Miały wspólnie podbijać Amerykę. Ikony PRL-u nie wytrzymały – skończyło się awanturą i policzkiem
W wywiadzie sprzed lat Zofia Czerwińska opowiedziała o kulisach wspólnego tournée z Violettą Villas po Stanach Zjednoczonych w 1986 roku. Ich relacja, choć pełna zawodowego zrozumienia, nie była wolna od emocji. Jedno z wydarzeń zza kulis na długo zapadło jej w pamięć.
Choć Zofia Czerwińska i Violetta Villas należały do zupełnie różnych światów scenicznych, ich drogi zawodowe przecięły się podczas tournée w Stanach Zjednoczonych w 1986 roku. W jednej z rozmów sprzed lat Czerwińska wróciła pamięcią do tej nietypowej współpracy, dzieląc się anegdotą, która rzuca światło na kulisy relacji z wielką gwiazdą estrady. Jej wspomnienia, pełne dystansu, humoru, ale też szczerości, przypominają, że za blaskiem reflektorów kryją się emocje i napięcia, o których rzadko mówi się głośno. Trudne początki tournée: chora Villas i reakcja publiczności W 1986 roku Zofia Czerwińska wyruszyła wraz z Violettą Villas oraz niewielkim zespołem – w składzie byli między innymi Czesław Majewski i cztery aktorki-tancerki – na tournée po Stanach Zjednoczonych. Jak wspominała w wywiadzie dla „Repliki”, już po przylocie pojawiły się pierwsze problemy. Villas, według relacji Czerwińskiej, miała się „opić w samolocie”, a na miejscu stwierdziła, że z powodu chrypki nie może wystąpić. Organizator koncertów wpadł w panikę, ale ekipa podjęła decyzję, że występ odbędzie się mimo nieobecności głównej gwiazdy. Zofia Czerwińska wyszła na scenę i wytłumaczyła publiczności sytuację, proponując zwrot kosztów biletu dla tych, którzy zdecydują się opuścić wydarzenie. Ku ich zaskoczeniu – nikt nie wyszedł. Zastępczy show został przyjęty bardzo ciepło, a kolejnego dnia polonijna prasa nie szczędziła pochwał. Zobacz też: Zagrała w kultowym filmie PRL-u, ale jej nie zauważyli. Żałowała tej roli przez lata Teatralna koncepcja występów i nowe obowiązki Czerwińskiej Po sukcesie zastępczego koncertu Villas zmieniła zdanie. Postanowiła występować mimo niedyspozycji, ale pod jednym warunkiem – Czerwińska miała odpowiednio „przygotować” publiczność. Zapowiedź miała być bardzo emocjonalna: z łamiącym się głosem i łzami miała ogłaszać, że „gwiazda jest niedysponowana, ale aby nie zawieść państwa oczekiwań – zaśpiewa”. Taki scenariusz realizowano przez kilka dni z rzędu. Czerwińska, wcielając się w nową rolę, wprowadzała publiczność w odpowiedni nastrój, a Villas – mimo choroby – wchodziła na scenę przy burzy oklasków. Jednak z czasem teatralność przestała imponować Czerwińskiej. Jak sama przyznała, zaczęło ją to nużyć i nie wkładała już w zapowiedzi tyle emocji co na początku. Zobacz też: Widzowie pokochali Zofię Czerwińską za kreacje aktorskie. Sama mówiła, że jest aktorką trzech zdań Chwila napięcia: scena, która zmieniła atmosferę To właśnie jedno z takich wystąpień doprowadziło do najgłośniejszego incydentu ich współpracy. Po kolejnym koncercie, gdy Czerwińska wracała za kulisy, Villas zarzuciła jej, że zbyt sztucznie łkała i że jej zachowanie to skandal. W przypływie emocji uderzyła Czerwińską w twarz. Jak relacjonowała aktorka, „dostałam w mordę”. Czerwińska dodała, że gdyby to wydarzyło się w Polsce, po prostu by odeszła. Ale będąc „w środku Stanów”, nie miała wyboru. Mimo późniejszych przeprosin ze strony Villas, wspomnienie incydentu zostało z nią na zawsze. Czytaj też: Violetta Villas była legendą PRL-u. Mało kto wiedział, jak naprawdę wyglądały jej ostatnie chwile. Tajemnica wyszła na jaw po latach Po wszystkim: przeprosiny Villas i emocjonalny dystans Villas po pewnym czasie przeprosiła koleżankę za swoje zachowanie. Jednak, jak wynika z relacji Czerwińskiej, uraz emocjonalny pozostał. Choć nie odmówiła jej artystycznego talentu, nie kryła też rozczarowania osobowością gwiazdy. W wywiadzie udzielonym „Replice” artystka mówiła wprost: „Raz dostałam z liścia od tej ikony”. Dystans i humor, z jakim opowiadała tę historię, pokazywały, że emocje opadły – ale pamięć pozostała. Czytaj także: Ojciec miał zmusić ją do ślubu, ale to ona podjęła decyzję. Nieznana prawda o pierwszym małżeństwie Violetty Villas [fragment książki] Źródła: krytykapolityczna.pl, kobieta.wp.pl
Zagrała w kultowym filmie PRL-u, ale jej nie zauważyli. Żałowała tej roli przez lata
Zofia Czerwińska znana z ról w „Alternatywy 4” i „Czterdziestolatku” nie zawsze była dumna z udziału w filmach. Jedną ze swoich ról wspominała z żalem i zażenowaniem. Co tak naprawdę wydarzyło się na planie?
