Nosił w sobie lęk po śmierci Cybulskiego. Nie przypuszczał, jak szybko się spełni
Mija 57 lat od śmierci Bogumiła Kobieli – jednego z najwybitniejszych aktorów powojennego polskiego kina i teatru. Choć publiczność pokochała go przede wszystkim za role komediowe, marzył o wielkich kreacjach dramatycznych. Los okazał się bezlitosny. Dzień przed tragicznym wypadkiem rozmawiał z Andrzejem Wajdą o głównej roli w „Makbecie”. Kilka dni później już nie żył. Miał zaledwie 38 lat.
Mija 57 lat od tragicznej śmierci Bogumiła Kobieli. Aktor, który zachwycał w filmach Andrzeja Wajdy, Wojciecha Jerzego Hasa i Andrzeja Munka, przez lata uchodził za jednego z największych talentów swojego pokolenia. Choć stworzył wiele niezapomnianych kreacji, wierzył, że jego najważniejsza rola dopiero nadejdzie. Na dzień przed wypadkiem, który przekreślił wszystkie plany, omawiał z Andrzejem Wajdą szczegóły pracy nad „Makbetem”, gdzie miał zagrać główną postać. Tragiczny splot wydarzeń sprawił jednak, że marzenia pozostały niespełnione, a polska kultura straciła wybitnego artystę zdecydowanie zbyt wcześnie. Kim był Bogumił Kobiela? Droga do aktorstwa Aktor przyszedł na świat 31 maja 1931 roku w Katowicach. Po maturze rozmyślał nad studiami ekonomicznymi, ale ostatecznie i na całe szczęście zainteresowanie sceną wzięło górę. Zdał do Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej w Krakowie i to właśnie tam wśród studentów pierwszego roku poznał już wkrótce sławnych: Kalinę Jędrusik, Leszka Herdegena i Zbigniewa Cybulskiego. To z tym ostatnim połączy go bardzo zażyła relacja. Zostaną przyjaciółmi i partnerami teatralnymi, a nawet współlokatorami. "Bogumił Kobiela był nim pochłonięty od pierwszej premiery do ostatniego spektaklu – poświęcając mu swój talent, czas i siły", opowiadał o tej znajomości Jacek Fedorowicz. Studia aktorskie artysta skończył w 1953 roku z wyróżnieniem, ale jak głosi legenda, dyplomu miał nie widzieć przez 12 lat, bo zalegał z oddaniem książek do biblioteki. W latach 50. wraz z Cybulskim, Jędrusik i innymi znajomymi-aktorami z roku, opuścili Kraków i wyruszyli na północ. W Gdańsku zaangażowali się do Teatru Wybrzeże, ale co ważniejsze, to tam powstał słynny Teatrzyk Bim-Bom założony z inicjatywy Kobieli i Cybulskiego. Była to pierwsza taka inicjatywa studencka, która bardzo szybko przeszła do legendy. Kolejne spektakle Bim-Bom przyciągały do Gdańska malarzy, pisarzy, a nawet polityków. Dla ludzi sztuki teatr aktorskiego duetu przyjaciół był powiewem świeżości. Sława przyszła szybko. W 1960 roku Bogumił Kobiela wraz z przyjacielem za pracą, sławą i wielkimi rolami wyjechali do stolicy. Aktora można było oglądać na warszawskich deskach teatrów Ateneum i Komedia, a także w kabaretach Wagabunda i Dudek. Bogumił Kobiela stał się również znany większej widowni dzięki coraz częstszym występom w telewizji. Bawił widzów rolą szefa w znanym cyklicznym programie Jerzego Gruzy i Jacka Fedorowicza "Poznajmy się", do tego doszły jeszcze filmowe produkcje. Jego najbardziej pamiętne role to Drewnowski w "Popiół i diament", doktor Piechocki w "Człowieku z M-3", Senor Toledo w "Rękopisie znalezionym w Saragossie", a także postać Jana Piszczyka w "Zezowatym szczęściu", uznana za życiowy aktorski popis Kobieli. Czytaj także: Maria Pawlikowska–Jasnorzewska kochała luksus i mężczyzn. Kłamała na temat wieku Sopot 09.1960 r. Zbigniew Cybulski z żoną Elżbietą Chwalibóg i Bogumiłem Kobielą Wisława Szymborska pisała o nim „komediant profesjonalny”, z kolei Andrzej Wajda mówił o nim: „Obdarzony świetną techniką aktorską mógł zagrać właściwie wszystko. Ponieważ posiadał też ogromną siłę komiczną, mechanicznie obsadzano go w rolach komediowych. Chyba najbardziej cierpiał nad tym, że widownia żąda od niego mniej, niż on może z siebie dać” (cytat za kultura.onet.pl). Bogumił Kobiela zapisał się w pamięci widzów jako wybitny aktor komediowy, chociaż on sam wolał określenie aktora charakterystycznego. Ci, którzy widzieli wszystkie jego kreacje aktorskie, mogli z pełnym przekonaniem powiedzieć: aktor wszechstronny. Artysta był równie przekonujący w komediach, jak i w dramatach. Bogumił Kobiela grywał u największych reżyserów polskiego kina, przez 17 lat kariery pojawił się w 25 produkcjach, jednak na największą rolę wciąż czekał. "W filmach gram dość często, choć ważnych ról, ciekawych postaci nie miałem wiele. Ciągle jednak mam nadzieję, że trafię na swoją rolę", podkreślał w jednym z wywiadów. Zobacz także: „Wierzyłam, że nasza miłość wszystko zwycięży", mówiła Ewa Kuklińska o związku z Tomaszem Stockingerem Warszawa 1968 r. Maja Wodecka i Bogumił Kobiela w scenie z komedii filmowej pt. Człowiek z M-3 Bogumił Kobiela: małżeństwo Aktorstwo wypełniało mu codzienne życie, ale znalazł w nim miejsce na drugą miłość, wobec której nie umiał pozostać obojętny. W 1963 roku poślubił Małgorzatę Nowakowską, lekarkę. Nazywał ją czule „Biedronką”, „Żabą” i „Sałatką z porów”, a on w listach od niej był „Bobkiem”. Kiedy Małgosia usłyszała, że tak nazywano go w domu rodzinnym, nie mogła oprzeć się pokusie kontynuowania tej tradycji. Było im ze sobą dobrze, szczęśliwie nad życie, chociaż nie mieli na pielęgnowanie tej miłości tyle czasu, ile by chcieli. Bogumił Kobiela był bardzo zajętym aktorem, który poza regularnymi obowiązkami, często wyjeżdżał również za granicę. Nie lubił tego, zamiast tych wyjazdów marzył, żeby zostać u boku żony i zbierać z nią grzyby w lesie, ale inaczej się wtedy nie dało. Kilka lat po ślubie małżeństwo zaczęło myśleć o dzieciach, ale planowanie powiększenia rodziny przerwały tragiczne wieści. W 1967 roku Zbigniew Cybulski zginął tragicznie pod kołami pociągu. Śmierć przyjaciela była dla Kobieli ogromnym ciosem. Półtora roku nosił w sobie głęboką żałobę i pustkę. W jednym z listów pisał do żony o swoim przeczuciu, że to on może być kolejny. „Naprawdę boję się coraz częściej, że może zdarzyć się coś nieprzewidzianego, złego, bo nam za dobrze. A ja myślę, że przyroda zawsze wyrównuje, niestety”. Lata 60. Bogumił Kobiela z żoną Małgorzatą w restauracji SPATiF. Bogumił Kobiela: zginął w tragicznym wypadku Przeczucia aktora okazały się prorocze... 2 lipca 1969 r. na drodze w Buszkowie Bogumił Kobiela prowadził auto. Po stronie pasażera siedziała jego żona, a z tyłu dwójka autostopowiczów, których chwilę wcześniej aktor zgodził się podwieźć. Warunki do jazdy były tego dnia utrudnione, padał deszcz, a auto Kobieli wpadło w poślizg. Doszło do czołowego zderzenia z autobusem. Pasażerowie siedzący na tyłach auta nie odnieśli większych obrażeń, wydawałoby się, że sam Bogumił Kobiela również, najgroźniej sytuacja wyglądała w przypadku jego żony. Małgorzata miała złamaną rękę i rozcięte czoło. Gdy na miejscu pojawili się ratownicy medyczni, aktor błagał, by najpierw zajęli się jego żoną. To o jej stan martwił się najbardziej. W szpitalu okazało się, że aktor ma pękniętą śledzionę i krwotok, w wyniku czego dostał zapaści i stracił przytomność. Po natychmiastowej operacji jego stan uległ poprawie. W bydgoskim szpitalu żartował jeszcze z pielęgniarkami, wszyscy liczyli, że jest na dobrej drodze do odzyskania zdrowia. Wymagany był jednak kolejny zabieg, którego dokonano w Gdańsku, niestety nie przyniósł on poprawy. Bogumił Kobiela zmarł osiem dni później, w wieku zaledwie 38 lat. Bliscy i rodzina nie mogli uwierzyć w jego odejście. Andrzej Wajda, który zaledwie dzień przed wypadkiem omawiał z aktorem plany co do realizacji jednego z dramatów Szekspira, był w głębokim szoku. „Bardzo się zapalił do mojego projektu, obiecał, że przejrzy sztuki, poszuka. Byłby świetny w repertuarze dramatycznym” — wyznał reżyser w wywiadzie dla czasopisma „Film”. Bogumił Kobiela miał zagrać główną rolę... Być może tę, na którą tak czekał. Pochowano go w Tenczynku, skąd pochodził. Spoczął obok swojej mamy. Zamiast kwiatów wszyscy przynieśli grzyby, które Bogumił Kobiela tak kochał. Zobacz też: Roman Wilhelmi i Iwona Bielska: połączył ich gorący romans. Aktor chciał dla ukochanej skakać z balkonu Warszawa 1960 r. Bogumił Kobiela jako Jan Piszczyk w filmie pt. Zezowate szczęście Źródła: kultura.onet.pl, dzieje.pl
Dzieli nazwisko z legendą polskiego kina. Sebastian Cybulski komentuje pokrewieństwo z wybitnym aktorem
Sebastian Cybulski – aktor znany m.in. z serialu „Barwy szczęścia” – od lat buduje swoją pozycję na scenie teatralnej i ekranie. Nosząc jedno z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk polskiego kina, nie unika porównań do Zbigniewa Cybulskiego. Czy rzeczywiście jest rodziną słynnego aktora?
