Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Popękały struny, a serce już wiedziało. Tak zaczęła się miłość Zbigniewa Wodeckiego i jego żony
Mija 76 lat od narodzin Zbigniewa Wodeckiego – artysty, który na zawsze zapisał się w historii polskiej muzyki. Zanim jednak stał się ikoną sceny, był młodym skrzypkiem zakochanym od pierwszego wejrzenia. To właśnie ta miłość stała się początkiem jednej z najpiękniejszych historii w jego życiu.
Kraków, 1970 rok. Piwnica pod Baranami na Rynku Głównym. Na scenie śpiewa Ewa Demarczyk, a akompaniuje jej na skrzypcach chudy muzyk ubrany w garnitur. To Zbigniew Wodecki, który jeszcze wtedy nawet nie myślał o tym, że będzie występował na największych scenach polskich i zagranicznych. Jeszcze nie wiedział, że kiedyś odważy się wyjść na scenę bez marynarki, zapiętej pod szyję białej koszuli i elegancko zawiązanej muchy. Jeszcze nie ma „Chałup”, dzieci nie śpiewają „Pszczółki Mai”, nikt nie nuci piosenki o Bachu. W końcu nikt też nie śpiewa „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, bo historia tej piosenki dopiero się tworzy. Dziś, w 76. rocznicę urodzin Zbigniewa Wodeckiego, wracamy do początków tej niezwykłej drogi – i do historii miłości, która towarzyszyła mu przez całe życie. Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka: historia miłości. Gdy ją ujrzał, popękały mu struny w skrzypcach Gdy zobaczyli się po raz pierwszy, on miał 20 lat i był początkującym muzykiem. Ona studiowała geologię i siedziała w pierwszym rzędzie na widowni w krakowskiej Piwnicy pod Baranami, wysłuchując koncertu. Gdy Zbigniew Wodecki zobaczył ją ze sceny, nagle zaczął grać z takim zaangażowaniem, że popękały mu wszystkie struny w skrzypach. Dla skrzypka to był znak. Przyszłą parę zapoznał ze sobą kompozytor Zbigniew Konieczny, prywatnie kolega Krystyny Wodeckiej. „Tak to się wszystko zaczęło i potem chyba bardzo szybko potoczyło” – mówiła o swoich rodzicach Katarzyna Wodecka-Stubbs w programie „Piosenki Na Wagę Złota”. W czerwcu 1971 para pobrała się w jednym z krakowskich kościołów, a wesele odbyło się w mieszkaniu w kamienicy przy ulicy Kapucyńskiej. Mieszkanie było małe, miało zaledwie 2 pokoje i parę mebli. Skromne warunki nikomu jednak nie przeszkadzały. Wśród weselnych gości była krakowska bohema, muzycy Piwnicy pod Baranami czy Klubu pod Jaszczurami, krakowscy literaci, poeci, kompozytorzy, plastycy. Ta sala weselna stała się także pierwszym domem dla pary młodej, a dla Wojciecha Młynarskiego – inspiracją. Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski „Lubię wracać tam, gdzie byłem”: jak powstała ta piosenka? Zbigniew Wodecki skomponował muzykę do utworu „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, gdy poznawał się ze swoją przyszłą żoną. O napisanie tekstu piosenki poprosił Wojciecha Młynarskiego, który odwiedził młode małżeństwo w ich mieszkaniu przy ulicy Kapucyńskiej w Krakowie. Wchodziło się do niego przez oficynę, następnie wchodziło na długi, drewniany balkon pełen wyrzeźbionych tralek. Oprócz tego widać było wiszące kwiaty, głównie róże. Tekst do piosenki powstał bardzo szybko. Wojciech Młynarski zobaczył Kraków, starą kamienicę i małe mieszkanie wypełnione ogromną miłością dwojga ludzi. Tekst pisał się właściwie sam: „Lubię wracać tam, gdzie byłem już Pod ten balkon pełen pnących róż Na uliczki te znajome tak Do znajomych drzwi Pukać myśląc, czy Czy nie stanie w nich czasami ta dziewczyna z warkoczami”. View Burdaffi on the source website Zbigniew Wodecki: życie rodzinne, dzieci Był ślub, była piosenka i z czasem na świecie pojawiło się także pierwsze dziecko małżeństwa – Joanna urodzona w 1971 roku. 2 lata później urodziła się Katarzyna, a w 1975 roku jedyny syn Wodeckich – Paweł. Z czasem cała rodzina przeprowadziła się do większego mieszkania pod Wawelem. Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka wspólnie ustalili, że w czasie, gdy muzyk będzie rozwijał swoją karierę, ona pozostanie w domu i będzie zajmować się dziećmi. Pojęcie „kury domowej” nie pasowało jednak do niej zupełnie. Krystyna Wodecka była damą obracającą się wśród inteligencji i artystów. Gdy kariera Zbigniewa Wodeckiego zaczęła nabierać rozpędu, a jego piosenki stawały się hitami, muzyk był coraz częściej w trasie niż w domu. Podbijał sceny polskie i zagraniczne. W trakcie kilkumiesięcznych tras koncertowych grał w Stanach Zjednoczonych, w Rumunii, Bułgarii, Izraelu. „Kiedyś z żoną doszliśmy do wniosku, że dzięki temu, iż tak często byłem nieobecny, nasz związek tak długo trwa. Gdyby nie tryb mojej pracy, pewnie byśmy się pozabijali, bo mamy zupełnie inne charaktery. A tak nie wchodzimy sobie w drogę i dzięki temu jesteśmy do dziś szczęśliwi” – mówił po latach w żartach w rozmowie z „Na żywo”. Rzeczywistość nie była jednak tak zabawna. Na łamach Miasta Pociech artysta opowiadał o pewnej sytuacji sprzed lat. Raz po powrocie z koncertów zapukał do pokoju sześcioletniego syna, a ten go nie poznał. „Mamo, przyjechał ten pan, co śpiewa Pszczółkę Maję” – powiedział chłopiec. Córki nie oceniają ojca tak surowo. Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała w wywiadzie z Agatą Młynarską, że Zbigniew Wodecki był czułym ojcem, do którego zawsze można się było przytulić, wskoczyć mu do łóżka o poranku, powygłupiać się z nim. Zawsze interesowało go, co czują jego dzieci, co myślą, jak widzą świat. „Takim zwykłym tatą nie był. Był raczej tatą kolegą i przyjacielem, a nie takim, który wraca do domu po pracy i trzeba mu się wyspowiadać ze szkoły. Nie mieliśmy takich problemów” – mówiła w rozmowie z Onetem. Zobacz też: „Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Tak Dorota Stalińska mówiła o relacji z synem Pawłem Zbigniew Wodecki z córką Joanną, 2002 r. Zbigniew Wodecki: jak wyglądało jego małżeństwo z Krystyną Wodecką? Chociaż Zbigniew Wodecki zyskiwał coraz większą popularność, jego żona nie chciała wchodzić w świat show-biznesu i stroniła od blasku fleszy. Muzyk przyznawał jednak, że sekretem udanego małżeństwa był fakt, że Krystyna Wodecka była geolożką, a nie artystką funkcjonującą przed kamerami lub na scenach. „Dwóch aktorów nie może być szczęśliwym małżeństwem, dwóch muzyków również. Za dużo pretensji. Jeśli żona źle ci wchodzi z Bachem przez dwadzieścia lat z rzędu, to można ją chyba zabić tą altówką. Miłość szlag trafia” – mówił w rozmowie z „Galą”. Przez cały okres jego kariery w mediach regularnie pojawiały się plotki dotyczące romansów muzyka z piosenkarkami, aktorkami czy muzyczkami. Podobno miał utrzymywać bliskie kontakty z aktorką Olgą Bończyk, dziennikarką Zofią Czernicką czy piosenkarką Renatą Zarębską. Doniesień było dużo, zazwyczaj sprzecznych. Sam Zbigniew Wodecki mówił, że jest zbyt popularny na to, by pozwolić sobie na romanse. „Czasami chciałaby dusza do raju, ale trzeba się liczyć z konsekwencjami. A tak poważnie, nie miałem czasu na romanse, bo po pierwsze byłem nieśmiały i zawsze zawstydzony w kontaktach z kobietami. Poza tym byłem skoncentrowany na robieniu kariery i zarabianiu na dom” – powiedział w rozmowie z „Na Żywo”. Zbigniew Wodecki: co mówił o ojcostwie? Uwielbiał być dziadkiem Zbigniew Wodecki przyznał, że dzieci powinno się mieć dopiero po czterdziestce. Dopiero wtedy człowiek jest w stanie podejmować odpowiedzialne decyzje. Muzyk żałował między innymi tego, że nie mógł spędzać czasu ze swoimi dziećmi. Chociaż zarabiał na rodzinę i chciał zapewnić jej jak najlepsze warunki, jednocześnie bardzo dużo stracił. W rozmowie z „Galą” Zbigniew Wodecki mówił także o tym, że nie posłałby drugi raz swoich córek i swojego syna do szkoły muzycznej. „[…] nie mogę sobie do dziś darować. Status artysty w tym kraju tak opadł, że znalazł się nawet poniżej statusu aktora i polityka, którzy zawsze byli najniżej. Żyjemy w czasach, gdy ludzie bardziej cenią aktora, który gra pianistę, niż pianistę. A ten zawód wymaga przecież, nie dość, że palca Boga to jeszcze mnóstwa pracy. Ach, i jeszcze trzeba mieć hopla” – wspominał. Gdy dzieci Zbigniew Wodeckiego same założyły rodziny, muzyk oszalał na punkcie swoich wnuków. Odbierał je z krakowskiej szkoły muzycznej przy ulicy Basztowej, brał ich kolorowe tornistry, a następnie szedł przez rynek z bandą wesołych dzieciaków, witał się ze swoimi starymi znajomymi, których spotykał na Rynku Głównym, czasami rozdawał autografy. Uważał, że duża rodzina, którą ma, to jego prawdziwy sukces, ponieważ wielu artystów jest samotnych. Czytaj także: Bez operacji ratującej życie nie miał wielkich szans, wolał odejść niż stracić głos. Jacek Lech żył dla śpiewania Dzieci Zbigniewa Wodeckiego, Joanna i Katarzyna Wodeckie, 2002 Zbigniew Wodecki: choroba, ostatnie chwile, śmierć Zbigniew Wodecki znany był ze swojego poczucia humoru i optymistycznego podejścia do życia. Nawet gdy przeszedł na emeryturę, grał, koncertował i śpiewał. To publiczność go nakręcała, dawała mu powody do radości. W życiu muzyka pojawiły się jednak problemy ze zdrowiem, głównie z sercem. W 2017 roku Zbigniew Wodecki dostał rozległego udaru spowodowanego prawdopodobnie wcześniejszą operacją wszczepienia bypassów. Zmiany w mózgu były jednak tak rozległe, że lekarze musieli wprowadzić go w stan śpiączki farmakologicznej. Przy szpitalnym łóżku czuwała przy nim żona Krystyna Wodecka i dzieci. Stan zdrowia muzyka pogarszał się jednak z dnia na dzień. Artysta zmarł 22 maja 2017 roku w Warszawie. Msza żałobna została odprawiona w Bazylice Mariackiej w jego ukochanym Krakowie, a podczas wynoszenia trumny muzyk po raz ostatni dostał gromkie brawa od zebranego w bazylice tłumu. W tym dniu z hejnalicy Mariackiej można było usłyszeć także wygrane na trąbce „What a Wonderful World” zamiast tradycyjnego hejnału mariackiego. Jak muzyk podchodził do tematu śmierci? Jak zawsze, z optymizmem i humorem. „Żeby nie bolało, jak już przyjdzie pora. I żeby po koncercie, bo przynajmniej zapłacą, a to rzecz w tym fachu podstawowa” – żartował. Czytaj też: Grażyna Barszczewska została sama z kilkuletnim synem. Jej pierwszy mąż zginął w wypadku
Była jedną z najpiękniejszych kobiet PRL. Wodecki stracił dla niej głowę, ale ta relacja nie miała prawa przetrwać
Choć ich relacja trwała krótko, emocji było w niej tyle, co w wieloletnich związkach. W rocznicę 69. urodzin Ewy Sałackiej wracamy do historii jej burzliwej znajomości ze Zbigniewem Wodeckim – uczucia, które pojawiło się nagle i równie szybko musiało się zakończyć.
Dziś, w dniu 69. rocznicy urodzin Ewy Sałackiej, wspominamy nie tylko jej talent i niezwykłą urodę, ale także głośne uczucia, które rozpalały wyobraźnię fanów. Gdy w latach 80. poznała Zbigniewa Wodeckiego, niemal natychmiast między nimi zaiskrzyło. Ona – wschodząca gwiazda kina, on – uwielbiany muzyk i rodzinny mężczyzna. Choć połączyła ich silna fascynacja, oboje od początku wiedzieli, że nie będzie to historia z happy endem. Ewa Sałacka i Zbigniew Wodecki: natychmiast między nimi zaiskrzyło „Ewa była tak piękna, że nawet psy oglądały się za nią na ulicy”, mówiła o Ewie Sałackiej przyjaciółka, Małgorzata Potocka. Aktorka była właśnie po rozwodzie z mężem, Krzysztofem Krauze i po kilkunastu miesiącach, które spędziła w Wiedniu, wróciła do Polski. Na miejscu poznała Zbigniewa Wodeckiego i niemal natychmiast między nimi zaiskrzyło. Nie powinno to dziwić, tym bardziej, że o Ewie mówiono, że potrafi okręcić sobie wokół palca każdego mężczyznę. „Gdy kobiety mówią o swoich męskich ideałach, z reguły wymieniają takie cechy, jak inteligencja, zaradność, opiekuńczość. Dla mnie mężczyzna, bym mogła się nim zainteresować, musi być przede wszystkim przystojny”, zapewniała Ewa Sałacka w wywiadzie dla Playboya. Będący wówczas wielką gwiazdą muzyki, a do tego przystojny Zbigniew Wodecki momentalnie wpadł jej w oko. Nie miał znaczenia nawet fakt, że muzyk miał wówczas żonę i trójkę dzieci. Choć żadne z nich nie planowało romansu, to tak między nimi zaiskrzyło, że było pewne, że na jednym spotkaniu się nie skończy. Pojawiało się wiele plotek o rzekomych romansach Zbigniewa Wodeckiego, lecz artysta zawsze zapewniał, że jest wierny poślubionej w 1971 roku Krystynie, o której mówił, że jest miłością jego życia. Nawet jeśli zdarzały mu się przelotne znajomości, miał robić wszystko bo nikt, a przede wszystkim żona, się o tym nie dowiedział. Jego relacja z Ewą Sałacką wyszła na jaw dopiero po wielu latach... Czytaj też: Barbara Nowacka z partnerem wychowuje dwoje dzieci. Mówi wprost dlaczego nie wezmą ślubu Ewa Sałacka, 1998 rok Zbigniew Wodecki Ewa Sałacka i Zbigniew Wodecki: chciała go na wyłączność O tym, że połączyła ich krótka relacja opowiedziała sama Ewa Sałacka, mówiąc, że Zbigniew Wodecki był jednym z jej nieformalnych partnerów. „Lata 80. wspominała jako czas, kiedy po rozwodzie miała parę niezalegalizowanych związków, między innymi ze Zbigniewem Wodeckim i Ludwikiem Kosmalem”, wyjaśnia autor książki „Demony seksu”, Krzysztof Tomasik. Ci, którzy dobrze znali aktorkę, mówili wprost, że bez pamięci zakochała się w muzyku. Mówiono także, że on również stracił dla niej głowę. Ewa Sałacka nie chciała jednak dzielić się ukochanym. Miała powiedzieć mu wprost, że liczy na więcej niż romans. Zbigniew Wodecki nie zamierzał jednak rezygnować dla niej z rodziny. Aktorka nie chciała zgodzić się na związek bez zobowiązań, więc muzyk zerwał z nią i zakończył znajomość. „Długo żałował tego rozstania. Oboje długo boczyli się na siebie. Dopiero kiedy Ewa odnalazła szczęście w drugim małżeństwie i nabrała dystansu do całej historii, mogli znów rozmawiać jak przyjaciele”, wyznała po latach Rewii przyjaciółka Ewy Sałackiej. Sam muzyk nigdy nie przyznał, że z piękną aktorką łączyło go coś poza koleżeństwem. Nie potwierdzał również plotek o rzekomych romansach z Zofią Czernicką, Olgą Bończyk czy Hanną Banaszak. Zawsze zapewniał, że liczy się dla niego tylko ukochana żona, z którą spędził niemal pół wieku, aż do swojej śmierci w 2017 roku. Ewa Sałacka po rozstaniu ze Zbigniewem Wodeckim związała się z Ludwikiem Kosmalem, którego odbiła Barbarze Brylskiej, jednak i u jego boku nie znalazła szczęścia. To uśmiechnęło się do niej dopiero przy Witoldzie Kirsteinie, którego poślubiła w 1994 roku. Wspólnie doczekali się córki Matyldy, a ukochany był do niej aż do tragicznej śmierci w 2006 roku. Aktorka zmarła na jego oczach w wyniku wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu przez osę. Zobacz także: Mąż Marty Lipińskiej pełni ważne stanowisko. "Naiwni myślą, że to wielkie szczęście być żoną dyrektora" Zbigniew Wodecki w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok Witold Kirstein, Ewa Sałacka, 2005 rok
Dwa razy brała ślub, ale jej małżeństwa nie przetrwały. Spokój odnalazła dopiero dzięki przyjaźni ze Zbigniewem Wodeckim. Jego odejście było dla Olgi Bończyk ciosem
W tym roku, 16 stycznia, utalentowana aktorka i piosenkarka Olga Bończyk kończy 58 lat.
