Justyna Steczkowska, VIVA! 26/2019
Fot. Magdalena Łuniewska
TYLKO U NAS

„Małżeństwo nie jest sielanką!” - Justyna Steczkowska szczerze o własnym życiu

25 lat na scenie! Co oprócz miłości się liczy?

29 grudnia 2019 08:05
Justyna Steczkowska, VIVA! 26/2019
Fot. Magdalena Łuniewska

25 lat na scenie! Uwierzycie? Życie Justyny Steczkowskiej to sukcesy, płyty, nagrody. Ale też dramaty. Śmierć ojca, choroba męża, wylew  matki. Jak sobie z tym radzi? Dlaczego nie boi się kryzysów? O duszy, skradzionych pieniądzach i kryzysach w rozmowie z Romanem Praszyńskim. Tekst ukazał się w dwutygodniku VIVA! 27 grudnia 2019 r.

Jakie trzy swoje piosenki zabrałabyś na bezludną wyspę?

Trzy piosenki? Trochę mało na 16 nagranych płyt (śmiech), ale mogę pokusić się o zabranie 3 albumów. Na pewno wzięłabym „Marię Magdalenę”, ta płyta powodują, że jestem poza czasem i materią i czuję się kompletnie wolna. To jest mój ostatni album, więc ważny w tym momencie życia, w którym jestem. Na pewno wzięłabym „Aminę”, bo kocham tę płytę. Opowiada o człowieku w kontekście wszechświata i pięknie gra na niej orkiestra. Zabrałabym „XV”, bo jest zarejestrowaniem moich największych przebojów w nowoczesnych aranżacjach. Jest tam "Dziewczyna szamana" i moja ukochana „Grawitacja”, która ma już tyle lat, a nadal robi wrażenie!

Obchodzisz 25 lat kariery. Liczysz od pamiętnej „Szansy na sukces”?

Wszyscy każą mi to liczyć od „Szansy na sukces”. Ale rocznica przypada pomiędzy „Szansą na sukces”, a moją pierwszą płytą, „Dziewczyna Szamana”. Ludzie zauważyli mnie, kiedy zaśpiewałam „Boskie Buenos” Kory. W tamtym czasie były tylko dwa programy tv, wiec co najmniej pół Polski siedziało i oglądało szanse w czasie niedzielnego obiadu.Tylko, że „Boskie Buenos”, choć prawdziwie boskie, nie jest moja kompozycją, a „Dziewczyna Szamana” i reszta twórczości  już tak . 

Wystąpiłaś w „Szansie na sukces” dla mamy swego ówczesnego chłopaka?

Nie tyle dla niej, co dzięki niej, bo przekonała mnie ze warto spróbować. Któregoś dnia siedząc i malując gliniane guziki, żeby jakoś zarobić na czynsz, usłyszałam o kolejnych eliminacjach. To był finansowo ciężki czas dla mnie. Schudłam dziesięć kilogramów, bo jadłam tylko wtedy, kiedy miałam pieniądze, a to była raczej rzadkość. Grałam w klubach za grosze bo kochałam śpiewać. Honorarium ledwo starczało na taxi w nocy, bo autobusy już nie kursowały o tej porze . Daleko od rodzinnego domu musiałam sobie poradzić sama. Bywało ciężko, ale z perspektywy czasu doceniam swoją odwagę i siłę i to, że pomimo wszytko nie pogrzebałam swoich marzeń.

Pierwsze zarobione 100 mln?

100 mln, ha, ha, ha... starej waluty. Dzisiaj ile by to było? 10 tys. złotych. Poszłam do banku z tatą, tata przyszedł z walizką na szyfr (śmiech). Pani wyłożyła pieniądze na ladę, tata włożył do walizki i poszliśmy szczęśliwi i dumni do domu.

I co z tą kasą?

Tata zrobił dach w naszym domu w Stalowej Woli. Byłam pierwszą osobą w rodzinie, która zarobiła pieniądze wystarczające na jego naprawę. Jak zaczęliśmy dach, to potem już zaczął się remont całości. Przeznaczyłam wszystkie swoje pieniądze na jego odnowę chociaż tam nie mieszkałam. Po remoncie dom wyglądał pięknie, bo tata z braćmi i mamą pomagali na każdym etapie prac, a ja zajęłam się wystrojem wnętrz i zbudowaniem kominka dla mamy, który był jej marzeniem i zrobiłam kuchnie w morskim kolorze ( śmiech ).