Nazwisko Cybulski od dekad kojarzy się w Polsce z legendą kina – Zbigniewem Cybulskim, aktorem kultowym, symbolem pokolenia lat 50. i 60., bohaterem niezapomnianego „Popiołu i diamentu”. Gdy na ekranach pojawił się młody Sebastian Cybulski, widzowie od razu zadali sobie pytanie: czy łączy ich coś więcej niż tylko zbieżność nazwisk? W szczerej rozmowie aktor rozwiewa wszelkie wątpliwości. Kim jest Sebastian Cybulski? Kariera, seriale Sebastian Cybulski to aktor z rocznika 1982, znany szerszej publiczności przede wszystkim z roli Ksawerego Rybińskiego w popularnym serialu „Barwy szczęścia”, w którym grał przez sześć lat. Choć dla wielu był to początek rozpoznawalności, jego droga do aktorstwa była znacznie dłuższa i nieoczywista. Pochodzi z Warszawy, wychował się na Bemowie. Ukończył studia w prywatnej szkole aktorskiej Państwa Machulskich, w 2007 roku został absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L. Schillera w Łodzi. Zanim aktorstwo pochłonęło go na dobre, próbował swoich sił również na innym kierunku – PR i marketing, który do dziś pozostaje jego dodatkową pasją. Działania promocyjne i organizacyjne prowadzi sam, choćby przy spektaklach teatralnych, w których występuje. – „Lubię sobie usiąść wieczorem do komputera na dwie, trzy godziny i pisać. Mam satysfakcję, gdy następnego dnia moja praca przynosi efekty i okazuje się, że jest szansa na rozmowę o spektaklu w radiu, czy telewizji” – wyznał w rozmowie dla prestigebag.pl Zawodowo pochłania go także teatr. Aktor na przestrzeni lat występował w spektaklach w całej Polsce – z minionych to chociażby: „Szalone Nożyczki” w Białymstoku, „Zbrodnia i kara” w Radomiu, „Berek” w warszawskim Teatrze Kwadrat. Obecnie można go oglądać w spektaklu "Goło i wesoło". W swojej pracy aktorskiej nie boi się ról zarówno królewiczów w „Kopciuszku”, jak i morderców w klasyce literatury rosyjskiej. Ceni różnorodność, bo – jak sam twierdzi – nie znosi stagnacji. To właśnie ona była głównym powodem odejścia z „Barw szczęścia”. – „Każdy dzień zaczynał się tak samo, brakowało mi nowych wyzwań, pewnego rodzaju fanu z tego co robię” – wspominał w tej samej rozmowie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/EN016309350127-0794dd7.jpg" width="1331" height="2000" alt="SEBASTIAN CYBULSKI, WARSZAWA 10.09.2024 PREMIERA SPEKTAKLU PT. RODZINA W SIECI CZYLI POLOWANIE NA FOLLOWERSOW W TEATRZE KAMIENICA" title="SEBASTIAN CYBULSKI, WARSZAWA 10.09.2024 PREMIERA SPEKTAKLU PT. RODZINA W SIECI CZYLI POLOWANIE NA FOLLOWERSOW W TEATRZE KAMIENICA" /> Sebastian Cybulski – czy to rodzina legendarnego Zbigniewa Cybulskiego? Sebastian Cybulski otwarcie przyznaje, że nie łączy go żadne bezpośrednie pokrewieństwo ze Zbigniewem Cybulskim. Choć, jak mówi, „ojciec mojego taty nazywał się Zbyszek Cybulski, ale nie był aktorem”. Jak się okazuje, był to po prostu jego dziadek – ojczym ojca, a zbieżność imienia i nazwiska z ikoną polskiego kina jest zupełnie przypadkowa. „Z tego, co zdążyłem się zorientować, to ojciec mojego taty nazywał się Zbyszek Cybulski, ale okazało się, że nie był aktorem, a ja miałem wspaniałego dziadka – ojczyma mojego taty. A zbieżność imienia i nazwiska musi być przypadkowa. Nie ma bezpośredniego pokrewieństwa", mówił w wywiadzie dla prestigebag.pl. Mimo noszenia słynnego nazwiska, Sebastian nie buduje swojej kariery na skojarzeniach z wielkim poprzednikiem. – „Staram się pracować na siebie, a nie na nazwisko. Chcę móc z ręką na sercu powiedzieć: to zrobiłem ja” – tłumaczy. Nazwisko więc nie otworzyło mu drzwi do świata aktorstwa, ale też, jak podkreśla, nie przeszkodziło. – „Nie zauważyłem, żeby mi specjalnie pomogło, ale też nie utrudniało życia” – mówi z dystansem. Sebastian Cybulski: pasje i plany Choć Sebastian Cybulski działa przede wszystkim jako aktor teatralny, myśli również o innych ścieżkach. Ma w głowie pomysł na kawiarnię – miejsce, które tli się w jego wyobraźni od dzieciństwa. – „Na Bemowie była kiedyś budka z kwiatami, zawsze marzyłem, że przerobię ją na kawiarnię z dobrym ciastkiem. Dziś to melina, ale idea pozostała” – opowiada z uśmiechem. To tylko jedno z jego alternatywnych marzeń. Próbował już sił w reżyserii, będąc asystentem u Grigorija Lifanova, rosyjskiego reżysera i pedagoga. Nie wyklucza, że kiedyś sam stanie za kamerą – jeśli pojawi się pomysł, który go porwie. Sebastian to aktor z ogromnym dystansem do siebie. Przyznaje, że w dzieciństwie przezywano go „Cebula” – i choć myślał, że ten etap ma za sobą, to ksywka wróciła… na studiach teatralnych. Mówi o tym bez złości, z humorem, bo jak sam twierdzi – nie warto się spinać. Woli zaskakiwać – także w życiu prywatnym. Nazwisko zobowiązuje? Nie dla niego Choć nosi jedno z najgłośniejszych nazwisk polskiego kina, Sebastian Cybulski nie zamierza żyć w cieniu Zbigniewa Cybulskiego. Nie szuka porównań, nie pozuje na ikonę. Jest sobą – z dystansem, poczuciem humoru i ogromnym głodem artystycznych wyzwań. Jego droga jest inna niż ta legendarnego „Zbyszka z Popiołu i diamentu”, ale nie mniej interesująca. Sebastian Cybulski: życie prywatne, córka Kilka lat temu powitał na świecie córkę. Sebastian Cybulski nie ukrywa, że ojcostwo odgrywa w jego życiu wyjątkowo ważną rolę. Na Instagramie chętnie dzieli się zdjęciami i nagraniami dokumentującymi wspólne chwile z córką, która w tym roku skończyła sześć lat. Widać, że spędzanie czasu z dzieckiem daje mu ogromną radość i satysfakcję – czy to podczas zabaw, spacerów, czy rodzinnych wyjazdów. Aktor nie tylko angażuje się w życie zawodowe, ale także pokazuje, że potrafi znaleźć równowagę między sceną a codziennym życiem jako tata.