To jedna z tych historii, w których marzenie małej dziewczynki o byciu aktorką po prostu się spełniło, a wychowanie w ciszy nie przeszkodziło jej w karierze muzycznej. Olga Bończyk w swoim życiu musiała zmierzyć się z wieloma trudnościami. Życie zaprowadziło ją jednak w wiele pięknych miejsc — od desek teatralnych scen, przez kamery serialowe i mikrofony dubbingowe, aż po brzmienia dzielone wraz ze Zbigniewem Wodeckim. Zobacz też: Olga Bończyk pokazuje swoją najbardziej kruchą, prawdziwą stronę | Viva.pl Dzieciństwo inne niż wszystkie Jej dzieciństwo nie należało do najłatwiejszych, a już na pewno nie było tak sztampowe jak innych dzieci w jej wieku. Mała Olga, wychowywana wraz z bratem przez niesłyszących rodziców, musiała bardzo szybko dorosnąć. Tym bardziej że w pewnym momencie tłumaczenie spraw urzędowych stało się najmniejszym problemem. Prawdziwym wyzwaniem okazała się ciężka choroba nowotworowa jej mamy. Mając zaledwie 6 lat, musiała zmierzyć się z rzeczami, które często przerastają nawet dorosłych. W wywiadzie dla „Zwierciadła” wyjawiła, jak wspomina ten niełatwy czas. „Pamiętam, jak strasznie trudne były dla mnie wizyty u lekarzy z chorującą na raka mamą. Nie dość, że musiałam — bez żadnego filtra, który zwykle rodzice starają się nakładać na tego rodzaju informacje przekazywane dzieciom — usłyszeć diagnozę i rokowania, to musiałam jeszcze przekazać je mamie. To ja powiedziałam mojej mamie, że w każdej chwili może umrzeć” — zdradziła w rozmowie. Pomimo trudności Bończyk wielokrotnie podkreśla, że rodzice zbudowali jej oraz bratu Mirosławowi dom pełen ciepła i wsparcia. Mocno zależało im na sukcesie córki, a dom pełen ciszy nie przeszkodził im w wychowaniu dwójki zdolnych muzyków. Olga była bardzo blisko z obojgiem rodziców, tym trudniej było jej patrzeć na cierpiącą pod koniec życia mamę, która była jej ogromnym wsparciem. Miała zaledwie 18 lat, kiedy ją straciła. „Mieli być ze sobą na dobre i na złe” Olga nosi nazwisko po pierwszym mężu, Jacku Bończyku. Poznali się krótko po studiach i od samego początku byli w siebie wpatrzeni. Od razu było wiadomo, że ślub to kwestia czasu. Pobrali się w prima aprilis w 1994 roku i — jak aktorka wspomina — „mieli być ze sobą na dobre i na złe”. Niestety ich szczęście nieoczekiwanie przerwała choroba Jacka, która w tamtych latach nie była jeszcze tak oczywista. Początkowa agresja przerodziła się w brak chęci wychodzenia z domu. Bezsilność Olgi, a także stanowcza odmowa jej męża podjęcia terapii doprowadziły do rozwodu po siedmiu latach małżeństwa. Dziś Jacek Bończyk przyznaje, że od ponad 20 lat zmaga się z depresją. Aktorka ponownie wyszła za mąż za dziennikarza Tomasza Gorazdowskiego, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu i zakończył się rozstaniem po zaledwie dwóch latach. Dziś Olga jest szczęśliwą singielką, z dystansem patrzącą w przeszłość. „Żaden z moich mężczyzn nie chciał dla mnie źle. Każdy starał się dawać mi jak najwięcej. A że się nie udało? Trudno. Nawet najpiękniejszy kryształowy wazon może się stłuc i nie da się go już posklejać” — przyznała przed laty w rozmowie dla VIVY!. Przyjaciel i autorytet Bratnią duszę udało jej się natomiast odnaleźć w życiu zawodowym — w postaci Zbigniewa Wodeckiego. Połączyła ich wyjątkowa przyjaźń, o której niejednokrotnie wspominała. Byli sobie bardzo bliscy artystycznie, co doprowadziło do wielu wspólnych występów i projektów muzycznych. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVY! wyjawiła, że jego śmierć przerwała pracę nad ich wspólną, planowaną od dawna płytą, do której wydania ostatecznie nie doszło. Był dla niej przyjacielem i autorytetem, dlatego jego odejście wywołało w jej życiu niemały wstrząs. Zobacz również: Olga Bończyk o świadomej bezdzietności. Nigdy nie chciała mieć dzieci | Viva.pl Życiowe meandry poprowadziły Olgę Bończyk przez wiele trudnych sytuacji i doświadczeń. Mimo że nie zawsze jej droga była usłana różami, osiągnęła niemały sukces jako aktorka i piosenkarka. W tym roku, 16 stycznia, gwiazda takich produkcji jak „Na dobre i na złe” czy „Barwy szczęścia”, a także autorka albumu „Wracam”, skończyła 58 lat. Źródła: olgabonczyk.pl, kobieta.wp.pl, tvn.pl
Największy wakacyjny hit PRL-u. Nie uwierzysz, kto miał go śpiewać. To prawdziwa dama polskiej sceny
Wakacje, muzyka i PRL. I hit, który nucą kolejne pokolenia. „Chałupy welcome to” to piosenka ponadczasowa, zachwycająca swoją finezją i polotem. Zabawny tekst, odwołujący się polskich realiów, uwiódł słuchaczy. I trudno się temu dziwić. Poznaj zaskakującą historię piosenki Zbigniewa Wodeckiego.
„Jak co roku w Chałupach, gdy zaczyna się upał, słychać wielki szum….” Kto z nas nie zna tego przeboju, potrafimy go zaśpiewać obudzeni o północy. To jedna z najbardziej udanych polskich piosenek. W pruderyjnym PRL-u piosenka o nagości i plaży golasów była czymś nowym, niemal kontrowersyjnym. Nagość była tematem tabu. Jej historia jest zaskakująca i wcale nie miał jej śpiewać Zbigniew Wodecki. A kto? Poznaj tę niezwykłą historię. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. Chałupy Welcome to - to miał być żart na smutne czasy Piosenka powstała w 1985 roku na zamówienie Polskiego Radia jako przebój na wakacje. Została napisana jako muzyczny żart, żeby trochę rozbawić ludzi w smutnych i szarych latach 80. Muzykę skomponował Ryszard Poznakowski, który miała niesamowitą rękę do przebojów. Napisał takie piosenki, jak „Mały książę”, „Znamy się tylko z widzenia”, „Trzynastego”. Tak opowiadał o powstaniu Chałup: „Ponieważ czasy były <przaśne>, wpadłem na pomysł, żeby napisać utwór, który będzie w kontrze do otaczającej nas, niewesołej rzeczywistości. Zespoły rockowe kontestowały, Olewicz pisał ponure teksty, Mogielnicki wieścił „Mniej niż zero”, a ja pomyślałem sobie, że przydałby się „Bahama Mama luz i jesteśmy w Acapulco”. Czytaj także: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u View oEmbed on the source website Autorka tekstu spojrzała, jakby to jej kazał się rozbierać Słowa napisała mniej znana poetka i autorka tekstów Grażyna Orlińska. Jak wspominał Poznakowski, dopiero się wtedy poznali. Pokazała mu swoje wiersze, ale on nie był zachwycony. Zauważył jednak, że ma ważne wyczucie. W piosence, jak opowiadał, „każdy wers musi być zamkniętą całością, musi zawierać zamknięty ładunek emocjonalny. A ona umiała tak pisać. „Powiedziałem jej wprost: <Napisze pani utwór o plaży nudystów w Chałupach, proszę pani>”. Ona spojrzała na niego, jakby to jej kazał się rozebrać, ale na drugi dzień zadzwoniła, że wymyśliła tytuł: „Chałupy, Welcome to”. – „Ale to jest niegramatyczne” - zaprotestował Poznakowski. „Nie szkodzi”, odparła już pewniejsza siebie Orlińska. Melodia, jak wiele innych, ułożyła się Poznakowskiemu podczas brydża. A zapisał ją o czwartej nad ranem. Czytaj także: Ten przebój to legenda PRL-u. Hit lat 70. narodził się przez przypadek. Rosiewicz nie mógł uwierzyć Przebój miała śpiewać wielka dama polskiej piosenki. Spłoniła się, gdy go posłuchała Ryszard Poznakowski zaniósł swój utwór Irenie Santor. To o niej myślał, kiedy pisał tę piosenkę. Ale pani Irena stwierdziła, że choć piosenka jest dobra, to jednak nie w jej stylu. I jak wspominał Ryszard Poznakowski, lekko się spłoniła. Wtedy Zbigniew Wodecki zaproponował: „ja to chętnie zaśpiewam”. Obaj panowie byli na tournée w Stanach Zjednoczonych, kiedy dowiedzieli się, że w Polsce ich piosenka stała się totalnym przebojem. Ludzie prosili Zbigniewa Wodeckiego, żeby ją śpiewał, nawet jeśli nie miał tego w planach. Chałupy były kiedyś wioską, w której „nikogo nie ma”. W latach 60 „runęła” tam warszawska śmietanka towarzyska, bywali Andrzej Łapicki, Tadeusz Konwicki, Gustaw Holoubek. Plażowali Kurylewiczowie, Trzaskowscy, Dejmek, Dygat i Kalina Jędrusik. Plaża nudystów powstała w latach 70. i zawsze była sensacją. Dla Chałup zaczęła się wtedy nowa epoka. W 1977 roku w miejscowości tej miał miejsce pierwszy zlot naturystów, podczas którego zorganizowano wybory Miss Natura. Do czego zresztą nawiązuje piosenka. „Znów się będą rozbierać/ Miss Natura wybierać / Przez wieś przebiegł dreszcz / W krzakach siedzą tekstylni / Gryzą palce bezsilni / Zaklinają deszcz”. I chociaż dzisiaj wioska na Półwyspie Helskim kojarzy się głównie ze sportami wodnymi, to przebój upamiętnił ją na zawsze jako nieformalną stolicę naturystów. Piosenka „Chałupy welcome to” stała się nie tylko symbolem lata, ale również kulturowym fenomenem. Miejscowość Chałupy zyskała na znaczeniu dzięki tej piosence, a jej plaże stały się popularnym miejscem wypoczynku. Po śmierci Wodeckiego w 2017 roku, w Chałupach powstały różne formy upamiętnienia artysty, takie jak mural oraz multimedialna ławka. Dzisiaj ta piosenka to klasyka i wspomnień czar. A jednocześnie cały czas można się przy niej świetnie bawić, szczególnie w wakacje. Czytaj także: „Tata zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji [...] Byłam z nim do końca”. Córka Wodeckiego o ostatnich chwilach ojca
NIKT NIE OPOWIADA TAK JAK TY! Mistrzowie piosenki w Krakowie WODECKI TWIST FESTIWAL 2025
Gala z big bandem, w której wzięli udział między innymi Matt Dusk, Kayah, Alicja Majewska i Igor Herbut, najwybitniejsi polscy jazzmani, którzy wystąpili w przepięknym Ogrodzie Botanicznym, a dla najmłodszych Akademia TWIST ON – tak zabrzmiał WODECKI TWIST 2025!
Podczas tegorocznej edycji, jak zawsze rozbrzmiał repertuar Zbigniewa Wodeckiego – utwory, które kocha i ceni publiczność kilku pokoleń. W tym roku festiwal poszerzył program o ponadczasowe standardy amerykańskiej muzyki rozrywkowej, która tak bardzo go inspirowała! Pojawiły się zatem piosenki takich artystów, jak Nat King Cole, Frank Sinatra i Burt Bacharach w wykonaniu gwiazd polskiej i światowej sceny muzycznej. WODECKI TWIST zaprosił również do bajkowego Ogrodu Botanicznego, gdzie można było usłyszeć Zbigniewa Wodeckiego w chyba najbardziej nietypowym wydaniu – na jazzowo. Na początek festiwalu wystąpił chór na krakowskim Rynku Głównym i klimatyczny koncert na dziedzińcu Pałacu Potockich. Nie zabrakło także Akademii Polskiej Piosenki TWIST ON!
Zaśpiewała z Kubą Badachem uwielbianą przez Polaków piosenkę. Spadła na nią fala krytyki
Koncert „Wodecki Twist – Piosenki o miłości” na sopockim molo przyniósł wiele emocji – zarówno wzruszeń, jak i kontrowersji. Występ Ani Karwan i Kuby Badacha z utworem „Lubię wracać tam, gdzie byłem” stał się jednym z najbardziej komentowanych momentów wieczoru. Widzowie byli podzieleni: jedni zachwyceni, inni rozczarowani.
