Mocne poruszenie po wpisie Marty Nawrockiej. Internauci błagają o pomoc
Marta Nawrocka, przyszła pierwsza dama, wywołała ogromne poruszenie w sieci. Jej wpis z okazji Dnia Psa stał się impulsem do masowych apeli internautów. Użytkownicy proszą o działania na rzecz zwierząt i liczą na realne zmiany. Czy Marta Nawrocka odpowie na ich głos?
Marta Nawrocka, żona nowo wybranego prezydenta Karola Nawrockiego, już niedługo obejmie rolę pierwszej damy. Choć jeszcze nie rozpoczęła oficjalnej działalności publicznej, już teraz wzbudza ogromne zainteresowanie społeczne. W ostatnim czasie za sprawą krótkiego wpisu z okazji Dnia Psa, który opublikowała na Instagramie. Internauci natychmiast zareagowali, zasypując komentarzami pełnymi próśb i nadziei. Wpis Marty Nawrockiej poruszył internautów 1 lipca 2025 roku Marta Nawrocka opublikowała w mediach społecznościowych krótki, lecz wymowny wpis z okazji Dnia Psa. Przyszła pierwsza dama napisała: „Dbajcie o swoje czworonogi!”. Choć publikacja była krótka, wywołała ogromny odzew wśród internautów. Pod postem na Instagramie pojawiła się lawina komentarzy. Internauci nie tylko dzielili się opowieściami o swoich pupilach, ale także kierowali do Nawrockiej konkretne apele. Czytaj też: Kandydat na prezydenta wychował dziecko swojej żony. Mało kto wie, że Marta Nawrocka została mamą w wieku 16 lat Internauci chcą realnych działań dla dobra zwierząt Wśród komentarzy często pojawiało się jedno – oczekiwanie, że Marta Nawrocka jako przyszła pierwsza dama wykorzysta swoją pozycję do realnych działań na rzecz zwierząt. Wpisy nie pozostawiały wątpliwości: „Może uda się w końcu Pani zmienić coś w tym naszym kraju odnośnie zwierząt, bardzo na to liczę!” – napisała jedna z osób. „Prosimy zawalczyć o prawa zwierząt...” – apelował kolejny komentujący. „W Pani duża nadzieja, żeby stworzyć kampanie edukacyjne i zaprzestać szkodzić zwierzętom! Bardzo o to prosimy!” – czytamy w innym wpisie. Internauci wskazują także konkretne propozycje – utworzenie służb kontrolujących dobrostan zwierząt, zmiany prawne oraz edukację społeczną. Wśród głosów pojawił się również pomysł ograniczenia roli straży miejskiej na rzecz formacji zajmującej się wyłącznie kontrolą warunków życia zwierząt. Zobacz także: Udzieliła pierwszego wywiadu po wyborach. Marta Nawrocka odsłania kulisy, tak dziś wygląda jej codzienność Czy Marta Nawrocka stanie się głosem zwierząt jako pierwsza dama? Po zwycięstwie Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich, coraz więcej uwagi skupia się na jego żonie. W przestrzeni publicznej toczy się dyskusja o tym, jaką rolę przyjmie Marta Nawrocka jako pierwsza dama. Czy pójdzie śladami aktywnych społecznie żon prezydentów, czy wybierze bardziej powściągliwy styl? Komentarze pod jej wpisem sugerują, że społeczeństwo oczekuje od niej konkretnego zaangażowania, szczególnie w temacie praw zwierząt. Dla wielu osób jest nadzieją na wprowadzenie realnych zmian i zwrócenie uwagi na problemy, które od lat pozostają niedostatecznie zaadresowane przez władze. Na razie Marta Nawrocka nie odpowiedziała na apele internautów. Jej krótki post jednak pokazał, jak wielkie nadzieje są z nią wiązane i jak duży potencjał tkwi w roli pierwszej damy jako rzeczniczki spraw społecznych. Zobacz również: Zaskoczyła wszystkich. Wystarczyło jedno nagranie, by podbić serca Polaków i rozpocząć nową erę pierwszej damy Źródło: plejada.pl
Odrzucona przez rodzinę, wydziedziczona przez matkę. Simona Kossak odnalazła prawdziwe ukojenie w naturze
Przyroda przyjęła ją z otwartymi ramionami i nigdy jej nie rozczarowała, nie sprawiła bólu. A ona od początku tylko tego pragnęła
Do samego końca nosiła brzemię nazwiska. Simona Kossak miała być malarką, lecz nie miała talentu. Serce i duszę oddała zwierzętom. Zamieszkała w leśniczówce w Dziedzince, znajdującej się w Puszczy Białowieskiej. Niektórzy twierdzą, że poświęciła się i wybrała samotność. Ona jednak kochała przyrodę ponad wszystko. Dla innych takie życie byłoby koszmarem, dla niej było największym darem. Tak wyglądało życie Simony Kossak Kochała wstawać o poranku. Spoglądała przez okno i wpatrywała się w otulone rosą rośliny. Gdy słońce zaczynało bardziej przygrzewać, witała się z przyrodą. Żyła skromnie, a jej ulubionymi perfumami był aromat z kwitnących lip i ziół. Uwielbiała gości, których częstowała słodkim nektarem i powidłami. Delektowała się nasłuchiwaniem ptasich pieśni, którym przygrywał wiatr i szum liści. Taka była Simona Kossak. Skromna, o wielkim sercu. Jej oczkiem w głowie była malutka łania, która pewnego dnia zniknęła. Partner Simony jednak wiedział dlaczego. Zabił ją nadleśniczy. „Nie mogłem słuchać i patrzeć, jak Simona traci czas, krąży w poszukiwaniu swej przyjaciółki po okolicy i nawołuje”, mówił potem. Wiele osób marzyło, by ją poznać. Zastanawiano się, dlaczego rodowita krakowianka, ostatnia z nazwiska Kossak, porzuciła wszystkie bogactwa na rzecz malutkiej chatki z bali w Dziedzince. Nie było tam elektrycznego światła, toalety i bieżącej wody. „Była z pewnością jedynym na świecie profesorem doktorem habilitowanym jeżdżącym maluchem. Tyle że, dla świeżego powietrza, z otwieranym oknem w dachu”, wyjaśniał jej życiowy partner Lech Wilczek. „Kiedyś po ministerialnej konferencji w Warszawie ważna osoba odprowadzająca ją do samochodu, widząc, do czego wsiada, powiedziała: „Pani profesor, pani chyba przesadza”. Poza rowerem i motorowerem miała kolejno trzy fiaty, które wymieniała dopiero wtedy, gdy były już poważnie uszkodzone. Brzemię Kossaków Ponoć Simona Kossak do samego końca nie mogła zrozumieć, dlaczego nie odziedziczyła talentu po przodkach. Przecież jej ojcem był Jerzy Kossak, którego podziwiali wszyscy. Wiedziała, że rodzice byli nią rozczarowani. Wielki artysta miał w pewnym momencie powiedzieć do Elżbiety Dzięciołowskiej-Śmiałowskiej, żeby urodziła mu syna. Matka przelewała więc na nią swoją gorycz i rozpacz. Nie było mowy o miłości i czułości. Simona wiedziała, że jedynym sposobem na szacunek rodziców był talent artystyczny, którego nie miała. Najbliżsi dawali jej odczuć, że jest gorsza od starszej siostry Glorii, która poszła w ślady ojca. Obie próbowały odnaleźć się w otaczającym je świecie. Całymi dniami przesiadywały w posiadłości Kossaków w Krakowie, która wypełniona była rzeźbami, drogimi meblami czy dziełami sztuki ojca, dziadka i innych członków rodziny. W wolnych chwilach mury pomieszczenia wypełniał gwar śmietanki towarzyskiej. To nie było jednak wymarzone miejsce najmłodszej córki malarza. Simona Kossak czuła potrzebę tworzenia, działania. Nie zamierzała tonąć w rozpaczy. Postanowiła wyznaczyć swój szlak i udowodnić wszystkim, że potrafi sięgać po marzenia. Na początku myślała o teatrze, lecz serce podpowiedziało jej, by spróbowała swoich sił w biologii. Oczywiście miała świadomość, że z matematyki i fizyki nie była mistrzem. Zanim zatraciła się w przyrodzie, zaczęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na filologii polskiej, lecz nie czuła się tam dobrze. W 1962 roku znalazła pracę w Instytucie Zootechniki w Balicach, lecz w międzyczasie uczyła się, by zdać egzaminy na Wydział Biologii i Nauki o Ziemi. Już wtedy słynęła z zaangażowania w ochronę przyrody. „Ziemia nie jest naszą własnością, my jesteśmy jej współlokatorami. Kwiat, gwiazdę, kamień, człowieka przenika ta sama iskra Boża. Ci, którzy nauczą się współodczuwać z rośliną i zwierzęciem, potrafią zrozumieć innych i będą lepsi dla siebie”, podkreślała. Wymarzone studia rozpoczęła w 1964 roku, na których poznała pierwszych znajomych. Koleżanki wspominają jednak, że zawsze była traktowana jak dziewczynka na posyłki. Zajmowała się domem, a nawet usługiwała matce i siostrze, która czuła nad nią wyższość. CZYTAJ TEŻ: Odrzucona przez ludzi, szczęście znalazła wśród zwierząt. Jak potoczyło się życie Simony Kossak? Simona Kossak — dzieciństwo i kariera Już od najmłodszych lat podziwiała przyrodę. „Simona, od dziecka zauroczona zwierzętami, zajmowała się wówczas – w towarzystwie domowych psów – sokołem, młodą wilgą i patyczakami”, wspomina jej partner. Gdy dostrzegała nieznanego ptaka, niemal od razu sięgała po atlas, by dowiedzieć się o nim więcej. W swoim pokoju miała nawet specjalne miejsce, gdzie leczyła i opatrywała ranne ptaki. Opiekowała się również myszami i jeżami. Ostatecznie Simona Kossak ukończyła studia z bardzo dobrymi wynikami. Pracę magisterską napisała na temat głosów wydawanych przez ryby. Proponowano jej nawet, by została w Krakowie i kontynuowała karierę na uczelni. Ale ona zaczęła szukać etatu. Otrzymała propozycję pracy w Muzeum Przyrodniczym w Bieszczadach, lecz musiała czekać dwa lata. Gdy zaczęła pracować na poczcie, dowiedziała się o możliwości zatrudnienia w Zakładzie Badania Ssaków w Białowieży. „Z początku mieszkała kątem w sublokatorskim pokoju, marząc o mieszkaniu w lesie”, pisze Lech Wilczek w książce „Moje życie z Simoną Kossak”. Do Dziedzinki przeprowadziła się nagle w 1971 roku. Była wówczas sroga zima. Zabrała ze sobą malutki plecak i wyjechała. Nie chciała słuchać matki, która była temu przeciwna. Serce podpowiadało jej, że to właśnie tam czeka na nią największe ukojenie. Nie wiedziała jednak, że zostanie w Dziedzince aż 30 lat i pozna wieloletniego partnera, który na początku był jej współlokatorem. „»Mam dla pana sąsiadkę na Dziedzinkę, co pan na to?«, powiedział dyrektor. Dziedzinka wydawała mi się dotąd niepodzielna. Wprawdzie miała dwa niezależne mieszkania, jednak w swoich planach nie przewidywałem sąsiadów ani sąsiadek. Ale byłem też od dziecka zdeklarowanym feministą, życzącym jak najlepiej płci odmiennej”, wspominał. Historia miłości Simony Kossak i Lecha Wilczka Lecha Wilczka, fotografa przyrody, poznała w 1972 roku. „Simona – jak opowiadała – zobaczyła mnie pierwszy raz jakieś 10 lat wcześniej, jako 17-letnia dziewczyna (byłem od niej 13 lat starszy). Zajęta w swoim pokoju na Kossakówce, usłyszała głos matki siedzącej u siebie przed telewizorem: »Simona, chodź, zobacz, to byłby świetny facet dla ciebie!«”, wspominał w książce. Ujrzały go wówczas w reportażu, który wyemitowano w telewizji. Na początku nie przepadali za sobą. Ona uważała, że jest gburem, on zaś myślał, że jest zarozumiała. Zdawali sobie też sprawę z tego, że mają silne charaktery oraz dusze samotników. Mimo to wiedzieli, że łączą ich przede wszystkim dwie rzeczy: miłość do Puszczy Białowieskiej oraz fascynacja przyrodą. Mieszkali wśród kruków, szopów, a nawet dzików. Nie wyobrażali sobie rozłąki, lecz docierali się bardzo długo. Tworzyli parę, lecz nigdy nie wyznali sobie uczuć. Mało kto wie, że przez 30 lat wspólnego życia leśniczówka była podzielona na dwie części: jedna z nich należała do Simony, a druga do Lecha. Ale i tak w ciągu dnia nieustannie spędzali razem czas. Kochali dzikie zwierzęta. Dużo czasu poświęcali też na leczeniu i opatrywaniu zranionych istot. CZYTAJ TEŻ: Mieszkała w puszczy ponad 30 lat, to tam poczuła się wolna. Życie Simony Kossak Osiągnięcia Simony Kossak Uchodziła za lokalną atrakcję. Była inna i przyciągała uwagę. Spacerowała po lesie, piła piwo pod sklepem i zabierała do leśniczówki ranne zwierzęta. Gdy lokalna społeczność dowiedziała się, że Simona zajmuje się zwierzętami, pędzono do niej z prośbą o pomoc. Nie spodziewała się, że niemal codziennie będzie przyjmować gości. Simona Kossak wyprzedziła swoje czasy. Dziś jest inspiracją i autorytetem dla wielu ludzi. Podkreślała wówczas, że między ludźmi a zwierzętami jest ogromna przepaść. W dodatku z powodzeniem walczyła z niehumanitarnymi metodami badawczymi. Dzięki niej wprowadzono odłów zwierząt w sposób najmniej szkodliwy. Nic więc dziwnego, że w 1980 roku Rada Naukowa Instytutu Badawczego Leśnictwa w Warszawie nadała jej stopień naukowy doktora nauk leśnych z wyróżnieniem. Jedenaście lat później została doktorem habilitowanym, a w 2000 roku otrzymała tytuł naukowy profesora nauk leśnych. Tego samego roku prezydent Aleksander Kwaśniewski przekazał jej Krzyż Zasługi za osiągnięcia naukowe oraz popularyzowanie ochrony przyrody. Kierowniczką w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Zakładzie Lasów Naturalnych w Białowieży została w 2003 roku, gdzie pracowała od 1975 roku. Ostatnie chwile i śmierć Simony Kossak Simona Kossak zaszyła się w leśniczówce. Przyrodzie poświęciła całe życie, co zostało niejednokrotnie docenione. Była samotniczką, która z wielkim bólem wspominała dzieciństwo. Brak czułości z pewnością wpłynął na jej życiowe wybory. Miłość, której tak bardzo jej brakowało, przelała na zwierzęta, w których widziała więcej dobrych cech, takich jak: empatia, bezinteresowność i dobro, niż w ludziach. Być może zamieszkanie w Puszczy Białowieskiej było ucieczką przed nieustannymi oczekiwaniami, wymaganiami i niedocenieniem przez rodzinę. Czuła się przytłoczona i gorsza. Nie zaznała wsparcia i otuchy najbliższych. Możliwe, że wyjechała, by odetchnąć raz na zawsze i zacząć żyć na własnych zasadach, bez uwag i kąśliwych komentarzy. Bo to właśnie rodzice nie byli zadowoleni, gdy przyszła na świat. W dodatku matka ją wydziedziczyła, a relacje ze starszą siostrą nie były idealne. Natura przyjęła ją z otwartymi ramionami i nigdy jej nie rozczarowała, nie sprawiła bólu. A ona od początku tylko tego pragnęła. Simona Kossak chorowała na nowotwór. Odeszła 15 marca 2007 roku w szpitalu w Białymstoku, została pochowana we wsi Poryte. Jej życiowy partner Lech Wilczek zmarł w 2018 roku. „W obliczu śmiertelnej choroby Simonki dałbym sobie uciąć ręce i nogi, żeby tylko mogło to ją uratować. […] Dziś mogę już rozmawiać o swoim życiu z Simoną. Jeszcze niedawno byłoby to niemożliwe”, mówił w jednym z wywiadów. Tekst Karol Sowa. CZYTAJ TEŻ: „Byliśmy blisko jak bliźniaki jednojajowe”, opowiadał Lech Wilczek o swojej partnerce, profesor Simonie Kossak z Białowieży
