Maksymilkian Faktorowicz – Polak, który wymyślił makijaż. Jego historię zobaczysz w Teatrze Żydowskim
Oszałamiający musical „M. Faktor. Narodziny Piękna” w reż. Agaty Biziuk powraca na deski teatru! Spektakl opowiada o Maksymilianie Faktorowiczu – polskim wynalazcy makijażu i twórcy imperium beauty. Od 25 do 28 września dwa bilety w cenie jednego!
Powrót musicalu „M. Faktor. Narodziny Piękna” Teatralny hit o życiu twórcy makijażu znów na scenie! Musical „M. Faktor. Narodziny Piękna” w reżyserii Agaty Biziuk ponownie zachwyci publiczność – tym razem w Warszawie, w Klubie Dowództwa Garnizonu przy al. Niepodległości 141a. Produkcja, która zdobyła uznanie widzów i krytyków, wraca z nową energią, pasją i barwną opowieścią o człowieku, który zrewolucjonizował świat urody. Od 25 do 28 września widzowie mogą skorzystać z wyjątkowej promocji – dwa bilety w cenie jednego. To idealna okazja, by dać się porwać niezwykłej historii życia Maksa Faktorowicza, która brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Kim był Maksymilian Faktorowicz? Niewielu wie, że światowy gigant branży kosmetycznej urodził się w 1872 roku w Zduńskiej Woli, w żydowskiej robotniczej rodzinie. Był jednym z dziesięciorga dzieci, a już jako siedmiolatek pracował, by wesprzeć rodzinę finansowo. Pierwsze kroki w branży urodowej stawiał jako dziewięcioletni terminator u perukarza w Łodzi. Jego talent zaprowadził go najpierw do Berlina, później do Moskwy, gdzie pracował m.in. dla Teatru Wielkiego i cara Mikołaja II. To właśnie tam zyskał sławę charakteryzatora, jednak narastające antysemickie nastroje i dworskie intrygi zmusiły go do emigracji. W 1904 roku trafił do Stanów Zjednoczonych, gdzie – wskutek błędu urzędnika – przyjął nazwisko, które dziś zna cały świat: Max Factor. Spektakl pełen pasji, muzyki i glamour Musical „M. Faktor. Narodziny Piękna” przenosi widzów w wir filmowego studia, gdzie powstaje magia. To właśnie tutaj rodzą się marzenia o pięknie, sławie i sztuce. Autorem muzyki jest Stanisław Pawlak, a utwory – inspirowane swingiem, latino i współczesnymi brzmieniami – tworzą fascynującą oprawę. Teksty piosenek autorstwa Anny Domalewskiej opowiadają o życiu i przemianach Maksa, ukazując nie tylko jego profesjonalne osiągnięcia, ale także osobistą stronę jego życia. Choreografia Krystyny Lamy Szydłowskiej i scenografia Mariki Wojciechowskiej dopełniają widowiska pełnego koloru, emocji i teatralnego rozmachu. Promocja na bilety – dwa w cenie jednego! Na weekend 25 do 28 września organizatorzy przygotowali wyjątkową promocję – dwa bilety w cenie jednego. To doskonały pretekst, by zabrać bliską osobę i wspólnie przeżyć tę niesamowitą historię o sile marzeń i pasji. Bilety można kupić na stronie www.teatr-zydowski.art.pl
Chcesz mieszkać jak w Paryżu? Ten trik zmienia wszystko!
tyl paryskiej kamienicy od lat fascynuje miłośników designu. To coś więcej niż trend – to estetyka, która łączy w sobie historię, szyk i wygodę. Wnętrza urządzone w duchu francuskiej elegancji przyciągają wzrok swoją lekkością, szlachetnością materiałów i niepowtarzalnym klimatem. Każdy detal – od żyrandola, przez sztukaterię, po drewnianą podłogę – tworzy przestrzeń, która ma duszę. Ten efekt trudno podrobić, ale… da się go odtworzyć. Wystarczy tylko kilka świadomych decyzji aranżacyjnych, by zwykłe mieszkanie zmieniło się w elegancką oazę, przywodzącą na myśl XVIII-wieczne paryskie kamienice. I co najważniejsze – nie musisz przeprowadzać gruntownego remontu ani wydawać fortuny. Czasem wystarczy jeden dobrze dobrany element, by osiągnąć spektakularny efekt. Zainspiruj się francuskim designem i odkryj, jak w prosty sposób przenieść klimat Paryża do własnego wnętrza. Paryski styl wnętrz: elegancja francuskiej kamienicy w Twoim mieszkaniu. Styl paryskiej kamienicy to synonim wyrafinowanego smaku i subtelnej elegancji. Charakterystyczne są wysokie sufity, sztukaterie, klasyczne drewniane podłogi, duże lustra w złotych ramach oraz kryształowe żyrandole. Wszystko to tworzy atmosferę luksusu bez przesady. Ważnym elementem są również kominki, które nawet nieczynne, pełnią rolę dekoracyjną. Najlepszy przykład francuskiego designu dają nam rodzimi projektanci. Jednym z najbardziej uznanych jest, pochodzący z Paryża, Jean-Louis-Deniot. W jego projektach widać wyraźne nawiązanie do tradycyjnych cech klasycznego paryskiego stylu. Projektant nie boi się jednak bawić tym stylem. Do jasnej, solidnej bazy z nutą elegancji, dodaje elementy współczesne, czasem minimalistyczne. Najbardziej liczy się dla niego balans, by stworzyć wnętrze, w którym możemy czuć się przyjemnie. Inspiracje od francuskich projektantów Świetnym przykładem na to, jak osiągnąć efekt jak z paryskiej kamienicy są mieszkania zaprojektowane przez Kasha Paris. W wielu projektach na rzuca się w oczy wielkie lustro z klasyczną, złotą ramą, kryształowy żyrandol, jasne ściany i drewnianą podłogę - te elementy dodają wnętrzu klasycznej elegancji. Na tym jednak nie koniec, bo Kasha chętnie łączy je ze współczesnymi akcentami - dodając np. asymetryczny stolik, czy modernistyczny kinket. Mieszkanie współczesnej paryżanki Niesamowite wrażenie robi estetyka wnętrz projektowanych przez Fleur Delesalle z Paryża. Pokazuje, na jak wiele pozwala paryski styl wnętrzarski. Fleur Delesalle umiejętnie wykorzystuje zabawę kolorem i kształtami - głównie tymi zaokrąglonymi, łącząc to z elegancką bazą jasnych ścian, lustra i drewnianej podłogi. Jak połączyć klasykę z nowoczesnością w aranżacji W paryskim stylu nie ma miejsca na przesadę – kluczem jest równowaga. Drewniane parkiety w jodełkę świetnie komponują się z minimalistycznymi meblami. Czarne akcenty – jak rama lustra, lampy czy krzesła – dodają głębi i elegancji. Świetnym wyborem są też dodatki vintage, np. ceramika, grafiki z pchlich targów, które nadają wnętrzu duszy. Przykłady mebli i dodatków w stylu paryskiej kamienicy Lustro w złotej ramie: Dodaje światła i powiększa optycznie przestrzeń. Kryształowy żyrandol: Klasyczny i efektowny element stylu francuskiego. Drewniana podłoga: Najczęściej w formie jodełki, klasyczny must-have. Tapicerowane fotele: Najlepiej w stonowanych kolorach, z zaokrąglonymi liniami. Marmur i sztukateria: Luksusowe materiały, które wzbogacają wnętrze. Tworzenie eleganckiej atmosfery w mieszkaniu Paryski styl wnętrz to nie tylko estetyka, ale też sposób na życie – wygodny, stylowy i pełen dobrego smaku. Kluczowe są światło, proporcje i staranny dobór dodatków. Niewielkie zmiany – jak zawieszenie dużego lustra, wymiana lampy czy dodanie sztukaterii – mogą diametralnie zmienić charakter mieszkania i nadać mu francuski szyk. Poniżej znajdziecie nasze propozycje artykułów, dzięki którym Wasze wnętrza nabiorą paryskiego charakteru! Sklum, cena: ok. 1420 zł Markslöjd, ok. 650 zł Jotex, cena: ok. 85 zł Lene Bjerre, cena: ok. 70 zł Westwing Collection, cena: ok. 5780 zł
To miejsce widziało więcej niż niejeden klub w Vegas. Sinatra, Monroe, JFK i nocne szaleństwa
Dawna posiadłość Franka Sinatry, Byrdview Estate, to nie tylko dom – to legenda Hollywood. Zbudowana przez słynnego architekta, była miejscem niezapomnianych przyjęć i planem zdjęciowym popularnych produkcji. Sprawdź, co kryje wnętrze tej wyjątkowej rezydencji i dlaczego nadal zachwyca luksusem oraz klimatem dawnego Los Angeles.
Ta wyjątkowa rezydencja skrywa fascynującą historię. Przez lata wynajmował ją sam Frank Sinatra, znany nie tylko z muzycznego talentu, ale i z organizowania legendarnych przyjęć. W domku gościnnym na terenie posiadłości nocowała Marilyn Monroe, co tylko dodaje miejscu wyjątkowego uroku. Byrdview Estate, zaprojektowana w 1949 roku przez słynnego architekta Williama Pereirę, to jedna z zaledwie czterech rezydencji jego autorstwa. W ostatnim czasie nieruchomość została wyceniona na 21,5 miliona dolarów. Usytuowana na niemal 3-hektarowej działce, modernistyczna posiadłość w stylu midcentury składa się z trzech budynków: głównego domu, domku gościnnego z prywatnym basenem oraz tzw. kabany. Dom znajduje się na wzgórzu przy 9361 Farralone Ave, oferując panoramiczne widoki na rezerwat przyrody Chatsworth Reservoir. Do posiadłości prowadzi niemal milowa prywatna droga, zapewniająca całkowitą izolację i dyskrecję. Łączna powierzchnia mieszkalna wynosi niemal 800 metrów kwadratowych, a w jej wnętrzach znajdziemy siedem sypialni, siedem łazienek oraz dwie dodatkowe toalety. Wysokie sufity i rozległe przeszklenia zapewniają nie tylko przestrzeń i światło, ale i piękne widoki na patio i basen. Warto wspomnieć, że pierwotnie dom został zbudowany dla Dory Hutchinson, która po przeprowadzce do Nowego Jorku wynajęła go Sinatrze. ZOBACZ TAKŻE: Tajemnice Hollywood: architektura złoczyńców i bohaterów. Gdzie kręcono Bonda? Byrdview Estate - niesamowita posiadłość Franka Sinatry w Los Angeles Rezydencja Byrdview Estate to coś znacznie więcej niż tylko imponująca liczba sypialni. W jej wnętrzach znajdziemy wiele przestrzeni zaprojektowanych z myślą o komforcie, odpoczynku i rozrywce na najwyższym poziomie. Centralnym punktem domu jest przestronny salon wyposażony w pełnowymiarowy bar — idealne miejsce do przyjmowania gości i celebrowania wyjątkowych chwil. Oprócz niego, w posiadłości znajdują się także elegancki salon wypoczynkowy, intymna jadalnia na kameralne posiłki, a także bardziej formalna jadalnia, stworzona z myślą o większych przyjęciach i uroczystych kolacjach. Jednym z najbardziej niezwykłych pomieszczeń jest pokój muzyczny z fortepianem, który niegdyś był świadkiem muzycznych uniesień Franka Sinatry. To właśnie tam artysta miał spędzać długie godziny, grając i komponując w otoczeniu przyjaciół. Na zewnątrz rezydencja również nie zawodzi. Poza imponującym basenem i starannie zaprojektowanym patio, znajduje się tu przestronny parking mieszczący nawet 100 samochodów — luksus, na który mogą pozwolić sobie tylko nieliczni. Choć dom zaprasza do życia towarzyskiego, nie brakuje w nim także prywatności. Położenie na niemal 3-hektarowej działce sprawia, że jest całkowicie osłonięty od świata zewnętrznego. To doskonała przystań dla tych, którzy pragną ciszy, spokoju i skutecznej ochrony przed wścibskimi obiektywami paparazzich. Rezydencja przez lata zmieniała właścicieli, ale jej urok pozostał niezmienny. Jej niezwykła aura została również dostrzeżona przez twórców filmowych — posiadłość wystąpiła w wielu znanych produkcjach, takich jak seriale „Mad Men” i „Californication” oraz film „Dreamgirls”, dodając każdemu z nich odrobinę hollywoodzkiego blasku. Zobacz wnętrza posiadłości w naszej galerii! CZYTAJ TEŻ: Ten apartament w Nowym Jorku był pechowy dla Scarlett Johansson
Warsztaty tantryczne: podróż do duchowej i fizycznej jedności
Warsztaty tantryczne to wyjątkowa okazja do pogłębienia relacji z partnerem oraz samym sobą. Odbywające się w malowniczych zakątkach Azji, oferują uczestnikom głębokie doświadczenia duchowe i fizyczne, prowadzone przez doświadczonych nauczycieli, takich jak Ramesh Chandra.
