także szczególnie szczęśliwy dzień, w którym cała rodzina była jeszcze razem. To osobiste wspomnienie pozwala spojrzeć na panią Wandę nie tylko jako na mamę znanej pisarki, lecz przede wszystkim jako na kobietę, która zajmowała wyjątkowe miejsce w życiu swoich najbliższych.

WIDEO…

player placeholder

„Odeszła druga z trzech kobiet, od której dostałem najwięcej miłości”. Syn Agnieszki Maciąg żegna babcię Wandzię

„Dzisiaj rano zmarła moja ukochana Babcia Wandzia” — tymi słowami Michał Maciąg rozpoczął osobiste pożegnanie. W jego wpisie znalazło się miejsce zarówno na ból po stracie, jak i na wdzięczność, wspomnienia oraz refleksję o tym, co pozostaje naprawdę ważne, kiedy odchodzą ukochani ludzie. 

„355 dni po śmierci ukochanej Mamy... niestety czułem, wiedziałem, że tak będzie” — napisał.

Zobacz także:

Agnieszka Maciąg zmarła 27 listopada 2025 roku w wieku 56 lat. Wiadomość o jej odejściu przekazał wówczas jej mąż, fotograf Robert Wolański. Teraz, niespełna rok później, rodzina żegna również jej mamę.

Michał wspomniał, że obie kobiety były ze sobą niezwykle blisko. Codzienny kontakt, rozmowy i wzajemna obecność stanowiły ważną część ich relacji. 

„Mama codziennie dzwoniła do Babci Wandzi, były cały czas blisko ze sobą, więc rozpacz jaką Babcia przechodziła musiała odbić się na jej zdrowiu, które było od dłuższego czasu w słabym stanie, stąd przekonanie”.

Jednak najbardziej przejmującą częścią pożegnania jest nie sam opis straty, lecz pragnienie Michała, aby ukochana babcia choć przez chwilę zaistniała w myślach innych ludzi. W swoim wpisie zastanawiał się nad przemijaniem i nad tym, jak w obliczu śmierci zmienia się znaczenie spraw, którym na co dzień poświęcamy tak wiele uwagi. Pisał o pieniądzach, sławie, ambicjach, dumie i nieporozumieniach, które wobec utraty bliskich przestają wydawać się istotne.

Zwrócił się też bezpośrednio do osób, które przeczytają jego słowa. Nie prosił o nic wielkiego. Chciał jedynie, żeby pomyślały o jego babci.

„[...] Głęboko wierzę, że czytając ten post pojawi się Wanda Kozak (kochana Babunia) przez chwilę w Twojej świadomości, czyli w jednym wszystkim. Zapali się na chwilę jak świeca w małym Wszechświecie którą jest Twoja świadomość, Wasza myśl. Czyli zaistnieje na chwilę raz jeszcze. Jest coś w tym godnego, chwalebnego. Tak teraz czuję mam nadzieję, że nie zmienię zdania, chociaż widzę pewien egoizm mojego posta. Bardzo ją kocham i chcę żebyście o niej przez chwilę pomyśleli. Jestem przekonany, że Mama też chciałaby jakiegoś uczczenia Babci, dlatego udostępniam ten post na socialach Mamy”.

Szczególnie poruszające są słowa, w których Michał wraca do miłości otrzymanej od babci. Nie pisze o wielkich wydarzeniach ani niezwykłych dokonaniach. Najważniejsze okazuje się dla niego to, że był kochany i sam miał możliwość tę miłość odwzajemnić.

„Zdążyłem mówić Babci, że ją bardzo kocham, może było to proste bo dostałem od niej tak dużo miłości. Odeszła druga z trzech kobiet od której dostałem najwięcej miłości w swoim życiu”.

Wnuk wspomniał też o trzeciej z tych kobiet, babci Basi Wrzesińskiej, wyrażając nadzieję, że będzie mógł cieszyć się jej obecnością jeszcze przez wiele lat.

W ostatnich zdaniach pożegnania znalazły się zarówno tęsknota, jak i bardzo osobiste postanowienie. Michał napisał, że chce odtąd kierować się przede wszystkim dobrem i nie przyczyniać się do cierpienia innych. Zachęcił również czytelników, by nie tracili czasu na konflikty z bliskimi.

Swoje słowa skierowane do pani Wandy zakończył niezwykle czule: „Dziękuję Babciu Wandziu, odpoczywaj ze swoją córusią. Kocham Cię”.

„Dopiero wtedy, gdy sama stałam się mamą, w pełni zrozumiałam moją Mamę”. Tak Agnieszka Maciąg pisała o pani Wandzie

O tym, jak wiele znaczyła dla niej mama, Agnieszka Maciąg opowiadała wielokrotnie. Pisarka chętnie wracała do rodzinnych wspomnień, a relację z panią Wandą przedstawiała jako źródło miłości, troski i kobiecego wsparcia. Szczególnie osobiste słowa poświęciła jej w tekście opublikowanym 25 maja 2017 roku na swojej stronie internetowej, zatytułowanym „Dzień Matki, czyli życie uplecione z trudów, cierpienia, miłości i szczęścia…”.

Agnieszka zastanawiała się w nim nad znaczeniem macierzyństwa, nad emocjami, które towarzyszą wychowywaniu dzieci, i nad więzią łączącą matki z córkami. Pisała z perspektywy kobiety, która sama doświadczyła zarówno matczynej miłości, jak i odpowiedzialności za własne dzieci.

W jednym z najbardziej osobistych fragmentów wyznała: „Słowo «mama» ma dla mnie trudną do opisania głębię”.

