Jerzy Bińczycki nie chciał grać w "Znachorze", bał się jednego. Prawda po latach wyszła na jaw
Jerzy Bińczycki, odtwórca roli profesora Wilczura w „Znachorze” z 1981 roku, miał poważne obawy przed przyjęciem tej roli. Dowiedz się, dlaczego niemal zrezygnował z udziału w legendarnym filmie.
To miał być tylko kolejny film. Kolejna rola. Ale dla Jerzego Bińczyckiego decyzja o przyjęciu roli profesora Rafała Wilczura w ekranizacji „Znachora” w reżyserii Jerzego Hoffmana w 1981 roku była jednym z największych dylematów w karierze. Dlaczego? Kulisy powstawania filmu „Znachor” z 1981 roku Ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza z 1981 roku była wielkim przedsięwzięciem. "Znachor" powstawał w trudnym czasie dla polskiej kinematografii, w cieniu przemian społecznych i politycznych. Reżyser Jerzy Hoffman wiedział, że potrzebuje aktora o wielkiej charyzmie i wrażliwości. To właśnie dlatego upatrzył sobie Jerzego Bińczyckiego. Ale nie miał łatwego zadania, bowiem ten długo wzbraniał się przed przyjęciem roli. Bińczycki nie ukrywał, że najlepiej czuje się na teatralnej scenie. Pamiętał, gdy w przeszłości ktoś powiedział mu, że jest niefilmowy. Kiedy w końcu się zgodził, wkroczył na plan z pełnym oddaniem. Stworzył postać, która zachwycała głębią, ciepłem i autentycznością. Profesor Rafał Wilczur w jego wykonaniu stał się jednym z najbardziej poruszających bohaterów polskiego kina. Czytaj też: Dzieliło ich 17 lat, połączyła miłość. Niezwykła historia Jerzego i Elżbiety Bińczyckich Dlaczego Jerzy Bińczycki nie chciał zagrać w „Znachorze”? Bińczycki był perfekcjonistą, ale miał świadomość, że staje przed ogromnym wyzwaniem. Mistrz sceny teatralnej obawiał się zaszufladkowania — nie chciał, by jedno filmowe wcielenie na zawsze przywarło do jego nazwiska. Zwłaszcza, że występ w nominowanej do Oscara produkcji Jerzego Antczaka „Noce i dnie” przyniósł Jerzemu Bińczyckiemu ogromną popularność, ale miał też swoją cenę. Aktor na lata stał się więźniem jednej roli, z którą publiczność bezlitośnie go utożsamiała. Nic dziwnego, że kiedy pojawiła się propozycja zagrania w „Znachorze”, ogarnęły go wątpliwości. Obawiał się, że po raz kolejny wpadnie w pułapkę jednej, dominującej kreacji, która przysłoni jego wszechstronność i teatralną wrażliwość. „Nie zdążyłem jeszcze wydostać się z szuflady z napisem 'Bogumił Niechcic' z 'Nocy i dni', a już miałbym dać się zamknąć w następnej?”, mówił [cytat za Pomponik.pl]. Hoffman robił wszystko, by ściągnąć go na plan Znachora. Napisał do niego list, w którym wyznał wprost, że ta rola jest skrojona dla Bińczyckiego. „Bez Ciebie tego filmu nie będzie. Ty się urodziłeś do tej roli. To go przekonało”, wspominał reżyser w wywiadzie-rzece [cytat za Pomponik.pl]. Jerzy Bińczycki – rola, która przeszła do historii polskiego kina Dziś nikt nie wyobraża sobie „Znachora” bez Jerzego Bińczyckiego. Jego kreacja profesora Wilczura jest uważana za jedną z najwybitniejszych w historii polskiej kinematografii. Film Jerzego Hoffmana, dzięki pełnemu emocji i prawdy występowi aktora, stał się nie tylko ekranizacją popularnej powieści, ale także ponadczasowym obrazem o miłości, stracie i odkupieniu. Ironią losu pozostaje fakt, że aktor, który tak bardzo wahał się przed przyjęciem roli, stworzył jedną z najbardziej ikonicznych kreacji filmowych. Jego profesor Wilczur to postać, która wzrusza kolejne pokolenia i przypomina, że czasem największe lęki prowadzą do największych zwycięstw. Źródło: Pomponik, Radio ZET Sprawdź też: Odszedł nagle... Tak wyglądały ostatnie chwile Jerzego Bińczyckiego
Jerzy Hoffman ocenił nowego „Znachora”. Nie zostawił na produkcji suchej nitki
„Wyskoczył z mojego domu w nie najlepszym nastroju”
Niezmiennie od wielu lat „Znachor” z lat 80., wyreżyserowany przez Jerzego Hoffmana, cieszy się ogromną popularnością. W 2023 roku na platformie Netflix mogliśmy zobaczyć nową odsłonę kultowej produkcji, w reżyserii Michała Gazdy. Teraz reżyser hitu sprzed 40 lat zabrał głos i zdradził, co myśli o nowej odsłonie filmu. Nie szczędził gorzkich słów. „Znachor” zyskał miano kultowego polskiego filmu Choć „Znachor” na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza doczekał się trzech ekranizacji, to bez wątpienia ta z lat 80., wyreżyserowana przez Jerzego Hoffmana, cieszy się największą popularnością, a widzowie cały czas chętnie do niej wracają. W tytułowej roli mogliśmy wówczas zobaczyć Jerzego Bińczyckiego, a na ekranie pojawili się także Anna Dymna i Tomasz Stockinger. We wrześniu ubiegłego roku na platformie Netflix mogliśmy z kolei obejrzeć nową odsłonę kultowej produkcji, w reżyserii Michała Gazdy. W nowym „Znachorze” w rolę Rafała Wilczura wcielił się Leszek Lichota, a produkcja została przyjęta entuzjastycznie zarówno przez krytyków, jak i widzów. Doceniono także kunszt aktorski tytułowego Znachora. Niedługo po premierze Jerzy Hoffman został zapytany, co myśli o filmie, ale wówczas nie chciał zabierać głosu. Niedawno jednak zrobił wyjątek i podzielił się swoimi przemyśleniami podczas spotkania z publicznością w Kinie Kultura. „Na tym świecie pewne są śmierć, podatki i »Znachor« w każde święta”, mówiła przeprowadzająca wywiad z reżyserem Grażyna Torbicka. Czytaj też: Obaj chcieli być piłkarzami, lecz został nim tylko jeden. Wojciech i Jan Szczęśni nigdy sobie nie zazdrościli, zawsze się wspierali Leszek Lichota jako Rafał Wilczur, Znachor 1981 rok, Jerzy Bińczycki w filmie "Znachor" w reżyserii Jerzego Hoffmana Jerzy Hoffman o nowym „Znachorze”. Nie szczędził gorzkich słów Jak zdradził Jerzy Hoffman, twórcy nowej odsłony „Znachora” tuż przed premierą skontaktowali się z nim i poprosili o spotkanie, by pokazać mu film. Odwiedzili go w domu na Mazurach. „Pojawił się u mnie reżyser, ludzie z produkcji i puścili mi ich wersję. Po emisji wyraziłem swoją opinię i Michał Gazda wyskoczył z mojego domu w nie najlepszym nastroju. Co ja na to poradzę?”, zaczął reżyser. „Dla mnie było oczywiste, że ci co pisali scenariusz, nie mieli najmniejszego pojęcia o dramaturgii. Wszystko to, co jest najistotniejsze, dzieje się poza kadrem”, dodał. Jerzy Hoffman zauważył kilka nieścisłości w „Znachorze” Michała Gazdy, które nie przypadły mu do gustu. „Jeszcze mogę zrozumieć, że młynarza zastąpili młynarką. Zagrał narzeczony, który wygląda jakby kochający inaczej. Robi się podobnie w Hollywood, gdzie w każdym filmie musi być ciemnoskóry, Koreańczyk, inaczej kochający i kochająca, żeby film był poprawny. Są jednak pewne granice”, wyjaśnił. Jerzy Hoffman jest przekonany, że sprawa mogłaby nawet trafić... do sądu. „Jeżeliby prawa autorskie jeszcze by obowiązywały, to spadkobiercy Dołęgi-Mostowicza mogliby oddać sprawę do sądu”, mówił na spotkaniu z publicznością. W dalszym ciągu swojej wypowiedzi reżyser również nie szczędził gorzkich słów nowemu „Znachorowi”. „Każdy może napisać oryginalny scenariusz. Jednak udawać, że robi się ekranizację całkowicie zmieniając książkę? Tutaj powiedzmy sobie, że młodzi ludzie mogli nie rozumieć. Jednak ktoś to musiał czytać, ktoś kierować do produkcji, a inny wydawał na to pieniądze. Przepraszam, ale ja dziś wyrażam swoje prywatne zdanie”, tłumaczył swoją opinię Jerzy Hoffman. Po tych słowach reżysera Grażyna Torbicka podsumowała krótko: „Widzowie pisali, że oglądali film na Netfliksie bez uprzedzeń, ale potem czym prędzej włączali sobie starego "Znachora"”. Zobacz także: Córka Jerzego Stuhra w przeszłości przedstawiała się samym imieniem. Nie chciała być jak jej znany brat Jerzy Hoffman w sesji dla magazynu VIVA!, 2021 rok
Niesamowity sukces Polski na świecie. „Znachor” bije rekordy na platformie Netflix, a naród pęka z dumy
„Poza Polską jest jednym z najchętniej oglądanych filmów w kilkudziesięciu krajach”