Miałaś zawrót głowy od sukcesu?

Mogło to tak z zewnątrz wyglądać, nie jestem odpowiedzialna za to, co ludzie myślą i gadają. Ale prawda była taka, że skończyłam pierwszą płytę i myślałam już o drugiej. Nie przypominam sobie, żebym od 25 lat usiadła na laurach i nie pracowała. 16 wydanych płyt świadczy o tym, że jestem cały czas zaangażowana w muzykę, a nagranie płyty to nie jest pięć minut, to jest pół roku, czasem rok i to regularnej, codziennej pracy. Potem nagrania w studiu, której trwają wiele godzin, a ja jestem na każdy etapie tej pracy. Nie odpuszczam, bo to w większości moje kompozycje.

Miałaś dwadzieścia parę lat i zostałaś numerem jeden w kraju. To musiało się jakoś odbić na Twojej psychice. Balety, alkohol...

Balety!? Nie (śmiech). Ja w tamtym czasie nie piłam w ogóle, po tym jak moi przyjaciele upili mnie na osiemnastych urodzinach. Cieszyłam się tym dniem, piłam wszystko, co mi dawali. Następnego dnia rano obudziłam się w moim wynajętym pokoju, byłam sama. Miałam takiego kaca, że nie mogłam ruszyć nogą, ani ręką. Wydawało mi się, że straciłam czucie. Byłam naprawdę przerażona. To zniechęciło mnie zakrapianych imprez na cale życie. Teraz grubo po 40.  szczytem mojego alkoholowego szczęścia jest lampka wina na dobre samopoczucie z przyjaciółmi (śmiech). Delikatnie, elegancko i z klasą.

Kokainy też unikasz?

Napatrzyłam się w młodości na prawdziwe tragedie ludzi w środowiskach muzycznych. Widziałam, jak narkotyki zabijają w nich kreatywność, inteligencję, ducha... Najlepsza lekcja życia i ostrzeżenie, żeby nigdy nie wpaść w ich szpony. Moim jedynym nałogiem jest mała czarna (śmiech). Kocham małe czarne espresso. Po prostu kocham!

Show-biznes zmienił się przez te lata?

Bardzo. Na szczęście artyści są mądrzejsi, mają więcej doświadczenia. Na początku w latach 90., gdy podpisywałam umowę z wytwórnią, byłam szczęśliwa, że mogę śpiewać, że wydam płytę. Nie miałam prawnika, a przede wszystkim świadomości.  Ale potem urodził się Leo, chciałam mieć własne mieszkanie, jakieś bezpieczeństwo i stabilizację, a wytwórnia dalej płaciła mi 10 procent z tego, co dla niej zarabiałam. Był boom na moje piosenki, ale ja niewiele z tego miałam. W podobnej do moje sytuacji było wielu artystów. Wszyscy uczyli się nowego świata. Na nas uczyły się wytwórnie, show biznes, media. Nie mogę mieć do nikogo pretensji i nie mam. Zgodziłam się na takie warunki, ale to była kosztowna nauka. Kiedy skończył się mój kontrakt, nie chciałam już z nikim wiązać się na długo i zamykać w żadnych ramach.

Przez te lata ktoś Cię oszukał na pieniądze?

Oczywiście.

Dużo straciłaś?

Trochę, ale lepiej stracić pieniądze niż zdrowie.

Trochę? Równowartość mercedesa, willi?

Raczej kawalerki ( śmiech ) Ale w ogóle nie warto się nad tym skupiać. Do nikogo nie mam żalu, ani pretensji, idę dalej.

Wyrzucałaś menedżerów?

Tak naprawdę to nie. Oprócz jednego przypadku ze wszystkimi rozstałam się w zgodzie i mamy po dziś dzień bardzo dobre relacje. Pomagamy sobie wzajemnie. Uważam, że to wzruszające.

Pamiętasz, co śpiewałaś w Eurowizji?

