Miał zaledwie 17 lat, doświadczył rodzinnej tragedii. Po nagłej stracie ojca Piotr Sobociński jr podjął decyzję, która zmieniła całe jego życie

Są nazwiska, które w świecie filmu ważą więcej niż złoto. Nazwiska, które nie są jedynie podpisem w czołówce, lecz obietnicą jakości, wrażliwości i bezkompromisowego oka. W polskim kinie takim nazwiskiem jest Sobociński. Piotr Sobociński jr dorastał w artystycznym świecie. Doskonale wie, że w jego rodzinie kamera nigdy nie była zwykłym narzędziem pracy. Była zobowiązaniem. Była językiem, którym mówili jego dziadek i ojciec. Była losem. W najnowszym wywiadzie znany operator opowiada o pasji, a także w poruszających słowach wspomina ojca.

Rodzina, w której kamera jest dziedzictwem

W tej rodzinie kino nigdy nie było dziełem przypadku. To była droga, która zaczęła się znacznie wcześniej. Dziadek, Witold Sobociński, współpracował z Andrzejem Wajdą i Wojciechem Hasem – twórcami, którzy zapisali się w historii polskiego filmu. Ojciec, Piotr Sobociński, zrobił karierę w Hollywood i otrzymał nominację do Oscara. Pracował w Stanach Zjednoczonych przy produkcjach: „Pokój Marvina”, „Kraina wiecznego szczęścia”, „24 godziny” oraz „Półmrok”.

Nazwisko Sobociński otwiera drzwi. Ale każde otwarte drzwi prowadzą do kolejnego egzaminu. Piotr Sobociński Jr dorastał w świecie planów filmowych, rozmów o kadrach i światła ustawianego z niemal matematyczną precyzją. Obserwował, jak buduje się obraz – warstwa po warstwie, decyzja po decyzji. Widział, ile kosztuje perfekcyjny efekt.

Dziś sam jest cenionym operatorem filmowym. Na swoim koncie ma „Różę”, „Bogów”, „Boże Ciało”, „Kos”, „Rocznicę”, „Cicha noc”, „Ministranci”. Każdy z tych filmów to inna temperatura emocji, inne wyzwanie, inna odpowiedzialność. Każdy kadr to dowód, że nazwisko zobowiązuje do działania.

Czytaj też: Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła

Mama, Hanna Mikuć i siostra Piotra Sobocińskiego jr są aktorkami. Operatorem został także jego brat – Michał Sobociński. „Wygląda na to, że mnie i mojemu rodzeństwu zamiłowanie do świata filmu zostało przekazane w genach. A rodzice dużo pracy włożyli w to, żeby nas do zawodów artystycznych zniechęcić. Oni nie chcieli, żebyśmy „pchali się” w film. Na tyle, że swój pierwszy aparat dostałem nie od taty, tylko od dziadka aktora. […] Bo to bardzo niestabilna praca. I konsumująca. Pracuje się nocami, pracuje się w święta, bo w wielu obiektach można kręcić tylko, kiedy są zamknięte dla odwiedzających. To zajęcie dobre dla singla, ale dla człowieka, który chce budować rodzinę, już niekoniecznie”, mówi operator w rozmowie z Igą Nyc dla magazynu PANI.

„Miałem 17 lat” – moment, który wszystko zmienił

Piotr Sobociński junior nie ukrywa, że jako dziecko bardzo przeżywał, fakt, że rodziców nie ma na ważnych uroczystościach. Spędzali większość czasu na planach zdjęciowych. Był czas, w którym Hanna Mikuć po narodzinach syna, Michała poświęciła się rodzinie. Z kolei Piotr Sobociński pracował za granicą – najpierw w Europie, a następnie znalazł się w USA. „Żebyśmy mogli być razem, mama zdecydowała się zawiesić swoją karierę i jeździliśmy za nim z planu na plan jak nomadzi. Jestem jej ogromnie wdzięczny, bo odnosiła wtedy znacznie większe zawodowe sukcesy niż tata”, opowiadał.

Dzieci Piotra Sobocińskiego i Hanny Mikuć uczęszczały do amerykańskiej szkoły, ale nie zapominały o polskiej edukacji. Dorastać w cieniu hollywoodzkich planów filmowych to doświadczenie, którego nie da się porównać z niczym innym. Podglądać, jak rodzi się kino w miejscu, gdzie marzenia mają budżet i rozmach, to jak zajrzeć za kulisy świata większego niż wyobraźnia. Gigantyczne dekoracje, które przypominały osobne miasta. Spektakularne sceny pościgów, w których każda sekunda była precyzyjnie zaplanowana. Skala, tempo, energia – wszystko intensywniejsze, bardziej monumentalne.