Warsztaty tantry to wakacyjny przebój ostatnich lat. Dziesiątki, a nawet setki par ruszają do Azji, by lepiej się poznać, pogłębić (albo uratować) relację z partnerem, doświadczyć czegoś nowego w swoim życiu erotycznym, a przy okazji przeżyć niezapomnianą przygodę z tropikalną przyrodą w tle. Tantra to nie tylko filozofia, ale również styl życia, który poprzez praktyki duchowo-fizyczne prowadzi do pełniejszego odczuwania siebie i świata. Warsztaty tantryczne to spotkania, podczas których uczestnicy uczą się pracy z energią seksualną, rozwijają świadomość ciała oraz uczą się, jak pogłębiać relacje – zarówno z partnerem, jak i z samym sobą. Program warsztatów obejmuje elementy takie jak medytacja, wizualizacje, masaż tantryczny, ćwiczenia oddechowe oraz praca z dźwiękiem. Uczestnicy – zarówno pary, jak i single – uczą się, jak wykorzystać energię seksualną do osiągnięcia głębokiej harmonii i spokoju wewnętrznego. Tantra w Azji Tantra jest dla wszystkich i zarazem nie jest dla wszystkich – mówi mi filozoficznie Ramesh Chandra, nauczyciel, którego spotykam w Rishikesh, indyjskim mieście uważanym za światową stolicę jogi. – Wiele osób sądzi, że tu chodzi tylko o seks. A to nieprawda. Tu chodzi o coś dużo więcej. Tantra to jest praca na najgłębszych naszych emocjach. Starożytna sztuka tantry to – inaczej mówiąc – sztuka świadomego kochania. Siebie i innych, a w szczególności swojego partnera czy partnerki. To miłość fizyczna, ale mocno zakorzeniona w duchowości, wręcz uświęcona i szczegółowo opisana w wielu ezoterycznych pismach hinduskich. To wręcz system filozoficzny, w którym stosunek seksualny kobiety i mężczyzny jest podnoszony do rangi sakramentu. Przy czym dużo ważniejsze od osiągnięcia szybkiego orgazmu jest tu przeżycie duchowe, bliskość i wzajemne zrozumienie, a także świadomy i czuły dotyk. Dlatego też podczas praktyk tantrycznych początkowo nie dochodzi do pełnego stosunku. Ten ma przyjść dopiero po osiągnięciu wyznaczonych celów. W sanskrycie słowo „tantra” oznacza narzędzie służące do rozciągania (w domyśle: świadomości). Z kolei masaż tantryczny w odróżnieniu od innych jego form jest formą bioenergoterapii i ma na celu przebudzenie ludzkich czakr, ożywienie ciała i ducha, uzdrowienie z traum. Poza klasycznym masażem znajdziemy tu elementy jogi i terapii seksualnej. Wyjazdy na warsztaty tantryczne w Azji w ostatnich latach stały się prawdziwym hitem wśród wielu par (ale nie tylko, również singli) z Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych, coraz częściej pojawiają się na nich także Polacy. Są przeważnie organizowane w krajach Azji Południowej i Wschodniej, między innymi w wielu ośrodkach w Indiach (na przykład w Rishikesh, na Goa czy w Khajuraho), na indonezyjskich wyspach Bali, Gili Air czy Lombok, w Tajlandii, Malezji czy Nepalu. Co więc powinniśmy wiedzieć o warsztatach tantrycznych, zanim zdecydujemy się spróbować? Czym są warsztaty tantryczne? – Celem warsztatów tantrycznych jest podniesienie energii seksualnej, a co za tym idzie – osiągnięcie fizycznej przyjemności, a jednocześnie większej świadomości. Korzystając z różnych technik tantrycznych, ich uczestnicy mogą poprawić relację z własnymi ciałami i partnerami. To daje poczucie spełnienia i wewnętrznego spokoju – tłumaczy Ramesh Chandra. – Dzięki masażowi tantrycznemu dwie osoby mają szansę połączyć się duchowo, emocjonalnie i fizycznie. Wzmaga on witalność i poprawia satysfakcję z życia. Masaż ten obejmuje całe ciało, również okolice intymne. Ale to nie jest na pewno typowy masaż erotyczny. Partnerzy masują się nawzajem pod okiem doświadczonego nauczyciela. Podczas takich sesji używa się często olejków eterycznych czy świec zapachowych, a także medytacyjnej muzyki oraz tybetańskich mis i gongów. To pomaga w uwolnieniu tantrycznej energii, która łączy dwoje ludzi, likwiduje blokady seksualne i energetyczne. Warsztaty tantryczne odbywają się zwykle w przyjaznych, odludnych miejscach, z dala od zgiełku wielkich miast. To pozwala na lepsze wyciszenie, skupienie się na sobie, kontemplację. Zwykle trwają one kilka, kilkanaście dni. Ale zdarzają się i dłuższe sesje. Mają one na celu wzmocnienie ludzkiej wrażliwości i otwartości na nieznane przeżycia erotyczne i duchowe. – Podczas takich zajęć istotne jest wyciszenie. Bardzo ważna jest też praca nad rozluźnieniem ciała i oddechem. Oddech jest w tantrze absolutnie kluczowy. Ważny jest też dźwięk, który pomaga partnerom. Ważne są wizualizacje, które rodzą się w naszych głowach. To wszystko ma wpływ na nasze dobre życie seksualne – dopowiada Ramesh Chandra. – Tantra to harmonizacja dwóch pierwiastków: męskiego i żeńskiego. Ma z tego powstać nowa wartość. Nowy byt. Albo inaczej: oba byty mają zniknąć, partnerzy mają stać się jednością. W hinduizmie czy buddyzmie mamy cały system mudr (symbolicznych gestów – przyp. red.), mantr i innych rytuałów, które pozwalają nam na korzystanie z siły wszechświata. Dają też większą świadomość i pozwalają ludziom scalić się w jedność. W naszej galerii zobaczysz miejsca, które warto odwiedzić wybierając się na warsztaty tantryczne do Azji.
Droga wolna - Mazurscy Ruinersi czyli czas na zmianę!
Kiedy miasto i życie pędzą, może pojawić się marzenie, by zwolnić tempo i uciec na wieś… Coraz więcej osób decyduje się porzucić miejskie życie na rzecz spokojnej egzystencji na mazurskiej wsi. Mazurscy Ruinersi to społeczność, która odnawia stare siedliska, integruje się z lokalnymi mieszkańcami i promuje życie w rytmie slow.
Kiedy miasto i życie pędzą, może pojawić się marzenie, by zwolnić tempo i uciec na wieś. Na stałe i na dobre – a nawet na lepsze. Rzucić wszystko i wyjechać na Mazury? To możliwe. Najlepiej wiedzą o tym ci, którzy już to zrobili. Tekst: Ewa Bakota Kręte ścieżki też prowadzą do celu. Moja taka była – prawie 10 lat marzeń i planów, dziesiątki obejrzanych siedlisk, kilka niełatwych decyzji zawodowych, a nawet dom daleko od wymarzonych Mazur, za to bliżej Warszawy, kupiony na próbę. To on uświadomił nam, że życie na wsi, o którym od tak dawna z mężem myśleliśmy, to rzeczywiście coś, co nas uszczęśliwia. A kiedy kilka lat temu zamieniliśmy mazowieckie letnisko na mazurską prowincję, okazało się, że ludzi podobnych do nas jest w okolicy bardzo wielu. Początek podróży Coraz więcej miastowych decyduje się na życie z dala od miejskiego zgiełku, za to blisko natury i w zgodzie z jej rytmem. Fala miejskiego pędu na wieś narasta od czasu pandemii. −Była katalizatorem zjawiska, ale zbiegła się też z zauważalną w społeczeństwie zmianą mentalną, która spowodowała, że dziś życie poza wielkimi ośrodkami przesunęło się w społecznym rankingu wartości na wyższe pozycje − mówi socjolog dr hab. Wojciech Łukowski, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, a także giżycczanin, który bada kwestie tożsamości i migracji mieszkańców regionu Mazur. Wyjazd lub powrót na wieś nie są już postrzegane jako dziwactwo albo porażka, lecz inny wariant stylu życia, potencjalnie równie atrakcyjny jak miejski. − W efekcie na prowincję trafia wiele osób, których tutaj styl życia nie różni się bardzo od tego prowadzonego w mieście. Aktywność wygenerowaną w mieście można dziś rozwijać i na wsi − zauważa prof. Łukowski. Praca zdalna i uczestnictwo w kulturze nie stanowią dziś na prowincji trudności, a utrzymywanie stałego kontaktu z miastem jest powszechną praktyką wśród miejskich osadników na wsi. Tworzą oni na Mazurach prężną społeczność, których członków nazwałam mazurskimi ruinersami, ponieważ mieszkają najczęściej w wyremontowanych przez siebie, podniesionych z ruin starych siedliskach. Albo przebywają tu na stałe, albo dzielą życie między wielkie miasto a wieś i angażują się w wiele lokalnych inicjatyw: kulturalnych, historycznych, architektonicznych, ekologicznych, sportowych czy społecznych. − Ich aktywność stanowi istotny wkład w rzeczywistość lokalnych społeczności − dodaje prof. Łukowski. − Nie tylko chłoną tutejszy świat w wymiarze przyrodniczym i kulturalnym, lecz także włączają się w działanie, co powoduje, że ich obecność zapewnia regionowi pewien skok jakościowy − wyjaśnia. ZOBACZ TAKŻE: Filip Chajzer wybudował dom na Mazurach! To się nazywa luksus… Kierunek: wolność Skąd wzięli się na Mazurach? Zwykle to ucieczka zarówno od czegoś, jak i do czegoś. − Im dłużej mieszkaliśmy w Warszawie i powiększała się nasza rodzina, tym coraz mniej zalet miasta było dla nas istotne, za to coraz bardziej dotykały nas jego wady: zanieczyszczenie powietrza, korki, ceny większych mieszkań czy choćby zajęć pozalekcyjnych − tłumaczy Czarek, który z rodziną przeniósł się ze stołecznej Saskiej Kępy do małej mazurskiej wsi. − Czuliśmy też, że wieś będzie dla nas po prostu lepsza. Ważne są dla nas bliskość natury i większa samodzielność, zapewniana przez własny ogród, w którym uprawiamy warzywa i owoce. Wychodzimy też z naszej hermetycznej bańki społecznej, co jest ważne dla rozwoju naszych dzieci − dodaje. − Mamy dom i ogród większe, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam, że mogę mieć − zauważa żona Czarka, Magda. − Czyli także przestrzeń na realizację pasji, bo znajdzie się tu miejsce i na mój piec do wypalania ceramiki, i warsztat stolarski Czarka, a nawet palarnię kawy, bo i taki pomysł mamy. Tu możemy sobie na to pozwolić. Paliwo na drogę Na kwestie ekonomiczne zwraca też uwagę prof. Łukowski. Z jednej strony zauważa, że miastowi rezygnują z kupna większych nieruchomości w miastach, bo coraz częściej oznaczają one inwestycję nie do udźwignięcia. Pokazuje także drugą stronę medalu. Na prowincji wciąż miejsc pracy jest mniej, zwłaszcza dla specjalistów. − Wyjazdów i powrotów na wieś byłoby pewnie jeszcze więcej, gdyby warunki ekonomiczne były bardziej sprzyjające − podkreśla. − Trzeba przecież z czegoś żyć, a mnóstwo zawodów wymaga pracy stacjonarnej. Wiele osób nie może sobie też pozwolić na zmniejszenie przychodów. Po pandemii zarabianie na odległość nie jest jednak niemożliwe. Wielu osadników pracowało zdalnie już w miastach i robią to nadal z prowincji − mówi. Tak jest i z nami − branża IT, w której działa mój mąż, od zawsze pozwalała mu na współpracę z klientami z całego świata, a ja rzuciłam etat także po to, by móc wyprowadzić się z miasta i teraz jako freelancerka pracuję z mediami zarówno w Warszawie, jak i na Mazurach. Cały tekst Ewy Bakoty przeczytasz w magazynie VIVA!Lifestyle
Odkryj najpiękniejsze niszowe perfumerie w Polsce. Jedna jest jak z bajki!
Świat luksusowych, niszowych perfum to podróż w krainę zapachu, sztuki i emocji. Najlepsze polskie perfumerie oferują nie tylko wyjątkowe kompozycje, ale też zapierający dech w piersiach design, który sprawia, że każda wizyta staje się niezapomnianym rytuałem. Odkryj miejsca, gdzie magia jest na wyciągnięcie ręki.
W ostatnich latach niszowe perfumy zdobyły serca Polaków spragnionych autentyczności, luksusu i niepowtarzalnych doświadczeń. Każdego roku przybywa butików specjalizujących się w selekcji unikatowych zapachów, a także sieciowych perfumerii, które tworzą osobne strefy dla niszowych marek. Jednak niewiele osób zdaje sobie sprawę, że pionierskie miejsca tego typu pojawiły się na polskiej mapie już na początku lat 90. Jednym z pierwszych było kultowe Quality Missala, miejsce, które na zawsze odmieniło polski rynek perfum. To właśnie tutaj po raz pierwszy można było poczuć różnicę pomiędzy perfumerią masową a butikową — poczuć luksus zaklęty w małych, wyrafinowanych flakonach. Historia miejsc, które stały się ikonami zapachu i designu W latach 2000. scena perfumeryjna w Polsce nabrała jeszcze większego rozpędu. Powstawały kolejne koncepty, w których zapach stawał się czymś więcej niż tylko dodatkiem — stawał się sztuką. Szczególnym momentem było otwarcie w 2006 roku pierwszej neoperfumerii Galilu w ekskluzywnym Hotelu Europejskim w Warszawie. Butik wyróżniał się nie tylko niezwykłą selekcją marek, ale również ekstrawaganckim, światowej klasy wnętrzem, które natychmiast przyciągnęło uwagę prestiżowego magazynu „Wallpaper”. Galilu zostało wyróżnione i wpisane do przewodnika po kultowych miejscach stolicy — co było ogromnym uznaniem dla polskiego rynku luksusu. Perfumy jako sztuka i emocjonalne doświadczenie Dzisiejsze perfumerie niszowe w Polsce to nie tylko sklepy — to miejsca, w których granica między sztuką a zakupem całkowicie się zaciera. Każda przestrzeń, od progu aż po najdrobniejsze detale, została zaprojektowana, by angażować wszystkie zmysły. Wchodząc do najlepszych polskich perfumerii niszowych, zanurzamy się w świecie zapachowych opowieści, gdzie każda nuta perfum niesie ze sobą emocje, a kompozycja staje się małym dziełem sztuki. W takich miejscach doświadczenie zakupowe staje się celebracją indywidualności i wysmakowanego luksusu. Podróż przez najpiękniejsze perfumerie w Polsce Dziś na mapie Polski znajdziemy wiele wyjątkowych adresów, które zapraszają w niezwykłą podróż po świecie zapachów, sztuki i designu. Warto odwiedzić kultowe miejsca jak Quality Missala czy Galilu, ale też odkrywać nowe przestrzenie, które równie mocno celebrują unikatowość i pasję do perfum. Każde z tych miejsc oferuje nie tylko niezwykłe zapachy, ale również coś więcej — atmosferę, w której czas płynie inaczej, a codzienność zostaje na chwilę za drzwiami. To właśnie tam magia staje się rzeczywistością. Zobaczcie je w naszej galerii:
Sycylia zmieniła życie Piotra Wojtasika. Ta historia zaskoczy każdego!
