Dziewczyna z dobrego domu i amant polskiego kina. Historia miłości Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego była pełna napięć
Była córką wybitnego aktora i wierzyła, że miłość wymaga poświęceń. On natomiast był gwiazdą, o której marzyły tysiące kobiet. Ich historia zaczęła się jak romantyczny scenariusz, ale szybko zamieniła się w pełen napięć dramat. Zdrady, rozłąka i trudne decyzje doprowadziły do momentu, który na zawsze zmienił życie Zuzanny Łapickiej.
Ona była dziewczyną z dobrego domu, córką wybitnego aktora, Andrzeja Łapickiego i jak się później okazało, idealną żoną dla artysty, bo tak jak jej mama, nauczyła się trwać przy mężu i poświęcać mu sto procent swojej uwagi; chociaż w wypadku Zuzanny Łapickiej trwało to tylko do pewnego czasu. On był starszym od niej o dziewięć lat, rozchwytywanym aktorem i wielką gwiazdą w artystycznym światku, na koncie miał już jedno małżeństwo i głośny na całą Polskę romans. "Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. (...) Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", wyznała Zuzanna Łapicka. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: wzdychała do niego jako nastolatka Jako nastolatka chodziła na wszystkie jego filmy. Podkreślała, że należała do grona fanek przystojnego, młodego aktora. Podobnie zresztą jak jej przyjaciółka, Magda Umer, chociaż wtedy się jeszcze nie znały, ale po latach obie zgodnie przyznały, że wzdychały do Olbrychskiego po seansie „Małżeństwa z rozsądku”, gdzie grał z Elżbietą Czyżewską. Dla Zuzanny Łapickiej starszy o 9 lat aktor nie był tylko idolem z ekranu, szybko nadeszła okazja, aby mogła go poznać prywatnie, a to dzięki ojcu, Andrzejowi Łapickiemu, który pracował z nim w Teatrze Narodowym. "Daniel odwiedzał nas ze swoją pierwszą żoną, Moniką i synem Rafałem. Gdy skończyłam 18 lat i byłam ciągle szanująca się dziewicą, nakleił na drzwiach do mojego pokoju »Mam 18 lat, już mi wszystko wolno«", wspominała Zuzanna Łapicka. Podobał jej się. W niczym nie przypominał jej sławnego ojca - amanta, który kokietował kobiety, ani innych znanych jej osób z artystycznego środowiska, którzy kiedy mówili o kimś źle, to za plecami. Zachwyciła ją w Danielu jego prostolinijność i mówienie bez ogródek, o tym, co myśli. Zachowywał w tym pewnego rodzaju brawurę, co bardzo jej imponowało. Zobacz też: Była na szczycie po Kuszyńskiej. Potem uciekła i zaczęła od nowa. Jej powrót zaskakuje Daniel Olbrychski, Warszawa, 1976 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: początek związku Od momentu naklejenia przez aktora na jej drzwiach prowokującego napisu, przez kolejnych kilka lat do niczego pomiędzy nimi nie doszło. Zuzanna Łapicka dopiero wkraczała w dorosły świat i była skupiona na swoich sprawach sercowych, a Daniel Olbrychski przeżywał wtedy burzliwy romans z Marylą Rodowicz, która "poszła mu w szkodę", jak po latach ujął aktor. I kiedy piosenkarka zostawiła go dla syna premiera Piotra Jaroszewicza, ponownie pojawił się w życiu Zuzanny. "Daniel był bardzo rozczarowany. Spotkaliśmy się, dowiedział się, że mieszkam sama, kończę studia i pewnego dnia mnie odwiedził. Szybko poszło, akurat chciałam wyplątać się z trudnego związku, który nie rokował, a Daniel od razu chciał się żenić, brać ślub kościelny". I rzeczywiście, pobrali się. Sakramentalne "tak" powiedzieli sobie w 1978 r., Zuzanna Łapicka miała wtedy 24 lata. Aktor wyznał po latach w wywiadzie dla VIVY!, że po tym, jak zakończyła się jego relacja z Rodowicz, nabrał do kobiet dystansu. "Uważałem, że nie warto być wiernym, nie warto się zakochiwać", wyznał, dodając po chwili, że właśnie wtedy padło na Zuzię. Uważał ją za niezwykle inteligentną i dowcipną, tzw. dziewczynę z dobrego domu, ale jak sam przyznał, zanim zauważył, że to ktoś bardzo w jego życiu istotny, wyrządził jej już dużo krzywd. Czytaj również: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: historia miłości, zdrady Liczne kryzysy przyszły dopiero z czasem, bo pierwsze lata małżeństwa z Danielem Olbrychskim Zuzanna Łapicka wspominała jako niemal idylliczne. Wpatrzona w męża i oddana tylko jemu żona i zadowolony małżonek, który jak mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka, "chwalił się, że żona jest seksi i jeszcze do tego zawsze zrobi coś na ciepło wieczorem". W 1981 roku na świat przyszła ich córka, Weronika, a niecały rok później Daniel Olbrychski wyjechał do Paryża kręcić film, na który podpisał kontrakt. Zuzanna nie dostała paszportu i małżonkowie rozdzielili się na kilka miesięcy. Kiedy po tym czasie przyjechała z roczną córką do Francji, jej mąż był już "królem Paryża". Z lotniska odebrał Zuzannę Łapicką Andrzej Żuławski i zanim jeszcze zdążyła rozpakować pierwszą walizkę, usłyszała, że aktor ma romans z 50-letnią gwiazdą filmów Felliniego. Wiadomość była szokująca, ale Zuzanna Łapicka potrafiła zachować w tej sytuacji typowe dla siebie poczucie humoru. Miała mu wtedy napisać w liście: „Daniel, pomyliło ci się z winem, że im starsze, tym lepsze”. Jednak dystansu do zdrad męża nabrała dopiero po latach... „Anouk Aimée zachwycałam się - jak wszyscy - w filmach Federica Felliniego, nie mówiąc o oscarowej Kobiecie i mężczyźnie (1966) Claude'a Leloucha, ze słynnym śpiewanym Szabadabada. To wszystko było dla mnie, wówczas 12-letniej, jakieś magiczne, z innego, odległego świata. I nagle po kilkunastu latach ta niezwykła kobieta z celuloidu zakochuje się w moim młodym, trzydziestoparoletnim wówczas mężu, który mimo stanu wojennego w Polsce pojawia się w Paryżu, żeby zagrać u Leloucha w Les uns et les autres (1981, Jedni i drudzy)”, pisała dziennikarka w książce "Dodaj do znajomych" (wyd. Agora). Reżyser filmu, u którego Daniel Olbrychski grał wraz z dojrzałą gwiazdą kina, miał powiedzieć Anouk, że "nie ma o co walczyć, bo są dwie rzeczy, których nie przewalczy, jedna to Zuzia, druga to Polska i Solidarność”. "Nie wiem, która miłość była ważniejsza, myślę, że Polska u Daniela przetrwała, a ja niekoniecznie", skwitowała wiele lat później Zuzanna Łapicka na łamach swojej książki. Zobacz też: Doświadczyła trudnej relacji z narcyzem, dziś opowiada o tym, jak sobie poradziła. Jej głos docenił miliony kobiet Kazimierz Dolny 09.1994 r. Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka, córka Weronika W jednym z wywiadów podkreśliła, że jej małżeństwo z Danielem padło ofiarą stanu wojennego. Na obczyźnie okazało się, że długie godziny pracy i romans z aktorką nie były jedynymi problemami w ich związku. Żona aktora bardziej niż na inne kobiety narzekała na jego alkoholowe eskapady, którymi odreagowywał wieczorne występy, a które kończyły się nad ranem. Życie z rocznym dzieckiem stało się w takich warunkach prawie niemożliwe. "Bałam się picia Daniela. Bardziej niż jego kobiet. Bo alkohol zaburzał nasze życie", wyznała. "Małżeństwo zaczęło nam się sypać, ale do głowy mi nie przyszło, że można się rozwieść. Próbowałam to ciągnąć", mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka. Nie wyobrażała sobie, że można inaczej, w ślad za mamą powtarzała wzorzec kobiety wyrozumiałej. Zofia Łapicka całe życie spędziła u boku męża, przymykając oko na jego romanse. "Wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być", opowiadała córka Łapickich. "Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", dodała w wywiadzie dla VIVY!. Do żony Daniela Olbrychskiego coraz częściej przychodziło uczucie, że nie jest w stanie uratować swojego małżeństwa, bo nie jest kimś, kogo oczekuje od niej jej mąż - czyli osobą oddaną i skupioną tylko na nim. Była taka przez pierwsze trzy lata małżeństwa, ale czas, a przede wszystkim naderwane zaufanie zrobiły swoje. Jubileusz 40-lecia pracy zawodowej Daniela Olbrychskiego, 2003 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: rozwód i życie po nim Zuzanna Łapicka obojętniała, a Daniel Olbrychski zaangażował się w kolejny romans, tym razem z Barbarą Sukovą, z którą zagrał w filmie „Róża Luksemburg” w 1985 roku. Po wszystkim okazało się, że aktorka spodziewa się dziecka. Ta wiadomość była jak gwóźdź do trumny małżeństwa Łapickiej i Olbrychskiego. Dziennikarka powiedziała, że chce się rozwieść. "Ale to nie było takie proste, bo Daniel jest zdolnym aktorem i zagrał oszalałego z miłości męża. I jeszcze mnie przekonał na kolejne dziesięć lat", wyznała w rozmowie z VIVĄ! Zuzanna Łapicka. Zdesperowany, aby zatrzymać żonę przy sobie, Olbrychski kupił jej dom pod Kazimierzem, którym wcześniej się zachwycała. Spędzili tam kilka kolejnych, jak się okazało, szczęśliwych, lat, ale już jako eks małżonkowie. "Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach", opowiadała Zuzanna Łapicka. W swojej książce "Dodaj do znajomych" żona Daniela Olbrychskiego przytoczyła zabawną anegdotę z sali sądowej. Aktor podczas rozprawy rozwodowej miał tłumaczyć: „Nie rozumiem, o co chodzi mojej żonie. Ma ze mną życie po różach!”. – „Różach Luksemburg!” – dodała Zuzanna Łapicka, rozśmieszając tym samym Wysoki Sąd. Córka Andrzeja i Zofii Łapickich stała się w swojej rodzinie pierwszą od pokoleń kobietą, która przestała tolerować niewierność i naginanie się na rzecz małżeństwa. Podkreślała, że rozwodzi się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię, co ogromnie ją wzmocniło. "Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie", podkreślała Zuzanna Łapicka w lipcu 2017 roku na łamach magazynu "Uroda Życia". Kilka lat po rozwodzie drogi Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego ostatecznie się rozeszły. Aktor związał się z Krystyną Demską, z którą jest dziś kilkanaście lat po ślubie. Zuzanna Łapicka odeszła po ciężkiej chorobie 21 grudnia 2018 roku. Czytaj także: Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział Zuzanna Łapicka, 1998 r.
Dzieliło ich 60 lat. Miłość Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej wywołała wielki skandal
Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech wzięli ślub
Ich związek wywołał narodową sensację. Przede wszystkim to, że. Andrzeja Łapickiego i Kamilę Mścichowską dzieliło sześć dekad. On przyznawał, że bał się wchodzić w tę relację: wcześniej, przed ponad pół wieku, był mężem Zofii Chrząszczewskiej. Ale w końcu dał tej miłości szansę... Między zakochanymi było dużo czułości. On nazywał ją „żoną malutką”, ona jego zaś „Andriuszką”. Dlaczego wybitny aktor zdecydował się na wejście w tę relację u schyłku życia? Jak twierdziła jego córka, Zuzanna Łapicka, była to po prostu brawura i plaster na samotność po śmierci ukochanej żony. Tak Andrzej i Kamila Łapiccy mówili o tej miłości – dla wielu skandalizującej i wręcz zakazanej... View Ediplayer on the source website Związek Andrzeja i Kamili Łapickich: historia skandalicznej miłości Kamila była studentką teatrologii, pracowała w miesięczniku Teatr. On przynosił jej do przepisania na komputerze swoje felietony, bo zawsze pisał ręcznie. Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech – wzięli ślub w Sokołowie Podlaskim (2009 rok), bo tam terminy były najszybsze. Plotki zawsze ich bawiły. „Ten związek dał mi kopa do życia”, mówił Andrzej Łapicki. Od dawna tkwił w fotelu, patrząc w telewizor, gapiąc się na ligę angielską, Tuska czy Kaczyńskiego. Cały dzień w szlafroku, zżerająca samotność. I nagle zobaczył, że to nie musi być koniec. Kamila (z domu Mścichowska) sprawiła, że odmłodniał, zaczął bywać w teatrze i na bankietach. Znów ma apetyt na życie. Oboje przygotowali książkę z jego felietonami drukowanymi w „Rzeczpospolitej” i swoimi rozmowami o sztuce, pasjach i życiu na podglądzie. Zakochanych rozdzieliła śmierć aktora. Andrzej Łapicki zmarł 21 lipca 2012 roku w wieku 88 lat. ,,Moment, w którym dotarło do mnie, że jestem wdową, był bardzo trudny. Pamiętam, gdy po raz pierwszy usłyszałam słowo „kondolencje”. Najpierw wydało mi się bardzo abstrakcyjne i dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że osoba, która go użyła, mówi do mnie. (...) Śmierć to była rzecz, którą prawdopodobnie przewidywali wszyscy, tylko nie my z Andrzejem. W każdym razie nie do końca", mówiła w rozmowie z Newsweekiem Kamila Łapicka w 2012 roku. Po jego śmierci okazało się, że młodziutka wdowa została wydziedziczona przez wielkiego aktora – miał w tym celu zmienić swój testament niedługo przed tym, jak odszedł. „Wdowa czuła się pokrzywdzona zapisem testamentowym męża. Zamierzała walczyć w sądzie przynajmniej o zachowek, ale ostatecznie z tego zrezygnowała”, pisał wówczas dziennik „Fakt”. Kamila Mścichowska z czasem zaczęła usuwać się w cień, prowadzi życie z dala od medialnego zgiełku, poza granicami Polski, we Włoszech. Najbliżsi aktora przez długi czas powstrzymywali się od udzielania jakichkolwiek komentarzy na temat jego związku z młodszą o 60 lat Kamilą. W 2018 roku córka artysty w jednym z wywiadów wyznała, że rozumie, dlaczego jej ojciec zdecydował się na małżeństwo z Kamilą Mścichowską. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. Jak to kiedyś napisał Czesław Miłosz: Przemijanie - jestem przeciw”, komentowała w wywiadzie dla Wysokich Obcasów Extra w 2018 roku córka Andrzeja Łapickiego, Zuzanna. A co o łączącym ich uczuciu mówili sami zainteresowani w wywiadzie dla VIVY! w 2010 roku? Zamieszczamy go w całości poniżej. Czytaj także: Gdy drugi mąż opuścił Annę Dymną, on pomógł wychować jej syna. Połączyła ich niechęć do miłości Andrzej i Kamila Łapiccy o małżeństwie, różnicy wieku i miłości w wywiadzie dla VIVY! Dla Vivy!, na wyłączność, zgodzili się na niezwykłą rozmowę. Kamila pyta, Andrzej ripostuje! Andrzejku, spojrzałam na Twój nocny stolik i kiedy zobaczyłam „Dzienniki” Iwaszkiewicza, przypomniało mi się, że kiedyś w rozmowie z Tadziem Konwickim nazwałeś go „Iwachą”. Bo ja go znałem sto lat. To znaczy on miał sto lat, jak ja zaczynałem. Gdzie się poznaliście? Jego córeczki – Marysia i Teresa – były bardzo towarzyskie i zapraszały młodych ludzi do siebie, do Stawiska. Mówiły: „Przyjedźcie w niedzielę, to sobie pogracie w hokeja” i myśmy tam jeździli w czasie okupacji. Wzbudzaliśmy tym pewną niechęć pasażerów kolejki EKD – widzieli, że jedziemy z łyżwami, i myśleli: Tu wojna, a oni się w sporty bawią. „Oni” to znaczy kto? Taka „złota młodzież”: Schiele – syn właściciela przedwojennego browaru, rozstrzelany przez Niemców, czy Janek Pawłowski – mój przyjaciel, który zginął w wybuchu „Goliata”. Jest takie zdjęcie – nas siedmiu siedzi w strojach do hokeja. I z tych siedmiu tylko ja żyję. Ale nie umarli ze starości, bo nikt nie doczekał nawet Powstania. Ci chłopcy brali udział w różnych dywersyjnych akcjach i po prostu zginęli. A kiedy jeździłeś do Stawiska, często widywałeś Iwaszkiewicza? Tak, był tam. Witał się z nami z wylewnością, powiedziałbym eufemistycznie. Kiedyś chyba mówiłeś, że napisał sztukę z myślą o Tobie? Tak, ale to było opowiadanie „Kościół w Skaryszewie”. Nikt tego nie wystawił, dopiero w latach 80. Różewicz zrobił na tej podstawie film. Myślisz, że ja się wtedy interesowałem tym, że Iwaszkiewicz napisał dla mnie opowiadanie? A Iwaszkiewicz nie był już wtedy Iwaszkiewiczem? Był jeszcze więcej niż Iwaszkiewiczem, był podwójnym Iwaszkiewiczem. Więc? Byłem sceptyczny od urodzenia. Ale teraz czytasz „Dzienniki”. Bo teraz myślę, że był wielkim pisarzem. Te „Dzienniki” są jak proza – wspaniale opisani ludzie i przyroda, na przykład drzewo, które rosło przed gankiem w Stawisku. Przyjaźniłeś się raczej z literatami niż z aktorami, dlaczego? Kontakt z pisarzami był dla mnie ważniejszy, co mi zostało po dziś dzień. W końcu moim jedynym przyjacielem jest Tadzio Konwicki. Na wódkę też chodziłem z pisarzami. Z kim na przykład? Z wymienionym Konwickim, z Minkiewiczem, z Brzechwą. Z Janem Brzechwą od „Akademii pana Kleksa”?! Pewnie! To był dżentelmen. Bardzo elegancki, inteligentny, bardzo fajny. A gdzie się poznaliście? Przy wódce. Gdzie się chodziło na wódkę? W Łodzi, gdzie zaczynałem swoją wielką karierę, aktorzy chodzili do Casina i tam się upijali szklankami, a bardziej wyrafinowani chodzili do Pickwicka, czyli klubu literatów. Tam bardzo miło spędzaliśmy czas, bo rozmowy były niewątpliwie inteligentne. Chociaż było to trochę niebezpieczne, bo bufetową była matka Erwina Axera, i jak miałem kaca i dzwoniłem do teatru, że mam grypę, Axer mówił: „Nie zawracaj głowy, wypiłeś wczoraj pół litra wódki z grejpfrutem, mama mi opowiadała”. Czy pisarze chcieli się przyjaźnić z aktorem, to nie był dla nich despekt? Wiesz, ja byłem inteligentny, więc dopuszczali mnie. Sam się dziwiłem. Andrzejku, ponieważ nasze życiu jest spokojne i powtarzalne, trzeba je nieco ubarwić. Tak powstaje plotka. Na przykład o tym, jak obcięłam włosy. (Andrzej się śmieje, cóż, zna te wszystkie plotki). Tytuły krzyczały, że nie uprzedziłam Cię o swoim drastycznym kroku, czym prawie doprowadziłam Cię do zawału oraz dowiodłam własnej niepoczytalności. Zostałam porównana do buntowniczej piosenkarki Sinéad O’Connor, depresyjnej piosenkarki Britney Spears, wybitnego sportowca Adama Małysza oraz postaci fikcyjnej – Kermita Żaby. Powiedz, proszę, jaka była prawda, aby bez przeszkód mogła pójść w świat dzięki przedrukom w prasie oraz przedrukom przedruków w Internecie. Powiedziałaś