Zofia Kucówna przez całe życie miała słabość do Zbigniewa Cybulskiego. Zdradziła prawdę ćwierć wieku po jego śmierci
Jest jedną z największych gwiazd polskiej telewizji i teatru. U szczytu sławy związana była z Adamem Hanuszkiewiczem, który porzucił dla niej żonę... a potem ją zdradzał z innymi aktorkami. Nie każdy jednak wie, że na studiach Zofia Kucówna kochała się w Zbigniewie Cybulskim. Prawdę zdradziła dopiero ćwierć wieku po jego tragicznej śmierci. Podkreśliła, że do końca będzie nosić go w sercu. Zofia Kucówna i Zbigniew Cybulski poznali się na studiach Zbigniewa Cybulskiego poznała jako zaledwie 18-letnia studentka krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej. Starszy o sześć lat kolega był wówczas obiektem westchnień wielu dziewcząt, jednak dla niego liczyła się tylko Ewa Lassek. Bardzo przeżywał, gdy dała mu kosza. Zofia Kucówna wiedziała, że bardzo cierpiał, gdy obiekt jego westchnień wyjechał do Katowic i wziął ślub. Mówiła, że jej uczucie do niego „zawisło w przedakcie”. „Leczył rany w sercu po Ewie, co intrygowało i powodowało, że każda z nas chętna była mu pomóc w tej kuracji. "Cyb" był ważną figurą w naszym małym szkolnym społeczeństwie”, zdradziła w swojej książce „Zdarzenia potoczne”. Jak wyznała Zofia Kucówna był moment, że Zbigniew Cybulski dawał jej powłóczystymi spojrzeniami odczuć, że chciałby poznać ją bliżej. Jednak kiedy już stawała mu się coraz bliższa, tracił zainteresowanie, a nawet... zaczynał jej unikać. W 1953 roku, po skończonych studiach wyjechał do Gdańska i dołączył do Teatru Wybrzeże. Ona została w Krakowie, gdzie zostały jej jeszcze dwa lata nauki. Miała nadzieję, że po dyplomie spotka ukochanego na scenie lub przed kamerą, a ich znajomość potoczy się inaczej. „Uczucie, jeśli nie jest spełnione do końca, zawsze pozostaje i drzemie sobie”, zwierzyła się pół wieku później w Rewii. „Dlatego trwała długo, wiecznie. Może nawet do dziś?”, pisała z kolei o tej miłości w swojej książce. Z Gdańska dochodziły do niej wieści o burzliwym życiu uczuciowym Zbigniewa Cybulskiego. Występował na scenie Teatru Wybrzeże, a także grał w słynnym Bim-Bomie. W swoim dorobku miał już również debiut w „Pokoleniu” Andrzeja Wajdy i zyskał miano wschodzącej gwiazdy. Tuż przed otrzymaniem przełomowej roli w „Popiele i diamencie” wdał się w krótki romans z Kaliną Jędrusik. „Zbyszek zakochiwał się szybko, jeszcze szybciej tracił zainteresowanie i zakochiwał się w kolejnej dziewczynie”, pisał w jednej ze swoich książek Jerzy Gruza. Zofia Kucówna, wiedząc, że nie ma u Zbyszka szans, wyszła za Jana Mayzela. Nie spodziewała się jednak, że niedługo ich drogi ponownie się spotkają... Czytaj też: Po miłosnych niepowodzeniach Olga Frycz układa swoje życie na nowo. Jej partner to przystojny tancerz! Zofia Kucówna, 14.01.1985 rok Zbigniew Cybulski na planie filmu „Jutro Meksyk” Aleksandra Ścibora-Rylskiego, 1965 rok Zofia Kucówna o uczuciu do Zbigniewa Cybulskiego W 1960 roku Zbigniew Cybulski dołączył do warszawskiego zespołu Ateneum. Był już wielką gwiazdą, a na jednej z imprez spotkał Zofię Kucównę, której kariera także nabierała wówczas rozpędu. Po chwili rozmowy aktorka stwierdziła, że jej dawny kolega bardzo się zmienił „Niby ten sam, a jakiś inny”, wspominała w „Zdarzeniach potocznych”. „A mimo to chciało mi się z nim i mówić, i być, i ocierać się o jego genialność, i łasić do niej, i pochlebiać jej. A on przyjmował mnie chętnie, choć nieuważnie, serdecznie, choć z nonszalancją chłopca, który wie, że jest najfajniejszy (...). I byłam zwyczajnie ucieszona, ale onieśmielona”, czytamy. Po latach, gdy związek Zofii Kucówny i Jana Mayzela przeszedł do historii, aktorka związała się z Adamem Hanuszkiewiczem. Zbigniew Cybulski go nie znosił i nie szanował ani jako mężczyzny, ani jako reżysera. Na jednej ze wspólnych imprez wykrzyczał jej w twarz, że zdradziła młodzieńcze ideały. Był wówczas pod wpływem alkoholu. Zofia obraziła się na dawnego kolegę, który uważał, że jej nowy ukochany nie jest jej godny. Po kilku tygodniach dowiedziała się, że Zbigniew Cybulski nie żyje... Do dziś ma w albumie jego zdjęcie. „Patrzę na tę kochaną twarz, śmiejącą się, młodą, mądrą i gniew rozpaczliwy podchodzi do gardła, że już nigdy w życiu ani śmiechu z nim, ani kłótni...”, wyznała w rozmowie z Rewią i dodała, że do końca swoich dni będzie nosić go w sercu. Zobacz także: Jakub Józefowicz jest gwiazdą M jak miłość i... synem Janusza Józefowicza. Nie chce, by łączono go z ojcem Zofia Kucówna
Był trudnym partnerem, wziął ślub ze względu na matkę. Tajemnice Zbigniewa Cybulskiego
„Był inny niż ludzie sobie go wyobrażają i niż oczekiwali”
Zasłynął fenomenalnymi kreacjami aktorskimi, a jego rola w „Popiele i diamencie” Andrzeja Wajdy sprawiła, że zachwycał się nim sam Martin Scorsese. Zbigniew Cybulski często nazywany był „polskim Jamesem Deanem”. I choć kariera układała mu się rewelacyjnie, to w życiu prywatnym bywało różnie... Mówiono, że był trudnym partnerem. Jakie tajemnice skrywał? Zbigniew Cybulski: jego rola w „Popiele i diamencie” zachwyciła Martina Scorsese O kreacjach Zbigniewa Cybulskiego w „Rękopisie znalezionym w Saragossie”, „Giuseppem w Warszawie”, „Salcie”, „Pociągu”, „Niewinnych czarodziejach” czy te w Teatrze Wybrzeże lub Ateneum bez wątpienia nie można zapomnieć. Jednak to właśnie udział w „Popiele i diamencie” sprawił, że aktorem zachwycał się sam Martin Scorsese. „Byłem oczarowany tym filmem. Mistrzowską reżyserią, pełną mocy historią i powalającymi efektami wizualnymi, a także fantastyczną kreacją Zbigniewa Cybulskiego”, mówi jeden z najbardziej cenionych na świecie reżyserów. „Byłem pod tak wielkim wrażeniem tego filmu, tak mnie poruszył, że złożyłem mu niewielki hołd, dając Charliemu z 'Ulic nędzy' podobną parę okularów do tej, którą nosił Chełmicki”, dodał Martin Scorsese. Mowa o postaci z „Ulic nędzy” z 1973 roku, którą zagrał Harvey Keitel. Niewątpliwie to właśnie rola Maćka Chełmickiego w produkcji przyniosła Zbigniewowi Cybulskiemu największą sławę. Wspomniany „Popiół i diament” w 1958 roku został nagrodzony Złotą Kaczką, czyli nagrodą czytelników tygodnika Film przyznawaną w plebiscycie na najlepszy film roku. Został również doceniony i nagrodzony przez Międzynarodową Federację Krytyki Filmowej FIPRESCI na XX MFF w Wenecji. Zbigniew Cybulski nazywany był „polskim Jamesem Deanem”, choć sam mówił, że wolałby być „polskim Zbigniewem Cybulskim”. Śmiało można powiedzieć, że był jednym z najpopularniejszych, a także najlepszych aktorów swoich czasów. Jego legenda do dziś pozostaje żywa i obecna w popkulturze. Czytaj też: Toczyli sądową batalię na oczach całej Polski. Dziś w relacjach Bartosz Żukowskiego i jego byłej żony nastąpił przełom Zbigniew Cybulski na planie filmu „Jutro Meksyk” Aleksandra Ścibora-Rylskiego, 1965 rok Zbigniew Cybulski – życie prywatne, żona Izabella Cywińska podkreślała, że Zbigniew Cybulski nauczył ją wielu rzeczy. „ Nasza przyjaźń romantyczna trwała dłużej niż chwilę, bo przez wiele lat aż do jego śmierci. To nigdy nie była miłość taka, którą mogłabym nazwać bliższym spotkaniem, nie nie. Ja się w nim kochałam, on na pewno... bardzo mnie lubił i bardzo mu się podobałam, ale to wszystko było, jak miałam lat 15, 16 góra, więc to było bardzo młodzieńcze uczucie. On mnie nauczył wielu rzeczy, bo np. mówił takie zdanie, że w tym zawodzie trzeba umieć przegrywać”, opowiadała w programie „Uwaga!” TVN. Reżyserka przytoczyła też pewną historię związaną ze Zbigniewem Cybulskim: „On biegał na 800 m, zawsze przegrywał, miał krótkie nóżki. Zawsze przegrywał i ja mówiłam: A po co ci tak biegać, jak wiesz, że przegrasz? A on mówił: Bo trzeba w tym zawodzie umieć przegrywać. Trzeba wyciągać z tego wnioski i dalej próbować, mimo że się wie, że się nie będzie najlepszym, to dalej to realizować”, mówiła w tym samym programie Izabella Cywińska. 30 sierpnia 1960 roku aktor ożenił się z plastyczką, Elżbietą Chwalibóg, którą poznał podczas pracy przy teatrzyku Bim-Bom. Początkowo byli tylko znajomymi, z czasem zostali współlokatorami, a następnie parą. W 1961 roku doczekali się syna, który otrzymał imię Maciej. To właśnie ciąża była jednym z powodów, dla których Zbigniew Cybulski i jego ukochana wzięli ślub. Jego rodzice, a zwłaszcza mama, nie byli zachwyceni tym, że ich syn żyje z ukochaną bez sakramentu małżeństwa, więc, by ich udobruchać młodzi postanowili się pobrać. Po cywilnej ceremonii odbyło się trzydniowe wesele, które odbiło się później szerokim echem w prasie. Mówiono, że bardziej przypominało happening, a młodej parze ofiarowano w prezencie między innymi żywego prosiaka, maskę z odlewem twarzy Kobieli czy nocnik z napisem „Gdybyś się, Zbyszku, ze*rał ze szczęścia”. Ten ostatni, dość oryginalny prezent, wręczyła panu młodemu sama Zofia Czerwińska. „Przynajmniej dwie pary się rozeszły, ze cztery zadzierzgnęły. Euforia, tańce, śpiewy przeplatały się z ciszą i zastojem. Ktoś donosił jedzenie, ludzie spali na trawie pod gołym niebem, malarze szkicowali...”, wspominała później aktorka to wesele w Polska The Times. Szybko się okazało, że życie rodzinne nie było jednak dla Zbigniewa Cybulskiego... W małżeństwie pojawiały się kryzysy, a Elżbieta Chwalibóg właściwie sama zajmowała się synem. Podkreślała jednak, że aktor z pewnością kochał chłopca, ale wracając do domu w nocy nie miał już siły ani cierpliwości, by zajmować się maluchem. Zobacz także: Mama odeszła na jego rękach. Jakub Błaszczykowski oddał jej hołd, odbierając wyjątkową nagrodę Zbigniew Cybulski z synem Przyjaciel o Zbigniewie Cybulskim: był romantykiem. Nie był taki, jakim go sobie wyobrażano „Zbyszek był lubiany, natomiast był też trudnym partnerem. On był przede wszystkim aktorem, był romantykiem. Był inny niż ludzie sobie go wyobrażają i niż oczekiwali ci, którzy z nim współpracowali. Natomiast był człowiekiem niezwykle wrażliwym, dbającym o innych”, mówił Alfred Andrys w „Poranku” TVP w 2007 roku. Opowiedział także konkretną sytuację. „Kiedy rano czasami wracaliśmy, potrafił rzucić pieniądze zamiatającemu, ale nie po to, by mu dziękował. On się chował do bramy i obserwował jego reakcję”, dodał przyjaciel Zbigniewa Cybulskiego. Alfred Andrys i Zbigniew Cybulski przez wiele lat byli przyjaciółmi. To właśnie on był świadkiem tragicznego wypadku, w wyniku którego aktor zmarł... 