Szymon Hołownia opublikował w sieci wzruszający wpis. Pożegnał wieloletniego przyjaciela
„Z tymi naszymi psami, z tym ich za krótkim życiem to naprawdę zostało źle pomyślane”
Nie od dziś wiadomo, że obecny marszałek Sejmu, Szymon Hołownia, jest wielkim miłośnikiem zwierząt. Chociaż jego życie zawodowe zdaje się rozkwitać, w jego życiu prywatnym pojawił się smutek. Były prezenter pożegnał tego lata aż dwóch czworonogich przyjaciół. Teraz w sieci umieścił wzruszający wpis, w którym podzielił się smutną informacją: trzeci z jego towarzyszy odszedł „na wieczny spacer” Szymon Hołownia od lat kocha zwierzęta Szymon Hołownia, mimo że sprawuje obecnie bardzo ważną rolę w Sejmie, nie zamierza poświęcać życia rodzinnego na rzecz kariery. Wielokrotnie podkreślał, jak ważna jest dla niego rodzina i najbliżsi: także ci kudłaci. To właśnie tym ostatnim poświęcił książkę „Boskie zwierzęta”, w której zadawał różne pytania, m.in. czy po śmierci nasi pupile idą do nieba. Wielokrotnie apelował także, by psy adoptować ze schronisk, a nie kupować od hodowców. Niestety ostatni rok przyniósł mu wiele smutku: „W lipcu odszedł jeden pies moich rodziców, Wania. Jeszcze nie zagoiła się rana po tym, jak tygodnie temu na drugą stronę pobiegła nasza Żelka. Dziś popołudniu na wieczny spacer poszedł Dziuniek, drugi domownik moich Mamy i Taty” zaczął wpis na Facebooku. Zdrowie czworonoga miało się gwałtownie pogorszyć, a po konsultacji z weterynarzem wykryto u niego nowotwór. Zobacz również: Anna Czartoryska-Niemczycka zdradziła, jak wygląda jej małżeństwo. Wraz z mężem dzielą wszystkie obowiązki! Pożegnanie czworonoga nie przyszło Szymonowi Hołowni z łatwością Były prowadzący program „Mam Talent!” opowiedział historię psiaka: do ich rodziny trafił, gdy był zaledwie małym, ale energicznym i upartym szczeniakiem. Początkowo mieszkał z Szymonem Hołownią, ale miał źle znosić samotność i rozłąkę z zapracowanym właścicielem. Wtedy zdecydowano, że pies zamieszka na wsi u rodziców polityka: „Oni go kochali, i on ich kochał. Psi raj” pisał w poście. Byli przyjaciółmi przez ponad 12 lat. Niestety Szymon Hołownia musiał się z nim pożegnać, co nie przyszło mu z łatwością. „Z całej tej mojej bandy został już tylko Grafit. Choruje, ale jakoś się trzyma. Z tymi naszymi psami, z tym ich za krótkim życiem to naprawdę zostało źle pomyślane, coś tu jest chol**nie nie tak…” rozmyślał. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="498" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fszymonholowniaoficjalny%2Fposts%2Fpfbid0TGCJkG4kpcUioufLrSPSPbS9r7UFLxpJjgpeQeeyhtf63X1qHzTnWjkyRGEwv3mNl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Wpis zakończył melancholijną wiadomością do pupila: „Pa, Dziuniu. Fajnie, że przeszliśmy razem (bliżej i dalej) te 12 lat”. Czytaj także: Małgorzata Rozenek-Majdan pragnęła zostać matką, lekarze nie dawali jej szans. In vitro spełniło jej marzenia
Kochał ich niemal każdy, ich karierę zniszczył skandal. Tak wyglądało życie Hanny i Antoniego Gucwińskich
„Doznaliśmy w życiu wiele złego od ludzi. Zwierzęta nigdy nas nie zawiodły"
Antoni i Hanna Gucwińscy przez ponad 50 lat rządzili we wrocławskim zoo. Małżonkowie kochali zwięrzęta, traktowali je jak dzieci. I to właśnie im poświęcali najwięcej uwagi. Co więcej, przed laty prowadzili słynny program „Z kamerą wśród zwierząt”, później usunęli się w cień. Równo rok temu żegnaliśmy panią Hannę Gucwińską. Antoni Gucwiński zmarł 8 grudnia 2021 roku. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie 12.11.2024 r. Na FB Viva.pl: 24.08.2025 r.] Skandal z udziałem państwa Gucwińskich: sprawa misia Mago Gdy w 2006 roku obrońcy praw zwierząt zobaczyli, w jakich warunkach żyje we Wrocławiu niedźwiedź brunatny o wdzięcznym imieniu Mago, natychmiast złożyli doniesienie do prokuratury. Antoniego Gucwińskiego, wieloletniego dyrektora wrocławskiego ZOO, oskarżono o znęcanie się nad zwierzęciem. Przez siedem lat miś Mago trzymany był w betonowym boksie, za małym zakratowanym okienkiem i bez dostępu do wybiegu. Dziewięć lat miś Mago nie widział słońca. Dziewięć lat nie biegał, ani nie miał możliwości przyjmowania naturalnych dla niego póz. Dziewięć lat siedział zamknięty. Gdy nowy dyrektor ZOO zadecydował o wypuszczeniu go na wybieg, miał tak słabe mięśnie, że poruszał się bardzo powoli. Szybko jednak doszedł do siebie. Antoni Gucwiński, broniąc się, twierdził, że starał się poprawić jego warunki bytowe, szukał pieniędzy na unowocześnienie wybiegu lub miejsca dla Mago w innym europejskim zoo. Przez dziewięć lat się to nie udało. Za co Miś Mago trafił do takiej małej klatki? Po pierwsze był duży, a wybieg niewystarczająco zagrodzony. Dla Gucwińskiego bezpieczeństwo zwiedzających w tym przypadku było ważniejsze niż godne warunki życia zwierzęcia. Mago miał też zapędy kazirodcze. Skazano go na „więzienie”, by uniknąć zabiegu kastracji. Zobacz także: Nie żyje Hanna Gucwińska, wieloletnia dyrektorka zoo we Wrocławiu. Miała 91 lat Sprawa sądowa. Koniec kariery państwa Gucwińskich W 2009 roku Antoni Gucwiński został uniewinniony, bo część powołanych ekspertów nie dopatrzyła się znamion przestępstwa w jego postępowaniu. Jeszcze w tym samym roku Sąd Najwyższy uchylił wyrok uniewinniający i oddał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tym razem zapadł wyrok niekorzystny dla Gucwińskiego. Został uznany winnym znęcania się nad Mago, ale odstąpiono od wymierzenia mu kary. Musiał przekazać jedynie tysiąc złotych na rzecz Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Paweł Kisiela i Radosław Szymczak, ekolodzy związani z magazynem „Dzikie Życie” uważali, że sprawa ma podłoże polityczne. Lewicujący Gucwińscy nie podobali się prawicującym władzom Wrocławia. Poza tym głośno protestowali przeciwko sprzedaży gruntów przylegających do zoo prywatnym inwestorom. Podobno poprzednie władze obiecały te grunty przekazać właśnie Ogrodowi Zoologicznemu. Po dziesięciu latach od tej sprawy Hanna i Antoni Gucwińscy nadal zajmowali się zwierzętami, ale już nie tymi z zoo. Odkąd zostali wyrzuceni, ich noga nie stanęła więcej w miejscu, któremu poświęcili 55 lat życia. „Dostałem wypowiedzenie z adnotacją, że nie nadaję się do XXI wieku”, żalił się „Gazecie Wrocławskiej” były dyrektor. Przyznawał jednak, że przechodząc czy przejeżdżając obok zoo, musiał się bardzo pilnować, by nie skręcić do bramy wejściowej. Z kamerą wśród zwierząt: hitowy program państwa Gucwińskich Hannę i Antoniego Gucwińskich znali nie tylko wrocławianie. Na początku 2023 roku minęło 52 lata od wyemitowania pierwszego odcinka słynnego programu „Z kamerą wśród zwierząt”. Zwierzęta i ogród to było całe ich życie. Dlatego widzowie polubili ich za poświęcenie, miłość do zwierząt i ogromną wiedzę. W wywiadzie udzielonym „Gazecie Wrocławskiej” wspominali: „Nagrywanie tego programu było bardzo trudne, bo żony i mnie nikt wcześniej telewizji nie uczył. A poza tym przy dzikich zwierzętach najlepiej być samemu. A tymczasem do nakręcenia takiego programu potrzebna była ekipa: kamerzysta, oświetleniowiec, dźwiękowiec. Zwierzęta się bały, musiały się oswoić z obcymi ludźmi. Musieliśmy zmienić sposób myślenia, jaki panował w TV. To kamera musiała się dostosowywać do zwierzęcia, a nie na odwrót. Kamera miała filmować to, co się dzieje. Być, towarzyszyć. Bez nadmiernej ingerencji. A żeby było łatwiej, żeby jak najwięcej pokazać naturalnych zachowań zwierząt, niejednokrotnie sam chwytałem za kamerę i filmowałem zwierzęta, bo mnie znały. Zależało nam, żeby pokazywać świat zwierząt takim, jaki jest. Żeby nie było niczego sztucznego". Zobacz też: Zawsze występowali razem, niczym papużki nierozłączki. Historia związku Hanny i Antoniego Gucwińskich Na własnej piersi wychowane „W Czechach, w zoo, jest gorylek, którego żona nosiła, gdy był mały i ważył pięć kilogramów. Teraz ma około 300 kilogramów. I on cały czas był bardzo wstydliwy. W domu, jak był u nas, to cały czas się chował za szafę. I jak nie tak dawno byliśmy w Czechach, to gdy nas zobaczył, to poznał i od razu schował się za drzewo. Nadal nieśmiały… Niestety zwierzęta, które odchowaliśmy, wychowaliśmy, umierają powoli. Wiele jest porozsyłanych po innych ogrodach zoologicznych”, opowiadali „Gazecie Wrocławskiej”. Antoni Gucwiński dodawał: „Mamy tę świadomość, że swoją pracą, tym, co robiliśmy w TV, wytworzyliśmy dobry klimat dla zwierząt. Szacunek do nich. Uczyliśmy Polaków kochać zwierzęta, kochać mądrze. Bo zwierząt nie można traktować jak maskotki". Zobacz także: Tajemnice Hanny Gucwińskiej. Antoni nie jest jej pierwszym mężem Historia jak z horroru: morderstwo w ogrodzie zoologicznym Państwo Gucwińscy wspominali też o morderstwie, które miało miejsce na terenie ogrodu zoologicznego. Podobno jeden z pracowników zamordował zwiedzającą dziewczynę. Weszła do pawilonu, do którego był zakaz wstępu. Nie słuchała jego próśb o wyjście. Złapał ją od tyłu za szyję i udusił. Antoni wspominał: „I on jej zwłoki zaciągnął do kotłowni, tam ją obłożył elementami drewna z klatek i palił. Spalił ją całą i została z niej tylko ręka, która zsunęła się na bok. Znaleziono tę rękę i myślano, że to ręka małpy. Zbadano i okazało się, że ręka jest ludzka. Zaczęło się śledztwo. Koszmar to był. Sprawca został złapany, był proces, dostał 12 lat, cztery przesiedział, wyszedł. Dziś jest ojcem trójki dzieci". Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński wspólnie pokonywali życiowe zakręty. Byli razem blisko 40 lat Tragiczna miłość makaka Augusta Przed laty Hanna Gucwińska opowiedziała historię makaka, który się zakochał. „Była piękna małpa, makak, złota cała. I pewnego ranka przychodzę pod klatki małp, a tam pełno krwi. Okazało się, że ten makak zakochał się w innej małpie i pożarł wszystkie małpy, które były w klatce z jego ukochaną. Z zazdrości. August się nazywał. Okropny był, wszystkich gryzł. A ludzi nie znosił”. A jej mąż twierdził, że praca w zoo jest bardzo ciężka i odpowiedzialna. „Ogród zoologiczny, wbrew pozorom, to jest bardzo ciężkie miejsce pracy. Dziś z ulgą mogę powiedzieć, że cieszy mnie jedno na emeryturze: że już nie muszę tymi problemami zawracać sobie głowy". Hanna i Antoni Gucwińscy - jak wyglądało ich życie po słynnym skandalu? Dokładnie ponad 18 lat temu małżonkowie zostali zmuszeni do ustąpienia ze stanowisk dyrektorskich wrocławskiego zoo, a także do opuszczenia mieszkania, które znajdowało się na terenie ogrodu. „Niedźwiedź Mago był tylko pretekstem, żeby się nas pozbyć”, przyznawał po latach Antoni Gucwiński w jednym z wywiadów. Małżonkowie mieszkali na wrocławskim Biskupnie, blisko zoo. W ich domu żyło całe mnóstwo zwierząt - jeże zwykłe i pigmejskie, papugi, psy, wodne żółwie, które z fosy wyciągnęli strażnicy miejscy i przywieźli do nich. W gospodarstwie w Bukowicach hodowali konie haflingery, kucyki i oślicę. To Hanna Gucwińska bardzo chciała ją mieć. Twierdziła, że to właśnie oślica rządziła całym stadem i Gucwińskimi też. „Gdy zabroniłam jej wchodzić do domu, bo była śliska podłoga i bałam się, że połamie nogi, po prostu się na mnie obraziła i ugryzła mnie w ramię”, ze śmiechem opowiadała o podopiecznej. Żyli skromnie, bo taka gromada wymagała ogromnych nakładów finansowych. Dla swoich milusińskich robili jednak wiele. „Doznaliśmy w życiu wiele złego od ludzi. Zwierzęta nigdy nas nie zawiodły. Są wierne, czułe i kochające, a my po prostu staramy się odwdzięczyć im za bezinteresowną przyjaźń i miłość”, tłumaczyła swoją decyzję o posiadaniu wielu zwierząt pani Hanna. Po 55 latach spędzonych w ogrodzie zoologicznym małżonkowie cieszyli się, że mają mniej obowiązków, ale bardzo tęsknili za swoimi zwierzętami. Hanna twierdziła: „I bez miłości do zwierząt by nic nie wyszło. Sam pan widzi, jak jest u nas w domu: tu odrapane, tam obżarte meble, no ale ja wolę zniszczony tapczan niż brak kota w domu”. Niestety trwająca ponad 60 lat droga państwa Gucwińskich, pełna miłości do zwierząt i siebie nawzajem, dobiegła końca wraz z ósmym grudnia 2021 roku. Były dyrektor wrocławskiego zoo zmarł. Prawie dwa lata później Pani Hanna dołączyła do ukochanego męża... Sprawdź także: Przeżyli ze sobą ponad sześć dekad, odeszli krótko po sobie. Ich grób skrywa tajemnicę
Odrzucona przez ludzi, szczęście znalazła wśród zwierząt. Jak potoczyło się życie Simony Kossak?