Ale w tym wszystkim najważniejszy był on – ojciec. Skoncentrowany, odpowiedzialny, stojący na czele pionu operatorskiego, który zawsze jest najliczniejszy. To właśnie tam bije techniczne serce filmu. Być świadkiem tej pracy to powód do dumy, która zostaje na całe życie. „Byłem dumny z ojca, bo kierował pionem operatorskim, który jest zawsze najliczniejszy”

Czytaj też: Dzieli ich 14 lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki

Piotr Sobociński jr – poszedł w ślady ojca. Tak narodziła się jego pasja do filmu

Wcale nie było tak, że od dziecka wiedział, że pójdzie śladem ojca. Przez moment marzył o zupełnie innym świecie – świecie wykopalisk, tajemnic przeszłości i dinozaurów, które po „Jurassic Park” rozpalały wyobraźnię nastolatków na całym świecie. Archeologia wydawała się wtedy znacznie bardziej ekscytująca niż plan filmowy. A jednak kino było gdzieś obok. Dziadek Witek widział w nim przyszłego operatora. Ostateczna decyzja wynikała z doświadczenia straty. Gdy Piotr Sobociński zmarł, on miał 17 lat. Wtedy coś się w nim domknęło. Uznał, że skoro los tak brutalnie przerwał karierę ojca, on powinien ją – w pewnym sensie – kontynuować.

„We mnie ta decyzja dojrzała, kiedy umarł ojciec. Miałem wtedy 17 lat i doszedłem do wniosku, że skoro los niesprawiedliwie przerwał jego karierę, to mam obowiązek przejąć pałeczkę. I zacząłem przygotowania do szkoły filmowej. Z pewnością miałem ułatwiony start, bo dziadek Witek zabierał mnie na festiwal Camerimage, gdzie mogłem uczestniczyć w różnych warsztatach operatorskich. […] Trafiłem na rocznik ludzi, którzy mieli w sobie prawdziwy głód robienia filmów. […] Kiedy ojciec umarł, przyjąłem za punkt honoru, żeby zacząć jak najszybciej na siebie zarabiać. Więc jeszcze w liceum pracowałem na planach jako fotosista i oświetlacz, a na studiach szwenkowałem. To była najlepsza szkoła zawodu, bo mogłem obserwować w akcji genialnych operatorów: Krzysztofa Ptaka, Piotrka Śliskowskiego, Artura Reinharta, Pawła Edelmana. No i mojego dziadka”, dodaje w PANI.

Sprawdź też: Piotr Sobociński nie zdążył ożenić syna. Jego nagła śmierć była szokiem

20 godzin dziennie. Piotr Sobociński jr o cenie perfekcyjnego kadru

Dziś otwarcie mówi o kosztach tej pracy. Praca operatora to nie tylko artyzm i czerwone dywany. To także kilkanaście, a nawet 20 godzin dziennie. Nocne analizowanie scen. Odpowiedzialność za efekt końcowy. Ten zawód nie zna świąt. Nie zna weekendów. Piotr Sobociński Jr postanowił jedno – po narodzinach pierwszej córki zrozumiał, że rodzina zawsze będzie u niego stawiana na pierwszym miejscu. Dziś jest w tym samym wieku, który miał jego ojciec, gdy niespodziewanie zmarł na zawał serca na planie „24 godzin” Luisa Mandokiego. I kiedy słyszy pytanie, czy boi się, że praca może go wyniszczyć tak samo, nie ucieka przed odpowiedzą.

„Boję się, oczywiście. Dlatego od roku jestem w terapii i staram się z pomocą pani psycholog zmienić swoje podejście do pracy. I widzę pewien progres, ale jak na złość za każdym razem, kiedy planuję zrobić sobie przerwę, to pojawia się propozycja nie do odrzucenia”, opowiadał w rozmowie z PANI.

Dlatego wymyślił własne antidotum. Kiedy kończy maraton filmowy, wyjeżdża z partnerką i dziećmi jak najdalej i na jak najdłużej. Od mniej więcej trzech lat ten rytuał stał się stałym punktem jego życia. Za chwilę znów zniknie na miesiąc. Odłączy telefon. Odetnie się od planów. Od światła. Od napięcia.

Źródło: wywiad magazynu PANI, autorstwa Igi Nyc nr 3/2026