Zofia Czerwińska to postać, którą kojarzy niemal każdy widz wychowany na klasykach PRL-u. Pani Balcerkowa z serialu „Alternatywy 4”, Zofia Nowosielska z „Czterdziestolatka” czy Irena z filmu „Miś” to tylko kilka z jej niezapomnianych kreacji. Choć często grała role drugoplanowe lub epizodyczne, dzięki swojemu talentowi i charyzmie zapadła w pamięć wielu pokoleń Polaków. „Późna sława” i gorzkie refleksje – jak naprawdę Zofia Czerwińska postrzegała swoje sukcesy Jak zdradził Ryszard Abraham, autor książki „Zofia Czerwińska. Całuję prawe oczko misia Rysia” w wywiadzie z Agnieszką Woźniak, aktorka przez długi czas nie była świadoma własnego sukcesu. Dopiero gdy zaczęto cytować jej kwestie z seriali i filmów takich jak „Czterdziestolatek”, „Alternatywy 4”, „Miś” czy „Świat według Kiepskich”, poczuła, że zrobiła coś ważnego. Żartobliwie mówiła o „późnej sławie”, powołując się na Hankę Bielicką. Zobacz też: Widzowie pokochali Zofię Czerwińską za kreacje aktorskie. Sama mówiła, że jest aktorką trzech zdań Rola, której się wstydziła – kulisy filmu „Odwet” Jednak nie wszystkie role wspominała z dumą. Jedną z nich była postać w filmie „Odwet” Tomasza Zygadły. Czerwińska miała tam niewielką rolę, ale reżyser zapowiadał dzieło „na miarę Oscara”. Niestety efekt końcowy nie spełnił oczekiwań, a sama aktorka była szczególnie dotknięta scenami, w których musiała się rozebrać. Czuła się w tej sytuacji niekomfortowo i wstydziła się tego występu do tego stopnia, że starała się ukryć emisję filmu przed swoją matką – proponując wspólne wyjścia, byle tylko nie oglądać nagich scen. Niedosyt i zawód – co zabolało ją w „Rejsie”? Drugą rolą, której żałowała, był epizod w kultowym filmie „Rejs”. Choć przez 30 dni brała udział w zdjęciach, jej obecność ograniczyła się do jednej sceny – trwającej zaledwie kilka sekund. To wywołało w niej ogromny niedosyt. Z początku miała otrzymać większą rolę, jednak zmieniona koncepcja reżysera postawiła na naturszczyków, marginalizując udział profesjonalnych aktorów, w tym Czerwińskiej. Zobacz też: Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: połączyła ich niezwykła relacja Czego naprawdę żałowała Zofia Czerwińska? Zofia Czerwińska była artystką, która mimo wielu sukcesów na ekranie, nie zawsze czuła się doceniona i spełniona. Choć jej późniejsze lata przyniosły jej ogromną sympatię widzów, aktorka do końca życia pamiętała o rolach, które zamiast dumy przyniosły jej rozczarowanie i wstyd. Jej szczerość i autentyczność w ocenie własnej kariery sprawia, że jeszcze bardziej zyskuje w oczach fanów jako osoba niezwykle ludzka i refleksyjna. Źródło: kobieta.wp.pl
Widzowie pokochali Zofię Czerwińską za kreacje aktorskie. Sama mówiła, że jest aktorką trzech zdań
„Nie wiem, czy dobrze gram, ale poza aktorstwem nic innego nie umiem”
Miała na swoim koncie ogrom ról teatralnych i filmowych, za które pokochali ją widzowie. Choć tych drugich dorobiła się około 150, to sama powtarzała, że jest aktorką trzech zdań, które wypowiedziała w trzech różnych filmach. Zofia Czerwińska wielokrotnie zapewniała, że poza aktorstwem nie umie nic innego. Co mówiła o swojej karierze? Zofia Czerwińska mawiała, że jest aktorką trzech zdań Gdy Zofia Czerwińska postanowiła zostać aktorką, mogła liczyć na ogromne wsparcie swoich rodziców. Na studia dostała się już za pierwszym podejściem, a debiutowała w produkcji Andrzeja Wajdy. Od początku jednak realia pracy w teatrze nie bardzo jej odpowiadały. „Tam poznałam, co to intryga i fałsz, czym teatr potrafi być za kulisami”, zwierzała się