Miała być synem i czwartym Kossakiem malującym konie
Miała być synem i czwartym Kossakiem malującym konie. Odrzucona przez matkę, ojcu obojętna, zamieszkała w środku puszczy. Nikt nie zafundował jej lepszej terapii niż sama natura. Rozumiejąc zwierzęta, zrozumiała i ludzi. Uprawiają seks w miejscach publicznych, w pozycjach, jakich nie ma nawet w Kamasutrze. Muchówki kochają się w locie. Chrząszcze czerwone lubią seks grupowy. Pluskwiaki robią to w trójkącie, o, i jeszcze jeden samiec próbuje się podłączyć. Są też erotyczne gadżety. Chrząszcz, samiec w czarnym lateksowym kombinezonie, przypina pani chrząszcz na ostatnim pierścieniu odwłoka spermatofor. Czyste kino. I można obejrzeć ten film przyrodniczy bez komentarza Krystyny Czubówny. Są tylko napisy: „Kamasutra” (tytuł filmu) oraz „Script, camera, sound and editing Simona Kossak”. Simona Kossak, autorka filmów przyrodniczych, biolożka, ekolożka, profesorka nauk leśnych i popularyzatorka wiedzy o przyrodzie, ze znanej malarskiej rodziny Kossaków, nie lubiła komentarza w filmach przyrodniczych. O swoim krótkim filmie o miłości owadów mówiła, że jeśli ktoś, oglądając go, by się podniecił, to byłaby szczęśliwa. Film o niej musiałby rozpocząć się w Krakowie, a nie w Puszczy Białowieskiej, gdzie powstawały jej filmy i gdzie spędziła ponad 30 lat w leśniczówce bez bieżącej wody i prądu. W Kossakówce, domu, w którym rodzina Kossaków mieszkała od pokoleń. W starej, neogotyckiej białej willi z dużym ogrodem w środku miasta. Kossakowie kochali i malowali konie, ale w domu zawsze mieli psy. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ 07.10.2024 r.] Simona Kossak: nieszczęśliwe życie w Krakowie Kiedy 30 maja 1943 r. Simona przychodzi na świat, w Krakowie panuje okupacyjna moda na hodowanie psów. Zwierzęta, do których można przytulić się w ten okropny czas, stają się kimś bliskim. Jako małe dziecko Simona przytula się do dwóch dogów arlekinów w czarno-białe łaty częściej niż do matki czy ojca. Matka nie chce nawet karmić córki. – Nie będę tego karmić, zabierzcie to – mówi do służby po jej narodzinach. Ojciec, artysta, 24 lata starszy od żony, nie lubi małych dzieci i chce mieć w domu święty spokój. „Dzieci, buda!” – krzyczy do córek, które – jeśli już muszą być w salonie – mają jak psy siedzieć cicho pod stołem. Jako trzeci Kossak, malujący konie (po dziadku Juliuszu i ojcu Wojciechu) marzy zresztą o synu. Chce przekazać czwartemu Kossakowi pracownię, sztalugi, talent i znane nazwisko malarzy koni, ułanów i batalistów. CZYTAJ TAKŻE: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Jednak rodzą mu się same córki. Zanim pojawi się Simona, ma już córkę z pierwszego małżeństwa Marię i z drugiego Glorię. Kiedy dowiaduje się o kolejnej, jest tak wściekły, że strzela do ryngrafu z Matką Boską. Simona Kossak nie tylko jest córką, która miała być synem, ale też nie ma talentu. – „Wyrodek”, tak mówiło się o Simonie – wspomina jej siostrzenica Joanna Kossak. – Była uważana w rodzinie za brzydkie kaczątko. Ojciec Simony, Jerzy Kossak. Wnuk Juliusza, syn Wojciecha Brzydkie kaczątko jest w dzieciństwie zaprawiane w kindersztubie. Joanna Kossak: – Matka Simony, czyli nasza rodzinna house gestapo, uczyła ją dobrych manier. Wkładała jej pod łokcie tomy encyklopedii Brockhausa, żeby zapamiętała na całe życie, że nie trzyma się łokci na stole. Simona nienawidziła tej tresury. Z czasem ojciec zmieni do niej stosunek. Zauważa bowiem, że tak jak on, córka interesuje się zwierzętami. Pozwala jej zapukać do pracowni, gdy znajdzie w ogrodzie gawrona z uszkodzonym skrzydełkiem lub gdy będzie chciała sprawdzić w „Atlasie zwierząt” nazwę jakiegoś gołąbka. Z ogrodu do szkoły latają za Simoną ulicami Krakowa dwa różne ptaki. – Wpadała do klasy, siadała w ławce, a w tej samej chwili na parapecie za oknem siadały kruk i kos, które przylatywały za nią i jej siostrą – wspomina Zofia Janczak, szkolna koleżanka. Ze zwierzętami Simona zaprzyjaźnia się na śmierć i życie. Z koleżankami mniej. Matka nie pozwala zapraszać ich do domu. Dziewczynka przynosi więc każdego gawrona, szczura czy psa, które trzeba ratować. Tak samo jest na studiach. Po latach, już jako profesor, na antenie Polskiego Radia Białystok powie: „Na studiach (…) miałam a to świnkę morską, a to chomika i dwie papużki faliste, których ktoś chciał się pozbyć, więc je wzięłam. I kanarka, którego znalazłam na ulicy ledwo żywego. (...) Papużki zakończyły żywot w sposób dramatyczny, ponieważ w tym czasie był też u mnie szczeniak, rozkoszny Troll, który przeżył ze mną całe swoje długie życie, ale karierę zaczął od tego, że gdy miał sześć tygodni, to któregoś dnia, ponieważ papużki fruwały po całym pokoju... W każdym razie wróciłam z zajęć na uczelni i papużek nie zastałam. Zdradziło go jedno: takie niebieskie piórko przylepione do wargi”. Matka Elżbieta Kossak odrzuciła Simonę od razu po jej urodzeniu. Tuż przed śmiercią wydziedziczyła córkę. Zobacz też: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? Simona Kossak: obserwatorka zwierząt Na studiach na Wydziale Biologii na Uniwersytecie Jagiellońskim Simona zakłada akwaria i za pomocą stetoskopu lekarskiego i mikrofonów osłoniętych prezerwatywami słucha głosów ryb. W dzieciństwie słyszała jak matka powtarzała: „Dzieci i ryby głosu nie mają”. Chce sprawdzić, jak to jest. Pisze z tego pracę magisterską u zachwyconego pomysłem prof. Romana Wojtusiaka. Na jego wykładach z zoopsychologii tylko utwierdza się w tym, co przeczuwa od dzieciństwa: zwierzęta czują, słyszą, porozumiewają się jak ludzie, ale w przeciwieństwie do człowieka nigdy bezpodstawnie nie krzywdzą. Poznaje obyczaje dzikich gęsi, które są sobie wierne przez całe życie, a po stracie partnera nigdy nie wchodzą w nowe związki. Dowiaduje się o mądrości matek kóz, które nigdy nie karcą swoich dzieci, tylko przytulają, oswajają i dodają odwagi, by mogły ruszyć w świat. Wie, jak źle wpływa zimny chów na skakuszki australijskie. Jeśli matka nie da skakuszkom ciepła – nigdy nie będą potrafiły się z nikim zaprzyjaźnić. Simona Kossak uświadamia sobie, ile ludzie mogliby się od zwierząt nauczyć i jeszcze bardziej fascynuje się ich światem. Z ludźmi ma same problemy. Matka traktuje ją jak służącą i poza zajęciami na uczelni nie pozwala wyjść z domu. Na co dzień daje jej też do zrozumienia, że ta jej biologia to jest nic, bo i tak nie spełnia rodzinnych nadziei – nie jest artystką. Ma pretensje, że mając takie ciotki, jak Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Magdalena Samozwaniec (siostry Jerzego Kossaka), nie próbuje sił chociaż w literaturze. Siostra Gloria, która zawsze była w domu „tą z urodą i talentem”, teraz podsyła z premedytacją adoratora, który wykorzystuje miękkie serce Simony i ją porzuca. Wkrótce ojciec, który jako jedyny rozumiał jej pasję do zwierząt, umiera. Kossakówna nie umie się zaprzyjaźniać z ludźmi. Nie umie zaufać. Wychowana w duchu, że nie należy za wiele mówić o sobie, a płakać można tylko za zamkniętymi drzwiami, nie otwiera się przed nikim. W pełni sobą czuje się tylko w świecie zwierząt. Zdjęcie w latach 70. zrobił Lech Wilczek, który z Simoną mieszkał w jej leśniczówce Simona Kossak: w Puszczy Białowieskiej spotkała miłość Marzy o tym, by wyjechać z miasta, którego mieszczańskiej atmosfery serdecznie nienawidzi (Rynek Główny w Krakowie, choć mieszka tuż obok, potrafi omijać miesiącami). Chce zamieszkać w lesie, więc po studiach szuka pracy w dziczy. Dostaje pół etatu w Zakładzie Badań Ssaków Białowieży. Wiosną 1971 r. pakuje więc na ciężarówkę łamaniec – łóżko po Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, porcelanę, meble oraz dubeltówkę i przeprowadza się do wynajętej leśniczówki w środku Puszczy Białowieskiej. Codziennie pokonuje sześć kilometrów drogą przez las do pracy w Białowieży. Nie ma bieżącej wody ani prądu. Nie ma też wokół siebie ludzi (z czasem pojawi się artysta fotograf Lech Wilczek, w którym Simona się zakocha). Ale ma las, a w nim dzikie zwierzęta. Z ludźmi obcuje za to w pracy. Dzięki znajomości psychologii zwierząt wie już, jak rozbroić każde ludzkie zachowanie. Każdą relację przekłada na hierarchię w stadzie zwierząt. Wie, że w każdym jest przywódca, są faworyty, ofiara i rozładowujący atmosferę błazen. Analizuje to, co się dzieje w grupie ludzkiej, przekłada na stado i wie, jak rozegrać każdą sytuację. Zoopsychologia pomaga jej coraz lepiej radzić sobie z ludźmi. Joanna Kossak: – Kiedy Simona wiedziała, że ktoś decyzyjny ma duże ego, a chciała, żeby zrobił coś, na czym jej zależało, mówiła: „A pamiętasz, miałeś taki superpomysł! Warto do niego wrócić”. I ten ktoś mówił: „No tak! Rzeczywiście, jak mogłem o tym zapomnieć!”. Dla Simony liczyła się skuteczność. Jej ego mogło być schowane, ważne było dobro zwierząt, dobro ogółu, dobro stada. ZOBACZ TAKŻE: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę Albo tłumaczyła: „Nie ma sensu być w życiu zazdrosną o facetów”. Mówiła o nich, że są jak worek z plemnikami na dwóch nogach. Ich cel to dotrzeć do jak największej liczby kobiet, by przedłużyć gatunek. I że to nie ma nic wspólnego z emocjami, relacją czy działaniem z premedytacją prowadzącym do zdrady. To nie tak, że faceci są źli, oni taką mają biologię. Prawdziwa samica dba o to, by samiec ją chronił, wracał i dostarczał żywność oraz dawał poczucie bezpieczeństwa. Uważała, że faceta można oswoić. I to „absolutnie każdego tygrysa”. – Gdy facet uważa się za najważniejszego na świecie i ma do ciebie o coś pretensję, przyznaj mu rację. Nawet jeśli absolutnie nie ma racji, powiedz: „Ależ oczywiście, kochanie!”. Zobaczysz, jaki będzie szczęśliwy, tłumaczyła. Zanalizuj czyjeś wzorce zachowań, i działaj tak, jakby on tego oczekiwał. To, że on myśli, że wygrał – niech sobie myśli. Zobaczysz, będziesz miała to, co będziesz chciała. A jak poznasz instrukcję obsługi samca, z którym chcesz być, to potem będziesz czerpać ogromną radość z oswojenia każdego tygrysa – wspomina Joanna. A jak potoczyło się życie miłosne samej Simony? Białowieża 15.10.1974, Lech Wilczek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPO0cOq-1450ba4.jpg" width="1622" height="1600" alt="Bia³owie¿a 15.10.1974. Biolog, lenik Simona Kossak z przyrodnikiem, artyst¹ fotografikiem Lechem Wilczkiem zamieszka³a w leniczówce Dziedzinka w Puszczy Bia³owieskiej, jako pracownik Zak³adu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Bia³owie¿y. Nz. na podwórku z krukiem Koraskiem. meg PAP/Maciej Musia³" title="¯ycie codzienne w leniczówce Dziedzinka" /> Simona Kossak i Lech Wilczek: spotkali się w sercu Puszczy Gdy przybyła do Białowieży, okazało się, że nie była jedynym lokatorem w swojej leśniczówce o wdzięcznej nazwie Dziedzinka. Miejsce było podzielone na dwa mieszkania. Drugie zajmował fotograf przyrody i pisarz z Warszawy, Lech Wilczek. Na początku bardzo się nie lubili, jedno czekało, aż drugiemu zbrzydnie życie w dziczy i ucieknie za cywilizacją. Ale tak się nie stało. Po pewnym czasie zbliżyła ich miłość do zwierząt. Oboje uwielbiali je wszystkie, ale zwłaszcza te dzikie. Leczyli je, czasami oswajali. W każdym razie kiedy tylko wyczuli, że jakiś dzik lub ryś potrzebuje ich pomocy, robili co w ich mocy. W tej wspólnej pasji odnaleźli się jako przyjaciele, a z czasem jako partnerzy życiowi. To Lech robił Simonie wszystkie te niesamowite zdjęcia, na których uwieczniał ją ze zwierzętami. Ich związek trwał 36 lat, a Lech określał go jako „układ metafizyczny”. Białowieża 15.10.1974 r., Simona Kossak i Paweł Wilczek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmbr3Ve-6c6e027.jpg" width="2347" height="1600" alt="Bia³owie¿a 15.10.1974. Biolog, lenik Simona Kossak w leniczówce Dziedzinka w Puszczy Bia³owieskiej, gdzie z przyrodnikiem, artyst¹ fotografikiem Lechem Wilczkiem zamieszka³a jako pracownik Zak³adu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Bia³owie¿y. Nz. na podwórku z krukiem Koraskiem i olic¹ Hepuni¹. meg PAP/Maciej Musia³" title="¯ycie codzienne w leniczówce Dziedzinka" /> Leśniczówka Dziedzinka, w której Simona Kossak spędziła 30 lat Simona Kossak: biolożka i miłośniczka zwierząt Świeżo upieczona biolożka Simona Kossak nie może zrozumieć, dlaczego zamiast zajmować się żubrami czy rysiami w Puszczy Białowieskiej, wraz z innymi naukowcami bada w laboratorium głównie ryjówkę i nornicę rudą... Za to w leśniczówce ma dwie wymagające hospitalizacji sowy, oswojonego kruka, pawie, a nawet osła. Najwięcej dowodów na inteligencję zwierząt dostarcza kruk. Bożena Wajda, znajoma Simony: –Chodziłam kiedyś po rezerwacie bez przepustki, zobaczył mnie strażnik parku, wypisał mandat. Nadleciał kruk, złapał papier w dziób, poleciał z nim na dach leśniczówki, porwał i jeszcze nogą podeptał. Ja dostałam ataku śmiechu, strażnik odpuścił. Simonę kruk z miłości skubie za włosy, ale rowerzystów w Białowieży atakuje. Z domów białowieżan kradnie biżuterię, porywa dokumenty robotnikom pracującym w lesie. Mieszkańcy mówią o nim: oswojony bandzior i złodziej. O Simonie robi się głośno, przyjeżdżają odwiedzać ją dyrektorzy ogrodów zoologicznych z całego świata, dziennikarze. Kobietę w „dżungli” pokazuje telewizja. Nikt nie docieka, dlaczego wnuczka Kossaków żyje z daleka od ludzi. Dziennikarze mają kawał egzotyki, a ona szybko uczy się, jak łatwo wodzić ich za nos, rzucając jakąś dykteryjkę o Kossakach. Jest zadowolona: po ucieczce z rodzinnego gniazda, zaczyna wychodzić z cienia rodziny. W puszczy odżywa. Zwalcza drżenie rąk, koszmary senne, coraz rzadziej obgryza paznokcie, uspokaja się. Latem opala się nago w ogrodzie przy domu. Jada w pozycji, w jakiej jej wygodnie. Żyje, jak chce. Czuje, że jest wolna: od rodziny, której oczekiwań nie spełnia, od matki i atmosfery nieprzewietrzonego – jak o nim mówiła – Krakowa. Po kilku latach zmienia pracę. Instytut Badawczy Leśnictwa daje jej więcej wolności. Teraz może pracować z domu i w lesie. Tuż przy leśniczówce zakłada zagrodę z sarnami, które obserwuje, pisząc o nich doktorat. Oswaja te dzikie zwierzęta tak, że uznają ją za członka stada i traktują jak matkę. Gdy wyczuwają zbliżającego się rysia, ostrzegają ją przed niebezpieczeństwem. Stawiają uszy i jeżą kuper. „Przekroczyłam granicę, która dzieli świat człowieka od świata zwierząt – po latach powie na antenie Polskiego Radia Białystok. – Gdyby nas od zwierząt oddzielała szyba, mur nie do przebicia, zwierzęta by się mną nie przejęły. My jesteśmy sarny, ona jest człowiek, co ona nas obchodzi. Jeżeli one mnie ostrzegły głosem przeznaczonym dla swojego gatunku, oznaczało to tylko jedno: jesteś członkiem naszego stada, nie chcemy by stała ci się krzywda. Przeżywałam to zdarzenie przez wiele dni i dzisiaj, gdy o tym myślę, odczuwam miękkie ciepło na sercu. Jest to dowód, jak można by się zaprzyjaźnić ze światem dzikich zwierząt i jak wiele zrozumienia mogłoby nas spotkać”. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Simona z oswojonym dzikiem, lochą Żabką. Simona Kossak: przyroda ją uleczyła Od zwierząt doświadcza tego, czego nigdy nie miała w domu. Do końca życia najlepsze relacje buduje ze zwierzętami, nie z ludźmi. Po habilitacji nauka zaczyna ją nudzić. Odzywają się artystyczne geny. Z miłości do natury zaczyna robić filmy. Jeździ z nimi na festiwale, dostaje nagrody i jak nigdy w życiu zaczyna się wzruszać. Wie, że nie trzyma w ręku wprawdzie pędzla, jak chciała rodzina, tylko kamerę, ale tworzy coś, co sprawia jej radość i podoba się innym. Ma poczucie, że realizuje jakąś artystyczną część siebie. Cieszy się, że udało jej się ją wyrazić, dzięki temu, co kocha najbardziej, czyli obserwacjom świata zwierząt i przyrody. Tego, że uciekła kiedyś w ten świat od cywilizacji, nigdy nie żałuje. Jako profesor powtarza często: „Ucieczka z Krakowa do Białowieży to była najlepsza rzecz, jaką mogłam w życiu zrobić”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nawet znajomi nie wiedzieli, że Bogusław Kaczyński miał żonę Z biegiem lat z coraz większą charyzmą staje po stronie zwierząt, zawsze gdy czuje, że dzieje im się krzywda. Walczy w sądzie z naukowcami, którzy zakładają w puszczy obroże rysiom i wilkom. Sprzeciwia się wycince puszczy i domaga objęcia ochroną całego obszaru Puszczy Białowieskiej. Odchodzi w najlepszym momencie życia. Czuje się jak czwarty Kossak. Ma na swoim koncie profesurę, pasję, która pochłania ją bez reszty, wielbicieli jej radiowych audycji o zwierzętach i filmów, autorytet obrońcy zwierząt i działacza na rzecz przyrody... Ma też przy boku mężczyznę, który po 30 latach życia po sąsiedzku pod jednym dachem, zaczyna widzieć w niej kobietę. Simona umiera na raka 15 marca 2007 r. Przy łóżku szpitalnym siedzi z nią do końca jej towarzysz życia. Zakazuje chować się w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Jej grób zostaje więc na Podlasiu. Na pogrzebie, gdy trumna jest spuszczana w dół, nad głowami zebranych przelatuje bocian. Zostawiła po sobie książki o Puszczy Białowieskiej, prawie 2000 nagrań radiowych o zwierzętach dla Polskiego Radia Białystok, dorobek naukowy i sąsiada z leśniczówki, który ku zaskoczeniu znajomych zaczyna o niej mówić i komentować ich wspólne życie. Simona zostawia też filmy przyrodnicze. Bez komentarza. 30 września 2022 roku w kinach ukazał się film „Simona” w reżyserii Natalii Korynckiej-Gruz, przybliżający losy Simony Kossak: jej miłości, lęki i niezwykłe losy. Poniżej prezentujemy jego plakat, zdjęcia z planu oraz zwiastun. Plakat filmu „Simona”, reż. Natalii Korynckiej-Gruz View oEmbed on the source website TEKST: Anna Kamińska