Choć intencją artystów było oddanie hołdu Zbigniewowi Wodeckiemu, efekt końcowy spotkał się z mieszanym odbiorem. W sieci zaroiło się od skrajnych opinii – od pełnych zachwytu po ostro krytyczne. Czy nowa interpretacja klasyki była ryzykownym eksperymentem, czy może próbą nadania znanej melodii nowego życia? Hołd dla Wodeckiego na sopockim molo 10 maja na sopockim molo odbył się wyjątkowy koncert poświęcony 75. rocznicy urodzin Zbigniewa Wodeckiego. Wydarzenie „Wodecki Twist – Piosenki o miłości”, transmitowane przez TVP2, miało na celu oddanie hołdu twórczości wybitnego muzyka. Wśród artystów znaleźli się m.in. Kuba Badach, Anna Karwan, Ada Ropela i Kacper Andrzejewski. Ania Karwan i Kuba Badach: wspólna interpretacja klasyka Szczególne emocje wzbudził duet Ani Karwan i Kuby Badacha, którzy wykonali przebój „Lubię wracać tam, gdzie byłem”. Wokalne połączenie ich głosów miało być nowoczesną reinterpretacją klasyki, jednak efekt końcowy podzielił publiczność. Jedni uznali to wykonanie za „totalny wzrusz”, inni nie szczędzili gorzkich słów. Fala krytyki w sieci po występie Ani Karwan i Kuby Badacha Nie brakowało komentarzy krytykujących Anię Karwan za nadmiar ekspresji i odejście od ducha oryginału. Internauci pisali: „Całkowicie przearanżowane zero Wodeckiego!” „Kuba super, Ania chciała za bardzo przerysować i nie wyszło” „Brzydkie to było” „Słychać było kilka nieczystości, zwłaszcza w ‘górach’ – siłowo” Wielu użytkowników podkreślało, że piosenka powinna zostać wykonana z większym szacunkiem do oryginalnej wersji Wodeckiego. Zobacz też: Ania Karwan szczerze o rozliczeniu się z przeszłością. Zawalczyła o siebie Ale nie brakowało też zachwytów Mimo kontrowersji, występ spotkał się również z falą pozytywnych reakcji. Pojawiły się komentarze: „Anna Karwan, Kuba Badach – co to był za duet !!!! ❤️❤️❤️❤️” „Totalny wzrusz! 🤘😉🤘” „Świetny koncert! ☺️” „Pięknie! ❤️ Nagrajcie proszę razem z Kubą Badachem utwór!” Wielu internautów chwaliło emocjonalny ładunek wykonania i niezwykłą synergię głosów obojga artystów. Występ, który nie pozostawił nikogo obojętnym Duet Karwan i Badacha wywołał skrajne reakcje, ale nie można mu odmówić jednego – poruszył widzów. Ich wykonanie „Lubię wracać tam, gdzie byłem” stało się centralnym punktem wieczoru i dominującym tematem komentarzy w mediach społecznościowych. Pokazało też, jak bardzo publiczność jest przywiązana do oryginalnej wersji kultowej piosenki Zbigniewa Wodeckiego. Zobacz też: Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach pękają z dumy, posypały się gratulacje. Podzielili się radosną nowiną Źródła: pudelek.pl, plejada.pl
„Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca
Gdyby żył, 6 maja 2025 roku obchodziłby swoje 75. urodziny. Zbigniew Wodecki – artysta o niezwykłym talencie, głosie i poczuciu humoru – wciąż pozostaje obecny w sercach fanów i najbliższych. Córka artysty podzieliła się niezwykłymi wspomnieniami o ojcu.
Jakim ojcem był Zbigniew Wodecki? Córka artysty podzieliła się pięknymi wspomnieniami. Ostatnia publikacja na FB 10.05.2026 r. „Został mi po nim dystans do życia, uśmiech, ironia" – Katarzyna Wodecka o ojcu, który był sercem ich rodziny Zbigniew Wodecki był nie tylko cenionym muzykiem i charyzmatycznym artystą, ale też kochającym ojcem. W maju, w rocznicę jego urodzin, do „Dzień Dobry TVN” zagościła jego córka, Katarzyna Wodecka. Wspominała ojca jako pogodnego człowieka, który nauczył ją patrzeć na życie z dystansem i uśmiechem. „Został mi po nim dystans do życia, uśmiech, ironia, autoironia. Staram się być pogodna, tak jak on", wyznała. "Staram się być pogodna, tak jak on" – dodała ze wzruszeniem. Choć artysta często podróżował, jego dom w Krakowie był ostoją rodziny. „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzyła się Katarzyna Wodecka. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Daje bliskim znaki po śmierci, takim był tatą. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach córki Katarzyny Zbigniew Wodecki we wspomnieniach przyjaciół. „Był niepewny siebie, choć genialny" Krystyna Prońko, Maria Szabłowska i Zbigniew Zamachowski wspominali Wodeckiego jako człowieka skromnego, choć obdarzonego ogromnym talentem. „To był niesamowity człowiek, który zaczynał od skrzypiec, a później zaczął śpiewać. Był strasznie niepewny, co mnie dziwiło", powiedziała Maria Szabłowska. „Bardzo lubiłam Zbyszka, mam nadzieję, że on mnie też. Nasze spotkania zawodowe były skromne, towarzyskie bardziej. [...] Przed wyjściem na scenę się koncentrował i miał tremę — mam wrażenie", dodała Krystyna Prońko. Z kolei Zbigniew Zamachowski przypomniał, jak artysta dał mu szansę, kiedy był jeszcze młodym aktorem: „Nasze drogi wielokrotnie się przecinały. Kiedy był już tym "Zbigniewem Wodeckim", nie zawahał się m.in. mnie zaprosić do występu jako początkującego aktora. Warto powiedzieć, jakim był kompozytorem i muzykiem. Jak ktoś ma pojęcie o muzyce, wie, jak trudne są do zaśpiewania frazy w "Lubię wracać tam, gdzie byłem", wspomniał Zbigniew Zamachowski. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tak mieszkał, tak żył - Kraków Zbigniewa Wodeckiego. Śladami taty oprowadziła nas Katarzyna Wodecka-Stubbs
Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela
Od lat nie pojawia się na scenie, rzadko udziela wywiadów. Dla Mariusza Szczygła zrobiła wyjątek. W rozmowie z dziennikarzem gwiazda polskiej sceny nie tylko opowiedziała o zakończeniu kariery. Wspomniała w poruszających słowach przyjaciela Zbigniewa Wodeckiego, z którym wspólnie wykonywała jeden z największych hitów. Artystka mocno przeżyła jego stratę… Zdzisława Sośnicka: to dlatego podjęła decyzję o zakończeniu kariery Fani od lat wyczekują jej powrotu. Zdzisława Sośnicka zakończyła karierę w połowie lat 90. W 2015 roku wydawało się, że wielbiciele artystki będą mieli powody do radości. To wtedy pojawiła się jej nowa płyta – „Tańcz, choćby płonął świat”. Jednak nadzieję szybko zostały rozwiane. Gwiazda polskiej sceny muzycznej długo nie zabierała głosu na temat życia prywatnego. Po pięciu latach milczenia udzieliła szczerego wywiadu Mariuszowi Szczygłowi. W jego programie "Rozmowy (nie)wygodne” tak opowiadała o kulisach zakończonej kariery. Dziś nie żałuje swojej decyzji. „Moim największym marzeniem było wyjść na scenę i kontrolować to, co robię. I ktoś mi powiedział: „nie rób tego”. Ktoś mądry. Jakość była dla mnie zawsze sprawą najważniejszą – jakość utworu, dźwięku, muzyka, tekst”, mówiła Mariuszowi Szczygłowi. Sprawdź też: Po długim czasie przerwała milczenie, tak dziś wygląda Zdzisława Sośnicka. Zmieniła się nie do poznania <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8oeYnY-fc4cf65.jpg" width="1600" height="1600" alt="Opole, 06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej, n/z Zdzislawa Sosnicka jako Miss Obiektywu.,Image: 427773190, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Zdzislawa Sosnicka" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/12/pap1986010107O-88d769b.jpg" width="2178" height="1535" alt="Niemiecka Republika Demokratyczna 1986. Dni Kultury Polskiej w NRD. Występ polskich artystów Zbigniewa Wodeckiego i Zdzisławy Sośnickiej" title="Niemiecka Republika Demokratyczna 1986. Dni Kultury Polskiej w NRD. Występ polskich artystów Zbigniewa Wodeckiego i Zdzisławy Sośnickiej" /> Zdzisława Sośnicka nie tęskni za występami, życiem na walizkach i ciągłym pędem. Potrzebowała skupić się na sobie, codzienności i pielęgnowaniu relacji z bliskimi. „Moje życie było dość skomplikowane przez dwadzieścia parę lat. Polegało na wyjazdach. Nie potrafiłam się przywiązać do żadnego miejsca, bo za chwilę wyjeżdżałam. Poczułam niedosyt, zastanawiałam się, czy potrafię gdzieś zamieszkać na stałe i zaczęłam szukać takiego miejsca. Poza tym lata 90., zmiana ustrojowa, na którą bardzo, bardzo czekaliśmy, wprowadziła sytuację, w której bylejakość była wszechobecna, zwłaszcza w moim zawodzie. Nikt już nie chciał mnie z zespołem albo z orkiestrą symfoniczną, tylko samą”, dodawała w programie „Rozmowy (nie)wygodne”. Tak wiele czynników, które się na siebie nałożyły doprowadziły do tego, że ikona muzyki usunęła się w cień. W pewnym momencie spekulowano, że Zdzisława Sośnicka nie powróciła na scenę i wycofała się z branży po śmierci przyjaciela Zbigniewa Wodeckiego. Zdzisława Sośnicka o przyjacielu, Zbigniewie Wodeckim Wspólnie nagrali jeden z największych polskich hitów – „Z tobą chcę oglądać świat”… Zdzisława Sośnicka z sentymentem wspomina czas, gdy pracowali nad powstaniem utworu. Ze Zbigniewem Wodeckim łączyła ją nie tylko muzyka i zawodowa droga, a przede wszystkim przyjaźń. Zawsze mogła liczyć na dobre słowo i wsparcie. Potrafili rozmawiać o każdej porze, nawet w nocy. Wokalista i instrumentalista odszedł w 2017 roku. Artystka przyznała, że jego strata była dla niej bolesnym ciosem. „To był takie kres, że wszystko mi się wydawało bez sensu, jego śmierć była bez sensu. Nie wyobrażałam sobie, że mogę skończyć tak jak on. Ja bym na pewno tego nie zrobiła. Dzwonił do mnie o drugiej w nocy i mówił: "dobrze, że nie śpiewasz, bo byś tego nie zniosła. […] Mam jeszcze kilku przyjaciół, ale Zbyszek był taką dobrą duszą, która potrafiła zadzwonić o każdej porze dnia i nocy, i opowiedzieć dowcip. To było bardzo fajne i czasami wyprowadzało mnie na prostą. Żałuję…”, zwierzała się Mariuszowi Szczygłowi. Artystka podkreślała, że pod koniec życia Zbigniew Wodecki był w ciągłym pędzie, to wpływało na jego samopoczucie. Zdarzało się, że w drodze na koncert nie wiedział, gdzie się znajduje. Wspominała tak jedną z ich ostatnich rozmów: „Mówię: "no dobrze, podjedź do pierwszego znaku". Czyta ten znak. Szukaliśmy w internecie i doprowadziliśmy do pierwszego skrętu. Były takie sytuacje, zagubienie totalne i wielkie. Tydzień przed operacją opowiada, że jedzie do jakiegoś miasteczka malutkiego i będzie śpiewał z półplaybackiem, bo on śpiewał na żywo. Mówię: „Zbyszek, jesteś w takim stanie, że nie powinieneś jechać”. A on: „ty wiesz, ja jestem dla nich jak Lennon, ja muszę”, zaznaczała. Źródło: TVP Info, program Mariusza Szczygła „Rozmowy (nie)wygodne” Czytaj też: Zdzisława Sośnicka miała wszystko — karierę, sukcesy i miłość. Ale nigdy nie spełniła swojego największego marzenia
Olga Bończyk i Zbigniew Wodecki wymarzyli sobie jedno. Nie zdążyli tego dokończyć
Ponad siedem lat temu odszedł Zbigniew Wodecki. Artysta do samego końca życia był bardzo aktywny zawodowo. Okazuje się, że w planach miał między innymi album z Olgą Bończyk. Aktorka opowiedziała nam o tym projekcie. Podkreśliła też, że piosenkarza brakuje wszystkim, którzy uwielbiali jego twórczość i charakter. Olga Bończyk o niedokończonym krążku ze Zbigniewem Wodeckim Przy okazji spotkania z Olgą Bończyk zapytaliśmy aktorkę o to, jak podsumowałaby ostatnich siedem lat. Siedem lat bez Zbigniewa Wodeckiego. „Przychodzimy, odchodzimy. Myślę, że akurat jego odejście zabolało wielu z nas. Tych, którzy byli adoratorami jego talentu, osobowości, poczucia humoru i dystansu do życia. Na szczęście tacy ludzie jak Zbyszek zostawiają po sobie ogromny dorobek – piękne piosenki, piękne ich wykonanie. Przynajmniej w ten sposób możemy wracać do tych chwil, kiedy był i kiedy z nami koncertował. Więc to odejście nie jest takie całkowite”, powiedziała w rozmowie z VIVĄ.pl. Wyjawiła nam też, że odejście muzyka nie pozwoliło im dokończyć pięknego zawodowego pomysłu. „Myśleliśmy o wspólnej płycie. Byliśmy w trakcie, a właściwie zaczynaliśmy nagrywać razem krążek. Do wydania nie doszło. Wersje demo nagrań są, ale nie w moich rękach. Nie mogłabym się więc nimi nawet pochwalić”, zaznaczyła w rozmowie wideo z Rafałem Kowalskim. „W moich archiwach są demówki takie zupełnie, zupełnie domowe, które wspólnie nagrywaliśmy. One zostaną w moim komputerze i są tylko i wyłącznie do mojego odsłuchu”, dodała. Cały wywiad z aktorką i piosenkarką znajdziesz na górze strony. TYLKO U NAS: Próbowała budować rodzinę, ma za sobą dwa nieudane małżeństwa. Dziś nie wie, czy jest gotowa otworzyć się na miłość