Piosenkę „Sama”.

Śpiewałaś: „Poczułam się tak marnie, jakby dobry Bóg nie lubił...”

„…pcheł” - Piękny tekst Wojciecha Waglewskiego. Dzisiaj odczuwam go zupełnie inaczej...

Miałaś okresy, kiedy czułaś, że Bóg cię opuścił? Że jesteś na dnie rozpaczy?

Byłam na dnie rozpaczy, to prawda, ale czy myślałam o tym, że Bóg mnie opuścił? Nie... Zawsze wtedy myślę, gdzie popełniłam błąd, gdzie zgubiłam samą siebie... To nigdy nie jest wina Boga. Wiem, że ludzie uwielbiają zwalać swoje nieszczęścia na innych, ale to jest zawsze droga donikąd. Nasze nieszczęście jest spowodowane najczęściej konsekwencją naszych czynów. Naszym sposobem postrzegania świata , braku miłości i zrozumienia.

Ale zwykle nie przez nas umiera bliska osoba?

To prawda, ale jeśli wiesz, że śmierć jest tylko zamianą światów, to przyjmujesz to z pokora i zrozumieniem . To jest strata dla ciebie, tutaj, nie dla tego kogo dusza wraca tam, skąd przyszła po kolejnych doświadczeniach za Ziemi.

Chcesz powiedzieć, że nie płakałaś, jak umarł Twój ojciec?

Płakałam, bardzo... Ale z drugiej strony byłam szczęśliwa, że już jest wolny od bólu, że może wreszcie być szczęśliwy. Umierał z uśmiechem na twarzy. To był jeden oddech. Wiedziałam, że wyzwolił się z niewyobrażalnego cierpienia. Wiedział ze po drugiej stronie jest równie pięknie .

Na płycie „Maria Magdalena” śpiewasz o duszy. Czujesz połączenie z tatą?

Widocznie nie przypadkiem tak się stało, że mój tata porzucił kapłaństwo dla stworzenia rodziny. Dzięki jego wyborom pojawiłam się na tym świecie. Moje rodzeństwo i ja. Jestem mu za to wdzięczna. Był człowiekiem świadomym swojej duchowości. Nic na świecie nie dzieje się przypadkiem.

Jak wygląda duchowość przy dziewiątce dzieci?

Duchowość to codzienność. Dbanie o relacje z ludźmi, o czystość serca, o uczciwość względem siebie i innych. Ojciec był dobrym, cierpliwym, człowiekiem. Dbał nie tylko o nas. Pomógł wielu dzieciakom z patologicznych rodzin, uczył ich muzyki, dał im szansę, pomógł zobaczyć cel w życiu.

To, że porzucił kapłaństwo miało wpływ na wasze wychowanie?

Jako dziecko nie wiedziałam o tym. Dla mnie był po prostu ukochanym tatą. Dowiedziałam się dopiero jako nastoletnia dziewczynka.

Od kogo?

Od mojej siostry.

Agaty?

Tak.

Trudne, że książka o rodzicach się ukazała?

Trudne dla mojej mamy. Przez to jest trudne dla nas wszystkich. Wbrew jej woli napisane.

Kapłaństwo taty to była rodzinna tajemnica?

Tajemnica? Nie odczuwałam tego w ten sposób, jak byłam dzieckiem. Może czasami nie rozumiałam pewnych zachowań ludzi z rodzinnej wioski mamy względem nas.

Jakich zachowań?

Jako sześciolatka podróżowałam sama z Rzeszowa do babci, co było dużą odwagą z mojej strony i dużym zaufaniem ze strony mojej mamy. Pamiętam ciekawość pewnej kobiety w autobusie. „A czyjaś ty?”, zapytała. „Jak twoja mama ma na imię?”. Ja: „Danusia”. „A Danka biała czy czorna? Jakie ma włosy?”. Mówię, że czarne, a kobieta odsuwa się z niechęcią. Bo to dziecko „tej” kobiety

Tabu.