Ekranizacja „Znachora” Jerzego Hoffmana z 1982 roku długo nosiła miano kultowej produkcji. Wszystko wskazuje na to, że nowa odsłona filmu w reżyserii Michała Gazdy, podzieli losy poprzedniej. Na platformie Netflix produkcja bije rekordy i, co ciekawe, jest jedną z najchętniej oglądanych w kilkudziesięciu krajach. „Od pięciu tygodni "Znachor" jest w Top10 najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych na świecie”, mówi w rozmowie z WP Łukasz Kłuskiewicz, dyrektor ds. filmów Netfliksa. „Znachor” w reżyserii Michała Gazdy bije rekordy na Netfliksie Filmowa adaptacja „Znachora” z 1982 w reżyserii Jerzego Hoffmana przez dekady cieszyła się ogromną popularnością i zyskała miano kultowej. Niedawno powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza doczekała się kolejnej, trzeciej już ekranizacji. Tym razem w tytułowego znachora, czyli Rafała Wilczura, wcielił się Leszek Lichota. W poprzedniej odsłonie mogliśmy zobaczyć w tej roli Jerzego Bińczyckiego. Film w reżyserii Michała Gazdy szybko stał się prawdziwym hitem na platformie Netflix. Okazuje się, że produkcja znajduje się w Top 10 najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych na świecie! Platforma Netflix słynie z wielu różnorodnych produkcji, spośród których każdy użytkownik może wybrać coś dla siebie. „Chcemy dawać możliwie szeroki wybór produkcji tak, by spośród nich każdy znalazł coś dla siebie. ”Znachor" powstał dla naszych polskich widzów, którzy ukochali sobie historię Antoniego Kosiby z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza, ale też od dawna nie mieli możliwości obejrzeć jakościowego, klasycznego melodramatu. Reżyser Michał Gazda przywrócił polskiemu widzowi ten gatunek”, zapewnia Łukasz Kłuskiewicz, dyrektor ds. filmów Netflixa na Europę Środkowo-Wschodnią, w rozmowie z Martą Ossowską dla Wirtualnej Polski. Czytaj też: Mirosław Breguła we wspomnieniach syna: „Wolał, żebyśmy nie szli w jego ślady” Leszek Lichota jako Rafał Wilczur, Znachor Anna Szymańczyk i Leszek Lichota, Znachor Łukasz Kłuskiewicz o sukcesie „Znachora” Michała Gazdy Dlaczego nowy „Znachor” odniósł tak wielki sukces i cieszy się popularnością również wśród zagranicznych widzów? „Wkładamy dużo pracy w to, aby wysoka jakość była naszym wyróżnikiem. Świetnym tego przykładem jest właśnie "Znachor", gdzie udało nam się (…) osiągnąć najwyższą jakość produkcyjną, co docenili widzowie w Polsce i na świecie. To dlatego "Znachor" jest ostatnio nie tylko najpopularniejszym filmem na naszej platformie w Polsce. Od pięciu tygodni jest w Top10 najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych na świecie - poza Polską jest jednym z najchętniej oglądanych filmów w kilkudziesięciu krajach świata”, tłumaczy Łukasz Kłuskiewicz. „O międzynarodowym sukcesie tego filmu przesądziła siła poruszającej, klasycznie pięknej historii o uniwersalnych emocjach. Nie bez znaczenia jest oczywiście poziom realizacji "Znachora", nad którym pracowało prawie 2300 ludzi. Bardzo chciałbym podziękować każdej z tych osób, bo dzięki ich staraniom powstał film, z którego jesteśmy bardzo dumni”, dodaje w rozmowie z Martą Ossowską dla Wirtualnej Polski. Okazuje się, że ilość odtworzeń „Znachora” w reżyserii Michała Gazdy jest niezwykle imponująca. „Dla przykładu "Znachora" tylko w trzy tygodnie od premiery odtworzono blisko 30 milionów razy”, zdradza Łukasz Kłuskiewicz w tej samej rozmowie. Zobacz także: Kuba Szmajkowski wygrał 19. edycję muzycznego show Twoja Twarz Brzmi Znajomo! Leszek Lichota jako Rafał Wilczur, Znachor View oEmbed on the source website
W nowej wersji ''Znachora'' jest błąd. Widzowie zwrócili uwagę na nieścisłości
Film "Znachor" to jedna z najważniejszych produkcji w historii polskiego kina. Historia Antoniego Kosiby, znanego jako "Znachor", fascynuje widzów od lat i doczekała się licznych adaptacji. Jednakże, po premierze najnowszej wersji filmu na Netflix, pojawiły się głosy krytyki z powodu błędu, który wydaje się przeszkadzać niektórym fanom. Co dokładnie stało się w nowej wersji "Znachora"? ZOBACZ TEŻ: Zachwycił w nowej odsłonie „Znachora”. Oto, co wiemy o Łukaszu Szczepanowskim! Znachor robi furorę na Netflix Przede wszystkim, film ten trafił na międzynarodową arenę Netflix, co wymagało nadania mu angielskiego tytułu. Oryginalnie znany jako "Znachor", tytuł przetłumaczono na "Forgotten Love". To tłumaczenie, choć dosłownie poprawne, odbiega znacznie od ducha oryginału, który można by przetłumaczyć jako "Zapomniana miłość". To już wystarczyło, by niektórzy fani filmu byli niezadowoleni. Błąd w nowej produkcji Netflixa? Jednak to nie jedyny błąd, który został zauważony w nowej wersji filmu. Po przeprowadzeniu swoistego "śledztwa" przez jednego z czytelników serwisu gazeta.pl, wykryto błąd związany z datami. Akcja filmu "Znachor" rozgrywa się w dwudziestoleciu międzywojennym. To istotny kontekst, ponieważ w jednej ze scen widzowie widzą nekrolog profesora Rafała Wilczura, który zmarł w 1920 roku. Następnie film przeskakuje o "15 lat później", co umiejscawia akcję w 1935 roku. Tutaj pojawia się problem. Jeden z widzów zauważył rozbieżność w datach. W scenie, w której Marysia przyjeżdża do Radoliszek po śmierci matki, pojawia się płot z napisem "K+M+B 1936". Ten napis symbolizuje Święto Trzech Króli, które przypada 6 stycznia, co oznacza, że rok w filmie musi być już 1936. To jest wyraźny błąd chronologiczny, który może przeszkadzać widzom dbającym o szczegóły. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Znachor” Jerzego Hoffmana i Michała Gazdy. Tak wyglądają bohaterowie w nowej odsłonie produkcji Problem z datami w filmie "Znachor" na Netflix wywołał mieszane reakcje wśród fanów. Jedni widzą to jako drobną niedokładność, która nie wpływa na ogólną jakość filmu. Inni natomiast uważają, że taki błąd może zepsuć przyjemność z oglądania i obniżyć wartość artystyczną produkcji. Nie bez powodu takie błędy w filmach są krytykowane. Widzowie oczekują, że produkcje będą spójne i staranne pod względem detali, zwłaszcza jeśli chodzi o filmy historyczne, które muszą oddać ducha i atmosferę danej epoki. Mimo tego błędu "Znachor" nadal cieszy się popularnością na platformie Netflix, jednak warto zwracać uwagę na szczegóły, aby zachować autentyczność i spójność fabuły.
Artur Barciś zagrał w nowej ekranizacji Znachora. Na początku był sceptyczny, później nie mógł powstrzymać łez
„Przyznam, że ścisnęło mi gardło i to dość mocno”
Był 1982 rok, gdy na ekrany wyszedł film Znachor w reżyserii Jerzego Hoffmana. To druga filmowa ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Produkcja szturmem podbiła serca fanów i wciąż zachwyca kolejne pokolenia. Niedawno na platformie Netflix pojawiła się współczesna adaptacja dzieła pisarza. Znachora obejrzało już kilkanaście milionów widzów, a to jeszcze nie koniec. W obu filmach pojawia się Artur Barciś. Aktor nie ukrywa emocji i w rozmowie z „Faktem” opowiada o pracy na planie produkcji. Co czuł, gdy po raz pierwszy obejrzał nową adaptację? Artur Barciś o roli w Znachorze Czterdzieści lat temu wcielił się w Wasylkę, który dzięki profesorowi Wilczurowi odzyskuje władzę w nogach. To był jego filmowy debiut przy wspaniałej obsadzie, reżyserze. Teraz Artur Barciś powrócił w nowej adaptacji Znachora w zupełnie innej roli. Aktor stworzył postać lokaja państwa Czyńskich. Ale nie od razu podszedł do całej inicjatywy z entuzjazmem. Wręcz przeciwnie! „Przyznaję, że na początku byłem sceptyczny, jak większość zresztą, bo po co robić kolejny raz film, który jest swoim gatunkowym arcydziełem? Ale zacząłem czytać scenariusz. Tak mnie wciągnął, że wiedziałem, że to może się udać”, zwierzył się w rozmowie z Andrzejem Kulaskiem dla serwisu Gazeta.pl. Powrót na plan po 40 latach był dla niego wyjątkową przygodą. „Wiedziałem jednak, że to celowy zamysł Netflixa, by w jakiś sposób połączyć te dwa filmy. Myślę, że się udało”, wyznał w rozmowie z Anną Zasiadczyk dla Faktu. Artur Barciś nie ukrywa emocji, które towarzyszyły mu podczas pracy na planie produkcji. Film odniósł ogromny sukces, o czym świadczą fenomenalne wyniki oglądalności. Znachora chętnie oglądają widzowie na całym świecie. „Ponieważ ta opowieść jest uniwersalna i może się zdarzyć w każdym kraju, a do tego dotyka miłości, to wszędzie chętnie będzie się ją oglądało. Dostaję listy, telefony od znajomych z Australii, Stanów Zjednoczonych, że obejrzeli i są zachwyceni”, ocenia Artur Barciś. Czytaj też: Zachwycił w nowej odsłonie „Znachora”. Oto, co wiemy o Łukaszu Szczepanowskim! Artur Barciś: po obejrzeniu nowego Znachora uronił łzę Aktor spodziewał się, że obraz poruszy wiele serc i widzowie chętnie sięgną po tę propozycję. Już w chwili, gdy trzymał w rękach scenariusz, zdawał siebie sprawę, że film zdobędzie uznanie. „Jeśli widzę, że jest dobry, tego samego spodziewam się po filmie. Zobaczyłem to, czego oczekiwałem”, wyznał w rozmowie z „Faktem”. Dla Artura Barcisia była to sentymentalna podróż w czasie. Po obejrzeniu filmu sam uronił łzę. „Ale szybko ją otarłem, by nie wyjść na faceta, który się wzrusza na melodramatach. Przyznam, że ścisnęło mi gardło i to dość mocno”, dodaje. Wielu porównuje rolę Antoniego Kosiby, dawniej wykreowaną przez Jerzego Bińczyckiego, a dziś przez Leszka Lichotę. Według Artura Barcisia, każdy z aktorów podszedł do kreacji w inny sposób i ocenia, że Leszek Lichota to jedyny polski aktor, który mógł wcielić się w rolę profesora Wilczura. „On, podobnie jak Bińczycki, ma w sobie taki wdzięk, że lubi się go od razu. To jest ważne i nie wszyscy to mają”, dodał. Źródło: Fakt Czytaj też: Jest objawieniem „Znachora”. Rzuciła widzów na kolana. Kim jest Anna Szymańczyk? <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fbarcislandia%2Fposts%2Fpfbid0UemQHFQBuXVrcjxfoYAKoQb2RiKRRCWuMup2TBGuJuSmCvSKsxbgYT7kfU4abbMrl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Marek Walczewski i Jerzy Bińczycki zaprzyjaźnili się w liceum, byli nierozłączni. Później ich drogi zaczęły się rozchodzić...