w jednym z wywiadów. Dużo bardziej satysfakcjonowało ją granie w filmach. Tych z kolei miała na swoim koncie około 150. Choć Zofii Czerwińskiej udało się stworzyć wiele wspaniałych kreacji aktorskich, to największą sympatię widzów i popularność zdobyła udziałem w produkcjach Stanisława Barei. „W trzech filmach zdarzyło mi się powiedzieć trzy zdania, które przeszły do historii kina. Na szczęście razem ze mną. „Może herbatki, panie inżynierze?” w Czterdziestolatku, „Jak ktoś całe życie mieszkał w mieście, to za Chiny się do wiochy nie przyzwyczai” w Alternatywy 4 i „Całuję prawe oczko misia Rysia, całuję lewe oczko misia Rysia” w Misiu. Tak się zapisałam w świadomości masowej”, zwierzała się aktorka. „Z tym drugim zdaniem wiąże się historia: często jeżdżę na spotkania z publicznością. One są ze mną, więc muszę na nich być... Kiedyś byłam z naszym kochanym świętej pamięci Pyrkoszem w jednym domu kultury. Przywitał się z nami dyrektor (…) I on mówi: Pani Zosiu, ja wyjdę, coś powiem i dopiero panią zawołam. Ja na to: Proszę bardzo! - ale już wietrzę nosem ten nieszczęsny wiersz. A on mnie zapowiada, po czym mówi: Trzy-czte-ry! , a na to cała sala: Jak ktoś całe życie mieszkał w mieście, to się za Chiny do wiochy nie przyzwyczai”, opowiedziała Zofia Czerwińska Annie Tatarskiej w wywiadzie dla gazeta.pl. Czytaj też: Jolanta Kwaśniewska wspomniała początki swojego małżeństwa. „Zarabiałam więcej” Zofia Czerwińska w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok Zofia Czerwińska była zdziwiona swoją popularnością. Mówiła, że nie umie nic, poza aktorstwem Mimo że widzowie ją kochali, a jej kariera prężnie się rozwijała, to Zofia Czerwińska na zawsze pozostała skromną kobietą, którą sława... wręcz dziwiła. „Nie przywiązuję wagi do tego, że jestem aktorką. Nie wiem, czy umiem to robić, ale niczego innego nie umiem na pewno. Nie wiadomo skąd ani dlaczego, jestem dosyć znaną aktorką”, zwierzyła się w jednym z wywiadów. Z kolei Annie Tatarskiej w wywiadzie dla gazeta.pl wyznała: „Dziwię się tej mojej popularności, bez fałszywej skromności. Co więcej, ona rośnie, a publiczność jest mieszana, nie tylko starsi!”. „Ja sama bym w życiu nie poszła na spotkanie ze sobą. Ale nie oszukujmy się, to pewnie ma związek z tym, że mam jakąś osobowość, jestem zapamiętywalna. To tak wygląda jak d*pa wielbłąda. No i występuję w "Kiepskich". Ludzie wiedzą dokładnie, skąd mnie kojarzą. Nie wiem, czy dobrze gram, ale poza aktorstwem nic innego nie umiem naprawdę”, dodała w tej samej rozmowie z Anną Tatarską. Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku. Zobacz także: Bohaterka filmu "Awantura o Basię" oczarowała całą ekipę filmową i widzów przed ekranami. Jak potoczyły się jej losy? Zofia Czerwińska na planie programu Pytanie na śniadanie, grudzień 2012
Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: połączyła ich niezwykła relacja
„Przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość”
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją. Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 17.09.2024 r.] Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo erotyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak seksualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: „Wiem, że miłość ma różne wymiary i nie zna granic”. Katarzyna Glinka spotkała się z adoptowaną córeczką W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
Zofia Czerwińska zawsze stawała w obronie zwierząt. Jednemu z nich zawdzięczała życie
W teatrze poznała, czym jest intryga i fałsz