Dzisiaj to już nie jest tabu. Ale moja mama wyrosła w innych czasach i poniosła tego konsekwencje. Pomimo, że w tamtej historii jako kobieta zachowała się najlepiej jak mogła. Zakochała się, ale nikogo do niczego nie zmuszała. Wyjechała z miejsca, w którym się wychowała, miała dom i rodzinę, żeby zbudować wszytko od zera. Postanowiła wziąć odpowiedzialność za swoje życie. To była decyzja mojego taty, żeby ją odnaleźć i związać się z nią. Bardzo cudowna i odważna - kłaniam się ojcu i chapeau bas! Dzięki ich miłości jestem. Ale myślę, że moja mama przez całe życie miała poczucie winy. Pomimo wielu cudowności, które w jej życiu się wydarzyły i dzieci, które miała i taty, którego kochała. Myślę, że ciężko jej było się pozbyć tego brzemienia. Dlatego wracanie do tego było rozdrapywaniem starych ran, niepotrzebnie. Zdanie naszej rodziny było takie, żeby tego nie robić. Tym bardziej, że wielu ludzi z rodziny mamy i taty nie odwróciło się od nich i pomagali im jak tylko mogli, pomimo sprzeciwu społeczności. Ale Agata podjęła taką decyzję obarczając w dużej mierze  nas jej konsekwencją. Media suszyły  mi głowę, pomimo tego, że z publikacją książki nie miałam nic wspólnego i robiły wszytko, żeby skłócić nas ze sobą . 

Twoja mama mieszka z Tobą?

Gdy tata zmarł, mama zamieszkała w naszym domu koło Warszawy . Odciążyłam ją od wszystkiego, co spada na głowę człowieka, który zostaje sam. Po 10 latach wróciła do Stalowej Woli, pomieszkać sama ze sobą i swoimi przyjaciółkami. Potem dostała wylewu i trzeba się było nią naprawdę opiekować. Przez kilka lat mieszkała tam, gdzie się wychowała i gdzie nadal mieszka jej rodzina w domu, który kupił mój ukochany brat Jacek. Miała pomoc domową, ale jeszcze była na tyle sprawna, że mogła się sama poruszać. Ale po drugim wylewie jest kompletnie niepełnosprawna. Nie chciałam, żeby trafiła do domu opieki, więc wzięłam to na siebie. Przerobiłam parter domu pod wymogi osoby niepełnosprawnej i mieszkamy razem. Nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej. Ona mi dała życie, które jest największą wartością  i jestem jej – i mojemu tacie -  wdzięczna. Dlatego chcę, żeby mama czuła się zaopiekowana, kochana i potrzebna. Jest z nami w domu, w którym jest rodzina, dzieci, wnuki, gosposia, wszyscy ją kochają, wspierają każdego dnia. Pomagają we wszystkim. Staś codziennie czyta jej książki. Mama się pięknie uśmiecha. I chociaż od lat nie mówi, jej oczy mówią wszystko. Choroba bliskich to chwila próby dla zdrowych. Bycie opiekunem starszej niepełnosprawnej osoby jest bardzo trudne pod wieloma względami. Nie dałabym sobie rad,y gdyby nie prawdziwa bezwarunkowa miłość do mamy. Kocham ja, jestem i chce być przy niej na zawsze i do końca.

Co się dzieje z Tobą, gdy pojawia się kryzys? Twój mąż był chory , a nowotwór budzi strach?

Przyjmuję to z pokora i się uczę. Nie pomstuję, nie mam żalu do nikogo. I do niczego. Zbieram się w sobie i walczę. I tak było wtedy, kiedy zachorował. Daliśmy wszyscy rade. Zawiesiłam karierę na wieszaku i byłam przy nim . 

Bez płaczu?

Płaczę... jak jestem ze sobą. Płacz oczyszcza serce i emocje. Trzeba płakać, żeby zrzucić z siebie ciężar. Można to wykrzyczeć, wytańczyć, wyśpiewać. Każdy ma swój sposób. Mnie zawsze pomagała muzyka.

Trudne doświadczenie zbliża partnerów?

Zbliża ludzi... To jest  mocne doświadczenie i nauka, ile są dla siebie warci. Nie ma znaczenia czy to małżeństwo, przyjaźń, rodzeństwo. Wtedy jest jasna sytuacja, kim jesteśmy dla siebie. Czy jesteśmy dla siebie ważni, czy coś jeszcze razem możemy zbudować.