Zaprzyjaźnili się jeszcze w liceum. Byli wówczas młodzi i niezwykle energiczni. Los nie chciał, by ich drogi szybko się rozeszły. Dlaczego? Otóż gdy Marek Walczewski postanowił zdawać do szkoły teatralnej, Jerzy Bińczycki wspierał go całym sercem i podtrzymywał na duchu. I choć sam nie zamierzał próbować swoich sił w aktorstwie, pojechał z kolegą na egzamin... Historia przyjaźni Marka Walczewskiego i Jerzego Bińczyckiego Stali przed salą egzaminacyjną. Marek był bardzo zestresowany, natomiast Jerzego opanował wewnętrzny spokój. Przyglądał się wszystkiemu, co go otaczało, aż w pewnym momencie dostrzegł Aleksandrę Górską, która później przez jakiś czas była jego miłością. Jerzy Bińczycki do egzaminu przystąpił dla żartu, bez wcześniejszego przygotowania. Ku zaskoczeniu wszystkich, skradł serca komisji i został przyjęty. „Umiał pół "Bagnetu na broń" i modlił się, żeby o więcej nie pytali", wspominała jego żona. Relacja Marka Walczewskiego i filmowego Znachora z każdym dniem rosła w siłę. Traktowali się jak bracia. „Binio na zewnątrz wydawał się spokojny, ale wewnątrz szalał. Miewał dziwne pomysły. Rozrabiali razem z moim byłym mężem, Markiem Walczewskim. Takie dwa wariaty”, mówiła Anna Polony w rozmowie z Dobrym Tygodniem. Nic więc dziwnego, że Jerzy Bińczycki spytał kolegę, czy chciałby zostać ojcem chrzestnym jego córki — Magdaleny. Zgodził się i oddał jej nawet swoje skrzypce. „Marek rozstał się ze skrzypcami, oddał je swojej chrześniaczce, córce Jurka Bińczyckiego, który był jego wielkim przyjacielem jeszcze z Krakowa. Ale pamiętam, jak wygrywał cygańskie melodie", opowiadała Małgorzata Niemirska. CZYTAJ TEŻ: Tytułowy Znachor z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza istniał naprawdę. Kto był jego pierwowzorem? Marek Walczewski Jerzy Bińczycki Marek Walczewski i Jerzy Bińczycki — relacja W wolnych chwilach ze sobą walczyli. Bińczycki był doskonałym bokserem, natomiast Walczewski uzdolnionym szermierzem. Z niektórych źródeł wynika, że ich bójki zaczynały się na czwartym piętrze, a kończyły na parterze. Kto okazywał się zwycięzcą? Okazuje się, że najczęściej triumfował Jerzy Bińczycki. „Miał przyjaciela, Jurka Bińczyckiego, i innych postawnych koleżków, z którymi ciągle przegrywał jako chudziuśki szparag. Chciał nawet boksować, bo Jurek był bokserem, ale tak się kiedyś — na prośbę Marka — poboksowali, że na pamiątkę została mu złamana przegroda nosowa. Próbował różnych sportów, włącznie z gimnastyką artystyczną, co też źle się skończyło. Raz udało mu się zrobić tzw. fiflaka z obrotami w powietrzu, ale jak chciał powtórzyć ten wyczyn przy kolegach, to już upadł na głowę zamiast na nogi. Wrócił do domu z lekko przekrzywioną głową, a mamusia pyta go: "Co, synku, tak się dziwisz?". Wszędzie był więc najgorszy. A że miał świetny refleks, to postanowił spróbować szermierki. Zawsze mówił, że sport go uratował, bo skończyłby na ulicy. Kiepsko się uczył i wyrzucili go z liceum. Wtedy trener postawił mu warunek, że albo będzie się uczył, albo z treningami koniec. I Marek zdał maturę w innym liceum. Ale i tak potem pozbyli się go za "złe reprezentowanie polskiej szermierki". Na mistrzostwach juniorów w Brukseli działacze pozabierali im pieniądze, czymś handlowali i — żeby zaoszczędzić na sportowcach — załatwili im nocleg w burdelu. No a Marek — szczery chłopak — wszystko potem w kraju rozpowiedział", dodawała Małgorzata Niemirska. A jak wspominał tamte czasy Marek Walczewski? „Największym i niewybaczalnym moim grzechem było przerwanie gry na skrzypcach. Dlaczego to zrobiłem? Bo opętał mnie kolejny demon — szermierka. Przyszły pierwsze sukcesy, zdobyłem mistrzostwo juniorów, wyjechałem na mistrzostwa do Brukseli jako reprezentant kadry. W półfinale przegrałem walkę, więc finał oglądałem z trybuny. Nie wiem, jaki czort mnie podkusił, że zabrałem ze sobą dopiero co zakupiony pistolet na wodę. Kilka rzędów przede mną siedział elegancki, łysy jegomość. Jak go zobaczyłem, to znów we mnie demon wstąpił i zacząłem w jego łysinę strzelać z wodniaka. On udawał, że się nic nie dzieje — nie reagował. W pewnym momencie ktoś szepnął mi do ucha: „Za to, co zrobiłeś, zostaniesz ukarany. Będziesz łysy". No i stało się", wspominał z uśmiechem Marek Walczewski. „Ktoś doradził Markowi masaż pokrzywami na porost włosów. Pojechaliśmy za miasto. Marek zerwał garść pokrzyw i zaczął się nimi smagać po głowie. Efekt był taki, że po 15 minutach głowa świeciła mu się jak czerwona lampa sygnalizacyjna", wspominał Jerzy Bińczycki z uśmiechem na twarzy. Czy Jerzy Bińczycki i Marek Walczewski do samego końca mieli dobry kontakt? Z niektórych źródeł wynika, że zachowali poprawne stosunki. Inne zaś podkreślają, że w pewnym momencie ich drogi się rozeszły... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Leon Niemczyk kochał aktorstwo i kobiety. W wywiadach opowiadał, że miał sześć żon Marek Walczewski Jerzy Bińczycki
Pisał z myślą o ludziach, nie zwracał uwagi na krytykę. Zginął nagle. Kim był Tadeusz Dołęga-Mostowicz, autor „Znachora”?