Była bezkompromisowa, jeśli chodziło o stosunek do zwierząt. Broniła ich, bo, jak sama mówiła, jednemu z nich zawdzięczała życie. Zawsze stawała w obronie słabszych. Widzowie pokochali jej kreacje aktorskie, mimo że przeważnie wcielała się w postaci drugoplanowe, a do historii polskiej kinematografii przeszły trzy zdania, które wypowiedziała w trzech filmach. W życiu prywatnym natomiast nie do końca się jej układało... Jakie sekrety skrywała Zofia Czerwińska? W kwestii stosunku do zwierząt nie zgadzała się na kompromisy Słynna aktorka zawsze powtarzała, że musi bronić zwierząt, ponieważ jednemu z nich sama zawdzięcza życie. W czasie niemieckiej okupacji ojciec Zofii Czerwińskiej, lekarz, przygarnął i wyleczył znalezionego na ulicy, rannego psa. Błyskawicznie okazało się, że zwierzak był szkolony przez gestapo do tropienia ukrywających się Żydów. Doktor, który sam należał do AK i w przychodni w Sochaczewie ukrywał kilkunastu Żydów jako sanitariuszy, nie winił jednak zwierzęcia. Uważał, że za wszystko odpowiedzialny jest człowiek. Był także przekonany, że nie uda mu się znaleźć lepszego kompana i obrońcy dla swojej córki niż Ihr, bo nowy członek rodziny otrzymał właśnie takie imię. Kiedy wybuchło powstanie jedenastoletnia wówczas Zofia Czerwińska została przypadkowo sama na ulicach Warszawy. Tamten dzień mógł się dla niej skończyć tragicznie, gdyby nie Ihr, który uratował jej życie. „Trwały wzmożone walki powstańcze o gmach Małej PAST-y. Nagle Ihr rzucił się na mnie i powalił na ziemię. Przykrył mnie sobą, poczułam lekki ból, zostałam draśnięta odłamkiem kuli w prawą rękę. Pies przyjął na siebie nabój, który by mnie zabił. Leżałam w bezruchu umazana cała w jego krwi, dookoła świstały kule, a ja czułam, jak przestaje bić serce Ihra”, opowiadała aktorka. Po kapitulacji mała Zosia wyglądała bardzo źle. Była strasznie chuda, miała złamany ząb, wrzody na całym ciele i pasmo siwych włosów. Pod troskliwą opieką rodziców przez parę miesięcy dochodziła do siebie. „Przyjdę, ale oczywiście razem z Dżekiem”, odpowiadała zwykle Zofia Czerwińska, kiedy gdzieś ją zapraszano. Jeśli więc ktoś nie akceptował odwiedzin aktorki z „wyjątkowo kulturalnym”, jak twierdziła, brodaczem monachijskim, to musiał liczyć się z tym, że jego właścicielka także się nie pojawi. W kwestii stosunku do zwierząt nie akceptowała kompromisów, nawet jeśli chodziło o jej przyjaciół. Jedną z osób, która podpadła Zofii Czerwińskiej był Mariusz Szczygieł. Mężczyzna miał usłyszeć od niej sporo niecenzuralnych słów, po tym jak wypił koktajl z posiekanych dżdżownic w programie telewizyjnym. Artystce nie mieściło się w głowie, że ktoś mógł zrobić zwierzętom coś takiego dla nagrody rzeczowej w postaci lodówki. „To było okrucieństwo, bezsensowne i zbędne. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni”, wyznała. Ich relacje wróciły do normy dopiero wtedy, kiedy dziennikarz przyznał się do błędu i okazał skruchę. Czytaj też: Wcieliła się w filmową „Matyldę”, później zniknęła z ekranów. Jak potoczyły się losy Mary Wilson? Zofia Czerwińska, 37 Gdynia Film Festival, 8.05.2012 Uwielbiana aktorka Kiedy Zofia Czerwińska postanowiła zdawać do szkoły aktorskiej, rodzice bardzo ją wspierali. Jej ojciec był nie tylko lekarzem, ale i utalentowanym muzykiem i świetnym tancerzem. Za pierwszym podejściem dostała się na studia, zadebiutowała w produkcji Andrzeja Wajdy. Realia pracy w teatrze nie były dla niej zbyt przyjemne. „Tam poznałam, co to intryga i fałsz, czym teatr potrafi być za kulisami”, zwierzała się. Role w filmach