Ponad dwa lata temu napisałaś na Facebooku, że jesteście z mężem w separacji. Jak przeżywałaś małżeński kryzys?

Gdy coś, co jest fundamentem twojego świata, nagle zaczyna pękać, czujesz ból, oszołomienie, zagubienie... Ale trzeba brać pod uwagę, że małżeństwo, partnerstwo, w ogóle życie z drugim człowiekiem nie jest tylko wielką sielanką. Wszyscy to znamy. To jest droga dwojga ludzi, którzy całe życie wzajemnie się uczą i dowiadują czegoś o sobie. Dojrzewają i na każdym etapie życia towarzyszą im inne emocje. W końcu przychodzi czas, w którym zadają sobie pytanie - czy mają coś jeszcze do zaoferowania sobie i światu razem. My, jak wiele innych małżeństw, musieliśmy odpowiedzieć sobie na to po 20 latach związku.

Każde wzięło swoje wiaderko i poszło do swojej piaskownicy?

Nie, nikt nie poszedł do swojej piaskownicy, ale musieliśmy sami nad sobą się pochylić.

Zamieszkaliście osobno?

Nigdy nie mieszkaliśmy osobno. To jest stek medialnych bzdur, które musiałam wyprostować w sądzie, bo prostowanie plotek i tłumaczenie nic nie daje i jest upokarzające. Wszystkie te głupoty, jak to opuściłam swoje dzieci, wyszłam z domu z jedną walizka i wiele innych kłamstw na temat mój, mojego małżeństwa, ale też moich zawodowych spraw, zostały określone przez sąd jako zwykle kłamstwa. Do tej pory wszystkie sprawy wygrałam, a  pieniądze trafiają sukcesywnie na fundację Anny Dymnej i domu „Ufność””. A ja czekam na przeprosiny. Prawdą jest tylko to, że rozstaliśmy się na chwile ze sobą, po to, żeby móc dalej pójść razem z większą świadomością siebie. Jak tysiące innych par. O tym jest ta historia i  o niczym więcej. Cała reszta jest zmyślona i dopisana przez prasę dla mamony. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

Czego Cię nauczył małżeński kryzys?

Błagam, już dosyć tych opowieści . I tak już za dużo wiesz ( śmiech ). Rozmawiajmy o mojej muzyce. To moje 25-lecie!! Zaraz kończy się trasa mojej ukochanej Marii Magdaleny. Żałuję, bo te koncerty to coś więcej niż tylko muzyka. To prawdziwa podróż poza czasem i przestrzenią z moją publicznością, która  ogląda koncert w 3D. Musisz zobaczyć. Robi wrażenie. Jesteś z Warszawy, wiec wpadnij do Teatru Polskiego 3 stycznia. Będziesz moim gościem specjalnym ( śmiech ) zabiorę Cię w prawdziwie magiczną podróż świata dźwięków.

No dobrze wracamy do pracy. Jak płyta?

Cudownie.

Bosko nawet.

Zależy, czego szukamy w muzyce. Ja szukam rozwoju i możliwości dotarcia do samej siebie przez dźwięki. Przez muzykę rozwijam się od dziecka. Służy mi do tego, żeby lepiej poznać samą siebie. Dotrzeć głębiej. Dlatego moje płyty są tak różne... Bo ja się zmieniam.

Czego szukałaś w Indiach?

Pojechałam tam nauczyć się „błogosławieństwa jedności”. Dużo mówi się o tym, że chcemy zmienić świat. Ale od samego gadania świat się nie zmieni... Do tego potrzeba naszego osobistego zaangażowania. Najlepiej zacząć od zmiany siebie. Odpuścić złość, gniew, poszukać w sobie empatii, zrozumienia na głębszym niż tylko materia poziomie. Temu też służył ten kurs. To moja mała cegiełka do zmiany świata na lepsze .

I Doda już Cię nie wkurza?

Nie wkurza mnie już od lat, ale wkurzała kiedyś ( śmiech)

Co z tym zrobiłaś?