We Włoszech znalazł dom i poczuł się u siebie
Od lat związany z mediami, Piotr Wojtasik porzucił pracę producenta sesji zdjęciowych na rzecz telewizji i dziś pełni rolę reportera w programie „Dzień Dobry TVN”. Świadomy nieprzewidywalności branży, zawsze stara się mieć plan B. Z tego powodu kupił dom na Sycylii – nie tylko jako zabezpieczenie, ale też dlatego, że nie boi się zmian i poczuł, że właśnie tam odnalazł swoje miejsce. Przeczytajcie wyjątkowy wywiad, w którym Piotr Wojtasik opowiada o tym, jak znalazł wymarzone miasteczko i dom, w którym czuje się u siebie. Sycylijski dom Piotra Wojtasika Caltabellotta… To moje miasteczko. Goethe zachwycił się nim, choć tylko przez nie przejeżdżał. Napisał potem, że to przepiękne miejsce. Wagner też dostrzegł urok tego miejsca i akcję opery „Parsifal” umieścił w średniowiecznym miasteczku wzorowanym właśnie na Caltabellotcie. Co Ciebie tu urzekło? Uśmiechnięci i życzliwi ludzie. Gdy przyjechałem tu pierwszy raz, od razu poszedłem do baru. Zamówiłem kawę i powiedziałem, że szukam domu do kupienia. Wszyscy obecni tam od razu się zaangażowali w moje poszukiwania. Zawołali pośredników, zaczęli mi otwierać domy, żebym sobie pooglądał. Zaakceptowali mnie od razu, choć śmiali się z moich długich jasnych włosów i nazwiska, którego nie potrafili wymówić. Głęboki talerz przywieziony z Polski należał do babci właściciela domu, a płaskie pochodzą z pobliskiego burgio. Znasz język włoski? Na tyle, żeby załatwić proste sprawy w urzędzie i dogadać się z sąsiadami. Ale nieznajomość języka nie jest tam problemem, ponieważ Włosi, szczególnie ci z południa, po prostu bardzo chcą cię zrozumieć. Co poczułeś, gdy tam dotarłeś? Na Sycylię płynąłem całą noc promem przewożącym tiry. Spędziłem ją na zimnej, metalowej podłodze, byłem więc wykończony. Po zejściu na ląd usiadłem w pierwszym lepszym barze w Katanii przy Via Santa Filomena. Podeszła do mnie kelnerka i zapytała, co zamawiam. Nie wiedziałem, co chcę. I ona zdecydowała za mnie. Przyniosła mi kawę, hamburgera z osła i miejscowe wino. A ja zadzwoniłem do mojej przyjaciółki i powiedziałem jej, że kupię tu dom. Caltabellotta. Jej średniowieczne uliczki urzekły i Goethego, i Wagnera. Tak po prostu? Od momentu, kiedy zobaczyłem film „Dobry rok” z Russellem Crowe, którego bohater, londyński korposzczur, dostaje w spadku dom w Toskanii i porzuca swoje dotychczasowe życie, marzyłem o tym samym. Tak, wtedy w tym barze w Katanii tak po prostu podjąłem decyzję, którą podjąłbym i tak. Niektórzy mówią, że pandemia przyspieszyła plany o 10 lat. Jak się kupuje dom na Sycylii? Nie widząc go wcześniej (śmiech). Realizując swoje marzenie, trafiłem do Caltabellotty, o której pomyślałem, że wygląda jak z filmu, a ja zawsze chciałem mieszkać w średniowiecznym miasteczku na szczycie góry. Gdy mieszkańcy podjęli mnie tradycyjną kolacją i zapoznali z pośrednikiem, powiedziałem mu: „Giuseppe, już dłużej nie chcę szukać. Chcę być tutaj”. Zdecydowałem, że Caltabellotta jest moim miejscem. W tej sytuacji dom nie miał już większego znaczenia. A jednak kilka obejrzałem i wybrałem jeden z nich. Ale wtedy zadzwonił Giuseppe i mimo swoich wcześniejszych zapewnień, że wszystko jest w porządku, oświadczył, że jednak nie jest. Ręce mi opadły. I wtedy on powiedział, że jest jeden dom do kupienia, który mógłby mi się spodobać. Od razu poleciał na taras, żeby mi przez telefon pokazać widoki. Wiedział, co robi, bo zobaczyłem morze, choć jest oddalone o 23 kilometry. „Kącik pijaka”, mówią o nim ze śmiechem przyjaciele pana domu i przyrządzają tam koktajl negroni. Pokazał mi dwa piętra, jak wygląda na zewnątrz, potargowaliśmy się i zdecydowałem, że kupuję. Notariusz w Bolonii, bo akt podpisywałem na północy Włoch, gdzie mieszkali poprzedni właściciele, nie mógł się nadziwić, że kupiłem dom bez jego oglądania. Właścicielowi zależało, by wszystkie przedmioty pasowały do surowego wnętrza. Wazon Grôpk Marcina Kuberny stoi w jednej z sypialni. Cały wywiad ukazał się w magazynie VIVA! Lifestyle.
Tu spędziła najszczęśliwsze chwile! Dlaczego ten dom był tak ważny dla księżnej Diany?
Zaglądamy do wnętrz luksusowej rezydencji na Bahamach
Ta wspaniała rezydencja na Bahamach należała do przyjaciół księżnej Diany, która spędziła tu wspaniałe wakacje w 1993 roku. To był wyjątkowy czas - księżna przebywała na urlopie na Florydzie i Bahamach z synami Harrym i Williamem. Dom wart jest 12,5 miliona dolarów. Casuarina Beach, bo taką nosi nazwę, to pięciopokojowa rezydencja położna na zamkniętym osiedlu Lyford Cay, oddalonym o zaledwie 50 km od plaży! Rezydencja zapewnia mieszkańcom maksymalną prywatność - dla księżnej Diany było to zapewne kluczowe. ZOBACZ TAKŻE: Miłością księcia Karola i księżnej Diany żył cały świat. Oto nieznana historia ich burzliwego związku View Burdaffi on the source website Rezydencje gwiazd - wakacyjny dom księżnej Diany Jak teraz wygląda posiadłość? Dom został odnowiony w 2009 roku. Zyskał nową kuchnią, łazienki, podłogi, a nawet instalacją wodno-kanalizacyjną, ale zachował urok, który tak ujął księżną w latach dziewięćdziesiątych. Wszystkie główne pokoje wychodzą na centralny dziedziniec z podgrzewanym basenem, a z większości rozciąga się także wspaniały widok na ocean. Do dyspozycji domowników jest też oczywiście prywatny basen. CZYTAJ TEŻ: Jak mieszkała księżna Diana w pałacu Kensington? View Burdaffi on the source website Wspaniałe wakacje księżnej Diany na Bahamach Ochroniarz księżnej Diany, Ken Wharfe w swojej książce „Guarding Diana: Protecting the Princess Around the World” tak opisał rezydencję na Bahamach: „Rezydencja zapewniała prywatność, gdyż była częścią ogromnego luksusowego kompleksu - doskonale nadzorowanego i nieskazitelnie utrzymanego. Sam dom miał wspaniały basen, plaża znajdowała się niecałe pięćdziesiąt jardów dalej, a o tej porze roku, pomimo temperatur sięgających 35° C, było bardzo mało ludzi w pobliżu”.
Jasne kolory i obłe kształty mebli sprzyjają relaksowi
Przestronny, efektowny i harmonijny. Taki jest dom zaprojektowany przez znaną architektkę Monikę Goszcz-Kłos, w którym właściciele odnajdują upragniony spokój. Zobaczcie te niezwykłe wnętrza. Jasny dom w stylu modern elegant Gwar stolicy i intensywne życie zawodowe spowodowało, że inwestorzy szukali miejsca, w którym odnajdą spokój po dniu pełnym wrażeń. W Warszawie nie jest to łatwe, dlatego zdecydowali się zamieszkaćw prestiżowej dzielnicy, ale oddalonej od głośnego centrum. Postanowili stworzyć dom, który od początku do końca spełni ich wymagania. Co znalazło się na tej liście? Komfortowe warunki, duże przestrzenie, jasne, wyciszające barwy i ogród z basenem, nad którym można odpocząć w upalne dni. To marzenie udało się spełnić z pomocą architektki Moniki Goszcz-Kłos, właścicielki i zarazem dyrektor kreatywnej studia Goszcz Design. Projektantka Monika Goszcz-Kłos. Uznana przez magazyn „Dom & Wnętrze” jako jednaz 10 najlepszych polskich architektów wnętrz, specjalizuje się w kompleksowej aranżacji luksusowych apartamentów i rezydencji. Od ponad 20 lat z powodzeniem realizuje swoje projekty w Polsce i na świecie, między innymi w Niemczech i we Francji. „Inspiracje czerpię z wszystkiego, co mnie otacza. Szukam, podróżuję i uważnie obserwuję, niezależnie, czy jestem na warszawskiej ulicy, czy na targach w Mediolanie. Wnętrza, które tworzę, mają zawsze wyrazisty, niepowtarzalny charakter. Są odważne i niesztampowe. Wśród moich ulubionych producentów wyróżniam tych z Włoch, jednak cały czas szukam nowych firm i pomysłów. Z wielką przyjemnością pracuję też z markami Moustache, EnGold, Amura, Alinea, Noom, ZAJC i Cocoon. Jako pierwsza w Polsce zaczęłam używać produktów Jaimiego Hayona i mozaiki Bisazza, które zyskały ogromną popularność i stały się niezwykle modne na rodzimym rynku. Niezwykle cenię sobie projektantów, którzy myślą nietuzinkowo, potrafią bawić się wzornictwem. Uwielbiam projekty Josepha Diranda i Vincenta Van Duysena”, mówi. Funkcja i piękno w projekcie domu Projekty Goszcz Design od dawna były znane inwestorom. Docenili doskonałe wyczucie stylu oraz awangardowe rozwiązania. Dodatkowym atutem były także rekomendacje klientów pracowni, ale oczywiście ostateczna decyzja o wyborze zapadła po kilku spotkaniach ofertowych. Przedstawiono wizję jasnego, eleganckiego wnętrza, którą potem udało się perfekcyjnie spełnić. I choć urządzanie przestrzeni zajęło pół roku, warto było czekać na ostateczny efekt. „Z założenia dom miał być oazą spokoju, odskocznią od pędzącego świata, między innymi biznesu, którym na co dzień zajmują się inwestorzy. Spokojna kolorystyka oraz obłe, nieagresywne kształty wprowadziły upragnioną i harmonię. Cały dom był projektowany w duchu modern elegant. W efekcie wnętrza są uniwersalne i ponadczasowe, a użyte w nich dodatki doskonale odpowiadają na aktualne trendy”, mówi Monika Goszcz-Kłos. Zabudowy meblowe także zostały zaprojektowane przez pracownię, której zależało na tym, by były oryginalne i miały swój charakterystyczny kształt. Ich wykonaniem zajęła się frma ZAJC, która zdobyła nagrodę Archiproducts 2023. Z kolei stół i stoliki kawowe zostały sprowadzone z Australii. „Wykonane są z naturalnego skamieniałego wapienia przy użyciu inkrustacji płytek kamiennych. Meble te nie mają żadnego uszczelniacza ani lakieru – są po prostu buforowane, by nadać porowatemu kamieniowi naturalne uszczelnienie, które z czasem całkowicie zmatowieje. Jest to metoda obróbki kamienia znana na antypodach od wieków, która nie poddała się nowożytnym czasom”, podkreśla projektantka. Centralną część salonu oświetla spektakularna lampa. Projektantka długo szukała takiego modelu, który spełni najwyższe standardy i idealnie wpasuje się w styl wnętrza. Ostatecznie wybór padł na lampę polskiej marki Kutek. Pozostałe lampy i kinkiety w domu pochodzą z kolekcji zagranicznych firm słynących z pereł designu, m.in. projekt Michaela Anastassiadesa dla marki Flos. Właścicielom bardzo zależało na maksymalnym wrażeniu lekkości, dlatego wybrali bryłę domu z ogromnymi przeszkleniami w salonie, gdzie okna mają aż sześć metrów wysokości. Jednak do tej koncepcji zupełnie nie pasowały pierwotne, betonowe schody, które zasłaniały widok na ogród i optycznie dzieliły przestrzeń. Dlatego Monika Goszcz-Kłos podjęła decyzję o ich całkowitym wyburzeniu. Ciężką bryłę zastąpiła szklaną konstrukcją. „Początkowo inwestorzy odnieśli się do pomysłu sceptycznie, ale dziś, po zakończeniu projektu, uważają, że to jedno z najlepszych rozwiązań, jakie zostały im zaproponowane”, wspomina architektka. Zresztą w tym wnętrzu każde pomieszczenie jest dopracowane w najmniejszym szczególe. Nawet jeśli jest niewidoczne dla oczu przebywających w domu gości. Doskonały przykład stanowi przestronna garderoba wykonana oczywiście na zamówienie. „Inwestorka jest kobietą o niesamowitej klasie oraz ponadprzeciętnym wyczuciu stylu. Stylizacje, które nosi, są więc doskonale przemyślane, nieprzypadkowe. Zamiłowanie do pięknych rzeczy i umiejętność zabawy modą powodują, że ma w swojej kolekcji prawdziwe modowe skarby. Dlatego garderobę traktuje nie tylko jako szafę, lecz także miejsce, w którym może w odpowiedni sposób te skarby przechowywać. Pomieszczenie jest więc jednocześnie wygodne i piękne”, podkreśla projektantka. Uwagę zwraca piękny kolor płyty, z której wykonano zabudowę, podział na sekcje, który wprowadza rytm we wnętrzu, a także delikatne światło. Dzięki niemu korzystanie z garderoby jest niezwykle wygodne, a samo pomieszczenie wygląda szykownie.