były dla młodej aktorki dużo bardziej satysfakcjonujące. Miała ich na swoim koncie około 150, jednak największą sympatię widzów zdobyła za udział w filmach Stanisława Barei. „Nie przywiązuję wagi do tego, że jestem aktorką. Nie wiem, czy umiem to robić, ale niczego innego nie umiem na pewno. Nie wiadomo skąd ani dlaczego, jestem dosyć znaną aktorką. W trzech filmach zdarzyło mi się powiedzieć trzy zdania, które przeszły do historii kina. Na szczęście razem ze mną. „Może herbatki, panie inżynierze?” w Czterdziestolatku, „Jak ktoś całe życie mieszkał w mieście, to za Chiny się do wiochy nie przyzwyczai” w Alternatywy 4 i „Całuję prawe oczko misia Rysia, całuję lewe oczko misia Rysia” w Misiu. Tak się zapisałam w świadomości masowej”, mówiła. Zofia Czerwińska miała dwóch mężów, jednak w życiu prywatnym nie bardzo jej się układało. „Psułam wszystkie związki, które zaczynały się tworzyć na stałe, bo chciałam z nich wyjść. Kiedy wiedziałam, że zaczyna się kompletna niewola, to bezwiednie się na to nie zgadzałam. To była moja wina”, wyznała przed laty. „Leszek miał żonę. Rozwiódł się z nią dla mnie. Z tego powodu rozpierała mnie duma. Byłam młoda i głupia. Potem los odpłacił mi tym samym. Po roku Leszek postąpił ze mną w podobny sposób, jak z pierwszą żoną. Drugie małżeństwo, z Pawłem, rozpadło się, bo mąż musiał wyjechać na dłużej i poprosił kolegę, żeby się mną zaopiekował. Ten zrobił to aż nadto skutecznie...”. Zobacz także: Elżbieta Dmoch po 20 latach wróciła z nowym nagraniem. Internauci nie kryją wzruszenia Zofia Czerwińska, na planie programu Pytanie na śniadanie, grudzień 2012 Przyjaźnie były dla Zofii Czerwińskie najważniejsze Mimo wszystko Zofia Czerwińska nie czuła się samotna. Zdarzały jej się romanse, ale przede wszystkim miała oddane grono przyjaciół. Bliscy cenili jej poczucie humoru, które bywało zgryźliwe, a czasem wręcz absurdalne. Lubiano w aktorce sposób, w jaki oceniała samą siebie i innych. „Niezbyt chętnie spoglądam w lustro”, mawiała. Umiała błyskawicznie sprowadzać na ziemię ludzi z przerostem ambicji. Długo po tym, jak skończyła 80 lat cieszyła się dobrą formą. W dalszym ciągu pracowała, mogliśmy oglądać ją w „Świecie według Kiepskich”. Z czasem jednak zaczęły doskwierać jej problemy ze stawami i kręgosłupem. Bolesnym ciosem była także utrata ukochanego, 17-letniego psa... Coraz trudniej znosiła ból kolan, dlatego podjęła decyzję o operacji. Przed samym zabiegiem miała złe przeczucia... Przed pójściem do szpitala spotkała się z najbliższymi, zupełnie jakby chciała się pożegnać. „Powiedziała mi, że boi się tej operacji i że na wszystko się przygotowała. Nawet zmieniła testament. Próbowałam ją pocieszyć...”, mówiła przyjaciółka Zofii Czerwińskiej. Przeczucia aktorki okazały się słuszne. Po operacji wystąpiły komplikacje, a lekarze zalecali jej transfuzję lub dializę. Nie zgodziła się na żadne z tych rozwiązań. Tłumaczyła, że woli nie żyć, niż być osobą niedołężną i schorowaną, która jest skazana na czyjąś pomoc. Medycy uszanowali jej wolę i Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku... W życiu kierowała się jedną zasadą: „Nie pozwól, by cokolwiek było nad tobą, ty decydujesz”. Czytaj również: Mieczysław Pawlikowski: w młodości grywał amantów. Serca widzów podbił rolą Onufrego Zagłoby Zofia Czerwińska ze swoim psem na planie programu Pytanie na śniadanie, 2.11.2015 Źródło: Magazyn Retro
Zofia Czerwińska obchodziłaby dziś urodziny. „Wierzyła w to, że ma przed sobą jeszcze lata życia”
Aktorkę wspomina Krystyna Pytlakowska, dziennikarka VIVY!