Pasmo sukcesów literackich pisarza przerwał wybuch wojny
Zarzucano mu wulgaryzm i pesymizm, a krytycy sugerowali, że jego twórczość trafia tylko do "najmniej wybrednych gustów". Tadeuszowi Dołędze-Mostowiczowi udało się jednak zostać jednym z najpopularniejszych pisarzy okresu międzywojennego. Chociaż osiągnął wielki sukces literacki, plany, które miał na przyszłość, pokrzyżował mu wybuch II Wojny Światowej. Zginął, zanim zdołał pobrać się z ukochaną. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 20.08.2024 r.] Krytyka środowiska literackiego na twórczość Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Pisarz zdobył ogólnokrajową sławę po sukcesie, który odniosła „Kariera Nikodema Dyzmy”, początkowo publikowana w odcinkach, a następnie wydana w formie książkowej. Napisał także dzieła sensacyjne i obyczajowe, takie jak „Prokurator Alicja Horn” czy „Trzecia płeć”. Autor pozycji „Parweniusz z rodowodem. Biografia Tadeusza Dołęgi-Mostowicza”, Jarosław Górski mówił w wywiadzie dla portalu polskieradio.pl: „Tadeusz Dołęga-Mostowicz był w tym momencie jednym z najbardziej poczytnych polskich autorów, jeśli nie najpoczytniejszym. A przy tym człowiekiem niesłuchanie majętnym, który dorobił się na swojej twórczości”. Mimo faktu, że był bardzo znany i lubiany wśród czytelników, nie brakowało mu krytyków. Nazywany był przez nich „pisarzem dla kucharek”, który pisał zbyt prosto, przez co nie wpasowywał się w tzw. kulturę wysoką. Jego utwory miały również opinię wulgarnych, ukazujących jedynie wady i negatywne aspekty rzeczywistości, m.in. w cyklu o doktorze Murku opisał II RP jako państwo „nieprzyjazne dla ludzi wrażliwych i uczciwych”. Pisząc „Znachora” chciał udowodnić, że potrafi ukazywać w swoich książkach także jasną stronę społeczeństwa. Eksperymentował treścią, inspirował się otaczającym go światem, by stworzyć coś nowego, co odróżniałoby się od jego poprzednich dzieł, nie zwracając uwagi na komentarze ze środowiska literackiego. Powieść „Znachor” symbolem międzywojennej ludności chłopskiej „Mostowicz zaczął pisać „Znachora” podczas wakacji w 1936 roku w Sikorzu. To był majątek Eugenii i Stanisława Piwnickich, którzy prowadzili otwarty dom, latem zapraszali do siebie artystów, literatów, tworzyli im tam warunki do pracy i do wypoczynku”, mówił Jarosław Górski. Podczas jednej z wizyt w posiadłości państwa Piwnickich artysta odwiedził także pobliską wieś Radotki. To właśnie tam poznał młynarza, który miał leczyć miejscowych ludzi ziołami. Odwiedził jego prowizoryczny gabinet, który znajdował się w jednej z wiejskich domów. Ów lokalny znachor miał być inspiracją, której potrzebował do swojej ponadczasowej powieści. Czytaj także: Tytułowy Znachor z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza istniał naprawdę. Kto był jego pierwowzorem? Za docelową grupę odbiorców swojej powieści Tadeusz Dołęga-Mostowicz obrał sobie chłopów. „Kiedy „Znachor” ukazywał się w odcinkach, w różnych wsiach prenumerują gazety po to, żeby zbierać się gdzieś u sąsiada, w miarę dobrze czytającego, i żeby ten czytał innym „Znachora” na głos. Potem kiedy w 1937 roku ukazał się „Znachor” filmowy, odbywały się pielgrzymki ludzi, którzy szli ze wsi do miasteczka, by tę adaptację zobaczyć”, mówił Jarosław Górski. Mimo wielkiego sukcesu autor nie planował zbić na tym wydaniu fortuny: zgadzał się na przedruk oraz na dodawanie fragmentów jego utworu do gazet. Jego cel był jeden: dotrzeć do jak największej ilości odbiorców. I to mu się udało. W Polsce rozpoczęła się „znachoromania”, a postać profesora Wilczura stała się ikoną ówczesnych chłopów z prostego powodu: szacunku, z jakim zostali przedstawieni. „Proszę zwrócić uwagę na to, jak opisane są w tej powieści wiejskie charaktery: z ogromną życzliwością, z empatią. To są ludzie może niewykształceni, ale kierujący się w swoim życiu wzniosłymi wartościami. Chłopi nie są tu przedstawieni w protekcjonalny sposób. Dlatego publiczność chłopska patrzyła na „Znachora” jak na swoją epopeję”, tłumaczył biograf. Właśnie takim podejściem różnił się od innych wybitnych twórców z tamtego okresu, którzy tworzyli teksty kierowane do inteligencji. „Jak się pojechało do małego miasteczka w Polsce, to mało kto wiedział, kto to jest Kazimierz Wierzyński czy Julian Tuwim, nikt nie wiedział, kto to jest Witkacy czy Bruno Schulz, ale każdy wiedział, kto to jest Dołęga-Mostowicz", kontynuował. Tadeusz Dołęga-Mostowicz / Wikimedia, domena publiczna Niedokończona historia Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Podróż do Sikorza okazała się jednak przynieść nie tylko pomysł na kolejną książkę, która wkrótce okazała się wielkim sukcesem, ale także zainicjowała znajomość, która zmieniła jego życie na zawsze. To właśnie tam pisarz poznał piętnastoletnią Katarzynę Piwnicką, nazywaną przez bliskich Kate, córkę arystokratów udzielających mu miejsca do wypoczynku. „Zakomunikował rodzicom Kasi o swoim uczuciu do ich córki. I potem przez kolejne lata aż do śmierci Mostowicza, w 1939 roku, Kasia była jego „oficjalną kandydatką na narzeczoną”. Mowa była o tym, że zaręczą się, kiedy Kasia skończy 18 lat, kiedy będzie mogła podjąć suwerenną decyzję”, mówił biograf. Mostowicz chciał na poważnie związać się z dziewczyną, jednakże ciągle obawiał się, jak wyglądać będzie ich wspólna przyszłość. Głównym powodem była duża różnica wieku, która sięgała około 20 lat. Trapiony myślami, przelał swoje lęki na kartki „Znachora”, gdzie Beata, żona profesora Wilczura, zostawia po latach męża dla młodszego wybranka. Niestety o przyszłości ich związku nigdy nie było dane mu się doczekać: osiemnaste urodziny Kate przypadały na listopad 1939 roku. Pisarz biorący udział w kampanii wrześniowej zmarł dwa miesiące wcześniej postrzelony przez sowieckich żołnierzy, gdy wybrał się po prowiant: „20 września przyjechał po chleb dla wojska do piekarni w Kutach. Gdy go ładował, wjechały sowieckie czołgi witane entuzjastycznie przez ukraińskich i żydowskich mieszkańców. Ktoś wskazał polski samochód, czołgista puścił serię z ckm, kilka kul trafiło Mostowicza. Był jedyną ofiarą wojny w Kutach, przez które przeszło kilkadziesiąt tysięcy polskich żołnierzy, a ani Rosjanie, ani Niemcy nie zbombardowali miasteczka”, przytoczył Jarosław Górski. Pochowany został najpierw w Kutach przez miejscowych Polaków, którzy przez lata opiekowali się jego grobem, a w 1978 r. jego prochy sprowadzono do Warszawy i pochowano w katakumbach na Powązkach. Czytaj także: „Znachor” Jerzego Hoffmana i Michała Gazdy. Tak wyglądają bohaterowie w nowej odsłonie produkcji Jednak nawet po śmierci pisarz przez długi czas nie mógł zaznać spokoju: książka, którą ukończył w sierpniu, oraz film „Testament profesora Wilczura” zaginęły lub zostały zniszczone podczas wojny, a w 1951 r. wszystkie jego utwory, z wyjątkiem „Kariery Nikodema Dyzmy”, „Znachora” i „Profesora Wilczura”, zostały objęte cenzurą i wycofane z bibliotek. Na szczęście pamięć o wielkim nim przetrwała okupację, a dzisiejsze pokolenia wciąż mogą przybliżyć się do jego twórczości, chociażby oglądając najnowszą adaptację powieści „Znachor”, która niedawno miała swoją premierę na serwisie streamingowym Netflix. Aktor Jerzy Bińczycki w filmie "Znachor" w reżyserii Jerzego Hoffmana. 1981 rok
Zachwycił w nowej odsłonie „Znachora”. Oto, co wiemy o Łukaszu Szczepanowskim!
Niedawno na platformie Netflix zadebiutowała kolejna wersja kultowego już „Znachora”. W dobrze nam znanej historii mogliśmy zobaczyć zupełnie nowe twarze, wcielające się w głównych bohaterów. Jednym z nich jest Łukasz Szczepanowski. Młody aktor pojawił się w produkcji w roli Michała, przyjaciela Marysi. Kim jest i co o nim wiemy? „Znachor”: Łukasz Szczepanowski jako Michał „Znachor” na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza doczekał się właśnie trzeciej ekranizacji. Choć wersja z 1982 roku zyskała już miano kultowej i zyskała sympatię ogromnej ilości widzów, to nowa odsłona na platformie Netflix zdobywa coraz większą popularność na całym świecie. W najnowszej wersji uwielbianej produkcji mogliśmy zobaczyć wielu już nam znanych i lubianych aktorów, takich jak: Leszek Lichota, Izabela Kuna czy Mikołaj Grabowski, a także utalentowanych artystów nieco młodszego pokolenia, na przykład: Ignacego Lissa, Marię Kowalską czy Łukasza Szczepanowskiego. Czytaj też: Patrycja Markowska zazdrości rodzicom jednego. Po rozstaniu z partnerem mogła liczyć na ich wsparcie Łukasz Szczepanowski, pokaz przedpremierowy filmu "Znachor", 2023 rok Łukasz Szczepanowski: kim jest? W najnowszej odsłonie „Znachora” Łukasz Szczepanowski zachwycał na ekranach jako Michał, przyjaciel Marysi Wilczur (bliźniaczą rolę w adaptacji z 1982 roku odegrał Artur Barciś – tyle że był Wasylkiem, synem Prokopa). Młody aktor urodził się 1.05.1994 roku w Lublińcu. W 2018 roku ukończył Wydział Aktorski Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, a od 2017 roku występuje w Teatrze Starym w Krakowie. Można go było oglądać między innymi w sztukach: „Do dna” i „Wspomnienia polskie” w PWST w Krakowie, współpracował także z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie, gdzie grał w „Romeo i Julii” oraz „Czarnoksiężniku z krainy Oz”. Łukasz Szczepanowski cieszy się nie tylko sympatią widzów, ale również uznaniem krytyków. „Świetnie zagrał, zawodowo, zagrał po swojemu (…) aktor o nośnej energii, potrafiący podać, co jest tak samo ważne jak na meczu piłki nożnej”, mówił o występach młodego aktora w Starym Teatrze krytyk, Maciej Stroiński. Mogliśmy go również oglądać w wielu filmach i serialach, między innymi: „Piłsudski”, „Chyłka. Kasacja”, „1800 gramów”, „Zakochani po uszy”, „Kontrola 2”, „Krakowskie potwory”, „Gdzie diabeł nie może, tam baby pośle”, „Filantrop” czy „8 rzeczy, których nie wiecie o facetach”. Utalentowany aktor został nagrodzony w 2017 roku kilkoma nagrodami. Otrzymał krakowską Studencką Nagrodę Teatralną „Chodźże do Teatru” w kategorii najlepszy aktor młodego pokolenia, zespołową nagrodę Grand Prix za rolę w spektaklu „Do dna” podczas 35. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi, a także Krakowską Nagrodę Teatralną „Ludwik” w kategorii najlepsza partnerska rola męska za kreację w spektaklu „Do dna”. A prywatnie? O jego życiu osobistym nie wiadomo nic. Jest ono owiane aurą tajemnicy – Łukasz Szczepanowski skupia się przede wszystkim na rozwijaniu zawodowych umiejętności... I właśnie za to tak bardzo jest ceniony. Zobacz także: Tytułowy Znachor z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza istniał naprawdę. Kto był jego pierwowzorem?