8 stycznia 1967 roku wskakiwał na wrocławskim dworcu do pędzącego pociągu, jednak stopa ześlizgnęła mu się ze stopnia. Alfred Andrys siedział był już wówczas w środku rozpędzonej maszyny. Podkreślał, że wbrew temu, co donosiły media, Zbigniew Cybulski nie był pijany. „On bardziej lgnął do studentów, wolał być w akademiku niż w hotelu, jak nie musiał w nim być, bo tam go zaczepiano, każdy chciał się napić. Oczywiście to nie był abstynent, ale było wiele nieprawdziwych informacji”, tłumaczył. Okazuje się, że Zbigniew Cybulski zmarł kilka dni po pojawieniu się wiadomości o tym, że dostał angaż do telewizyjnej ekranizacji sztuki „Tramwaj zwany pożądaniem” w Nowym Jorku. Dla niego samego nie było to jednak niespodzianką. „Już w czerwcu 1966 roku dostał propozycję zagrania w "Tramwaju zwanym pożądaniem". Wiedzieliśmy o tym wtedy tylko żona i ja”, mówił Alfred Andrys. Czytaj również: Tomasz Kot poprosił ukochaną o rękę na pierwszym spotkaniu. Wciąż świata poza sobą nie widzą Zbigniew Cybulski i Elżbieta Chwalibóg
Stworzyli w "Do widzenia, do jutra" wyjątkową parę. Ta historia wydarzyła się w życiu aktora naprawdę
Teresa Tuszyńska i Zbyszek Cybulski byli zgranym duetem
Pojawiła się znikąd, zachwyciła branżę filmową, rozbłysła niczym gwiazda na niebie i szybko zniknęła. Teresa Tuszyńska ostatnią rolę filmową zagrała w wieku 28 lat, jej partner z planów filmowych, Zbyszek Cybulski w chwili śmierci miał 39. Oboje równie nieodgadnieni, pozostawili po sobie legendę. Kiedy spotkali się na planie "Do widzenia, do jutra" świat stał przed nimi otworem. Film Janusza Morgensterna był pierwszym powojennym dziełem o miłości młodego pokolenia, w którym nie wspomina się o wojnie, a inspiracją do jego powstania było prawdziwe zauroczenie Cybulskiego... [Ostatnia aktualizacja treści 12.04.2024 r.] Teresa Tuszyńska: kariera, co mówili o niej bliscy? „Poznałem ją w wytwórni we Wrocławiu. Piekielnie atrakcyjna – nie tylko fizycznie, towarzysko też” – pisał o niej Kazimierz Kutz. „Diablica, prowokatorka i chichotka, ze wszystkiego umiała się śmiać. Bezczelna, wolna i niekonwencjonalna”. Reżyser nazwał ją Tetetką, co było nie tylko skrótem od jej imienia i nazwiska, ale też nazwą broni palnej - Teresa też była wybuchowa, podkreślano. Wszyscy, którzy zetknęli się z nią na planie filmowym, zgodnie uważali, że wyróżniała się na tle innych aktorek nie tylko urodą i inteligencją. Wowo Bielicki przyznał, że „podczas rozmowy z Teresą Tuszyńską czuło się, że to jest ktoś, kto interesuje się nie tylko swoim wyglądem. Robiła wrażenie, że nie zwraca uwagi na to, jak wygląda. Oczywiście dokładnie kontrolowała absolutnie wszystko. Doskonale porozumiewała się i z kostiumologami, i z kostiumolożkami. Wiedziała, o co jej chodzi. Wyglądała zawsze świetnie. Obojętnie, czy w słońcu, czy na kortach, czy nad morzem, czy wśród budynków". Tuszyńska wydawała się być w swoich dążeniach zawodowych bezinteresowna. "W ogóle nie czuło się, że chce zrobić karierę” – mówił o niej aktor Jerzy Jogałła. Inne koleżanki po fachu patrzyły z boku na jej wielki sukces i rwały sobie włosy z głowy, kiedy Teresa na prawo i lewo odmawiała reżyserom, nawet tym z zagranicy! Na umówione spotkanie z Romanem Polańskim i francuską producentką, którą specjalnie na tę okazję zaprosił do Warszawy, bez uprzedzenia nie przyszła. Zobacz też: David Jason przez pół wieku nie miał pojęcia, że ma drugą córkę. Gdy ją spotkał, nie posiadał się ze szczęścia Teresa Tuszyńska i Zbigniew Cybulski, kadr filmu "Do widzenia, do jutra", 1960 r. Teresa Tuszyńska i Zbigniew Cybulski: duet w filmie "Do widzenia, do jutra" Kiedy Zbigniew Cybulski, współautor scenariusza i Janusz Morgenstern, którego "Do widzenia, do jutra" było reżyserskim debiutem, zaproponowali Teresie główną rolę żeńską, pracowała wtedy jako modelka Mody Polskiej. Była ulubienicą szefowej, a w momencie, gdy usłyszała propozycję, miała paszport w kieszeni i plan na wyjazd do trzech krajów. Poszła jednak za głosem intuicji i zgodziła się na film. Nie pomyliła się, bo rola, którą jej zaproponowano, niebawem miała uczynić z niej gwiazdę wielkiego formatu. "Grałam w tym filmie razem z Zbyszkiem Cybulskim, który jest również współautorem scenariusza Do widzenia, do jutra. Jestem córką konsula obcego państwa. Mój papa rezyduje w Polsce, a ja przyjeżdżam do niego na wakacje i odbieram Cybulskiemu spokój. Lecz wakacje szybko się kończą, więc mówię: „Do widzenia, do jutra!”, po czym wyjeżdżam. Może przyjadę za rok", mówił dla magazynu „Film” nr 15, 1960. Teresa Tuszyńska wcieliła się w Margueritte, dziewczynę, której postać była inspirowana osobą pewnej 18-letniej Françoise Buron. „Prototypem tej postaci była dziewczyna, która mieszkała wówczas w Polsce. Córka dyplomaty, konsula francuskiego. Siedziba konsulatu mieściła się wtedy w Sopocie. Na stałe mieszkała w Paryżu. Jej obecność w Trójmieście, w tamtych czasach, stanowiła ewenement nie z tej ziemi. Szczyty Zachodu”, wspominał Morgenstern. Teresa Tuszyńska i Zbigniew Cybulski, kadr filmu "Do widzenia, do jutra", 1960 r. Dziewczyna bywała w Trójmieście na wakacje i święta, pewnego razu trafiła na przedstawienie kabaretu Bim-Bom i z miejsca zauroczyła się grupą młodych entuzjastów teatru. Zaczęła brać udział w próbach zespołu, poznała się z aktorami, a pomiędzy nią a Zbyszkiem Cybulskim nawet przez moment zaiskrzyło. Młody Cybulski był gościnią z Zachodu ogromnie zauroczony, ale doskonale wiedział, że to tylko przelotne uczucie bez przyszłości. Tak też było, Françoise pewnego dnia wyjechała z Polski na dobre. Janusz Morgenstern jako pierwszy po wojnie podjął się stworzenia filmu, który będzie traktował po prostu — o miłości i o młodym pokoleniu, które poszukuje tego uczucia w jego idealnej formie. Kolejnym reżyserem, który skupił się na podobnym, lżejszym formacie, był Andrzej Wajda z "Niewinnymi czarodziejami". „Nie ma w nim odwołań do okupacji i historii, są natomiast obrazki życia codziennego studenckiej bohemy, marzącej o lepszym życiu i nieosiągalnej w peerelowskiej rzeczywistości pełni szczęścia”, pisał o filmie Morgensterna krytyk Janusz Wróblewski. Czytaj też: Tadeusz Różewicz był z żoną Wiesławą przez 70 lat, nigdy się nawet nie pokłócili. On marzył, by odeszli razem... Teresa Tuszyńska i Zbigniew Cybulski: jaką mieli relację? Teresa Tuszyńska mogła poczuć się na planie, niczym gwiazda, choć prawdziwa kariera była dopiero przed nią. Cała ekipa skrzętnie się nią opiekowała, dbając, żeby niczego jej nie brakowało. Najwięcej troski otrzymała od swojego filmowego partnera, Zbyszka Cybulskiego. Gdy w jednej z kluczowych scen filmu Teresa Tuszyńska nie mogła zapłakać na zawołanie, jej kolega pospieszył z rozwiązaniem. „[...] kręciliśmy bardzo trudne sceny nocą – wspominał operator Jan Laskowski – czas ucieka, wszystko ginie. Nastrój też... Robiliśmy scenę pożegnania Teresy ze Zbyszkiem. W jej oczach powinny pojawić się łzy. Tuszyńska nie umiała tego zagrać. Zbyszek obserwował ją dłuższą chwilę, po czym podszedł do niej i dmuchnął lekko dymem papierosowym. W oczach Tereski pojawiły się łzy i delikatny uśmiech wdzięczności. Kamera cały czas filmowała twarz Tereski – scenka wypadła wspaniale”. Szybko się zaprzyjaźnili, poczuli, że mają wspólny język. Po długich dniach na planie Cybulski i Tetetka szaleli w trójmiejskich knajpach, nie stroniąc od alkoholu. Na drugi dzień okazywało się, że to ona ma mocniejszą głowę, a na jej twarzy w ogóle nie widać śladów po nocnym imprezowaniu. Niewielu wtedy wiedziało, że Teresa Tuszyńska starała się leczyć złamane serce, a nocne picie nie było tylko odreagowywaniem pracy. „Na ekranie Teresa i Zbyszek grali uroczą i beztroską parę, jednak w tym samym czasie toczył się jej osobisty dramat” – wspominał Kazimierz Kutz. Chodziło o burzliwą relację aktorki z Adamem Pawlikowskim, która dziś nazywana jest najsmutniejszą historią miłosną PRL-u. „Jej związek z Pawlikowskim był toksyczny. Niby była jego dziewczyną, ale jakby nią nie była. Schodzili się i rozchodzili, choć w głębi duszy Teresa bardzo pragnęła, żeby on zaczął być o nią zazdrosny, żeby się w niej zakochał, jak ona w nim. W końcu tak się stało, ale wtedy było już za późno”. Ale to już temat na oddzielną historię... Czytaj również: Halina Frąckowiak powiedziała, że śmierć Anny Jantar była jej wielką osobistą stratą. Ich relacja dziś wywołuje łzy Zbigniew Cybulski, kadr filmu "Do widzenia, do jutra", 1960 r. Źródło: korzystałam z książki Sławomira Kopra "Stracone pokolenie PRL", wyd. Czerwone i Czarne, 2014 r.