Dwa lata temu informację o śmierci Zofii Czerwińskiej jako pierwszy przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych jej wieloletni przyjaciel, Mariusz Szczygieł. Aktorka odeszła w wieku 86 lat, a dziś obchodziłaby 88. urodziny. Wspomnieniem o wspaniałej artystce, cudownym, wrażliwym człowieku podzieliła się z nami dziennikarka VIVY!, Krystyna Pytlakowska. Przypominamy tekst z 2019 roku. Wspomnienie o Zofii Czerwińskiej Jeszcze tydzień temu zapraszała na Facebooku przyjaciół - wśród nich i mnie - na swoje 90. urodziny. Wierzyła w to, że ma przed sobą jeszcze lata życia. A my w to nie wątpiliśmy. Taka była pełna optymizmu, radości, humoru i miłości. Potem napisała : "bawię w szpitalu". Wszyscy prosiliśmy ją, żeby nie bawiła tam zbyt długo, żeby jak najszybciej wracała do nas i bawiła się z nami. I dlatego, gdy 13 marca dopadła nas wiadomość, że Zosia nie żyje, dostaliśmy cios nożem w serce. Wydawała się niezniszczalna, mocna, byle co nie mogło jej złamać. I życie traktowała z humorem, a siebie – z dystansem. Poznałam ją, kiedy robiliśmy wywiad we troje - Zosia, Mariusz Szczygieł i ja. Przyjaźnili się od 1993 roku. Byli zawsze bardzo blisko siebie. Zosia zawsze wiedziała, gdzie Mariusz aktualnie przebywa, kiedy wraca i w jakim jest humorze. Niezliczoną ilość razy podawała mi jego numer telefonu, ponieważ mam talent do gubienia zapisków. Mówiła: ,,Przecież już ci dyktowałam. Czy nie możesz zapisać go sobie na ścianie?". I obie wybuchałyśmy śmiechem. To z Mariuszem przychodziła na „salony”, jeśli gdzieś chciała być. U nas bywała na Viva! Najpiękniejsi, zawsze upewniając się, czy pamiętam o Niej. Jak mogłabym zapomnieć? W tym roku też mi przypominała, żebym koniecznie wpisała ją na listę gości. Była fantastycznym człowiekiem, mądrym, lojalnym, kochanym. Ostatni raz jednak spotkałyśmy się na jej 85. urodzinach. Było tłumnie i wesoło. Nawet, gdy posprzeczała się z Jerzym Gruzą, który jej zdaniem niedokładnie pamiętał anegdoty o kolegach. Ona pamiętała wszystko i wszystkich. Jej mózg funkcjonował jak u 20-latki. Pytała mnie, czy powinna po śmierci ukochanego psa Dżeka wziąć następnego: ,,Krysiu, a jeżeli umrę? To co z nim będzie?". Namawiałam ją: ,,Zosiu bierz i nie pytaj. Jeszcze wiele lat przez tobą. A jeżeli już, to zawsze ktoś się pieskiem zaopiekuje''. I za chwile już cieszyła się yorkiem Zenkiem, uroczym psiakiem, który nauczył się nawet załatwiać do kuwety. Zosia miała przecież kłopoty z kręgosłupem, z trudem chodziła. Joanna Kurowska, z która występowały razem przez kilka lat w „Kiepskich” a wcześniej w innych produkcjach „ Czterdziestolatku”, „Tygrysach Europy”, wspomina: ,,Przyjeżdżałam po nią, gdy miałyśmy lecieć do Wrocławia na plan i pomagałam wejść do samolotu, trzymając jej torebkę. Potem z samolotu odwoziłam ja na miejsce. Ostatni raz byłyśmy tam razem w styczniu. Po zdjęciach umawiałyśmy się przy barku. Tym razem też o 00.19 spotkałyśmy się w barku hotelu Novotel. Siedzieliśmy tam z Andrzejem Grabowskim do 5 rano i obgadywaliśmy różne osoby, m.in. Plucińskiego, z którym Zosia przeżyła płomienny romans. Nie wiedzieliśmy, ze to nasz ostatni taki wieczór. Była w nim jakaś magia. Dziś jestem zła na siebie, ze na jeden nie przyszłam, bo się źle czułam. ,,Mogłaś zadzwonić" - mówi Zosia. - ,,Ja jako poznanianka nigdy ci tego nie wybaczę". Dla mnie wszystko musi być w porządku. Nigdy nie traktowałam jej z jakąś estymą, bo była starsza. Zosia była taka młoda duchem. I używała dosadnego słownictwa, ale jej to uchodziło. Była damą. Sprawiedliwa dama, która broniła kolegów, gdy ktoś na nich najeżdżał. Nie znosiła, gdy ktoś o kimś źle mówił tylko dlatego, że go nie lubił, albo był zazdrosny. Opowiadała