Tytułowy Znachor z powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza istniał naprawdę. Kto był jego pierwowzorem?
Gdyby nie Tadeusz Dołęga-Mostowicz i jego powieść wydana w 1937 roku, nie doczekalibyśmy się aż trzech ekranizacji Znachora. Historia, która powróciła na ekrany za sprawą produkcji Netfliksa, do dziś interesuje widzów i budzi duże emocje. Wiele osób zastanawia się, czy książkowa i filmowa postać profesora Rafała Wilczura miała jakiś pierwowzór. Odpowiedź brzmi tak. [Ostatnia publikacja na FB VIVA!: 11.08.2024] Kto był pierwowzorem książkowego Znachora? Był rok 1936, gdy Tadeusz Dołęga-Mostowicz odpoczywał w jednej z mazowieckich wsi. Choć na co dzień przebywał w dworku państwa Piwnickich w Sikorzu, pewnego dnia wybrał się na wakacyjną wycieczkę do wioski oddalonej o jedyne 10 kilometrów. CZYTAJ TAKŻE: Iga Świątek zawsze może liczyć na jej wsparcie. Kim jest Daria Abramowicz, psycholog tenisistki? To właśnie we wsi Radotki stał młyn wodny, przed którym rozciągała się długa kolejka ludzi i furmanek. Szybkie rozpoznanie przyniosło pisarzowi odpowiedź, że wszyscy czekają na spotkanie z lokalnym znachorem i zielarzem, który miał na nazwisko Różycki. „Miał on opinię niezwykle skutecznego w leczeniu powszechnych na wsi chorób, a że za swoją pomoc i własnoręcznie sporządzane mieszanki ziół brał niewiele, okoliczni chłopi woleli leczyć się u niego niż u lekarzy z okolicznych miasteczek, żądających wysokich honorariów i zapisujących drogie medykamenty”, pisał o Różyckim portal Mazovia.pl. To właśnie on miał być pierwowzorem tytułowego Znachora, jakiego znamy z książki i filmów. Leszek Lichota jako Znachor, 2023 Netflix Kolejne inspiracje Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Dlaczego ludzie nie ufali lekarzom? Inspiracji do tej postaci było jednak więcej. Poza zielarzem Różyckim, na liście zainteresowania pisarza miał też znaleźć się lekarz, który w tamtych czasach został skazany za oszustwo. Choć był medykiem, chciał sporo zarobić, więc przyjmował jako znachor. Społeczeństwo bardziej ufało im bowiem, niż wykwalifikowanym medykom. Nie bez przyczyny sto lat temu mówiono zatem „Zachowaj mnie Panie od łaski lekarzy i rachunków aptekarzy”. Większość mieszkańców małych miast i wsi nie chciała przyjmować tabletek i zastrzyków. Więcej wiary dawali ziołom i praktykom, które dziś określilibyśmy jako magiczne. Znachorzy, zielarze i owczarze mogli cieszyć się do siebie długimi kolejkami; lekarze z dyplomami – nie. Powszechnymi praktykami było więc radzenie sobie z chorobami za pomocą okadzania się „świętymi ziołami”; smarowanie końskim nawozem; pocieranie znamion palcem osoby zmarłej czy noszenie w woreczku ziemi z cmentarza. Wiedzieliście o tym? Czytaj też: Gustaw Holoubek i Tadeusz Łomnicki walczyli o tę samą kobietę. To ich poróżniło 1981. Aktor Jerzy Bińczycki w filmie "Znachor" w reżyserii Jerzego Hoffmana [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 11.08.2024]
Okrzyknięto ją objawieniem „Znachora”. Później zachwyciła w komedii u boku Anny Seniuk. Kim jest Anna Szymańczyk?
Rolą Zośki zaistniała w zbiorowej świadomości
Film „Znachor”, który 27 września minionego roku wszedł na platformę Netfliksa, jest trochę inny niż książka Tadeusza Dołęgi-Mostowicza z 1937 roku i inny niż poprzednia jej ekranizacja w reżyserii Jerzego Hoffmana z Jerzym Bińczyckim w roli profesora Rafała Wilczura. Są nowe wątki i nowe postaci. Jedną z nich jest Zośka, wdowa i właścicielka młyna, która przygarnęła tytułowego znachora. Wcieliła się w nią aktorka Anna Szymańczyk, która w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” mówiła: „Gdy przeczytałam scenariusz, to po prostu oszalałam ze szczęścia, bo Zośka to postać z temperamentem, poczuciem humoru, radością życia”. Mówi, że zrobiła wszystko, by wygrać casting. Na szczęście jej się udało. Z Leszkiem Lichotą w roli profesora Wilczura vel Antoniego Kosiby stworzyła niezapomniany duet... [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ i Viva Historie 23.10.2024 r.] Kim jest Anna Szymańczyk? Aktorka urodziła się 20 czerwca 1987 roku w Olsztynie, 23 lata później ukończyła warszawską Akademię Teatralną. Widzowie pokochali ją za rolę Dagmary w serialu „Pierwsza miłość” do tego stopnia, że gdy jej postać została uśmiercona, głośno protestowano i wyrażano swoje niezadowolenie. Aktorka swoją karierę rozpoczęła od przedstawienia w Teatrze 6. piętro. Potem można ją było oglądać na deskach Teatru Stu w Krakowie i warszawskiego Teatru Dramatycznego, w którym występuje od dwunastu sezonów. Anna Szymańczyk ukończyła też szkołę muzyczną i występuje w musicalach między innymi w „Kinky Boots". Można ją też oglądać w filmach "Kler" i "Wesele" w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Jest też aktorką dubbingową i lektorką audiobooków. Czytaj też: Michał Koterski jest osobą w spektrum autyzmu. Przed diagnozą mierzył się z ostracyzmem ze strony otoczenia Głos był jej przekleństwem Widzowie „Znachora” zachwycili się jej Zośką. Jej aparycją, humorem, kiedy odrzucona przez znachora mówi niskim głosem, który do tej pory dla aktorki był raczej przekleństwem „Idę ubić koguta”. W wywiadzie dla Wysokich Obcasów mówiła Paulinie Reiter: „Mój niski, lekko zachrypnięty głos był problemem, gdy byłam młodsza. Mówiłam na castingu „dzień dobry" i słyszałam: „Do widzenia. Pani wróci za kilka lat, jak pani dojrzeje do swojego głosu”. A w dodatku mam charakterystyczną urodę i nie jestem drobną kobietą, jestem duża, a kiedyś byłam jeszcze troszkę pełniejsza”, podkreśla. I dodaje, że ten typ urody wcale nie pomagał jej w zdobywaniu ról. Nie interesowała reżyserów i producentów filmów, które trafiały na duży ekran. Na szczęście z czasem wiele zaczęło się zmieniać. „Bardzo się cieszę, że bohaterka nie musi być szczupłą blondynką z niebieskimi oczami, tylko scenarzyści potrafią pisać na kontrze do tej klisz”, kwituje. Czytaj także: Joanna Racewicz wyszła za mąż? Dziennikarka pokazała niezwykłe zdjęcie i wywołała burzę Przeklęty temperament (…) „Znachor" to jest też opowieść o szacunku do człowieka. Ja na planie chyba pierwszy raz aż tak poczułam, że moja motoryka ciała, głos, temperament i poczucie humoru są potrzebne, szanowane i lubiane. Dzięki wsparciu doskonałego, doświadczonego partnera – Leszka Lichoty, i opiece wrażliwego i czujnego reżysera – Michała Gazdy, mogłam rozwinąć skrzydła. Miałam wolność i pełną akceptację. Wszystko to, co często wcześniej musiałam ukrywać, tu było moim atutem. Jest szybka i głośna. Czasami ludzie myślą, że jest wściekła, a ona tylko... koncentruje się. „Mam wrażenie, że część osób, które ze mną pracują, na początku boi się tego mojego temperamentu”. Czy dla temperamentnej psychofanki skansenów o niskim głosie, jak mówi o sobie, rola w „Znachorze” jeszcze szerzej otworzy drzwi do kariery? Utalentowana aktorka poszła za ciosem, a na platformie Netfliks w kwietniu 2024 roku pojawiła się kolejna produkcja z jej udziałem. Tym razem Anna Szymańczyk wcieliła się w główną bohaterkę, Oliwię, w komedii romantycznej Bartosza Prokopowicza "Nic na siłę", u jej boku pojawiły się takie gwiazdy, jak Anna Seniuk, Artur Barciś i Mateusz Janicki. Czytaj też: Ma 81 lat, zaczyna nowy etap. Anna Seniuk zachwyca w nowej roli, jest dumna ze swojego wieku
Do aktorstwa namówił go kleryk, marzył o własnym zespole. Ignacy Liss jest jednym z najbardziej obiecujących młodych artystów
W nowym „Znachorze” wcielił się w Leszka Czyńskiego