mi, że musisz obciąć włosy, żeby ci odrosły zdrowe, i spokojnie przyjąłem to do wiadomości. Możemy napisać: „Odbyło się to za moją wiedzą i zgodą”. Czy tym już zdementowałem plotkę? Chyba tak (śmiech). Chociaż – to w ramach czarnego humoru – słyszałam, że informacje na temat mojej nowej fryzury można było znaleźć w Internecie po skrótach trzech haseł: Łapicki, włosy, zawał. To sugerowało, że masz kłopoty ze zdrowiem, a ja czyham na Twoje tantiemy. To strasznie głupie, bo ja mam tantiemę za film fabularny wyświetlony w telewizji siedem i pół złotego. Tyle ode mnie wyłudza taki, co pilnuje samochodów i życzy nam „wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia”. Zresztą podobne plotki się pojawiły, jak poszedłem na badania do szpitala. Andrzej, trzeba powiedzieć, że na podstawie zdjęć, które przedstawiają zwyczajne sytuacje, tworzy się niestworzone historie. Ponieważ jesteśmy rozsądni, chodzimy na badania okresowe raz na jakiś czas, i ile razy ktoś sfotografuje Cię w szpitalu, tyle razy zrobi z tego niezdrową sensację. Tymczasem tak będzie do końca życia. Tak jak z noszeniem walizek. Jestem strongwoman i noszę, co w tym złego? Jeszcze nieraz się tak zdarzy. Masz rację, ale kiedy przeczytałem o sobie, że mój stan się pogorszył, poczułem się mniej więcej, jakbym był w stanie agonalnym, tymczasem wczoraj dmuchnąłem setę do kolacji, bardzo dobrze spałem i czuję się świetnie. Andrzej, kiedy miałeś 26 lat, tak jak ja teraz, kto był dla Ciebie gwiazdą? Józef Węgrzyn, największy polski aktor. Grałeś z nim w teatrze – to wiem, bo przy łóżku stoi zdjęcie, z którego jesteś taki dumny. Lubiłem też jego filmy. Chyba nie znam żadnego. Grał, na przykład w „Strachach”, gdzie mówił: „Zawiało cię sniegiem, Rassijo”. I to było tak przejmujące, że do dziś dnia to pamiętam. Zresztą nie tylko ja, bo Tadzio Konwicki też uważa, że zrobił to wstrząsająco. Czytaj także: Andrzej Łapicki skreślił ją z testamentu. Dzisiaj życie Kamili Mścichowskiej wygląda zupełnie inaczej Czy ludzie, tak jak dziś, byli ciekawi życia gwiazd? Tak, oczywiście. Kto był ulubieńcem widowni? Na przykład Eugeniusz Bodo, który zawsze się fotografował ze swoim psem. Gdzie były publikowane te zdjęcia? Przede wszystkim w piśmie „Kino”, bardzo je lubiłem. Były tam plotki, ale też recenzje czy zapowiedzi filmów. Co Cię ciekawiło w Węgrzynie – idolu: to, co je na śniadanie, czy raczej jakie ma poglądy polityczne? Ani jedno, ani drugie. Trudno to zdefiniować, ale chciałem o nim dużo wiedzieć. Do jakich granic sięgała Twoja ciekawość? Ciekawiło mnie, z jakiej był rodziny, kim był jego ojciec, gdzie się uczył – takie rzeczy. A nie sądzisz, że teraz ludzka ciekawość poszła w innym kierunku? Klozetowa się zrobiła. Myślę, że dla jednych interesujące są Twoje role, poglądy, przeżycia – to, co zapisujesz w felietonach, a dla innych właśnie to, czy pijesz do śniadania kawę czy herbatę? Tym się w ogóle nikt nie zajmował, nikt nie wchodził tak daleko w prywatność. A gdzie była granica prywatności? Na przykład, kiedy pokazali, jak tańczy Zula Pogorzelska z Wieniawą-Długoszowskim, to było już bardzo pikantne zdjęcie. Ale to była sytuacja oficjalna. Tak, to było w Adrii czy na jakimś bankiecie, ale i tak to była sensacyjna wiadomość na tamte czasy. Bardzo się przesunęła ta granica. Ogromnie. W niektórych ludziach jest rodzaj niedobrej bezczelności – patrzą na ciebie, pokazują palcem, szturchają sąsiada i nawet jeśli na nich popatrzysz, nikt nie czuje się zmieszany, traktują cię, jakbyś był ślepy albo głuchy. Panuje kult podglądactwa. Najlepiej zrobić zdjęcie komórką, sprzedać za kilka złotych i pochwalić się znajomym. Ale mamy też dużo miłych sytuacji. Oczywiście, to zupełnie co innego jak ktoś podchodzi, podaje rękę i chce się przywitać, bo na przykład przyjechał z innego miasta i zobaczył znaną twarz. To i tak było nie do pomyślenia przed wojną, żeby ktoś podszedł do takiej osoby jak Węgrzyn czy Dymsza i zagadał. Dystans był. Czyli jak Węgrzyn poszedł do sklepu spożywczego kupić masło w kostce, nikt go nie zaczepiał. Wiesz, ja myślę, że on nie chodził do sklepu spożywczego, żeby kupić masło w kostce. To skąd miał masło? Pewno miał służącą (śmiech). Ale na pewno ludzie podchodzili po autografy? Tak, ale też w jakichś bardziej oficjalnych sytuacjach. Nie było podchodzenia całymi klasami i wymieniania podpisów – za pięć „Englertów” dziesięć „Lind”. Ty też zbierałeś? Tak, autografy sportowców. Miałeś jakieś „białe kruki”? Ale nikt nie wie, kto to był… Zaryzykuj. Na przykład Iso-Hollo – fiński lekkoatleta, Mostert – świetny biegacz, Belg. Podchodziłem i prosiłem. Miałem też autograf Kusocińskiego. W kinie go spotkałem i podszedłem, ale długo się przełamywałem. Był miły? Nie, raczej niechętny. Andrzejku, często słyszę pytanie: „Czego nauczyła się pani od męża, co on zyskał dzięki pani?”. I zawsze czuję się niezręcznie, bo nie wiem, co odpowiedzieć. Przecież w każdym dobrym małżeństwie ludzie uzupełniają się w jakiś sposób, ale nikt nie zapisuje tego w punktach. To nie jest umowa barterowa. Jednak każdy coś czerpie. Ja – młode spojrzenie, Ty – doświadczenie. Tak, ale teraz mówimy oczywistości. Bo ja uważam, że nasze małżeństwo jest oczywiste. Tym bardziej irytuje mnie robienie z niego dziwowiska tylko dlatego, że nie jesteśmy równolatkami. Tak sobie pomyślałam, że moglibyśmy się poznać w „Randce w ciemno”. Oglądałeś taki program? Coś mi się kojarzy. Idea była taka, że ludzie się nie widzieli, tylko siedzieli za wachlarzem i ze sobą rozmawiali, po czym dokonywali wyboru. Nasze małżeństwo jest podobne. Patrzę na Ciebie jak na ukochaną osobę, a nie człowieka, który ma 86 lat. Ja nie mam tyle (śmiech). Andriuszka, które z urządzeń technicznych jest Ci potrzebne do życia? Telefon komórkowy? Tylko. Żebym się mógł dodzwonić do Ciebie, Zuzi, pani Haliny, która pomaga nam w domu, do Tadzia i wysłać sms-a Weronice. A Internet? Wiem, że służy do wszystkiego, że cały świat tam jest i że Ty siedzisz w nim dzień i noc. Pamiętasz, kiedyś pokazałam Ci fragment „Sposobu bycia” – Twojego kultowego monodramu z 65 roku, który można zobaczyć na YouTube. Pamiętam, mówiłem wtedy tak szybko jak Ty teraz. A telewizor? Co telewizor? Jest Ci potrzebny? Tylko żeby móc obejrzeć „Fakty”. To mi wystarczy i jak się dowiem, spokojnie mogę zgasić telewizor. I otworzyć książkę. I otworzyć książkę. I dopiero jest ciekawie, bo najwięcej lubię czytać książki. Dzięki temu mamy w domu mały Empik. Tak, ale te książki trzeba komuś oddawać – grube, ciężkie, Ty kupujesz mi same wydawnictwa, które ważą po 25 kilo. Bo Ty czytasz głównie historyczne, a one są tak wydawane. Dlaczego tak wydają? Nie wiem, ale wydań kieszonkowych nie spotkałam. Nasze okładki będą miękkie, nie? Czytaj także: Janusz Gajos bił się tylko o jedną kobietę - Barbarę Nabiałczyk. Została jego żoną i matką jego jedynego dziecka Tak, w miękkiej oprawie. Żeby można było poczytać w pociągu. Teraz się okazało, że nie robimy tej rozmowy bezinteresownie. Dlaczego? Bo robimy ją dlatego, że ukazuje się książka, nad którą pracowaliśmy wspólnie. Jesteśmy autorami. Ty jesteś autorem, ja jestem współautorem. Tak samo jesteś współmałżonkiem. Teraz ludzie całują się, czekając na metro. Przed wojną nie do pomyślenia, ale to przyszło z Zachodu – tam się ludzie całowali na ulicy, więc jak przyszła moda zachodnia, zmieniły się też obyczaje i wszyscy zaczęli się publicznie obściskiwać. Gorszy Cię to? Nie, mnie nic w ogóle nie gorszy. Ale sam się tak nie zachowujesz. Bo ja jestem z innej szkoły. Ja się zapisałam do tej szkoły. Uważam, że nie trzeba niczego udowadniać i manifestować uczuć, wystarczy, że ma się je w głowie i w sercu. Masz rację. Ale nie wszyscy tak myślą, więc chłopaki z długimi lufami urządzają na nas polowanie, safari – idzie nosorożec, jest, no to łup go z tej strony, łup go z tamtej. I nic się nie da ukryć (śmiech). Andrzejku, zadam Ci pytanie z klasyki: gdybyś miał wymienić trzy rzeczy, które są dla Ciebie najważniejsze, co by to było? Ty i cała nasza rodzina, a potem święty spokój – żeby nie było tego parcia na moje życie prywatne. Ale wiesz, że teraz sobie zaprzeczamy, mówiąc o tym w gazecie. Nie szkodzi, jesteśmy po prostu niekonsekwentni. No dobrze, a trzecia rzecz? Żebyśmy jak najdłużej byli razem. Wzruszyliśmy się oboje, koniec nagrań na dziś. Zamieńmy się – teraz ja będę dziennikarzem, a Ty będziesz gwiazdą. Dobrze. Jak znosisz to, że z miłej, skromnej osoby pracującej w środowiskowym piśmie stałaś się sensacją na ulicy. Jak się czujesz w tej transformacji? Teraz jest mi już łatwiej, nauczyłam się nie przejmować, ale na przykład nie ufam ludziom tak, jak kiedyś, wielu rzeczy nie mówię. Zresztą osoby, które spotykam w sklepie czy w teatrze, są zwykle delikatne i przychylne, chcą chwilę porozmawiać, zapytać o jakąś drobnostkę. Na przykład? Jak do mnie mówisz w domu. I co odpowiadasz? Żonko. Żonko malutka. Tak (śmiech). A ostatnio Łysenko. Bardzo to lubię. Andrzejku, dobrze mi się z Tobą rozmawia, ale wolę poprzednią konfigurację. Ja będę pytać, dobrze? Proszę bardzo. Andrzej, czy miłość jest wtedy, kiedy nie możesz wytrzymać bez drugiego człowieka? Wiesz, że nie wiadomo, kiedy jest miłość. Ona się składa z wielu rzeczy. Z tego, że mogę Ci różne rzeczy opowiadać i mam na to ochotę też. I że Ty mnie rozumiesz. To jest najważniejsze w ogóle. Andrzej, masz apetyt? Ja nigdy nie mam apetytu. To na jedzenie. A na życie? A na życie tak, bo jest bardzo ciekawe i smaczne. Tylko trzeba umieć je jeść. A ja mam apetyt i na to, i na to. Ty jesteś w ogóle nadzwyczajna, bo w życiu nie widziałem kobiety, która by jadła tyle co Ty i była taka szczupła. Tadzio Konwicki powiedział kiedyś: „Nie żałuj pieniędzy na odżywianie żony”. Tadzio ma inny gust. Może, ale miał zabawną argumentację: „Łapicka musi być widoczna. Nie może być tak – zajechał pusty samochód i wysiadła z niego Łapicka”. To o Leśmianie tak było. Zajechała pusta dorożka i wysiadł z niej Leśmian. Tak, to powiedział Franc Fiszer. Bardzo mnie to rozbawiło. Dawniej były inteligentne dowcipy. Andrzejku, czy czujesz się pisarzem? Myślę, że każdy jest pisarzem, pisze swoje życie w jakiś sposób. Ja zrobiłem taki numer, że wymyśliłem sobie, że będę pisał felietony, czyli opisywał kawałki rzeczywistości, która mnie otacza, oraz te historie, które mam w pamięci. To się składa na moje życie. Uważny czytelnik dowie się o nim wszystkiego. Powiedziałeś, że każdy pisze swoje życie – do jakiego gatunku zaliczyłbyś powieść swojego życia? Na pewno najbliżej jej do komedii. Przecież całe życie jest komedią. Ktoś to wymyślił i to jest śmieszne. A kto to wymyślił? Wiesz, ja się nie wdaję w dyskusję. Musielibyśmy zawadzić o teologię, a nie jestem w tym mocny. Andrzeja ratuje dzwonek telefonu. Dzwoni moja mama, żeby powiedzieć, że właśnie skończyło się rozpoczęcie roku szkolnego – jest pedagogiem – i poprosić, żebyśmy przyjechali po ogórki małosolne, które ostatnio tak smakują Andrzejowi. Obiecujemy, że przyjedziemy jutro i wyłączamy dyktafon. Opracowała ELŻBIETA PAWEŁEK ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie 22.07.2024 r.]
Córka Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej unika show biznesu. Wybrała życie za oceanem
Nie poszła w ślady rodziców. Jej życie owiane jest tajemnicą
Chociaż są jedną z najbardziej znanych rodzin w polskim show-biznesie, niektórzy jej członkowie stronią od medialnego zgiełku. Tak jest choćby z córką Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej, Weroniką, bo tak ma na imię, przez lata robiła wszystko, aby pozostać w cieniu. Zapewne wpływ na to miało dorastanie u boku znanych rodziców oraz dziadka, które mogło być dla niej wyzwaniem. A jednak udało jej się prowadzić życie z dala od błysku fleszy. Co obecnie robi Weronika Olbrychska? Od lat żyje poza Polską... [Ostatnia aktualizacja tekstu na Viva.pl: 21.12.2024 rok] Kim jest Weronika Olbrychska? Zuzanna Łapicka o relacji z córką Córka Daniela Olbrychskiego i jego drugiej żony, Zuzanny Łapickiej, przyszła na świat w 1982 roku – choć według słów jej matki z wywiadu dla „VIVY!” – rok wcześniej. Dziś ma więc 42 lub 43 lata. Jej rodzice wzięli ślub 13 lutego 1978 roku. Relacja nie przetrwała jednak próby czasu. Powodem były romanse aktora, m.in. z aktorką Barbarą Sukową – jego owocem jest syn Victor Longo-Olbrychski, który przyszedł na świat w 1988 roku. Rok później doszło do rozwodu, ale... wcale nie oznaczało to końca związku! „Dałam się przekupić chałupą pod Kazimierzem. Kupił ją, gdy usłyszał, że się nią zachwyciłam. Spędziliśmy tam piękne lata po rozwodzie. Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach”, wspominała w rozmowie z Romanem Praszyńskim w 2018 roku. Ostatecznie rozstać się mieli w 1998 roku. Weronika Olbrychska ma również drugiego brata przyrodniego – jest nim Rafał Olbrychski, obecnie 53-letni. Jego matką jest aktorka Monika Dzienisiewicz, która była pierwszą żoną filmowego Kmicica. Kiedy córka Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej miała 8 lat, małżeństwo jej rodziców rozpadło się, co niewątpliwie dla małej dziewczynki było bolesnym przeżyciem. Rodzice zrobili jednak wszystko, aby ich rozstanie jak najmniej wpłynęło na małą Weronikę. Utrzymywali ze sobą dobre relacje, a córka nigdy nie straciła kontaktu z ojcem. ZOBACZ TEŻ: Gdy się poznali, nie wiedziała, kim jest. Jarosław Jakimowicz zdradził Joannę Sarapatę z inną Jako dorosła kobieta, Weronika wyprowadziła się do USA, a dokładniej do Nowego Jorku, gdzie zaczęła karierę w branży mody. Początkowo sama projektowała ubrania. Obecnie zaś jest szefową produkcji w firmie Proenza Schouler, która tworzy luksusowe linie ubrań, akcesoriów oraz butów. „Nie dziwię się, że zaraz po maturze wyjechała do Nowego Jorku. Zawsze była dużo odważniejsza ode mnie. Jest szefową produkcji w domu mody Proenza Schouler, gdzie bardzo artystycznie podchodzą do projektów. Spełnia się. Nie chce ani grosza, sama kombinuje. Jestem z niej bardzo dumna, poradziła sobie w tak trudnym mieście, jak Nowy Jork. Być może trudne dzieciństwo ją zahartowało”, zwierzała się Zuzanna Łapicka w rozmowie z Romanem Praszyńskim dla „VIVY!” w 2018 roku – była to ostatnia opublikowana rozmowa z nią. Jak widać, Weronika Olbrychska odziedziczyła talent artystyczny po rodzicach (jej mama ukończyła filologię romańską na Uniwersytecie Warszawskim, zajmowała się tłumaczeniami, ale przez lata była związana z Agencją Kreacji Rozrywki i Oprawy w Telewizji Polskiej, odpowiadała tam za widowiska artystyczne), jednak kroczy własną ścieżką. Z doniesień medialnych wynika, że mimo życia za oceanem, jest w stałym kontakcie z członkami rodziny. Co więcej, regularnie przylatywała do Polski, zaś jej ojciec, matka oraz dziadek odwiedzali ją również w Nowym Jorku. Co ciekawe, w mieście tym ma także mieszkać jej przyrodni brat, Victor. Jak wynikało ze słów Zuzanny Łapickiej, gdy usłyszała diagnozę (rak trzustki), córka nie wahała się ani chwili. Przyleciała do Polski i czule opiekowała się ukochaną mamą... „Widzę w niej dużą czułość dla mnie. Całe życie grałam rolę silniejszej, niż jestem, znoszącej więcej niż mogę znieść i zawsze uśmiechniętej. [...] Ale ona widzi moją słabość. I szalenie mnie wzrusza swoją troską”, zwierzała się córka Andrzeja Łapickiego. Weronika Olbrychska była przy niej do końca... Życie prywatne Weroniki Olbrychskiej Od zawsze dbająca o swoją prywatność córka Daniela Olbrychskiego, nigdy publicznie nie pokazywała się w towarzystwie partnera, męża czy dzieci. Nie wiemy zatem, czy założyła rodzinę. Chęć bycia jak najdalej od zainteresowania mediów sprawiła, że nie znajdziemy w sieci również żadnych profili w social mediach należących do niej. Wiadomo jednak, że miała okazję poznać drugą żonę dziadka, Kamilę Mścichowską, która była od niego młodsza aż o 60 lat. „Spotkanie było bardzo miłe, dziewczyny chyba się polubiły”, pisał w zbiorze felietonów „Nic się nie stało” Andrzej Łapicki. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Przed laty zachwycił we „Władcy Pierścieni”, później usunął się w cień. Tak wygląda dziś Elijah Wood! Weronika Olbrychska odbudowała relację z ojcem Te podobno były dynamiczne. Z niektórych medialnych doniesień wynika, że Weronika Olbrychska miała ojcu za złe romans, który doprowadził do rozpadu rodziny. „Przez lata nie chciała z nim rozmawiać, bo wciąż ma do niego pretensje o dzieciństwo”, pisano jeszcze w 2019 roku w łamach „Rewii”. Jednocześnie dodano, że obojgu zależało na odbudowaniu relacji... I wiele wskazuje na to, że tak się właśnie stało. Weronika Olbrychska ostatnio widziana była w Polsce w 2018 roku podczas pogrzebu swojej matki, Zuzanny Łapickiej. Wówczas czule przywitała się z ojcem, co świadczy – jak się wydaje – o ich dobrych stosunkach, zwłaszcza w tak trudnym momencie. Weronika Olbrychska nie udziela wywiadów na swój temat, a jej ojciec również nie wypowiada się na związane z nią kwestie. Z pewnością Daniel Olbrychski szanuje jej decyzję o życiu z dala od show-biznesu. Córka i ojciec widują się jeśli tylko jest to możliwe, w Polsce lub w Stanach Zjednoczonych. Źródło: „VIVA!”, Pomponik.pl, Plotek,pl, Fashonistki.pl.