Zapytałam siebie, skąd we mnie ten żal i gniew ? Musiałam odpowiedzieć sobie samej na trudne pytania. Cenna lekcja. Dopiero wychodzenie  poza strefę komfortu daje szanse na rozwój. Na koncercie „Artyści przeciw nienawiści” uścisnęłyśmy sobie dłonie. Czy to nie piękne?

Chcesz powiedzieć, że teraz się nie wkurzasz, nie boisz? Nie masz żalu?

Do niej nie. Ale jak każdy wkurzam się czasami (śmiech). Ale jak tylko czuję, że narasta we mnie gniew czy żal, skupiam się nad tym i pytam sama siebie skąd się wziął? Najczęściej ma w sobie kilka warstw, które trzeba zrozumieć poczuć i po prostu odpuścić dla swojego własnego dobra, a co za tym idzie też dobra innych.

Co Cię najłatwiej wkurza? Córeczka?

No co ty! To jest nasze Cudeńko! Nasza miłość, szczęście wszytko co najpiękniejsze ! Dla niej i dzięki niej stworzyłam kolekcje ubrań dla dziewczynek ” Anima by Justyna Steczkowska”, która można zobaczyć na Moliera 2. To krótkie, unikatowe serie pięknych rzeczy, moich autorskich projektów. Koronki, ręczne zdobienia, perły, aksamitki itd . Wszytko to, co z Helenka kochamy (śmiech ).

Synowie? Też Cię nie wkurzają ? 

Moje kochane synki ? Nie ! Dzieci w ogóle mnie nie wkurzają. Kocham je całym sercem . 

Nawet jak synowie przechodzili trudny okres dojrzewania?

Cały czas przechodzą ( śmiech ) Ja obserwuję, rozmawiam, cierpliwie czekam. Bycie mamą jest piękną formą wyrażania  miłości nawet wtedy, kiedy macierzyństwo bywa dużym wyzwanie i bywa trudno.

No, dobrze. Mąż cię wkurza?

Czasami, ale jak to każdą żonę mąż (śmiech), Normalne, że w codziennym życiu od czasu do czasu ktoś kogoś wkurza.

Co Cię odpala?

Kiedyś byłam bardziej niespokojna. Ale od wielu lat już tak nie jest. Najbardziej wkurzona jestem chyba w pracy.

Ochrzaniasz muzyków?

Wkurza mnie dezorganizacja. Wkurza mnie, jeżeli ktoś jest nieprzygotowany. Wkurza mnie brak szacunku do innych.

I co robisz? Drzesz japę?

Rozmawiam. Czasami darłam japę, ale to nie działało, więc rozmawiam. Występ jest jak wielka maszyna puszczona w ruch. Albo pracujesz z nami na wysokich obrotach i maszyna działa super, albo trzeba wysiadać z tego rozpędzonego pociągu. Każdy ma wolną wolę i powinien mieć i prawo decydować o tym, co dla niego dobre.

Co szykujesz na 25-lecie?

Od wrześniu ruszam w trasę koncertową. To będzie wielkie show, na którym pojawią się utwory ze wszystkich moich płyt. Będę cygańską królową, Marią Magdaleną, Dziewczyną Szamana, ascetyczną wokalistka śpiewającą wzruszające teksty z Alkimji i Justyną sprzed lat. Będę wszystkimi postaciami, które stworzyłam przez te ćwierćwiecze. Chcę, żeby ten koncert był zachwycający. Uważam, że 25 lat to dużo, jest co świętować i jest komu dziękować. Za trwanie przy mnie w ciężkich momentach, za pomoc i dobre słowo za wsparcie i te owacje na stojąco od publiczności! Piękne chwile!!! Poza tym przetrwać tyle na scenie, ciągle nagrywać płyty i ciągle grać biletowane koncerty, to jest ogrom pracy i powód do radości. Koncerty biletowane to jest bardzo trudny rynek i trzeba dużo z siebie dać, a czasem naprawdę dużo stracić finansowo na organizacji show, żeby pokazać siebie ludziom z najlepszej możliwej strony. Żeby zobaczyli, że jako artystka nie osiadłam na laurach. To są trudne chwile, bo czasem stoję przed wyborem - albo pojechać na wakacje, albo nagrać płytę dobrej jakości. Albo zainwestować w porywającą trasę koncertową, albo wyremontować kuchnię. No i zawsze wygrywa muzyka, a kuchnia czeka.