Ignacy Liss jest obiecującym aktorem młodego pokolenia. Ma 26 lat oraz role w popularnych produkcjach u boku najbardziej rozpoznawalnych gwiazd. Jednak mało brakowało, a nigdy nie poszedłby tą ścieżką. Do aktorstwa przekonał go kleryk, a na rzecz teatru porzucił wieloletnią pasję i plany na przyszłość... Co jeszcze wiadomo o jego życiu? [Artykuł aktualizowany 16.02.25 r.] Ignacy Liss — kariera. Młody gwiazdor wystąpił w nowym „Znachorze” O aktorskim duecie w postaci Ignacego Lissa i Marii Kowalskiej mówiła w 2022 r. cała Polska. Młodzi artyści zmierzyli się z rolami, które oddani fani „Znachora” kojarzą przede wszystkim z Tomaszem Stockingerem i Anną Dymną. Nowa odsłona kultowego filmu trafiła na platformę Netflix 27 września 2023 roku. Kim jest aktor wcielający się w Leszka Czyńskiego? Ignacy Liss urodził się 16 lutego 1998 roku, a w 2022 roku skończył aktorstwo w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na deskach Teatru Polonia zadebiutował rolą Liora w spektaklu „Boże mój!”, ma również na koncie kilka ról w produkcjach filmowych i serialach, tj. „Sortownia”, „Warszawianka”, „Teściowe” czy też „Followers. Odpalaj lajwa”, za którą został nominowany do Nagrody im. Jana Machulskiego. W 2021 roku na Netflixie ukazał się z kolei serial „Otwórz oczy”, w którym artysta wcielił się w główną męską rolę. O tym, że zostanie aktorem, zadecydował w trakcie przygotowań do bierzmowania. Zapytany przez młodego kleryka o zainteresowania przyznał, że pasjonuje go teatr. Był wówczas aktywnym członkiem kółka teatralnego, lecz nie traktował tej aktywności zbyt poważnie. „Kleryk na mnie spojrzał i kazał mi zostać po zajęciach. Dał mi książkę Stanisławskiego „Praca aktora nad rolą” i kazał mi ją przeczytać. Powiedział, że jak to zrobię, to mam do niego wrócić. Ja tę książkę wcisnąłem na półkę i tak zostawiłem. Po dwóch miesiącach zapytał mnie, czy przeczytałem. Oczywiście odpowiedziałem, że „tak, była super” nie czytając jej” — wspominał Ignacy w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla Plejady. Kleryk skierował go do kolegi prowadzącego grupę juniorów w teatrze muzycznym Gdyni. Nastolatek dostał się do grupy dyrektora teatru i został z nimi aż do matury. „To był wspaniały czas, pełen ekscytacji, radości, ale również prawdziwej twórczości. My oddawaliśmy się cali teatrowi i to już wtedy skradło moje serce, już wtedy wiedziałem, że chcę iść do szkoły teatralnej i zostać aktorem”, podsumował. Na tej drodze ma doskonały wzór do naśladowania: w 2022 r. w rozmowie z Filmwebem przyznał, że jego wujkiem jest jeden z najpopularniejszych polskich aktorów — Zbigniew Zamachowski! CZYTAJ TAKŻE: Łączy ich wspólna pasja. Ignacy Liss i Zbigniew Zamachowski są spokrewnieni Ignacy Liss, Warszawa, 02.02.2023 Ignacy Liss, 18.09.2023 Ignacy Liss — jaki jest prywatnie? 27-letni aktor bardzo ciężko pracuje na swoją pozycję w branży artystycznej. Aktorstwo nie jest jednak jego jedyną pasją — w młodości ukończył szkołę muzyczną, gra na klarnecie oraz pianinie. W wywiadach deklaruje, że muzyka jest ważną częścią jego życia, a Plejadzie zdradził, że kiedyś nawet grał w zespole! „Przez dość długi czas miałem zespół z moimi kuzynami, graliśmy przez 6 lat w Tczewie, bo stąd pochodzę, grałem na perkusji. Do dziś tak mam, że to poczucie bycia na scenie jest czymś wyjątkowym i myślę, że od tego to się zaczęło, od grania koncertów” — mówił Aleksandrze Czajkowskiej. ZOBACZ TAKŻE: Marek Walczewski i Jerzy Bińczycki zaprzyjaźnili się w liceum, byli nierozłączni. Później ich drogi zaczęły się rozchodzić... Jednak gdy pochłonęło go aktorstwo, musiał odstawić na bok marzenia o kontynuowaniu kariery instrumentalisty. Na ten moment nie wyklucza powrotu do dawnej pasji i wyraża nadzieję na to, że kiedyś będzie miał czas na tworzenie muzyki. Oraz dodał, że „aktorstwo zdarzyło się dość niespodziewanie, ale jak już się przytrafiło, to ciężko mi się od niego uwolnić, bo to kocham”. A co wiemy o jego życiu prywatnym? Ignacy Liss nie ujawnia takich szczegółów publicznie, a w rozmowach z mediami woli skupiać się na swojej działalności artystycznej. W drugiej połowie 2024 r. postanowił jednak podzielić się swoim szczęściem i w mediach społecznościowych pokazał zdjęcia ze swojego ślubu z Maria Wende. Poza tym na prywatnym Instagramie publikuje dużo zdjęć z podróży po świecie oraz sesji zdjęciowych. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ignacy Liss wziął ślub! Gwiazdor "Znachora" przygotował dla żony specjalny występ Jesienią 2023 roku cała Polska zachwycała się młodym aktorem w „Znachorze”. „Jest to uniwersalna historia z pięknymi puentami, która moim zdaniem po prostu zasługuje na to, by robić adaptacje, by to docierało do jak największej liczby odbiorów”, deklarował w rozmowie z Eską. Nie ma wątpliwości, że usłyszymy o nim jeszcze nie jeden raz! Tymczasem trzymamy mocno kciuki za kolejne role i życzymy wielu sukcesów! Źródło: Plejada.pl, kultura.gazeta.pl Ignacy Liss, Warszawa, 21.03.2022 [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 09.08.2024 rok]
Piotr Grabowski wcielał się w zazdrosnego Zenka ze "Znachora", głosem bawił najmłodszych. Zmarł u szczytu kariery
"Jeden z tych wielu, dzięki którym teatr do dziś trwa"
Scena z udziałem zazdrosnego Zenka w "Znachorze" z 1981 roku zapisała się na liście kultowych. W postać mężczyzny odrzuconego przez Marysię wcielał się 34-letni wówczas Piotr Grabowski. Jego twarz kojarzyła cała Polska, a głos bawił wszystkie dzieci, dziś jednak jest aktorem raczej zapomnianym... Zmarł w sile wieku, u samego szczytu kariery. Artykuł aktualizowany 16.03.2025 r. Piotr Grabowski był zazdrosnym Zenkiem w "Znachorze" i podkładał głos Myszce Miki Twarz tego aktora kojarzyła cała Polska. Piotr Grabowski urodził się 30 marca 1947 roku i pozostawił po sobie całkiem pokaźny dorobek zawodowy. W pamięci zapisał się szczególnie rolą w kultowym już "Znachorze". W wersji z 1981 roku 34-letni wówczas artysta wcielił się w zazdrosnego Zenka, syna karczmarza. Jego bohater nie mógł pogodzić się z tym, że Marysia Wilczurówna (w tej roli Anna Dymna) przyjęła oświadczyny Czyńskiego (w którego wcielił się Tomasz Stockinger). Gdy zakochani wybrali się na wycieczkę motocyklem, zrozpaczony Zenek przygotował na nich zasadzkę. W wyniku intrygi para uległa poważnemu wypadkowi. Jednak to nie jedyna pamiętna rola Piotra Grabowskiego. Artystę można było oglądać również w produkcjach takich jak "Daleko od szosy", "Polskie drogi", "Podróże Pana Kleksa", "W labiryncie", "Piłkarski poker", "Ekstradycja", "Karate po polsku czy "Sztuka kochania". Grabowski zazwyczaj grywał czarne charaktery, choć jego głos znany był również najmłodszym. Aktor przez lata udzielał głosu... Myszce Miki! Swój aktorski warsztat w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Aktorstwo było jego głównym źródłem zarobku, ale przede wszystkim ogromną pasją. Piotr Grabowski zaczynał w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie, lecz swoim talentem zaszczycił również inne miasta. Dołączył m.in. do obsady katowickiego Teatru Śląskiego, a później na jakiś czas ponownie zagościł w stolicy. Następnie wyjechał do Rzeszowa, aby tam występować na scenie Teatru im. Wandy Siemaszkowej. Pod koniec lat 80. na dobre związał się z Teatrem Polskim w Warszawie, w którym grał już do końca swojego życia. W kolejnych latach aktora można było oglądać też w Teatrze na Targówku. Piotr Grabowski zmarł w sile wieku. Miał niespełna 51 lat Karierę Grabowskiego przerwała nagła śmierć. Aktor zmarł 7 stycznia 1998 roku, na krótko przed swoimi 51. urodzinami. Dziś mało kto pamięta o wybitnym artyście teatralnym i filmowym, który wykreował tak wiele wspaniałych postaci. Pochowano go na Starych Powązkach w Warszawie. "Piotr Grabowski to jeden z tych wielu, dzięki którym teatr do dziś trwa i dzięki którym trwał będzie zawsze. Tak. Piotr był jednym z tych "poruczników", dzięki którym teatr po dziś dzień broni się, bez których nie byłoby wielkich inscenizacji. [...] To naprawdę nie kokieteria użyta z potrzeby chwili. W teatrze nie grywa się tylko głównych ról. To dwór tworzy króla. Piotr był człowiekiem zawsze najpoważniej traktującym swój zawód, a jednocześnie aktorem myślącym o Teatrze sercem" — tak żegnał go serdeczny przyjaciel Damian Damięcki na łamach Biuletynu Informacyjnego ZASP. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Chociaż ich małżeństwo nie przetrwało, zawsze mówił o niej z szacunkiem. Kim jest pierwsza żona Jerzego Bińczyckiego? Źródło: kultura.onet.pl, film.wp.pl [Ostatnia publikacja na Viva Historie 19.07.2024 r.]