Zuzanna Łapicka wierzyła, że jej rodzice tworzą wzorcowe małżeństwo. Po latach zrozumiała, że żyła złudzeniami
Zuzanna Łapicka była córką aktorskiej pary — Andrzeja Łapickiego oraz Zofii Chrząszczewskiej-Łapickiej, których miłość przerwała śmierć artystki. Mama Zuzanny była bardzo serdeczną osobą oraz idealną żoną, stawiającą dom i rodzinę na pierwszym miejscu, przymykającą oczy na zdrady męża... "Ojca to cieszyło, on był pod tym względem mocno XIX-wieczny, uważał, że miejsce żony jest przy mężu" — wspominała dziennikarka w późniejszych latach. Zuzanna Łapicka: rodzice zniechęcali ją do aktorstwa Urodzona 19 marca 1954 roku w Warszawie jako owoc artystycznego małżeństwa, Zuzanna Łapicka dorastała w specyficznym środowisku. Jako dziecko poznała setki ludzi, aktorów, nasiąkała ich sposobem bycia i specyficznym postrzeganiem rzeczywistości. Doskonale wiedziała, z czym wiąże się bycie artystą: wieczne zmagania, niespełnienie, niepokój związany z nieustannym poddawaniem ocenie... Rodzice w obawie, że ich ukochana córka mogłaby chcieć wniknąć w ten świat, błagali ją, by tego nie robiła. Zwłaszcza ojciec — Andrzej Łapicki — niezwykle przystojny, wielki aktor, obiekt westchnień wszystkich kobiet. "Mama bardzo go w tym wspierała — dodawała, że aktorka musi mieć urodę i bez ogródek dawała mi do zrozumienia, że nie mam się po co pchać na scenę. Dziś jestem im za to obojgu wdzięczna, oszczędzili mi wielu upokorzeń. Bo mnie się bycie twórcą głównie z tym właśnie kojarzy — opowiadała Zuzanna Łapicka w rozmowie z Michałem Nogasiem dla Wysokich Obcasów. CZYTAJ TAKŻE: Marek Sierocki doczekał się jedynego dziecka. Czy syn dziennikarza poszedł w jego ślady? Zawód aktora był dla niej w pewien sposób tematem kompromitującym. Gdy w telewizji wyświetlano filmy, w których Łapicki czule adorował inne aktorki, koleżanki jego córki męczyły ją pytaniami, co na to wszystko mama. Zuzanna Łapicka bardzo pilnowała, aby w takie dni przypadkiem nie zjawić się na ich celowniku. "Błagałam matkę, by pozwoliła mi nie iść w poniedziałek do szkoły", wspominała dziennikarka w cytowanym wywiadzie. Zuzanna Łapicka, Andrzej Łapicki Mama Zuzanny Łapickiej dbała o dom rodzinny Zofia Chrząszczewska-Łapicka była dwa lata starsza od swojego męża. Po ślubie poświęciła się życiu rodzinnemu oraz zajmowaniu domem. "Ojca to cieszyło, on był pod tym względem mocno XIX-wieczny, uważał, że miejsce żony jest przy mężu. Do końca życia był tej ideologii wierny, cytował swojego ukochanego Fredrę, który głosił, że "mężczyźnie wszystko dozwolone", a kobieta ma siedzieć i czekać", wyznała ich córka. Zofia wypruwała sobie żyły, aby tylko ukochany czuł się dobrze i zaopiekowany po powrocie z pracy. ZOBACZ TAKŻE: Anna Komornicka była pierwszą żoną Zbigniewa Zamachowskiego. Doświadczyli ogromnej tragedii Żona aktora była również osobą wyjątkowo dobrą i skromną. Najbardziej obawiała się ludzkiej zawiści, unikała mówienia o pieniądzach — Zuzanna Łapicka przez lata nie miała pojęcia, jak tak naprawdę wyglądała ich sytuacja finansowa. "Mama każdą rozmowę telefoniczną zaczynała od słów: "Ach, Andrzej bardzo źle się czuje i w ogóle nie mamy pieniędzy". Wiele razy prosiłam ją, by przestała narzekać, ale ona uważała, że to zaklęcie, które sprawi, że nikt nam nie będzie zazdrościł". Zuzanna Łapicka, 05.06.2018 Nieszczęśliwie pokora Zofii obróciła się przeciwko niej. Żyła podporządkowana mężowi, spełniając wszelkie jego zachcianki. Nawet mając świadomość, że ten w przerwie od pracy w teatrze romansuje z pięknymi koleżankami, zezwalała na skoki w bok. Zuzanna Łapicka obserwowała to wszystko z boku, ślepo wierząc wykreowanemu przez nich wzorcowi prawidłowego — w jej mniemaniu — małżeństwa... "Wspólnie tuż po wojnie chodzili na tańce — w Łodzi i w Warszawie. Ona lubiła bawić się i potańczyć, miała wielkie powodzenie, co ojca doprowadzało do furii. Aby go trochę dowartościować, sama sugerowała nieraz, że ojciec ma jakiś romans. Chciała, by poczuł się bardziej męski. Tym samym dała mu przyzwolenie na późniejsze występki. Z czasem nawet ja uznałam, że to naturalne!", mówiła, wspominając wczesne lata ze związku rodziców Michałowi Nogasiowi. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo Andrzej i Zofia Łapiccy byli razem aż do jej śmierci w 2005 roku. Cztery lata później aktor poślubił sześć dekad młodszą Kamilę Mścichowską, przy której boku spędził ostatnie lata życia. Źródło: Wysokie Obcasy Zuzanna Łapicka z rodzicami: Andrzej Łapicki, Zofia Łapicka, 07.05.2001 Warszawa
Andrzej Łapicki ożenił się z kobietą młodszą o ponad pół wieku. Jego córka wyznała: „On po prostu odrzucał starość”
„Jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”
Związek Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej od samego początku budził niemałe kontrowersje. Głównym powodem była ogromna różnica ich wieku: dzieliło ich aż 60 lat! Para pobrała się w 2009 r. Przez długi czas nikt z otoczenia reżysera nie zdecydował się komentować ich związku ani podejmowanych przez nich decyzji. Dopiero po kilku latach córka reżysera zdecydowała się przybliżyć, co tak naprawdę sądziła o ich małżeństwie. Andrzej Łapicki związał się z młodszą o 60 lat Kamilą Mścichowską W 1947 roku Andrzej Łapicki pobrał się z Zofią Chrząszczewską. Para poznała się kilka lat wcześniej. Z tego związku narodziła się ich jedyna córka, Zuzanna Łapicka. Wychowywali razem również Grzegorza, który był synem aktorki z jej poprzedniego związku. Małżeństwo spędziło ze sobą prawie 60. lat, niestety w 2005 r. rozdzieliła ich śmierć Zofii. Przez kilka lat aktor i reżyser żył w samotności. Wtedy w jego życiu pojawiła się Kamila Mścichowska: młoda, niedoświadczona jeszcze studentka teatrologii. Poznali się dzięki pracy w miesięczniku „Teatr”. Bardzo szybko zaczęło między nimi iskrzyć: po zaledwie kilku miesiącach znajomości zdecydowali się pobrać. Ceremonia odbyła się w 2009 r. w Sokołowie Podlaskim, gdy Andrzej Łapicki skończył już 85 lat. Jak sam wyznał: „Ten związek dał mi kopa do życia”. Poczuł się, jakby miał przed sobą jeszcze wiele. Zaczął częściej wychodzić z domu, pojawiał się w teatrze czy na różnych imprezach. Wraz z partnerką zabrał się także za książkę ze zbiorem felietonów oraz rozmowami o sztuce. Niestety ich szczęście nie trwało długo. Mężczyzna zmarł zaledwie 3 lata później. Czytaj także: Krzysztof Respondek poznał żonę jeszcze w szkole. Pomogła mu zdać maturę, wiele jej zawdzięczał Andrzej Łapicki, Kamila Łapicka, VIVA! 2010 Zuzanna Łapicka o drugiej żonie Andrzeja Łapickiego W 2018 r. zaledwie kilka miesięcy przed tym, jak pokonała ją choroba, córka reżysera Andrzeja Łapickiego, Zuzanna Łapicka, wydała ksiażkę „Dodaj do znajomych”. córka reżysera Andrzeja Łapickiego, Zuzanna Łapicka, wydała ksiażkę „Dodaj do znajomych”. O szczegółach opowiedziała „Wysokim Obcasom Extra”. To właśnie tam wspomniała, że w książce możemy przeczytać o tym, co naprawdę myślała o kontrowersyjnym małżeństwie jej ojca z Kamilą Mścichowską. „Piszę o tym, jak ojciec zwierzał się Tadeuszowi Konwickiemu, że chce się ożenić z sześćdziesiąt lat młodszą dziewczyną, na co Konwicki po chwili milczenia powiedział: »To niedużo«” wspominała. Kamila Łapicka, Andrzej Łapicki Dodała także, że jej zdaniem reżyser związał się z młodszą o sześć dekad teatrolożką, ponieważ bał się starości. „Chciał mieć kogoś, komu będzie mógł opowiadać swoje anegdoty, a teatrolożka wydawała się do tego idealna. Ona natomiast miała swoje plany i ambicje” mówiła. Dodała także, że jej ojciec sam powtarzał, że według niego „starość przede wszystkim jest nudna”. Jego córka stwierdziła, że nie będzie ingerować w jego decyzje. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził” opowiadała. Zobacz również: Tak naprawdę wygląda relacja Anny Guzik z mężem. Aktorka ujawniła prawdę o swoim małżeństwie Andrzej Łapicki z pierwszą żoną, Zofią Chrząszczewską Gdy Andrzej Łapicki zmarł, drugiej żonie nic nie zostawił Zuzanna nie chciała zbędnie krytykować ojca, ponieważ zrozumiała, co kierowało go do małżeństwa w tak późnym wieku. „To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama” mówiła Wysokim Obcasom Zuzanna Łapicka. Dodała jednak, że ten związek nie wyglądał do końca tak, jak zaplanował go sobie reżyser. „Ożenił się z młodą dziewczyną, która — co normalne — miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. Jak napisałam we wstępie do 'Dzienników' ojca, które niedawno się ukazały, jego nieuchronne rozczarowanie tym małżeństwem wynikało z tego, że dziś nie ma już kobiet skrojonych na XIX-wieczną modłę. Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać” mówiła. Andrzej Łapicki, VIVA! 2010 Gdy ceniony aktor i reżyser zmarł 21 lipca 2012 r., na jaw wyszła szokująca informacja. Okazało się, że w testamencie artysty jego druga żona nie była prawie w ogóle uwzględniona. Chociaż pierwotnie miała dostać w spadku po mężu mieszkanie, dostała zaledwie stary samochód. Powodem tej decyzji miał być ponoć fakt, że w pewnym momencie młoda żona artysty zaczęła czerpać wiele korzyści ze sławy męża. To miało mu się nie podobać. Zaledwie kilka dni po jego śmierci młodszą o ponad pół wieku wdowę po reżyserze przyłapano na wyrzucaniu z domu pamiątek należących wcześniej do jej męża. Od tamtego czasu nie pojawia się już publicznie. Zobacz także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Andrzej Łapicki z córką, Zuzanną Łapicką Andrzej Łapicki z córką, Zuzanną Łapicką
Gdy usłyszała diagnozę, z życia zaczęła czerpać pełnymi garściami. Zuzanna Łapicka odeszła pięć lat temu
W 2016 r. Zuzanna Łapicka usłyszała druzgocącą diagnozę: nowotwór. Ta informacja była dla niej prawdziwym ciosem. Przez dłuższy czas nie chciała ujawniać publicznie, na co choruje, w końcu jednak zdecydowała się na szczerość. Niestety kilkuletniej walki z chorobą nie udało się jej wygrać. Zmarła 21 grudnia 2018 r. Z okazji smutnej rocznicy przypominamy jej historię. Zuzanna Łapicka walczyła z chorobą nowotworową Znana dziennikarka Zuzanna Łapicka przez lata była związana z TVP. To tam kierowała m.in. redakcją rozrywki w stacji TVP1. Poza tym zajmowała się publicystyką. Jej teksty pojawiały się m.in. w takich magazynach, jak „Elle”, „Uroda” czy „Film”. O swojej chorobie dowiedziała się przez zupełny przypadek. Wszystko zaczęło się, gdy postanowiła zadbać o swoją sylwetkę i postanowiła zrzucić kilka kilogramów. Gdy jej waga zaczęła gwałtownie spadać, w badaniach wykryto poważne zagrożenie dla jej zdrowia. Zdiagnozowano u niej nowotwór jelita grubego. Wtedy dziennikarka zdecydowała się na chemioterapię i radioterapię. Publicznie unikała tematu swojej choroby. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie” mówiła w rozmowie dla VIVY! w 2018 r. „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...” mówiła zaś w Komendołowicz dla magazynu „Pani”. Zobacz także: Był późnym ojcem, ludzie brali go za dziadka – słynny bard Przemysław Gintrowski kochał życie rodzinne Zuzanna Łapicka-Olbrychska, Uroda Życia, lipiec 2017 Diagnoza zmieniła życie Zuzanny Łapickiej Dziennikarka zdecydowała zupełnie przewartościować swoje życie. Zaczęła przykładać większą uwagę do szczegółów, relacji z bliskimi i korzystania z chwili. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć” opowiadała jej serdeczna przyjaciółka, Magda Umer. Zresztą sama Zuzanna Łapicka przyznała, że od czasu diagnozy patrzyła na życie zupełnie inaczej. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj” mówiła. Wydawało się, że jej światopogląd przekładał się również na efekty walki, którą podjęła. W pewnym momencie jej stan zaczął się poprawiać i pojawiła się nadzieja na wyzdrowienie. „Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć” mówiła. Niestety nadzieja była złudna: wkrótce później jej stan ponownie się pogorszył, niestety już nieodwracalnie... Czytaj również: Miał plany, marzenia, nie zdążył zrobić jednej rzeczy... Żora Korolyov odszedł dwa lata temu Zuzanna Łapicka, Spotkanie w kinie Atlanic, Warszawa, 05.06.2018 r. Zuzanna Łapicka do końca mogła liczyć na najbliższych Jednak tak jak zapowiadała, z życia korzystała do końca. Na kilka miesięcy przed śmiercią córka Andrzeja Łapickiego wydała książkę „Dodaj do znajomych”, która jest zbiorem portretów intrygujących postaci, m.in. Krzysztofa Kieślowskiego, Agnieszki Osieckiej, Krystyny Jandy czy Gustawa Holoubka. Gdy jednak jej stan zaczął przeszkadzać jej w życiu publicznym, usunęła się w cień. Miała jednak wciąż na kogo liczyć: do samego końca wspierali ją najbliżsi przyjaciele i rodzina, a przede wszystkim jej ukochana córka Weronika, którą na świecie przywitała z Danielem Olbrychskim. Chociaż Weronika mieszkała przez lata w USA, gdy usłyszała o chorobie mamy, nie traciła czasu i od razu powróciła do ojczyzny, by się nią zaopiekować. „Widzę w niej dużą czułość dla mnie. Całe życie grałam rolę silniejszej, niż jestem, znoszącej więcej niż mogę znieść i zawsze uśmiechniętej. [...] Ale ona widzi moją słabość. I szalenie mnie wzrusza swoją troską” mówiła rozmowie z Romanem Praszyńskim dla „VIVY!” w 2018 roku. Wielkim wsparciem były dla niej także jej wieloletnie przyjaciółki, które sprawiały, że potrafiła odetchnąć jej chociaż na chwilę. „Nie planuję przyszłości. To zasługa choroby. Jak jestem silniejsza, gdzieś sobie jadę. Byłyśmy z Magdą Umer i Krysią Jandą w Prowansji. Chłonęłam widoki, pola lawendy” mówiła w ostatnim wywiadzie, którego udzieliła. Niestety 12 grudnia 2018 r. przegrała okrutną i nierówną walkę z chorobą, i pozostawiła w sercach wielu ogromną pustkę... Czytaj też: Alicja Majewska jest serdeczną przyjaciółką Ireny Santor. Początki ich znajomości mogą zadziwić Krystyna Janda, Magda Umer, Zuzanna Łapicka, VIVA, 2010 rok Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka, Weronika Olbrychska
Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bardziej niż ojcem, był dla niej partnerem do rozmów. Jak wyglądała ich relacja?