Światowa sława stała przed nią otworem, ale ona wybrała miłość. Ewę Krzyżewską i jej męża spotkała tragiczna śmierć
Piękna, utalentowana, nieodgadniona. Ze zdjęć spogląda na odbiorcę posępnie, z lekko przekrzywioną głową. Fotograf Wojciech Plewiński mówił o Ewie Krzyżewskiej, że była chmurną dziewczyną i nigdy się nie uśmiechała (źródło: Plejada.pl). Roztaczała wokół siebie aurę tajemniczości, ale co do tego, że byłą utalentowaną aktorką, nikogo nie trzeba było przekonywać. Po tym, jak zagrała główną rolę żeńską w filmie "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy, przepowiadano jej światową karierę. [Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie 07.02.2025 r.] Ewa Krzyżewska: trudne dzieciństwo Ewa Krzyżewska (właściwie Anna Ewa Krzyżewska) przyszła na świat w Warszawie 7 lutego 1939 r. Od dziecka nazywano ją w rodzinie Haneczką. Jej rodzice — Juliusz Walerian Krzyżewski i Maria Stanisława z Piotrowskich Krzyżewska z powodu ciężkiej sytuacji przeprowadzili się z Warszawy do Chrzanowa. Ojciec Ewy służył jako żołnierz AK i zginął w Powstaniu Warszawskim. Żeby utrzymać siebie i córkę, mama aktorki zaczęła szyć, ale to zajęcie nie zapewniło im bezpiecznego i w miarę komfortowego życia. Brakowało pieniędzy, a do tego dochodziła trudna sytuacja mieszkaniowa. Niejednokrotnie Maria Krzyżewska musiała prosić bliskich o pomoc. Zobacz też: Słynny tenor Wiesław Ochman i jego żona Krystyna byli razem niemal 60 lat. Tę miłość przerwała śmierć Ewa Krzyżewska: polska Sophia Loren Kiedy Ewa ukończyła naukę, najpierw w Publicznej Szkole Powszechnej w Chrzanowie, a później w Liceum TDP, postanowiła zdawać egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego. Dostała się i w czasie studiów w szkole aktorskiej los się do niej uśmiechnął. Dostrzegł ją Janusz Morgenstern, asystent Andrzeja Wajdy. Otrzymała wówczas propozycję zagrania głównej roli żeńskiej, Krystyny Rozbickiej w filmie "Popiół i diament". Ewa Krzyżewska jeszcze wtedy nie wiedziała, że właśnie wygrała los na loterii. "O ile długo wahałem się, czy Cybulski ma grać, o tyle Krzyżewską wybrałem zaraz po zdjęciach próbnych. Jej uroda zwracała uwagę. Nie do końca była aktorką, miała w sobie niezależność i osobowość silniejszą niż warsztat. I właśnie tym wypełniła rolę Krystyny" - opowiadał o swojej decyzji po latach Andrzej Wajda (cytat za film.interia.pl) Rola w filmie "Popiół i diament" otworzyła drzwi do wielkiej kariery. Zaraz po tym, gdy w 1962 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, dostała angaż w Teatrze Dramatycznym. Po premierze filmu Wajdy aktorkę zatrudniono w ponad 20 większych produkcjach polskich i zagranicznych. Po tym, jak wystąpiła w "Zbrodniarzu i pannie", została dostrzeżona także w ZSRR. Czytaj także: Jadwiga Berens, żona Jeremiego Przybory, cierpiała na chorobę psychiczną. To zaważyło na ich małżeństwie Ewa Krzyżewska: porzuciła aktorstwo dla miłości Ewa Krzyżewska podchodziła do swojego zawodu bardzo profesjonalnie. Na ekranie zachwycała naturalnością i prostotą, ale nikt nie mógł jej odmówić pracy, którą wkładała, aby przygotować się do swoich ról. W tym samym czasie zakochała się. W 1960 r. wyszła za Andrzeja Spławę-Neymana, związek nie przetrwał jednak próby czasu. Małżonkowie rozstali się po trzech latach. U boku Krzyżewskiej, jako drugi pojawił się Bolesław Kwiatkowski, który okazał się miłością jej życia. Ukochany aktorki był starszy od niej o 14 lat. Spekulowano, że przywiązała się do niego, niczym do ojca, którego straciła w bardzo młodym wieku. Para pobrała się w czerwcu 1971 roku. Ewa Krzyżewska była ogromnie zakochana i gotowa dla tej miłości oddać wszystko. Dla męża porzuciła swoją dotychczasową karierę. Para wyjechała z kraju, nie bacząc na przeszłość. Zanim to zrobiła, zagrała jeszcze w ostatnim filmie "Zazdrość i medycyna". Andrzej Łapicki grał tam filmowego kochanka Krzyżewskiej i tak opisywał to doświadczenie: "Nie mogłem grać. To było i straszne, i śmieszne... Miejsca intymne miała... zaklejone plastrami. Ponoć mąż był zazdrosny" (cytat za film.interia.pl) Aktorka już nigdy więcej nie powróciła do zawodu, czego wszyscy w branży filmowej ogromnie żałowali — przepowiadano jej międzynarodową karierę i tytuł jednej z najlepszych aktorek na świecie. Ewa Krzyżewska postawiła jednak na inne życie. Wraz z mężem sporo podróżowali po świecie. Mieszkali w Syrii, Jordanii, Libii, Tanzanii. Ostatecznie osiedlili się w Hiszpanii, pełni życiowych doświadczeń i szczęśliwi. Czytaj też: Leszek Teleszyński zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Ona wówczas była mężatką Ewa Krzyżewska: tragiczna śmierć W 2003 roku doszło do tragedii. Małżeństwo miało wypadek samochodowy. Bolesław Kwiatkowski zginął na miejscu. Aktorka została przewieziona do szpitala, gdzie sztucznie podtrzymywano jej funkcje życiowe. Zmarła 30 lipca, dwa dni od wypadku... Pochowano ją w Warszawie w grobie rodzinnym Krzyżewskich na Powązkach wraz ze swoim ojcem Juliuszem. Źródła: plejada.pl, film.interia.pl, filmpolski.pl
Marlene Dietrich i Zbigniew Cybulski. Niezwykła znajomość dwóch legend kinematografii
Ona była symbolem XX wieku. Ekscentryczna, utalentowana, hipnotyzująca, o silnej osobowości. Marlene Dietrich nazywana była Królową Świata, miała realny wpływ na rozwój kinematografii, modę, urodę, jak również... miłość. Zbigniew Cybulski – polski James Dean – nie miał sobie równych, jeśli chodzi o rodzime kino. Tajemniczy, niepokorny, niezwykły. Mimo że zmarł tragicznie i młodo, trudno wyobrazić sobie bez niego kulturę XX wieku w Polsce. Jego znajomość z gwiazdą światowego kina była naprawdę nietuzinkowa... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 03.11.2024 r.] View Ediplayer on the source website Marlene Dietrich: życie miłosne O związkach Marlene Dietrich mówiło się częściej niż o jej nowych rolach. Doskonale wiedziała, czego pragną mężczyźni, więc tracili dla niej głowę. Według licznych biografii aktorki, jej urokowi ulegli m.in. Erich Maria Remarque, Ernest Hemingway, Jean Gabin, Gary Cooper, Joseph Kennedy (ojciec Johna F. Kennedy), Kirk Douglas, Frank Sinatra... Romansowała też z Edith Piaf i amerykańsko-kubańską poetką Mercedes de Acostą, która przez długi czas związana była z inną legendą kina, Gretą Garbo. Kochankowie Dietrich nie potrafili wyjaśnić, na czym polega jej „magia” uwodzenia. Hemingway powiedział kiedyś: „Każde spotkanie z Marlene napełnia moje serce radością i uszczęśliwia. Nie wiem, jak ona to robi, to jej tajemnica”. Para spotykała się sporadycznie, ale przez wiele lat pisała do siebie listy. Przy tym wszystkim, Dietrich nigdy nie rozwiodła się ze swoim mężem Rudolfem Sieberem, producentem filmowym, którego poślubiła w 1923 roku. Rok później urodziła córkę Marię, znaną później jako Maria Riva. Małżeństwo formalnie trwało do śmierci Siebera w 1976 roku, ale małżonkowie mieszkali razem tylko przez pięć lat. Czytaj też: Kiedy Grażyna Łobaszewska myślała, że umiera, prosiła Boga, by dał jej jeszcze przeżyć miłość Spotkanie Marlene Dietrich i Zbigniewa Cybulskiego W latach 60. XX wieku Marlene Dietrich poznała genialnego polskiego aktora, który zachwycił ją swoją rolą w przełomowym filmie Popiół i diament w reżyserii Andrzeja Wajdy. Zbigniew Cybulski był młodszy od niej o 26 lat, miał