Praktykowanie jogi, zasadzenie kwiatka na balkonie, odpoczynek na łonie natury. Zrobienie czegoś nowego ze „starego”, czyli upcykling. Stawianie na odnawialne źródła energii, recykling. Ziemia odwdzięczy ci się za taką dbałość lepszym powietrzem, czystą wodą. Chcesz być eko, zacznij od siebie! Mały krok człowieka to wielki skok dla ludzkości. Trendy eko na 2023 rok Poznaj najważniejsze trendy, którymi warto kierować się w obecnym roku. Część z nich na pewno już znasz, ale niektóre Cię zaskoczą. W moim ogrodzie „Zakładajcie przydomowe ogródki”, namawiała Gisele Bündchen. Nie tylko po to, żeby zdrowo jeść i ograniczyć spożycie mięsa, ale także żeby być blisko natury. Warzywnictwo czy szerzej rozumiany eco food to trend, który zyskuje coraz więcej zwolenników na świecie. Może być realizowany na terenach miejskich i wiejskich, wśród zróżnicowanych kultur, w domu (warzywniak na balkonie), szkole czy na chronionych obszarach przyrodniczych. Co ważne, obejmuje także edukację dzieci i młodzieży. Organizacje takie jak TiNi – Children’s Land tworzą metodologie zrównoważonego rozwoju, łączące nowe pokolenia z naturą. Przez kształtowanie wartości i postaw „sprzyjających życiu widzi w najmłodszych agentów przemian regenerujących życie na Ziemi”. Mniejsi bracia i my Czy luksus może być ekologiczny? Widok ekskluzywnego hotelu Giraffe Manor w Kenii, w którego ogrodach spokojnie skubią trawę żyrafy, wydaje się wręcz nierealny. Ale tak jest – tu człowiek i natura ze sobą koegzystują. Sieć hoteli Giraffe Manor działa wspólnie z Giraffe Centre, które chroni ten zagrożony podgatunek. W zbudowanym w 1932 roku hotelu goście wypoczywają we wnętrzach w stylu kolonialnym. I nie przeszkadza im, że od czasu do czasu pojawiają się w nich niezwykli goście – stado żyraf Rothschilda. Zwierzęta żyją na wolności, otoczone dyskretną opieką ludzi. W zielonej wieży Idealny dom eko powinien być wybudowany z drewna, mieć panele słoneczne, być wykończony biodegradowalnymi tworzywami sztucznymi i takimiż farbami. W wersji „skromniejszej” można się zadowolić prywatnym ogródkiem na balkonie. Tak jak w paryskiej Tower Flower, w której każdy lokator może sadzić na prywatnym poletku marchewkę, zioła lub kwiatki. Za to drzewami na balkonie – i to sporymi – mogą się cieszyć mieszkańcy dwóch apartamentowców we Włoszech (w 2015 roku jeden z nich zdobył miano najlepszego budynku na świecie). Bosco Verticale powstały w prestiżowej dzielnicy Mediolanu. Na elewacjach domów zasadzono 900 drzewek, 5 tysięcy krzewów i 11 tysięcy mniejszych roślin. Za metr kwadratowy trzeba zapłacić tutaj od 3 do 12 tysięcy euro. Tu jesteśmy naprawdę blisko przyrody, nie możemy też narzekać na jakość powietrza. Nowe życie Upcykling odpadów – czy też mebli, ubrań – to wtórne przetwarzanie rzeczy, w efekcie którego otrzymujemy produkt bardziej wartościowy niż materiał wyjściowy. Przykład? Domy z tektury używanej do pakowania i przewozu towarów, zaprojektowane przez niderlandzkich architektów jako alternatywa dla tych z drewna. Wnętrza zaaranżowane z kartonowych kubików. Półki z drewnianych palet. Stare sukienki, które po przeróbce dostają „drugie życie”. Wszystko to rozwiązania niedrogie i przede wszystkim ekologiczne. Na świecie zużywa się na przykład około 80 miliardów sztuk odzieży rocznie. Sama branża fast fashion – szybkiej mody z sieciówek generuje ogromne zużycie wody i ma wpływ na globalny poziom emisji dwutlenku węgla. Upcykling więc to nie tylko trend, to konieczność. Czysta planeta Ziemia tonie w śmieciach! W 1991 roku rząd Malediwów zdecydował nawet, by odpady składowano na… oddzielnej wyspie. Degradacja środowiska wprost wymusza na nas proekologiczne działania. Weźmy sobie do serca zasadę less waste – ograniczmy konsumpcjonizm, minimalizujmy w domu ilość odpadów i segregujmy. W skali świata rocznie produkujemy około 400 milionów ton plastiku, z czego niecałe 10 procent jest przetwarzane (z plastikowych butelek z recyklingu marka Converse stworzyła linię tenisówek). Wielokrotnemu recyklingowi można za to poddawać odpady szklane. Zamiast plastikowych pojemników używajmy więc szklanych. A butelki ze szkła wrzucajmy do butelkomatów. Menu z in vitro Przepis na mięso z próbówki: z żywego organizmu pobiera się komórki macierzyste (pod znieczuleniem), które posiadają wyjątkową właściwość stawania się dowolnymi komórkami ciała. Następnie rozmnaża się je do momentu, aż powstanie tkanka mięśniowa (ten proces trwa około dwóch miesięcy), potem dodaje się tłuszcz oraz barwniki. Czy mięso z laboratorium zastąpi nam tradycyjnego schabowego? Jeśli nawet nie do końca będzie nam smakować, to wymiar etyczny, społeczny i ten związany z dobrostanem naszej planety ma tu decydujące znaczenie. Tradycyjna produkcja mięsa wiąże się z deforestacją i emisją metanu do ekosystemu. By uzyskać pastwiska i pola pod uprawę paszy, wycina się ogromne połacie lasów. FoodTech daje nadzieję na ograniczenie tych destrukcyjnych dla planety procesów. I choć jest dalej w fazie rozwoju, może być szansą na zniknięcie stref głodu i ograniczenie cierpienia zwierząt. Więcej o eko trendach przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVY! Eko
Najstraszniejsze filmy o rekinach – szczypta grozy i kilka ciekawostek o podwodnych drapieżnikach
Lista popularnych thrillerów plus dodatek w postaci filmu animowanego i dokumentu o badaczce rekinów
Bez wątpienia najlepszym filmem o rekinach są „Szczęki” Stevena Spielberga. Film z 1975 r. ma 97% pozytywnych opinii w serwisie rankingowym Rotten Tomatoes i wysoką ocenę na Filmwebie: 7,0. Kultowa produkcja jest prekursorem niskobudżetowych filmów o rekinach. Kino klasy B w prosty sposób, operując zdjęciami i dźwiękiem, buduje napięcie i wywołuje instynktowny krzyk przerażenia. Na koniec przeglądu – film animowany o rekinach i fokach, a także wyjątkowy dokument o „tańczącej z rekinami” Valerie Taylor. Spis treści: Szczęki (1975) – kultowy film o rekinach Stevena Spielberga Piekielna głębia (1999) – thriller o inteligentnych rekinach z podwodnej stacji badawczej Ocean strachu (2003) – film o rekinach na faktach 183 metry strachu (2016) – film o rekinach z Blake Lively Podwodna pułapka (2017) – film o nurkowaniu z rekinami The Meg (2018) – film o ogromnych rekinach Foki kontra rekiny (2021) – film animowany o rekinach Oko w oko z rekinem (2021) – film dokumentalny o badaczce rekinów Pozostałe filmy o rekinach Szczęki (1975) – kultowy film o rekinach Stevena Spielberga „Szczęki” Stevena Spielberga to zdecydowanie najbardziej znany film o rekinach w historii kina. Jego akcja rozgrywa się w miejscowości Amity Island nad Oceanem Spokojnym, której plaża jest licznie odwiedzana przez turystów. Pewnego dnia młoda dziewczyna ginie zaatakowana przez rekina. Burmistrz powstrzymuje się z decyzją o zamknięciu plaży, bojąc się o utratę zysków z turystyki. Za złapanie rekina wyznaczona zostaje wysoka nagroda pieniężna. Na polowanie podwodnego giganta wyruszają oceanolog, Matt Hooper (Richard Dreyfuss), szef policji, Martin Brody (Roy Scheider) i zawodowy łowca rekinów, Quint (Robert Shaw). Ich przeciwnik to żarłacz biały, osiągający długość nawet do 6 m i wagę ok. 2 ton. Świetny montaż i muzyka w filmie doskonale budują napięcie. Dla osób, które lubią thrillery o monstrualnych zwierzętach, jest to obowiązkowa pozycja. „Szczęki” to zdecydowanie najlepszy film o rekinach, o czym świadczą liczne nagrody (1976): trzy Oscary – za najlepszą muzykę (John Williams), dźwięk i montaż, Złoty Glob – za muzykę, BAFTA – nagroda im. Anthony’ego Asquitha za najlepszą muzykę filmową. View oEmbed on the source website Na fali sukcesu filmu powstały kontynuacje: Szczęki 2 (1978) – w reżyserii Jeannota Szwarca, Szczęki 3 (1983) – w reżyserii Joego Alvesa, Szczęki 4: Zemsta (1987) – w reżyserii Josepha Sargenta. Piekielna głębia (1999) – thriller o inteligentnych rekinach z podwodnej stacji badawczej „Piekielna głębia” to godny następca filmu „Szczęki”. Główną bohaterką jest dr Susan McCallister (Saffron Burrows), która szuka lekarstwa na Alzheimera. Badania nad lekiem uwzględniają eksperymenty przeprowadzane na rekinach. Susan udaje się do podwodnej stacji badawczej, aby wszczepić rekinom mako ludzką tkankę. Pracujący na stacji Carter Blake (Thomas Jane) jest przeciwny takim eksperymentom. Okazuje się, że zwierzęta, zamiast współpracować, zaczynają atakować ludzi. Film w reżyserii Renny’ego Harlina to fantastycznonaukowy thriller dla osób o mocnych nerwach. Na jego motywach powstały kolejne części: Piekielna głębia 2 (2018) – film o inteligentnych rekinach z podwodnego ośrodka badawczego w reżyserii Darina Scotta, Piekielna głębia 3 (2020) – thriller o zmutowanych genetycznie rekinach w reżyserii Johna Pogue’a. View oEmbed on the source website Ocean strachu (2003) – film o rekinach na faktach Kolejny film to przykład kina niezależnego. „Ocean strachu” w reżyserii Chrisa Kentis to historia oparta na faktach. Daniel (Daniel Travis) i Susan (Blanchard Ryan) spędzają beztroskie wakacje na Bahamach. Podczas pobytu jedną z atrakcji jest nurkowanie w oceanie. Piękne przeżycie ma jednak tragiczny koniec. Małżeństwo zostaje porzucone przez grupę nurków. Zostają sami pośrodku wielkiej wody. Film w 2005 roku zdobył Saturna za najlepszą rolę żeńską (dla Blanchard Ryan). View oEmbed on the source website W 2006 r. powstała podobna historia – „Ocean Strachu 2” w reżyserii Hansa Horna. W tej części grupa znajomych z dawnych lat bawi się na luksusowym jachcie. Skaczą do wody, zapominając o wystawieniu drabinki. Okazuje się, że nie są w stanie wrócić na pokład. W rolach głównych: Eric Dane, Ali Hillis, Niklaus Lange i Susan May Pratt. Zobacz także: Najbardziej poruszające filmy na faktach w historii kina 183 metry strachu (2016) – film o rekinach z Blake Lively „183 metry strachu” to film o rekinach, który nawiązuje do kultowych produkcji, robiąc jednak użytek z nowoczesnych technologii. Piękne zdjęcia podkreślają malowniczość terenu, w którym rozgrywa się akcja. Nancy (Blake Lively) wyjeżdża do Meksyku, aby zobaczyć miejsce, w którym przebywała jej zmarła na raka matka. Jest zachwycona pięknymi pejzażami i tym, jak ukryty przed światem jest skrawek plaży nad oceanem. Nic nie wskazuje na to, że za chwilę Nancy będzie musiała podjąć walką o życie z żarłaczem białym. Rola Blake Lively w filmie „183 metry strachu” została nagrodzona Kryształową Statuetką w konkursie People’s Choice w 2017 r. Reżyseria: Anthony Jaswinski. View oEmbed on the source website Podwodna pułapka (2017) – film o nurkowaniu z rekinami Dwie siostry spędzają wakacje nad oceanem w Meksyku. Lisa (Mandy Moore) i Kate (Claire Holt) postanawiają spróbować nurkowania w klatce. To bezpieczny sposób na obserwowanie życia pod wodą. Jednak łańcuch, na którym zawieszona jest klatka, pęka i dziewczyny spadają na dno oceanu – na głębokość 47 m pod powierzchnię wody. Rekin żarłacz biały, którego jeszcze przed chwilą obserwowały z zachwytem, stanowi teraz śmiertelne zagrożenie. Kate i Lisa muszą jednak wydostać się na powierzchnię wody, zanim w butlach skończy się tlen. View oEmbed on the source website Film „Podwodna pułapka” również doczekał się swojej kontynuacji. „Podwodna pułapka 2” powstała pod batutą tego samego reżysera, Johannesa Robertsa. Kontynuacja opowiada o grupie czterech kobiet, nurkujących po zatopionym mieście Majów. Okazuje się, że ruiny są teren łownym rekinów. The Meg (2018) – film o ogromnych rekinach Głównym bohaterem filmu jest Jonas Taylor (Jason Statham), doświadczony nurek, który uczestniczył w misjach badawczych w okolicach Rowu Mariańskiego. Jego kariera, a także małżeństwo, zostały zrujnowane poprzez opowieści o gigantycznym rekinie. Nikt nie chciał uwierzyć w istnienie megalodona – podwodnego potwora o długości ponad 20 metrów. Po pięciu latach Jonas wraca na dno oceanu, aby pomóc uwięzionej w głębinach załodze. Ponownie staje przed ogromną bestią, która miała wyginąć miliony lat temu. View oEmbed on the source website Film „The Meg” w reżyserii Jona Turteltauba to chińsko–amerykańska produkcja, która powstała na motywach powieści Steve’a Altena. Zdjęcia były kręcone w zatoce Hauraki Gulf u wybrzeży Nowej Zelandii. W 2023 r. została nakręcona kolejna część – „Meg 2: Rów”, reżyseria: Ben Wheatley, w roli głównej ponownie Jason Statham. Foki kontra rekiny (2021) – film animowany o rekinach Akcja filmu „Foki kontra rekiny” w reżyserii Greiga Camerona rozgrywa się pod wodą. Quinn jest uroczą foką, która postanawia przepędzić żarłoczne rekiny z terytorium, na którym polują. Rekinom przewodniczy Grimes, który nie zamierza opuścić terenu bez walki. Biorąc pod uwagę masę zwierząt, gang rekinów ma znaczną przewagę. Jednak foki zaopatrują się w ciężki sprzęt złożony z krabowych pistoletów, elektrycznych węgorzy i min rozdymkowatych. Walka z przymrużeniem oka w podwodnej scenerii jest przyjemną rozrywką dla całej rodziny. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy animowane nagrodzone Oscarem – TOP 5 Oko w oko z rekinem (2021) – film dokumentalny o badaczce rekinów Na koniec przeglądu – dokument o Valerie Taylor autorstwa Sally Aitken pt. „Oko w oko z rekinem”. W latach 50. XX Valerie była światową mistrzynią w zabijaniu tych zwierząt. W latach 60. stała się ich obrończynią i badaczką. Stale pogłębiając wiedzę na temat rekinów, mogła podchodzić coraz bliżej zwierząt, czego efektem są świetne zdjęcia w jej wykonaniu. Valerie Taylor współpracowała ze Stevenem Spielbergiem przy produkcji filmu „Szczęki”. Australijski dokument o aktywistce został pokazany na festiwalu Millennium Docs Against Gravity w 2021 r. Zdobył nagrodę AACTA (Australijskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych) za najlepszą muzykę oryginalną w filmie dokumentalnym. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o rekinach Poniżej lista filmów o rekinach dla osób spragnionych instynktownych przeżyć. Kolejność chronologiczna: Malibu – atak rekinów (2009) – film o walce z prehistorycznymi rekinami w reżyserii Davida Listera, Rafa (2010) – film o rekinach w okolicy Wielkiej Rafy Koralowej, reżyseria: Andrew Traucki, Rekiny z plaży (2011) – czarna komedia o rekinach pływających w piasku, reżyseria: Mark Atkins, Inwazja rekinów (2012) – film o rybaku walczącym z agresywnymi rekinami, reżyseria: James A. Contner, Trójgłowy rekin atakuje (2015) – horror sci-fi o trójgłowym żarłaczu olbrzymim. Reżyseria: Christopher Ray, Ludojad (2021) – australijski thriller o rekinach w reżyserii Martina Wilsona, Rekin (2022) – film o parze, która zostaje uwięziona pośrodku oceanu. Reżyseria: Le–Van Kiet.