Złoty chłopiec: David Hockney artysta wyjątkowy
Jeden z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych artystów XX i XXI wieku…
Malarz, rysownik, grafik, fotograf, scenograf. A także miłośnik jamników oraz nikotyny. W 2018 roku obraz Davida Hockneya został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów, stając się na czas jakiś najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. Spróbujmy przybliżyć się do tajemnicy tak niewyobrażalnego sukcesu. Pisanie o Davidzie Hockneyu jest naprawdę ciężkim kawałkiem chleba. W jego biografii nie znajdziemy skandali, prób samobójczych czy załamań nerwowych (nieliczne przykłady przeczące tej tezie skrzętnie zgromadziłem i przedstawię w swoim czasie). Artysta nie żył nigdy w biedzie, a można wręcz powiedzieć, że zawsze miał dobrą rękę do nieruchomości. Hockney nie był niszczony przez krytykę ani porzucony przez któregoś z licznych partnerów i kochanków. Jego życiorys to już prawie dziewięć dekad niekończących się sukcesów i uwielbienia. Jeśli tracił zainteresowanie jakąś formą twórczości, płynnie przechodził do kolejnej. I za nią też był chwalony przez najbardziej wpływowych recenzentów. Co tam chwalony! Wręcz wychwalany! Funkcjonował w świecie wysokiej sztuki, lecz jednocześnie miał niemalże status gwiazdy pop. Imprezował z Trumanem Capote, Mickiem Jaggerem i Manolo Blahnikiem. Który inny malarz wzbudził zainteresowanie serwisów plotkarskich? I to swoim obrazem? Udało się to właśnie Davidowi Hockneyowi, kiedy w 2023 roku zaprezentował portret Harry’ego Stylesa. Artysta miał wtedy 86 lat! Ale czy z tego powodu, że jego życie było usłane angielskimi różami, nie zasługuje na tekst? ZOBACZ TAKŻE: Jacek Malczewski – przedstawiciel polskiego symbolizmu. Artysta tworzył dzieła o głębokim przesłaniu David Hockney: dwa początki A zatem zaczynamy. Może tak… Na początku lat 60. dwudziestoparoletni David Hockney zobaczył reklamę farb do włosów firmy Clairol. Padało w niej pytanie: „Is it true blondes have more fun?”, czyli „Czy to prawda, że ​​blondynki bawią się lepiej?”. Hasło najwyraźniej przekonało Hockneya, bo przefarbował się na blond. Wyglądał jak pulchniejszy brat Andy’ego Warhola, ale miał w nosie oskarżenia o naśladownictwo. Gdy chodziło o frajdę, zabawę i radość, nie uznawał kompromisów. Tak samo było ze sztuką. Dużo później tłumaczył: „Współczesna twórczość wydaje mi się chłodna. Konceptualizm jest dla mnie pusty i całkowicie bezsensowny. Jest mi po prostu obcy. Zobaczyć nową sztukę to znaczy ją poczuć. Wielu krytyków uważa, że coś jest sztuką, jeśli jest nudne. A jeśli nie jest nudne, to nie może być sztuką. Moim zdaniem jest na odwrót. Jeśli coś jest nudne, to najprawdopodobniej nie jest sztuką, a jeśli porusza i zaciekawia, to jest prawdopodobnie dobrą sztuką. Wierzę w to, że sztuka powinna sprawiać przyjemność. Wokół jest tyle cierpienia – moją powinnością jako artysty jest przezwyciężać jego jałowość. Wierzę, że malarstwo może zmieniać świat”. Można by oczywiście zacząć tekst o tym wyjątkowym malarzu zupełnie inaczej. Na przykład tak… Oglądanie wystaw stało się sportem ekstremalnym. Kilometrowe kolejki, internetowe zapisy na bilety. Trudno dostać się do paryskiego Luwru, hamburskiej Kunsthalle czy rzymskiej Galerii Borghese. Ale największe tłumy w historii współczesnego przemysłu kulturalnego można było oglądać w 2017 roku przed londyńską Tate Britain. Ekspozycja gromadziła imponujący zbiór obrazów, rysunków, fotografii i wideo, których autorem był obchodzący wtedy 80. urodziny brytyjski artysta David Hockney. Nie zabrakło na wystawie najbardziej znanych jego prac: podwójnego portretu pisarza Christophera Isherwooda i malarza Dona Bachardy czy pełnej słońca kalifornijskiej serii basenowej. Zdaniem krytyków charakteryzuje je „swobodna elegancja i niezmącona świetlistość”. A ona, jak wiadomo, bywa szczególnie poszukiwana nie tylko w deszczowym Londynie. Jednym z widzów wystawy był polski grafik i pisarz Marcin Wicha. On też zderzył się z trudnościami natury organizacyjnej: „Podobno w powszednie dni bywa tu mniej ludzi. Teraz kolejka zaczynała się już na ulicy. Po wejściu do środka mijała kasę, pokonywała kontrolę biletów i ciągnęła się dalej od obrazu do obrazu. Wewnątrz poruszała się wolniej i trochę lunatycznie z powodu słuchawek (audioprzewodnik ustalał choreografię). Wystawa nosiła tytuł »David Hockney. Sześćdziesiąt lat pracy«. Plakaty obiecywały żółto-czerwoną ziemię i niebo o barwie żelu do kąpieli. Obrazy przyjemne i atrakcyjne jak wspomnienia z lat 60. I chyba nikt nie był zawiedziony. Jednak ekspozycja opowiadała o czymś więcej. Kluczowym słowem okazała się »praca«, wysiłek szukania narzędzi i środków wyrazu. Zupełnie się tego nie spodziewałem zwiedziony przystępnością malarstwa Hockneya. Zresztą i tak przede wszystkim chciałem znaleźć dwa jamniki. Nazywały się Stanley i Boodgie”. Marcin Wicha znalazł psy. I napisał o tym z właściwą sobie erudycją; „Nikt nie wie, jak miał na imię szczygieł Fabritiusa, zając Dürera czy tchórzofretka Damy. U Hockneya zwierzęta nie są anonimowe. Najsłynniejszy przykład to »Państwo Clark z Percym«, podwójny, a w zasadzie potrójny portret z lat 70. Co prawda w 2005 roku pani Clark ujawniła prasie, że eleganckie stworzenie na kolanach pana Clarka to kotka Blanche (prawdziwy Percy był kocurem ze skłonnością do tycia), ale Hockney odparł, że »Państwo Clark z Blanche« nie brzmiałoby tak dobrze. »A zresztą to mój tytuł« – dodał”. Co więcej, nasz artysta odnalazł w twórczości Hockneya odtrutkę na trudy własnej edukacji w akademii sztuk pięknych: „Polskie uczelnie artystyczne tkwiły w lepkim uścisku koloryzmu. W ciągu tych kilku lat, gdy chciałem zostać malarzem, zdążyłem się dowiedzieć, że w obrazie nie może być anegdoty (literatura, a fuj!). Że kolor nie może być jaskrawy. Że farbę trzeba kłaść grubo, im grubiej, tym lepiej. Malować należy olejno i koniecznie na płótnie, wcześniej poddanym różnym odrażającym zabiegom. Najgorsze było nakładanie kleju kostnego”. A u brytyjskiego mistrza wyglądało to zupełnie inaczej! Była w nich przyjemność, radość, żadnej udręki i cierpienia: „Nie nudź – odpowiadały obrazy Hockneya. – Weź aparat, zrób zdjęcie. Masz dość farb olejnych? Spróbuj akrylu”. W 1964 roku Hockney wyjechał z Europy. „Zamieszkał w Kalifornii, gdzie pogoda była jak drut (…). Jednak najważniejszą cechę swojego malarstwa przywiózł z domu. Był nią fundamentalny brak pokory”, zauważał zachwycony tym brakiem Wicha. Najsłynniejszy i z pewnością najdroższy obraz Davida Hockneya „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)”, 1972 rok. Bardzo duży plusk Skoro początek, a nawet dwa, mamy już za sobą, możemy kontynuować opowieść bardziej klasycznie. David Hockney urodził się w 1937 roku w Bradford w angielskim hrabstwie Yorkshire jako czwarte z pięciorga dzieci księgowego Kennetha Hockneya. Jego ojciec ze względu na swoje przekonania odmówił służby wojskowej w czasie II wojny światowej. Jego matka Laura, pobożna metodystka i wegetarianka, też była osobą o nieugiętych zasadach. Jak się szybko okazało, ich syn David raczej tych zasad nie lubił. Uczył się w Wellington Primary School i Bradford Grammar School. Uczniem był dosyć trudnym. Bardziej zainteresowanym kontaktami z kolegami niż nauczycielami i arytmetyką. Ale jego talent był tak ewidentny, że wybaczano mu naprawdę wiele. David Hockney wiedział, że chce zostać artystą już w wieku 11 lat. Ten cel skłonił go do zapisania się do Bradford School of Art w 1953 roku, a następnie do kontynuowania nauki w Royal College of Art w Londynie. Już pod koniec pobytu w Bradford sprzedał pierwszy obraz – „Portret mojego ojca”, który był wystawiony w Leeds Art Gallery. Kilka lat później, w 1961 roku, jego prace zostały zaprezentowane na przełomowej wystawie „Młodzi współcześni” obok prac kolegi ze studiów, Petera Blake’a (zaprojektował słynną okładkę albumu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”). To wtedy pop-art eksplodował na brytyjskiej scenie artystycznej i rzucił wyzwanie konserwatywnym brytyjskim krytykom. Szokował również w inny sposób. Gejowską tematyką swoich prac. Homoerotyzm nie sposób przeoczyć na przykład w „Cleaning Teeth, Early Evening (10 pm) W11” („Czyszczenie zębów, wczesny wieczór (22.00) W11”) z 1962 roku, w którym dwie istoty przypominające strąki zaspokajają się nawzajem, a ich genitalia są przedstawione jako czerwone tubki pasty Colgate. Żeby zrozumieć odwagę podobnych obrazów, trzeba przypomnieć, że kontakty homoseksualne zostały zalegalizowane w Anglii i Walii w 1967 roku, w Szkocji w 1980 roku, a w Irlandii Północnej w 1982. „Publiczna manifestacja” orientacji homoseksualnej nadal pozostawała zakazana w całej Wielkiej Brytanii, przepis ten zniesiono w… 2000 roku. Owszem, przed Hockneyem byli już na Wyspach jawnie homoseksualni artyści, tacy jak wielki Francis Bacon. Ale jego sztuka była mroczna i zanurzona w cierpieniu. Hockney stawał po stronie radości i zabawy.ów, stając się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Lifestyle.
Zobaczcie, jak w domu za miastem żyją Agnieszka i Modest Amaro
Zamiast restauracji z gwiazdką Michelin prowadzą własną farmę
Choć początkowo tego nie planowali, Agnieszka i Wojciech Modest Amaro przeprowadzili się do domu na farmie. Dziś rytm ich życia wyznaczają nie gwiazdki Michelin, lecz pory roku. Praca w ogrodzie i sadzie obojgu daje ogromną satysfakcję i radość. Doceniają też to, że ich rodzina przez cały czas może być razem. „Jesteśmy tu bardzo szczęśliwi”, mówią. Życie blisko natury Dom w okolicy podwarszawskiej miejscowości Konstancin-Jeziorna ma kształt nowoczesnej stodoły i jest niezwykle jasny. Ogromny salon, przestronna kuchnia oraz jadalnia zajmują parter, na piętrze znajduje się prywatna przestrzeń wszystkich domowników. Agnieszka i Wojciech Modest Amaro mieszkają tu razem z dwoma synami, 14-letnim Nicolasem i pięcioletnim Gabrielem, dwie starsze córki są już dorosłe i mają swoje rodziny, a do rodzinnego domu przyjeżdżają tylko w odwiedziny. Wnętrza domu łączą estetykę podwarszawskiej rezydencji z elementami rustykalnymi. Nad eleganckimi, białymi kanapami widać drewniane belki stropowe, sporo tu rattanu, plecionych koszy, surowego drewna, nieszkliwionej ceramiki. Jest też ogromny kamienny kominek. Dom w całości urządziła Agnieszka Amaro, dla której aranżacja wnętrz od wielu lat jest pasją. Przestrzeń dla gości Tuż obok części dziennej przeznaczonej dla domowników znajduje profesjonalna kuchnia połączona z jadalnią. To przestrzeń, którą gospodarze nazywają Farm Dining. Co dwa tygodnie odbywają się w niej kolacje z menu degustacyjnym. Goście mogą tam spróbować dań stworzonych przez Wojciecha Amaro w większości z produktów zebranych na jego farmie Forgotten Fields Farm. Jak zamiana eleganckiego domu w Wilanowie oraz codziennej pracy w restauracji z gwiazdką Michelin na życie w otoczeniu natury wpłynęła na rodzinę Amaro? Zmiana - to słowo jest mocno obecne w Waszym życiu w ostatnich latach. Agnieszka: Zawsze trzeba ją przyjmować pozytywnie. Nigdy nie wiemy, co przyniesie jutro. A zmiana, której doświadczyliśmy, wyszła nam na dobre. To, co kiedyś było dla nas najważniejsze, dziś już takie nie jest. Idziemy dalej. Wojciech: Każda zmiana to progres. I to na różnych płaszczyznach. Stawia wyzwania, czasami nieoczekiwane, czasami trudne do przewidzenia. Powoduje, jak to mówię, „ruszenie się ze świecznika”. U Was tę zmianę przyniósł czas pandemii i zamknięcie restauracji. Przeprowadziliście się z miasta na farmę, którą zbudowaliście praktycznie od zera. Jak patrzycie na to z perspektywy czasu, czegokolwiek żałujecie? Agnieszka: Gdy budowaliśmy poprzedni dom, ten w Wilanowie, myślałam, że będzie miejscem, do którego będą przyjeżdżały nasze dzieci i wnuki. Że to będzie dom do końca życia. Tak się nie stało. Byłam pewna, że gdzieś pojawi się we mnie sentyment, jedna łezka przynajmniej, gdy zamykaliśmy drzwi do starego domu i poprzedniego życia. Ale nie. Tak nas wypełniło to wszystko, co tu się dzieje, że absolutnie nie oglądamy się wstecz. I nie szukamy też tego, co będzie w przyszłości. Żyjemy tylko chwilą obecną. „Tutaj nic nie jest udawane. To jeden z piękniejszych aspektów życia na farmie. Natura funkcjonuje w swoim rytmie. Czasem Uczy nas pokory, daje nam lekcje, które bywają gorzkie i trudne”, mówi Wojciech Modest Amaro. Długo szukaliście tego miejsca? Agnieszka: Bardzo długo. Oglądaliśmy wiele działek, ale na każdej było coś nie tak. A to za mało miejsca, a to za mało zieleni wokół. Chciałam już się poddać, aż w końcu trafiliśmy tutaj i zakochaliśmy się w tej okolicy. Warto dodać, że o tym, by mieć własną farmę, marzy- liśmy od dawna, ale ani przez chwilę nie zakładaliśmy, że będziemy na niej mieszkać. Wasz dom tchnie spokojem i harmonią, które miejsca są dla Was najważniejsze? Agnieszka: Urządzałam ten dom z wielkim zaangażowaniem, chciałam, żeby był jasny, świetlisty, i to się udało. Które miejsce lubię