„Tylko na jego zdaniu mi zależało”, mówiła córka aktora
Jego określano mianem najwybitniejszego i najprzystojniejszego aktora czasów PRL-u. A ona w dzieciństwie często wstydziła się nazwiska: była w końcu córką „tego Łapickiego”. Co gorsza, w dorosłym życiu wyszła za mąż za Daniela Olbrychskiego, więc gdy gdziekolwiek się przedstawiała, często spotykała się z niedowierzaniem i szyderstwami. Andrzej Łapicki podobno błagał córkę, by nie zostawała aktorką. Chciał ustrzec ją w ten sposób przed rozczarowaniami. Zuzanna posłuchała i skończyła romanistykę. Została dziennikarką, później producentką telewizyjną, którą uwielbiali wszyscy współpracownicy. Tacie do końca życia była wdzięczna, że oszczędził jej wielu upokorzeń. Mówiła o nim, że nie lubił dzieci, a czas zaczął jej poświęcać dopiero, gdy była nastolatką i czuł, że może z nią na poziomie o czymś porozmawiać. Jak wyglądała relacja między sławnym ojcem a jego córką? Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bycie córką sławnego ojca Pierwszy raz zobaczyła tatę na scenie, gdy miała pięć lat. W sztuce "Zaproszenie do zamku" grał bliźniaków. Po spektaklu tłum skandował „Ła-pic-ki”, a ona wtedy jeszcze nie do końca rozumiała, że to chodzi o jej tatę. Zuzanna Łapicka przyszła na świat siedem lat po ślubie Andrzeja Łapickiego i jego żony, Zofii, z domu Chrząszczewskiej. Dzieciństwo spędziła wśród znajomych i przyjaciół-artystów swoich rodziców, tzw. barwnych ptaków PRL-u. Wspominała, że o wiele bardziej interesowały ją wszystkie rozmowy dorosłych, niż zjeżdżalnia czy zabawa z rówieśnikami w piaskownicy. "Właściwie całe dzieciństwo spędziłam przy takich stolikach. W Chałupach, w Związku Literatów Polskich, w SPATiF-ie", podsumowała Zuzanna Łapicka. Mama była opiekunką zawsze obecną, nigdy nie pracowała, zawsze zajmowała się domem, a konkretniej ich 50-metrowym mieszkaniem w bloku z lat 50. "Ojca to cieszyło, on był pod tym względem mocno XIX-wieczny, uważał, że miejsce żony jest przy mężu", mówiła w wywiadzie z Michałem Nogasiem dla Wysokich Obcasów Zuzanna Łapicka. Jej tata, w przeciwieństwie do Zofii Łapickiej, był opiekunem przeważnie nieobecnym, takim, który nigdy nie wszedł w rolę ojca, karzącego i nagradzającego, chodzącego na wywiadówki i pilnującego, jak córka odrabia lekcje. W życiu Zuzanny widział siebie bardziej jako partnera do rozmów niż rodzica. "Pierwszy raz pojechałam z nim, bez mamy, na wspólne wakacje do Jugosławii, mając 16 lat. Kiedy spytałam, dlaczego nie zabierał mnie wcześniej, odpowiedział bez cienia wstydu: »A wiesz, bo ja nie lubię dzieci«", opowiadała przed laty w wywiadzie dla "Urody Życia". Od prawej: Andrzej i Zofia Łapiccy <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="456" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fmaria.konwicka%2Fposts%2Fpfbid0g1nzw8MT4u5t7sSS5wJSSo5VHNbfGSY6EKM5jSDSbq3DSMunNm3bgp1ybLAVidygl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Zuzanna Łapicka wspominała, że jej życie rodzinne funkcjonowało na tzw. nocną zmianę. Do szkoły wychodziła po cichutku, żeby nie obudzić ojca, który długo spał, a widywała go dopiero późnym wieczorem, kiedy wracał z teatru. Wtedy najczęściej zamykał się z mamą w pokoju i rozmawiali do nocy. "Z czasem zaczęłam zazdrościć koleżankom i kolegom ze szkoły, że ich ojcowie wracali do domu na obiad o 16. (...) Czułam się, jakbym mieszkała w jakimś cygańskim taborze", opowiadała dla Wysokich Obcasów. Szczyt popularności ojca przypadł na jej wczesne lata szkolne, kiedy chodziła do podstawówki. Wspominała, że nie znosiła niedziel, bo wtedy w telewizji zazwyczaj wyświetlano jakiś film z jej tatą, najczęściej w romantycznej scenie u boku jakiejś pięknej aktorki, a w poniedziałek koledzy wytykali ją na korytarzach palcami. "Zawsze jak pojawiał się jakiś nowy film ojca, w którym była tak zwana scena łóżkowa, albo się chociaż całował, leciałam do mamy z pytaniem, czy mogę nie iść do szkoły. I mama zawsze pisała w dzienniczku: »Zuzia przeziębiona…«”, wspominała córka Andrzeja Łapickiego. Czuła, że jako córka znanego aktora postrzegana jest przez kolegów i koleżanki z góry, jako ta zarozumiała. Przez lata starała się wyprowadzić wszystkich z błędu, będąc aż nadto sympatyczna, miła i uczynna. Męczyła ją ta rola, ale na długo nie umiała z niej wyjść. Nauczycielki w szkole również nie traktowały jej na równi z innymi uczniami. Była w końcu córką najprzystojniejszego aktora w całej Polsce. "Dopytywały się o ojca. Albo mnie karały, żeby ściągnąć do szkoły Andrzeja Łapickiego. Oderwały mi tarczę, która była słabo przyszyta. Gdy przyszedł ojciec, zleciało się dziesięć nauczycielek z dyrektorką na czele", wspominała Zuzanna. Im była starsza, tym relacja z jej ojcem robiła się coraz bardziej złożona i niełatwa do zrozumienia. Udało jej się to dopiero, gdy była już dorosłą i niezależną od mężczyzn kobietą. Wówczas dotarło do niej, że postać Andrzeja Łapickiego w bardzo dużym stopniu zaważyła na jej losie. Idąc przez życie, kierowała się zasadą: co by pomyślał tata? i robiła wszystko, aby sprawić mu radość lub cierpienie. "Wiedziałam, że lubi zgrabne kobiety, to ja odwrotnie – objadałam się ciastkami i tyłam. Na złość, że nie będę spełniać jego kryteriów", opowiadała Zuzanna Łapicka. Czuła, że ojciec wymaga od niej poczucia humoru, bycia błyskotliwą i inteligentną, ale potem zaczęła wątpić, czy naprawdę tak było, bo być może to ona sama wymagała tego od siebie... Najważniejsze było zrobienie na tacie wrażenia i zostanie dostrzeżoną. "Tylko na jego zdaniu mi zależało", podkreśliła. Czytaj również: Krystyna Janda i Edward Kłosiński: ich miłość przerwała śmierć. „Powtarzał, że nie umrze przede mną" Andrzej Łapicki, lata 60. Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: jak wyglądała ich relacja Wybór męża też w jakimś stopniu był podyktowany relacją Zuzanny Łapickiej z tatą. "Miałam – może urojone – ambicje, że powinnam mieć równie interesującego mężczyznę u boku", wyznała w jednym z wywiadów. W 1978 roku stanęła więc na ślubnym kobiercu u boku Daniela Olbrychskiego, bo to właśnie on wydał się kandydatem, który nie tylko może równać się z Andrzejem Łapickim, ale nawet odrobinę go przewyższać. Wybranek Zuzanny w Polsce był już doskonale znanym aktorem, a przed nim roztaczała się właśnie międzynarodowa kariera. Mówiąc sakramentalne "tak", córka Łapickiego czuła pewnego rodzaju satysfakcję. Poczuła, że zrobiła, tak jak radził jej ojciec - nie wyszła za mąż z rozsądku. Zawsze jej powtarzał: "Wolę, żebyś szlochała z rozpaczy, niż cicho płakała w poduszkę". "Wybrałam kolorowe życie, i to życie mnie później pokarało. Łatwo nie miałam", podsumowała Zuzanna Łapicka w wywiadzie dla "Wysokich Obcasów". O tym, że jej ojciec miewał "miłostki", wiedziała od dziecka. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. - Nie zasnąłbym do rana - jęknął”, wspominała. Wiedziała, że jej mama całe życie przymykała oko na te skoki w bok i dawała odgórne przyzwolenie na bujne życie towarzyskie męża. A swojego czasu jego nazwisko łączono z wieloma pięknymi aktorkami: Elżbietą Czyżewską, Beatą Tyszkiewicz, Anną Nehrebecką, Gabrielą Kownacką. Krystyna Janda mówiła o nim: „Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach”. Czytaj również: Poznali się na planie filmu. Elżbieta Czyżewska uległa urokowi Andrzeja Łapickiego Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski z córką Weroniką Zuzanna Łapicka nie sądziła jednak, że jej wybranek i ojciec są ulepieni z tej samej gliny. O Andrzej Łapickim mówiła, że był kobieciarzem, który zwraca uwagę na piękne nogi aktorek, a o swoim mężu z kolei, że lubił się przeglądać w zachwycie nad nim w oczach innych kobiet, co wydawało jej się, jak to ujęła, bezpieczniejszą opcją. "Chociaż ostatecznie, jak wiemy, nieco się pomyliłam. Pojawiły się inne kobiety, które potrafiły się zachwycić i nasze małżeństwo po dwudziestu latach się rozpadło", podsumowała była żona Daniela Olbrychskiego. Zuzanna Łapicka przez wiele lat swojego małżeństwa postępowała tak, jak jej matka w stosunku do ojca - tolerowała niewierność. Ale kiedy na jaw wyszedł romans aktora z Barbarą Sukovą i wiadomość, że spodziewają się dziecka, córka Andrzeja Łapickiego nie umiała przymknąć oka i na to. "Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. (...) Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", opowiadała w wywiadzie dla Urody Życia. Stała się w swojej rodzinie pierwszą od pokoleń kobietą, która przestała tolerować niewierność i naginanie się na rzecz małżeństwa. Wyznała, że rozwodzi się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię, co ogromnie ją wzmocniło. Jej mama nie podzielała tego samego entuzjazmu. Była przerażona decyzją córki. Kobieta, która przez całe życie żyła u boku jednego mężczyzny, nie miała pojęcia, jak teraz Zuzanna sobie poradzi. Równie emocjonalnie zareagował Andrzej Łapicki, który przeżywając rozwód córki, zorientował się, ile bólu mógł sprawić swojej żonie. „Myślę, że bolało go to wtedy podwójnie”, wspominała. Zobacz także: Wszyscy myśleli, że Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski wezmą ślub, ale aktor nie mógł rozwieść się z żoną. Co było przeszkodą? Andrzej Łapicki z córką, Warszawa 24.10.2003 r. Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: życie po stracie mamy i żony W dniu śmierci swojej żony Zofii, z którą przeżył prawie sześć dekad, 22 lipca 2005 roku napisał w dzienniku, który prowadził przez 21 lat wielkimi literami: KONIEC. Zuzanna obiecała, że wyda wszystkie te zapiski po jego śmierci i słowa dotrzymała. Kiedy w 2009 roku Andrzej Łapicki ożenił się z młodszą o 60 lat teatrolożką Kamilą Mścichowską, wprawił tym wszystkich w osłupienie. Najmniej dziwiła się jego córka, która mówiła o ojcu, że on od zawsze buntował się przeciwko starości. A jego drugie małżeństwo było wobec tego etapu sprzeciwem. „Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. (...) To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony. A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. (…) Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”, opowiadała córka aktora. Zuzanna Łapicka odeszła po ciężkiej chorobie 21 grudnia 2018 roku, sześć lat po śmierci Andrzeja Łapickiego. Mówiła, że jej wrodzony optymizm każe jej wierzyć w życie pozagrobowe, a co za tym idzie, rychłe spotkanie z tatą. Czytaj również: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka, 5.06.2018 r.
Magda Umer o Zuzannie Łapickiej: „Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie”
"Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób”
Była urodzoną dyplomatką, starała się łączyć i nie ranić ludzi. No i miała nadzwyczajne poczucie humoru.” – tak o zmarłej w grudniu 2018 r. Zuzannie Łapickiej mówi jej wieloletnia przyjaciółka, Magda Umer. Piosenkarka w wywiadzie dla „Urody Życia” opowiada o ostatnich miesiącach zmarłej na raka przyjaciółki. Z okazji rocznicy urodzin Zuzanny Łapickiej, przypominamy rozmowę, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. „Zuzia nie miała w sobie genu depresji. Nawet w ostatnim stadium raka mówiła: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie. Wycisnąć z niego wszystko, co było można. Do końca. Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób.” Sushi? Wybrałam to miejsce spotkania nieprzypadkowo. Po raz pierwszy byłam tu z Zuzią Łapicką, którą też dobrze znałaś. Zuzia niedawno umarła, a my jesteśmy na jej osiedlu, sto metrów od jej domu… Byłyście najlepszymi przyjaciółkami, możemy o tym rozmawiać? To trudne. Potrafię o nas tylko coraz ciszej milczeć. Każde słowa wydają mi się banalne i nie oddają tego, co się czuje po stracie kogoś aż tak bliskiego. Trudno nazwać to, co nas łączyło. Poznałyście się w latach 70. W 1977 roku. Oczekiwałam narodzin Mateusza, który jest jej synem chrzestnym, a dziś ma 41 lat. Ale wcześniej poznałam jej przyszłego męża Daniela. Występowałam z nim w różnych programach telewizyjnych Krysi i Michała Bogusławskich, a potem graliśmy razem w „Weselu” Hanuszkiewicza [1974 – red.]. Ale co śmieszniejsze, byłam też wcześniej koleżanką jej taty, Andrzeja Łapickiego, bo w „Weselu” grał Pana Młodego, co było dla mnie szokiem, wydawał mi się wówczas potwornie stary... a miał prawie 50 lat. A pani miała 25 lat. Nie uległa pani urokowi Łapickiego?! Chyba każda kobieta ulegała jego urokowi. Andrzej rzeczywiście był fantastycznym „menem”, potrafił zauważyć i docenić kobietę, szczególnie młodą. Typ przedwojennego, zabójczo przystojnego inteligenta. Lubiłam z nim rozmawiać, ale interesowali mnie inni mężczyźni. Olbrychski był do Łapickiego podobny? Nie. Daniel to kompletnie inny typ. Mimo że od czasu roli Kmicica wiedział, że gdyby chciał, mógłby zdobyć każdą kobietę, to nie podrywał ostentacyjnie. Nie uwodził. Raczej był uwodzony. Najbardziej lubił zachwyt w oczach kobiet... Ale pamiętam, jak wspominałyśmy po latach z Zuzią czasy młodości, jak obie – jeszcze się nie znając – oglądałyśmy „Małżeństwo z rozsądku”, gdzie Daniel grał z Elżbietą Czyżewską, i okazało się, że obie się w nim wtedy „kochałyśmy” jak nastolatki. Byłam zachwycona jego aktorstwem przez długie lata. A teraz 1982 rok. Stan wojenny. Obie jesteście w Paryżu. Wyrzucili mnie z TVP jako element politycznie niebezpieczny. Zostałam bezrobotną samotną matką. Andrzej Wajda i Krysia Zachwatowicz pomogli mi wyjechać. Załatwili mi niby-pracę we Francji. Zamieszkałam tam z synem Mateuszem razem z Zuzią i Danielem – właśnie wtedy narodziła się między nami prawdziwa przyjaźń, staliśmy się rodziną. Jak pisała w swojej książce Zuzia, Daniel Olbrychski szalał wówczas z Anouk Aimée. Zuzia skomentowała to z wrodzonym dystansem: „Trudno nie szaleć, jak kocha się w tobie sama Anouk Aimée”. W ostatnich latach miała na ten temat poczucie humoru, ale myślę, że wtedy w Paryżu mimo wszystko bardzo cierpiała. A pani trafiła na Irenę Krzywicką… …która polubiła mnie do tego stopnia, że nie dość, że zatrudniła do spisywania wspomnień, to jeszcze postanowiła mnie wyswatać ze swoim synem, wybitnym fizykiem. Poznałam ich zresztą na stypie, po śmierci jego żony. Byli tam wszyscy z paryskiej „Kultury”. Oszołomiona byłam aż tak liczną grupą inteligentnych ludzi. Pani Irena opowiedziała mi wtedy o wszystkich miłościach swojego życia, od Boya-Żeleńskiego zaczynając. Barwna kobieta, dzielna, odważna. I cudowna matka. Pamiętam jej pogrzeb na cmentarzu ewangelickim w Warszawie, syn Andrzej przyjechał z urną z jej prochami, żeby mamę pochować w ojczyźnie. I powiedział nad grobem, co zrobiło na mnie ogromne wrażenie: „Śpij już spokojnie, mateńko”… Całe życie się sobą nawzajem opiekowali i przyjaźnili. Ona prawie niewidoma, on po chorobie Heinego-Medina... To był niebywały związek. Czytaj również: Andrzej Przeradzki mówił do Magdy Umer „Małgosiu”. Bywał skąpym tyranem, ale bardzo ją kochał Pamiętam, jak 10 lat temu w wywiadzie mówiła pani, że nie jest feministką. A jednocześnie znała pani i chyba podziwiała największą feministkę w historii Polski. To prawda. Myślę, że Irena Krzywicka stworzyła w Polsce ten nurt. Chyba dlatego nie byłam feministką, że jestem odludkiem, a poza tym nikt nigdy nie traktował mnie gorzej dlatego, że jestem kobietą, nigdy nie żałowałam, że nią jestem, i nigdy nikt mnie z tego powodu nie ograniczał. Nie spotkałam się z tym także w swoim otoczeniu. Może dlatego nie dzieliłam ludzi na kobiety i mężczyzn. Liczyło się, ile człowieka jest w kobiecie. Ale najbliżsi pani ludzie to kobiety. Zbieg okoliczności. Nie ma już moich najbliższych mężczyzn, którym był na przykład Jeremi Przybora. Poza tym przyjaźń z mężczyznami jest trudniejsza, bo może grozić uczuciem i komplikować sytuację. Kocham odpowiedź Agnieszki Osieckiej na pytanie, co bardziej ceni – miłość czy przyjaźń. Odpowiedziała: „Miłość, która jest przyjaźnią”, a ja zacytowałam to później podczas koncertu „Zielono mi”. Bo to jest najwyższy wymiar przyjaźni, który nie musi mieć zresztą nic wspólnego z seksem. Zdarzyło się to pani? Tak. Kilka razy. Jak wróciłam z emigracji i spotkałam swojego męża, napisałam do Zuzi: „Możesz nie wracać tak szybko [z Francji – red.], poznałam już kogoś podobnego do ciebie, na szczęście mężczyznę”. Kiedy się poznaliście, pani przyszły mąż zapytał panią, wówczas wielką gwiazdę, czym się pani zajmuje. Z niczym mnie nie kojarzył. Spodobałam mu się jako prywatna osoba. I to było bardzo miłe doznanie! Może jeszcze to, że miał poczucie humoru na swój temat. Na szyldzie swojej emalierskiej firmy miał napisane: „Pokrywam wszystko”. Podobno Agnieszka Osiecka powtarzała, żeby nigdy nie wiązała się pani z artystą. Tak. Ale długo myślałam, że nie ma racji. Że gdyby przypadkowo zdarzył się artysta, który nie byłby żonaty, nie miałby dzieci, a byłby inteligentny, dowcipny i nienudny, to nie byłaby to dla mnie przeszkoda. Jedyne, co jest trudne w artystach, to narcyzm. Ale o mężu też pani mówi, że jest narcyzem. Był... Ale tego nie autoryzuję! Mężczyźni są dużo większymi narcyzami niż kobiety. A może nawet narcyzm to pojęcie zarezerwowane dla mężczyzn. Bo wszystko musi się wokół nich kręcić. Ich zainteresowanie nami bywa pozorne. Lubię aforyzm Tuwima: „Mężczyzna zazwyczaj bardzo długo pozostaje pod wrażeniem, jakie zrobił na kobiecie” – jakoś tak to brzmiało. Mężczyźni panią w życiu rozczarowali? Pytasz mnie o sprawy, o których nie chcę mówić. O zakazane związki. Byłam uwielbiana, kochana, ale Wigilia zawsze była 23 grudnia, a sylwester 2 stycznia. Trudne. Kiedy poznałam mojego męża, wówczas żonatego, nie zakochałam się w nim. Cały czas mu tłumaczyłam, że nic z tego nie będzie. A w końcu powiedziałam: „Skoro mnie kochasz, to powiedz o tym żonie. I powiedz jej też, że ja cię nie kocham i myślę, że to się szybko skończy, ale nie jestem w stanie już niczego ukrywać”. I on poszedł do żony. I powiedział, że nie wie, co ma zrobić. Że się we mnie zakochał, chociaż bez wzajemności. I to mnie ujęło. Można chyba powiedzieć, że mój mąż postanowił mnie zdobyć i już. Nie interesowało go moje zdanie na ten temat. Taka uczciwość jest mocno nie w stylu XX-wiecznych mężczyzn. Szczególnie tego artystycznego środowiska, w którym mężczyźni często mieli kogoś na boku. Żona była w prezentacji oficjalnej, ale życie toczyło się gdzie indziej. I prawie zawsze na starość, po wielu latach romansowania, zostawali z jakimiś pielęgniarkami, które się nimi opiekowały, gotowały, organizowały życie, chodziły z nimi do lekarza i pozwalały trochę pić. A my z Zuzią na takie pielęgniarki w ogóle się nie nadawałyśmy. Miałyśmy za duże poczucie godności. To zdanie, która Zuzia powiedziała ci w wywiadzie dla „Urody Życia”, że rozwiodła się z Danielem nie tylko za siebie, ale też za mamę i babcię – jakie to genialne zdanie! Mama Zuzi powiedziała mi kiedyś, że jest w mężu, Andrzeju Łapickim, zakochana jak Bubulina w Greku Zorbie. Mieszkała z nami kilka miesięcy pod Paryżem w tamtych czasach stanu wojennego. Bardzo czekała na przyjazd Andrzeja na Wigilię. Malowała się i szykowała, jak ta Bubulina, chyba już nigdy później nie widziałam aż tak zakochanej kobiety, a jednocześnie wiedziała przecież, że on w tym samym czasie w Warszawie romansuje z młodymi aktorkami. I mówiła, że takiemu pięknemu mężczyźnie należą się najpiękniejsze młode kobiety. A jednocześnie bardzo cierpiała. I Zuzię taki model domu wychował. Zuzia była pierwszą kobietą w rodzinie, która powiedziała: dosyć. Ja nie potrafiłam iść na kompromisy aż do wczesnej starości. Uważałam, że albo jest fantastycznie, albo cierpiąc najokrutniej, mówimy sobie: do widzenia. Życie jest za krótkie, żeby zadręczać się nieudanym związkiem. Chyba w młodości przeczytałam za dużo książek o miłości i obejrzałam za dużo takich filmów, bo zawsze potem chciałam, żeby było tak, jak tam. Mój najukochańszy film o miłości to „Co się wydarzyło w Madison County”. Zobacz też: Dziewczyna z dobrego domu i amant polskiego kina. Historia miłości Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego Smutny i z nieszczęśliwym zakończeniem. Ale tam, przy całym tym ich cierpieniu, był jakiś rodzaj nieprawdopodobnej przyzwoitości i szlachetności. Mistrzostwo świata. Mam wrażenie, że coś takiego w życiu przeżyłam, a może to mi się śniło... W tym śnie podjęłam taką decyzję, jak Meryl Streep – zrezygnowałam z uczucia dla dobra bliskich osób, których cierpienia nie umiałabym przeżyć. I nie żałuję. Chociaż nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem szczęśliwą kobietą. Ale jestem przyzwoitym człowiekiem, szczęśliwą mamą, szczęśliwą babcią. To i tak jest bardzo dużo. Doceniam ten dar. Da się rozdzielić te rodzaje szczęścia w sobie samej? Wiek bardzo w tym pomaga. Zbliżam się do siedemdziesiątki. Przestałam już zależeć od hormonów, a to bardzo zmienia perspektywę. Dziś, jak wspominam te wszystkie moje miłości, zastanawiam się, co w tym było prawdziwym uczuciem, a co uczuciem „hormonalnym”. W