za to pyszne anegdoty, jak np. dała Zbyszkowi Cybulskiemu nocnik w prezencie ślubnym (była ich świadkiem). I powiedziałaś: ,,Masz, bo jak zesrasz się ze szczęścia, żebyś nie szukał toalety". Cybulski chyba jednak nie poznał się na tym żarcie. Joasi Kurowskiej powierzała swoje bolesne tajemnice, jak ta, że nie mogła mieć dzieci. A bardzo chciała. ,,Gdybym miała dziecko, żyłoby mi się całkiem inaczej", mówiła. Może dlatego tak kochała psy. Umieściła w nich cała wypełniająca ja miłość. ,,Ostatnią wigilię spędziliśmy razem", mówi Jacek Mureno aktor i satyryk z teatru Sabat. ,,Zosia z Zenkiem, Mariolka (nasza wspólna znajoma) z Figą, tylko ja nie mogłem mojej Tusi przyprowadzić. Poznałem ją w teatrze Syrena, gdzie zaczynałem jako młody chłopak, a Zosia wzięła mnie pod swoje skrzydła. Tam były wszystkie „wielkie” divy: Hanka Bielicka, Violetta Villas, z którą robiliśmy ansambl, Lidka Korsakówna. Po spektaklu jechaliśmy do SPATiFu albo do Ścieku całą ekipą i bawiliśmy się do rana. A teraz Zosia poprosiła mnie, żebym na jej urodzinach wystąpił jako Violetta Villas. Spełniłem jej prośbę. Choć ona wcale Violetty nie lubiła. Uważała ja za złą kobietę. Zosia za to była bardzo dobra, miała wielkie serce. Będę za nią zawsze tęsknił. PRZECZYTAJ TEŻ: Zofia Czerwińska: „Leża­łam w bezruchu cała w jego krwi, a dookoła świstały kule”. Aktorka i jej rodzina brali udział w Powstaniu Warszawskim... Joanna Kurowska: ,,Kiedy szła teraz do szpitala, a ja pytałam, czy mogę ja odwiedzić, powiedziała: nie, dam ci znać smsem, albo dowiesz się z gazet. No i dowiedziałam się… Powiedziała tez, że chce żyć na własnych warunkach, a nie cudzych. Nigdy nie doszła do siebie po kolonoskopii, którą zrobili jej kilka miesięcy temu… Teraz przeszła kolejną operacje, której już nie przeżyła. Przyjaciele żałują, że nie powstała książka o Zofii Czerwińskiej. Nie powstała, bo Zosia jej nie chciała. Dzwoniłam do niej wielokrotnie w tej sprawie ,,Ty chcesz, żeby się na mnie cała Warszawa poobrażała", kpiła. ,,Przecież nie będę ściemniać. Powiem cała prawdę, a wtedy uznają mnie za najgorszą kurew". Zrozumiałam i dałam jej spokój. ,,Ona była bardzo skromna, nie uważała siebie za gwiazdę" - komentuje Kurowska. – ,,I szczyciła się prawdomównością". Ech, Zosiu, już nam ciebie bardzo brakuje. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł w sesji VIVY!
Woźniak-Starak, Lagerfeld, Czerwińska... Ich pożegnaliśmy w 2019 roku
Wspominamy gwiazdy, które zmarły w ciągu ostatnich 12 miesięcy
Święta to nie tylko czas radości w gronie najbliższych, gdy siadamy przy wspólnym stole, rozmawiając i śpiewając kolędy. W te dni pogrążamy się również w zadumie i wspominamy tych, którzy odeszli. Zarówno bliskich, jak i przyjaciół oraz osoby znane i lubiane. W ciągu ostatnich 12 miesięcy zmarły wybitne osobistości ze świata filmu, muzyki, polityki czy sportu. Ich odejście pozostawiło ogromny żal i smutek w sercach fanów oraz przekonanie, że nic już nie będzie takie jak dawniej. W styczniu Polską wstrząsnęło brutalne zabójstwo prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza. W lutym świat mody opłakiwał odejście legendy, projektanta Karla Lagerfelda. W marcu świat obiegła informacja o śmierci Luke'a Perry'ego, znanego z kultowego serialu Beverly Hills 90210. W tym samym miesiącu odeszła nieodżałowana Balcerkowa z Alternatyw 4, Zofia Czerwińska. Natomiast w sierpniu w wyniku nieszczęśliwego wypadku na jeziorze Kisajno niedaleko Giżycka zmarł Piotr Woźniak-Starak... W ostatnich tygodniach fanami muzyki wstrząsnęła z kolei informacja o odejściu wokalistki kultowej grupy Roxette, Marie Fredriksson. W powyższym wideo wspominamy wszystkich tych, którzy odeszli w tym roku...