najbardziej? Dziś mogę powiedzieć, że kocham mój kurnik (śmiech). Wojciech: Ja nie mogę wskazać jednego miejsca. Po prostu lubię tu żyć, pracować, odkrywać piękno i potencjał farmy. To jest dla nas najważniejsze. Zaprojektowała Pani każdy detal w tym domu. Jest kominek z kamienia, mnóstwo detali, obrazów, rodzinnych zdjęć. Czy w Pani odczuciu ten dom jest już skończony? Agnieszka: Tak, ale... Wojciech: Właśnie – zawsze jest jakieś „ale” (śmiech). Agnieszka: Tak już z mężem mamy, że nie możemy się zatrzymać. Chcemy się ciągle rozwijać, dotyczy to także domu. Będzie się zmieniał, bo my się zmieniamy. Mamy ciągle nowe pomysły. Ostatnio założyłam kwietnik specjalnie na kwiaty cięte, bo kocham w domu świeże kwiaty. Teraz będę je miała ze swojego ogrodu. „Cokolwiek w naszym życiu się zmieni, zaakceptujemy to. Teraz jesteśmy przekonani, że ten dom i farma to nasze miejsce na Ziemi, że spędzimy tu resztę życia, ale jeśli z jakiegoś powodu ma być inaczej, przyjmiemy to”, zapewnia Agnieszka Amaro. Spotykamy się właśnie w Waszym pięknym ogrodzie. Wszystko rozkwita, rośnie, wspaniale pachnie. Latają jaskółki. Widziałam, że ten motyw zdobi także ścianę w salonie. Agnieszka: Te złote dekoracje w domu są przeniesione z ostatniej restauracji Atelier. Pomyśla- łam, że będą dobrym łącznikiem między miejscem, w którym byliśmy kiedyś, i tym, które mamy teraz. Wojciech: Jaskółki wybrały ten dom. Już na etapie budowy przyleciały tu ich dziesiątki i od razu zaczęły zakładać gniazda. Początkowo chciałem się ich pozbyć, żeby nie brudziły elewacji, ale moja żona uznała, że one są nasze, że muszą zostać. I z nami zostały. "] Jaskółki podobno mieszkają tylko w szczęśliwych domach... Agnieszka: Moja babcia też tak mówiła! Tak, to jest szczęśliwy dom. Córki, które już z nami nie mieszkają, ale do nas często przyjeżdżają, również to czują. Lubią tu z nami być. Żyjecie teraz zgodnie z porami roku, w rytmie natury? Wojciech: Zdecydowanie tak, bo tutaj nic nie jest udawane. To jeden z piękniejszych aspektów życia na farmie. Wszystko jest szczere do bólu. Natura funkcjonuje w swoim rytmie. Uczy nas pokory, daje nam lekcje, czasem gorzkie i trudne, związane właśnie z funkcjonowaniem farmy. Nie jesteśmy rolnikami z wykształcenia, musieliśmy wielu rzeczy się nauczyć i cały czas się uczymy. Dodam jednak, że przez całe moje życie sezonowość i bioróżnorodność były związane z moim gotowaniem, z kalendarzem natury, który wiele lat temu stworzyłem w swojej kuchni. I teraz żyję w ten sposób, mieszkam tu, wszystko się połączyło w całość, dopełniło się. Co Wojciech Modest Amaro przygotowuje dla swoich gości na kolacje z menu degustacyjnym i czy czeka na inspektorów Michelin, by dostać gwiazdkę, przeczytasz w najnowszym wydaniu Viva Lifestyle. "]
…czyli jak odnaleźć równowagę i żyć wedle zasad slow life
Czy w codziennym pędzie, biegu po więcej i lepiej potrafimy się zatrzymać? Być tu i teraz, bliżej samych siebie? Prawa miejskiej dżungli piszemy sami, a slow life to nie pusty frazes, ale sposób na życie lepsze, pełniejsze i bardziej spełnione. Pamiętasz czołówkę „Seksu w wielkim mieście”? Dynamiczna muzyka, wieżowce, taksówki w niekończących się korkach, ulice Manhattanu wypełnione spieszącymi się ludźmi, a w centrum tego zgiełku Carrie w swojej spódniczce tutu. Świat wielkiego miasta – świat pogoni za „lepiej i więcej”, za bogactwem, władzą, nowością – fascynował, bo stanowił obietnicę życiowej zmiany, awansu społecznego. Być jego częścią było marzeniem wielu – od wilka z Wall Street po nasze rodzime młode wilki lat 90. Przez lata umiejętność odnalezienia się w wielkomiejskim centrum wszechświata oznaczało jedno: sukces. Teleportacja do 2020 roku. Mieliśmy już wszystko: piękne ubrania, najlepsze samochody, kolacje w topowych restauracjach, city breaki i bardzo mało czasu na myślenie. Ale pandemia zmusiła nas do zatrzymania się. Pauza. Przerwa. Stop. Siedząc w domu, nie potrzebowaliśmy praktycznie niczego z poprzedniego życia. Mieliśmy za to czas dla siebie i – żeby nie zwariować – musieliśmy nauczyć się czerpać radość z najprostszych rzeczy. Wbrew swojej woli zostaliśmy przedstawieni życiu „slow”. Szybko okazało się jednak, że to „slow” pozwala nam żyć „na full”. Dlatego dziś szukamy sposobów na to, by być w kontakcie z sobą, własnymi emocjami, ciałem, naturą, tworzyć wartościowe relacje, spędzać czas z najbliższymi. Nie oznacza to jednak, że chcemy rezygnować z miasta i wszystkiego, co oferuje. Jak żyć „slow” w wiel-kim mieście? Oto nasz przewodnik. Czytaj powoli. Wsi spokojna, wsi wesoła? Miasto spokojne, miasto wesołe! „Miasto” i „spokój” to słowa, które wydają się sobie przeczyć? Wielu z nas może się wydawać, że miejski gwar nie pozwala odnaleźć spokoju. Nic bardziej mylnego, miasto oferuje wiele i można to wykorzystać dla własnych celów. Wszystko zaczyna się jednak w nas – żeby coś zrobić, trzeba chcieć. Nie możemy być cały czas w trybie „on”. Slow life to przede wszystkim umiejętność wygospodarowania czasu dla siebie. Idea slow life narodziła się we Włoszech w latach 80. XX wieku wraz z ruchem Slow Food jako odpowiednikiem rozprzestrzeniających się po całym świecie sieci fast food. Koncepcja polegała na tym, by zwolnić i docenić posiłki, jedząc uważnie. „Slow life polega na tym, by poznać i namiętnie kochać rzeczy, które cenimy, oraz planować swoje życie tak, by spędzać jak najwięcej czasu na cieszeniu się nimi. Chodzi o to, by w swoich poczynaniach zachować intencjonalność i świadomość, uciec od bezmyślnego przeglądania telefonu i bezproduktywnej wielozadaniowości, skupić się na celowym działaniu. Warto zaakceptować fakt, że nie musimy zrobić wszystkiego – ważniejsze jest mniej, ale lepiej. Rzecz w tym, by wiedzieć, jakie priorytety mamy w życiu i poświęcać im czas”, pisze coach, blogerka i podcasterka Kayte Ferris, która poświęciła się tematyce slow life. Jak wynika z jej słów, slow life to styl życia, którego można doświadczyć w dowolnym miejscu na świecie. Nie chodzi o robienie rzeczy powoli, ale raczej o robienie wszystkiego w oparciu o teraźniejszość i celowe kreowanie swoich dni. Kluczem do slow life jest mindfulness, czyli uważność − świadomość, którą rozwijamy przez celowe kierowanie uwagi na bieżącą chwilę. Można powiedzieć, że ćwiczenie uważności jest pewnego rodzaju treningiem umysłu. Wywodzi się ono ze starożytnych praktyk buddyjskich. Dzień w rytmie slow Od czego zacząć? Od samego początku, czyli od porannej rutyny. Podobno pierwsza zasada slow life mówi: wstawaj wcześniej. Po co? Żeby nie spieszyć się od samego rana. Wcześniej nie znaczy wcale szybciej! Pozwól sobie na leniwy poranek. Zrób rano to, co sprawia ci przyjemność. Dzięki wcześniejszemu wstawaniu będziesz mieć wystarczająco dużo czasu na poranne rytuały, takie jak krótka medytacja, sesja jogi czy spacer. Dojeżdżasz do biura? Zrób to w myśl zasady mindfulness. Fundacja ZenDriving z siedzibą w Warszawie uczy kierowców, jak zastosować uważność podczas jazdy. Z opublikowanych przez nią badań wynika, że dojazdy samochodem mogą znacząco wpływać na poziom codziennego stresu w zależności od twojego nastawienia i zachowania za kierownicą. Praktykowanie uważnej jazdy oznacza prowadzenie w wolnym tempie i niemyślenie o tym, że masz tylko pięć minut na dotarcie gdzieś, czy zastanawianie się nad tym, czy uda ci się znaleźć miejsce parkingowe. Zaczynasz zauważać, co dzieje się wokół ciebie tu i teraz. Czekając na czerwonym świetle, możesz wykonać ćwiczenia oddechowe (np. oddychanie przeponowe). Jeśli mieszkasz w bardzo dużym mieście, pogódź się z tym, że utkniesz w korkach. A co, jeśli korzystasz z transportu publicznego? Najważniejszą rzeczą jest… schowanie telefonu! Zamiast tego możesz poczytać książkę, obserwować świat przez okno lub – jeśli jedziesz metrem – zamknąć oczy i spróbować medytować. Proste? Wystarczy chcieć! Zaraz po przybyciu do pracy zrób sobie herbatę lub kawę i zacznij praktykować metodę Zen to Done (ZTD). Jej twórcą jest Leo Babauta. To idealne rozwiązanie dla osób, które mają dużo (zadań) na głowie niezależnie od rodzaju wykonywanej pracy. Opiera się na najlepszych dostępnych systemach produktywności, takich jak Getting Things Done (GTD) Davida Allena czy siedem nawyków wysoce skutecznych ludzi Stephena Coveya. Kluczowe dla ZTD jest upraszczanie, robienie jednej rzeczy w danej chwili oraz tworzenie planów działań. Co zyskujemy, praktykując Zen to Done? Przede wszystkim więcej przestrzeni dla umysłu, co daje poczucie ulgi i dodaje energii. Kolejnym ważnym elementem slow life jest sztuka odpuszczania pewnych rzeczy. Zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym. Przecież nie musisz być najlepszy we wszystkim. Naucz się doświadczać slow life podczas wykonywania codziennych obowiązków domowych. Niech staną się okazją do medytacji, podobnie jak poranny dojazd metrem do biura. Bądź tu i teraz. Zamiast traktować zmywanie naczyń jako przykry obowiązek – zmień nastawienie. Pomyśl, że robisz coś dobrego dla swojego domu. Bo dom to przecież twoja świątynia. A jego atmosferę tworzą nie nowe, piękne przedmioty, które kupujesz (a jakże – za pieniądze ciężko zarobione pracą po godzinach!). Może zamiast nowego superekspresu do kawy warto wyciągnąć z piwnicy starą kawiarkę – poświęcić jej czas, odczyścić i przygotować kawę w „tradycyjny” sposób. Polski psychoterapeuta i trener Wojciech Eichelberger powiedział kiedyś, że „aby zwiększyć poziom szczęścia w życiu, trzeba najpierw obniżyć jego standard”. Taniej może znaczyć lepiej! Slow w wersji budżetowej Podstawą slow life jest odnalezienie wewnętrznego spokoju i dbanie o swoje ciało. Oczywiście miasto oferuje w tym względzie bardzo wiele: od zajęć takich jak joga czy niezwykle modne ostatnio barre (połączenie jogi, pilatesu i baletu) po lekcje, na których możesz rozwijać swoje hobby i zarazem wyciszyć się (wystarczy wspomnieć warsztaty ceramiczne, stolarskie czy zajęcia z szycia). Równie popularne są holistyczne terapie, czerpiące z wiedzy Dalekiego Wschodu. Aromaterapia, masaże tajskie i balijskie, akupunktura czy masaż kobido – to tylko niektóre z najbardziej znanych. Wszystko to oczywiście kosztuje. Jednak wiele możesz zrobić dla siebie za zero złotych. Dwa ważne elementy, które pozwolą odnaleźć spokój, są darmowe. To medytacja i ćwiczenia oddechowe. Obu możesz nauczyć się z książki albo znaleźć przewodniki online. Niewłaściwe oddychanie może przyczynić się do niepokoju, ataków paniki, zmęczenia i innych zaburzeń fizycznych i emocjonalnych. Żadne z powyższych nie brzmi „slow”. Ćwiczenia tzw. głębokiego oddychania, z zaangażowaniem przepony, mogą zmniejszyć uczucie niepokoju i stresu. Dzięki prawidłowemu oddychaniu może poprawić się również jakość snu. „Wszyscy wiedzą o tym, że emocje wpływają na ciało. Na przykład gdy jesteś szczęśliwy, kąciki ust automatycznie się unoszą, a kąciki oczu marszczą się w charakterystycznym wyrazie. Mniej znane jest to, że skutki występują również w odwrotnym kierunku: stan ciała wpływa na emocje. Badania pokazują, że kiedy twoja twarz się uśmiecha, twój mózg reaguje – doświadczasz przyjemniejszych emocji. W szczególności oddychanie ma szczególną władzę nad umysłem”, czytamy w „Scientific American”. Co więcej, każda technika relaksacyjna, wyciszająca czy medytacyjna opiera się na oddychaniu. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Lifestyle - już na rynku!
Niesamowity dom Kae Sutherland w Portugalii!
Z Amsterdamu przeniosła się na słoneczne wybrzeże Portugalii. Tu holenderska projektantka biżuterii, stworzyła oazę dla swojej rodziny.
Delikatność wapiennych ścian kontrastuje z błękitem portugalskiego nieba i oceanu. Pachnąca lawenda, kojący szum fal i palmy na dziedzińcu – ten dom jest otwarty na naturę. To miejsce, w którym łatwo zwolnić, bo czas nie gra tu roli. Kae Sutherland wraz z mężem i córeczką przeniosła się z deszczowej Holandii do tego pięknego domu na wybrzeżu. Spędzają tu sporą część roku, a dom jest wręcz stworzony do odpoczynku. Paleta kremowych i beżowych odcieni buduje swobodną i naturalną estetykę, która kreuje we wnętrzu wakacyjną aurę. Kae jest zresztą miłośniczką naturalnych barw i kolorów ziemi. Powód? Nie tylko zapewniają wrażenie odprężenia dla domowników, lecz także są bardzo praktyczne – wszystkie elementy wystroju, utrzymane w tych kolorach, dobrze do siebie pasują i można je dowolnie z sobą łączyć. Dużo kremowych i beżowych odcieni tworzy również bardzo odprężający i naturalny wygląd, który wprowadza w atmosferę błogości i relaksu. Jednak dom Kae to nie tylko to, co wewnątrz, lecz także to, co na zewnątrz – przy basenie, na patio, tarasie, w ogrodzie toczy się rodzinne życie. Basen i siedziska wokół niego to jedno z ulubionych miejsc Loua – córki Kae, podobnie jak ogród, w którym królują palmy i… własny, malutki domek dziewczynki, ozdobiony białym gankiem. Zobacz zdjęcia domu Kae w naszej galerii! Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Lifestyle - już na rynku!