Najciekawsze filmy o zwierzętach – mniej lub bardziej udomowionych
Od poruszającej podróży osiołka po przestępczą historię Pana Wilka
Poniższe filmy o zwierzętach zmieniają perspektywę. Ich głównym bohaterem może być człowiek, jednak to wilk, niedźwiedź, tygrys lub osioł znajdują się w centrum zainteresowania. Zwierzęta mają tu nie tylko tożsamość i uczucia, ale także swój indywidualny charakter. Mogą opiekować się człowiekiem, jak w przypadku „Księgi dżungli” lub zabijać – co ma miejsce w kryminale ekologicznym Agnieszki Holland. W zestawieniu znajdują się także filmy dokumentalne o zwierzętach, przyrodnicze i animowane. Spis treści: IO (2022) – polski film o podróży osiołka z nominacją do Oscara Pokot (2017) – kryminał ekologiczny o zwierzętach Smętarz dla zwierzaków (2019) – horror o zwierzętach na podstawie książki Stephena Kinga Alfa (2018) – film przygodowy o przyjaźni człowieka z wilkiem Ziemia. Niezwykły dzień z życia planety (2019) – film przyrodniczy o życiu na Ziemi O zwierzętach i ludziach (2019) – dokument o warszawskim zoo Księga dżungli (2016) – filmowa wersja popularnej bajki Pan Wilk i spółka (2022) – film animowany o zwierzętach Inne filmy o zwierzętach, które warto obejrzeć IO (2022) – polski film o podróży osiołka z nominacją do Oscara „IO” to historia opowiedziana z perspektywy zwierzęcia cyrkowego. Emocjonalnie związana z nim młoda artystka cyrkowa, Kasandra (Sandra Drzymalska), zgłasza nadużycia wobec zwierząt do aktywistów walczących o ich prawa. Osiołek zostaje zabrany z cyrku i trafia do stadniny koni. Stamtąd ucieka (już całkowicie świadomie), rozpoczynając tym samym długą i pełną zwrotów akcji podróż po Europie. Film do głębi porusza emocje. Ukazuje tęsknotę i przywiązanie zwierzęcia do człowieka. W realistyczny sposób pokazuje także brutalne sceny przemocy, np. w momencie, gdy osiołek trafia na imprezę po meczu piłkarskim. Io nie mówi. Jednak to, co przeżywa, doskonale oddają kadry – zbliżenia na twarz i oczy, a także ujęcia, kręcone z perspektywy osła. Empatyczny obraz kinowy w reżyserii Jerzego Skolimowskiego zdobył Nagrodę Jury na festiwalu w Cannes w 2022 r. (najlepszy film), sześć Orłów w 2023 r., a także nominację do Oscara w kategorii: najlepszy film międzynarodowy. View oEmbed on the source website Pokot (2017) – kryminał ekologiczny o zwierzętach Główną bohaterką „Pokotu” jest Janina Duszejko (Agnieszka Mandat) – emerytka i wegetarianka, mieszkająca w małej miejscowości w Kotlinie Kłodzkiej. Pani Duszejko odkrywa w lesie serię morderstw, dokonanych na myśliwych i kłusownikach. Sprawą zajmuje się policja, tymczasem kobieta prowadzi śledztwo na własną rękę. Film w reżyserii Agnieszki Holland i Katarzyny Adamik jest ekranizacją powieści Olgi Tokarczuk pt. „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. Opowieść o tajemniczych morderstwach, do których prowadzą ślady zwierząt, to nie tylko kryminał, ale także portret psychologiczny starszej kobiety. Pierwowzorem postaci była Teresa Chmura–Pełech. Na niej wzorowana jest także inna bohaterka noblistki – z książki „Dom dzienny, dom nocny”. „Pokot” zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale w 2017 r., Złote Lwy na festiwalu w Gdyni i wiele innych nagród. Uroczysta premiera filmu odbyła się w Miejskim Ośrodku Kultury w Nowej Rudzie na Dolnym Śląsku, skąd pochodzi nobliska. View oEmbed on the source website Smętarz dla zwierzaków (2019) – horror o zwierzętach na podstawie książki Stephena Kinga To trzymająca w napięciu historia, której sercem jest cmentarz dla zwierząt. Znajduje się on w lesie, na obrzeżach miasteczka Ludlow. Przeprowadzają się tam lekarz, Louis Creed (Jason Clarke) z żoną (Amy Seimetz) i dwójką dzieci. Okazuje się, że miejscowe dzieciaki chowają na cmentarzu swoje zwierzęta, a także bezdomne psy i koty, rozjechane przez pędzące drogą ciężarówki. O cmentarzu rodzina dowiaduje się od sąsiada (John Lithgow). Wkrótce grzebią tam również swojego kota, Churcha. Jednak zwierzak następnego dnia wraca. „Smętarz dla zwierzaków” w reżyserii Jeffa Buhlera to już drugie podejście do ekranizacji książki. Poprzedni film powstał w 1989 r. (reżyseria Mary Lambert). View oEmbed on the source website Alfa (2018) – film przygodowy o przyjaźni człowieka z wilkiem Akcja filmu rozgrywa się 20 tys. lat temu w społeczności łowiecko–zbierackiej. Młody chłopak, Keda (Kodi Smit–McPhee) wyrusza na polowanie w grupie bardziej doświadczonych mężczyzn. Jednak nie wraca z nimi do obozu. Odnosi obrażenia, nie może samodzielnie iść i walczyć. Wobec tego współplemieńcy pozostawiają go w dziczy. Jednak chłopak, chociaż jest słaby i ranny, nie zamierza się poddać. Znajduje pomoc ze strony odrzuconego przez stado wilka. Razem próbują przetrwać. „Alfa” w reżyserii Alberta Hughesa to przygodowa bajka osadzona w prehistorycznych realiach, które nie były pozbawione przelewu krwi. Relacja Keda z wilkiem, chociaż przeradza się w coś na kształt przyjaźni, zaczyna się od walki o dominację. Chłopak wiąże zwierzęciu pysk i każe czekać na swoją porcję żywności. Film jest także opowieścią o dorastaniu. Keda, porzucony przez bliskich, samodzielnie buduje swoją tożsamość, stając się mężczyzną. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o psach, ludziach, przyjaźni i przetrwaniu Ziemia. Niezwykły dzień z życia planety (2019) – film przyrodniczy o życiu na Ziemi „Ziemia. Niezwykły dzień z życia planety” to film z przyrodniczego cyklu BBC, który z bliska pokazuje florę i faunę Ziemi. Wszystko rozgrywa się w 24 godziny, co pozwala na obserwację różnych stworzeń – także tych, który otwierają oczy dopiero po zmierzchu. W filmie kluczową rolę odgrywają zdjęcia. Dzięki zaawansowanej technologii, która pozwala na długie nagrania w terenie w wysokiej jakości, możemy zobaczyć, jak zachowują się zwierzęta w naturalnym środowisku. Fascynujące kadry sprawiają, że my także czujemy się częścią natury. View oEmbed on the source website O zwierzętach i ludziach (2019) – dokument o warszawskim zoo To z kolei poruszająca opowieść o Antoninie i Janie Żabińskich, którzy zarządzali warszawskim zoo w latach 1928–1950. Małżeństwo zasłynęło nie tylko z wyjątkowej dbałości o ogród zoologiczny w latach 30. Na terenie zoo Żabińscy zapewnili schronienie Żydom w czasie okupacji niemieckiej. Osoby, które uciekły z getta, mieszkały w opuszczonych pomieszczeniach gospodarczych lub klatkach dla zwierząt, dzięki czemu uniknęły śmierci. W filmie dokumentalnym Łukasza Czajki „O ludziach i zwierzętach” możemy zobaczyć unikatowe zdjęcia i filmy archiwalne. To także wypowiedzi świadków i ocalonych, które przybliżają sylwetki Antoniny i Jana Żabińskich. Rysują także kontekst tamtych czasów w trzech okresach – lata przedwojenne, II wojna światowa i czasy powojenne. View oEmbed on the source website Dokument Łukasza Czajki jest komentarzem do filmu fabularnego, który ukazał się dwa lata wcześniej. „Azyl” ( 2017) w reżyserii Niki Caro to piękna opowieść o Żabińskich – ich podejściu do zwierząt i ludzi oraz ogromnej odwadze. W rolach głównych wystąpili Jessica Chastain (jako Antonina Żabińska) i Daniel Brühl (jako jej mąż – Jan). W styczniu 2023 r warszawski ogród zoologiczny otrzymał imię Antoniny i Jana Żabińskich. Zobacz także: Najciekawsze filmy biograficzne o gwiazdach, sportowcach i politykach Księga dżungli (2016) – filmowa wersja popularnej bajki „Księga dżungli” w reżyserii Jona Favreau to jedna z nowszych ekranizacji bajki o chłopcu, którym zaopiekowały się dzikie zwierzęta. Pierwowzorem była powieść angielskiego pisarza Rudyarda Kiplinga z końca XIX wieku. W książce Mowgli (Neel Sethi) wychowywany jest przez wilki, które z czasem obracają się przeciwko chłopcu. Jednak jego największym wrogiem jest tygrys Shere Khan. W oryginalnej wersji głosy zwierząt podkładają: Bill Murray (niedźwiedź Baloo), Idris Elba (Shere Khan), Ben Kingsley (czarna pantera Bagheera), Christopher Walken (goryl, król Louie) i Scarlet Johansson (wąż Kaa). W 2017 r. film otrzymał Oscara i nagrodę BAFTA za najlepsze efekty specjalne, a także Saturna w kategori: najlepszy film fatasy. View oEmbed on the source website Z bardziej znanych filmów, które powstały na motywach książki, warto wymienić: filmy animowane Disneya – „Księga dżungli” (1967) i „Księga dżungli 2” (2003), film aktorski z 1994 – „Księga dżungli” w reżyserii Stephena Sommersa. Pan Wilk i spółka (2022) – film animowany o zwierzętach To zabawna animacja o bandzie złych zwierzaków, którą tworzą wilk, wąż, rekin, pirania i tarantula. Każde z nich specjalizuje się w innej działalności przestępczej. Razem okradają ludzi i włamują się do banków, wiodąc ciekawe i dostatnie życie. W końcu zostają złapani przez policję. Aby uniknąć więzienia, mają stać się dobrymi obywatelami. Film „Pan Wilk i spółka” powstał na motywach komiksu Aarona Blabeya pt. „Bad guys. Ekipa złych”. Seria stała się światowym bestsellerem. Animowana ekranizacja oddaje ducha komiksowych postaci, a przy okazji szuka odpowiedzi na podstawowe pytania o naturę zwierząt i ludzi. Czy można oszukać instynkty? Jakie niewymierne korzyści daje czynienie dobra? View oEmbed on the source website Inne filmy o zwierzętach, które warto obejrzeć Poniżej tytuły z różnych gatunków filmowych w kolejności chronologicznej: Aryskotraci (1970) – klasyka filmów Disneya, opowieść o kotach, które przejmują majątek staruszki, Uwolnić orkę (1993–2010) – seria popularnych filmów familijnych, Duma: podróż do domu (2005) – film familijny o chłopcu, który przygarnia małego geparda, Pajęczyna Charlotty (2006) – poruszająca opowieść o przyjaźni świnki i pajęczycy, Mój przyjaciel Hachiko (2009) – historia przyjaźni człowieka z psem, tytuł opisany w zestawieniu wzruszających filmów, Mój przyjaciel delfin (2011) – film familijny o przyjaźni chłopca z delfinem z parku wodnego, Życie Pi (2012) – malownicza historia chłopca, który podróżuje szalupą przez ocean w towarzystwie dzikich zwierząt, reżyseria: Ang Lee, Królestwo (2015) – dokument o Puszczy Białowieskiej, opisany w przeglądzie filmów o ekologii, Zwierzogród (2016) – satyryczna komedia animowana o mieszkańcach Zwierzogrodu, tytuł opisany w zestawieniu filmów animowanych nagrodzonych Oscarem, Dumbo (2019) – aktorska wersja słynnej animacji Disneya o latającym słoniu cyrkowym w reżyserii Tima Burtona, Doktor Dolittle (2020) – komedia familijna o ekscentrycznym weterynarzu, który wyrusza na wyspę w poszukiwaniu leku dla królowej Anglii, reżyseria: Stephen Gaghan, Clifford: wielki czerwony pies (2021) – kino familijne o ogromnej miłości do zwierząt, reżyseria: Walt Becker.
Od 20 lat Klepetan przylatuje z Afryki do swojej ukochanej Maleny... Oto historia miłości niezwykłej pary w królestwie zwierząt
Klepetan i Malena poznali się dwie dekady temu, a ich piękna historia przez lata trwa. Śmiało można powiedzieć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. Bocianica mieszka w Brodskim Varoszu na wschodzie Chorwacji, niedaleko granicy z Bośnią i Hercegowiną, a on każdego roku przylatuje do niej z Afryki Południowej. Bociany cały czas zdają się trzymać przyrzeczenia „dopóki śmierć nas nie rozłączy”. Przypominamy ich niezwykłą historię, w której zdarzały się także wzloty i upadki. Historia miłości Maleny i Klepetana Wszystko zaczęło się w 1993 roku w Chorwacji. Stjepan Vokić przy granicy z Bośnią i Hercegowiną dostrzegł postrzeloną bocianicę. Przeniósł ranne zwierzę do domu i otoczył opieką. Mężczyzna zmagał się z samotnością i ogromnym bólem po stracie żony, dlatego bocianica stała się jego kompanem w codziennym życiu. Powiernikiem sekretów i prawdziwym przyjacielem. Zdarzało się nawet, że wspólnie oglądali telewizję. Bocianica otrzymała imię - Malena, a Stjepan zbudował dla niej na dachu domu gniazdo. Jej opiekun chciał, by choć w niewielkim stopniu poczuła wolność. W okresie zimowym przenosi ją do ogrzewanej komórki, gdzie zainstalował jej akwarium ze świeżymi rybami… Czas rekonwalescencji bardzo się wydłużał. Wydawało się, że Malena podzieli los swojego wybawcy i pozostanie samotna, ale los zadecydował inaczej! Pewnego dnia nad Chorwacją przelatywał bocian Klepetan. Między ptakami narodziło się prawdziwe uczucie. Ich znajomość sukcesywnie się rozwijała, a Stjepan Vokić z zaciekawieniem obserwował losy zakochanych. Ale niestety jesień przyszła zbyt wcześnie i na pewien czas rozdzieliła Malenę i Kleptana. On udał się do ciepłych krajów, ona została sama, osłabiona pogrążona w tęsknocie i rozpaczy. Gdyby nie rany po postrzale, wyemigrowałaby razem z nim. CZYTAJ TEŻ: Poświęciła wszystko, by go wychować. Dziś z dumą patrzy na jego sukcesy. Historia relacji Cristiano Ronaldo z mamą View oEmbed on the source website Jakie było zdziwienie Stjepana, kiedy Klepetan na skrzydłach miłości powrócił do Brodskiego Varosza. I tak było 18 lat! Każdego roku pokonywał dystans 14 tysięcy kilometrów między Chorwacją, a południem Afryki. Nic nie było w stanie go powstrzymać. W tym czasie Malena i Klepetan doczekali się imponującego potomstwa. Na świat przyszło 66 piskląt! Smutne zakończenie? Nie! Trzeba podkreślić, że ich losy nigdy by się nie splotły, gdyby nie Stjepan Vokić. Mężczyzna kibicował bocianiej miłości od samego początku. Zawsze kiedy Klepetan przylatywał z Afryki Południowej, czekała już na niego świeża porcja ryb! W 2019 roku RTL informował, że miłość Klepetana i Maleny została tragicznie przerwana. Nie wrócił, aby zostać ze swoją partnerką Maleną na całe lato, ale aby się z nią pożegnać. Stjepan Vokić wyznał, że „Klepo” powrócił do gniazda, ale wyglądał na przemęczonego. „Cztery ptaki przyszły i zaczęły wydawać bardzo smutne dźwięki. Wiedziałem wtedy, że Klepo odszedł, on umarł. Wiesz, jak mówią, że ptaki umierają śpiewając”, powiedział wtedy Vokić. Opiekun Maleny nie ukrywał, że bocianica mocno przeżyła utratę ukochanego Klepetana. ,,Malena urodziła 66 maluchów, to wystarczające dla jednej matki. Jestem do niej bardzo przywiązany. Próbuję znaleźć ryby, którymi mógłbym ją nakarmić, ale jest to bardzo trudne, ponieważ jest zdruzgotana'', dodawał Stjepan. Mężczyzna jednak nie miał stu procentowej pewności, czy był to Klepetan. Dlatego radości nie było końca, gdy okazało się, że to Klepetan znów pojawił się w Brodskim Varoszu! „To prawda, wrócił w kwietniu, na razie mają trzy jajka, jedno pękło, mróz źle na nie wpłynął...”, mówił w 2020 roku Stjepan w rozmowie z Index. „To dla mnie szok. Myślałem, że umarł. Cały czas nie dawało mi spokoju to, co się wydarzyło. A on wrócił, znów tu jest”, relacjonował podekscytowany Stjepan. Historia Maleny i Klepetana wciąż zachwyca cały świat! Niech nadal tworzą jedną z najpiękniejszych par w królestwie zwierząt! I jak tu nie wierzyć w szczęśliwe zakończenia? Zobacz także: Straciła życie, ratując ukochanego psa. Tragiczna historia Moniki Dejk-Ćwikły View oEmbed on the source website
Wielka Brytania. Pszczoły w żałobie, niepewny los psów. Tak śmierć królowej wpłynęła na jej zwierzęta
Królewski pszczelarz poinformował pszczoły w ulach na terenie Pałacu Buckingham i Clarence House o śmierci królowej. Według tej wielowiekowej tradycji mężczyzna przyozdobił także każdy z uli czarną wstęgą. Mimo że ich właściciel się zmienia, pszczoły pozostają na swoim miejscu. Niepewny za to jest los psów, którymi opiekowała się Elżbieta II aż do dnia swojej śmierci... Królowa pszczół i jej ule. Tak poinformowano owady o śmierci monarchini Pszczelarz John Chapple zajmuje się królewskimi pszczołami od 15 lat. Jak powiedział w rozmowie z MailOnline, po wiadomości o śmierci królowej udał się w piątek do Pałacu Buckingham i Clarence House, aby przeprowadzić rytuał, który istnieje w brytyjskiej tradycji od wielu pokoleń. Umieścił na ulach czarne wstążki i zawiązał je w kokardy, dbając również o to, by poinformować mieszkające w nich pszczoły o śmierci ich dotychczasowej pani. „Pukasz do każdego ula i mówisz: „Pani nie żyje, ale wy nie odchodźcie. Wasz pan będzie dla was dobrym panem”, relacjonował Chapple. Według przesądów, zachowanie tej tradycji chroni pszczoły przed nieszczęściem. Niepoinformowanie tych owadów o ważnych wydarzeniach w życiu ich właściciela, takich jak śmierć czy narodziny członka rodziny, mogłoby doprowadzić do tego, że przestałyby produkować miód, opuściłyby ule lub nawet umarły. W środku sezonu letniego Chapple opiekuje się ponad milionem pszczół w królewskich ogrodach, choć pod koniec lata ich liczba spadła. „W Clarence House są dwa ule, a w Pałacu Buckingham pięć. O tej porze roku każdy z uli ma po 20 tysięcy [pszczół], może trochę więcej, ale nie jestem dobry w ich liczeniu. Latem jest ich ponad milion”, zdradził pszczelarz. Miodem z pasiek zaopatrywane są głównie spiżarnie członków rodziny królewskiej, chociaż nadmiary z miodobrania sprzedawane są jako „miód Buckingham Palace Gardens”, a uzyskane środki przekazywane są na cele charytatywne. Czytaj także: Trumna z ciałem królowej Elżbiety II już w Edynburgu. Tak żegnają ją poddani Pszczoły w Wielkiej Brytanii, Anglia Nie tylko pszczoły. Miłość królowej Elżbiety koni i psów Królowa znana była z wielkiego umiłowania zwierząt. Dziennikarz Julian Muscat wiele razy pisał o miłości królowej do koni. „Była praktycznie urodzona na koniu”. Wspominał także o jej pasji do oglądania wyścigów i przypomniał, że przez całe życie monarchini jej konie i jeźdźcy wygrali ponad 1800 razy. „Za każdym razem gdy oglądała wyścig swoich koni, mogliśmy zobaczyć jej szczęście”, mówił Muscat. Ostatni zwycięzca, koń o imieniu Love Affairs, zdobył złoty medal na wyścigach zaledwie dwa dni przed śmiercią Elżbiety II. Zwierzętami, które są najczęściej kojarzone z królową, są jednak psy. Królowa od siódmego roku życia, gdy dostała szczeniaka zwanego Dookie, aż do dnia śmierci, wierna była rasie Corgi. Chociaż miała również podopiecznych innych ras, takich jak Dorgi, krzyżówki corgiego z jamnikiem, która powstała właśnie dzięki Elżbiecie, oraz Cocker Spaniel, wszyscy wiedzieli, że to właśnie urocze walijskie pieski z krótkimi łapkami były szczególnie bliskie jej sercu. Na osiemnaste urodziny sprezentowano Elżbiecie suczkę o imieniu Susan. To właśnie od niej pochodziło aż czternaście kolejnych pokoleń szczeniąt Corgi oraz Dorgi. Królowa hodowała psy z jej linii przez osiem dekad. Ostatnim z nich była Willow, uśpiona z powodu raka w 2018 roku, zaledwie kilka dni przed 92. urodzinami królowej. Elżbieta II przez długi czas opłakiwała każdego ze swoich czworonogów, jednakże to stratę Willow przeżyła najbardziej, ponieważ była ona ostatnim łącznikiem z czasami jej dzieciństwa... Czytaj także: Księżna Kate powiedziała dzieciom o odejściu królowej. Reakcja Louisa wzrusza do łez Królowa Elżbieta II, 04.02.1970 rok, psy corgi Królowa Elżbieta II, 01.09.1952 rok, psy corgi Co stanie się z psami po śmierci królowej? W dniu śmierci Elżbieta miała cztery psy: dwa corgi Muick i Sandy, spaniela o imieniu Lissy i dorgiego nazwanego Candy. Potwierdzone zostało, że oba corgi zostaną pod opieką syna królowej, księcia Andrzeja. To właśnie on wraz ze swoimi córkami, księżniczką Beatrycze i księżniczką Eugenią, podarował królowej psy zaledwie rok przed jej śmiercią. Miały za zadanie pocieszyć królową w czasie pandemii oraz po śmierci jej męża, księcia Filipa. Angela Kelly, garderobiana królowej, na początku obawiała się obecności małych psów w pobliżu wiekowej już monarchinii. „Bałam się, że będą plątały się pod stopami królowej, ale okazały się darem niebios. Są piękne i zabawne, a królowa często chodzi z nimi na długie spacery po Home Parku”. Według spekulacji to właśnie wieloletniej stylistce królowej dane będzie zaopiekować się pozostałą dwójką psów. Mówi się, że to właśnie ona najczęściej opiekowała się czworonożnymi przyjaciółmi Elżbiety II. Możliwe jest także, że zostaną one w Buckingham Palace, chociaż wiadomo, że nowy król, Karol III, gustuje raczej w psach myśliwskich. Czytaj również: Takim królem będzie Karol. To on zaopiekuje się Wielką Brytanią po śmierci matki Książę Albert, późniejszy król Jerzy VI, jego córka księżniczka Elżbieta (późniejsza królowa), psy corgi, Londyn, lipiec 1936 roku
Zdjęcie tej pary pingwinów poruszyło cały świat. Przytulone mogą godzinami patrzeć w dal...