Nie żyje Zofia Czerwińska! Aktorka zmarła w wieku 86 lat
Smutną wiadomość przekazał Mariusz Szczygieł
Zofia Czerwińska nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 86 lat. Wiadomość o jej śmierci, której przyczyny nie są znane, podał jej wieloletni przyjaciel Mariusz Szczygieł za pośrednictwem pośrednictwem mediów społecznościowych, publikując wzruszającą fotografię gwiazdy. Zofia Czerwińska nie żyje. Poinformował o tym Mariusz Szczygieł „Tym zdjęciem i torbą była zachwycona. Zrobiłem je w foyer Jej ukochanego Teatru Syrena na premierze Czarownic z Eastwick”, rozpoczął wpis, w którym pożegnał Zofię Czerwińską, Mariusz Szczygieł. „Czarownica, to było Jej ulubione stworzenie zaraz po psach i kotach. Na pogrzebie ma być śpiewana 'My way'... A urna, pamiętaj Mariuszek, ma być różowa, bo do twarzy mi w różowym. Będzie, Zosiu. Wszystko dla Ciebie! ZOFIA CZERWIŃSKA 1933-2019”, zakończył poruszony. Przyczyny śmierci Zofii Czerwińskiej Póki co przyczyny śmierci aktorki nie są znane. Wiadomo, że w ostatnim czasie zrezygnowała z publicznych wyjść i mocno ograniczyła życia towarzyskie z uwagi na poważne zwyrodnieniowe problemy z kręgosłupem, które były powodem hospitalizacji. Z tej przyczyny Zofia Czerwińska poruszała się o kuli. Mimo starań lekarzy, nigdy nie odzyskała dawnej formy. Kim była Zofia Czerwińska? Najważniejsze role, ukochany pies Absolwentka krakowskiej PWST, karierę rozpoczęła pod koniec lat 50. XX wieku, gdy zaczęła występować na deskach teatrów. Mimo że pochodziła z Poznania, zaś kształciła się w Gdańsku i stolicy Małopolski, życie związała z warszawskim Powiślem, na którym mieszkała. Od 1979 roku występowała regularnie w Teatrze Syrena. Masową popularność przyniosła jej rola pani Balcerkowej w Alternatywach 4 oraz ta w Czterdziestolatku Jerzego Gruzy oraz Czterdziestolatku. 20 lat później (jako Zofia Nowosielska, kierowniczka pizzerii „Angelo”). Na dużym ekranie pojawiła się w takich produkcjach, jak Rejs, Poszukiwany, poszukiwana, Miś czy Och, Karol. W ostatnim czasie najbardziej kojarzona jako Malinowska, ekspedientka sklepu monopolowego „U Stasia” w Świecie Według Kiepskich. Słynęła z miłości do czworonogów, miała ukochanego psa „Dżeka”, była również sojuszniczką osób LGBTQ i wzięła udział w akcji „Ramię w ramię po równość” Kampanii Przeciw Homofobii
Zobacz, jak Zofia Czerwińska obchodziła 85. urodziny!
Znakomici goście, szampański nastrój jubilatki i...
Zofia Balcerkowa z Alternatyw 4, Irena z Misia, Zofia Nowosielska z Czterdziestolatka - widzowie pokochali Zofię Czerwińską za jej niesamowity urok osobisty, pogodę ducha i niekwestionowany talent, który zaprezentowała w wielu kultowych polskich filmach i serialach. W tym roku aktorka skończyła 85 lat. Z tej okazji wyprawiła huczne przyjęcie urodzinowe, na którym nie mogło zabraknąć bliskich jej sercu osób, jak choćby Mariusz Szczygieł. Co się wydarzyło tego wieczoru? View Ediplayer on the source website 85. urodziny Zofii Czerwińskiej W trakcie uroczystości za konferansjerkę był odpowiedzialny wieloletni przyjaciel Zofii Czerwińskiej, Mariusz Szczygieł. Na swoim profilu na Facebooku zamieścił on obszerny post, w którym opisał we właściwy dla siebie sposób prezent, który tego dnia wręczył jubilatce! Tego wieczoru u boku aktorki obecni byli jej przyjaciele. Przyjęcie uświetnił również występ gościa specjalnego, czyli... Violetty Villas! W kultową polską artystkę wcielił się Jacek Mureno z Teatru Sabat. Nie zabrakło serdecznych życzeń, wzruszeń, wybuchów gromkiego śmiechu i wyjątkowych rozmów w kuluarach. Więcej zdjęć możesz zobaczyć w naszej galerii. Za które aktorskie wcielenie podziwiasz Zofię Czerwińską najbardziej?