5 najchętniej wynajmowanych domów na Airbnb. Wnętrza zachwycają
Prywatne plaże, niezwykła natura, widok na delfny
Okres urlopowy zbliża się wielkimi krokami, a portal AirBnb spieszy z listą najbardziej pożądanych nieruchomości, które ma w swojej ofercie. Dzięki nowej funkcji użytkownicy mogą dodawać do ulubionych te lokalizacje, które najbardziej przypadną im do gustu. Oto 5, które cieszą się największą popularnością. Tutaj ciężko zabookować nocleg, ale szczęśliwcom zawsze się udaje. Brazylia, Santa Catarina i prywatna plaża Aż 275 862 osób dodało to miejsce do swoich wymarzonych lokalizacji. Zjawiskowy dom położony na terenie parku narodowego, zachwyca nie tylko architekturą, ale i otoczeniem. Prywatna plaża, z której - jeśli ma się szczęście - można obserwować delfiny, to coś niesamowitego! Wybralibyście się? Grecja, Santorini, Hector Cave House Zjawiskowy widok z prywatnego basenu na Kalderę? Bardzo proszę! To właśnie oferuje jedno z najbardziej pożądanych miejsc na Santorini, czyli Hector Cave House. Az 254 773 tysiąca osób chce tam zarezerwować nocleg. Kiedyś była to winiarnia, dziś miejsce oblegane przez influencerki, które marzą o spektakularnych zdjęciach z zachodem słońca na tle biało niebieskich domków. Tajlandia, Phuket, White Breeze Apartament Minimalistyczny dom z przeszkloną ścianą z widokiem na ogród z basenem. Jeśli szukacie miejsca, w którym poczujecie się niczym gwiazdy Hollywood, a do tego pad thai to Wasze ulubione danie, koniecznie sprawdźcie, czy są jeszcze wolne terminy. Tę destynację chce odwiedzić aż 204 111 tysięcy osób. RPA, Kapsztad, Everview Suite Co powiecie na wyjątkową podróż do Republiki Południowej Afryki? O takim wyjeździe, dokładnie do tego miejsca marzy 280 305 tysięcy osób. Wykonany z drewna dom zachwyca klimatem, cudownym ogrodem i widokiem na góry. Trzeba przyznać, że architekt miał wyobraźnię i wiedział, jak stworzyć coś zjawiskowego. Indonezja, Bali i dom na drzewie A gdyby tak na indonezyjską zieleń patrzeć nieco z góry? Zjawiskowy dom na drzewie znajdziecie na Bali. Zainteresowanych jest nim aż 281 887 tysięcy osób. Ogrom natury, cisza i spokój... czego chcieć więcej? Do dyspozycji basen, a całe otoczenie iście instagramowe.
Jak sprawić, by taras stał się najbardziej przytulnym miejscem? Oto najpiękniejsze dywany zewnętrzne!
Stwórz swój przyjemny kącik na świeżym powietrzu!
Z nadejściem cieplejszych dni, coraz chętniej spędzamy czas na świeżym powietrzu. Poranna kawa na tarasie czy wieczorny koktajl w odpowiedniej oprawie smakuje jeszcze lepiej. Dlatego też warto zadbać o jego aranżację, by był przyjemnym miejscem do relaksu i spotkań z najbliższymi. Przytulną atmosferę pomogą nam osiągnąć modne dywany zewnętrzne. Oto nasze ulubione modele! ZOBACZ TAKŻE: Sztuka łączenia tego, co w życiu najlepsze, czyli eklektyzm 2024! Poznaj nowy hot trend Stylowy dywan zewnętrzny odmieni każdy taras! Choć dywan kojarzy nam się przede wszystkim z wnętrzem domu, dzięki najnowszej technologii mamy możliwość wykorzystać go także w warunkach zewnętrznych. Specjalnie zaprojektowane dywany na taras nie są podatne na warunki atmosferyczne, dzięki czemu zawsze wyglądają doskonale. Odmienią każdy balkon dodając mu luksusowej nuty! Design 2024: modny dywan zewnętrzny uzupełni aranżację każdego tarasu Zadbaj o swoją przestrzeń, w której spędzisz wiele przyjemnych momentów tego lata! Oprócz efektownych zasłon, nastrojowych świec, czy mebli ogrodowych, na tarasie nie może zabraknąć dywanu zewnętrznego. Zadba nie tylko o komfort i miękkość pod stopami, ale także będzie stylową dekoracją naszego tarasu! Wnętrza 2024: Jaki dywan zewnętrzny wybrać na taras? Zależnie od efektu jaki chcemy osiągnąć możemy wybrać sposób wyrazistych, jak i bardziej neutralnych modeli. Na rynku znajdziemy dywany zewnętrzne o unikalnych deseniach i bogatej kolorystyce - te z pewnością dodadzą nam energii o poranku! Bardzo modne i eleganckie są zaś dywany w kolorach nude np. imitujące plecioną jutę. CZYTAJ TEŻ: Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczneakcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim” Jaki dywan zewnętrzny wybierzesz na swój taras w tym sezonie? Brunatny dywan zewnętrzny Katja RUGVISTA ESSENTIAL, cena: 328 zł Dywan zewnętrzny Cleo BENUTA, cena: 179 zł Dywan zewnętrzny Nedda JOTEX, cena: 379 zł Dywan zewnętrzny Neya SKLUM, cena: ok. 190 zł
Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczne akcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim”
Stylową przestrzeń zaaranżował wspólnie z wieloletnim partnerem, Marcinem Szczygielskim
Jest uznanym polskim krytykiem filmowym, prowadzi własny kanał na YouTube, a wraz z partnerem życiowym, Marcinem Szczygielskim współtworzy wydawnictwo książkowe „Latarnik”. Wspólnym dziełem pary jest także dom, który odzwierciedla mieszankę ich dwóch wyrazistych charakterów. Zobaczcie, jak wyglądają wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego! Wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego to fuzja odmiennych temperamentów Marcin Szczygielski jest partnerem 66-letniego publicysty od 1994 roku. Przez lata związku parze udało się stworzyć niezwykłe miejsce, które oddaje zarówno ich indywidualność, jak i to, co mają wspólnego. We wnętrzach Tomasza Raczka królują morskie motywy Tomasz Raczek jest aktywny w mediach społecznościowych, a wiele jego nagrań wideo pochodzi z prywatnego gabinetu jego mieszkania. Na pierwszy rzut oka widać tam wiele nawiązań do żeglugi — jak przyznał, morze od najmłodszych lat było jego pasją. Znajdziemy tam m.in. motyw latarni morskiej, modele statków, czy stare mapy morskie. Na balkonie zaś umieszczone zostało oryginalne koło sterowe! ZOBACZ TAKŻE: Dom na polskiej wsi jest dla Joanny Kulig prawdziwą oazą. To odskocznia od zagonionego życia w Stanach Zjednoczonych CZYTAJ TEŻ: Tak wygląda dom Małgorzaty Foremniak. Zamiast przepychu, aktorka stawia na intymność i eklektyczny styl Przestrzeń Tomasza Raczka oddaje jego miłość do kina W mieszkaniu nie brakuje także akcentów nawiązujących do zawodu Tomasza Raczka. Na ścianach powieszone są wielkie plakaty filmowe. Jest tam także prezent od jego partnera — zabytkowy biletomat kinowy. Wrażenie robi także niezwykle bogata biblioteczka. Oprócz książek, publicysta kolekcjonuje w niej płyty z jazzem i muzyką klasyczną. Dom Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego to gra kontrastów Zupełnie odmiennie prezentują się wnętrza, o których aranżację zadbał partner znanego krytyka filmowego. Dominuje tam barwny artyzm z nutą surrealizmu. Przestrzeń wypełniona jest fantazyjnymi dekoracjami, m.in. turkusowym manekinem czy kolorowymi, geometrycznymi deseniami. Jak podobają Wam się wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego?
Mieszkanie Anity Lipnickiej to prawdziwa artystyczna oaza. Tak wygląda designerski loft wokalistki
Za hity takie, jak „I wszystko się może zdarzyć” czy „Historia jednej miłości” stała się ulubienicą polskiej sceny muzycznej. Jej twórczość nagrodzono złotymi i platynowymi płytami. Po wielkich sukcesach pod koniec lat 90. i w 2000. artystka nadal cały czas jest aktywna. Stworzyła duet z Pawłem Domagałą i wyruszyła w trasę koncertową z nowym albumem. Prywatnie znalazła swój azyl wraz z mężem, Markiem Grayem. Ich mieszkanie to prawdziwy dom z duszą! ZOBACZ TAKŻE: Dom na polskiej wsi jest dla Joanny Kulig prawdziwą oazą. To odskocznia od zagonionego życia w Stanach Zjednoczonych Wnętrza 2024: loftowe mieszkanie Anity Lipnickiej Od czasu do czasu w mediach społecznościowych mamy okazję zobaczyć wyrywki z prywatnego życia wokalistki. Od 2016 roku Anita Lipnicka jest żoną Marka Graya - angielskiego artysty ilustratora. Para wspólnie tworzy dom o niezwykłym charakterze. To źródło inspiracji dla fanów designu! Domy gwiazd 2024: eklektyczne wnętrza Anity Lipnickiej Mieszkanie Anity Lipnickiej i Marka Graya znajduje się na warszawskiej Pradze. Jest niezwykle oryginalne, bo większość elementów aranżacji, to odrestaurowane meble lub ponownie wykorzystane elementy wykończenia, jak np. czerwone cegły na ścianach pochodzące ze starego magazynu. Mieszkanie Anity Lipnickiej to oaza kreatywności Uwagę przykuwają natychmiast artystyczne akcenty, np. wielki mural przedstawiający łabędzia czy czarne pianino. Trudno pominąć spektakularny kryształowy żyrandol, który idealnie przełamuje prostotę wygodnych, tapicerowanych kanap. Ciepła dodaje przestrzeni duży perski dywan oraz drewniana podłoga. Widać, że cała przestrzeń jest dokładnie przemyślana. Jak przekazała Anita Lipnicka, to zasługa jej męża: „Mark wszystko tu zaprojektował i zrobił sam, własnymi rękami! Mówiąc ściślej, nadal robi, bo projekt pod tytułem „nasz DOM” jest cały czas w realizacji.” CZYTAJ TEŻ: Tak wygląda dom Małgorzaty Foremniak. Zamiast przepychu, aktorka stawia na intymność i eklektyczny styl Para regularnie chwali się postępami w urządzaniu wspólnego gniazdka. Jak podoba Wam się eklektyczne mieszkanie Anity Lipnickiej i Marka Graya?
Modny deseń w paski to recepta na wnętrze z charakterem
Klasyczny wzór wprowadzi element zaskoczenia
Popandemiczne stonowane kolory ziemi i monochromatyka odchodzą w niepamięć. Czas pobawić się trochę designem! W tym sezonie oprócz ciekawych, krągłych kształtów i nowej palety energetyzujących kolorów, w naszych wnętrzach sięgniemy po ultramodny motyw w pasy! Na rynku nie brakuje ciekawych propozycji artykułów od znanych designerskich marek! ZOBACZ TAKŻE: Dom Mariny i Wojciecha Szczęsnych to przytulny zakątek Design 2024: Motyw w pasy - jak go aranżować? Paski to jeden z deseni, które najprościej możemy wprowadzić do aranżacji naszego wnętrza. To klasyka gatunku, która nigdy nie wychodzi z mody! Zarazem jest też bardzo wyrazisty i natychmiast przykuwa uwagę. Zależnie od efektu, jaki chcemy nim osiągnąć, może dodać naszej przestrzeni akcentu w stylu marynarskim czy rustykalnym. Design 2024: Uniwersalny deseń w paski Jeśli sięgniemy po grube pasy w klasycznym kolorze granatowym, czerwonym czy innym z bazowej palety, idealnie uzupełnimy wnętrze w modnym stylu Hampton. Te w pastelowych kolorach doskonale sprawdzą się, jeśli szukamy przytulnego efektu jak z brytyjskiej chatki. Te w beżach zaś, najlepiej będą pasować do stylu francuskiej wsi. By stworzyć współczesne wnętrze z oryginalnym charakterem, dobrym wyborem będą nieco cieńsze paski w czerni i bieli. CZYTAJ TEŻ: Dyfuzor do olejków zapachowych zadba o kojącą aurę Design 2024: Motyw w pasy w każdym wnętrzu Motyw w pasy jest na tyle uniwersalny, że może sprawdzić się w każdym pomieszczeniu naszego domu. Grube pasy w pastelowym różu błękicie czy żółci w połączeniu z bielą to idealna opcja na tapetę do pokoju dziecięcego. W ogólnej przestrzeni pokoju dziennego czy kuchni możesz zaś wykorzystać go na obiciu sofy, ozdobnych poduszkach czy szklanych i ceramicznych dekoracjach oraz tkaninach. Wprowadzisz do swoich wnętrz modny deseń w paski w tym sezonie?