Co Cię napędza do grania?

U progu całej mojej kariery i tego, co zrobiłam, wszystkich wzlotów i upadków, jest wielka pasja. Siła, która zmienia wszystko. Barbara Streisand powiedziała: „Jak masz pasje, to nie masz wyboru”. To prawda, czuję, że pcha mnie coś większego ode mnie. Miałam tyle trudnych chwil w swojej karierze, tyle upadków, syfu, który lał się na mnie przez media brukowe , które zarabiały na tym pieniądze i nie chciały tego odpuścić. A ja musiałam to znosić. I znosiłam dzielnie. Naprawdę wiele razy miałam dosyć, zabierało mi to siłę do tworzenia muzyki, a pomimo wszystko podnosiłam się i szłam dalej. Bo Justyna Steczkowska równa się muzyka. Nie jestem tylko wokalistką, nie jestem gwiazdą ani medialnym tworem. Jestem muzyką. To moja pasja. Gdy przyjdzie czas, że nie będę już w stanie biegać po scenie w szpilkach, z przyjemnością będę siedzieć w domu i pisać muzykę. Pisałam muzykę do filmów, reklam, programów telewizyjnych. Teraz piszę wielkie oratorium. Naprawdę mam co robić. 

Wielkie oratorium?

Tak, zaczęłam. Ale to, że je napiszę, nie znaczy, że świat je usłyszy. Będziemy walczyć o to żeby się udało.

Sprzedasz jeden z samochodów i dasz radę.

Mam tylko jeden samochód, ale na wystawienie oratorium to za mało. Oratorium to wielka muzyczna forma. Wielka orkiestra symfoniczna, chór, soliści. Jakieś dwieście osób na scenie. Ale zanim to nastąpi, ruszamy już w lutym w kolejna trasę Koncertu Muzyki Filmowej. Tym razem prowadzić go będą Kasia Figura i Tomasz Raczek. Jak zawsze pięknie zabrzmi wielka orkiestra i chór, a zaśpiewają i zagrają między innymi Małgorzata Walewska, Krzysztof Cugowski, Włodek Pawlik . 

Co uważasz za swój największy sukces?

Pomimo wszystko, chociaż zabrzmi to banalnie, najważniejsze, że mam szczęśliwą rodzinę. Udało nam się utrzymać razem, kochamy się wszyscy i szanujemy. Dzieci są naszym największym skarbem. Mają opiekę, miłość, mają wsparcie. Mają dom, do którego mogą wracać, gdzie zawsze są akceptowane takie, jakie są. Nasz osobisty rozwój, kariera jest niezwykle ważna, bo buduje nasze poczucie własnej wartości. Ale nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nie jestem częścią większej całości. W życiu można robić miliony rzeczy, ale najważniejsze, to nauczyć się bezwarunkowej miłości. Ja nie odkryłam innego sposobu zrozumienia jej jak poprzez miłość do dzieci i rodziców, którymi zaczęłam opiekować się u schyłku ich życia. Kiedy naprawdę czujemy bezwarunkową  miłość dusza się raduje... a życie rozświetla Boska iskierka.  

Justyna Steczkowska, Viva! 26/2019
Fot. Zdjęcia Magdalena Łuniewska/buku team
Justyna Steczkowska, VIVA! 26/2019
Fot. Magdalena Łuniewska

Wideo

Wiosna 2020 - design, kulinarne inspiracje, podróże bez wychodzenia z domu!

Polecamy

Magazyn VIVA!

Bieżący numer

BOJARSKA-FERENC, CHODAKOWSKA, LEWANDOWSKA, RUBIK, JĘDRZEJCZYK, SKURA… – ich wspaniałe figury, zdrowie, niesamowita energia, kreatywność to efekt wyrzeczeń, restrykcyjnych diet, a może dobrych genów? Nowa gwiazda modelingu KAROLINA PISAREK zdradza, czemu zawdzięcza sukces. Kierowca rajdowy LESZEK KUZAJ – ryzyko to jego specjalność! A także intrygująca historia JOGI oraz skąd się wzięło SPA.