Połączyła ich niezwykła więź, mogli na siebie liczyć. Olga Bończyk nie może wybaczyć jednego
Choć od śmierci Zbigniewa Wodeckiego minęło już niemal sześć lat, to pamięć o nim jest wciąż żywa. Przez długi czas media łączyły utalentowanego muzyka z jego dobrą przyjaciółką, aktorką i piosenkarką, Olgą Bończyk. Jaka relacja naprawdę łączyła parę? Okazuje się, że mieli wiele wspólnych planów zawodowych... W jednym z wywiadów artystka zdradziła, co było między nią a uwielbianym wokalistą. [Ostatnia aktualizacja na VIVA.PL: 14.08.2024 r.] Plotki o związku Olgi Bończyk i Zbigniewa Wodeckiego Aktorka i piosenkarka była jedną z bliskich przyjaciółek Zbigniewa Wodeckiego, jednak w mediach co jakiś czas pojawiały się spekulacje o ich rzekomym romansie. W zeszłym roku na antenie TVP Kobieta Olga Bończyk otworzyła się na temat tych rewelacji i nie ukrywała, że nie były one dla niej niczym przyjemnym. W programie „Taka jak ty” wyznała: „Niczego takiego do tej pory nie doświadczyłam. Rzeczywiście było to dla mnie bardzo trudne i bardzo ciężkie, ale uznałam, że muszę to przetrwać. Rzeczywiście media nie dawały mi spokoju i to było dla mnie bardzo trudne, bo trudno walczyć ze smokiem, kiedy ma się tylko małą szabelkę. Uznałam, że jedyne co mogą zrobić to w spokoju, to przeczekać. Robić swoje. Udowodnić, że moje życie niezależnie od tego, artystyczne, prywatne będzie się toczyć. Czy to się komuś podoba, czy nie. Bo ja po prostu mam pomysł na siebie i moje życie artystyczne nigdy nie było uzależnione od drogi artystycznej Zbyszka, co też próbowano mi zarzucać”. Czytaj też: Wielka radość w rodzinie! Magda Gessler przekazała wspaniałe wieści Alicja Majewska, Zbigniew Wodecki, Olga Bończyk, Kolędowanie w Poznaniu, 28.12.2016 Olga Bończyk o relacji ze Zbigniewem Wodeckim Podczas ostatniego wywiadu aktorka i piosenkarka zdradziła nieco więcej na temat relacji, jaka łączyła ją ze Zbigniewem Wodeckim. Jak go wspomina? „Wspominam go zawsze z ogromną czułością i ogromnym sentymentem. To jest człowiek, który zostanie w moim sercu na długo. Dziękuję losowi, że zderzył nas ze sobą, że mogłam stać obok niego na jednej scenie, mogłam poprzebywać w jego otoczeniu”, opowiedziała w rozmowie z Jastrząb Post. Okazuje się, że przyjaciele mieli wiele wspólnym planów zawodowych, których niestety nie udało im się zrealizować ze względu na śmierć Zbigniewa Wodeckiego... „Mieliśmy wiele wspólnych, wspaniałych planów artystycznych, które nie ziściły się z wiadomego powodu, ale mimo wszystko te kilka lat spędzonych wspólnie zawsze będą dla mnie czasem jednym z ważniejszym w życiu”, wyznała Olga Bończyk Karolinie Motylewskiej. Zdradziła także, jakie szczególne wspomnienie ma z muzykiem. „Wszystkie zdarzenia, które miały miejsce na scenie. My przede wszystkim pracowaliśmy razem na scenie, więc wszystkie koncerty, wyjazdy, trasy, praca w studiu. Tego jest tak dużo, że trudno wskazać ten najważniejszy moment. Sam Zbyszek był wyjątkowy, więc i ta znajomość była z całą pewnością wyjątkowa”. Zobacz także: Wygrała srebro na Olimpiadzie, planowała wyjechać z Polski. Daria Pikulik zaskoczyła wyznaniem Olga Bończyk wspomina rodzinę Wodeckiego W najnowszym wywiadzie dla Świata Gwiazd Olga Bończyk odniosła się do relacji z jego rodziną. Aktorka nie ukrywa, że ma do rodziny muzyka ogromny żal, ponieważ nie pozwolono jej wystąpić podczas Wodecki Twist Festival. To niezwykle bolesne, że po latach wciąż mierzy się z tą trudnością, zwłaszcza, że ze Zbigniewem Wodeckim łączyła ją wyjątkowa więź. Źródła: Świat Gwiazd, TVP Zbigniew Wodecki w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok
Tak mieszkał, tak żył - Kraków Zbigniewa Wodeckiego. Śladami taty oprowadziła nas Katarzyna Wodecka-Stubbs
Mieszkanie, szkoła, restauracje… Zajrzeliśmy do ukochanych miejsc muzyka
Przy okazji ostatniej sesji do magazynu VIVA! towarzyszyliśmy Katarzynie Wodeckiej-Stubbs w oprowadzaniu naszej ekipy po Krakowie - ukochanym mieście jej taty. Tak mieszkał i żył Zbigniew Wodecki. Ulubione miejsca artysty pokazaliśmy w wideo, które możesz zobaczyć na górze strony. A co jego córka mówiła w rozmowie z Beatą Nowicką? Przeczytaj poniżej wybrane fragmenty z VIVY! 11/2024... Kraków Zbigniewa Wodeckiego - gdzie mieszkał, gdzie bywał? Zbigniew Wodecki ponad 40 lat mieszkał z rodziną przy ulicy Koletek, pod Wawelem. Na trzecim piętrze, w pięknych, mieszczańskich wnętrzach odziedziczonych po przyszywanej ciotce Millerowej – wraz ze słynnym fortepianem – urodzili się jego młodsza córka Kasia i syn Paweł. „Mieliśmy dwa balkony: z jednego widać było ulicę Grodzką i Wawel, na drugi tato uwielbiał wychodzić o siódmej rano w samych szortach i grać na trąbce. Wisła, która płynie obok, niosła dźwięki po całej dzielnicy. Lubił wyjść na »scenę« i zwrócić na siebie uwagę, usłyszeć nawet te nieistniejące brawa. Do dziś się zastanawiam, jak to się stało, że nikt nigdy się nie skarżył”, śmieje się Kasia Wodecka-Stubbs. [...] Na Grodzkiej zawsze zatrzymywał się przed kościołem Świętych Piotra i Pawła – gdzie odbywała się większość rodzinnych uroczystości – i muzykom, którzy od lat grają tam na przeróżnych instrumentach, wrzucał do futerału parę groszy. Na placyku Świętej Marii Magdaleny vis-à-vis kościoła lubił przyglądać się chłopakom robiącym akrobacje rowerowe. Czasami wskakiwał na rower i wygłupiał się razem z nimi. Miał w sobie młodzieńczą energię i radość. [...] Dzieci muzyka - Joanna, Kasia i Paweł - również chodziły do szkoły muzycznej na Basztową. „Tata nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej”, wspomina Kasia Wodecka-Stubbs. „Mówił, że z tego powodu miał niełatwe dzieciństwo, bo jemu ojciec nie pobłażał. Chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Śmiał się potem, że wyszło mu to na zdrowie, ale nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to niewdzięczny zawód. Żadne z nas nie wykazało się wybitnym talentem, ale pamiętam, że lubiliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: »Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!«. Dziś cieszę się, że postawiłam na swoim. W moim domu stoi fortepian taty, na którym gra mój syn, a teraz, po kilku latach przerwy, wraca do dziadka trąbki”, mówi. CZYTAJ TAKŻE: Oboje byli w innych związkach, o ich relacji wiedział każdy. Co tak naprawdę łaczyło Tatianę Sosna-Sarno i Jerzego Gruzę? Choć dziadek nie był zachwycony, że wnuki chodzą na Basztową, to… uwielbiał je ze szkoły odbierać. To był obowiązkowy punkt programu. „Nasza relacja była bardziej piedestałowa”, snuje opowieść Kasia. „Natomiast z naszymi dziećmi, czyli swoimi wnukami, których jest piątka, zbudował szalenie ciepłą, dotykową wręcz więź. Lubił spędzać z nimi dużo czasu, chodził po nie do szkoły, przy okazji odbierał dzieci moich przyjaciółek, które są muzykami i czasami z tatą grały. Zarzucał kolorowe plecaki na ramię i prowadził roześmianą gromadę przez Rynek na Grodzką, do kawiarni na gorącą czekoladę”, opowiada. Zachęcamy do zobaczenia relacji wideo, z której dowiesz się więcej. Zbigniew Wodecki w Krakowie, 2007
Niezwykła współpraca w ramach Wodecki Twist Festiwal: Andrzej Pągowski, marka QПШ i festiwal połączyły siły, by stworzyć wyjątkowy projekt
Wodecki Twist Festival, który w nowych aranżacjach pokazuje jak utwory Zbigniewa Wodeckiego są uniwersalne i ponadczasowe zaskakuje w tym roku wyjątkową współpracą, która łączy sztukę, modę i muzykę. Do wspólnego projektu zaproszono znanego grafika i plakacistę Andrzeja Pągowskiego oraz Annę Borowską z marki modowej QПШ Robert Kupisz. Efektem tej współpracy jest limitowana linia koszulek, na których pojawi się wizerunek samego Wodeckiego. Moda spotyka legendy Marka QПШ, jest synonimem nowoczesnej mody, która czerpie inspiracje z historii, sztuki i kultury. Kolekcja LEGENDS, której częścią są koszulki z wizerunkiem Wodeckiego, jest kontynuacją filozofii marki, nawiązującej do największych ikon polskiej popkultury. Projekty te są idealnym połączeniem tradycji i współczesności, co stanowi o ich unikatowym charakterze, mówi Anna Borowska współwłaścicielka i współtwórczyni marki. Cieszę się, że do współpracy udało się zaprosić Andrzeja Pągowskiego artystę, którego plakaty i grafiki od lat zachwycają odbiorców w Polsce i za granicą. Jego unikalny styl, łączący w sobie elementy sztuki użytkowej i współczesnej, doskonale wpisuje się w charakter festiwalu, który ma na celu uhonorowanie twórczości Wodeckiego. Pągowski przygotował specjalne projekty graficzne, które zdobią koszulki festiwalowe, oddając hołd legendzie polskiej sceny muzycznej. W ramach tegorocznego festiwalu limitowana kolekcja koszulek z wizerunkiem Zbigniewa Wodeckiego stanie się dostępna dla fanów. To nie tylko pamiątka, ale i wyraz szacunku dla artysty, który swoją muzyką zainspirował pokolenia. Kolekcja ta, dzięki współpracy z Andrzejem Pągowskim i marką QПШ, nabiera wyjątkowego, ekskluzywnego charakteru.
Doczekał się trójki dzieci, gdy dorosły — zostali przyjaciółmi. Tym zajmują się dziś pociechy Zbigniewa Wodeckiego
„Tak rzadko bywałem w domu, że kiedyś mój syn mnie nie poznał”
Zbigniew Wodecki doczekał się aż trójki dzieci: jednak nie każde z nich pokazywało się zbyt często u boku sławnego ojca. Oprócz Katarzyny Wodeckiej-Stubbs muzyk miał jeszcze dwie pociechy, które nie poszły w jego ślady i żyły w cieniu sławnych członków rodziny. Co o nich wiemy? [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 02.06.2024 r.] Katarzyna Wodecka-Stubbs o ojcu W rozmowie z VIVĄ.pl Katarzyna Wodecka-Stubbs opowiedziała o tym, jakim ojcem był Zbigniew Wodecki. Przyznała, że gdy rozwijał swoją karierę, często musiał wyjeżdżać, chociaż starał się nie być gościem we własnym domu. „Mieliśmy dwa obrazy taty. Pierwszy prywatny, drugi piedestałowy. Czyli tata wracający po koncertach do domu i koło pierwszej w nocy jedzący kolacyjkę przygotowaną przez — stającą na rzęsach — mamę. Tata lubił nie spać w hotelach i kiedy tylko mógł, wracał do domu” wyznała. Niestety przez jego nieobecność trudno było nawiązać im bliską więź. Wszystko zmieniło się jednak, gdy cała trójka podrosła. Wówczas okazało się, że dogadują się świetnie. „Nie było między nami więzi intelektualnej, tato miał dość czarne, ale błyskotliwe i ostre poczucie humoru, a my żadnego, byliśmy za mali. Kiedy dorośliśmy, staliśmy się dla taty partnerami do rozmowy, a nie tylko dziećmi. Zresztą moje dzieci też wychowywał w tym duchu [...]” opowiadała córka artysty. „Dziś wiem, że był przede wszystkim wielkim artystą i tylko troszkę, troszeczkę tatą. Jako dziecko odczuwałam to jako brak uwagi, niewystarczającą atencję ze strony uwielbianego ojca, choć to zmieniło się bardzo w życiu dorosłym, kiedy już przeszliśmy w status przyjaciół” Katarzyna Wodecka-Stubbs ma 51 lat i z wykształcenia jest artystką. Jej mąż pochodzi z Anglii, jednak cała rodzina mieszka w Krakowie. To właśnie ona, jako jedyna pociecha muzyka, udziela się medialnie. Kim jest jej rodzeństwo? Sprawdź także: Mama Michała Koterskiego głęboko rozczarowana postępowaniem syna. Do dziś mu to wypomina Katarzyna Wodecka-Stubbs, VIVA! 10/2024 Relacja Zbigniewa Wodeckiego z dziećmi Zbigniew Wodecki sam przyznał, że jako ojciec popełnił wiele błędów. Przede wszystkim męczyło go to, że gdy jego dzieci były małe, on, zamiast poświęcać im czas — postawił na rozwój kariery. „Przez to też nieustannie się obwiniam. W dziesięciostopniowej skali dałbym sobie co najwyżej trójkę. Tak rzadko bywałem w domu, że kiedyś mój syn mnie nie poznał” wyznał muzyk, oraz opowiedział o szczegółach tego wydarzenia: „Gdy po dwóch tygodniach zapukałem do drzwi, Paweł, który miał wówczas chyba sześć lat, spojrzał na mnie i powiedział: „Mamo, przyjechał ten pan, co śpiewa »Pszczółkę Maję«” opowiadał z żalem. Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka z dziećmi Chociaż ojcem był raczej nieobecny, gdy doczekał się aż pięciorga wnuków (Julii, Mai, Dawida, Leo i Lily), starał się przekazać im całą miłość, którą czuł, że był winien swoim dzieciom. Jak mówiła Katarzyna Wodecka-Stubbs, łączyła ich naprawdę wyjątkowa więź: dziadek odbierał ich ze szkoły muzycznej i spędzał z nimi każdą wolną chwilę, chociaż sam nazwał się „kiepskim dziadkiem”. Sprawdź też: Poruszająco wspomina synka. Jednej sytuacji przez lata nie mógł sobie wybaczyć Kim są i co robią dziś dzieci Zbigniewa Wodeckiego? Wiek, zdjęcia Zbigniew Wodecki doczekał się aż trójki dzieci. Jego najstarsza córka, Joanna Wodecka, ma dzisiaj 53 lata i unika mediów i niechętnie udziela wywiadów — ostatni okazał się już ponad dekadę temu na łamach„Gali”. Wówczas dowiedzieliśmy się, że córka muzyka również interesuje się światem sztuki: ukończyła szkołę policealną Międzynarodowe Studium Dziewulskich, w której można nauczyć się sekretów charakteryzacji i stylizacji, a poza tym interesuje się fotografią i oraz kolekcjonuje instrumenty. Zbigniew Wodecki, córka Joanna, Premiera filmu „Pani z Przedszkola”, Kraków, 08.12.2014 r. Z najmłodszym dzieckiem, a także jedynym synem Zbigniewa Wodeckiego jest 49-letni dziś Paweł Wodecki. Wiadomo o nim równie niewiele, co o jego najstarszej siostrze — w porównaniu do Katarzyny Wodeckiej-Stubbs, od lat nie pojawiał się nigdzie publicznie. Przed laty jego ojciec przyznał, że nie mieli ze sobą zbyt dobrego kontaktu: gdy był nastolatkiem, nie potrafili znaleźć między sobą wspólnego języka „jak to z chłopakiem w tym wieku”, mówił. Z informacji podanych w internecie możemy dowiedzieć się, że dzisiaj syn muzyka jest lekarzem fizjoterapeutą, a także doczekał się własnych dzieci, które posłał do szkoły muzycznej: zupełnie tak samo, jak kiedyś posłano jego. Czytaj także: Długo walczyła o ciążę, poród był dla niej bardzo trudny. Sandra Kubicka wspomina ten dzień ze łzami w oczach Zbigniew Wodecki, Katarzyna Wodecka
Daje bliskim znaki po śmierci, takim był tatą. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach córki Katarzyny
Stworzenie festiwalu Wodecki Twist było dla niej formą terapii: „Jak o tym mówię, mam dreszcze”
Już od siódmego do dziewiątego czerwca ponownie w jednym miejscu spotkają się wszyscy entuzjaści talentu Zbigniewa Wodeckiego. Muzyka, którego od siedmiu już lat wspominamy podczas Wodecki Twist Festiwal. Wydarzenie to nie udałoby się, gdyby nie córka piosenkarza Katarzyna Wodecka-Stubss. Podczas sesji do VIVY! poprosiliśmy ją o kilka wspomnień związanych z tatą… [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.05.2024 r.] Zbigniew Wodecki - takim był tatą, miał swoje ciemne strony, zostawił w córce wiele podobieństw Dla nas to artysta-pomnik, dla swoich bliskich przede wszystkim osoba pełna ciepła, humoru i swoich przyzwyczajeń. „Mieliśmy dwa obrazy taty. Pierwszy prywatny, drugi piedestałowy. Czyli tata wracający po koncertach do domu i koło pierwszej w nocy jedzący kolacyjkę przygotowaną przez - stającą na rzęsach - mamę. Tata lubił nie spać w hotelach i kiedy tylko mógł, wracał do domu”, opowiedziała nam Katarzyna Wodecka-Stubbs. Zobacz także: Jej mama zginęła w wypadku, gdy miała 7 lat. Dziś Ania Rusowicz ze smutkiem stwierdza: „Moje wspomnienia z nią związane są jak strzępy" Przed kamerą VIVY.pl dodała też, że w jej rodzinnym domu zawsze było gwarno. „Gdy byliśmy mali, w naszym domu dużo się działo. Odwiedzali nas przyjaciele taty – Andrzej Mleczko, Andrzej Zaucha… Mama organizowała spotkania, pichciła coś w kuchni, zaproszeni goście świetnie się bawili. My jako dzieci też nasiąkaliśmy tą atmosferą i domową aurą”, usłyszeliśmy… A czy Zbigniew Wodecki miał swoje ciemne strony? „Gdy tata miał w życiu stresujące momenty albo gdy nie czuł się doceniany, przenosił frustracje na dom. Bo nie ma innej możliwości. My tego nie braliśmy do siebie, to było dla nas naturalne, że w życiu w rodzinie zdarzają się mniejsze czy większe aferki”, powiedziała nam Katarzyna Wodecka, której do dziś zdarza się słyszeć, że ma wiele ze Zbigniewa Wodeckiego. „Niektórzy przyjaciele taty mówią do mnie: „o, dokładnie tak by powiedział Zbyszek” albo „śmiejesz się jak on”. Mi się to podoba, bo tata miał ciepłą, słoneczną osobowość. Ja długo się uczyłam dystansu do życia, a on był dla mnie wzorem”, powiedziała w rozmowie z VIVĄ.pl. Katarzyna Wodecka-Stubbs o Wodecki Twist Festiwal i znakach od taty Często, gdy odejdzie nasza bliska osoba, szukamy w różnych miejscach znaków od niej… Nie inaczej jest, było i bywa w tym przypadku. „Nie opowiem Ci o dokładnych znakach, które wciąż odbieram. Zresztą nie tylko ja, ale i inni bliscy. Fani przyjeżdżający na Twist Festiwal także – opowiadają mi o tym, że czują obecność taty. My też czujemy. Nie ma takiej sytuacji, żeby w Krakowie w domu moich rodziców nie mieć przed oczami różnych wspomnień”, powiedziała nam pani Katarzyna. Dodała, że muzyczne spotkanie w Krakowie często przybiera wymiar symboliczny i duchowy. „Ta obecność taty dalej jest silna. Jest też w moich dzieciach i w jego muzyce. […] Dla mnie stworzenie festiwalu było ciężkim kawałkiem chleba, ale też była to dla mnie forma terapii. Okazało się potem, że to jest bardzo potrzebne, bo to nie jest tylko moja terapia, ale wszystkich przyjaciół taty i przyjaciół. Jak o tym mówię, to mam dreszcze – my wszyscy się tam spotykamy nie dla samych piosenek. Tam chodzi o naszą obecność; o to, że przyjeżdżamy do Krakowa dla Zbyszka”, mówi VIVIE.pl. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje uczestniczka programu "Nasz nowy dom". Jej historia poruszyła całą Polskę Całą rozmowę możesz przeczytać na górze strony.
Córka Zbigniewa Wodeckiego jako dziecko pragnęła miłości, chciała być przy ojcu. „Był wielkim artystą i tylko troszeczkę tatą"
„Byłam zazdrosna o tych wszystkich ludzi wokół ojca, którzy nam go w jakimś sensie odbierali", zaznacza
Od jego śmierci mija już 7 lat, lecz w naszych pamięciach jest wiecznie żywy. Szczególnie w sercu jego ukochanej córki — Katarzyny, która na łamach naszego magazynu wspomniała ukochanego ojca. Tak opowiadała o Zbigniewie Wodeckim. Fragment wywiadu, który w sprzedaży będzie dostępny od jutra - 23 maja 2024 roku. [...] Co Wy obie dostałyście w spadku po ojcach? Katarzyna: Ojciec, odkąd pamiętam, stał na piedestale. Kochała go rodzina, ale też publiczność, koledzy i koleżanki artyści. Ciągle był w drodze. Jako dziecko byłam zazdrosna o tych wszystkich ludzi wokół ojca, którzy nam go w jakimś sensie odbierali. Dziś wiem, że był przede wszystkim wielkim artystą i tylko troszkę, troszeczkę tatą. Jako dziecko odczuwałam to jako brak uwagi, niewystarczającą atencję ze strony uwielbianego ojca, choć to zmieniło się bardzo w życiu dorosłym, kiedy już przeszliśmy w status przyjaciół. Potrzebowałam lat doświadczenia – i dystansu – żeby zrozumieć, dlaczego obecność mojego taty w życiu tysięcy ludzi jest tak intensywna. Przeszłam totalną transformację, jeśli chodzi o bycie z ojcem, stratę ojca i opiekę nad jego dorobkiem. Prowadzę fundację, organizuję festiwal, dbam o jego twórczość i nie robię tego z poczucia obowiązku. Robię to z miłości i zachwytu, jak bardzo go ludziom potrzeba. Uwielbiam jego muzykę, głos, kocham artystów z nim – a dziś z festiwalem – związanych. Razem stworzyliśmy nową rodzinę. To jest moja droga do zrozumienia, kim ojciec był i wciąż jest dla ludzi. [...] CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Grochola i Dorota Szelągowska: „Nasza relacja była trudna, ale była wynikiem tego, co wydarzyło się w przeszłości” Często niesprawiedliwe i bolesne, niestety Wy, dzieci wybitnych rodziców, jesteście na to skazane. Czesław Niemen na festiwalu w Opolu w 1967 roku wyśpiewał główną nagrodę za genialny song „Dziwny jest ten świat”. Jakie flesze z dzieciństwa trzymacie blisko serca? [...] Katarzyna: Ja mam flesze obrazkowe. Z rodzeństwem hołubiliśmy momenty, gdy tata siedział przy fortepianie i pisał. Musiał mieć papier nutowy i ołówki, które mu ostrzyliśmy, biegaliśmy po gumki myszki do papierniczego. Jedno z moich ulubionych zdjęć wisi u mnie w domu: tato piękny, mama piękna, fortepian, filiżanka, kwiaty, noga na nogę, szczęście. Kadr jak z francuskiego filmu. Oboje złapani znienacka przez przyjaciela Janusza Terakowskiego. Był znakomitym fotografem i pisał wybitne teksty. [...] Piękna wizja! Muzyka była w Waszych domach wszechobecna. Żyłyście nią i uprawiałyście od dzieciństwa. Katarzyna: Grałam na fortepianie i oboju. Były jeszcze skrzypce i fortepian, na których grała Joasia i Paweł. Żadne z nas nie poszło w ślady ojca. Zresztą tata wolał wychodzić z domu w czasie naszych ćwiczeń, dla muzyka ze słuchem absolutnym było to nie do zniesienia. Tata nie chciał, żebyśmy byli muzykami, powtarzał, że to jest cholernie trudny zawód. Trzeba mieć dużo szczęścia, talentu i odporności psychicznej. Nasi rodzice mieli charyzmę i osobowość. Tego nie da się nauczyć. Uważam, że Natalia i Ania są wspaniałe muzycznie, uwielbiam je. Ja się spełniam w tym, żeby pokazywać twórczość ojca, dbać o nią, bawić się tym i kochać. W tym jestem mocna, z zawodu jestem producentem. Natomiast nie wyszłabym na scenę. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krzysztof Ibisz i Joanna Kudzbalska. Zaręczyli się za trzecim razem, swój związek trzymali w sekrecie
Poznali się zupełnie przypadkiem, bez zastanowienia jej pomógł. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach Natalii Przybysz
„Czułam, jakby był kimś z mojej rodziny…”
To już siedem lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Artysta wciąż jednak jest w sercach słuchaczy i wykonawców, którzy wspominają go przy każdej możliwej okazji. Najbliższa? Już w sobotę podczas Polsat Hit Festiwal. Natalia Przybysz, która wystąpi podczas wydarzenia, opowiedziała nam o tym, jak poznała Zbigniewa Wodeckiego. Od razu okazał jej wielkie serce. Natalia Przybysz o Zbigniewie Wodeckim Podczas konferencji sopockiego festiwalu zapytaliśmy Natalię Przybysz, czy miała okazję poznać Zbigniewa Wodeckiego. Okazało się, że tak. I choć tylko raz, od razu przekonała się o tym, jak pomocny to człowiek. :Bardzo śmieszną miałam z nim sytuację parkingową przed budynkiem Telewizji Polskiej. Zabłądziłam tam kiedyś między jednym a drugim blokiem. Byliśmy tam oboje, bo miałam przyjemność śpiewać obok niego w koncercie dla TVP Kultura. Pamiętam, że Zbyszek przewiózł mnie swoją świetną furą z jednego budynku do drugiego. To była taka jedyna sytuacja, kiedy udało się nam spotkać”, powiedziała przez kamerą VIVY.pl. Dodała też, że wokalista emanował niepowtarzalną aurą. „Czułam od niego rodzinną energię, jakby był kimś z mojej rodziny. Zostałam dostarczona na miejsce i śpiewaliśmy razem, piękne wspomnienie”, dodała Natalia Przybysz. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wyprawiła synowi komunię bez drogich prezentów, podzieliła internautów. Teraz dodała coś jeszcze Więcej znajdziecie w wideo na górze strony. Koncert „Męskie Granie/Wodecki Twist/Pater" w Sopocie – szczegóły Jak czytamy w informacji prasowej Polsat Hit Festiwal „zwieńczeniem festiwalu będzie wyjątkowy koncert. w którym utwory legendarnego Zbigniewa Wodeckiego wykonają między innymi Mery Spolsky, Wiktor Dyduła, Natalia i Paulina Przybysz. Fani mogli podziwiać to widowisko w Krakowie podczas Wodecki Fest oraz w ramach ubiegłorocznej trasy Męskie Granie”. Jaki utwór przypadnie w udziale Natalii Przybysz? „,,Rzuć to wszystko, co złe”. Taką piosenkę zaproponował mi aranżer Kamil Pater, a ja przyjęłam to wyzwanie”, powiedziała nam Natalia Przybysz. CZYTAJ TEŻ: Syn Michała Koterskiego przerwał sztafetę pokoleń. To największy sukces aktora. "Dzisiaj jestem szczęśliwym rodzicem" Nie możemy się doczekać!
Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka
Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki to dwie wielkie legendy polskiej estrady. Występowali razem na festiwalu w Opolu, wiele razy śpiewali na jednej scenie, spotykali się za kulisami. Wodecki jako wokalista zadebiutował w 1972 roku podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Maryla Rodowicz swój profesjonalny estradowy start zaliczyła w 1967 roku na Festiwalu Piosenki Studenckiej. Jak wyglądały ich relacje? [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 13.09.2024 r.] Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali piosenkę „Oj kot” W jednej piosence i teledysku wystąpili tylko raz. Było to przy okazji realizacji filmu „Zemsta” Andrzeja Wajdy w 2002 roku. Zaśpiewali tam piosenkę Papkina: „Oj kot, Pani Matko, kot, kot”, Nie byli jednak sami, towarzyszyła im cała grupa wokalistów, m.in. Ryszard Rynkowski, Andrzej Piaseczny, Kaja Paschalska, Patrycja Markowska. Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki przyjaźnili się. Już po śmierci artysty, Maryla Rodowicz napisała na swoim Instagramie, że zapamiętała Zbigniewa Wodeckiego jako ciepłego człowieka, który sypał dowcipami. „Po prostu uroczy kolega, a do tego ta wyjątkową muzykalność, na próbach w Opolu zbierałam szczękę z podłogi jak on czysto i bez wysiłku śpiewał ech życie". Ludzie przyjęli to wspomnienie bardzo ciepło. Ktoś skomentował: "Tak Pani Marylo, Wielka strata dla polskiej muzyki, dla mnie to, obok Pani, jedna z najwspanialszych postaci naszej sceny muzycznej". Zobacz też: Kim jest Jan Jasiński, najstarszy syn Maryli Rodowicz? Piosenkarka wciąż nie może sobie wybaczyć, że go zostawiła i wyjechała z kraju Zbigniew Wodecki wspominał: (kiedyś) ludzie byli ze sobą bliżej Sam Zbigniew Wodecki tak wspominał atmosferę dawnych spotkań, festiwali. "Różnie bywało. Ale to do mnie doszło, dopiero gdy zobaczyłem nagrania archiwalne z Opola. Słońce świeciło, myśmy się świetnie wtedy bawili, wszyscy się ze sobą ściskali w tym Pająku (restauracji opolskiej - przyp. red.). Niebiesko-Czarni z Różowo-Niebieskimi i jedna orkiestra z drugą, po każdym koncercie była balanga do rana. Po latach, niestety, zobaczyłem, że to wcale nie było takie kolorowe, jak nam się teraz wydaje. Często nie było ani tak czysto, ani tak pięknie, ani tak dobrze. Tylko ludzie ze sobą byli po prostu bliżej." Kilka miesięcy temu Maryla Rodowicz znowu wspomniała przyjaciela. Na swoim Instagramie opublikowała ich wspólne zdjęcie z planu "Zemsty" z podpisem: "Odnalezione po latach, wspomnienie". Ktoś napisał: „Marylo, pociekła łza”. Ktoś inny: „Piękne wspomnienia, wspaniali ludzie”. Zobacz też: Nie myślała o karierze muzycznej, planowała nietypowy zawód. Maryla Rodowicz zaskoczyła wyznaniem Zbigniew Wodecki urodził się w 1950 roku. Był piosenkarzem, multiinstrumentalistą, kompozytorem. Pięknie grał na skrzypcach. Wylansował mnóstwo przebojów, m.in. „Zacznij od Bacha”, „Lubię wracać tam, gdzie byłem już”, „Z Tobą chcę oglądać świat” „Chałupy Welcome To”, „Opowiadaj”. Był bardzo lubiany nie tylko przez widzów, także w środowisku. Mówiono, że nie uderzyła mu woda sodowa do głowy, że był bardzo sympatycznym człowiekiem. Zmarł w maju, miesiącu swoich urodzin, w 2017 roku w Warszawie, w wyniku komplikacji po operacji serca. Najpierw przyszedł udar, potem zapalenie płuc. Zbigniew Wodecki miał 67 lat. Zobacz też: Od rozwodu z mężem mieszka sama. Maryla Rodowicz szczerze o miłości i związkach
Byli bliskimi przyjaciółmi. Piotr Gąsowski wciąż tęskni za Zbigniewem Wodeckim
„Jestem dumny z tego, że się ze Zbyszkiem przyjaźniłem, ale tym smutniej mi, że go nie ma”
Śmierć Zbigniewa Wodeckiego w 2017 roku była bolesnym wydarzeniem dla jego fanów, a przede wszystkim rodziny i najbliższych. Jedną z osób, którą mocno dotknęło odejście artysty, był Piotr Gąsowski. Panowie przez wiele lat byli bliskimi przyjaciółmi... Popularny prezenter co jakiś czas wraca wspomnieniami do chwil spędzonych ze zmarłym kolegą. Za każdym razem mówi o nim we wzruszający sposób, podkreślając, jak wiele ta przyjaźń dla niego znaczyła. Piotr Gąsowski przyjaźnił się ze Zbigniewem Wodeckim Zbigniew Wodecki był nie tylko niezwykle utalentowanym artystą, który miał wielu fanów, ale także wspaniałym człowiekiem, który cieszył się wielką sympatią. Przez lata przyjaźnił się z Piotrem Gąsowskim, popularnym prezenterem i aktorem. Nie raz można było zobaczyć ich razem nie tylko na różnych wydarzeniach z show-biznesu, ale także na przyjacielskich pogawędkach. Nic dziwnego, że śmierć piosenkarza w 2017 roku mocno dotknęła również byłego prowadzącego program „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”. Piotr Gąsowski wciąż odczuwa wielką tęsknotę za zmarłym przyjacielem i trudno mu pogodzić się z jego odejściem. Przy okazji rocznic urodzin lub śmierci Zbigniewa Wodeckiego dzieli się w mediach społecznościowych wyjątkowymi wspomnieniami ze wspólnie spędzonych chwil i zawsze mówi o artyście we wzruszających słowach. W tych wpisach najlepiej widać, jak silna relacja łączyła obu panów... W jednym ze swoich wpisów Piotr Gąsowski przywołał wspólny wyjazd do Stanów Zjednoczonych sprzed kilku lat, na który wybrał się wraz ze Zbigniewem Wodeckim, a także Robertem Rozmusem i Dariuszem Staśkiewiczem. Prezenter podkreśla, że zapamiętał artystę właśnie takim, jakim możemy go zobaczyć na zamieszczonym we wpisie nagraniu wideo. „Takiego, jak na tym filmiku zawsze go zapamiętam. Pozytywnie nastawionego do życia i ludzi, wspaniałego człowieka, świetnego, ciekawego kompana, wybitnego artystę!”, napisał wówczas. Czytaj też: Zaczynał jako kierowca autobusu, dziś prowadzi własny biznes. Kim jest mąż Olgi Bołądź? Zbigniew Wodecki, Piotr Gąsowski, Droga do gwiazd, 08.05.2002 Piotr Gąsowski dzieli się wspomnieniami o Zbigniewie Wodeckim Przy zdjęciach ze słonecznej plaży Piotr Gąsowski napisał: „Uwielbiam te zdjęcia… Floryda, Pompano Beach, w przerwie naszej amerykańsko-kanadyjskiej trasy koncertowej… Zbysiu, Rozi, Darek i ja…Byliśmy tacy radośni i szczęśliwi…”. Prezenter zdradził także, jak doszło do powstania owego zdjęcia. Okazuje się, że jego pomysłodawcą był Zbigniew Wodecki. „To był pomysł Zbyszka, żeby kupić te kąpielówki w plażowym sklepie i zrobić sobie wspólne zdjęcie! To był cały Zbyszek! Dowcipny i z dystansem do siebie i do życia”, wyjaśnił. Piotr Gąsowski zdradził, że nadal ma w swoim posiadaniu kąpielówki, które należały do jego przyajciela. Niestety nie zdążył mu ich oddać... „A te jego „amerykańskie” kąpielówki… ciągle mam w szufladzie! Zapomniał je wziąć z domu naszych wspólnych przyjaciół , Miry i Jurka , na Florydzie , a ja z kolei byłem tam znowu parę miesięcy później , więc zabrałem je do Polski… I najpierw zapomniałem je Zbysiowi oddać a potem…nie zdążyłem mu ich oddać… Dzisiaj Zbysiu kończyłby 71 lat… A my cały czas wspominamy i tęsknimy…I kochamy… Zbysiu…”, pisał w rocznicę urodzin Zbigniewa Wodeckiego. Prezenter w dalszym ciągu tęskni za Zbigniewem Wodeckim i trudno mu pogodzić się z tym, że już go nie ma. „Jestem dumny z tego, że się ze Zbyszkiem przyjaźniłem, ale tym smutniej mi, że go nie ma. Chociaż nie, przecież on cały czas jest, ale i tak tęsknię. My, wszyscy Twoi przyjaciele i widzowie tęsknimy, wspominamy, kochamy… Pusto tu bez Ciebie Zbysiu…”, wyznał. Piotr Gąsowski zdradził również, że wycieczka do USA była ich ostatnią wspólną. „ Lubię wracać tam, gdzie byłem…". To była nasza ostatnia wspólna trasa po USA… Kiedy tam wracam, zawsze myślę o Zbyszku Wodeckim”, napisał. Okazuje się, że mimo upływu czasu tęsknota za przyjacielem nie mija. „To już 6 lat, a my cały czas tęsknimy… I tak już pozostanie. Ale też, cały czas jesteś z nami… W naszych wspomnieniach, rozmowach, żartach, melodiach, filmikach, które raz po raz, odnajdujemy. Kochany Zbysiu… Bardzo nam ciebie brak…”, zwrócił się do Zbigniewa Wodeckiego. Zobacz także: Odziedziczyła po niej wrażliwość i muzyczny talent. Kim jest mama Sanah?
Na jaw wychodzą nieznane fakty o Zbigniewie Wodeckim. Tego nie zdążył zrobić artysta przed śmiercią
Jacek Cygan podzielił się wzruszającym wspomnieniem...
Choć odszedł nieco ponad 6 lat temu, w maju 2017 roku, to pamięć o nim nadal jest żywa. Fani wciąż słuchają muzyki Zbigniewa Wodeckiego, a jego bliscy co jakiś czas dzielą się swoimi wspomnieniami związanymi z artystą. O jednym z nich opowiedział Jacek Cygan, który współpracował z muzykiem i pisał dla niego teksty. Wyznał, czego nie zdążył zrobić przed śmiercią... Zbigniew Wodecki świętował 40-lecie pracy. Tego nie zdążył zrobić przed śmiercią W maju 2017 roku media obiegła przykra wiadomość o śmierci Zbigniewa Wodeckiego. Artysta słynął nie tylko ze wspaniałego głosu, ale także był niezwykle utalentowanym multiinstrumentalistą. W jego utworach wiele razy mogliśmy usłyszeć partie wykonywane na skrzypcach czy trąbce. Mimo że wokalisty nie ma już od ponad sześciu lat, to pamięć o nim oraz jego muzyka nadal są żywe. Jego piosenki odtwarzane są wiele razy i biją popularnością innych polskich artystów. Muzyk był aktywny aż do ostatnich chwil przed śmiercią. Rozpoczął wówczas trasę koncertową z okazji 40-lecia swojej działalności artystycznej. Planował także przygotować zupełnie nowy utwór dla swoich fanów, którym mógłby ich zaskoczyć. „Piosenkę dla Zbigniewa Wodeckiego napisałem w Zakopanem. Wcześniej spotkaliśmy się w Krakowie. Byliśmy w restauracji na obiedzie i Zbigniew mówi: „Jacuś napisz mi, ale żeby nie było za dużo słów, bo się nie nauczę”. Powiedziałem: „Zbysiu, tam masz taką wokalizę, to chyba nie muszę pisać”. Powiedział: „Napisz mi też, to się opłaci””, zdradził Jacek Cygan. Niestety, Zbigniewowi Wodeckiemu nie było dane nawet zapoznać się z utworem, który został stworzony specjalnie dla niego... „Namęczyłem się. W nocy, po jakiś dwóch tygodniach od tego spotkania, skończyłem tekst. Rano miałem mu to wysłać, ale po włączeniu komputera przeczytałem: „Zbigniew Wodecki miał udar”. Potem było kilka dni i Zbyszek odszedł”, kontynuował Jacek Cygan. Czytaj też: Córka była całym jej światem, nigdy jej nie opuściła. Halinę Szmeterling i Annę Jantar łączyła wyjątkowa relacja Zbigniew Wodecki w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok Kto zaśpiewał ostatni utwór Zbigniewa Wodeckiego? Ostatecznie tekst napisany dla Zbigniewa Wodeckiego wykonała Kayah, śpiewając piosenkę „Chwytaj dzień”. Jednak dzięki wykorzystaniu cyfrowych technik połączono jej głos z nagraniami wokalu zmarłego artysty. „Jako muzyk zawsze pozostawałam pod ogromnym wrażeniem talentu i muzykalności Zbyszka. Tym większa moja radość, że mogę uczestniczyć w pierwszej edycji stworzonego przez Kasię Wodecką – Stubbs, córkę Zbyszka, festiwalu poświęconego Jego pamięci: „Wodecki Twist Festival”. Ale największym zaszczytem dla mnie jest być częścią pośmiertnej płyty, której sam nie zdążył dokończyć”, wyznała wokalistka. „Napisałam na nią tekst do przepięknej ballady „Na paluszkach”, który opisuje wyścig z czasem, jakiemu wszyscy śmiertelnicy podlegamy. To niezwykłe wyróżnienie – zaśpiewać na tej płycie także „Chwytaj dzień” – duet ze śladem wokalnym, jaki po Zbyszku pozostał”, dodała Kayah. Zobacz także: Córka Borysa Szyca zagrała w filmie, mierzyła się z hejtem. Mówiono, że to tata załatwił jej rolę Jacek Cygan, 14. Festiwal Zaczarowanej Piosenki - finał w Krakowie
Ten widok porusza... Tak wygląda dziś grób Zbigniewa Wodeckiego
Zbigniew Wodecki odszedł sześć lat temu… Wciąż trudno pogodzić się ze stratą wspaniałego artysty. Jest cały czas obecny w swojej muzyce. Cała Polska śpiewa jego utwory, a kolejne pokolenia odsłuchują archiwalne nagrania. Wielbiciele twórczości cały czas odwiedzają grób artysty. Tak wygląda dziś miejsce spoczynku Zbigniewa Wodeckiego. Zbigniew Wodecki odszedł sześć lat temu 22 maja minęło sześć lat od niespodziewanej śmierci wybitnego muzyka i wokalisty. Miał przejść zabieg wszczepienia bypassów. Niestety, wystąpiły komplikacje, które u 67-latka skończyły się udarem mózgu. Zbigniew Wodecki był ceniony za otwartość, dobre serce, poczucie humoru i ogromny talent. Rodzina, przyjaciele i wielbiciele jego talentu nie mogli się pogodzić z jego stratą. „Umiał być z widzem za pan brat, tak jakby się ze wszystkimi spotykał u siebie na kawie. To wielka sztuka umieć zawładnąć publicznością. On to umiał i robił taktownie [...] On miał, nawet jak na muzyka, specjalną wrażliwość na dźwięk”, wspominała go Irena Santor w rozmowie z JastrząbPost. Czytaj też: Kasia Wodecka-Stubbs: „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie” Tak wygląda dziś grób Zbigniewa Wodeckiego Zbigniew Wodecki spoczął na Cmentarzu Rakowickim w kwaterze rodzinnej, obok swoich rodziców. Najbliżsi, przyjaciele i wierni fani pożegnali go 30 maja 2017 roku. Wielbiciele talentu artysty wciąż odwiedzają jego grób, by uczcić jego pamięć. Na pomniku palą się znicze, są też świeże kwiaty – niezapominajki oraz czerwone i białe róże. Nie brakuje przedmiotów, które fanom zawsze kojarzyły się muzykiem. Wielbiciele pozostawili na nagrobku granatowe skrzypce oraz niewielkich rozmiarów czerwoną trąbkę, którą ułożono obok marmurowej tabliczki z sensacją: „Kurtyna opadła, brawa nie milkną. Twój koncert trwa. Biletów brak”. Obok uśmiechniętego portretu artysty widzimy drewniane serce od Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. Zbigniewa Wodeckiego w Węgrowie z napisem: „Pamiętamy”. Ten widok porusza... Więcej aktualnych zdjęć POD TYM LINKIEM. Czytaj też: Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka: historia miłości zapisana w piosence „Lubię wracać tam, gdzie byłem” 09.05.2023. Cmentarz Rakowicki w Krakowie. Grób muzyka Zbigniewa Wodeckiego.