Krucha historia polskiej ceramiki i szkła
Polska porcelana i szkło to dziś kolekcjonerskie dzieła sztuki…
„Uważaj, bo się zbije” – zapamiętane z dzieciństwa słowa babci, która chuchała i dmuchała na swój ulubiony komplet porcelany albo szklany wazon, nabierają dziś jeszcze większego znaczenia. Bo polska porcelana i szkło to już kolekcjonerskie dzieła sztuki. Chodzież, Ćmielów, Bolesławiec, Wałbrzych, Włocławek, Krosno… Dla miłośników wzornictwa przemysłowego te miasta to symbole. Zasłynęły wyrobami z porcelany i szkła, które przez dziesięciolecia zdążyły wpisać się na stałe w historię designu. Ale nie tylko, bo przecież niejeden laik dobrze (choć kompletnie nieświadomie) kojarzy najsłynniejsze komplety porcelany czy kryształowe i szklane wyroby – czasem z niedzielnej herbaty u babci, czasem z rodzinnego stołu. I może właśnie w tym kryje się siła tych niezwykle kruchych przedmiotów codziennego użytku. W przeciwieństwie do obrazów wielkich malarzy, które możemy podziwiać przez chwilę w galeriach sztuki, porcelanowa zastawa towarzyszy nam na co dzień. Historia polskiej porcelany Historia polskiej porcelany rozpoczyna się z początkiem XVIII wieku. Ówczesny król Polski August II Mocny zlecił nadwornym naukowcom wynalezienie receptury na produkcję złota. Zamiast złota udało się im wytworzyć… porcelanę. Przedsiębiorczy władca wcale się nie zniechęcił i wykorzystał „niepowodzenie”. Powołał wytwórnię porcelany w Miśni i zbił fortunę na „białym złocie”. Najbardziej znana obecnie fabryka polskiej porcelany powstała niespełna 100 lat później – w 1790 roku w Ćmielowie. Początkowo specjalizowała się w produkcji dzbanków, garnków i doniczek, dopiero później rozwinęła swój asortyment, wzbogacając go filiżankami, talerzami czy wazami. Serwis do kawy „Płaski”, około 1930, Fabryka Porcelany i Wyrobów Ceramicznych w Ćmielowie SA., fot. DESA Unicum Fabryka w Krośnie, która działa od ponad 100 lat, początkowo produkowała wyroby kryształowe dla bogatych rodzin, a po drugiej wojnie światowej zaczęto również wytwarzać szkło użytkowe. Najdłuższą chyba historią może poszczycić się słynący z ceramiki Bolesławiec – pierwsze zapisy o dziełach tutejszych garncarzy pochodzą ze średniowiecza. Jednak dopiero w połowie XVIII wieku pojawił się nowy sposób zdobienia wyrobów. Na brązowe naczynia doklejano białe nakładki, które były wykonane z nieszkliwionej, białej ceramiki. Nakładki miały różne kształty, a za pomocą specjalnych matryc wyciskano na nich dekoracje. Dało to początek charakterystycznym dla Bolesławca wzorom. Porcelanowa figurka projektu Lubomira Tomaszewskiego: „Kogut”, lata 50.–60. XX wieku, Instytut Wzornictwa Przemysłowego, fot. DESA Unicum Dziś kolekcjonerskie przedmioty z polskiej ceramiki i szkła zyskują zawrotne ceny na aukcjach. Wystarczy wspomnieć choćby porcelanową figurkę „Gołębie” projektu Henryka Jędrasiaka, która została wylicytowana za 60 000 zł. O magii kruchego piękna „made in Poland” rozmawiam z Cezarym Lisowskim, historykiem sztuki i ekspertem DESA Unicum. Wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA!Lifestyle.
Projektantki, architektka i właścicielka restauracji zapraszają nas do stołu
Od tysięcy lat jego funkcje pozostają niezmienne…
Zmieniają się tylko kształty i materiały, z jakich stół może być wykonany. Kobiety z pasją – Gosia Baczyńska, Justyna Kosmala, Anna Łoskiewicz ze spieków wielkoformatowych Paradyż zaprojektowały stoły, a Anna Orska stworzyła biżuterię. Anna Orska Na moim stole znajduje się biżuteria, która została wykonana z elementów ceramiki Paradyż. Tworząc ją, musiałam całkowicie porzucić przekonanie, że taki surowiec nadaje się tylko na ściany czy podłogi. Kolejny raz mogłam zatopić się w proces poszukiwania nowego kontekstu dla powszechnie znanych surowców, materiałów, obiektów. W procesie tworzenia bywa bowiem tak, że powstają pełnowartościowe produkty, które jednak nie nadają się do wykorzystania w ich pierwotnym przeznaczeniu. Miałam dostęp do takich materiałów i to je zdecydowałam się użyć, tworząc kolekcję. W pracowni ORSKA te ceramiczne elementy szlifowaliśmy w taki sam sposób, jak naturalne kamienie, a następnie oprawiliśmy je w metalowe formy. Lubię korzystać z niestandardowych materiałów, często pochodzących z recyklingu. Zmieniają się czasy i zmienia się nasze myślenie o życiu, codzienności, także o tym, czym się otaczamy, czego i jak używamy. Redefiniujemy niemal wszystko, zestawiając elementy z różnych światów, które kiedyś nigdy nie zostałyby złączone, na przykład wstawiając do pięknego współczesnego wnętrza niestandardowe elementy albo obiekty vintage. Coraz częściej zastanawiamy się, z czego rzeczy są wykonane i kto je stworzył, bo zaczyna zależeć nam na tym, żeby nie kupować ich na chwilę. Taka jest biżuteria ze spieków wielkoformatowych Paradyż. Na pewno na dłużej. fot. Projektuje biżuterię z nietypowych materiałów. Anna Orska wykorzystywała już sieci rybackie wyłowione z Bałtyku czy surowiec stworzony z opiłków metalu wpadających do kieszeni jubilerskich fartuchów. Jej najnowszy projekt to połączenie spieków wielkoformatowych Paradyż z kolekcją Monumental. Justyna Kosmala Bardzo lubię atmosferę kawiarni i barów południowej Europy, gdzie ludzie „powiększają” lokale, wychodząc z napojami na ulice lub bez kompleksu siadając na krawężnikach. Myślę, że taki niezobowiązujący klimat udało się nam stworzyć w Wozowni lub w Charlotte przy placu Zbawiciela w Warszawie. Kawiarnia czy bar stają się wtedy areną spotkań. Jednak zawsze elementem wyjściowym każdego lokalu jest stół, który odgrywa ważną społeczną rolę. Bez niego nie wyobrażamy sobie wesela, świąt czy innych uroczystości. Fajnie, jeśli jest też dobrze zaprojektowanym meblem. Designerskie rzeczy oprócz tego, że powinny być piękne, powinny być też funkcjonalne. Stół, który zaprojektowałam we współpracy z Paradyż, taki właśnie jest. W naszej włoskiej restauracji Lupo Pasta Fresca było takie narożne miejsce, do którego nie pasował żaden standardowy stół. Stąd pomysł na trójkątny stół, ale żeby nie było za prosto, jest z kulą u nogi (śmiech). Powstał między innymi ze spieków wielkoformatowych, które są dużo prostsze do cięcia niż marmur, dlatego bez problemu mogłam stworzyć blat i podest w charakterystyczne dla włoskiego stylu Memphis czarno-białe pasy. Lubię, kiedy wnętrza moich miejsc zaskakują i inspirują, ale jednocześnie nie onieśmielają. Poczucie komfortu jest nadrzędne i myślę, że ten stół odwzorowuje tę myśl. fot. Blat Stołu zaprojektowanego przez justynę kosmalę dopasowany jest do konkretnego miejsca w restauracji lupo. Projektantka i restauratorka połączyła w nim różne materiały – wielkoformatowe spieki paradyż i drewno. Czarno-biała podstawka ma dwie funkcje. Stabilizuje stół, ale można też na niej położyć nogi. Gosia Baczyńska Stół kojarzy mi się głównie ze spotkaniami i z pracą. Zdecydowanie wolę zasiąść przy stole i nachylić się do drugiej osoby, niż w fotelu, który rozmówców oddala od siebie. Lubię ten, który zaprojektowałam ze spieków wielkoformatowych Paradyż. Mimo że ten materiał jest bardzo twardy i ciężki, udało mi się przekornie uczynić go lekkim. Wygląda jak kartka papieru położna na źdźbłach trawy. Blat jak wydarty z papieru ma nieregularny owal, a krawędzie niejako ociosane przez zdolnych kamieniarzy wzmagają efekt lekkości, bo wyglądają jak brzeg dartej kartki papieru. Zaprojektowałam dodatkowy poziom stołu, nadstawkę, dzięki której można zbudować bardziej przestrzenną aranżację dekoracji lub wykorzystać praktycznie, wstawiając źródło ciepła i dzięki temu utrzymać temperaturę potraw. Ten stół jest piękną formą rzeźbiarską, ciekawym nowoczesnym elementem wystroju wnętrza, ale pełni też podstawową funkcję, jaką jest biesiadowanie i rozmowy. Jest miejscem, przy którym można nakarmić duszę i ciało. Niczego na nim nie brakuje, panuje obfitość. Są moje rodowe kryształy i te z manufaktury w Łańcucie, są owoce, przekąski i cała gęś, którą po sesji zjedliśmy ze smakiem. Tak, ten stół jest doskonały do biesiad nawet dla 12 osób! fot. Gdy projektantka Gosia Baczyńska urządza pokaz mody lub przyjęcie, zawsze jest „przepysznie”. Jej stół wygląda jak prosto z królewskiego przyjęcia. Anna Łoskiewicz Chciałam zderzyć technologię z surrealizmem, z czymś poetyckim. W projektowaniu trzeba eksperymentować, szukać nowych rozwiązań, nietypowych materiałów. Dlatego połączyłam blat w kształcie oka ze spieków wielkoformatowych Paradyż z techniczną aluminiową ramą. Graficzny podział blatu ułatwia interesującą aranżację tego stołu, bo wyznacza pola, na których można się pobawić w ustawianie przedmiotów. Od dłuższego czasu panuje trend, by wprowadzać do wnętrz charakterystyczne elementy, które mogą stać się głównym bohaterem. Ten stół ma do tego predyspozycje. Może być stołem w klasycznym jego rozumieniu, ale też być potraktowanym jak obiekt artystyczny. Stół nie jest najtrudniejszy do zaprojektowania. Choć wiele rzeczy już było, wciąż można wymyślić coś nowego. Ograniczeniem jest tylko jego wysokość i… wyobraźnia. Można poszaleć. Przy tego typu projektach fajnie jest wychodzić poza utartą ścieżkę. Dzięki nowej kategorii produktów w ofercie Paradyż – spiekom wielkoformatowym, które zostały wykorzystane do jego stworzenia, wygląda na delikatny, choć tak naprawdę jest dość ciężki. Sama byłam jego wagą zaskoczona. Ale wydaje mi się, że to jest dobry kierunek, bo ciekawy materiał daje dużo możliwości, nawet jeśli chodzi o jego obróbkę. Jako projektantka wnętrz wiem, że często ludzie chcą, żeby stoły w ich domach były naprawdę wyjątkowe. Ten jest. fot. Anna Łoskiewicz i jej "oko"
Meble i akcesoria z rattanem są hitem w projektowaniu wnętrz
Zobacz, gdzie kupić meble i dodatki do 1000 zł
Meble z elementami rattanu, a konkretniej plecionki wiedeńskiej, robią absolutną furorę w projektowaniu i wykańczaniu wnętrz. Są eleganckie, a przy tym dodają wnętrzu przytulności. I pasują nie tylko do modnego stylu boho, ale także do wnętrz w stylu modern. ZOBACZ TAKŻE: Niezwykły salon i taras Julii Wieniawy Rattan we wnętrzach Rattan to naturalny materiał pozyskiwany z palmy rottangowej. Ma ciepły, żółty lub miodową kolor i jest bardzo trwały, dlatego meble wykonywane z rattanowej plecionki są bardzo odporne na użytkowanie. Stąd popularność m.in. stolików oraz krzeseł z rattanowym siedziskiem i oparciem. Klasyczna w formie, ale i najpopularniejsza jego forma to tzw. plecionka wiedeńska wykorzystywana do wykańczania zarówno małych, jak i dużych form. Sprawdza się nawet jako element drzwi do szafy. Rattan łączy się zazwyczaj z drewnem różnego rodzaju – od brzozy pe egzotyczny teak. I, co ciekawe, równie dobrze prezentuje się z jasnym, jak i ciemnym meblem. Zazwyczaj rattan można spotkać w meblach typu boho, ale bardzo często spotyka się też w tych wzorowanych na lata 30. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2Shsnf-0bac404.jpg" width="2400" height="1600" alt="Creative composition of living room interior with mock up poster frame, white sofa, braided plaid, wooden coffee table, rattan chair, chrom lamp and personal silver accessories. Home decor. Template." title="Creative composition of living room interior with mock up poster" /> Meble z rattanem za mniej niż 1000 zł Meble z rattanem można podziwiać w najlepszych magazynach wnętrzarskich oraz w niezliczonych sesjach na Instagramie. I choć zazwyczaj kosztują krocie, to nam udało się znaleźć meble za mniej niż 1000 zł, w tym krzesła, regały i stoliki nocne.
Nowa energia: wrocławska restauracja Młoda Polska!