trudny charakter i często znajdował ukojenie w alkoholu, podobnie jak ona. Jak twierdzą niektórzy biografowie, Marlene zakochała się w nim bez pamięci już po pierwszym spotkaniu. W 1966 roku Dietrich zagrała kilka koncertów w Europie, w tym w Polsce. Będąc we Wrocławiu, zatrzymała się w hotelu Monopol. Na miejscu spotkała ją pierwsza niespodzianka w postaci bukietu róż i liściku od aktora. „Droga Pani! Robię błędy, gdy piszę po francusku — dlatego piszę po polsku. Jestem niezmiernie szczęśliwy — że mogę Panią tu powitać. To nie jest banał — ale najszczersza prawda. Zbyszek" — napisał do niej aktor. Wieczorem, w hotelowym barze, Dietrich czekała na spotkanie z Cybulskim. Jak ujawnia jedna z biografii aktorki, siedziała i czekała, aż przyjdzie, chociaż było to do niej niepodobne. Spóźniała się na pociąg do Warszawy, ale nie zwracała na to uwagi. „Nigdzie nie jadę, czekam na Zbyszka”, miała oznajmić. Kiedy w końcu się pojawił, bez krawata i w pomiętej białej koszuli, witali się jak starzy znajomi. Cybulski przywitał międzynarodową gwiazdę iście po polsku — postawił przed nią butelkę wódki i w nieoględny sposób polecił: "Masz, pij". Dietrich pociągnęła łyk prosto z butelki i jak wspominały potem osoby z obsługi hotelowej, aktorzy udali się do pokoju Marlene. Przez całą noc dostarczano im alkohol, ale nikt tak naprawdę nie wie, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Po rozstaniu pisali do siebie listy, aż w końcu aktor postanowił polecieć do Paryża. Zameldował się w jednym z hoteli i przez kilka dni próbował dodzwonić się do Dietrich. Miał wielkie plany związane z tą znajomością, również filmowe, ale podobno nikt nie przekazał legendzie kina, że Cybulski próbuje się z nią skontaktować. Zobacz także: W groźnym wypadku Anna Dymna omal nie straciła życia. Ale dzięki niemu poznała drugiego męża Zbigniew Cybulski: tragiczna śmierć aktora Zbigniew Cybulski na trwałe zagościł w historii polskiej kinematografii. Zadebiutował w Pokoleniu Andrzeja Wajdy, a później przyszedł czas na tak kultowe dziś filmy, jak Popiół i diament, Niewinni czarodzieje, Do widzenia, do jutra, Rękopis znaleziony w Saragossie, czy Salto. W 1960 roku ożenił się z Elżbietą Chwalibóg, a kilka miesięcy po ślubie na świat przyszedł ich syn Maciej. Żona Cybulskiego nie ukrywała, że aktor nie potrafił odnaleźć się w roli męża i ojca. „Prawie go nie widywałam. Jeśli w ogóle wracał, to późno. W końcu przestałam reagować. Musiałam się przyzwyczaić. Dopóki nie wzięliśmy ślubu, żyliśmy bardzo dobrze i zgodnie”, mówiła po latach. 8 stycznia 1967 roku Zbigniew Cybulski próbował wskoczyć do rozpędzającego się pociągu, odjeżdżającego do Warszawy. Nie udało mu się. Wpadł pod koła i doznał ciężkich obrażeń głowy oraz klatki piersiowej. Pomimo starań lekarzy, zmarł we wrocławskim szpitalu około 5 rano. O śmierci aktora mówiono różne rzeczy. Jedna z teorii głosi, że Cybulski nie wracał z planu zdjęciowego, jak oficjalnie się uważa, ale prawdopodobnie spóźniał się na pociąg po nocy spędzonej z kochanką. Jak wspomina portal WP, była to Ewa Warwas, solistka Wrocławskiego Teatru Pantomimy, z którą spotykał się od jakiegoś czasu. Natomiast w biografiach Marlene Dietrich często pojawia się stwierdzenie, że w pociągu, do którego próbował dostać się Cybulski, była właśnie ona – i to z legendarną gwiazdą aktor spędził ostatnie chwile swojego życia. Podobno chciał jej zrobić niespodziankę po spotkaniu i wyruszyć z nią do Paryża. Jeszcze inną wersję przedstawiła sama Dietrich. „W wydanej pod koniec życia autobiografii napisała, że Cybulski chciał się z nią spotkać, gdy skończył zdjęcia do filmu, ale wpadł pod koła tego samego pociągu, którym ona odjeżdżała kilka dni wcześniej do Warszawy. To była romantyczna wersja, ale nieprawdziwa, bo wypadek miał miejsce kilka miesięcy później”, wytłumaczyła Dorota Karaś, autorka książki Podwójne salto o życiu Zbigniewa Cybulskiego. Kiedy Marlene dowiedziała się o jego śmierci, zapisała w dzienniku: „Do dzisiaj prześladuje mnie ta bezsensowna śmierć wielkiego człowieka i wielkiego artysty. Nigdy przed nim nie było aktora, który potrafiłby grać bez użycia oczu, i wiem, że nigdy więcej takiego nie będzie. Tym lepiej! Cybulski nie zostanie zapomniany, czego o większości aktorów nie można powiedzieć”. Czytaj także: Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko Źródło: Radio Wrocław, mobilni.pl, WP, BBC
Bobek i Zbyszek, czyli o przyjaźni dwóch popularnych aktorów okresu PRL-u
Niektórzy zastanawiali się, jakim cudem potrafią się dogadać
Po tym, jak wyjechali nad morze i założyli słynny do dziś Teatrzyk Bim-Bom, sława przyszła po nich szybko. Bogumił Kobiela i Zbigniew Cybulski stali się bardzo rozchwytywanymi aktorami młodego pokolenia. Przyjmowali role teatralne, telewizyjne i filmowe. Choć to o Kobieli mówiono na początku, że jest bardziej utalentowany i zrobi większą karierę, to po wielu doświadczeniach aktorskich wciąż podkreślał, że na największą rolę wciąż czeka. Prywatnie pozostawali najlepszymi przyjaciółmi, niezmiennie od czasów szkoły aktorskiej, a ich przyjaźń była klasycznym przykładem przyciągania się przeciwieństw. Ci, którzy obserwowali ich relację z boku, wielokrotnie dziwili się, jak to możliwe, że ta dwójka potrafi ze sobą wytrwać, mając jednocześnie tak różne charaktery. Zbyszek Cybulski i Bogumił Kobiela historia relacji. Jak się poznali? Poznali się w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Bogumił Kobiela i starszy od niego o cztery lata Zbigniew Cybulski byli studentami na tym samym roku, a razem z nimi m.in. Kalina Jędrusik i Leszek Herdegen. W 1953 roku, kiedy zostali absolwentami, cała ta powyższa grupa przyjęła propozycję jednej z profesorek uczelni i pojechała zdobywać sceniczne doświadczenie do Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Wkrótce z inicjatywy Kobieli i Cybulskiego powstał Teatrzyk Bim-Bom. Była to pierwsza taka inicjatywa studencka, która bardzo szybko przeszła do legendy. Kolejne spektakle Bim-Bom przyciągały do Gdańska malarzy, pisarzy, a nawet polityków. Dla ludzi sztuki teatr aktorskiego duetu przyjaciół był powiewem świeżości. W tamtym okresie nie tylko Teatrzyk przeżywał swój rozkwit, bo i relacja Zbyszka i Bogumiła stała się mocna, jak nigdy wcześniej. "Bobek i Zbyszek byli już wtedy nierozłączni. Prawdziwa, mocna przyjaźń", mówił Marek Kobiela, brat Bogumiła (cytat z książki Sławomira Kopra "Gwiazdy kina PRL"). Charakter przyjaźni Kobieli i Cybulskiego wspaniale uchwyciła w słowach Agnieszka Osiecka: „[…] wyjątkowa para przyjaciół. Wiecznie poważny, zafrasowany Zbyszek i lekki, finezyjny Bobek, bez przerwy robiący z niego kompletnego idiotę (do końca z uśmiechem), przy tym straszliwie w Zbyszku zakochany. Pamiętam, jak Zbyszek przytargał skądś starą poniemiecką kurtkę, żeby mieć w czym jeździć na motorze. Bobek zaczął rozpowiadać, że Zbyszek kompletuje sobie uzbrojenie i rano w tajemnicy strzela z patyka do pieca. Nikt nie słuchał tych bredni, tylko jeden Zbyszek bronił się śmiertelnie poważnie i długo tłumaczył wszystkim zawiłe przeznaczenie Bogu ducha winnej kurtki” (cytat z książki Sławomira Kopra "Życie towarzyskie elit PRL). Ze swojego motoru byli niezmiernie dumni, mimo że sprzęt co chwila się psuł, a oni nieustannie z tym samym pietyzmem rozkładali maszynę na części pierwsze, przez co przychodzili na spotkania spóźnieni i ze smarem na rękach. Zobacz też: Ich ślub przypominał towarzyski happening. Historia miłości Zbyszka Cybulskiego i Elżbiety Chwalibóg Zbyszek Cybulski i Bogumił Kobiela: słynne lokum na Wybrzeżu Do legendy przeszedł także ich wynajmowany w Sopocie pokój, który pełen był zdjęć Cybulskiego z harcerskich czasów i tak oryginalnych rzeczy, jak atrybuty Kobieli z komunii. "Najpierw dostali lokum w sopockim pensjonacie »Mewa«, vis-à-vis Grand Hotelu, a niedługo potem wylądowali w ogromnym pokoju z kwaterunku. Miał chyba ponad pięćdziesiąt metrów kwadratowych. Adres: Sopot, ulica Świerczewskiego 11 [obecnie Władysława Andersa – S.K.]