Kasia Wodecka-Stubbs: „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”
Przypominamy wywiad z ukochaną córką Zbigniewa Wodeckiego w 74. urodziny artysty
Genialny muzyk, wspaniały człowiek, pełen niesłabnącej energii i pogody ducha. Ulubieniec publiczności. Charyzmatyczny, z poczuciem humoru. Jego znakiem rozpoznawczym była burza włosów. Zbigniew Wodecki odszedł niespodziewanie 22 maja 2017 roku. To miał być typowy zabieg wszczepienia bypass-ów. Niestety, skończył się udarem. Dziś, 6 maja, muzyk obchodziłby dziś 74. urodziny. Z tej okazji wspominamy rozmowę Katarzyny Wodeckiej-Stubbs z Beatą Nowicką. Wywiad ten ukazał się w maju 2018 roku w magazynie VIVA!. Nie brakuje w niej wspomnień, wzruszeń i osobistej relacji... [Artykuł aktualizowany 06.05.24 r.] Zobacz również: Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka: historia miłości zapisana w piosence „Lubię wracać tam, gdzie byłem” Magazyn VIVA! Katarzyna Wodecka-Stubbs — archiwalny wywiad z 2018 r. „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”, wyznaje Kasia, młodsza córka Zbigniewa Wodeckiego, w pierwszą rocznicę jego śmierci. Nie potrafi ukryć wzruszenia, kiedy opowiada, jak z rodzeństwem biegali do przedpokoju w piżamkach, kiedy tato wracał z koncertów. Albo chodzili na palcach, bo parkiet skrzypiał, a tato komponował. O jego czarnym humorze, słabości do wnuków i magicznym jazzie. 8 czerwca rusza w Krakowie I Wodecki Twist Festiwal, na którym zagrają najwybitniejsi polscy artyści. Co widać na Twojej ulubionej fotografii z tatą? Tato stoi na polu. Młody, w dzwonach, rozpięta niebieska koszula i patrzy w słońce w swoich ciemnych, wielkich okularach, a nasza trójeczka plącze mu się między nogami w tej trawie, na bosaka. To jest moje ulubione zdjęcie. Wisi w moim domu, odkąd pamiętam. Wyeksponowane. Mam zresztą kilka takich sentymentalnych zdjęć. Mój tata z moją mamą w naszym mieszkaniu. Stare miasto, kadr jak z francuskiego filmu: on piękny, ona piękna, fortepian, filiżanka, kwiaty, noga na nogę, taka zadowolona swoboda i uśmiech, oboje złapani zupełnie znienacka przez naszego przyjaciela Janusza Terakowskiego, który dość często fotografował całą naszą rodzinę. Był znakomitym fotografem i pisał wybitne teksty. Zresztą uważam, że czasy Wodecki–Terakowski to są jedne z najpiękniejszych czasów muzycznych w karierze taty, czyli lata 70. i początek 80. Gdzie wiszą te zdjęcia? W mojej kuchni. Część w naszym rodzinnym mieszkaniu. Trzecie też wisi u mnie, jest bardzo moje, osobiste: ja i tata przy fortepianie. Tata bardzo często używał takiego instrumentu, który się nazywa dzwon rurowy, potocznie „rura”, każda z nich ma inną grubość, więc wydaje inny ton. Mieliśmy to w domu i jak tata komponował, bardzo często używał „rury” do aranżu. Dzieci stały, trzymały rurę i uderzały w nią na przykład młotkiem. Złapana przez Janusza mam takie zdjęcie przy fortepianie: ja, może siedmioletnia, rura większa ode mnie, nadaję ton. Mam też ulubione współczesne zdjęcia na lodówce – jestem w ogóle bardzo „obrazkowa” – ale to już są zdjęcia taty z moimi dziećmi: trzyma je przewieszone przez ramię, na barana, z lodami, z tornistrami… O tym mieszkaniu na Starym Mieście jest jedna z moich ulubionych piosenek Twojego ojca: „Lubię wracać tam, gdzie byłem już, pod ten balkon pełen pnących róż...”. Też go uwielbiam, bo to jest utwór moich rodziców. Ten balkon wciąż tam jest, był i będzie, pod który tato wracał ze skrzypcami. Choć… troszkę fałszuje rzeczywistość (śmiech). Tak naprawdę ten balkon był w pierwszym mieszkaniu rodziców przy ulicy Kapucyńskiej, wtedy powstał tekst tej piosenki. Któregoś dnia przyjechał do Krakowa Wojciech Młynarski, spędzili we trójkę trochę czasu razem i rodzice dostali od niego ten tekst. Niedługo później tato przeniósł naszą rodzinę do bardzo podobnego mieszkania, kilka ulic dalej, gdzie też był balkon. Niby inny, ale ten sam. Powtarzał, z żalem, że nie był zbyt dobrym ojcem, bo nie miał cierpliwości do małych dzieci, ale zmienił się jako dziadek. Podobno oszalał dla wnuków. To prawda czy kokieteria? Zmienił się bardzo. Nasza relacja była bardziej piedestałowa. Natomiast z naszymi dziećmi, czyli swoimi wnukami, których jest piątka, zbudował szalenie ciepłą, dotykową wręcz więź, lubił spędzać z nimi dużo czasu, zawsze chodził po nich do szkoły, do przedszkola, jak tylko wracał do Krakowa. Czasami nam to wręcz nie pasowało, mieliśmy inne zobowiązania: francuski, saksofon, balet. No ale jak tata przyjeżdżał, trzeba było wszystko rzucić, bo to nie był żaden argument, żeby nie pójść z dziadkiem na gorącą czekoladę. Życie było ważniejsze. I dzieciaki cieszyły się, jak je odbierał, bo przecież to superfajnie przejść się z dziadkiem przez Rynek. Tato też był zachwycony. One z nim kursowały co najmniej raz w tygodniu z Basztowej. Z Basztowej, czyli ze słynnej w Krakowie szkoły muzycznej. Często odbierał jeszcze dzieci moich przyjaciółek, które notabene stały się naszymi wspólnymi przyjaciółkami, bo są muzykami i czasem też z tatą grały. Siedzieliśmy przy jednym stole, jedliśmy wspólne kolacje, tak się zżyliśmy, że w pewnym momencie zamieszało się, czyje dzieci zabiera ze szkoły. Wszystkie były „nasze” (śmiech). Skąd ta zmiana? Uważam, że to było zupełnie naturalne. Tato był młodziutki, kiedy pojawiliśmy się na świecie. Miał 21 lat, kiedy został ojcem, był na początku swojej drogi twórczej. Zawsze biegaliśmy do przedpokoju w piżamkach, jak wracał z koncertów, taki rodzinny rytuał: żegnał się klaksonem, a witaliśmy go w progu. Natomiast nie było między nami więzi intelektualnej, tato miał dość czarne, ale błyskotliwe i ostre poczucie humoru, a my żadnego, byliśmy za mali. Kiedy dorośliśmy, staliśmy się dla taty partnerami do rozmowy, a nie tylko dziećmi. Zresztą moje dzieci też wychowywał w tym duchu Monty Pythona. Poza tym kiedy wnuki pojawiły się na świecie, tato był już dojrzałym muzykiem, zrobił, co miał zrobić, osiągnął swój sukces, swoje cele, popularność. Już nawet nie komponował zbyt wiele, bo wolał grać dla ludzi. Nasze wspólne kolacje z wnukami stały się częścią jego życia. Pamiętasz z dzieciństwa, jak pracował? Jak byliśmy mali, to z pietyzmem – mama nas do tego przygotowała – hołubiliśmy momenty, kiedy tata siedział przy fortepianie i pisał, bo tata zawsze pisał partytury ołówkiem. Kilka razy przyjaciele próbowali namówić go na sprzęt elektroniczny, ale nie potrafił się przestawić. Musiał mieć duży papier nutowy i ołówki, które mu ostrzyliśmy. Kiedy siadał przy fortepianie, zamykało się drzwi – takie mieszczańskie, dwuskrzydłowe z mleczną szybą – i dzieci chodziły na paluszkach, bo parkiet skrzypiał, żeby nie przeszkadzać tatusiowi, który komponuje. Czasami oczywiście przemykaliśmy obok tych drzwi i zawsze widać było jego cień, bo fortepian stał zaraz za drzwiami: siedział zgarbiony, pracował. Jak miał wenę, to wsiąkał na długie godziny. A potem zawsze bardzo chciał to od razu zagrać. Byliście jego pierwszą publicznością? Było mu obojętne – takie odnosiłam wrażenie – czy mieliśmy 7, 12 czy 15 lat. Czasem prosił, żeby dośpiewać chórek. Nasze komentarze nie interesowały go zapewne, po prostu potrzebował zagrać dla kogoś, żeby usłyszeć to, co napisał, z innej perspektywy. Byliśmy pierwszą widownią dla jego kompozycji, szczęściarze. Kiedy wyjeżdżaliśmy do naszego niewielkiego domku pod Krakowem, w którym dość często odpoczywaliśmy, tata ćwiczył w sadzie czy w polu. To zawsze był fajny obraz: tata chodzący po polu ze skrzypcami albo z trąbką i ćwiczący. Tak lubił najbardziej. Ptaki śpiewały, psy szczekały, artysta grał, a cała wieś słuchała... Cała Wasza trójka chodziła na Basztową, do szkoły muzycznej. Na czym grałaś? Na fortepianie i oboju. Obój to w początkach nauki męka wielka, bo to taka krowa w rękach dziecka – cudowny instrument, najpiękniejszy dźwięk na świecie, ale trzeba umieć na nim grać! Były jeszcze skrzypce, Joasia na nich grała, i generalnie na okres naszych ćwiczeń tata wolał wychodzić z domu, bo dla muzyka ze słuchem absolutnym było to niełatwe do wytrzymania. Tata zresztą nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej, ponieważ sam miał niełatwe dzieciństwo, jemu tata nie pobłażał w ogóle, chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Potem śmiał się, że wyszło mu to na zdrowie, ale w stosunku do nas zachowywał się skrajnie, nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to trudny zawód. Trzeba mieć talent i dużo szczęścia. Żadne z nas nie wykazało się zresztą jakimś wybitnym talentem, ale pamiętam, że my sami chcieliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: „Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!”. Powtarzał, że jego częste wyjazdy uratowały rodzinę. Takie jest życie z artystą. Z artystą nie można być 24 godziny na dobę, bo on ma inne potrzeby, inne wymagania, a przede wszystkim w każdym artyście jest sporo tego twórczego priorytetu czy egoizmu, który mu pomaga w karierze. Myślę, że moi rodzice wypracowali sobie znakomitą technikę wspólnego egzystowania, dlatego byli całe życie razem. Tata jechał na koncert, wracał, kilka dni spędzał w domu, znowu ruszał na koncert, wracał... w związku z tym nie dochodziło do kolizji z przemęczenia wielkim ego artysty w środowisku domowym. Ale nad tym „środowiskiem domowym” czuwała Twoja mama. Która zrezygnowała z pracy zawodowej, jak tylko pojawiliśmy się na świecie. Trójka małych dzieci i artysta jeżdżący po świecie z Markiem Grechutą, zaraz potem z Ewą Demarczyk, a później z własnymi koncertami to było ogromne wyzwanie. Mama zajmowała się domem i chwała jej za to, bo dzięki niej ten dom przetrwał. Miałaś syndrom dziecka wielkiego artysty, które... ... „musi” każdemu udowadniać, że wszystko, co robi w życiu, robi samo? Oczywiście. W liceum toczyłam taką wewnętrzną wojnę. Ale mam to już za sobą. Po pierwsze, bardzo szybko okazało się, że nic nie muszę udowadniać tacie, bo właściwie tato nie jest zainteresowany moim życiem zawodowym, pod warunkiem że ja jestem zadowolona z tego, co robię. Jeśli byłam niezadowolona, od razu pytał, jak może mi pomóc. Natomiast sukcesy to owszem, fajnie, że je odnoszę, cieszył się, ale bez zbędnej celebracji. Ja też nie jeździłam na każdy koncert ojca, nie ekscytowałam się, że tu było 50 tysięcy fanów, a tam ludzie płakali ze wzruszenia. Nie musieliśmy dogłębnie analizować swojego życia zawodowego. Wystarczyło, że wszystko było w porządku. Podpowiadał Ci, jak żyć? Tato miał ogromne poczucie humoru i robił to na zasadzie żartu z tak zwanym ziarenkiem prawdy. On chciał, żebyśmy były damami. Nie kurami domowymi, tylko damami. Jego mama była damą, jego żona jest damą i my – jego córki – też mamy być damami. Nie chodzi o to, żeby zachowywać się pretensjonalnie, tylko nie robić pewnych rzeczy, które damie nie przystoją, choćby palić papierosy na ulicy. Żartował nawet, że zwalnia Ciebie i Joannę z obecności na jego pogrzebie, żebyście nie miały dyskomfortu. Tata bardzo często żartował na temat życia i śmierci: „Jak nie mam koncertu przez dwa dni, to się kończę”, „Jak będzie pogrzeb, to za wszystkie moje pieniądze rozsypcie kwiaty na cmentarzu”. Jego słynny czarny humor. Ale to jest złuda i ułuda. Chodzi tylko o pewien dystans do życia. To jest śmieszne, jak się nic nie dzieje. Kiedy zaczyna być źle, wszystko się wali. Czytaj też: „Sprawa jest fatalna, usłyszałam, że to guz mózgu". Joanna Kryńska szczerze o bolesnej diagnozie i kulisach leczenia Myślisz o Nim? Ja z nim żyję codziennie, prowadzę fundację, dbamy z rodzeństwem o jego twórczość i dorobek, organizuję festiwal, którego jest patronem. Więc tak, myślę o nim codziennie. Nie ma dnia, żebym nie czuła się bardzo związana z tatą. Nawet nie mam czasu na jakieś głębsze refleksje, albo raczej nie pozwalam sobie na nie. Czas leczy rany? W ogóle nic nie leczy. Aktualnie nie mam też czasu, bo zajmuję się sprawami taty i muszę o nie dbać. Zauważyłam, że z miesiąca na miesiąc muszę dbać coraz bardziej, bo ludzie w taki czasem niekoniecznie fajny sposób nadwyrężają jego twórczość. Nie jestem bynajmniej psem ogrodnika, chciałabym, żeby tatę grali jak najwięcej, ale trzeba w tym zachować poziom. Zresztą po to też organizujemy festiwal, fundację, „odkopujemy” jego starsze kompozycje, „nagrywamy” nowe płyty. Ktoś musi się tym zająć, padło na mnie i moje rodzeństwo. Odbywacie narady rodzinne? Oczywiście. Jesteśmy bardzo ze sobą związani: nasza trójka i mama. Spotykamy się raz na kilka dni, ja mam zawsze sporo rzeczy do przekazania, sporo dylematów, co zrobić, jak się zachować. Nie lubię sama decydować, dlatego ważne decyzje staramy się podejmować razem. Właśnie wydałam płytę taty, tą, której nie dokończył. Piękny materiał, aranże, pracował nad nią prawie rok, dlatego postanowiłam pokazać ją światu, nie chować do szuflady. Płyta ukazała się tuż po rocznicy odejścia Zbigniewa Wodeckiego, a najpierw wypuściłaś w świat singiel z utworem „Chwytaj dzień”. To utwór sprzed pięciu, sześciu lat, do którego tata podchodził już kilkakrotnie z różnymi aranżami, z różnymi tekstami. W konsekwencji tekst napisał Jacek Cygan. „Chwytaj dzień” to utwór o życiu spełnionym. Zostało nam kilka próbnych wersji demówek taty, pięknych scatów, czyli melodii zaśpiewanych dla autorów tekstów. Mogę powiedzieć, że wszystko na tej płycie jest delikatne, ciepłe, ale pełne rytmów, jakie ogromnie lubił, czyli lat muzyki Quincy Jonesa, Ala Jarreau. Tak tata ją planował. To są aranże stworzone przez niego i Rafała Stępnia, wspaniałego muzyka i pianisty. Rafał musiał część sam dokończyć i znakomicie sobie z tym poradził, jest niezwykle utalentowanym muzykiem i też bardzo dobrze rozumieli się z tatą. To miała być płyta taty, a teraz jest przyjacielsko-rodzinno-tatowa. Znakomicie zaśpiewali Kayah, Kuba Badach, Sławek Uniatowski, Beata Przybytek, Andrzej Lampert i nasz gość Junior Robinson. To w sumie taty prezent z wybranymi utworami dla nas wszystkich. Ale też nasz prezent dla niego, bo nie schowaliśmy tego materiału do szuflady, tylko postanowiliśmy pokazać go publiczności. Taty jest tam dość dużo, bo on i mówi, i śpiewa. Jest duchem tej płyty. Tam nie ma nic sztucznego, to wszystko wydarzyło się podczas sesji nagraniowych. Twój ulubiony utwór na płycie? Tytułowy. „Dobrze, że jesteś”, skorzystałam z wersu w oryginale „Dobrze, że słońce”. Chyba wszystko mówi. Jest pierwszy na płycie, jak posłuchasz, sama zrozumiesz. Przeczytaj też: Drżała o życie, ale była otoczona bliskimi. Dzisiaj Katarzyna Grochola mówi wprost, że było jej wstyd z jednego powodu Ktoś Ci powiedział o tacie coś, czego nie wiedziałaś? Właśnie nie. Powiem inaczej, to tata mnie zaskoczył. Czym? Buszując od kilku miesięcy w archiwach, dokopuję się do partytur, do nagrań, które gdzieś tam na chwilę ujrzały światło dzienne w 1973, 74 czy 75 roku. Nie znałam jego relacji z panem Trzaskowskim, nie wiedziałam, że grał z orkiestrą Miliana, nie wiedziałam, że mój tato komponował i grał taki jazz, że buty spadają! Nieprawdopodobny. Ja to powoli wyciągam z niebytu. Jeden z koncertów festiwalowych w tym roku jest poświęcony skrzypcom, chcę pokazać trochę tego niesamowitego jazzu z lat 70., ale też złożyć hołd temu instrumentowi, bo tata przede wszystkim był skrzypkiem, mam nadzieję, że spodoba się publiczności. Tato robił też – nawet nie umiem nazwać tej formy artystycznej, bo to jest trochę teatr, trochę oratorium – takie formy performance’u muzycznego. Teksty Janusza Terakowskiego, muzyka taty. Bardzo poważnie zastanawiam się, co z tym zrobić, rozmawiałam z dyrektorami dwóch teatrów w Krakowie... Nie chodzi mi o to, żeby nagle zrobić z ojca nie piosenkarza i nie muzyka, tylko autora eksperymentalnego. To był po prostu wybitny talent. Kraków 1982 r. Zbigniew Wodecki w czasie prób z zespołem w towarzystwie córki Kasi Zbigniew Wodecki z córka Katarzyną, Promocja płyty Mówie tak, myślę nie, klub Wanna, Park Wodny, 15.10.2001 [Tekst opublikowany na Viva Historie 08.05.2024 r.]