Miejsce dla smakoszy kuchni i designu. Wrocławska restauracja Młoda Polska nastraja tak samo pozytywnie, jak jej właściciele – Beata Śniechowska i Tomasz Czechowski. W rozmowie z Barbarą Łubko dla VIVA!Liestyle zdradzają, jak stworzyli unikatowy koncept. W historycznym punkcie Wrocławia restauracja z tradycyjną polską kuchnią? Na pierwszy rzut oka – banał. Ale Młoda Polska Bistro & Pianino porywa świeżym podejściem. To codzienne bistro. Nowoczesny design wnętrza kontrastuje z majestatycznym otoczeniem wrocławskiego placu Solnego, a serwowane tu polskie comfort food, zamiast nudzić, zaskakuje i… po prostu smakuje. Młoda Polska to dzieło energicznej pary, szefa kuchni Beaty Śniechowskiej i biznesmena Tomasza Czechowskiego. Młodzi, pełni pasji wystartowali z Młodą Polską jako biznesowi partnerzy cztery lata temu. Dziś jako narzeczeństwo tworzą duet także na polu prywatnym. I ciągle są głodni – nowych pomysłów. Młoda Polska - wrocławska restauracja z wyjątkową energią Zdobyliście pierwsze miejsce w rankingu Top Restauratorzy Nowej Generacji oraz znaleźliście się na liście 50 najlepszych restauratorów w Polsce. Kiedy na Was patrzę, mam wrażenie, że ta nagroda jest skrojona pod Was. Młoda Polska ma tę energię, którą poczułam, jeszcze zanim spróbowałam pierwszej potrawy. Jaki koncept restauracji chcieliście stworzyć? Tomasz Czechowski: Młoda Polska wzięła się ze szczerej miłości do jedzenia, do biesiady, do dobrego alkoholu. Poza tym na rynku polskich restauracji jest tak, że kuchnia polska jest traktowana bardzo tradycyjnie i często jest skrojona pod turystę. A my uważaliśmy, że możemy zrobić kuchnię polską w naszym autorskim, młodopolskim stylu, przekraczając pewne granice i pokazując ją w nowoczesnym wydaniu, światowym, ze sznytem szefowej Beaty, mojej Beatki. Beata Śniechowska: Zamarzyło nam się miejsce z taką polską kuchnią, jaką chcielibyśmy przedstawić naszym gościom – z Polski i z zagranicy. Pragnęliśmy zrobić to tak uczciwie, jak my byśmy chcieli być potraktowani. Żeby się jej nie wstydzić i żeby każde danie opowiadało historię i pokazywało polską tradycję, ale w minimalistycznym ujęciu. Teraz wykorzystujecie nawet warzywa z proekologicznych upraw, sadzone specjalnie dla Was? Beata: Staramy się realizować ideę farm fresh, czyli poranne zbiory ciekawych warzyw, jadalnych liści, ziół oraz kwiatów. Weszliśmy we wspólny projekt z Natalią i Dominikiem, którzy prowadzą proekologiczne pole oraz ogród. Specjalnie dla nas, razem ze mną projektują uprawy. Wszystko, co wyprodukują, zbierają codziennie rano, my to odbieramy i tego samego dnia te warzywa trafiają na stoły gości. Ale to nie było tak, że od pierwszego dnia mieliśmy własne pole i tak skrojoną kartę. Do wielu rzeczy my jako restauratorzy i ja jako szefowa kuchni dojrzewaliśmy. Naszą siłą jest to, że każdą chwilę spędzaliśmy w restauracji razem. Wszystko przerabialiśmy, męczyliśmy się, kłóciliśmy i godziliśmy. Każdy element jest wypracowany. Popełniliśmy też kilka błędów, ale od razu wyciągaliśmy z nich wnioski. Jak to się stało, że razem postanowiliście założyć restaurację? Wasze drogi były zupełnie różne. Beata: Połączyła nas pasja, a potem też miłość. Jak otwieraliśmy Młodą Polskę, Tomek był wspólnikiem, szefem, szefuńciem, ja byłam szefową kuchni. Tomasz: Klasyka gatunku, od szefa do szefuńcia (śmiech). Zacznijmy od początku. Beata, jesteś naukowcem. „Straty ciepła w preizolowanych rurociągach ułożonych bezpośrednio w gruncie” – temat twojego doktoratu, delikatnie mówiąc, mało ma wspólnego z prowadzeniem restauracji! Beata: Skończyłam trzy kierunki na Politechnice Wrocławskiej, obroniłam doktorat. Wbrew pozorom z tej wiedzy jestem w stanie sporo przenieść na kuchnię. Nie działam intuicyjnie. Mam analityczny umysł i politechnika była mi po drodze, ale gotowanie to jest pasja, która zawsze była przy mnie. Niemniej moi rodzice nie wyobrażali sobie, że będę kucharką. Poddałam się tradycjom rodzinnym i poszłam w ślady ojca, który też skończył Politechnikę Wrocławską. Ale tak bardzo pragnęłam gotować, że w końcu pojawił się moment buntu. Byłaś na studiach, kiedy postanowiłaś wziąć udział w programie „MasterChef”? Beata: To program dla amatorów, ale trwa ponad dwa miesiące. Musisz pozostawić swoje życie, rodzinę, pracę. Nie wiedziałam, jak daleko zajdę. Wydawało mi się, że szybko wrócę na uczelnię, no ale zostałam do samego końca. I wygrałaś! Jak myślisz, czym ujęłaś widzów i jurorów? Beata: Na pewno bardzo się starałam, bardzo się odkrywałam, także sama przed sobą. Pamiętam, że zapytana w jakimś wywiadzie, co zrobię, jeśli wygram, odpowiedziałam, że chciałabym być kiedyś szefem kuchni, mieć własną restaurację. No i jak wygrałaś, to już nie miałaś wyjścia! Beata: Poczułam totalne brzemię, bo jestem osobą honorową, która nie chlapie, co jej ślina na język przyniesie. Wróciłam na uczelnię, zamknęłam przewód doktorski. Spakowałam karton i pojechałam do Warszawy. Zaczęłaś staż u Michela Morana w jego, nieistniejącym już, Bistro de Paris? Beata: On mnie uczył wszystkiego od podstaw, także zarządzania kuchnią. Chciałam wszystkiego się nauczyć – obierać, filetować, czyścić, kroić, zaczynać przed innymi i kończyć po nich. To sprawiło, że nie poszłam w komercjalizację wygranej „MasterChefa”, tylko wyrabiałam sobie warsztat. Potem była praca u Pawła Oszczyka w La Rotisserie w hotelu Le Regina, staże za granicą. Wszystko kręciło się wokół gotowania. Ściąganie książek kulinarnych z zagranicy, zamiast urlopów wyjazdy kulinarne. Wróciłaś do Wrocławia jako profesjonalistka? Beata: W międzyczasie urodziłam dziecko i dostałam propozycję objęcia restauracji Menu Motto we Wrocławiu. Spędziłam tam trzy lata. Stałym gościem był tam Tomek. Podobno wpadałeś na tatara? Tomasz: Pamiętam, jak siedziałem w domu z kolegą. I on mówi: „Słuchaj, co będziemy siedzieć w domu, zabiorę cię na najlepszego tatara w mieście, do Śniechowskiej w Menu Motto”. Pytam: „Tej, co MasterChefa wygrała?”. No i pojechaliśmy. Teraz razem z Januszem Palikotem i Kubą Wojewódzkim współtworzysz Przyjazne Państwo. W tamtym czasie byłeś już przedsiębiorcą, właścicielem browaru rzemieślniczego Dr Brew, wcześniej przez kilka lat byłeś barmanem. Tomasz: Moją nie tyle pasją, ile pracą było robienie interesów w branży alkoholowej, ale też cały czas miałem oczy szeroko otwarte na nowe pomysły, myślałem o własnej restauracji. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu Viva!Lifestyle Najnowszy numer VIVA!Lifestyle już w sprzedaży!
Dorota Szelągowska pokazała nam swoje mieszkanie na Żoliborzu
„Na ten moment to miejsce jest idealne”, mówi VIVIE! projektantka wnętrz
Jeszcze niedawno mieszkała w 130-metrowym apartamencie na warszawskim Służewcu. Zamieniła go na nieduże mieszkanie w starej kamienicy na Żoliborzu. Przekraczając jej próg, nigdy w życiu nie pomyślałabym, że tu gdzieś mieszka gwiazda programów remontowych, projektantka wnętrz odpowiedzialna za metamorfozy polskich mieszkań. „Gdy tu weszłam, pomyślałam, że tak wygląda prawda. Niewychuchana, niewydmuchana. Wchodząc na moją klatkę schodową, najbardziej się boję, że w końcu ktoś kiedyś zrobi remont. A ja kocham ją taką, jaka jest. Z odpadającymi tynkami. Z drzwiami do mieszkań interesujących ludzi. Po prostu kocham to”, opowiada Dorota Szelągowska. I zaraz dodaje, że jest już na innym etapie niż na Służewcu. Wtedy chciała mieć więcej i więcej. A teraz? Fragment wywiadu z Dorotą Szelągowską o domu: Czytaj też: Tak wygląda mieszkanie Doroty Szelągowskiej: „Mam tu wszystko, czego potrzebuję” Nie ma już w Tobie pragnienia, żeby mieć więcej? Żeby mieć piękny dom, designerskie meble? Na szczęście to jest już za mną. Taki etap jest naturalny dla ludzi, którym udało się wyrwać z biedy. Kiedy na nic nie masz pieniędzy, gdy zaczynasz je mieć, chcesz to pokazać całemu światu. Miałam więc piękny apartament, w którym były ekskluzywne meble, piękne dodatki. Miał wielkie okna i taras na dachu. Wszystko w nim było super. Ale doszłam do takiego momentu, że w tej wielkiej przestrzeni zostałam sama z moją córką Wandą, a na taras wychodziłam może raz w roku. Poczułam, że już tego nie potrzebuję. Poza tym brakowało mi miasta. Kocham jego szum, głośne tramwaje, dźwięk alarmu z publicznej toalety w parku obok mojej kamienicy. Kocham obdrapaną klatkę schodową i sąsiadki, które się bez przerwy kłócą, choć ciągle nie wiem, o co. Kocham mieć wszędzie blisko. Dzisiaj mam naprawdę małe potrzeby. fot. W salonie króluje obraz Anki Eichler i książki, przy których właścicielka mieszkania relaksuje się wieczorami. Długo szukałaś nowego miejsca dla siebie i dla Wandy? Od razu wiedziałam, że to musi być Żoliborz, bo tu, w kamienicy obok, mam swoje biuro projektowe. Nie jest łatwo znaleźć tu mieszkanie za rozsądne pieniądze, ale ponieważ kompulsywnie przeglądam ogłoszenia, trafiłam na to, w którym właśnie siedzimy. Od razu się na nie zdecydowałaś? Zobaczyłam widok z okien i wiedziałam, że muszę je kupić. Poza tym wierzę w to, że to mieszkania i domy wybierają nas, a nie na odwrót. Ile razy Cię wybierały? Czekaj, policzę… ze 30. Po prostu jestem wielokrotnym wyborem (śmiech). Ale rzeczywiście z każdym z tych miejsc mam tak, że wchodzę i wiem, że jest moje albo nie jest. To było. fot. Otwarty kredens w kuchni tak naprawdę się nie kurzy, bo projektantka ma manię sprzątania. A poza tym właściwie wszystkich przedmiotów cały czas używa, nie mają szans się zakurzyć Co Cię w nim urzekło? Albo inaczej… czym Cię wybrało? Światłem! Uważam, że nie ma w mieszkaniu czy domu ważniejszej rzeczy niż światło. Tego się nie da oszukać. Uwielbiam iść ulicami i zaglądać w okna. Ciekawość, jak mieszkają inni ludzie, miałam już w dzieciństwie. Zazdrościłam księdzu, który chodził po kolędzie, że on sobie może bezkarnie wchodzić do mieszkań i im się przyglądać. Teraz wiem, że nie bardzo było na co patrzeć, bo wszyscy mieszkali tak samo. Gdy idę wieczorem, stwierdzam, że ze światłem jest w Polsce naprawdę źle. Ludzie fundują sobie zimne, okropne oświetlenie, które powoduje, że czuję się jak w laboratorium. A światło i zapach są rzeczami, które się składają na dom. Tu, na Żoliborzu mam okna na trzy strony świata, ciepłe światło i mnóstwo świeczek w każdym kącie. Jest tak, jak powinno być. Na ten moment. Mówisz, że to nie jest miejsce na zawsze? Te ogłoszenia tak przeglądam, wierząc, że zawsze coś może się wydarzyć. Nie przestałam tego robić. Cały wywiad przeczytasz w specjalnym wydaniu VIVA! Lifestyle
Tak wygląda mieszkanie Doroty Szelągowskiej: „Mam tu wszystko, czego potrzebuję”
Wyprowadziła się z dużego mieszkania na Służewcu, bo po wyprowadzce syna zrozumiała, że nie potrzebuje już tak ogromnej przestrzeni. Dziś wraz z kilkuletnią córką Wandą Dorota Szelągowska mieszka na warszawskim Żoliborzu. Czy to będzie jej ostatnie mieszkanie? Na pewno nie. Dorota Szelągowska o wyprowadzkach Trzy lata temu Dorota Szelągowska wyznała nam, że zmiany miejsca zamieszkania ma we krwi. Już wtedy liczba przeprowadzek robiła wrażenie. „Nie mogę powiedzieć, który dom był moim domem rodzinnym. Przeprowadzałam się w życiu ponad 20 razy. I zawsze tam, gdzie mieszkałam byłam z tego miejsca, z którego akurat przyjechałam. W Warszawie byłam z Libii, potem w Milanówku byłam tą z Warszawy… Więc w końcu wymyśliłam sobie, że dom jest we mnie i kropka”, opowiadała VIVIE.pl gwiazda. Dziś to już nie 20 a 30 przeprowadzek za Dorotą Szelągowską, która mówi nam o tym w najnowszym materiale wideo. Mieszkanie Doroty Szelągowskiej w Warszawie – zobacz wnętrza Co dziś lubi w swoich czterech ścianach? „To, że tu jest normalnie, bo jest po domowemu, bo to nie jest jakieś super mieszkanie do zdjęć, ono nie było projektowane tak, żeby można było zrobić super zdjęcia na Instagram, tylko było projektowane dokładnie pode mnie i pod moją córkę. Dokładnie pod miejsce, w którym jestem w tej chwili. I też kocham słyszeć miasto, to jest moja ulubiona dzielnica, jest blisko park… Więc mam wszystko, co na ten moment potrzebuję”, powiedziała VIVIE.pl projektantka. A jakie błędy popełniła, robiąc remont w swoim mieszkaniu? Dowiedz się z naszego filmu. Więcej o mieszkaniu gwiazdy dowiesz się z papierowego wydania VIVY! Lifestyle, który już na rynku. Czytaj także: Od wypadku Varius Manx mija 15 lat. Wspomnienia Moniki Kuszyńskej są dramatyczne
Asymetria we wnętrzach, czyli zabawa formą!
Nieregularne kształty świetnie urozmaicą Twoje mieszkanie
Chcesz zaszaleć z wystrojem Twojego wnętrza? Nic dziwnego, bo coraz więcej projektantów wnętrz przekonuje nas do sięgania po oryginalne rozwiązania. Świetnym sposobem na ożywienie mieszkania jest wprowadzenie dekoracji o nieregularnym kształcie. Takie wnętrza rozbudzają naszą wyobraźnię, inspirują i pobudzają do działania, a oprócz tego są supermodne. Również użycie koloru nie jest tu bez znaczenia. Odpowiednie połączenie kształtów i żywych barw potrafi zdziałać cuda. Przekonaj się jak zaskakujący efekt można uzyskać! ZOBACZ TAKŻE: Spektakularny taras Barbary Kurdej-Szatan! Wnętrza 2023: Nieregularne kształty w Twoim domu Asymetryczne dodatki świetnie pasują do klasycznych wnętrz i tych w stylu minimalistycznym. Od naszej kreatywności zależy, jak połączymy je w naszym wnętrzu. Zabawie może nie być końca. Ważne jednak, by były to oryginalne akcenty, takie które nie przytłoczą naszej przestrzeni, ale pomogą stworzyć ciekawy, eklektyczny wystrój. Wnętrza 2023: Geometryczne kształty od znanych projektantów Świetny impuls do wybierania odważniejszych dekoracji wnętrz dają nam popularni projektanci wzornictwa. Wśród najciekawszych są dzieła m.in. Malwiny Konopackiej. Jej projekty można dopasować do wnętrz o różnych stylach. Zainspiruj się także naszymi propozycjami, które znajdziesz poniżej. pols potten, cena: 1495 zł HAY, cena: 155 zł H&M, cena: ok. 450 zł HAY, cena: 155 zł WYE, cena: 259 zł raawii: cena: 695 zł qeeboo, cena: 1085 zł pols potten, cena: 435 zł LAYERED, cena: 1290 EUR (ok. 5960 zł) DESIGN HOUSE Stockholm, cena: 519 zł Ichendorf Milano, cena: 65 EUR (ok. 300 zł)