. Ich rezydencja, ich najprawdziwsze królestwo. Ze wspólnym użytkowaniem kuchni i klozetki na piętrze”, wspominał Marek Kobiela (cytat z książki Sławomira Kopra "Gwiazdy kina PRL"). Pisarz Jerzy Afanasjew dziwił się, iż mimo że Cybulski i Kobiela od początku byli współlokatorami, to "odnajmowali sobie co miesiąc mieszkanie nawzajem i jeden z drugiego zdzierał przy tym strasznie". Podobno nie było tak łatwo stać się gościem owego lokum, bo żeby kogoś w ogóle wpuszczono, to trzeba było dawać o sobie głośno znać pod oknami. Samo Trójmiasto było wówczas bardzo oryginalnym i atrakcyjnym miejscem, do którego zjeżdżała się od czasu do czasu śmietanka towarzyska Warszawy i Krakowa, a ci najpopularniejsi przebywali nigdzie indziej, jak w słynnym pokoju Zbyszka i Bobka. Wśród gości znaleźli się Stanisław Dygat z Kaliną Jędrusik, Sławomir Mrożek, Roman Polański, Krzysztof Komeda, Jerzy Skolimowski, Wojciech Kilar, Agnieszka Osiecka. Słynny aktorski duet różniło niemal wszystko, podejście do kobiet również. Zbigniew Cybulski lubił duże romantyczne gesty, kwiaty, wiersze, czułe słowa, a bywał przy tym wszystkim bardzo poważny i zachowawczy. Zupełnie inaczej było z Bogusławem Kobielą, który cenił spontaniczność i proste środki do celu. „Szczupły, elegancki, kobieciarz, przystojny »profilowany«, rozporządzający wielką skalą głosu, wybijający się głosem ponad tłum, »wysoka amplituda«, śmiejący się głośno, »natężający się«, cieszący się życiem, […] lubiący jedzenie i plażę, z rękoma w kieszeni, kluczyki od motocykla, realista, anegdociarz, zafrapowany własnymi sprawami”, opowiadał o Kobieli Afanasjew (cytat z książki Sławomira Kopra "Życie towarzyskie elit PRL). Czytaj też: Bogumił Kobiela był jednym z najwybitniejszych aktorów powojennego pokolenia. Zginął tragicznie w wieku 38 lat Tragiczne śmierci W 1967 roku Zbigniew Cybulski zginął tragicznie pod kołami pociągu. Śmierć przyjaciela była dla Kobieli ogromnym ciosem. Półtora roku nosił w sobie głęboką żałobę i pustkę. W jednym z listów pisał do żony o swoim przeczuciu, że to on może być kolejny. "Naprawdę boję się coraz częściej, że może zdarzyć się coś nieprzewidzianego, złego, bo nam za dobrze. A ja myślę, że przyroda zawsze wyrównuje, niestety". Przeczucia aktora okazały się prorocze... 2 lipca 1969 r. w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym uwielbiany przez środowisko aktorskie Bobek dostał zapaści i stracił przytomność. Po natychmiastowej operacji jego stan uległ poprawie. W bydgoskim szpitalu żartował jeszcze z pielęgniarkami, wszyscy liczyli, że jest na dobrej drodze do odzyskania zdrowia. Wymagany był jednak kolejny zabieg, którego dokonano w Gdańsku, niestety nie przyniósł on poprawy. Bogumił Kobiela zmarł osiem dni później, w wieku zaledwie 38 lat. Zobacz także: Elżbieta Czyżewska przyjęła Joannę Pacułę pod swój dach, a później zerwały kontakt. Historia relacji aktorek Korzystałam z książek Sławomira Kopra "Życie towarzyskie elit PRL i "Gwiazdy kina PRL", wyd. czerwone i czarne
Anna Seniuk o Zbigniewie Cybulskim: „Gdybym tylko zechciała, mogłabym zostać jego kochanką”
Spotkali się w Paryżu, a on zaprosił ją na randkę
Była jeszcze nastolatką, kiedy zobaczyła słynnego Zbigniewa Cybulskiego w filmie "Pociąg". Po seansie, podobnie jak jej rówieśniczki, pozostała pod ogromnym urokiem przystojnego aktora. Los sprawił, że kilka lat później spotkała go w Paryżu i wówczas to on zauroczył się nią... Anna Seniuk: koledzy ze studiów wodzili za nią wzrokiem Anna Seniuk od pół wieku zachwyca publiczność kolejnymi rolami. W masowej świadomości zapisała się dzięki kreacji Magdy Karwowskiej w kultowym już dzisiaj „Czterdziestolatku” Jerzego Gruzy. Aktorka od początku swojej kariery imponowała nie tylko talentem, ale także niezwykłą urodą. Koledzy nie mogli przestać się nią zachwycać. Fotograf Wojciech Plewiński nazywał ją "chodzącą pokusą", a młody Jan Nowicki zakochał się w aktorce bezpowrotnie. Wśród rówieśników zasłynęła jako Miss Juwenaliów 1963, otrzymała wówczas tytuł Najmilszej Studentki Krakowa. "Była cudem najpowabniejszym i bardziej od innych dziewcząt... niedostępnym. Ktoś ją tam w końcu dopadł, ale żaden z kolegów. Wybranym szczęściarzem okazał się jakiś kurdupel z innej uczelni", pisał Jan Nowicki w jednym ze swoich felietonów. Anna Seniuk nie stroniła od mężczyzn, bardzo lubiła być adorowaną, ale na duży dystans trzymała kolegów-aktorów. "Po prostu za dobrze ich znałam. Interesowali mnie chłopcy, których znałam mniej, bo byli nieodgadnieni, być może gotowi czymś zaskoczyć, zaintrygować", pisała aktorka w swojej książce "Anna Seniuk. Nietypowa baba jestem". Wydawać by się mogło, że w takim razie nawet sam Zbyszek Cybulski nie miałby u niej szans, ale do niego akurat miała wielką słabość... Zobacz też: Krzysztof Kowalewski i Ewa Wiśniewska: po 21 latach związku rozstali się w atmosferze skandalu Anna Seniuk i Zbyszek Cybulski: niedoszły romans Kiedy była w liceum, zobaczyła go u boku Lucyny Winnickiej w "Pociągu" Jerzego Kawalerowicza i przepadła. Stała się jedną z wielbicielek przystojnego aktora i czerwieniła się na myśl o spotkaniu go w prawdziwym życiu. Do końca jednak nie było wiadomo, czy ta fascynacja dotyczyła samego Zbigniewa Cybulskiego, czy może jednak jego bohatera, Staszka, w którego wcielił się w filmie "Pociąg". "Cybulski zawsze był fascynujący. Młode dziewczyny szczególnie pociągał jako ten niespełniony, biedny, nieszczęśliwie zakochany w Winnickiej Staszek z "Pociągu". Po tej roli każda dziewczyna gotowa była go pocieszać", pisała aktorka w swojej książce "Nietypowa baba jestem". Niedługo po ukończeniu studiów aktorskich Anna Seniuk dostała propozycję wyjazdu na festiwal teatralny do Avignonu w ramach stypendium artystycznego. Miała po raz pierwszy w życiu lecieć samolotem, w dodatku do Paryża. Cała podróż była dla aktorki bardzo ekscytująca, ale i stresująca. Na lotnisko w Warszawie odprowadził ją tata, który wcześniej wysłał telegram do mieszkającego w Paryżu syna swojego znajomego z prośbą o odebranie jego córki z lotniska Orly i podwiezienie jej na dworzec kolejowy. Stamtąd aktorka miała dotrzeć już bezpiecznie do Avignonu. Ojcowski plan udało się zrealizować tylko częściowo. Kiedy Anna Seniuk wysiadła na lotniku w stolicy Francji, przywitał ją nie kto inny, jak Zbigniew Cybulski. "Poczułam, jak uginają się pode mną kolana. Po chwili Cybulski stał już przede mną i patrząc mi prosto w oczy, zapytał: »Pani Siennik?