„Znachor” Jerzego Hoffmana i Michała Gazdy. Tak wyglądają bohaterowie w nowej odsłonie produkcji
Film w reżyserii Jerzego Hoffmana z 1982 roku nosi dziś miano kultowego. Popularność „Znachora” w dalszym ciągu nie słabnie, a teraz fani produkcji będą mogli zobaczyć jej zupełnie nową odsłonę na platformie Netflix. Nie zabraknie więc porównań między bohaterami z poprzedniej oraz obecnej ekranizacji. Kogo zobaczymy na ekranie i jak teraz będą wyglądać kluczowe osobistości? „Znachor” - o czym jest film? Powieść Tadeusza Dołęgi-Mostowicza z 1937 roku doczekała się właśnie trzeciej ekranizacji. Pierwszy film w reżyserii Michała Waszyńskiego oraz ten najsłynniejszy, który dziś nosi miano kultowego, w reżyserii Jerzego Hoffmana z 1982 roku. W pierwszej odsłonie w rolę Rafała Wilczura, czyli tytułowego Znachora wcielił się Kazimierz Junosza-Stępowski, w drugiej – Jerzy Bińczycki. W produkcji z 2023 roku z kolei w głównej roli zobaczymy Leszka Lichotę. Nie trudno więc o porównania nie tylko obu wersji filmu, ale także jego obsady. Film na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza przedstawia losy wybitnego chirurga, profesora Rafała Wilczura. Gdy mężczyznę porzuca żona i zabiera ze sobą jego ukochaną córkę, Marysię, ten upija się, a włócząc się po ulicach pada ofiarą napaści. Po ciężkim pobiciu traci pamięć i nie wie, kim jest. Wędruje więc po wsiach, podejmując się przypadkowych prac, a z czasem przygarnia go wiejski gospodarz. Wówczas tytułowy Znachor zaczyna leczyć ludzi jako Antoni Kosiba. Jego sława znacznie się rozprzestrzenia, gdy przeprowadza udaną operację na młodym, kalekim mężczyźnie... Czytaj też: Jerzy Bińczycki nie chciał, by syn poszedł w jego ślady. Jan Bińczycki często wraca do filmów taty Jerzy Bińczycki, Leszek Lichota, „Znachor” Bohaterowie „Znachora” kiedyś i dziś. Kogo zobaczymy na ekranie? W obu wersjach filmu nie pojawiają się wszystkie postacie. Kilku głównych bohaterów pozostaje jednak bez zmian. Kim są oraz jak wyglądali w produkcji sprzed ponad czterech dekad, a jak w obecnej? Profesor Rafał Wilczur/Antoni Kosiba Profesor Rafał Wilczur jest znanym chirurgiem pracującym w klinice w Warszawie. W pewnym momencie zostaje opuszczony przez żonę, która zabiera także jego ukochaną córkę, Marysię. Lekarz upija się i wałęsa po ulicach, aż zostaje napadnięty. Po ciężkim pobiciu traci pamięć, przybiera nazwisko Antoni Kosiba i zaczyna pracę na jednej ze wsi. Przy okazji zaczyna leczyć jej mieszkańców. W tej roli Jerzy Bińczycki (1982) i Leszek Lichota (2023). Jerzy Bińczycki, Leszek Lichota, „Znachor” Profesor Jerzy Dobraniecki Jerzy Dobraniecki to lekarz, który pracował razem z Rafałem Wilczurem, a prywatnie jest jego kolegą. Mężczyzna był jednak zazdrosny o sławę profesora i odnoszone przez niego sukcesy. Po zniknięciu Rafała Wilczura staje się jednym z najpopularniejszych lekarzy. W tej roli Piotr Fronczewski (1982) i Mirosław Haniszewski (2023). Piotr Fronczewski, Mirosław Haniszewski, „Znachor” Maria Jolanta Wilczur Maria Jolanta Wilczur to ukochana córka profesora Rafała Wilczura, którą matka zabrała ze sobą, gdy ta była dzieckiem. Już jako dorosła kobieta mieszka we wsi, do której przybywa jej ojciec, jako Antoni Kosiba. Żadne z nich nie wie jednak, kim jest to drugie. Maria zakochuje się w hrabim Leszku Czyńskim. W tej roli Anna Dymna (1982) i Maria Kowalska (2023). Anna Dymna, Maria Kowalska, „Znachor” Hrabia Leszek Czyński Leszek Czyński jest młodym, rozpieszczonym hrabią, który zakochuje się w Marysi Wilczur, córce Rafała Wilczura. Chce być z młodą mieszkanką wsi, mimo że dzieli ich status społeczny, a także... sprzeciw jego rodziców, hrabiego Stanisława Czyńskiego i hrabiny Eleonory Czyńskiej. W tej roli Tomasz Stockinger (1982) i Ignacy Liss (2023). Tomasz Stockinger, Ignacy Liss, „Znachor” W pozostałych rolach zobaczymy także Izabelę Kunę, jako hrabinę Eleonorę Czyńską (w poprzedniej wersji w tej roli Maria Homerska) czy Mikołaja Grabowskiego jako hrabiego Czyńskiego (w 1982 roku wcielił się w niego Igor Śmiałowski). Nową odsłonę filmu można obejrzeć na platformie Netflix od 27 września 2023 roku. Zobacz także: Fani Jadwigi Barańskiej odetchnęli z ulgą. Miesiąc po dramatycznym apelu aktorka przekazała dobre wieści View oEmbed on the source website Zapowiedź filmu „Znachor” z 1982 roku View oEmbed on the source website Zwiastun filmu „Znachor” 2023 Netflix
To ona powtórzyła kultową rolę Anny Dymnej w Znachorze! Kim jest Maria Kowalska?
27-letnia aktorka szturmem podbija świat filmu!
Do tej pory kojarzyliśmy ją z występu w serialu "Pod powierzchnią", lecz przed Marią Kowalską kolejne aktorskie wyzwania! W przygotowywanej przed Netflix wersji kultowego "Znachora" 27-letnia artystka wcieliła się w postać Marysi Wilczur. Przed laty w tę samą rolę wykreowała Anna Dymna. Po uroczystej premierze, która miała miejsce kilka dni temu, na Instagramie młodej aktorki pojawił się wzruszający wpis. Kim jest Maria Kowalska? Urodzona we wrześniu 1996 roku absolwentka łódzkiej szkoły filmowej szturmem podbija świat filmu oraz serca widowni! Maria Kowalska ma już na koncie udział w głośnej produkcji "Pod powierzchnią", gdzie wcielała się w postać Aleksandry Kostrzewy. To jednak zaledwie początek jej drogi, i wszystko wskazuje na to, że o utalentowanej aktorce młodego pokolenia usłyszymy w przyszłości jeszcze wielokrotnie! Na przebicie się w branży filmowej, a jej przykład dobitnie udowadnia, że najlepszą drogą wciąż pozostaje wygrany casting... Z prywatnego Instagrama gwiazdy możemy dowiedzieć się, co jeszcze — poza aktorstwem — kocha robić najbardziej. 27-latka ma wiele pasji i zainteresowań, które chętnie dokumentuje na artystycznych zdjęciach. Podróżuje, jeździ konno, uwielbia snowboard, a także uprawia wszelkie sporty wodne. CZYTAJ TAKŻE: Cezary Żak i Artur Barciś stworzyli niezapomniane duety. Prywatnie nie udało im się zaprzyjaźnić Maria Kowalska — kariera zawodowa Aktorski debiut ma już dawno za sobą, lecz jej kariera dopiero nabiera tempa. Mówi się, że zawodowo to będzie zdecydowanie jej rok! Maria Kowalska znalazła się bowiem w obsadzie netflixowej wersji kultowego "Znachora" produkcji Michała Gazdy. W nowej odsłonie filmu w profesora Wilczura wcieli się Leszek Lichota, zaś Maria wystąpi w roli jego córki Marysi. Tę samą postać w produkcji z 1982 roku zagrała Anna Dymna. ZOBACZ: Jerzy Bińczycki nie chciał, by syn poszedł w jego ślady. Jan Bińczycki często wraca do filmów taty Kilka dni temu miała miejsce uroczysta premiera, na której nie mogło zabraknąć Marii Kowalskiej. Przy tak specjalnej okazji zamieściła na Instagramie wpis, w którym podsumowała swoją przygodę z odświeżeniem kultowej produkcji. "Żadne słowa nie są w stanie wyrazić tego co czuję… Jestem ogromnie wdzięczna, że mogę być częścią tak wspaniałego filmu. Dla mnie była to życiowa przygoda od początku do końca. Choć to żaden koniec przecież. Teraz przyszedł czas, żeby wypuścić Naszego Znachora w świat. Niech zacznie żyć swoim życiem i ogrzewa Wasze serca. Niech łączy, a nie dzieli! To moje marzenie" — czytamy. A to nie wszystko, co w najbliższych miesiącach zamierza zaprezentować szerszej publice! Maria wygrała bowiem również casting do tytułowej roli w kostiumowej produkcji serialowej TVP "Matylda". Emisja jest planowana na przyszły rok. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: O tym romansie plotkowali wszyscy. Jacek Borkowski przypominał Aleksandrze Śląskiej jej młodzieńczą miłość... „Staram się podejść do tego zadania najlepiej jak potrafię. Oddaję temu projektowi całą siebie. Myślę o pracy, jaką nam do wykonania, a mniej o presji, jaką ta produkcja za sobą niesie. Wykonuję moją pracę rzetelnie i z uczuciem. Wszyscy na planie, niezależnie od powierzonego zadania, jesteśmy równi. Nie patrzę na serial tylko przez pryzmat swojej roli. To dzięki ekipie, pasji ludzi, mogę pracować na swoją rolę. Bez ekipy filmowej to by się nie udało. Wszyscy tworzymy niesamowitą historię Matyldy. Przede wszystkim cieszę się, że mogę grać bohaterkę, która ma coś do powiedzenia, która może inspirować. Inspiruje również mnie. Tak, spełnia się moje marzenie" — mówiła Maria Kowalska. (cyt. film.interia.pl) Życzymy wielu kolejnych zawodowych sukcesów! Źródło: film.interia.pl Maria Kowalska, 28.08.2019 Maria Kowalska, plan serialu TVP "Matylda", 13.04.2024
Plejada gwiazd na premierze filmu Znachor Netflixa
Dzisiaj, 18 września 2023, w Teatrze Narodowym w Warszawie odbyła się uroczysta premiera „Znachora” z Leszkiem Lichotą w roli głównej. Film w reżyserii Michała Gazdy to ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Nowa produkcja Netflixa jest jedną z najbardziej oczekiwanych premier tego roku. Czy spełni oczekiwania widzów? To pokażą wyniki oglądalności. My za to możemy pokazać, jak zaprezentowały się tego wieczoru gwiazdy i debiutujące na wielkim ekranie aktorki. ZOBACZ TAKŻE: Doczekali się dzieci, wciąż nie myślą o ślubie. Leszek Lichota i Ilona Wrońska konsekwentnie chronią swoją prywatność Premiera „Znachora’ - stylizacje gwiazd Na premierę „Znachora” przybyła plejada gwiazd. Większość pań zdecydowała się na czarne kreacje, ale nie zabrakło także bieli, błękitu i eleganckich brązów. Leszek Lichota wybrał na tę okazję czarny garnitur. Naszym zdaniem jedną z najlepiej ubranych gwiazd była Grażyna Torbicka w zjawiskowej sukni do ziemi. Wrażenie zrobiły też aktorki grające u boku Leszka Lichoty: Maria Kowalska w srebrnej kreacji z trenem i Anna Szymańczyk w pomarańczowej sukni z odkrytymi plecami. Która z nich prezentowała się najpiękniej?