twoim wieku nie byłam sobie w stanie tego wyobrazić – leciałam za czymś na oślep, życie mi się sypało, komuś drugiemu też się sypało, a może to była tylko chemia? Agnieszka Osiecka dobrze nazwała taki typ mężczyzny, który sprawia, że kobieta przestaje należeć do siebie: „On ma taki lepik seksualny”. Pociąg. Nie chodzi tylko o seks, ale właśnie o lepienie się do kogoś, przyklejanie się, marzenia, żeby był, dotknął, przytulił. Nie wiadomo dlaczego. Lepik i już. Jak pani myśli, jaki jest bilans w naszym życiu tego prawdziwego uczucia w stosunku do hormonów? Myślę, że to wielkie szczęście, kiedy ludzie owładnięci szaleństwem hormonalnym po dwóch, trzech latach, gdy ta chemia wygasa, nadal się lubią, przyjaźnią, chcą ze sobą być i rozmawiać, leżąc w łóżku, wspominać, jak kiedyś było im w tym łóżku fajnie. Ja właściwie tylko raz miałam tak, że z mężczyzną, z którym byłam, z którym się rozstałam, potrafiłam nadal się przyjaźnić i mieć poczucie humoru na temat tego, co razem przeżyliśmy. Z reguły trudno mi było przejść na taką letnią znajomość. A wracając do szczęścia – chyba nie mogę już powiedzieć o sobie, że jestem nieszczęśliwą kobietą, bo kobiecość już mnie nie boli. Mam poczucie wolności i godności. No i mam co wspominać. Nadal pisze pani pamiętnik? Pamiętnik pisałam intensywnie od piątej klasy szkoły podstawowej, zaczęłam w dniu, kiedy Jurij Gagarin poleciał w kosmos. Ale jakiś czas temu spalił nam się dom, a w nim wszystkie moje pamiętniki i listy miłosne. Nie żałuję tego domu aż tak, jak tych listów i wspomnień. Spaliło mi się wszystko. Nie wiedziałam, jak potem żyć. Śniadanie, obiad, kolacja. Wschód i zachód słońca. Coś, co mi się wydawało najważniejsze na świecie, przestało istnieć w jedną noc. To była ważna cezura w moim życiu. Może to zniechęciło mnie do zapisywania czegokolwiek. Swoje życie zapisuję w piosenkach, które śpiewam i piszę, spektaklach, które stwarzam. Ale pisanie jest też chyba wspaniałe jako czynność sama w sobie. Dla uspokojenia, zrozumienia własnych emocji. To prawda. Kilka wydawnictw namawiało mnie, żebym napisała wspomnienia, proponowało ogromne zaliczki, ale mój problem polega na tym, że po pierwsze nie mogłabym być do końca szczera, a po drugie, raz już to napisałam, tyle że się spaliło. Zgliszcza spalonych uczuć... Nie widzę już sensu. Zuzia napisała książkę „Dodaj do znajomych” dlatego, że umierała, miała wyrok. To ją zmobilizowało. W tej książce brawurowo, bezkompromisowo wobec siebie przerobiła swoją relację z mężem i tatą. Napisała tę książkę odważnie. Myślę, że przede wszystkim dla córki. Kochała ją nad życie. Napisała, że co kilka dekad wymieniałyście się życiorysami. Bo tak było. Kiedy ja pracowałam w Telewizji Polskiej, ona była młodą żoną Daniela Olbrychskiego i mówiła, że jej trzy główne zajęcia to: kasa, Desa, bank. Była żoną słynnego człowieka i zajmowała się głównie załatwianiem jego spraw, chociaż sama była ciekawą osobą! Ciekawszą od większości osób, które znaliśmy! Zasługiwała na znacznie więcej niż życie w cieniu męża. Zaprzyjaźniłyście się, chociaż nie byłyście do siebie podobne. Byłyśmy przeciwieństwami. Mnie kompletnie nie interesowało, kto się z kim ożenił albo rozwiódł, kto z kim sypia i dlaczego, a ją tak. Mówiła: „Bo ja lubię wiedzieć”. A ja lubiłam nie wiedzieć. Powiedziała mi, że początek waszej przyjaźni był dla niej zaskoczeniem. Bo zawsze wyobrażała sobie panią jako zarozumiałą gwiazdę bez poczucia humoru, która mówi tylko Leśmianem. A ja uważałam, że już jej pochodzenie – z artystycznego domu, który jak całe to środowisko karmił się plotką i anegdotami z życia innych – trwale ją uszkodziło. Chociaż oczywiście zarówno Andrzej, jak i Zosia [mama Zuzanny Łapickiej – red.] byli bardzo inteligentnymi ludźmi i reprezentowali sobą znacznie więcej niż plotkowanie o bliższych i dalszych znajomych. Ale później zaakceptowałam te słabości Zuzi, a ona moje. To od niej dowiedziałam się po latach o istnieniu Plotka, Pudelka, Pomponika… A jednocześnie była na tyle mądrą, dowcipną i oczytaną osobą, że z powodzeniem mogła mieć swój salon towarzyski. Była do tego stworzona! Miała niebywałą zdolność, żeby w lekki i przystępny sposób tłumaczyć rzeczy trudne, skomplikowane, niełatwe do przyjęcia dla ludzi o różnych światopoglądach. Była urodzoną dyplomatką, starała się łączyć i nie ranić ludzi. No i miała nadzwyczajne poczucie humoru. Zobacz również: Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bardziej niż ojcem, był dla niej partnerem do rozmów. Jak wyglądała ich relacja? Ale jak to było z tą wymianą życiorysów? Całe lata mówiłam o sobie, że jestem samotną matką wychowującą dziecko. To był czas, kiedy byłam bardzo blisko związana z Zuzią i Danielem, byli jeszcze wtedy małżeństwem. Pamiętam, że pisałam wtedy o nich w pamiętniku: „Grzeję się przy ich ognisku, nie mając nadziei na własne”. Byli moją zastępczą rodziną. A potem Zuzia z Danielem się rozstali. I nagle to Zuzia była sama, a ja, do dziś nie rozumiem dlaczego, bo przecież jestem odludkiem, skoczyłam na głęboką wodę i założyłam rodzinę. Stworzyłam dom. Role się odwróciły – od tego czasu to Zuzia grzała się przy naszym ogniu. Spędzała z nami święta, w ogóle połowę życia. Wymieniłyśmy się też pracą w telewizji. Ona przychodziła do mnie do pracy i wyciągała mnie na kawę, a ja zawsze byłam zajęta – miałam montaż albo spotkanie z Jeremim Przyborą. A potem to ja przyłaziłam do niej i mówiłam „Chodź do Łazienek, co ty tutaj robisz?!”. Wymieniłyśmy się też na jeszcze jedną rzecz… Na jaką? Na tuszę. Całe lata Zuzia była puszystą, pełną seksapilu, apetyczną kobietą, a ja długo trzymałam linię. A w ostatnich latach Zuzia bardzo schudła przez chorobę, pięknie wyglądała i podarowała mi wszystkie swoje już za duże rzeczy. Do dziś w nich chodzę. I było między nami coś jeszcze... Zuzia nie miała w sobie genu depresji. Nawet w ostatnim stadium raka mówiła: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie. Wycisnąć z niego wszystko, co było można. Do końca. Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób. Mam wrażenie, że ostatnie dwa lata to był najbardziej intensywny okres jej życia. Wydała własną książkę, zaczęła pisać felietony. Byłyśmy jeszcze dwa razy na wakacjach z Krysią Jandą i wspominałyśmy całe życie, śmiejąc się i płacząc na przemian. Na pewno to był najbardziej twórczy okres. Pani też pracuje coraz więcej – koncerty, recitale w całej Polsce, czasem kilka tygodniowo. Bez przerwy. Wczoraj miałam koncert w Kuźni Kulturalnej, myślałam, że przyjdzie mało ludzi, bo środek tygodnia. Ale nie – pełno. To jest szczęście czuć się tak komuś potrzebnym, mieć poczucie, że mimo starości nie kończy się życia. Żyję bardzo intensywnie, a jednocześnie od lat choruję na depresję. Leczę się od 1994 roku. Constans? Mam lepsze i gorsze momenty, ale biorę leki od ćwierć wieku. Przestaję je brać tylko na wakacjach, bo nagromadzenie światła pomaga mi wypłynąć na powierzchnię. Nauczyłam się już żyć z tą depresją. Wiem, kiedy idzie ku gorszemu, a kiedy ku lepszemu; kiedy lepiej, żebym nie spotykała się z ludźmi, a kiedy mi to służy. Umiem sama sobie pomagać. I umiem pomagać ludziom, przyznając się do tej choroby. Tyle że teraz jest mi trudniej niż dotąd, bo bardzo ciężko zachorował mój mąż i umarła Zuzia, osoba, która wnosiła w moje życie najwięcej radości. Zuzia była niebywale pogodna. I pomagała żyć. Jak szłyśmy razem na obiad, to ja jadłam i już, a ona zachwycała się każdym kęsem i jeszcze widokiem za oknem i kelnerem. Potrafiła smakować życie. I zarażała mnie tym zachwytem nad chwilą, która trwa. Często dawała mi jedyny powód, żeby wstać z łóżka. Wiedziała, kiedy jest bardzo źle, i dyskretnie organizowała ucieczkę od smutków. W chwilach, kiedy wątpiłam w siebie, ona stawała się moją pewnością. Bo zawsze we mnie wierzyła. Po jej śmierci napisałam tylko jedno zdanie: „Była słońcem mojego życia”. Pani mąż też jest taką pogodną osobą. Był. Sześć lat temu doznał wylewu, niedawno miał drugi i trzeci... Tragedia. Ale był królem życia. Agnieszka Osiecka napisała mu kiedyś dedykację: „Andrzejowi – mojemu niedoścignionemu mistrzowi w sztuce życia”. Nie zakochała się w nim pani od razu. A potem? Ciągle się nad tym zastanawiam! W 1995 roku nagrałam dla radiowej Trójki koncert „Mężczyźni mojego życia”, w którym śpiewali ze mną m.in.: Wojtek Młynarski, Marek Grechuta, Wojtek Mann, Adam Hanuszkiewicz, Maciej Zembaty, Grześ Turnau, a mój mąż z synem Frankiem siedzieli w pierwszym rzędzie. I ja mu tam, przy tych wszystkich ludziach, publicznie wyznałam, że go kocham. A ponieważ zawsze staram się mówić prawdę, to wydaje mi się, że wtedy rzeczywiście go kochałam. Mój pierwszy syn, Mateusz, twierdzi, że tworzyłam z moim mężem fantastyczne małżeństwo. Obstawiam, że ma rację. Bo pani jest radykalną osobą, jeśli chodzi o związki. Z ojcem pierwszego syna nigdy nie stworzyła pani rodziny właśnie dlatego, że uważała pani, że to nie wyjdzie. Świadomie wybrała pani rolę samotnej matki. To prawda. Ale żałuję, że jako młoda kobieta co dwa lata nie rodziłam dziecka i nie wychowałam ich wszystkich sama. Dlaczego? Bo zawsze miałam wspaniałe relacje z synami. Umiałam być i matką, i ojcem. Łączy nas wielka miłość, przyjaźń, wdzięczność, pomagamy sobie i do dziś, chociaż obaj są już dorośli, jesteśmy ze sobą bardzo blisko. Nie ma we mnie zaborczości, z radością obserwuję, jak dojrzewają, uwielbiam ich rodziny, moje synowe, wnuki. Teraz, kiedy nie ma Zuzi, to wszystko, co mi zostało. Są jeszcze Krysia i Magda Czapińska, i dwie przyjaciółki z liceum. Na szczęście... Rozmawiała Magdalena Żakowska Zdjęcia: Jacek Poremba
Ten romans rozbił małżeństwo Daniela Olbrychskiego. Jego owocem jest syn Viktor
Aktor poznał Barbarę Sukową, kiedy był u szczytu kariery
Był u szczytu sławy, miał kochającą żonę i kilkuletnią córkę i... cieszył się wielkim powodzeniem wśród kobiet. O romansach Daniela Olbrychskiego w latach 80. krążyły legendy. Namiętne uczucie połączyło go m.in. z francuską seksbombą, Anouk Aimée. Jednak to relacja z niemiecką aktorką, Barbarą Sukową, była szeroko komentowana na salonach i w mediach, tym bardziej że owocem romansu był syn Wiktor, który dzisiaj jest już dojrzałym mężczyzną... [ostatnia aktualizacja tekstu: 2.05.2024] Daniel Olbrychski i Barbara Sukowa: poznali się w latach 80. Historia relacji Gdy otrzymał rolę w filmie „Róża Luksemburg”, miał 41 lat. I to właśnie na planie tej produkcji poznał prawdziwą piękność, o pięć lat młodszą Barbarę Sukową. Niemal z miejsca nawiązał się pomiędzy nimi płomienny romans, zwłaszcza że film był realizowany w romantycznych zakątkach kontynentu, jak Praga czy Werona. Polak zaś grał w nim partnera życiowego i towarzysza głównej bohaterki. Wszyscy widzieli między nimi silną chemię. Nie przeszkodziła im nawet obecność na planie męża aktorki, który grał w filmie niewielką rolę. Sukowa i Olbrychski spędzali dnie i noce poza planem... Także wtedy, gdy doceniono ją za rolę Róży na festiwalu w Cannes. Szybko wyszło na jaw, że aktorka jest w ciąży. I być może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że w Polsce na Daniela Olbrychskiego czekała żona Zuzanna (córka Andrzeja Łapickiego) oraz pięcioletnia córeczka Weronika... O rozwodzie nie było mowy. 40-letni wówczas gwiazdor kochał małżonkę, mimo niewierności, której się dopuścił. Wiedział zresztą niemal od początku, że romans to tylko przygoda i odskocznia. „W związku z matką mojego najmłodszego syna, Viktora, wiedziałem, że to zauroczenie. Że chyba nic z tego nie będzie”, wspominał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!”. Romans z Sukową na zawsze jednak odmienił losy jego małżeństwa. Zuzanna nie dowiedziała się prawdy od męża a od jego kochanki, co tak opisał w dzienniku jej sławny ojciec. „Tydzień nerwów, bo Zuzia wnosi o rozwód. Daniel przesadził z artystką niemiecką Sukovą, która zadzwoniła do Zuzi z pytaniem, czy D. jej powiedział o nich. D. nie powiedział, bo jest tchórz, ale za to Zuzia się dowiedziała, że aż do tego stopnia. Bolesne to i nerwy szarpiące”, podkreślał zniesmaczony. Sytuacji nie poprawił fakt, że Daniel Olbrychski chciał utrzymywać kontakt z synem – wbrew sprzeciwowi żony i teściowej. Nic dziwnego, że Zuzanna Łapicka wniosła pozew o rozwód. Jak mówiła w wywiadzie dla „Urody życia”, była to decyzja nieunikniona. „Z domu wyniosłam wzorzec kobiety, żony wyrozumiałej. Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. Zwłaszcza że tata te romanse traktował raczej niepoważnie. Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę”, podkreślała z mocą. Mimo napiętej sytuacji w małżeństwie aktor odwiedził kochankę po porodzie w 1988 roku. Ta była jednak na niego wściekła i zazdrosna o żonę. Mimo tego, że uznał nowo narodzonego syna Viktora. Nie chciała jednak, by między nimi nawiązała się więź i by malec nosił nazwisko ojca. Zobacz także: Ich miłości nie dawano szans, świętują 15. rocznicę. Z tej okazji odnowili przysięgę małżeńską Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka i Weronika Olbrychska, lata 90. Daniel Olbrychski i Zuzanna Łapicka: rozwód Sytuacja w małżeństwie Daniela Olbrychskiego nie poprawiała się. Zdrada przelała czarę goryczy, Zuzanna Łapicka nie chciała dać niewiernemu mężowi kolejnej szansy. I to mimo tego, że prosił o pomoc znajomego księdza Wiesława Niewęgłowskiego, duszpasterza środowisk twórczych. Zadzwonił do niego o 4 nad ranem, błagając o pośrednictwo w mediacjach. Kapłan zgodził się, zaprosił do siebie małżonków, ale o pojednaniu nie mogło być mowy. Rozwiedli się w 1988 roku. „Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie”, mówiła po latach Zuzanna Łapicka. Miała również wsparcie w ojcu. Mimo że do pewnego momentu stał po stronie Daniela Olbrychskiego, po jego zdradzie, zakończonej narodzinami nieślubnego syna, radykalnie zmienił front. „Przeżywał, tak jak ja, a może bardziej. Sam pewnie nie zdawał sobie wcześniej sprawy, jakim był trudnym mężem dla mojej mamy. I nagle zobaczył to w moim małżeństwie z Danielem. Takie lustro. To musiało być bolesne”, podkreślała córka Andrzeja Łapickiego. On tak natomiast określił jej decyzję o rozwodzie w swoich „Dziennikach”: „Daniel musi zniknąć z życia córki, bo ona inaczej zwariuje”. Czytaj też: Przed laty odbił żonę synowi premiera. Ten wówczas wdał się w romans z Marylą Rodowicz Do rozwodu doszło, jednak z czasem, gdy emocje już opadły, aktor próbował odzyskać względy byłej żony. W końcu uległa i go przyjęła. Kupili nawet dom w Podkowie Leśnej, który miał być nowym otwarciem. Dlaczego Zuzanna Łapicka dała byłemu mężowi kolejną szansę? „Trochę dlatego, że zabiegał, a ja też go wciąż kochałam”, mówiła po latach. Jednak Barbara Sukowa nie poddawała się. I to przez pięć kolejnych lat! Naciskała na Daniela Olbrychskiego, by odszedł od żony i zamieszkał z nią oraz małym Viktorem. Aktor nie potrafił wytrzymać tej presji, smutki topił w napojach wysokoprocentowych. „Zuzia kłóci się ciągle z Danielem, który jest nie do wytrzymania, co wiem od 15 lat. I tak Zuzia ma żelazne nerwy. To jest moje prawdziwe zmartwienie”, pisał w dziennikach Andrzej Łapicki. W końcu rozstali się na dobre – było to w drugiej połowie lat 90. Jednak do końca pozostali z Danielem Olbrychskim dobrymi przyjaciółmi. „Zuzia dla Daniela to duża część życia. Ktoś bardzo ważny. Mama jego ukochanej córeczki. A dla mnie Zuzia była zawsze serdeczna i życzliwa. Bywała u nas w Podkowie. Omawiałyśmy wiele rodzinnych problemów. Była osobą niezwykłą, piekielnie inteligentną i nieprawdopodobnie dowcipną. Była intensywnie obecna w naszym życiu. Poza ostatnim rokiem, kiedy już nie chciała kontaktów. Żadnych”, wspominała w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską Krystyna Demska-Olbrychska. Zobacz także: Jest narzeczoną producenta TVP, dzieli ich ponad dekada. Sylwia Dekiert doczekała się trójki dzieci Daniel Olbrychski, Krystyna Demska-Olbrychska w sesji dla VIVY!, 2019 rok Daniel Olbrychski i Viktor Longo: relacja aktora i syna A Barbara Sukowa? Wyszła za mąż za amerykańskiego muzyka. Jej nieślubny syn przyjął nazwisko ojczyma. Jego biologiczny ojciec nie poddawał się: mimo niechęci byłej kochanki, cały czas pisał listy, maile i próbował nawiązać kontakt z Viktorem Longo. W końcu, gdy chłopak był już nastolatkiem, odpisał. W 2008 roku odwiedził nawet Polskę (miał wówczas 20 lat), by spędzić czas z ojcem i jego rodziną, w tym z przyrodnim bratem Rafałem. „To było bardzo wzruszające”, mówił aktor. Od tamtej pory mają regularny kontakt. Daniel Olbrychski wybrał się nawet wraz z żoną Krystyną za ocean na święta. Dla wszystkich był to wyjątkowy czas. „Viktor jest do Daniela bardzo podobny. Nie tylko fizycznie. Spędziliśmy w Ameryce z Viktorem, Barbarą, jego mamą i jej mężem święta wielkanocne. Widziałam, jak Viktor uważnie obserwuje Daniela. I widać było, jaki jest szczęśliwy”, podkreślała Krystyna Demska-Olbrychska w „VIVIE!”. Jak widać, dawne urazy poszły w zapomnienie... Daniel Olbrychski z synem Victorem Longo, Kazimierz Dolny, 2008 rok:
Daniel Olbrychski zdradzał żonę z jedną z najpiękniejszych aktorek świata
Zuzanna Łapicka ujawniła w swojej książce kulisy romansu sprzed lat
Zdrady, kłótnie, sceny zazdrości, a w końcu rozwód – tak można określić małżeństwo Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej, które trwało dekadę. Okazuje się, że wybitny polski aktor był koneserem kobiecego piękna. Do tej pory głośno mówiło się przede wszystkim o jego romansie z niemiecką aktorką Barbarą Sukovą, którego owocem jest syn Viktor. Jednak za sprawą wydanej przez byłą żonę książki Dodaj do znajomych, która miała swoją premierę 23 maja 2018 roku, na jaw wyszły kolejne bliskie relacje Daniela Olbrychskiego z kobietami, w tym ta z Anouk Aimée, uznawaną za jedną z najpiękniejszych aktorek świata! View Ediplayer on the source website Daniel Olbrychski miał romans z Anouk Aimée Zuzanna Łapicka-Olbrychska ujawniła w biografii, że w latach 80. musiała zmierzyć się z ogromnym zainteresowaniem ikony kina swoim mężem. Warto przypomnieć, że para pobrała się w 1978 roku, zaś w 1982 roku na świat przyszła ich córka Weronika. Niestety, to nie powstrzymało koleżanek po fachu przed przekraczaniem kolejnych granic flirtu w relacji z Danielem Olbrychskim. „Anouk Aimée zachwycałam się - jak wszyscy - w filmach Federica Felliniego, nie mówiąc o oscarowej Kobiecie i mężczyźnie (1966) Claude'a Leloucha, ze słynnym śpiewanym Szabadabada. To wszystko było dla mnie, wówczas 12-letniej, jakieś magiczne, z innego, odległego świata. I nagle po kilkunastu latach ta niezwykła kobieta z celuloidu zakochuje się w moim młodym, trzydziestoparoletnim wówczas mężu, który mimo stanu wojennego w Polsce pojawia się w Paryżu, żeby zagrać u Leloucha w Les uns et les autres (1981, Jedni i drudzy). Miał podpisany wcześniej kontrakt, więc go wypuścili, a ja zostałam bez paszportu w Polsce”, wspomina Zuzanna Łapicka-Olbrychska w książce Dodaj do znajomych, której fragmenty opublikowano w Gazecie Wyborczej. Zuzanna Łapicka-Olbrychska poznała Anouk Aimée. Jak dowiedziała się o romansie Daniela Olbrychskiego? Okazuje się, że panie miały okazję poznać się w trakcie festiwalu w Cannes w 1981 roku, na który małżeństwo zostało zaproszone przez Claude’a Leloucha na premierę Jednych i drugich, w których Olbrychski zagrał dyrygenta Karajana. „Widziałam, że Anouk Aimée nie odrywa oczu od Daniela, więc by uniknąć tej krępującej sytuacji, poszłam zatańczyć ze Skolimowskim, o co Daniel, swoim zwyczajem, natychmiast zrobił mi awanturę. Rok po tej kolacji Daniel znalazł się w Paryżu, adoracja Anouk Aimée sięgnęła zenitu, bo żona z dzieckiem uziemiona w Polsce, czyli sytuacja wymarzona. I wtedy jakiś być może złośliwy, znający sytuację ubek, wręczył mi paszport. Obawiając się rychłej zmiany tej decyzji, wsiadłam w pierwszy samolot do Paryża. Na lotnisku, na prośbę nieobecnego Daniela, czekał na mnie mieszkający od lat we Francji Andrzej Żuławski”, relacjonuje dziennikarka. I zdradza, w jakich okolicznościach dowiedziała się o romansie męża i kultowej aktorki. „Zainstalował mnie z Weroniką w swojej posiadłości pod Paryżem, w wiosce Fromont, w domku gościnnym, był kochany, zrobił kolację i natychmiast mnie poinformował, że Daniel ma romans z Anouk Aimée. Na pocieszenie dodał, że Lelouch podobno powiedział Anouk: „Nie masz o co walczyć, bo są dwie rzeczy, których nie przewalczysz, jedna to Zuzia, druga to Polska i Solidarność”. Nie wiem, która miłość była ważniejsza, myślę, że Polska u Daniela przetrwała, a ja niekoniecznie, bo nasze małżeństwo w końcu i tak się rozpadło, tyle że wiele lat później”, konstatuje Zuzanna Łapicka-Olbrychska. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1988 roku. Jak jednak podkreślała w wywiadach dziennikarka, jeszcze wiele razy padały ze strony Daniela Olbrychskiego propozycje, by wrócili do siebie. Ona pozostała nieugięta.
„Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej...
…w którym szczerze rozlicza się z życiem
Zaprosiła mnie do domu. Zuzanna Łapicka mieszkała sama pośród pamiątek – na ścianie wisiał jej akt autorstwa Franciszka Starowieyskiego i zdjęcie dworku, który przed wojną należał do jej rodziny. Trzymała się świetnie. Dowcipna, pogodna, inteligentna. O chorobie mówiła spokojnie, właśnie brała chemię, była dobrej myśli. Opowiadała o córce, która przyleciała z Nowego Jorku, planowała kolejną książkę. Jej łagodna pewność siebie była zaraźliwa, wyszedłem przekonany, że przed nami jeszcze niejeden wywiad. Później zaczęły się problemy… [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 20.03.2024 r.] Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej Autoryzowała wywiad, ale nie chciała, żeby robić jej zdjęcia. Wciąż była w szpitalu, choroba atakowała. Zuzanna Łapicka czekała na koniec kuracji. My czekaliśmy wraz z nią. Dzisiaj została tylko ta rozmowa. Ostatnia, w której dziennikarka szczerze rozlicza się z życiem. Pogodnie wspomina męża, Daniela Olbrychskiego, który do wiernych nie należał. Opowiada anegdoty o wielkich tego świata, których poznała – Robercie de Niro i Gerardzie Depardieu. Z czułością wspomina przyjaciół rodziny – Tadeusza Konwickiego i Stanisława Dygata. Opowiada o ludziach i świecie, który już odszedł. Jak ona. Janusz Głowacki namawiał Panią do pisania? Właściwie zawsze. Spędzaliśmy wakacje w Chałupach, na Florydzie i w Zakopanem. Gdy słyszał moje anegdoty, mówił: „Przestań gadać, tylko pisz”. Uważał, że nie zapisane nie zostaje. Mam od niego sms z lipca, a umarł w sierpniu: „Szczerze żałuję, że nie piszesz”. Jest patronem mojej książeczki „Dodaj do znajomych”. Jestem mu za to bardzo wdzięczna. Zacznijmy od początku. Jak podrywał Panią Daniel Olbrychski? Jako nastolatka chodziłam na wszystkie jego filmy. Byłam wielbicielką. Znałam go prywatnie, ojciec pracował z nim w Teatrze Narodowym. Daniel odwiedzał nas ze swoją pierwszą żoną, Moniką i synem Rafałem. Gdy skończyłam 18 lat i byłam ciągle szanująca się dziewicą, nakleił na drzwiach do mojego pokoju „Mam 18 lat, już mi wszystko wolno”. Prowokator. Ale był w związku małżeńskim. I miał romans z Marylą Rodowicz. A ja miałam swoje sprawy sercowe. W Danielu podobała mi się jego odwaga. W tym środowisku wszyscy wszystkich obgadywali, ale za plecami. A Daniel był prostolinijny. Jak trzeba było wygarnąć Wajdzie, to wygarnął. Jak trzeba było czytać wiersze w kościele w stanie wojennym, to czytał. Nie przejmował się, że mu zabiorą paszport, o co wszyscy drżeli. Zachwyciło mnie to. Był taki moment, że był wolny, bo Maryla Rodowicz rzuciła go dla syna premiera Piotra Jaroszewicza. Daniel był bardzo rozczarowany. Spotkaliśmy się, dowiedział się, że mieszkam sama, kończę studia i pewnego dnia mnie odwiedził. Szybko poszło, akurat chciałam wyplątać się z trudnego związku, który nie rokował, a Daniel od razu chciał się żenić, brać ślub kościelny. Zakochał się. Byłam tzw. partią z dobrego domu. Krysia Janda śmieje się, że jak się rozstałam z Danielem, telefony się rozdzwoniły: „Zuzia jest wolna”. Krysia żartem napisała, że nawet jej mąż się zainteresował. Miałam opinię idealnej żony dla artysty. Dlaczego? Po mamie, która była kobietą na modłę XIX wieczną, nie pracująca, tuż po wojnie wpisywano jej w dowód: „przy mężu”. Ojcu do głowy by nie przyszło, że mogłaby pracować. Tak mnie wychowywała. Uczyła dziergać na szydełku? Nie. To było psychologiczne wykształcenie „Jak oswoić artystę”. Po pierwsze zachwycać się. Po drugie: „Jak wychodzisz za najprzystojniejszego mężczyznę w Polsce, to koszty muszą być”. Choć przez pierwsze dziesięć lat małżeństwa to ojciec był w niej bardzo zakochany. Mama lubiła się bawić, szalała w Spatifie. Tańczyła na stole w domu zdrojowym niczym Zula w „Zimnej wojnie” i wpadała w ramiona marynarzy. Ojciec się przepychał i mówił: „To jest moja żona”. „Jaka tam pana żona!”, słyszał. Nie tylko ona była zazdrosna? Tak. Mama się nawet bała, że ojciec jest za bardzo zakochany i musi być bardziej męski. Mam teorię, że sama wpuściła ojca w pierwszy romans. Żart? Półżart. Nie przewidziała konsekwencji. Mama tak nie zwracała uwagi na jego miłostki, że zaprzyjaźniała się z tym aktorkami, z którymi ojciec grał. Jak z Elą Czyżewską czy Beatą Tyszkiewicz. Grał czy sypiał? Ojciec był dżentelmenem. Dom na tym nie cierpiał, gdy był w domu. Natomiast, gdy wyjeżdżał na plan zdjęciowy, myśmy się nie wtrącały. Nie było tabloidów, to wielki plus komuny. Fanka dostała obiekt swoich westchnień. I co? Początek małżeństwa był świetny. Byłam zachwycona Danielem. Pobraliśmy się w 1978 roku, córka urodziła się w 1981. Trzy lata byłam oddana tylko jemu. On tego wymagał i myślał, że tak będzie zawsze. Zachwyt i obiady? Nosiłam wtedy loczki jak Maria Schneider w „Ostatnim tangu w Paryżu”. Chwalił się, że żona jest seksi i jeszcze do tego zawsze zrobi coś na ciepło wieczorem. Byłam kobietą ideałem. I komu to przeszkadzało? Nie ukrywam, że nasze małżeństwo jest ofiarą stanu wojennego. Daniel miał kontrakt i wyjechał do Paryża w styczniu 1982 roku, a mnie nie dawali paszportu. I gdy przyjechałam po paru miesiącach z córką do Francji, on był już królem Paryża. Gdy dowiedziałam się, że zakochała się w nim Anouk Aimee, gwiazda filmów Felliniego, która miała 50 lat, a on 34, wydawało mi się to czymś niemożliwym. Napisałam mu w liście „Daniel, pomyliło ci się z winem, że im starsze tym lepsze”. Albo pisałam: „Błagam cię, nie pij. Tylko kobiety i praca”. Był zachwycony, że ma tak tolerancyjną żonę. Ale jak przyjechałam z dzieckiem, byłam bez rodziców, bez przyjaciół, zdana na niego. Kobiety były mniejszym problem niż jego alkoholowe libacje, które uniemożliwiały życie z małym dzieckiem. Zapraszał ludzi do domu? Musiał odreagować po wieczornych występach w teatrze i wracał o piątej na ranem. Małżeństwo zaczęło nam się sypać, ale do głowy mi nie przyszło, że można się rozwieść. Próbowałam to ciągnąć. Dlaczego? Bo byłam tak wychowana. Jak już postanowiłam się rozwieść, to za prababkę, babkę i za mamę. Bo w rodzinie była cała sztafeta kobiet, które miały przystojnych mężów. Babka siedziała w majątku na Kujawach w Wierzbinku. A dziadek jeździł do hotelu Bristol w Warszawie i nie wiadomo, co tam robił. Mężczyźnie wszystko dozwolone, jak pisał hrabie Fredro, wzór dla mojego ojca. A mama zawsze się bała o mnie, powtarzała: „Jak ty sobie poradzisz w życiu bez mężczyzny?”. A jak sobie Pani radziła we Francji? Najpierw była euforia. Wszyscy nas gościli. Aktorzy, który wyrwali się z ciemiężonego kraju, trafiali na pierwsze strony gazet. Daniel był aktorem Andrzeja Wajdy, jego filmy były znane. Dostał odznaczenie zasłużonego dla kultury francuskiej, wręczał mu minister kultury Jack Lang. Byliśmy zapraszani do Pałacu Elizejskiego. Prezydenta Mitteranda Pani ustawiała? To było na pokazie „Dantona” Andrzeja Wajdy w La Cinematheque. Przyszedł Francois Mitterand ze świtą, Wajda posadził mnie z Danielem tuż za nim. Nic nie widziałam, więc szepnęłam do prezydenta czy mógłby przesunąć się w prawo. Nie znałam się na polityce, więc nie rozumiałam śmiechu dziennikarzy. Później Daniel mówił, że Francuzi są zachwyceni, jaka jestem odważna. Prezydent miał opinię lewicowego polityka, co wielu osobom się nie podobało. Moją prośbę odczytano jako dowcip polityczny. We Francji została też Pani córką Wajdy? To Gerard Depardieu się pomylił. Przedstawiłam mu swojego ojca w garderobie, ale dwie godziny później już nie pamiętał, swoje wypił. I przedstawiając mojego ojca Robertowi de Niro, powiedział, że to Andrzej Wajda. „Tato”, błagałam, „nie prostuj tego. Zrobi się zamieszanie. Przecież grałeś Wajdę we „Wszystko na sprzedaż”. Życie w Paryżu było kolorowe, poznałam wiele gwiazd, przygarnął nas sam Claude Lelouch. Młodsi czytelnicy może nie pamiętają, to był reżyser kultowego filmu „Kobieta i mężczyzna”. Zapraszał nas do swojej willi, miał firmę producencką, Daniel grał u niego, nawet mi dawał statystować, żebym mogła zarobić. Zobacz też: Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, „siedziała i płakała”. Dziś córka Beaty Kawki jest jej prawdziwym powodem do dumy! Został w Pani ten Paryż? Było bardzo kolorowo. Ale powiem szczerze, dostałam taką dawkę intelektualnej, dowcipnej rozmowy w dzieciństwie, przysłuchując się w naszym domu rozmowom Tadeusza Konwickiego, Stanisława Dygata i innych tuzów, że Paryż mi nie zaimponował. Życie wśród paryskich gwiazd było ciekawe, ale nie zamieniłabym go na moje dzieciństwo. Kiedy się Pani zorientowała, że mieszka z artystami? Późno. Do domu przychodzili koledzy ojca, jeden był dyrektorem teatru, drugi słynnym pisarzem. Traktowałam to jako naturalną rzecz, byłam zdziwiona, że nie wszyscy tak mają. Mam też temat dla terapeuty. W telewizji leciał film z tatą, który się całuje z piękną panią, albo leży z nią w łóżku, a mama ziewała i nalewała sobie herbaty. Zastanawiam się, jak odbierała to sześcioletnia dziewczynka? Czy to było ważne? Nie pamiętam. Ale dowalali mi w szkole, śmiali się. Nienawidziłam poniedziałku po niedzielnych filmach z tatą, mama pisała mi zwolnienie. Z drugiej strony wszystkie nauczycielki dopytywały się o ojca. Albo mnie karały, żeby ściągnąć do szkoły Andrzeja Łapickiego. Oderwały mi tarczę, która była słabo przyszyta. Gdy przyszedł ojciec, zleciało się dziesięć nauczycielek z dyrektorką na czele. Jak wspomina Pani Tadeusza Konwickiego? Był bliskim człowiekiem. W jego książkach mam dedykację, że jesteśmy rodziną. Do dziś przyjaźnię się z jego córką, Marią. Jeździliśmy razem do Chałup. Tadeusz obserwował mnie, mówił, że gdy idę po plaży, zawłaszczam ją. „Masz charakter”, mówił. Ma Pani charakter? Na starość mi się wyrobił. Konwicki wyglądał, jak zgarbiony mruk, niedostępny. Ale miał wewnętrzne ciepło. Mama go uwielbiała, codziennie rozwiązywali krzyżówki. Mama wisiała na telefonie z Konwickim. A Stanisław Dygat to był intrygant. Puszczał plotki o reżyserach, którzy nie chcieli obsadzić jego żony, Kaliny Jędrusik. Więc dla niego Andrzej Wajda był do niczego. Oczywiście zmienił opinię po „Ziemi obiecanej”. Ale Dygat potrafił być szarmancki, dbał o moją edukację filmową. Przychodził w płaszczu jak wielki sztubak, pukał do drzwi i mówił: „Andrzeju, czy pozwolisz, że pójdę z twoją córką do kina?”. „Proszę cię Stasiu”, odpowiadał ojciec. Zabierał mnie do kina Stolica, dzisiaj Iluzjon. Tam poznałam włoski neorealizm, Felliniego. Gdy po latach spotkałam Felliniego, pomyślałam: „Ja go znam. To Staś Dygat!”. Pisze Pani, że Chałupy były seksualną szkołą? Dla dziewczyny wszystko było odkryciem. Widziałam pary chowające się po pokojach, rytuał zdrady. Byłyśmy prekursorkami opalania się nago na wydmach. Ja opalałam się topless. Lusia Wahl namalowała mój obfity wtedy biust pośród wijących się kwiatów. Chciałam powiesić w pokoju, ale ojciec nie dopatrzył się lilij, tylko powyginanych męskich członków. Powiedział, że to absolutnie niecenzuralne. Obrażona Lusia wysłała obraz do Ameryki, podobno kupił go Francis Ford Coppola. Mój akt namalował też Franciszek Starowieyski, ale mu nie pozowałam, czego dzisiaj żałuję. Bo miałem lepszy biust w rzeczywistości niż na obrazie. Cóż, Starowiejski powtarzał: „Cyc nie ch..., stać nie musi”. Terapeutyzowała się Pani u Roberta De Niro? To było kuriozalne, ale tak bardzo przeżywałam małżeńskie kłopoty. De Niro przyjechał do Polski w 1985 roku, miał u Polańskiego zagrać Wałęsę. Spotkaliśmy się na kolacji w „Świętoszku”, jedynej reprezentacyjnej knajpie na warszawskim Starym Miście. Stół był długi, trafiło mi się miejsce na przeciwko De Niro. W ramach zabawiania zaczęłam mu swoim kulawym angielskim opowiadać o nieszczęsnej doli żony Daniela. Tak się rozkręciłam, że po półgodzinie spostrzegłam jego znudzona minę, jak z „Taksówkarza”. Do dziś się wstydzę. Następnego dnia było przyjęcie w dworku pod Jabłonną. Na widok De Niro uciekłam, lecz wpadłam na niego w jakimś pokoju, nawet miło się uśmiechnął. Ale niesmak pozostał. Krystynie Jandzie też się Pani zwierzała? Wiadomo, przyjaźnimy się od 40 lat. Ale na moje nieszczęście ona wszystko robi pod narkozą, nawet zabiegi stomatologiczne. Jednego dnia wszystko jej poopowiadałam, drugiego dzwoni do mnie: „Słuchaj, jak się wybudziłam z narkozy, to lekarze stali nade mną bardzo zasłuchani, powiedzieli, że się dużo dowiedzieli o panu Olbrychskim. Strasznie cię przepraszam!”. To zabawne historie. A tak serio - jak to jest być żoną niewiernego męża? Myślę, że nie jest to tylko moje doświadczenie, wiadomo, że miło nie jest. Ale gdy małżeństwo zaczęło się sypać w Paryżu, czułam, że go nie uratuję, bo Daniel musi mieć osobę oddaną mu na sto procent. A ja się już nim zmęczyłam. Coraz bardziej obojętniałam, nie wierzyłam, że to się naprawi. Więc kiedy jego kolejny flirt przerodził się w coś poważniejszego, bo Barbara Sukowa, z którą zagrał w filmie „Róża Luksemburg” w 1985 roku, urodziła mu syna, postanowiłam się rozwieść. Ale to nie było takie proste, bo Daniel jest zdolnym aktorem i zagrał oszalałego z miłości męża. I jeszcze mnie przekonał na kolejne dziesięć lat. Dałam się przekupić chałupą pod Kazimierzem. Kupił ją, gdy usłyszał, że się nią zachwyciłam. Spędziliśmy tam piękne lata po rozwodzie. Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach. Zobacz także: Gdy umierał, wszyscy myśleli, że tylko żartuje. Tajemnica śmierci Jonasza Kofty pozostaje niewyjaśniona do dziś... Najlepiej się rozwieść, żeby utrzymać małżeństwo? I być niezależną. Pilnowałam, żeby mieć swoje pieniądze. Ale skończyło się na tym, że jako osoba niepraktyczna, nie pojechałam do notariusza przepisać ten dom na siebie. Więc w końcu on nie jest mój, tylko jego. Podobno właśnie go sprzedaje, ma prawo. W Pani książce poruszyły mnie sceny, gdy chowa Pani alkohol. Bałam się picia Daniela. Bardziej niż jego kobiet. Bo alkohol zaburzał nasze życie. Awantury? Daniel się awanturował, póki się nie napił. Więc byłam między młotem, a kowadłem. Mam wyrzuty sumienia ze względu na moją córkę, Weronikę. Nie dziwię się, że zaraz po maturze wyjechała do Nowego Jorku. Zawsze była dużo odważniejsza ode mnie. Jest szefową produkcji w domu mody Proenza Schouler, gdzie bardzo artystycznie podchodzą do projektów. Spełnia się. Nie chce ani grosza, sama kombinuje. Jestem z niej bardzo dumna, poradziła sobie w tak trudnym mieście, jak Nowy Jork. Być może trudne dzieciństwo ją zahartowało. Widujecie się? Właśnie dzisiaj ląduje. Pojedziemy razem na moją chemię do Katowic. Widzę w niej dużą czułość dla mnie. Całe życie grałam rolę silniejszej niż jestem, znoszącej więcej niż mogę znieść i zawsze uśmiechniętej. Nawet w tej chorobie jestem uśmiechnięta. Ale ona widzi moją słabość. I szalenie mnie wzrusza swoją troską. Choroba miała wpływ na spisanie Pani wspomnień? Tak. Wyłączny. Wcześniej bałam się wychylić nosa. Ale Jacek Szczerba, przyjaciel rodziny, namówił mnie najpierw na wydanie „Dzienników” ojca, w których ostro opisuje epokę i znajomych, a potem na napisanie wspomnień. Daniel Olbrychski wpadł do Pani z szablą po przeczytaniu „Dodaj do znajomych”? Jeszcze nie. Chyba mu się podoba, że pokazałam go w czasie, gdy był rozrywany na świecie, miał propozycje filmowe, kochały się w nim piękne kobiety. Jego próżność ocaliła moją głowę. Przestraszyłam się, jak usłyszałam diagnozę. To był niemiły dzień. A jak inni reagują? Jestem bardzo zaskoczona, jak książka została dobrze przyjęta. Ludzie odbierają w niej ciepło i czułość. I poczucie humoru. Niechcący wyszło, bałam się, że jest za złośliwa. A tymczasem największe pretensje mają ci, o których nie napisałam. „Dlaczego o mnie nic nie ma?”. Kto wie, może powstanie ciąg dalszy? Wydawnictwo bardzo mnie namawia. Jak dziś wygląda Pani życie? Żyję troszkę tym, co było, nie ukrywam. Czytam w kółko te same książki. Znowu przeczytałam całego Konwickiego. Wzruszyłam się, bo w „Zwierzoczłekoupiorze” jestem opisana jako dziewczynka. O czym zapomniałam. Nie planuję przyszłości. To zasługa choroby. Jak jestem silniejsza, gdzieś sobie jadę. Byłyśmy z Magdą Umer i Krysią Jandą w Prowansji. Chłonęłam widoki, pola lawendy. Nasycam się. Wcześniej tego nie miałam. Zawsze stres. Dwadzieścia lat przepracowałam w telewizji, tam teraz wszyscy przygnębieni, zdenerwowani. Mnie to ominęło. Wystarczy być, jak pisał Jerzy Kosiński. To najważniejsze? A takie trudne. Ludzie chodzą na medytację, terapie. Ja sama z siebie tego doświadczam. Chcę jeszcze troszkę pociągnąć, bo mnie coraz więcej rzeczy interesuje. Cieszę się, że się zmobilizowałam. Miałam roczną przerwę w leczeniu, wydałam „Dzienniki” i swoją książeczkę. Ośmieliłam się. A czy choroba budzi w Pani lęk? Jakoś jest stłumiony. Zastanawiam się, dlaczego. Przestraszyłam się, jak usłyszałam diagnozę. To był niemiły dzień. Ale pomyślałam: „Miałaś takie ciekawe życie, tylu ludzi poznałaś, jakbyś miała dwa życia!”. Warto mieć wspomnienia. Ratują mnie od smutku. Zobacz również: Wspólne życie nie było im pisane, rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg
„Była słońcem mojego życia”. Tak Zuzannę Łapicką-Olbrychską wspominają najbliżsi
Dziennikarka, która przegrała walkę z rakiem, miałaby dziś urodziny
Mimo że walkę z nowotworem toczyła przez ostatnie 2 lata życie, przez długi czas wiedzieli o tym jedynie jej najbliżsi. Zuzanna Łapicka-Olbrychska odeszła 21 grudnia 2018 roku w wieku 64 lat. W ostatnich miesiącach była bardzo aktywna medialnie, z uwagi na promocję książki Dodaj do znajomych swojego autorstwa. Mało kto podejrzewał, że tę heroiczną walkę z rakiem może przegrać. Stało się jednak inaczej... Dziś ulubienica publiczności obchodziłaby kolejne urodziny. View Ediplayer on the source website Zuzanna Łapicka-Olbrychska - co mówiła o walce z rakiem? Diagnozę usłyszała wiosną 2016 roku. Była wówczas na modnej wśród gwiazd diecie pudełkowej. Efekty w krótkim czasie przerosły jej najśmielsze oczekiwania, wszyscy zachwycali się, jak szybko gubi nadprogramowe kilogramy. Ona jednak czuła się coraz gorzej... „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...”, zwierzyła się Zuzanna Łapicka-Olbrychska Izie Komendołowicz w magazynie Pani w lutym 2018 roku. Pracowała wówczas jako szefowa redakcji rozrywki w Telewizji Polskiej. Z uwagi na zmiany, jakie w niej zaszły po wygranych przez Prawo i Sprawiedliwość wyborach parlamentarnych jesienią 2015 roku, przybyło jej obowiązków. W trzy miesiące schudła aż 15 kilogramów. Złe samopoczucie skłoniło ją do wizyty u lekarza. Tam usłyszała diagnozę: rak jelita grubego. Z miejsce porzuciła zobowiązania zawodowe, przeszła na emeryturę. Wszystkie siły włożyła w walkę z chorobą, poddano ją chemioterapii i radioterapii. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, zapewniała córka Andrzeja Łapickiego w wywiadzie. Walczyła dzielnie. Wszyscy podziwiali jej pozytywne nastawienie, podejmowanie kolejnych prób spacyfikowania choroby. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć”, podkreślała jej przyjaciółka od 40 lat, Magda Umer. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj”, dodała dziennikarka. To z powodu choroby zdecydowała się wydać książkę Dodaj do znajomych i opracować dzienniki ojca, Andrzeja Łapickiego. „Pisał te dzienniki 21 lat, do śmierci mamy. W dniu jej śmierci, 22 lipca 2005 roku, napisał wielkimi literami: KONIEC. Obiecałam mu, że wydam te dzienniki po jego śmierci. Minęło pięć lat i nie mogę już czekać. Zwłaszcza że mój wrodzony optymizm każe mi wierzyć w życie pozagrobowe i boję się, że jak się tam spotkamy, to mi nawymyśla, że tego nie dopilnowałam”, podkreśliła w wywiadzie dla Urody Życia w czerwcu 2017 roku. Pisała felietony do magazynu Vogue. Spędzała czas z najbliższymi. Smakowała życie, pełna pasji. W rozmowach była ujmująca i zabawna. Nikt, tak jak ona, nie potrafił opowiadać anegdot i historii, które jej się przytrafiły. Słynęła z tego, że łagodziła obyczaje, jej uśmiech potrafił rozwiązywać nawet najbardziej skomplikowane problemy. Nikt nie potrafił powiedzieć o niej złego słowa. „Była po prostu dobrym człowiekiem”, podkreślają w komentarzach w mediach społecznościowych bliscy Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej. I trudno się z nimi nie zgodzić. Podobnie jak z tym, że odeszła zbyt wcześnie i pozostawiła po sobie pustkę, której nie wypełni nic i nikt. Zuzanna Łapicka-Olbrychska - przyczyny śmierci byłej żony Daniela Olbrychskiego Wiadomość o śmierci pani Zuzanny jako pierwszy podał na Facebooku Andrzej Saramonowicz. „Umarła Zuzanna Łapicka. Mógłbym to zbić bonmotem Tuwima: „Nie wiem, co się na tym świecie porobiło. Zaczynają umierać ludzie, którzy nigdy dotąd nie umierali”, ale to nie wystarczy. Bo Zuzia była fantastycznym człowiekiem. Ludzkim, ale i wściekłe inteligentnym, który nie zadowalał się byle czym. Jej odejście czyni wywrę. Polska kultura poniosła kolejną stratę nie do zastąpienia. Żal przeraźliwy. Płaczę, bo cóż innego pozostało”, podkreślił. Chwilę później smutne informacje potwierdziła również Krystyna Demska-Olbrychska, obecna żona Daniela Olbrychskiego. „Była słońcem mojego życia. I będzie”, napisała pod zdjęciem Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej na Facebooku jej najbliższa przyjaciółka, Magda Umer. ZOBACZ TAKŻE: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”, ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka-Olbrychska, życie prywatne: małżeństwo z Danielem Olbrychskim, kim jest jej córka Weronika Żoną legendarnego aktora była od 1978 do 1988 roku. Nie ukrywała, że było to małżeństwo trudne, w którym mąż ją zdradzał. Jednak z domu wyniosła przekonanie, że kobieta bez mężczyzny nie istnieje. Ona udowodniła, że jest to możliwe. „Z domu wyniosłam wzorzec kobiety, żony wyrozumiałej. Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. Zwłaszcza że tata te romanse traktował raczej niepoważnie. Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę”, podkreśliła. Wzorce feministyczne przekazała swojej jedynej córce, 38-letniej dziś Weronice Olbrychskiej. „Ja rzuciłam ten kierat po czterdziestce, a moja córka, Weronika, jest już następnym pokoleniem kobiet wolnych. Jest kompletnie samodzielną singielką, mieszka w Nowym Jorku, zrobiła karierę, jest szefem produkcji w kultowej marce Proenza Schouler. Ma przebojowe geny po ojcu”, zdradziła. Zuzanna Łapicka-Olbrychska nie żyje. Kim była dziennikarka, była żona Daniela Olbrychskiego? Była kierownikiem Redakcji Publicystyki Kulturalnej oraz Redakcji Rozrywki TVP1. Warsztat dziennikarski zdobywała i kształciła w redakcjach magazynów Film, Elle i Uroda. W pracy, mimo ogromnej pogody ducha, uchodziła za profesjonalistkę i osobę asertywną. Gdy coś jej się nie podobało, mówiła o tym głośno, ale zawsze z ogromnym taktem i wyczuciem. Wykształciła kolejne pokolenia dziennikarzy, którzy cenili jej wiedzę, pedagogiczne podejście i otwartość. Od 40 lat przyjaźniła się z Krystyną Jandą oraz Magdą Umer. Razem wyjeżdżały na wakacje, prowadziły burzliwe dyskusje, spędzały wspólnie niemal każdą wolną chwilę. Prywatnie była córką wybitnego aktora Andrzeja Łapickiego. Wciąż bardzo nam jej brakuje... Z najlepszymi przyjaciółkami: Krystyną Jandą i Magdą Umer
Daniel Olbrychski i jego żona we wzruszających słowach wspominają Zuzannę Łapicką
Aktor odkrył tajemnice swoich poprzednich związków
Krystyna Demska-Olbrychska i Daniel Olbrychski są już 16 lat po ślubie. Wyjazdy, kłótnie, wspólne śniadania i obiady, spory i chwile godzenia się – to wszystko składa się na ich codzienność. I choć wiedzą, że dla niektórych może to brzmieć banalnie, oni cieszą się, że wszystko robią razem i nigdy się nie nudzą. W życiu aktora były jednak przez obecną żoną jeszcze dwie inne. Monika Dzienisiewicz-Olbrychska i Zuzanna Łapicka – obie mają w sercu artysty szczególne miejsce. Jak je wspomina? Przeczytajcie fragment wywiadu Krystyny Pytlakowskiej. Daniel Olbrychski z żoną Krystyną o miłości i byłych partnerkach aktora – Daniel, Ty chyba lubisz brać śluby? Daniel: Jestem podwójnym wdowcem, pochowałem dwie byłe żony. Krystyna: Fantastyczną rozmowę zrobiła Magda Żakowska z Magdą Umer o Zuzi. O głębokiej przyjaźni, właściwie wyznanie miłości. Daniel: Zuzia umarła tuż przed świętami w zeszłym roku, a urodziny miała parę miesięcy potem, w marcu. Pojechaliśmy z kwiatami na cmentarz, a na grobie bukiet ślicznych niezapominajek. To od Magdy. Krystyna: To takie czułe… – Daniel, powiedz, dlaczego Krystyna? Daniel: Nie wiem, czy umiem na to odpowiedzieć. – Na czym polegają te wybory? Daniel: Zawsze, kiedy byłem w poważnym związku, myślałem, że to na całe życie. Tak chciałem. No, może raz nie do końca. W związku z matką mojego najmłodszego syna, Viktora, wiedziałem, że to zauroczenie. Że chyba nic z tego nie będzie. Z Moniką – na zawsze. Kiedy zrewidowałem to przekonanie, zakochałem się w Maryli. Też na zawsze. No ale Maryla poszła mi w szkodę. Nabrałem więc dystansu do kobiet. Uważałem, że nie warto być wiernym, nie warto się zakochiwać. To padło na młodziutką Zuzię. Zanim zauważyłem, że to ktoś bardzo ważny w moim życiu, wyrządziłem jej już dużo krzywd. Potem zaczęły się wzajemne ciosy i nawet ślub kościelny tego nie uratował. – Krysiu, nie denerwuje Cię słuchanie tych wszystkich opowieści? Krystyna: Jakoś nie. Znam te opowieści, a poza tym lubiłam obie byłe żony Daniela, a z Marylą jesteśmy w towarzyskiej zażyłości. Bywamy u siebie. Lubię bardzo jej dzieci. Daniel: Maryla mnie poparzyła, ale ciągle mam dla niej masę czułości i podziwu dla jej talentu. Zuzia rozwiodła się ze mną, ale jak to określiła w jakimś wywiadzie, rozwiodła się ze mną za siebie, za mamę i za babcię. Takie rodzinne wyrównanie rachunków. Potem jeszcze do siebie wróciliśmy, bardzo chciałem to naprawiać, ale – jak mawia Anka Romantowska – po rozstaniu wraca się tylko po klęskę. A potem już nastąpiła oficjalnie Krysia. I jest. […] - O miłości czasem rozmawiacie? Krystyna: Często mówimy sobie „kocham”. Daniel: Świadkami na moim ślubie kościelnym z Zuzią byli mój starszy brat i Maja Komorowska. Po śmierci Zuzi Maja zadzwoniła i oświadczyła: „Teraz możecie wziąć ślub kościelny”. Krysia się żachnęła, a ja się wzruszyłem. Było w tym dużo czułości dla nas obojga. Maja jest bardzo głęboką osobą. – Byliście bliscy dla Zuzi. Krystyna: Zuzia dla Daniela to duża część życia. Ktoś bardzo ważny. Mama jego ukochanej córeczki. A dla mnie Zuzia była zawsze serdeczna i życzliwa. Bywała u nas w Podkowie. Omawiałyśmy wiele rodzinnych problemów. Była osobą niezwykłą, piekielnie inteligentną i nieprawdopodobnie dowcipną. Była intensywnie obecna w naszym życiu. Poza ostatnim rokiem, kiedy już nie chciała kontaktów. Żadnych. Daniel: Ja myślałem, że ona z tym wygra. Krystyna: No, nie udało się. A bardzo jej brakuje. Tak naprawdę to brak nam obu zmarłych żon Daniela. Monika miała skomplikowany, dość trudny charakter, ale ja lubiłam nasze wspólne Wigilie, śniadania wielkanocne, towarzystwo Andrzeja Kopiczyńskiego. Jak śpiewa Maryla, „To se ne wrati”. A żal. Cały wywiad z parą możecie przeczytać od czwartku w nowej VIVIE!
Pawlikowski, Olbrychski, Potocka... Gwiazdy pożegnały Zuzannę Łapicką!
Dziennikarka spoczęła na warszawskich Powązkach
Jej śmierć była dla wszystkich ogromnym szokiem. Zuzanna Łapicka-Olbrychska zmarła po długiej walce z rakiem 20 grudnia 2018 roku. Informację dzień później na swoim profilu na Facebooku podał reżyser Andrzej Saramonowicz. Dziennikarka odeszła w wieku 64 lat, pozostawiając pogrążoną w żałobie córkę Weronikę. 18 stycznia na warszawskich Powązkach odbył się pogrzeb córki Andrzeja Łapickiego, na którym stawili się przedstawiciele świata filmu, telewizji i show-biznesu oraz najbliżsi Zuzanny Łapickiej. Pogrzeb Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej na warszawskich Powązkach Nabożeństwo żałobne odbyło się w kaplicy św. Karola Boromeusza. Po nim prochy dziennikarki złożono w tym samym grobie, w którym w 2012 roku został pochowany jej ojciec. Nie wiadomo, dlaczego z uroczystościami żałobnymi czekano niemal miesiąc. Być może ma to związek z tym, że córka zmarłej dziennikarki, Weronika, na co dzień mieszka i pracuje za oceanem a zgodnie ze słowami bliskiej przyjaciółki Zuzanny Łapickiej, Magdy Umer, to ona była odpowiedzialna za zorganizowanie uroczystości żałobnych. Natomiast informację o pogrzebie Zuzanny Łapickiej podał na swoim profilu na Facebooku w miniony weekend Andrzej Saramonowicz. W ostatnim pożegnaniu córki Andrzeja Łapickiego wziął m.in. udział były mąż dziennikarki, Daniel Olbrychski wraz z obecną małżonką, Krystyną Demską-Olbrychską, reżyser Paweł Pawlikowski, aktorka Małgorzata Potocka czy choreograf i właściciel Teatru Buffo Janusz Józefowicz
Nie żyje Zuzanna Łapicka! Była żona Daniela Olbrychskiego miała 64 lata…
Dziennikarka przegrała walkę z nowotworem
Kolejna smutna wiadomość przed świętami Bożego Narodzenia… Dziś na ranem dotarła do nas informacja o tym, że nie żyje Zuzanna Łapicka. Pisarka i dziennikarka zmarła w wieku 64 lat. Od dwóch lat córka Andrzeja Łapickiego i była żona Daniela Olbrychskiego walczyła z nowotworem. Śmierć Zuzanny Łapickiej - szczegóły O śmierci Zuzanny Łapickiej poinformował na Facebooku reżyser Andrzej Saramonowicz. „Umarła Zuzanna Łapicka. Mógłbym to zbić bonmotem Tuwima: Nie wiem, co się na tym świecie porobiło. Zaczynają umierać ludzie, którzy nigdy dotąd nie umierali, ale to nie wystarczy”, zaczął Saramonowicz i dodał kilka zdań od siebie na temat artystki. „Zuzia była fantastycznym człowiekiem. Ludzkim, ale i wściekłe inteligentnym, który nie zadowalał się byle czym. Jej odejście czyni wywrę. Polska kultura poniosła kolejną stratę nie do zastąpienia. Żal przeraźliwy. Płaczę, bo cóż innego pozostało”, czytamy.. Wpis skomentowały już między innymi Agnieszka Holland, Katarzyna Herman, Małgorzata Domagalik i Karolina Korwin Piotrowska. Jeszcze wiosną tego roku Zuzanna Łapicka promowała swoją najnowszą książkę Dodaj do znajomych, w której ze szczegółami opisywała swoje barwne życie w środowisku artystycznym. Zuzanna Łapicka o raku Z kolei w lutym, dziennikarka udzieliła wywiadu, w którym przyznała się do choroby nowotworowej, z którą zmagała się od 2016 roku. Nie chciała jednak zdradzić, jaką część jej organizmu zaatakował rak. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: Arystokracja nie mówi, który organ. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, mówiła Łapicka w Pani. Niestety, walkę z nowotworem przegrała... Wyrazy współczucia dla bliskich.