Irena Santor wspomina Zbigniewa Wodeckiego. „To bardzo inteligentny, wrażliwy człowiek. Szukał własnego języka”
„Posiadł wszystkie nauki, a talent dała mu natura lub jak kto woli, talent dał mu pan Bóg”, mówiła
Zbigniew Wodecki był jednym z najwybitniejszych polskich artystów. Muzyk zaczął swoją karierę w latach 60. Do dzisiaj każde pokolenie nuci jego utwory i wraca do archiwalnych nagrań. Nic więc dziwnego, że rodzina i najbliżsi od czasu do czasu wspominają chwile, kiedy jeszcze żył. W tym gronie znalazła się też Irena Santor, która w jednym z ostatnich wywiadów opowiedziała o więzi, którą stworzyła z ulubieńcem publiczności. Jak wyglądała ich relacja? View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki — kariera, śmierć i ostatnie pożegnanie Przypomnijmy, że Zbigniew Wodecki odszedł 22 maja 2017 roku. To była wstrząsająca informacja zarówno dla jego rodziny, jak i fanów. Znajomi, najbliżsi i wielbiciele nie mogli pogodzić się z tak ogromną stratą. Mimo że zmagał się z poważną chorobą i przeszedł rozległy udar, do końca wierzono, że hospitalizacja zakończy się sukcesem. Niestety, nic nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Wokalista został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pożegnali go wówczas dzieci: Joanna, Katarzyna oraz Paweł. „Na co dzień mam wrażenie, że tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę i odczytuję od niego różne znaki. Wierzyć, nie wierzyć? Większość osób, które przeszły przez takie wydarzenia, je odczytuje. Czy my sobie je kreujemy? Ja takie znaki widzę. Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać jesteśmy pod dobrą opieką. Tata pojawia się też w snach, ale są one bardzo indywidualne i związane z wydarzeniami w ciągu dnia. Znaków mam sporo i cieszę się z nich ogromnie”, wyznała córka Kasia w rozmowie z Faktem. CZYTAJ TEŻ: Marcin Bosak po życiowych perturbacjach znów postanowił dać szansę miłości? Zbigniew Wodecki, Irena Santor, 2008 rok Relacja Ireny Santor ze Zbigniewem Wodeckim: kariera, piosenki, wspomnienie Irena Santor w ostatniej rozmowie z portalem JastrząbPost opowiedziała o swojej relacji ze Zbigniewem Wodeckim. „Pan Wodecki to był geniusz. On umiał wszystko. Ale on skończył konserwatorium na skrzypcach, na fortepianie, więc posiadł wszystkie nauki, a talent dała mu natura lub jak kto woli, talent dał mu pan Bóg. Był to bardzo inteligentny, wrażliwy człowiek. Szukał własnego języka”, podkreślała. Przyznała również, że muzyk był i wciąż jest wielką inspiracją oraz autorytetem. „Właśnie o tym mówię, jeżeli już macie kogoś naśladować, to Wodeckiego i to, w jaki sposób pracował. To róbcie. Ale resztę róbcie po swojemu”. Co więcej, rok temu w jednym z wywiadów mówiła: „Umiał być z widzem za pan brat, tak jakby się ze wszystkimi spotykał u siebie na kawie. To wielka sztuka umieć zawładnąć publicznością. On to umiał i robił taktownie [...] On miał, nawet jak na muzyka, specjalną wrażliwość na dźwięk”, czytaliśmy. Przypomnijmy, że Irena Santor miała okazję pracować ze Zbigniewem Wodeckim w latach 80. Razem zaśpiewali utwór pod tytułem Walc Embarras. Ta piosenka skradła wówczas serca publiczności w 1984 roku na Festiwalu Piosenki w Sopocie. A jak wyglądały początki ich współpracy? „Zbyszek przyjechał w wielkich rogowych okularach i miał skrzypeczki. To już dobrze, bo nie wiedziałam, czy on umie śpiewać. Potem się okazało, że chodziliśmy trochę obok siebie, dotykaliśmy się psychicznie. Chcieliśmy sprawdzić, kto więcej wie o piosence „Walc Emberras". Długo się docieraliśmy. Aż doszło do próbnego nagrania i wtedy okazało się, że spotkałam niezwykłego artystę. Wrażliwego i uduchowionego, trochę nie z tej planety”, dodała artystka. „W końcu ze studia padło słowo — start. Wtedy już wiedziałam, że jest to wybitny muzyk. Wybitny artysta. Nastąpiło wtedy zespolenie dusz, co się czasami zdarza. Duet śpiewa się wspólnie, a nie każde osobno. Ze Zbyszkiem było razem. Zapamiętałam go wtedy i pamiętam go do dzisiaj jako nadzwyczajnego muzyka. Na moich oczach rozwijał się artysta estradowy, który artyzm sprowadził do zawodu. Był zawodowcem. Zawód estradowca sprowadził do dziedziny sztuki. Droga młodzieży — uczcie się od niego. Pamiętajcie, jak śpiewał mistrz, a tę naukę zacznijcie od Bacha”, wspominała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Patrycja Markowska szczerze o rozstaniu z Jackiem Kopczyńskim. „Ja przeżywam długo pewne rzeczy” View oEmbed on the source website Zbigniew Wodecki, Irena Santor, 2009 rok
Wodecki Twist z jesienną trasą koncertową! Poznaj szczegóły
Już za dwa tygodnie cykl pokazów muzycznych odbędzie się w największych polskich miastach
Po raz kolejny Wodecki Twist zabierze uczestników wydarzeń w cudowny świat najbardziej znanych i lubianych utworów niezapomnianego Artysty w wykonaniu wybitnych wykonawców polskiej sceny muzycznej. Cykl koncertów rozpocznie się już za dwa tygodnie. Trasa obejmie takie miasta, jak: Warszawa, Kraków, Lublin, Bielsko-Biała, Katowice, Łódź, Poznań, Gdańsk, Wrocław i Toruń. Wodecki Twist – szczegóły trasy koncertowej Już 29 października ruszy kolejna tura koncertów na cześć twórczości niezapomnianego Artysty - Zbigniewa Wodeckiego, a pierwszym jej punktem będzie Warszawa. Czerwcowe wydarzenia w ramach trasy koncertowej Wodecki Twist cieszyły się ogromnym zainteresowaniem odbiorców z całej Polski, dlatego też zaplanowane zostały kolejne jesienne występy. Na scenie staną wybitni, polscy wykonawcy, którzy odtworzą i odświeżą najbardziej znane i lubiane utwory artysty. Podczas jesiennej trasy koncertowej wystąpią m.in.: Baasch, Alicja Majewska, Ania Rusowicz, Kuba Badach, Igor Herbut, Kayah, Miuosh, Paulina Przybysz, Sławek Uniatowski, Andrzej Lampert, Igo, Tomasz Organek oraz orkiestra pod batutą Tomka Szymusia, który jest jednocześnie autorem aranżacji. Zbigniew Wodecki został zapamiętany jako Artysta wielkiego formatu, multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer. Jego utwory skradły serca Polaków i do dziś cieszą się popularnością. Uwielbiane przez wszystkie pokolenia „Z Tobą chcę oglądać świat”, „Zacznij od Bacha”, „Pszczółka Maja”, „Lubię wracać tam, gdzie byłem”, „Rzuć to wszystko, co złe”, „Oczarowanie” - to jedne z najbardziej cenionych dzieł muzycznych Artysty, które do dziś emitowane są w radiu i słuchane przez tłumy. Właśnie tę muzykę - niosącą wartościowe treści, otuchę i mądry humor, zaprezentują podczas jesiennej trasy koncertowej najbardziej wybitni obecnie Artyści polskiej sceny muzycznej. Autorem aranżacji kolejnych koncertów również będzie Tomek Szymuś, a pod jego batutą zagra orkiestra. Zbigniew Wodecki w sesji dla „VIVY!”, 2016 rok Trasa obejmie 10 miast w Polsce od 29 października do 29 listopada: 29.10 COS Torwar, Warszawa 31.10 ICE Kraków, Kraków 02.11 Centrum Spotkania Kultur, Lublin 12.11 Cavatina Hall, Bielsko-Biała 13.11 Spodek, Katowice 17.11 Wytwórnia, Łódź 18.11 Sala Ziemi, Poznań 19.11 Hala Olivia, Gdańsk 24.11 Hala Stulecia, Wrocław 29.11 CKK Jordanki, Toruń Szczegóły i bilety POD TYM LINKIEM. Organizator: Follow The Step Fundacja im. Zbigniewa Wodeckiego
Jak brzmiały ostatnie słowa Zbigniewa Wodeckiego? Padło poruszające zdanie...
Wyjawiła je Natalia Kukulska. Mija 5. rocznica śmierci wybitnego muzyka
Nagła śmierć Zbigniewa Wodeckiego zasmuciła cały świat muzyki. Muzyk odszedł 22 maja 2017 roku. Wielu artystów zamieściło wówczas poruszające wspomnienia na temat wybitnego wokalisty, ale do dziś na jaw wychodzą ciekawe informacje na temat życia wokalisty. Jakiś czas temu niezwykle poruszającym wspomnieniem dotyczącym muzyka podzieliła się Natalia Kukulska. Zdradziła, jak wyglądało jej ostatnie spotkanie z artystą i wyjawiła, jakie skierował wówczas do niej słowa. Natalia Kukulska o relacjach ze Zbigniewem Wodeckim Rodzina Natalii Kukulskiej od lat utrzymywała stosunki ze Zbigniewem Wodeckim. Muzyk poznał Annę Jantar jeszcze w latach 70. Cenił ją za otwartość, dobre serce i ogromny talent. Podobno para planowała nagrać razem jakiś utwór, ale wszystko przekreśliła katastrofa lotnicza, w której zginęła Jantar. Z kolei Jarosław Kukulski, mąż Anny Jantar, skomponował specjalnie dla muzyka jeden z utworów Wieczór już. Z Natalią Kukulską Wodeckiego również łączyła niezwykła więź. Razem zagrali w spektaklu Królewna Śnieżka - ona miała wówczas zaledwie siedemnaście lat i dostała propozycję zagrania tytułowej królewny, a on grał królewicza. „Nigdy nie zapomnę, jak dawałam z siebie wszystko na scenie, ta rola była zresztą spełnieniem moich marzeń o zaśpiewaniu w musicalu, a Zbyszek miał w sumie niewiele do zagrania – po prostu kilka razy wychodził i śpiewał "Serce mam tylko jedno". A kiedy kończył, szedł za kulisy, kładł się i zasypiał, co było przeurocze. Robił tak, bo uwielbiał dużo jeździć na koncerty i dawać siebie ludziom. Po tych podróżach zawsze był jednak niewyspany i zmęczony”, wspominała w jednym z wywiadów Natalia Kukulska. Czytaj także: Córka Zbigniewa Wodeckiego o tacie: „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji...” Muzycy mieli kilka razy okazję spotkać się także poza sceną. „Twórczość Zbyszka Wodeckiego jest mi bardzo bliska, podobnie jak on sam. Wspominam go niezwykle ciepło i jako artystę, i jako człowieka. Miałam przyjemność dość dobrze się z nim znać”, wyznała jakiś czas temu Pawłowi Piotrowiczowi w wywiadzie dla Onet Muzyka. Piosenkarka wspominała, że dla niej był przede wszystkim mistrzem anegdoty. Zdradziła, że Zbigniew Wodecki zmieniał teksty swoich piosenek w sposób żartobliwy. „Zawsze był wokół niego wianuszek słuchających go osób. Miał w sobie dużo autoironii, dystansu do siebie, co świadczy o inteligencji i wspaniałej osobowości. Wygłupiał się, parafrazując i zmieniając tekst na „Lubię wracać tam, gdzie piłem już”. Był w ogóle bardzo naturalną osobą, miał dobrą energię i czerpał radość z obcowania z ludźmi i z dawania im siebie”, mówiła w rozmowie z Pawłem Piotrowiczem dla Onet Muzyka. Czytaj także: Córka Zbigniewa Wodeckiego wspomina ostatnie chwile z tatą: „Do tragedii doszło nagle...” Tak brzmiały ostatnie słowa Zbigniewa Wodeckiego Do ich ostatniego spotkania doszło przed jednym ze sklepów. Jak wspomina gwiazda, było ono „przypadkowe i prywatne”. „Zbyszek jechał w trasę i coś kupował. Byłam dopiero co po urodzeniu mojej Laurki, którą bardzo chciał zobaczyć, więc poszliśmy razem do samochodu, gdzie czekała na mnie z nianią”, wspomina Natalia Kukulska. Jak mówi, muzyk podszedł do jej samochodu, by zobaczyć małą Laurkę i powiedział do dziewczynki: „Pamiętaj, żeby mama puściła tobie moją Maję. Mam nadzieję, że będziesz znała Maję”. Były to ostatnie słowa Zbigniewa Wodeckiego, które usłyszała Natalia Kukulska. Kilka miesięcy później artysta zmarł, a dziś wokalistka mów wprost, że zobowiązania dotrzymała. Natalia Kukulska w sesji dla „VIVY!”, 2017 rok