„Kiedy inne pingwiny biegały wokół, ta dwójka stała z boku", napisał fotograf
Fotografia, która przedstawia dwa przytulone do siebie pingwiny, kilka lat temu obiegła świat. Przypomnijmy, że to zdjęcie udostępniła między innymi Martyna Wojciechowska, dzięki czemu w Polsce ludzie poznali dwa zwierzątka, które nawzajem się wspierają. Za tym wzruszającym zdjęciem kryje się niezwykła historia. Co na ten temat powiedział fotograf? Niezwykła historia australijskich pingwinów ,,W takich chwilach prawdziwie szczęśliwymi mogą być osoby, które kochają najbardziej”, napisał Tobias Baumgaertner, czyli fotograf, który dwa lata temu opublikował zdjęcia. Opisał również niesamowitą relację tych zwierzątek. Ich losy splotły osobiste tragedie. Pingwiny łączą się na całe życie, ale tych dwoje utraciło życiowych partnerów. Jaśniejsze z nich - starsza samiczka pożegnała ukochanego, a jej młodszy towarzysz prawdopodobnie swoją wybrankę. Trudno było im poskładać złamane serca. ZOBACZ TEŻ: Dziś obchodzimy święto wyjątkowych przyjaciół... Międzynarodowy Dzień Psa! Od tamtej pory spotykają się regularnie, wzajemnie się wspierają, czyszczą pióra i wtulone mogą godzinami spoglądać na migoczące światełka miasta, odbijające się w wodzie. „Kiedy inne pingwiny biegały wokół, ta dwójka stała z boku. Tak jakby podziwiali widoki i rozmawiali o swoich pingwinich sprawach. Sądzę, że ból je połączył”, napisał fotograf. Tobias Baumgaertner nie ukrywa, że wykonanie tego kadru zajęło mu wiele czasu. Spędził trzy noce w kolonii pingwinów małych w Australii zanim udało mu się zrobić idealne zdjęcie. Nie mógł używać dodatkowego oświetlania. Utrudnieniem były także inne pingwiny i ich małe pociechy, które wciąż gdzieś przemykały. ZOBACZ TAKŻE: Pięknie i zagrożone… Dziś Światowy Dzień Tygrysa! „Naprawdę ciężko było trafić, ale miałem szczęście w jednym pięknym momencie. Mam nadzieję, że spodoba wam się ten moment tak samo jak mnie”, wyznał. Wydaje się, że oboje pomagali sobie wyjść z żałoby. Jak myślicie: Czy to przyjaźń, czy to już kochanie?
Gucci wypuszcza nową kolekcję, tym razem dla zwierząt!
Włoski dom mody wprowadza luksusowe akcesoria dla czworonożnych przyjaciół
Ostatnio włoski dom mody Gucci nie przestaje zaskakiwać swoimi najnowszymi kolaboracjami i kolekcjami. Niedawno na rynek wszedł luksusowy alkohol dostępny w ich restauracji we Florencji, ogłoszono współpracę z muzykiem i wieloletnim przyjacielem dyrektora kreatywnego Gucci Alessandro Michele – Harrym Stylesem. Teraz marka postanowiła zadbać także o naszych czworonożnych przyjaciół i wprowadza do sprzedaży linię dedykowaną właśnie zwierzętom! Co się w niej znajdzie? W jakich będzie cenach? Jak dom mody opisuje najnowszą kolekcję? PRZECZYTAJ TEŻ: Harry Styles zaprojektował kolekcję ubrań z domem mody Gucci Gucci Pet Collection, czyli luksus dla naszych pupili Luksusowe akcesoria i ubranka dla zwierząt cieszą się coraz większą popularnością. Z tego powodu włoski dom mody postanowił wykorzystać swój potencjał i stworzył kolekcję dedykowaną właśnie naszym pupilom. W jej skład wchodzą ubranka, legowiska, obroże, a nawet nosidełka. Wszystkie ubrania i akcesoria zdobi charakterystyczne logo Gucci, czyli nadruk G na całej powierzchni materiału oraz można znaleźć też modele z innymi detalami jak ćwieki, wzorki truskawek lub serduszek. Gucci zadbał, aby wszystko było wykonane z jak najlepszych materiałów, które są także pozyskiwane w zrównoważony sposób. Poliester, bawełna lub innowacyjna wegańska demetra pochodzą z recyclingu, żeby jak najlepiej dbać o planetę. Zdjęcia do najnowszej kolekcji zostały wykonane pod kierownictwem Maxa Siedentopfa, a spot reklamowy wygląda jak oniryczna wizja z obecnością różnego rodzaju psów i kotów, które świetnie prezentują najnowsze ubrania i akcesoria. Elementem, który bardzo wyróżnia tą kampanię reklamową produktów dla zwierząt, od innych marek luksusowych, które także wypuściły takie produkty, jest fakt, że koty i psy są jedynymi modelami na nich. Zazwyczaj marki przy takich reklamach wolą mieć na zdjęciach jeszcze modelki, które są ucharakteryzowane aby wyglądać podobnie przykładowo do pudelka, z którym pozują lub po prostu mają pięknie wyglądać i być na pierwszym planie. Gucci jednak słusznie postanowił, że w sesji produktów na zwierząt, modelami będą tylko psy i koty. Kampania została utrzymana w podobnym duchu co ta wykonana do kolekcji biżuterii, której twarzą była Jessica Chastain, czyli retro oświetlenie, barwy lekko wypłowiałe wprowadzające w odbiorcę w lekko marzycielski i senny stan. W informacji prasowej wydanej przez markę czytamy: Nowa linia kontynuuje narrację zaskoczenia i zachwytu stojącą za Gucci Lifestyle, wprowadzonym na rynek we wrześniu 2021 roku i zainspirowanym gabinetem osobliwości – miejscem, które mogłoby pomieścić wszystkie dobre, dobrze wykonane, które będąc częścią codziennego życia, wciąż dają magiczna i cudowna aura ZOBACZ TEŻ: Jessica Chastain zachwyca w najnowszej kampanii biżuterii Gucci Najnowsza kampania i kolekcja ubranek i akcesoriów dla naszych pupili jest niezwykle urocza i słodka, ale za produkty mało nie zapłacimy. Kolekcja Gucci Pets jest już dostępna online i w sklepach stacjonarnych, a ceny wahają się od 180 dolarów za obrożę, aż 7500 dolarów za legowisko. Kupicie swojemu zwierzakowi luksusowe, markowe akcesoria?
Mieszkała w puszczy ponad 30 lat, to tam poczuła się wolna. Życie Simony Kossak
Nazywano ją czarownicą, bo rozumiała mowę zwierząt
Simona Kossak urodziła się 30 maja 1943 w Krakowie. Zawsze marzyła, żeby zostać biologiem i zgłębiać psychologię zwierząt. Wszystko udało jej się spełnić z nawiązką. Otrzymała tytuł profesora doktora habilitowanego nauk leśnych. Sama siebie nazywała zoopsychologiem. Pochodziła z Krakowa, ale większość życia spędziła w Białowieży. Dzisiaj słynie jako ikona Podlasia. Tamtejsza lokalność Białowieży i Hajnówki z dumą wspomina ją jako „ich Simonkę”. Dzieciństwo Simony Kossak Simona urodziła się w znanej, artystycznej rodzinie. Była córką Jerzego Kossaka, wnuczką Wojciecha Kossaka i prawnuczką Juliusza Kossaka – malarzy batalistów, którzy słynęli ze swojego zamiłowania do koni. Była także bratanicą poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej oraz pisarki Magdaleny Samozwaniec. Siostra Simony, Gloria Kossak, została malarką i poetką. Simona nie miała zdolności artystycznych, ale jej pech zaczął się już na długo, zanim to odkryła, bo od momentu urodzin. Nie urodziła się chłopcem, na czym rodzinie Kossaków bardzo zależało. Chłopiec W dzieciństwie szybko odkryła, że jest we wszystkim gorsza od starszej siostry. Nie ma malarskich talentów ani też nie jest tak ładna i zgrabna jak Gloria. W dodatku urodziła się z rozszczepieniem podniebienia, mówiła niewyraźnie i miała krzywicę nóg. Właściwie w żadnym punkcie nie spełniała oczekiwań rodziny i została całkowicie odrzucona. Siostry się nie znosiły, a starsza zawsze dawała odczuć młodszej, że jest od niej lepsza. Mieszkając jeszcze w Kossakówce, osamotniona, zaczęła coraz więcej swojego czasu poświęcać zwierzętom, których w tamtych okolicach nie brakowało. To one obdarzyły ją akceptacją, której zabrakło ze strony jej najbliższych. Kiedy przyszło Simonie wybierać kierunek studiów, bardzo chciała iść na biologię, ale wiedziała, że będzie musiała podejść do wstępnych egzaminów z matematyki i fizyki, a przedmioty ścisłe były jej piętą achillesową. Zrezygnowała z tego pomysłu i zdawała do szkoły aktorskiej. Nie udało się przez wadę wymowy. Trzecim pomysłem była polonistyka, Simona lubiła czytać, dobrze pisała, więc ten kierunek wydawał się być dla niej. Po roku jednak zrezygnowała i postanowiła zmierzyć się ze znienawidzonymi matematyką i fizyką. „Wykuła” je i zdała. Poszła na wymarzony kierunek, aby zgłębiać swoją pasję, czyli psychologię zwierząt. Zobacz też: Alkoholizm, przedawkowanie leków, depresja, niespełniona miłość. Smutne życie Marka Hłaski Simona Kossak: historie miłosne Simona miała na studiach wielu znajomych, dobrze odnajdowała się wśród rówieśników, ale adoratorów miała jak na lekarstwo. Za to wokół jej siostry było ich na pęczki. Pewnego dnia Gloria założyła się z pewnym chłopakiem z krakowskiej arystokracji, przystojnym łamaczem serc, że ten nie ma szans u Simony i żeby o niej zapomniał. Chłopak poczuł przypływ ambicji i założyli się oboje o skrzynkę wódki, że Simona będzie nim zainteresowana. Całe miesiące zdobywał jej uwagę, zapraszał do kina, na spacery i przejażdżki konne. W końcu, po 9 miesiącach poprosił ją o rękę. Przyszedł z kwiatami do mamy Simony i oficjalnie zapytał o rękę córki. Simona na początku podchodziła do całej sprawy jego zalotów z dystansem, znała go i wiedziała, że to kobieciarz, ale po miesiącach jego starań, uwierzyła mu. Zgodziła się na ślub. Kiedy Gloria dopytała Simonę, czy ta aby na pewno powiedziała „tak”, nastąpił szereg niezrozumianych przez dziewczynę zdarzeń. Jej narzeczony wybuchł śmiechem i zaczął krzyczeć, że wygrał zakład, więc poprosi teraz o swoją skrzynkę wódki. Na szczycie wielu przykrych wydarzeń rodzinnych, to wydawało się zwieńczać całe zło, które Simona otrzymała od ludzi. Kiedy owo upokarzające wydarzenie roztrzaskało jej młode serce na kawałki, postanowiła uciec. Chciała pojechać w Bieszczady albo Tatry, ale nie było tam wolnego etatu dla naukowca. Był za to w Białowieży. Gdy otrzymała propozycję pracy w tamtejszym Zakładzie Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk, nie zwlekała z decyzją. Simona Kossak: nowe życie w puszczy Simona zamieszkała w rezerwacie Białowieskiego Parku Narodowego w leśniczówce o wdzięcznej nazwie Dziedzinka. Nie było tam prądu i wody, ale był las i zwierzęta. Raj na ziemi. I przede wszystkim: absolutne pustkowie, żadnych ludzi. Poza jednym wyjątkiem. Okazało się, że Simona będzie miała lokatora. Leśniczówka była podzielona na dwa mieszkania. Drugie zajmował fotograf przyrody i pisarz z Warszawy, Lech Wilczek. Na początku bardzo się nie lubili, jedno czekało, aż drugiemu zbrzydnie życie w dziczy i ucieknie za cywilizacją. Ale tak się nie stało. Po pewnym czasie zbliżyła ich miłość do zwierząt. Oboje uwielbiali je wszystkie, ale zwłaszcza te dzikie. Leczyli je, czasami oswajali. W każdym razie kiedy tylko wyczuli, że jakiś dzik lub ryś potrzebuje ich pomocy, robili co w ich mocy. W tej wspólnej pasji odnaleźli się jako przyjaciele, a z czasem jako partnerzy życiowi. To Lech robił Simonie wszystkie te niesamowite zdjęcia, na których uwieczniał ją ze zwierzętami. Ich związek trwał 36 lat, a Leszek określał go jako „układ metafizyczny”. Simona Kossak: życie w leśniczówce Simona pokochała swoje nowe życie w leśniczówce. Nie było w niej wygód, ale kiedy już się urządziła i wszystko było po jej myśli, poczuła, że w końcu jest w domu. Z dala od apodyktycznej matki (chociaż ta z czasem zakochała się w Dziedzince i często przyjeżdżała do Simony w odwiedziny), od awanturującego się ojca, złośliwej siostry i wiecznej walki o majątek wreszcie poczuła się wolna. Mieszkanie w leśniczówce nie tylko sprzyjało jej życiu osobistemu, ale także zawodowemu. Szybko pięła się po stopniach naukowych, zdobywając kolejne. W 2000 r. otrzymała tytuł naukowy profesora nauk leśnych, a rok później zaczęła prowadzić audycję „Dlaczego w trawie piszczy”, pełną humoru i ciekawych anegdot. „To był raj, Simona żyła w raju! (...) To niezwykłe miejsce ją samą stwarzało i zmieniało. Wiele razy zresztą mówiła o tym, że nie mogłaby żyć gdzie indziej i jak bardzo dużo dała jej Puszcza Białowieska”, mówiła Beata Hyży-Czołpińska, autorka filmu „Miejsce w raju”, która z pełnym przekonaniem mówiła, że nie byłoby Simony Kossak, jaką wszyscy znamy, gdyby nie ta magiczna leśniczówka. Zwierzęta Simony Kossak Kto zamieszkiwał ją razem z Simoną? Między innymi locha o imieniu Żabka. Zwierzę chowane było w leśniczówce od warchlaka i wyrosło na potężnego dzika w rozmiarze XXL, ale zachowywało się jak udomowiony pies; chodziło z Simoną na spacery, warowało przy nodze, a nawet spało w łóżku razem z właścicielką. Drugim bohaterem był kruk Korasek, który należał do czarnych charakterów leśniczówki. Bało się go większość mieszkańców Białowieży, bo potrafił porządnie uprzykrzyć życie. Atakował ludzi, rozpruwał siodełka, kradł robotnikom jedzenie, a nawet wypłatę z kieszeni. Poza krukiem, Simonę można było też spotkać w towarzystwie dwóch łosich bliźniaków: Pepsi i Coli, którym matkowała oraz zaprzyjaźnionej rysiczki Agatki. Przeczytaj również: Ich karierę zniszczył skandal. Tak dziś wygląda życie Hanny i Antoniego Gucwińskich Simona Waleczna Kochała zwierzęta. Uwielbiała się od nich uczyć. Pragnęła je też za wszelką cenę uchronić. Walczyła z niehumanitarnymi metodami badań naukowych, które przeprowadzano na niewinnych stworzeniach. Walczyła o wycinane w puszczy drzewa. Była niezwykle waleczna i podejmowała wiele działań na rzecz ochrony przyrody, zwłaszcza Puszczy Białowieskiej. Miłośniczka zwierząt walczyła również o swoje zdrowie. Po długiej i ciężkiej chorobie zmarła 15 marca 2007 r. w białostockim szpitalu klinicznym. Pochowano ją na cmentarzu parafialnym w Porytem k. Stawisk – miejscowości, w której wzięli ślub jej dziadek, Wojciech Kossak i babka, Maria z Kisielnickich. W Puszczy Białowieskiej jej imieniem został nazwany dąb. Źródła: wysokieobcasy.pl, Simona Kossak - superbohaterka z Puszczy Białowieskiej, Simona Kossak - kobieta, która w puszczy znalazła siebie
Dziś obchodzimy święto wyjątkowych przyjaciół... Międzynarodowy Dzień Psa!