Córka Andrzeja Łapickiego po raz pierwszy komentuje związek ojca! „To było dość brawurowe”
Aktor był związany z 60 lat młodszą Kamilą
Ten związek od samego początku budził sporo kontrowersji. Kilka lat temu Andrzej Łapicki związał się z 60 lat młodszą od siebie Kamilą Mścichowską. Para w 2009 roku zdecydowała się na zawarcie związku małżeńskiego. Rodzina aktora przez lata nie komentowała tej decyzji. Teraz, sześć lat po śmierci wybitnego reżysera, jedyna córka zabrała głos w tej sprawie. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona” Zuzanna Łapicka-Olbrychska udzieliła wywiadu Wysokim Obcasom Extra. Powiedziała, że ojciec, który był wdowcem nie lubił samotności. Stąd zdecydował się na związek z 60 lat młodszą od siebie Kamilą. Dzięki niej przeżywał drugą młodość, zaczął więcej grać, udzielał się w mediach. „Bo starość - powtarzał - przede wszystkim jest nudna”, powiedziała Zuzanna. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. Jak to kiedyś napisał Czesław Miłosz: Przemijanie - jestem przeciw”, komentowała. Urodzona w 1954 roku córka aktora z początku nie akceptowała tej relacji. Kamila była od niej przecież o 30 lat młodsza. Z biegiem czasu zrozumiała jednak, że każdy ma prawo do szczęścia. „To było dość brawurowe, ale myślę, że wynikało też z ogromnej samotności ojca po śmierci mojej mamy, bo choć ja bardzo starałam się przy nim być, nie byłam w stanie zastąpić mu żony (Zofii Chrząszczewskiej - red.). A on żądał obecności non stop, tak jak to kiedyś zapewniała mama. Ożenił się z młodą dziewczyną, która - co normalne - miała swoje zawodowe ambicje, a to się ojcu za szczególnie nie podobało. Jak napisałam we wstępie do 'Dzienników' ojca, które niedawno się ukazały, jego nieuchronne rozczarowanie tym małżeństwem wynikało z tego, że dziś nie ma już kobiet skrojonych na XIX-wieczną modłę. Ale jeśli jeszcze przez jakiś czas był szczęśliwy, to dlaczego miałabym to oceniać”, zakończyła Zuzanna Łapicka-Olbrychska. Kamila Łapicka opiekowała się aktorem do jego śmierci w 2012 roku. Kilka dni po pogrzebie wybuchł skandal, gdy po śmieci wyrzuciła cenne pamiątki Łapickiego. Dziś nie jest obecna w show-biznesie.
Andrzej Łapicki w ostrych słowach o Danielu Olbrychskim!
Dzienniki aktora ujawniły prawdę o filmowym Kmicicu
Zuzanna Łapicka-Olbrychska przez lata bała się wydać intymne zapiski sławnego ojca. Wszystko dlatego, że Andrzej Łapicki już za życia mówił, że „zza grobu chce przypieprzyć wszystkim dziennikami”. Nic dziwnego, że od momentu śmierci legendarnego aktora do czasu ich wydania minęło sześć lat. To, co gwiazdor pisał w nim o środowisku filmowym, już wywołało medialną burzę! View Ediplayer on the source website Romans Daniela Olbrychskiego z Barbarą Sukovą Nie jest tajemnicą, że filmowy Kmicic w 1977 roku wziął ślub z córką Andrzeja Łapickiego, Zuzanną. Okazuje się jednak, że ich małżeństwo było niezwykle burzliwe i nie brakowało w nim kłótni i ostrych spięć. „Zuzia kłóci się ciągle z Danielem, który jest nie do wytrzymania, co wiem od 15 lat. I tak Zuzia ma żelazne nerwy. To jest moje prawdziwe zmartwienie”, napisał Andrzej Łapicki w dziennikach wydanych pod tytułem Jutro będzie Zemsta, które pisał w latach 1984-2005, a do których dotarła Rewia. Jak się okazuje, gdy Zuzanna Łapicka-Olbrychska dowiedziała się o niewierności męża i jego romansie z niemiecką aktorką Barbarą Sukovą, podjęła decyzję o rozwodzie. Miało to miejsce w 1988 roku. „Tydzień nerwów, bo Zuzia wnosi o rozwód. Daniel przesadził z artystką niemiecką Sukovą, która zadzwoniła do Zuzi z pytaniem, czy D. jej powiedział o nich. D. nie powiedział, bo jest tchórz, ale za to Zuzia się dowiedziała, że aż do tego stopnia. Bolesne to i nerwy szarpiące”, wyjawił aktor. Andrzej Łapicki o rozwodzie Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej Romans Daniela Olbrychskiego był brzemienny w skutki. Gdy jego córka ze związku z córką Andrzeja Łapickiego, Weronika, miała zaledwie sześć lat, na świat przyszedł nieślubny syn aktora, Victor. Zapewne to przelało czarę goryczy i pchnęło Zuzannę Łapicką-Olbrychską do podjęcia decyzji o rozwodzie, który nie przyszedł łatwo. Wszystko dlatego, że początkowo nie chciał na niego wyrazić zgody... Daniel Olbrychski! „Tydzień pod znakiem rozwodu Zuzi. Dywagacje, a jak D. przyjedzie, to co powiedzieć, czy od razu pozew, a jak sprawy majątkowe. Na razie wszystko przebiega spokojniej niż myślałem. Wrócił, wysłuchał, za bardzo nie wrzeszczał. W zasadzie się godzi na rozwód, ale kto wie, co będzie jutro. Weronika u nas nocowała, chora, może z nerwów, ja dziś leżę połamany, może też z nerwów, bo bardzo to przeżywam”, napisał Andrzej Łapicki. Mimo tego, że koniec końców córka aktora i filmowy Kmicic rozstali się, jeszcze przez 10 lat tworzyli nieformalny związek. Głównie dlatego, że Daniel Olbrychski nie wyobrażał sobie życia bez Zuzanny Łapickiej. Te lata wspomina w dziennikach ojciec dziennikarki. „Daniel niemożliwy. Ciągle Zuzi wymyśla, pieniędzy na szkołę Weroniki nie daje. I się czepia. Nie może zrozumieć, że Zuzia go nie chce. Przecież to wstyd dla każdego mężczyzny czepiać się kobiety, która cię nie chce”, pisał wyraźnie zgorszony aktor. Zuzanna Łapicka nie ma wątpliwości, że cała sytuacja dała do myślenia jej ojcu, który zdał sobie sprawę, jak bardzo ranił zdradami żonę Zofię. „Myślę, że dopiero widząc moje cierpienie, ojciec zdał sobie sprawę z tego, ile bólu sprawiał Mamie swoimi romansami. Musiało go to boleć podwójnie”, podkreśliła Zuzanna Łapicka-Olbrychska.
Zuzanna Łapicka-Olbrychska po raz pierwszy o walce z rakiem
Diagnoza była dla niej ogromnym ciosem. O tym, że Zuzanna Łapicka-Olbrychska jest chora, mówiło się od jakiegoś czasu. Ona sama nie chciała jednak ujawniać, co jej dolega. W najnowszym wywiadzie dziennikarka przerwała milczenie i wyznała, że wiosną 2016 roku zdiagnozowano u niej raka. View Ediplayer on the source website Zuzanna Łapicka-Olbrychska o nowotworze Kulisy tego, gdy Zuzanna Łapicka-Olbrychska dowiedziała się, że ma nowotwór, są dramatyczne. „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...”, zwierzyła się Izie Komendołowicz w magazynie „Pani”. Wiosną 2016 roku, gdy pracowała jeszcze w redakcji rozrywki Telewizji Polskiej, korzystała z diety pudełkowej, by pozbyć się zbędnych kilogramów. Co prawda chudła w oczach: zrzuciła aż 15 kilogramów w trzy miesiące, ale czuła się coraz gorzej. Gdy wybrała się do lekarza usłyszała, że to nowotwór. Została poddana chemioterapii i radioterapii. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, zapewniła córka Andrzeja Łapickiego. Nie żyje Zuzanna Łapicka! Była żonaDaniela Olbrychskiego miała 64 lata… Magda Umer o Zuzannie Łapickiej-Olbrychskiej Od tamtej pory przewartościowała swoje życie. Jak podkreślają jej przyjaciele i znajomi, zaczęła korzystać z niego i oddychać pełną piersią. Cieszy się z każdego, nawet najmniejszego szczegółu. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć”, podkreśla jej przyjaciółka od 40 lat, Magda Umer. Z kolei Zuzanna Łapicka-Olbrychska przekonuje, że od momentu, w którym usłyszała diagnozę, zmieniła swoje życie o 180 stopni. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj”, zaznacza dziennikarka.
Zuzanna Łapicka o skomplikowanej relacji z ojcem: „Zawsze starałam się zrobić na nim wrażenie. Tylko na jego zdaniu mi zależało”
Przypominamy wywiad, którego córka Andrzeja Łapickiego udzieliła pięć lat po jego odejściu
Po czterdziestce rozwiodła się i kompletnie zmieniła życie. Po sześćdziesiątce została hedonistką. Tak Zuzanna Łapicka, córka Andrzeja Łapickiego i była żona Daniela Olbrychskiego, opowiadała o sobie w lipcu 2017 roku, rok przed swoim odejściem... Przypominamy wywiad z dziennikarką, który ukazał się na łamach magazynu "Uroda Życia". Zuzanna Łapicka o poważnej chorobie, skomplikowanej relacji z ojcem i rozwodzie - archiwalny wywiad To zdjęcie u góry, w ogrodzie, zrobiła Magda Umer. Dokładnie rok temu. Przyjechałam do niej prosto ze szpitala, gdzie dowiedziałam się o niewesołej diagnozie, ale o tym nie będziemy gadać. Powiedziałam „Zrób mi zdjęcie, jest ładna pogoda – będziesz miała fajne wspomnienie”. Kobiety są w twoim życiu ważniejsze od mężczyzn? Zdecydowanie! Zaraz po naszym ślubie Daniel pojechał z synem, Rafałem, na wakacje za granicę, a ja z radością z Magdą do Chałup. Miałyśmy fantastyczny miodowy tydzień! Wtedy w Chałupach wynajmowało się jeszcze pokój z miednicą na wodę i toaletą na zewnątrz. Całe lata jeździłyśmy tam same małym fiatem. Przyjaźń jest w życiu najważniejsza. Ale uważam też, że bez przyjaźni nie ma małżeństwa. Tego nauczyli mnie rodzice. Zawsze mieli sobie coś do powiedzenia, zawsze byli blisko. Zuzanna Łapicka-Olbrychska o ojcu, Andrzeju Łapickim Niedługo minie piąta rocznica śmierci Andrzeja Łapickiego, twojego taty. Tak, 21 lipca. Mama umarła siedem lat wcześniej, 22 lipca. Moja córka powiedziała: „Dziadziuś, jak to gentleman, nie chciał się spóźnić na rocznicę śmierci Babci i odszedł dzień wcześniej”. Twoi rodzice byli ze sobą ponad 60 lat. Tak. Byli ze sobą bardzo blisko. Te lata po śmierci mamy to jest taki epilog, którego nie mam prawa ani oceniać, ani komentować, bo wydaje mi się, że nikt nie wie, jak to jest, kiedy ma się nagle 85 lat i zostaje się w życiu samemu. Po śmierci mamy spędzałam z tatą wszystkie weekendy i wakacje, ale mojej mamy nie miałam szans mu zastąpić. Poznali się, jak tata miał 22 lata, do jej śmierci codziennie rozmawiali ze sobą do nocy. A dlaczego zdecydowałaś się na życie singielki? Zmęczyłam się małżeństwem. Daniel miał takiego ulubionego czeskiego sportowca, Emila Zatopka, który trenował w stalowych ciężkich butach, a potem, jak je zdejmował, to wygrywał wszystkie wyścigi. I ja się czułam w tym małżeństwie jak Zatopek w stalowych butach. Zobacz także: „Miałam tak ciekawe życie, jakbym miała dwa życia!”. Ostatni wywiad Zuzanny Łapickiej… Zuzanna Łapicka-Olbrychska o małżeństwie z Danielem Olbrychskim Daniel nie był łatwym partnerem. Z domu wyniosłam wzorzec kobiety, żony wyrozumiałej. Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. Zwłaszcza że tata te romanse traktował raczej niepoważnie. Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże. Jako pierwsza od pokoleń w naszej rodzinie przerwałam sztafetę kobiet zbyt tolerancyjnych. Czułam, że rozwodzę się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię. I to dodało mi siły. Jak już raz zrzuciłam te stalowe buty, to wiedziałam, że więcej do nich nie wrócę. Twoja mama była szczęśliwa w małżeństwie? Myślę, że mimo wszystko bardzo. Wszystkie – ona, babcia i prababcia – miały przystojnych mężów, uważając, zresztą niesłusznie, że same nie są tak atrakcyjne. Żyły zgodnie z fredrowską zasadą, że „mężczyźnie wszystko dozwolone” – zupełnie jak w XIX wieku. Przerwałam tę tradycję. Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie. Co tata sądził o twoim małżeństwie? Przeżywał, tak jak ja, a może bardziej. Sam pewnie nie zdawał sobie wcześniej sprawy, jakim był trudnym mężem dla mojej mamy. I nagle zobaczył to w moim małżeństwie z Danielem. Takie lustro. To musiało być bolesne. Co mama powiedziała na wieść o tym, że się rozwodzisz? Była przerażona. Nie wyobrażała sobie, że można żyć bez mężczyzny. Bała się, jak sobie poradzę. Nigdy nie pracowała, bo tata mówił, że pracujące kobiety nie są dla niego kobiece. Mama całe życie siedziała w domu i na niego czekała. Ja rzuciłam ten kierat po czterdziestce, a moja córka, Weronika, jest już następnym pokoleniem kobiet wolnych. Jest kompletnie samodzielną singielką, mieszka w Nowym Jorku, zrobiła karierę, jest szefem produkcji w kultowej marce Proenza Schouler. Ma przebojowe geny po ojcu. Może nie wszyscy mężczyźni są tacy trudni w życiu? Ale mnie zawsze interesowali tylko trudni mężczyźni. A trudni wymagają skupienia na sobie całej uwagi. Nie wiem, czy potrafiłabym być z kimś, kto byłby skupiony na mnie. Chyba szybko bym się tym zmęczyła. Szukałaś trudnych, ale też wybitnych. Takich, którymi można zaimponować ojcu? Na pewno. Podświadomie, ale tak. Kiedy związałam się z Danielem, zaczynał międzynarodową karierę, zagrał właśnie w „Blaszanym bębenku” Schlöndorffa. Wiedziałam, że to jest ktoś, kto pozycją nie tylko dorównuje mojemu ojcu, ale być może nawet go przewyższa. I to była dla mnie pewna satysfakcja. Ale nie musiałaś przecież imponować ojcu, zawsze byłaś jego ukochaną córeczką, oczkiem w głowie. Ale miałam – może urojone – ambicje, że powinnam mieć równie interesującego mężczyznę u boku. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć: to założenie było błędne. Postać ojca jest w moim życiu kluczowa, czym więcej o tym myślę, tym bardziej widzę, jak na nim zaważył. Większość rzeczy robiłam, aby mu sprawić radość albo cierpienie. Wiedziałam, że lubi zgrabne kobiety, to ja odwrotnie – objadałam się ciastkami i tyłam. Na złość, że nie będę spełniać jego kryteriów. Dlaczego zaważył na twoim życiu? Bo tata, nigdy nie wszedł w rolę ojca, który karze i nagradza, chodzi na wywiadówki i pilnuje odrabiania lekcji. Postawił się w pozycji partnera do rozmowy. Pierwszy raz pojechałam z nim, bez mamy, na wspólne wakacje do Jugosławii, mając 16 lat. Kiedy spytałam, dlaczego nie zabierał mnie wcześniej, odpowiedział bez cienia wstydu: „A wiesz, bo ja nie lubię dzieci”. Wymagał ode mnie poczucia humoru, błyskotliwości i inteligencji. A może to ja wymagałam tego od siebie? Zawsze starałam się zrobić na nim wrażenie. Tylko na jego zdaniu mi zależało. Jak poszłaś do szkoły, to twój tata był już słynnym aktorem po roli w „Lekarstwie na miłość” u boku Kaliny Jędrusik. Tak, to był jego szczyt popularności. Pokazywali mnie po tym filmie w szkole palcem. Zawsze jak pojawiał się jakiś nowy film ojca, w którym była tak zwana scena łóżkowa, albo się chociaż całował, leciałam do mamy z pytaniem, czy mogę nie iść do szkoły. I mama zawsze pisała w dzienniczku: „Zuzia przeziębiona…”. Rozumiała ten mój wstyd. W szkole zawsze zresztą czułam, że muszę sobie zaskarbić sympatię otoczenia. Bo oni z góry zakładali, że jako córka znanego aktora muszę być zarozumiała. Byłam aż nadto wesoła, miła, trzy razy bardziej zabawna. To było dosyć męczące. Czytaj również: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Magda Umer o Zuzannie Łapickiej Zuzanna Łapicka-Olbrychska o książce i dzienniku Andrzeja Łapickiego Kiedy ci to przeszło? Całkiem niedawno, kiedy dowiedziałam się, że nie jestem nieśmiertelna. Kompletnie przestałam się starać, zabiegać o sympatię. I świetnie się z tym czuję. Jest taki dowcip, że przychodzi facet do lekarza i mówi: „Panie, jest mi smutno, mam depresję”. A lekarz na to, że przyjechał właśnie do miasta cyrk i jest w nim podobno strasznie zabawny klaun, który leczy wszystkich ze smutku. A pacjent na to: „To właśnie ja jestem tym klaunem”. I tak mniej więcej wyglądało do niedawna moje życie. Próbowałam w dowcip owinąć wszystkie dramaty. Cały czas żyłam wobec oczekiwań innych. Starałam się sprawiać ludziom radość. Teraz mam już wszystko w nosie. Sprawiam radość wyłącznie sobie. Zostałam hedonistką. Masz poczucie, że jesteś już wyłącznie sobą – nie córką czy żoną? Pamiętam, jak po studiach wprowadziłam się do mieszkania na osiedlu na Stawkach i w pralni, jak pytali o nazwisko, podawałam Łapicka. Chwilę potem wyszłam za Daniela i w tej samej pralni podawałam nazwisko Olbrychska. Pracownicy mrugali do siebie porozumiewawczo: „Znowu ta wariatka, ciekawe, co wymyśli za dwa tygodnie”. To był jeszcze czas przed tabloidami. Nikt nie wiedział, jak wygląda żona Daniela. Spisałam niedawno wspomnienia z tamtych czasów, szykuję książkę, ale wystraszyłam się – szczególnie po śmierci taty, który w ostatnim etapie życia stał się bohaterem tabloidów. Boję się, że po premierze książki mnie mogłoby spotkać to samo. Wciąż odkładam to na jutro. Przygotowujesz też wydanie wspomnień swojego taty. Tata pisał dzienniki – od 1984 roku, kiedy wkroczył do polityki, bo uważał, że zawód aktora nie jest odpowiedni dla mężczyzny po pięćdziesiątce. W roku 1989 wygrał w wyborach z Urbanem, co go niesłychanie cieszyło, sfotografował się z Wałęsą i wszedł w nowy etap życia. Wtedy w jego zapiskach była euforia, potem przychodzi rozczarowanie – polityką i Polską. Pisał te dzienniki 21 lat, do śmierci mamy. W dniu jej śmierci, 22 lipca 2005 roku, napisał wielkimi literami: KONIEC. Obiecałam mu, że wydam te dzienniki po jego śmierci. Minęło pięć lat i nie mogę już czekać. Zwłaszcza że mój wrodzony optymizm każe mi wierzyć w życie pozagrobowe i boję się, że jak się tam spotkamy, to mi nawymyśla, że tego nie dopilnowałam. Czytaj też: Ten romans rozbił małżeństwo Daniela Olbrychskiego. Jego owocem jest syn Viktor Rozmawiała Magdalena Żakowska