Tomasz Stockinger i Anna Dymna mieli się ku sobie? „Była między nami chemia, było mi cudownie''
To, co działo się na planie „Znachora”, wiele lat było sekretem
Znachor" Jerzego Hoffmana to dzisiaj kultowe dzieło polskiej kinematografii, do dzisiaj chętnie oglądane i emitowane każdego roku przy okazji świąt i spotkań rodzinnych. Film oparty jest na powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i opowiada o losach wybitnego chirurga, profesora Rafała Wilczura — w tę rolę doskonale wcielił się Jerzy Bińczycki, który opuszczony przez żonę i córkę, szuka ukojenia w alkoholu. W wyniku bójki rani się w głowę i traci pamięć. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u: 18.10.2024 rok] Nowy Znachor Kultowa produkcja Hoffmana doczekała się nowej wersji, w której główną rolę zagrał Leszek Lichota. Od samych zapowiedzi komentarze na temat nowej produkcji były skrajne. Wielu wiernych fanów produkcji z 80. lat nie widziało potrzeby tworzenia nowej wersji, jeden z użytkowników strony Filmweb.pl skwitował całą sytuację krótkim: "Po co poprawiać Boga?". Inni byli zdania, że nowa wersja przyciągnie przed ekrany także młodszych użytkowników. Na temat najnowszej produkcji wypowiedziała się także Elżbieta Bińczycka, wdowa po uwielbianym przez fanów odtwórcy głównej roli. Migawki z planu zdjęciowego do filmu "Znachor", od lewej: Jerzy Bińczycki i Jerzy Hoffman <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsM5jMC-a0b60f0.jpg" width="1600" height="1621" alt="Lodz 10.1981 / Bielsk Podlaski 09.1981. Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor", n/z od lewej: aktor Jerzy Binczycki, rezyser Jerzy Hoffman.,Image: 428375320, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor"" /> Anna Dymna i Tomasz Stockinger: historia relacji na planie "Znachora" Tuż obok Jerzego Bińczyckiego, w "Znachorze" zachwyciła także Anna Dymna, która wcieliła się w rolę córki profesora Wilczura, Marysię. Aktorka również wypowiedziała się na temat współczesnej produkcji filmu, podkreślając, że to jak najbardziej pozytywna wiadomość. "Taka przygoda, jak moja w Znachorze — i z tą ekipą, i z tym filmem — daje człowiekowi radość życia nawet w najgorszych momentach", wyznała aktorka (cytat za kultura.onet.pl). Potwierdzeniem jej słów był komentarz, który kilka lat temu wygłosił Artur Barciś, wcielający się wówczas w jedną z postaci drugoplanowych, Wasylka. "Myśmy się wszyscy od razu zaprzyjaźnili, nikt nie traktował mnie jak debiutanta. Marzyłem o tym, żeby zagrać w takim filmie. Scenariusz był świetny. Miałem poczucie, że złapałem Pana Boga za nogi", mówił aktor, dla którego była to pierwsza rola kinowa. Czytaj też: "Małżeństwo to hazard", mawiał Jerzy Bińczycki. Prawdziwe szczęście odnalazł dopiero po czterdziestce u boku drugiej żony Kadr z filmu "Znachor", Anna Dymna i Tomasz Stockinger W idealnej wizji reżysera, Jerzego Hoffmana, cały film miał opierać się na trzech zawodowcach, Jerzym Bińczyckim, Annie Dymnej i Danielu Olbrychskim. Za tym trzecim skłaniała się bardzo mocno żona reżysera, Walentyna i nie ukrywała swojego rozczarowania, kiedy okazało się, że aktor nie weźmie udziału w produkcji. Drugim wyborem był Piotr Garlicki, ale ostatecznie rolę przyjął młody Tomasz Stockinger, który zagrał hrabiego Leszka Czyńskiego, ogromnie zakochanego w filmowej Marysi. "Żona Hoffmana dawała mi to do zrozumienia, że ktoś inny miał być zatrudniony na moje miejsce. Była niezadowolona. Ale jak widać rola w Znachorze była mi pisana", wspominał przed laty aktor w wywiadzie dla "Show". Zagranie młodego hrabiego walczącego o serce Marii Wilczur było dla młodego aktora wielką szansą. Tomasz Stockinger zaledwie trzy lata wcześniej ukończył warszawską szkołę teatralną. 29-letnia wówczas Anna Dymna była już bardzo znaną aktorką, a młodszy od niej o cztery lata Stockinger dopiero zaczynał rozwijać swoją karierę. Widzowie mieli okazję widzieć go w popularnych serialach jak "Dom" czy "07 zgłoś się", ale nie został z nich szczególnie zapamiętany. "Znachor" dał aktorowi możliwość, aby rozwinąć skrzydła i dać się zapamiętać większej widowni, co też w pełni wykorzystał. Dymna i Stockinger mieli się ku sobie? Tomasz Stockinger razem ze swoją filmową partnerką stworzyli piękną parę. Aktor nie ukrywał, że bardzo szybko narodziła się pomiędzy nimi aktorska synchronizacja, dopasowanie, a także chemia. Mimo że oboje byli już wówczas w stałych związkach, zapałali do siebie ciepłym uczuciem. "Stworzyliśmy piękną parę. Podczas zdjęć naprawdę się sobie podobaliśmy", wspominał w jednym z wywiadów Tomasz Stockinger. "Była między nami chemia. Ania była w kolejnym związku, ja byłem żonaty. Ale czasem korzystaliśmy z okazji, by się poprzytulać. Dobrze nam to szło, podobnie jak całowanie. Pocałunki były jak najbardziej prawdziwe, bo dobry aktor nie może udawać! Było mi cudownie. Granie z Anią było czystą przyjemnością. Ona swoją grą wywoływała we mnie tak naturalne reakcje, że już nic nie musiałem dodatkowo grać". Czytaj też: Słynny tenor Wiesław Ochman i jego żona Krystyna są razem niemal 60 lat. Jak im się to udało? Niedawno jeszcze więcej powiedział o uczuciach, jakie miał do Anny Dymnej... "Lubiliśmy bardzo sceny całowania, często prosiliśmy, żeby jeszcze jedną próbę zrobić. Naprawdę się sobie podobaliśmy", mówił w radiu Tomasz Stockinger, ale dodawał, że wiedział, że ta relacje nie przeniesie się na prawdziwe życie. On był żonaty, ona dopiero co się zaręczyła… Tak czy tak film zmienił życie aktora. „Jak tylko "Znachor" pojawił się w kinach, to bił wszelkie rekordy. Poczułem uderzenie wielkiej popularności. Trudno mi było przejść niezauważonym ulicą. Koncentrowałem na sobie wzrok pięknych pań, dziewczyn. Na szczęście sodówka mi nie odbiła. To wszystko były zjawiska, które wynikały z tego, że po prostu Hoffman zrobił świetny film", opowiadał dla Radia RMF24. Aktor opisał również kulisy pięknej, acz łamiącej serca widzów sceny, w której jego bohater zawozi róże na grób ukochanej. Kwiaty okazały się najdroższymi różami w historii polskiej kinematografii. "Mistrz Hoffman wiedział, że w tej scenie kwiaty są ważniejsze od aktorów. Produkcja stawała na rzęsach, aby zdobyć je w okolicy, było kilka podejść. Te niespełniające marzeń różyczki doprowadzały reżysera do szału. Produkcja wysłała więc taksówkę z Bielska na warszawski bazar przy Polnej. Rachunek był astronomiczny. Na takie kwiaty mogli sobie pozwolić w owych czasach jedynie cudzoziemcy", opowiadał aktor. Gra aktorska Tomasza Stockingera była na tyle przekonująca, że do hrabiego Czyńskiego pisało wiele dziewcząt, co w pewnym momencie doprowadziło do niebezpiecznej sytuacji. Jedna z fanek na skutek nieodwzajemnionego uczucia miała grozić aktorowi. "Kobieta miała zamiar zaczaić się i oblać mnie kwasem solnym - wspomina w wywiadzie. Ja tej pani na oczy nie widziałem! Musiałem jednak uważać przez parę wieczorów, wychodząc z teatru, czy gdzieś tam nie stoi zaczajona z czymś w ręku", opowiadał przed laty aktor. Zobacz także: Danuta Szaflarska miała dwóch mężów. Kochała mężczyznę, za którego nigdy nie wyszła Źródła: kultura.onet.pl, film.wp.pl, swiatgwiazd.pl, RMF24