Rasowe i kundelki, puszyste i bez sierści, warczące, skaczące, rozrabiające, duże i małe, energiczne i leniwe, i po prostu najukochańsze na świecie... Dziś obchodzimy dzień najwierniejszego przyjaciela człowieka – Międzynarodowy Dzień Psa! Międzynarodowy Dzień Psa - święto 26 sierpnia Co roku, 26 sierpnia, na całym świecie obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Psa. Jest to dzień, w którym zachęca się ludzi do adopcji psów, zamiast kupowania ich w sklepach zoologicznych. Dzień ten jest również uznawany za święto wszystkich psów, bez względu na rasę. Na całym świecie są setki psów, które muszą być ratowane przez władze lokalne, ponieważ ludzie nie opiekują się nimi należycie. Wiele z nich jest maltretowanych, a niektóre są nawet brutalnie zabijane. Oprócz zachęcania ludzi do adopcji, Międzynarodowy Dzień Psa ten podnosi również świadomość na temat problemów, z jakimi borykają się te zwierzaki. Polecamy: Mają miliony fanów i... futro! Oto najpopularniejsze zwierzaki Instagrama Historia Międzynarodowego Dnia Psa Międzynarodowy Dzień Psa ustanowiony został w 2004 roku przez adwokatkę praw zwierząt Colleen Paige. Jest ona również działaczką na rzecz ochrony przyrody, trenerem psów i autorem książek. Data 26 sierpnia została wybrana na Międzynarodowy Dzień Psa, ponieważ był to pierwszy raz, kiedy rodzina Paige adoptowała 10-letniego pieska Sheltie. Wakacyjna data jest nieprzypadkowa. Niestety, wakacje to okres, w którym porzucana jest ogromna liczba zwierząt... Dlatego nie tylko dziś warto pamiętać o bezpańskich pieskach. Te osoby, które nie mogą pozwolić sobie na zwierzę w domu, mogą rozważyć opcję odwiedzania schronisk – wystarczy kilka godzin w towarzystwie tych uroczych zwierzaków, aby nasze samopoczucie znacznie się polepszyło (i psów również). Zobacz: Już niedługo mogą zniknąć na zawsze. Te gatunki zwierząt są najbardziej zagrożone Dlaczego tak bardzo kochamy psy? Mają pozytywny wpływ na nasze zdrowie, doskonale wyczuwają nastrój swojego człowieka. Z czworonożnym przyjacielem u boku nie grozi nam samotność, a tym bardziej nuda. I nie da się zaprzeczyć, że psy są najwierniejszymi przyjaciółmi człowieka. Życzymy wszystkiego najlepszego Waszym pupilom!
Antoni Gucwiński źle opiekował się koniem? Dolnośląska Ekostraż zabrała mu chore zwierzę
Były dyrektor wrocławskiego zoo odpiera zarzuty
Przez pół wieku Antoni Gucwiński wraz z żoną Hanną nadzorowali opiekę nad zwierzętami we wrocławskim zoo. W 2006 roku para odeszła ze swoich stanowisk, ale do dziś prowadzący Z kamerą wśród zwierząt opiekują się wieloma zwierzętami na własną rękę. Niestety o małżonkach jest znów głośno za sprawą nieprawidłowości, które opisała dolnośląska Ekostraż. To – jak czytamy na Instagramie - dolnośląska organizacja pożytku publicznego zajmująca się humanitarną ochroną zwierząt domowych, dzikich i gospodarskich. Co się stało? View Ediplayer on the source website Państwo Gucwińscy nie opiekowali się koniem? Na stronie Ekostraży 4 dni temu pojawił się niepokojący post, w którym poznajemy szczegóły interwencji dotyczącej wyczerpanego konia. W pierwszych zdaniach oświadczenia wspomniano, że zwierzę należało do Antoniego Gucwińskiego. „Interweniujemy na posesji pod Miliczem, na której znajdują się konie należące do byłego dyrektora wrocławskiego ZOO. Oto jeden z nich - podobno leży tak od 2 dni, bo nie jest w stanie utrzymać się na własnych nogach dłużej niż 20 minut. Stawy są obrzmiałe, obolałe, koń ma już nawet odleżyny. Każdy, kto ma choćby minimalną wiedzę o koniach, wie czym kończy się leżenie konia. Pan Antoni Gucwiński także, tylko jak zawsze nic nie wie, nikt go nie poinformował, niczego nie zauważył”, czytamy w poście na Instagramie. Z jego dalszej części dowiadujemy się, że chory koń został przewieziony do weterynarza w trybie pilnym. Medyk stwierdził, że zwierzęciu zagrażało bezpośrednie zagrożenie życia. Skrajnie cierpiący według weterynarza koń utrzymywał się z trudem na własnych nogach. Ból uniemożliwiał jednak przeprowadzenie podstawowych badań. Opisana wyżej sytuacja wymagała potwierdzenia, kto na 100% jest właścicielem konia. Zeznania były różne, ale w końcu udało się to ustalić. „Sam Antoni Gucwiński twierdzi, że to nie są już jego konie. Przeczą temu właściciele terenu, którzy odkupili go od niego i przyjechali na miejsce. Oświadczyli, że Gucwiński sprzedał im teren, a koni nie chciał z miłości i przywiązania do nich. Smutne to przywiązanie i tak bardzo bolesne”, napisano najpierw. „Jak ustaliliśmy ponad wszelką wątpliwość i co w końcu przyznał także sam Antoni Gucwiński - koń należy do niego, kuleje od dawna i nigdy nie był diagnozowany ani leczony”, dodano. CZYTAJ TEŻ: Ich karierę zniszczył skandal. Tak dziś wygląda życie Hanny i Antoniego Gucwińskich. Przez lata program „Z kamerą wśród zwierząt” cieszył się wielką popularnością... Antoni Gucwiński odpiera zarzuty w sprawie złego traktowania konia Głos zabrał też sam Antoni Gucwiński, który uważa, że prawidłowo opiekował się zwierzęciem. „To był jeden z koni rasy haflinger, które pielęgnowaliśmy od 20 lat. Ja jestem lekarzem weterynarii z wykształcenia, a całym stadem opiekuje się doktor Tomasz Grabiński i weterynarze pracujący w jego klinice. Przyjeżdżali do mnie, robili okresowe badania, korekcję kopyt. Wszystko to, co przy zwierzętach się robi. Wiadomo było, że choroba stawów postępuje, która u koni zwykle źle wróży”, przyznał w rozmowie z Plejadą dodając, że oceniający go ludzie nie mają pojęcia o opiece nad końmi. Były dyrektor wrocławskiego zoo nie odbiera im dobrej woli, ale przykro mu, że opinia publiczna jest wprowadzana w błąd. W rozmowie z tą samą redakcją 88-latek podkreślił, że całą interwencję uważa za nagłośnioną specjalnie. „Ten koń mógł tam zostać do rana. Nie było deszczu, nie było śnieżycy, nie było żadnego niebezpieczeństwa. Na drugi dzień byśmy sobie sprawę spokojnie rozwiązali. Tymczasem zrobił się krzyk na całą Polskę, że koń jest zabiedzony. Tu nie chodzi o zdrowie konia. Tu chodzi o indywidualną złośliwość, ja to tak odbieram. Trudno, co zrobić”, podsumował prowadzący Z kamerą wśród zwierząt pan Antoni Gucwiński. Miłośnik zwierząt dodał też, że był jako właściciel zwierzęcia gotowy pokryć koszty jego leczenia. Tego stwierdzenia nie potwierdziła rzeczniczka Ekostraży. „Nic nam nie wiadomo, aby Antoni Gucwiński zaoferował pokrycie kosztów leczenia. Szpital nie informował nas, że właściciel chce pokryć koszty i nie zgłaszał innego płatnika. Klientem szpitala jest Ekostraż, więc to organizacja pokrywa koszty”, wyznała Plejadzie pani Katarzyna Szakowska. Koń został uśpiony. Komentarz Hanny Gucwińskiej Po wielu dobach walki o życie konia podjęto decyzję, że musi być ono uśpione. „Koń został uśpiony. Zadecydował o tym stan zdrowia zwierzęcia, a także właściciel i przedstawiciel Ekostraży”, powiedział lek. wet. Paweł Golonka ze szpitala dla koni. Z wersją, że uśpienie zwierzęcia było dobrym rozwiązaniem nie zgadza się Hanna Gucwińska, która broniła męża w rozmowie z Plejadą. „Ta cała sytuacja się strasznie na nas odbija. A granie naszą starością, że my nie dajemy rady z opieką nad zwierzętami z powodu wieku, jest po prostu nieprzyzwoite. Nie chcieliśmy konia zabierać z łąki, bo nie było powodu. Dwa dni temu przychodził normalnie do ogrodzenia, karmiliśmy go z ręki. Usypianie go to po prostu bestialstwo”, powiedziała żona Antoniego Gucwińskiego.
Agnieszka Woźniak-Starak dołączyła do akcji #EUforAnimals! Wystosowała ważny apel
„Zwierzęta nie mogą same walczyć o swoje prawa, to my jesteśmy ich głosem”, podkreśla
Walczy o prawa tych, którzy sami nie mają głosu. Agnieszka Woźniak-Starak opublikowała w sieci apel, dotyczący utworzenia w Komisji Europejskiej stanowiska Komisarza ds. Dobrostanu Zwierząt. Opatrzyła go wymowną fotografią, na której pozuje ze swoim pupilem. Czym jest akcja #EUforAnimals? Agnieszka Woźniak-Starak przyłączyła się do akcji #EUforAnimals Dziennikarka „Dzień Dobry TVN” podkreśla, że cała akcja jest niezwykle istotna i ma związek z respektowaniem praw tych, którzy sami nie mogą o nie walczyć. „Zwierzęta nie mogą same walczyć o swoje prawa, to my jesteśmy ich głosem. I to my możemy sprawić aby ten głos był lepiej słyszalny. Chcemy, żeby w Komisji Europejskiej był w końcu ktoś naprawdę odpowiedzialny za interesy i prawa zwierząt - unijny Komisarz ds. Dobrostanu Zwierząt. Możecie nam pomóc podpisując petycję na euforanimals.eu. Pikuś będzie Wam bardzo wdzięczny ❤️”, zaznacza. Petycję, o której pisze Agnieszka Woźniak-Starak, możesz znaleźć i podpisać POD TYM ADRESEM. Czytaj także: Dzień Ziemi 2021 – zobacz, co możesz zrobić dla planety podczas pandemii koronawirusa! Czytaj także: Agnieszka Woźniak-Starak wróciła nad Mazury. Pokazała wzruszające zdjęcie Czym jest akcja #EUforAnimals? Organizatorzy podkreślają, że celem utworzenia takiego stanowiska jest zwrócenie uwagi na cierpienie zwierząt, łamanie ich podstawowych praw i wszelkie nadużycia. „My, niżej podpisani i podpisane, uważamy, że dobrostan zwierząt w Unii Europejskiej powinien ulegać nieustannej poprawie dzięki ambitnym pracom legislacyjnym i przydziałowi odpowiednich zasobów. W celu ułatwienia tego postępu domagamy się, aby dobrostanowi zwierząt nadano większe znaczenie przez wyraźne określenie ​​odpowiedzialności za te kwestie w nazwie odpowiedniej dyrekcji generalnej i stanowiska właściwego komisarza UE. W obecnym kontekście byłby to komisarz odpowiedzialny za „zdrowia, bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt”, wyjaśniają. Wyliczają również 5 powodów, dla których takie działanie jest obecnie niezbędne. 1. Ponieważ Europejki troszczą się o zwierzęta – w tym miejscu powołują się m.in. na Traktat Europejski, w którym mowa o odczuwaniu przez zwierzęta przyjemności, bólu, radości z życia, jak również cierpienia. 2. Ponieważ poprawa dobrostanu zwierząt jest koniecznością – odwołaniem są m.in. przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt, które na szczeblu unijnym zaczęły być tworzone już od 1974 roku, zaś w latach 90. zaczęto wprowadzać przepisy, by m.in. wyeliminować okrutne praktyki hodowlane. 3. Ponieważ robi się to już na poziomie krajowym – jako przykład podano Belgię, w której „od 2014 r. w trzech samorządach regionalnych nazwa ministerialnego stanowiska uwzględnia dobrostan zwierząt jako jedną z podstawowych kompetencji, co ułatwia przyjmowanie bardziej postępowych przepisów oraz ich egzekwowani”. 4. Ponieważ interesy poszczególnych branż nie powinny spowalniać postępu – chodzi tu przede wszystkim o wpływ interesów ekonomicznych na łamanie i nadużywanie istniejącego prawa i opóźnianie wprowadzania istotnych, koniecznych zmian. „Transport żywych zwierząt jest tego doskonałym przykładem. Komisarz odpowiedzialny za dobrostan zwierząt powinien mieć większy wpływ i uprawnienia w tej kwestii w instytucjach Unii Europejskiej”, podkreślają organizatorzy akcji. 5. Ponieważ pomogłoby to bezpośrednio zwierzętom – chodzi o szeroko pojęte działania w zakresie dobrostanu zwierząt i walczenie o to, by kwestia ta znalazła się wyżej na liście priorytetów Unii Europejskiej.„Przyczyniłoby się także do podejmowania odpowiednich działań w tej sprawie za każdym razem, gdy przepisy unijne będą miały wpływ na zwierzęta”, zaznaczono. My również zachęcamy do podpisania petycji i tym samym wzięcia udziału w tej ważnej i potrzebnej akcji! Czytaj także: Już niedługo mogą zniknąć na zawsze. Te gatunki zwierząt są najbardziej zagrożone
Dziś Dzień Pingwina! Oto kilka ciekawostek na ich temat!
Te zwierzęta potrafią być bardzo urocze!
Już dziś Dzień Pingwina! Kto z nas nie uwielbia tych uroczych ptaków? Pingwiny od zawsze fascynowały zarówno ornitologów. Teraz stały się także obiektem zainteresowań w popkulturze. Powstało wiele produkcji filmowych z ich udziałem (Pingwiny z Madagaskaru, Happy Feet). Pingwiny opanowały także modę - nic dziwnego, ciężko jest im się oprzeć! Co o nich wiemy? Oto kilka ciekawostek na temat pingwinów! Czytaj też: Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Pandy! Pingwiny żywią się jednie kwaśnym lub słodkim jedzeniem. Pingwiny to ptaki nielotne. Najstarszy na świecie pingwin żyjący w japońskim ogrodzie zoologicznym zmarł mając 39 lat i 9 miesięcy. U niektórych gatunków pingwinów samiec wysiaduje jajka, a samica idzie polować. W norweskim zoo mieszkają ze sobą dwa homoseksualne pingwiny – Pondus i Herman Pile. Pingwiny 3/4 swojego życia spędzają w wodzie. Antonio Pigafetty jako pierwszy opisał pingwiny. Zauważył je w 1520 roku w pobliżu Punta Tombo w Argentynie. Nazwał je „dziwne gęsi”. Pingwiny to jedyne ptaki, które mają naturalnie spionizowaną postawę ciała. Pingwiny mają 3 palce u stóp. Jeżeli tak jak my uwielbiacie pingwiny, koniecznie zajrzyjcie do naszej galerii!
Petgram - więcej niż portal społecznościwy dla zwierząt!
O wyjątkowym projekcie opowiedziała Monika Goździalska!