Dalej tłumaczyła, jak wielką wdzięczność czuje wobec własnej mamy za otrzymane ciepło, troskę i wsparcie. Zaznaczyła również, że dopiero własne doświadczenie macierzyństwa pozwoliło jej w pełni zrozumieć panią Wandę.

„Dopiero wtedy, gdy sama stałam się mamą, w pełni zrozumiałam moją Mamę…”

W dalszej części tekstu Agnieszka pisała o macierzyństwie jako doświadczeniu pełnym miłości, ale także wyrzeczeń, troski, nieprzespanych nocy i codziennej odpowiedzialności. Nie przedstawiała go wyłącznie jako pasma szczęśliwych chwil. Dostrzegała również trudności i cierpienie, które mogą być częścią życia rodziców.

Tym bardziej znacząca staje się jej wdzięczność wobec pani Wandy. Pisarka otwarcie przyznawała, że otrzymała od niej ogrom miłości i kobiecego wsparcia. Własne macierzyństwo pozwoliło jej spojrzeć na mamę nie tylko oczami córki, lecz również kobiety rozumiejącej, ile codziennego wysiłku, czasu i troski wymaga wychowywanie dzieci.

Obok tych osobistych wyznań pozostały również inne wspomnienia pisarki. Pełne zwyczajnych, domowych szczegółów, które pozwalają dowiedzieć się więcej o pani Wandzie i rodzinie, w której dorastała Agnieszka Maciąg.

Agnieszka Maciąg, Robert Wolański z córką Viva! 24/2015
fot. Robert Wolański

Dom pachnący świętami i smaki dzieciństwa. Tak Agnieszka Maciąg wspominała mamę

W świątecznym wywiadzie udzielonym Katarzynie Sielickiej dla „Vivy!” w 2014 roku Agnieszka Maciąg opowiadała o dzieciństwie w Białymstoku, rodzinnych tradycjach i wyjątkowej atmosferze domu. W jej wspomnieniach pani Wanda pojawiała się przede wszystkim jako kobieta, która z wielkim zaangażowaniem przygotowywała potrawy, dbała o rodzinne zwyczaje i przekazywała dzieciom zamiłowanie do domowej kuchni.

Przygotowania do świąt zaczynały się w ich domu na długo przed grudniem. Latem rodzina robiła przetwory, suszyła grzyby i gromadziła zapasy, które później trafiały na wigilijny stół. Agnieszka wspominała między innymi gruszki w occie z goździkami, śliwkowe powidła, kiszone ogórki i suszone jabłka. Wszystko przygotowywała mama, a pozostali domownicy jej pomagali.

„Z domu wyniosłam, że wszystko, co najlepsze, musi być robione własnoręcznie. Moja mama zawsze twierdziła, że jedzenie zrobione w domu, z sercem i miłością, jest najzdrowsze i najlepsze. Dlatego rodzice unikali jadania w restauracjach. A kiedy już gdzieś poszli, to zwykle mieli jakieś uwagi” — mówiła Agnieszka.

W rozmowie przywoływała również rodzinne wyprawy na grzyby. Jej rodzice potrafili wracać z lasu z pełnymi koszami, a później wszyscy wspólnie zajmowali się ich czyszczeniem. Były to zwyczajne domowe zajęcia, które po latach stały się dla pisarki cennym wspomnieniem dzieciństwa.

Szczególne miejsce w jej opowieści zajmowały potrawy przyrządzane przez panią Wandę. Agnieszka podkreślała, że mama znakomicie gotowała, a zwłaszcza przygotowywała śledzie — jeden z charakterystycznych elementów kuchni rodzinnego Białegostoku.

„Moja mama jest mistrzynią w ich przygotowywaniu” — mówiła z uznaniem.

Jednak szczególną historię wiązała z faszerowaną rybą przygotowywaną przez mamę. Potrawa, której początkowo jako dziecko nie potrafiła docenić, z czasem stała się jednym z jej ulubionych rodzinnych dań: „Gdy byłam dzieckiem, nie przepadałam za rybami, natomiast ryba faszerowana w wykonaniu mojej mamy to był dla mnie zawsze hit!”.

W tej samej rozmowie Agnieszka opowiadała też o wigilijnych zwyczajach. Przy świątecznym stole spotykała się liczna rodzina. Było czytanie Pisma Świętego, modlitwa i wspominanie bliskich, którzy odeszli. Pismo czytał najpierw tata, a później jeden z dwóch braci Agnieszki.

Rodzina pielęgnowała również zwyczaj ubierania choinki dopiero w Wigilię. Pani Wanda uważała, że przystrojone drzewko oznacza nadejście świąt, dlatego do tego momentu czekało na balkonie. Samo wyjmowanie starych, ręcznie zdobionych bombek było dla domowników ważnym wydarzeniem.

Agnieszka wielokrotnie podkreślała, że choć podróżowała po świecie i poznawała rozmaite kultury, to właśnie rodzinne tradycje pozostawały jej szczególnie bliskie. Kiedy sama założyła rodzinę, starała się odtwarzać atmosferę świąt zapamiętaną z dzieciństwa. Przygotowywała potrawy według domowych przepisów, pielęgnowała zwyczaje i przekazywała je swoim dzieciom — Michałowi i Helenie.

A dzisiaj, gdy Michał Maciąg żegna babcię niespełna rok po śmierci mamy, te dawne opowieści mają wyjątkową wartość. Pozwalają przypomnieć panią Wandę tak, jak widzieli ją najbliżsi: jako ukochaną mamę i babcię, obecną w rodzinnych wspomnieniach, rozmowach i tradycjach.

jamniki2-Agnieszka Maciąg, Viva! 9/2020
Fot. Robert Wolański