Wydawałoby się, że człowiek pomyślał już o wszystkim, okazuje się, że jednak nie. Petgram to pierwszy na świecie lokalizator GPS dla zwierząt połączony z portalem społecznościowym. Aplikacja Petgram daje możliwość stworzenia konta dla zwierzaka, a dzięki temu można brać udział w konkursach, zdobywać wiele ciekawych nagród. Pomysł powstał z potrzeby chwili i w sieci robi prawdziwą furorę! O całej idei opowiedziała Monika Goździalska, założycielka Petgram. Jesteś obecna w mediach i showbiznesie od lat. Skąd więc pomysł na taki biznes - portal dla zwierząt? Pomysł zrodził się w momencie kiedy uciekł nasz pies Gustaw. Byłam wtedy w pracy, z prędkością światła dojechałam z Piaseczna do Wawra, szukanie go, jak dla każdego właściciela było traumą. Minuty się wydłużały a godziny stawały się nieskończonością, wtedy razem z partnerem stwierdziliśmy, że musimy wymyśleć coś co zabezpieczy małego uciekiniera i sprawi, że będziemy czuli się bezpiecznie. Takich sytuacji z uciekinierami mieliśmy jeszcze kilka. Petgram na początku powstał w naszej głowie, później zaczął się realizować z naszych prywatnych środków, potem wyszliśmy z tym do ludzi. Uwierzyli w Nas fantastyczni ludzie - fundusz składający się z siedmiu kobiet, a ja zawsze wspieram kobiety, Aniołowie biznesu i PFR. Dziś jestem dumna, że Petgram jako jedyny na świecie połączył aplikację społecznościową z GPS i tworzymy społeczność, bezpieczeństwo i zabawę. Co znajdziemy w Petgramie? Jak działa, czym się wyróżnia? Przede wszystkim wyróżnia się tym, że stworzyliśmy Portal na którym możemy pokazywać zdjęcia naszych zwierzaków, uczestniczyć w wyzwaniach, zdobywać petcoiny, ruch który jest niezbędny i dla psa i dla właściciela. Dzięki Petgramowi jesteśmy w stanie ograniczyć ogłoszenia zaginięć psów na Facebooku i na Instagramie, bo dzięki naszej aplikacji właściciele w obszarze 5 km dostają alert i mogą wspomóc odszukanie psa, który jest widoczny na mapie. Osobiście to nasza duma. Nad aplikacją pracowało mnóstwo osób, jestem przekonana, że dzięki aplikacji wiele zwierzaków będzie bezpiecznych. Kobieta może być lepszym przedsiębiorcą od mężczyzny? Uważam że kobieta to instytucja, to silna, zorganizowana instytucja. Kobieta potrafi bardzo wiele nawet gdy ma 40° gorączki nie schodzi ze stanowiska. Kobiety są niesamowicie kreatywne, obowiązkowe i pracowite. Jak kobieta czegoś pragnie to to zrealizuje. Wspierasz kobiety, motywujesz do działania. Co Twoim zdaniem najczęściej bywa ograniczeniem dla kobiet w osiągnięciu sukcesu? Jak wiemy polki mają bardzo mało wiary w siebie, mnóstwo kompleksów, które wywołane są pięknymi zdjęciami w Internecie czy kolorowymi obrazkami, które przedstawiają nie prawdziwe życie. Oglądając je popadają w kompleksy, które są bez sensu bo każda z nas jest piękna i każda z nas ma szansę na spełnienie swoich marzeń. Myślę że wielokrotnie brakuje wsparcia ze strony partnera jak i bliskich, pamiętajmy że ograniczenia zaczynają się w naszej głowie. Jeśli nie mamy wsparcia nie mamy też siły, dlatego zawsze będę walczyła o to, żeby kobiety spełniały swoje marzenia. Mamy jedno życie i musimy w tym wszystkim pozostać szczęśliwe, również same dla siebie. Każda chwila dla siebie jest ważna. Jesteś bardzo aktywna zawodowo, prowadzisz program, masz rodzinę, trenujesz... Jak udaje Ci się to wszystko pogodzić? Masz jakąś receptę na wydłużenie doby? Myślę że jest to dobra organizacja. Kiedyś miałam wrażenie, że czas przelatuje mi przez palce... Cofnę się do wcześniejszego pytania... Bo nie miałam wsparcia, nie miałam tak szeroko otwartych oczu jak dziś, do wszystkiego potrzeba ludzi obok siebie, którzy również Ci pomogą w tym życiu. Trening jest nieodzowną częścią mojego życia, bo daje mi siłę i sprawia, że czuję się kobietą. Kiedyś byłam słabą kobietą, bez wsparcia. Kiedy pewne rzeczy się zmieniły, kiedy uwierzyłam w siebie, kiedy ludzie powiedzieli, że warto w siebie wierzyć - wszystko stało się bardziej możliwe. Oczywiście mam dużo mniej czasu na pewne rzeczy, jednak w moim domu wszyscy są zdrowi i szczęśliwi i każdy się wspiera pomimo, że nie zawsze bywa idealnie i kolorowo. Ale jest w nim miłość i szczęście. Z czego czerpiesz radość? Z życia codziennego, z oddechu, ze słońca które świeci, z deszczu który pada, z marudzenia które czasami jest we mnie, z tego że w życiu wiele przeszłam, wiele razy zrezygnowałam z siebie lub o sobie zapomniałam, z chorób które mi towarzyszyły przez większość czasu mojego życia. Życie jest tylko jedno, dlatego moim mottem przewodnim jest "kocham cię życie", jutra może nie być, nic dwa razy się nie zdarza, nie ma dwóch tych samych nocy. Jestem człowiekiem szalonym, ale poukładanym, człowiekiem który czerpie z życia tyle ile może i każdemu to polecam. Wiele ludzi mówi, ale wiesz gdybym była na Twoim miejscu i np. miała taką pracę lub jeździła takim samochodem... ja kiedyś wszystko zaczęłam od nowa. Jakie są Twoje dalsze plany? Czym Nas zaskoczysz? Moje plany są ogromne, ale zrobię to co przyniesie mi los. Zostawiam swoją przyszłość losowi pomimo że ciężko pracuj. Moje plany malują się kolorowo, ale zobaczymy jaka będzie ich docelowa realizacja. Myślę, że wiele osób zaskoczy moja siła, która w tej chwili jest naprawdę duża. Nigdy nie spodziewałam się, że dojdę do momentu w którym jestem teraz, dzięki wsparciu rodziny, bliskich z miłością, oddaniem i przede wszystkim ze szczerością, której mi nie brakuje i za którą często płacę ogromną cenę.
Już niedługo mogą zniknąć na zawsze. Te gatunki zwierząt są najbardziej zagrożone
Zmiany klimatu, wycinanie lasów, zanieczyszczenia mórz i oceanów, topnienie lodowców – to wszystko, co dzieje się z naszą planetą, jest groźne nie tylko dla ludzi, ale i dla zwierząt. W ciągu ostatnich dziesięcioleci niektóre gatunki całkowicie wymarły, a inne są poważnie zagrożone. Niestety, także działalność człowieka ma na to ogromny wpływ, jednak na przykład polowania wciąż są dozwolone w niektórych zakątkach świata, a niszczenie siedlisk nie podlega karom. Trudno uwierzyć, że tak powszechne gatunki, jak słonie czy koale, już niedługo mogą zniknąć na zawsze. W naszym wideo zebraliśmy te najbardziej zagrożone. ZOBACZ TEŻ: Uświadamiają, mają wpływ na poglądy, szokują. Filmy o ekologii, które warto obejrzeć
Oto kilka ciekawostek, których nie wiesz o tych uroczych misiach!
Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pandy 2021, inaczej zwanej niedźwiedziem bambusowym. Przez długi czas uważano, że panda należy do rodziny szopowatych, jednak ostatecznie udowodniono, że wywodzi się z grupy niedźwiedziowatych. Chyba każdemu z nas sprawia radość oglądanie zabawnych wideo ze słodkimi pandami, które mają tendencję do spontanicznego przewracania się! Cała prawda o misiu panda Na świecie występują dwa rodzaje pand, Panda Mała oraz Panda Wielka. Obie odmiany mają charakterystyczne, biało-czarne umaszczenie, które służy im za kamuflaż. Niestety misie są zagrożone wyginięciem. Możliwe, że jest to spowodowane że pandy są samotnikami, łączą się w pary jedynie w okresie rozrodczym. Koniecznie zobaczcie galerię, gdzie dowiecie się o pandach jeszcze więcej informacji, a wszystko to z okazji Międzynarodowego Dnia Pandy 2021!
Czy misie koala czeka zagłada? Zwierzęta wyginą do 2050 roku?
WWF Australia alarmuje: koale mogą wyginąć do 2050 roku! Ta przerażająca prognoza spowodowana jest pożarami, które nawiedzają kontynent. Szacuje się, że w wyniku pożarów australijskiego buszu nawet 60 tys. koali zdechło, zostało rannych lub zmuszonych do ucieczki. „To druzgocąca liczba jak na gatunek, którzy już zmierza ku wymarciu”, podsumowuje Demot O’Gorman z WWF Australia. Koalom grozi zagłada - jak uratować zwierzęta? Koale już od 1927 roku objęte są ścisłą ochroną. Teraz jednak ich populacja jest szczególnie zagrożona, właśnie z powodu pożarów, które kolejny rok pustoszą Australię. Zwierzęta te uznawane są za gatunek narażony na wyginięcie, w związku ze spadkiem liczebności o 28 proc. w ciągu ostatnich 18–24 lat. Jeszcze w 2016 roku populacja koali w Australii wynosiła około 329 tys. Z powodu pożarów w tym i w 2019 roku ich liczba drastycznie się zmniejszyła. Już w zeszłym roku Australijska Fundacja Koali podała, że w Australii pozostało „nie więcej niż 80 tys. osobników”. Według niektórych prognoz populacja koali może wyginąć do roku 2050. „Koale są kultowym australijskim zwierzęciem rozpoznawalnym na całym świecie i narodowym skarbem. Zrobimy wszystko, aby chronić przyszłe pokolenia”, deklaruje jednak minister środowiska Australii Matt Kean. Mamy nadzieję, że australijskiemu rządowi uda się walka o życie zwierząt. View oEmbed on the source website
Przerażające wyniki raportu WWF: populacja dzikich zwierząt zmniejszyła się o 68 procent!
Jakie są przyczyny tak dramatycznych zmian?
Światowy Fundusz na Rzecz Przyrody (WWF) podał przerażającą informację - populacja dzikich zwierząt zmniejszyła się o 68 procent w ciągu ostatnich 50 lat. Dane te wynikają ze specjalnego raportu WWF „Living Planet Report 2020”. Raport WWF „Living Planet Report 2020” Z raportu WWF „Living Planet Report” wyraźnie wynika, że zaobserwowany spadek populacji ssaków, ptaków, ryb, płazów i gadów w latach 1970-2016 wyniósł średnio 68 procent. Co więcej, porównując wyniki nowego raportu z tymi z 2018 roku, sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu. W raporcie uwzględniono też przyczyny masowego wymierania gatunków. Do głównych należy niszczenie lasów i postępujący rozwój rolnictwa. Przyczyny drastycznego spadku populacji dzikich zwierząt Najważniejszym czynnikiem mającym wpływ na spadek populacji zwierząt jest wylesianie podjęte w celu zwiększenia powierzchni gruntów rolnych. W raporcie czytamy również, że trzy czwarte zasobów wód słodkich i jedna trzecia powierzchni lądów jest przeznaczona jest obecnie na produkcję żywności. Globalnie populacja gatunków zwierząt słodkowodnych spadła aż o 84%. Przełowienie i zanieczyszczenie wód, a także wpływ zmian klimatycznych są wymieniane jako główne czynniki takiego stanu rzeczy. Dyrektor generalny WWF International Marco Lambertini w ostrych słowach podsumował wyniki raportu: „Raport „Living Planet 2020” podkreśla, że coraz większe niszczenie przyrody przez ludzkość ma katastrofalny wpływ nie tylko na populację dzikich zwierząt, ale także na zdrowie ludzi i wszystkie aspekty naszego życia. View Burdaffi on the source website „Ten raport przypomina nam, że niszczymy planetę na własne życzenie, a jest to nasz dom. Gdy ludzkość rozszerza się na niegdyś dzikie miejsca, niszczymy populacje gatunków. Pogłębiamy również zmiany klimatyczne i zwiększamy ryzyko chorób odzwierzęcych, takich jak COVID-19. Nie możemy chronić ludzkości przed skutkami zniszczenia środowiska. Nadszedł czas, aby przywrócić nasze zerwane relacje z naturą, z korzyścią zarówno dla gatunków, jak i ludzi ”- dodaje Carter Roberts, prezes i dyrektor generalny WWF-US. Czy każdy z nas może zrobić coś, co wpłynie na zatrzymanie postępującego zmniejszenia populacji dzikich zwierząt? Tak! Redukcja własnego śladu węglowego czy choćby bardziej świadomy wybór produktów żywieniowych, pochodzących ze zrównoważonych upraw to bardzo istotne kroki, które możemy podjąć.
Koale gatunkiem „funkcjonalnie wymarłym”. Populacja tych zwierząt drastycznie maleje
Trudno wyobrazić sobie świat bez uroczych koali, prawda? Niestety, już wkrótce może ich zabraknąć. „Gatunek można uznać za funkcjonalnie wymarły”, przekazuje Australian Koala Foundation. Według ekspertów, zaledwie 80 tysięcy tych zwierząt pozostaje na wolności. To zdecydowanie za mało, aby utrzymać gatunek przy życiu. Koale gatunkiem funkcjonalnie wymarłym. Co to znaczy? Koale wymierają nie tylko z powodu niszczenia lasów eukaliptusowych, w których żyją, ale też ze względu na zmiany klimatyczne. Badania wykazały, że z powodu intensywnych upałów w Australii co roku ginie kilka tysięcy przedstawicieli gatunku, głównie dlatego, że nie potrafią znaleźć wody i pożywienia. Czy jest już za późno na ocalenie tych pociesznych zwierzaków? Działacze Fundacji od 2016 roku apeluje o przyjęcie specjalnej ustawy o ochronie koali. „Wiemy, że mieszkańcy Australii są zaniepokojeni tym, co dzieje się z koalami. Nadszedł czas, aby rząd zajął się tym gatunkiem i jego ochroną”, tłumaczą przedstawiciele AKF. Jeśli nie podejmie się odpowiednich środków, już wkrótce koale zmienią status „funkcjonalnie wymarłe” na „wymarłe”.
Mocna wypowiedź premiera Morawieckiego o zakazie hodowli zwierząt futerkowych!
Kwestia hodowli zwierząt futerkowych i wykorzystania naturalnych futer w produkcji odzieży to temat, który od lat dzieli branżę mody. Na szczęście coraz więcej projektantów odchodzi od wykorzystywania w swoich kolekcjach naturalnych futer. Działania organizacji takich jak PETA przynoszą więc skutki. A jak wygląda sprawa w Polsce? Jak się okazuje prezes PiS Jarosław Kaczyński przygotował tzw. „piątkę dla zwierząt”, inicjatywę, która miałaby uporać się z problemem hodowli zwierząt futerkowych w kraju. Premier Mateusz Morawiecki wypowiedział się na temat tego projektu w mocnych słowach! Szef Rady Ministrów otwarcie poparł tę ideę! Premier Morawiecki o projekcie „Piątka dla zwierząt” - zakaz hodowli zwierząt futerkowych „Uważam, że wiele naszych akcji, wiele spraw cierpi na tym, że ma taką pieczęć „lewicowe” lub „prawicowe”. Humanitarne traktowanie zwierząt, ulżenie w cierpieniu tam, gdzie to cierpienie nie jest koniecznie nie jest ani lewicowe, ani prawicowe. Należy do naszego kanonu człowieczeństwa. Ja się z tej akcji bardzo cieszę. Cieszę się z tego, że prezes Jarosław Kaczyński tak mocno podkreśla, że sposób traktowania zwierząt jest czymś, co świadczy o nas. O ludziach”, powiedział premier Morawiecki podczas sesji Q&A na Facebooku. „Piątka dla zwierząt” - główne założenia Jakie postulaty wchodzą w skład inicjatywy „Piątka dla zwierząt”? Zakaz hodowli zwierząt futerkowych to tylko początek! Pamiętajmy, że szycie odzieży z naturalnych futer to nie jedyny problem, z którym powinniśmy uporać się w XXI wieku. Zwierzęta są też wykorzystywane do pracy w cyrkach i traktowane w okrutny sposób. Także zwierzęta domowe, z racji braku odpowiednich przepisów, które wyraźnie regulowałyby ich prawa, są często traktowane przez właścicieli w bestialski sposób. Oto wszystkie postulaty: Wprowadzenie zakazu hodowli zwierząt futerkowych w celu pozyskania z nich futer, z wyjątkiem królika. Wprowadzenie całkowitego zakazu wykorzystywania zwierząt w celach rozrywkowych i widowiskowych, w czym mieści się wykorzystywanie zwierząt w działalności cyrków. Ograniczenie uboju rytualnego w Polsce. Zwiększenie kompetencji organizacji pozarządowych w zakresie ochrony zwierząt i umożliwienie asysty policji przy odbieraniu źle traktowanych zwierząt. Zakaz trzymania zwierząt na uwięzi w sposób stały, a tymczasowe trzymanie na uwięzi będzie dopuszczone w przypadku uwięzi o minimalnej długości 6 metrów, zapewniające zwierzęciu korzystanie z powierzchni co najmniej 20 metrów kw. Zakaz stosowania kolczatek przy tymczasowym trzymaniu zwierząt na uwięzi. Częstsze kontrole dla schronisk, nadanie inspekcji weterynaryjnej prawa do nakładania mandatów i zakończenie w ten sposób trzymania zwierząt w schroniskach w złych warunkach. Wprowadzenie jednolitej definicji kojca, wraz z minimalnymi wymiarami i standardem technicznym. Utworzenie Rady ds. zwierząt przy ministrze właściwym ds. rolnictwa, która będzie monitorować stan ochrony zwierząt w Polsce.
Bocian Klepetan żyje! Na skrzydłach miłości powrócił do swojej ukochanej Maleny!
Historia bocianiej pary od 19 lat zachwyca cały świat!
Wszyscy byli przekonani, że to koniec miłosnej historii chorwackich ptaków - Klepetana i Maleny. Nawet opiekun bocianicy był pewien, że jej ukochany przybył rok temu do Brodkiego Varosza po raz ostatni, żeby się pożegnać. Tymczasem okazało się, że Klepetan powrócił na skrzydłach miłości do swojego domu! Historia z happy endem Stjepan Vokić był pewien, że Klepetan odszedł na zawsze. Do swojej niepełnosprawnej ukochanej przylatywał od 19 lat (ich historię opisywaliśmy tutaj). Gdyby nie rany po postrzale, Malena odlatywałaby razem z nim. Każdego roku Klepetan pokonywał dystans 14 tysięcy kilometrów między Chorwacją, a południem Afryki. Nic nie było w stanie go powstrzymać. Punktualnie o tej samej porze, meldował się na posesji Stjepana, który już czekał na niego ze świeżą porcją ryb. Przypuszczano, że bocian 18 marca 2019 roku po raz ostatni przybył do domu, by pożegnać się z ukochaną. Stjepan Vokić od początku podejrzewał, że z Klepetanem dzieje się coś złego. Wyglądał na wyjątkowo zmarnowanego. W dodatku trzy jajka, z których miały wykluć się pisklęta nie przetrwały mrozów. Bocian odleciał po miesiącu. Wcześniej nigdy się tak nie zachowywał. Stjepan Vokić przeczuwał najgorsze. Przecież dotychczas Klepetan zawsze spędzał z Maleną całe lato! „Cztery ptaki przyleciały i zaczęły wydawać bardzo smutne dźwięki. Wiedziałem wtedy, że Klepo odszedł, on umarł. Wiesz, jak mówią, że ptaki umierają śpiewając”, mówił ze smutkiem Vokić rok temu w rozmowie z RTL. View oEmbed on the source website Stjepan podkreślał, że Malena była zdruzgotana. Sam również nie potrafił ukrywać emocji. Jakie było zdziwienie bocianiego opiekuna, kiedy po roku przy Malenie pojawił się tajemniczy adorator. Vokić początkowo nie potrafił stwierdzić, czy to Klepetan. A nigdy nie co do tego żadnych wątpliwości. Przecież opiekuje się nimi od kilkudziesięciu lat! Radości nie było końca, gdy okazało się, że to Klepetan znów pojawił się w Brodskim Varoszu! „To prawda, wrócił w kwietniu, na razie mają trzy jajka, jedno pękło, mróz źle na nie wpłynął ...”, mówił Stjepan w rozmowie z Index. „To dla mnie szok. Myślałem, że umarł. Cały czas nie dawało mi spokoju to, co się wydarzyło. A on wrócił, znów tu jest”, relacjonował podekscytowany Stjepan. Historia Maleny i Klepetana wciąż zachwyca cały świat! Niech nadal tworzą jedną z najpiękniejszych par w królestwie zwierząt! I jak tu nie wierzyć w szczęśliwe zakończenia? View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website