«. Nieśmiało odpowiedziałam, że nazywam się Seniuk. Na to on: »Musiała być pomyłka w telegramie. Kolega nie mógł przyjechać i poprosił, żebym panią odebrał«", wspominała aktorka na łamach swojej książki. Całkowicie oszołomiona i wciąż jeszcze bardzo osłabiona po ciężkim losie, Anna Seniuk wsiadła do samochodu ze Zbigniewem Cybulskim. Z przejęcia zapomniała o walizce, która została na lotnisku. Musieli się po nią wracać po przejechaniu kilku kilometrów w stronę dworca. Czytaj również: Nazywano ją Marilyn Monroe polskiego sportu. Historia miłości Barbary Sobotty i Jana Nowickiego Anna Seniuk dała kosza Zbyszkowi Cybulskiemu Rozmowa w aucie się nie kleiła. Zmęczona i wciąż nieco zdezorientowana aktorka niewiele się odzywała, ale te kilka chwil, które spędzili razem, wystarczyły, aby Zbigniew Cybulski się nią zauroczył. "Wybierzesz się ze mną na koncert do Olimpii?", usłyszała w pewnym momencie propozycję aktora. Zbigniew Cybulski, do którego wzdychała jako licealistka, proponował jej spotkanie, ale nawet wtedy pozostała wierna swej zasadzie - nie umawiać się z aktorami. Odmówiła. "Czułam się tak źle po podróży samolotem i jeździe samochodem w jedną i w drugą stronę w potwornych korkach, że marzyłam tylko o tym, żeby odpocząć i położyć się spać", tłumaczyła swoją decyzję po latach Anna Seniuk. Gdy w 2016 roku aktorka zasiadła na kanapie w programie Kuby Wojewódzkiego, prezenter zapytał ją o niedoszły romans ze Zbigniewem Cybulskim. "Gdybym tylko zechciała, mogłabym zostać kochanką Zbyszka", padło z ust aktorki. Na pytanie, czy nie żałuje, że nie jednak nie zgodziła się na to zaproponowane przez niego spotkanie, odpowiedziała: "Został w moich wspomnieniach takim pięknym, wspaniałym, niezdobytym chłopcem". Zobacz też: Michał i Piotr Bajorowie pochodzą z kochającej się rodziny. Jak potoczyły się losy młodszego z braci, Piotra? Źródła: pomponik.pl, swiatseriali.interia.pl
Zbigniew Cybulski był gwiazdą, jakiej wcześniej w Polsce nie było. Zginął tragicznie w wieku 40 lat
Już dawno został okrzyknięty legendą, polskim Jamesem Deanem
Jan Kreczmar, słynny rektor warszawskiej PWST mówił o nim: „Czy był wielkim aktorem? Nie. Czy miał talent? Na pewno. Czy był genialny? Kto wie. Ale był przede wszystkim fascynujący i niedokończony”. Zbigniew Cybulski był gwiazdą, jakiej wcześniej w Polsce... nie było. Miał wyrazisty wizerunek: jego znakiem rozpoznawczym były przyciemniane okulary i skórzana kurtka, z którą się nie rozstawał. Wiedział, co to dobra zabawa. Na koncie miał liczne romanse. Ale przede wszystkim był niezwykle wrażliwym człowiekiem, który po osiągnięciu sukcesu już nigdy nie był z siebie w pełni zadowolony. Zbigniew Cybulski – narodziny aktora Zbigniew Cybulski urodził się w 1927 roku we wsi Kniaże, która dziś znajduje się na terenie Ukrainy. Jego dziadkowie mieli tam duży majątek, który był prawdziwą Arkadią dla małego Zbyszka. Aktor spędził tam sporą część swojego dzieciństwa. Przed II wojną światową zamieszkał w Warszawie na nowo wybudowanym osiedlu na Żoliborzu. W stolicy mieszkał z ojcem – urzędnikiem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych – oraz matką, która pracowała w domu, zajmując się dwójką synów. Po wojnie skończył gimnazjum w Dzierżoniowie na Dolnym Śląsku. Zaraz po uzyskaniu dyplomu w 1947 roku rozpoczął studia w Krakowie. Początkowo studiował dziennikarstwo, jednak już po dwóch latach postanowił zdawać egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Artystycznej w Krakowie. Udało mu się nie tylko dostać na wymarzone studia, ale także ukończyć je w 1953 roku. W tym samym roku wyjechał do Gdańska, by rozpocząć pracę w Teatrze Wybrzeże, gdzie debiutował rolą Ferdynanda w sztuce „Intryga i miłość” Schillera. Czytaj także: Tajemnice śmierci Zbigniewa Cybulskiego. Tak zginęła legenda polskiego kina <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbGrIz1-96e897e.jpg" width="1600" height="2429" alt="Lodz, 1959. Zbigniew Cybulski w Grand Hotelu na ulicy Piotrkowskiej.,Image: 429687190, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Waclaw Kapusto / Forum" title="Zbigniew Cybulski" /> Zbigniew Cybulski i najpiękniejszy czas w życiu Zbigniew Cybulski zawsze mówił, że to właśnie w Gdańsku przeżył najlepsze lata swojego życia. Nie tylko rozpoczął tu swoją karierę aktorską, ale także założył razem z Bogumiłem Kobielą i Jackiem Federowiczem teatr BIM-BOM. W Gdańsku poznał także swoją żonę – Elżbietę Chwalibóg – artystkę-plastyczkę. Od kiedy byli parą? Nie pamięta tego nawet sama Chwalibóg. „Uwielbiałam Bobka [Bogumiła Kobielę – przyp. red.], był szalenie wesoły i bezpośredni, z każdym potrafił nawiązać znajomość. Zbyszek był raczej nieśmiały i trzymał się z boku. Chodził w płaszczu bez guzików i grubym swetrze. Z Bobkiem byli nierozłączni. Trzymaliśmy się wszyscy w jednej paczce” – wspominała Elżbieta Chwalibóg w rozmowie z Dorotą Karaś, autorką książki „Cybulski. Podwójne salto”. Troje przyjaciół mieszkało też w jednym pokoju kołchozu. Ubogie warunki nikomu jednak nie przeszkadzały. Artyści całe dnie spędzali na uczelniach, na próbach, na przygotowaniach do kolejnych spektakli. Sama Elżbieta szyła kostiumy dla aktorów z teatru BIM-BOM. Życie towarzyskie toczyło się w SPATiF-ie. Mieszkanie miało być miejscem do przespania się. Po jednym z balów studenckich Zbyszek postanowił odprowadzić Elżbietę do mieszkania jej ciotki, gdzie miała wyjątkowo spać tej nocy. Błądzili po sopockich lasach i nie mogli trafić do celu. „Chodziliśmy tak długo, aż w końcu zostaliśmy parą. A ponieważ mieszkaliśmy już razem, to jakoś tak zostało” – wspominała Chwalibóg. Czytaj także: Ojciec tyran, wczesne macierzyństwo, choroby. Trudne życie Martyny Jakubowicz <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9jIkIx-486ef56.jpg" width="1679" height="1600" alt="Warszawa, 01.1964. Zbigniew Cybulski na spacerze w zimowych Lazienkach.,Image: 431133379, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Broniarek / Forum" title="Zbyszek Cybulski" /> Życie przed filmem „Popiół i diament” Zbigniew Cybulski zaczął grać w filmach zaraz po ukończeniu studiów. W 1954 roku pojawił się w „Pokoleniu” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Większość jego roli została jednak wycięta i finalnie pojawił się tam jako postać epizodyczna. Epizody zagrał też w filmach „Kariera” czy „Tajemnica dzikiego serca”. Na nieco większą rolę mógł liczyć w filmie „Trzy starty” Lenartowicza czy we „Wrakach” wyreżyserowanych przez Ewę i Czesława Petelskich. W 1958 roku Zbigniew Cybulski zagrał też główną rolę Piotra w filmie, który powstał na podstawie opowiadania Marka Hłaski „Ósmy dzień tygodnia”. Za reżyserię odpowiadał Aleksander Ford. Cybulski nie dożył jednak polskiej premiery tego filmu. Ze względu na to, że w produkcji wiernie oddano realia lat 50. XX wieku, film nie przeszedł cenzury. Polacy „Ósmy dzień tygodnia” mogli zobaczyć dopiero w 1983 roku. Życie po filmie „Popiół i diament” Cybulskiemu prawdziwą sławę przyniosła rola Maćka Chełmickiego w filmie „Popiół i diament” wyreżyserowanym przez Andrzeja Wajdę. Premiera odbyła się w 3 października 1958 roku. Od tego momentu nic już nie było takie samo. Zbigniew Cybulski stał się prawdziwą gwiazdą kina. Ludzie rozpoznawali go na ulicy, chcieli mu podawać rękę i z nim rozmawiać. Czasami nawet nie widzieli różnicy między aktorem a postacią, którą zagrał. Raz pewien mężczyzna złapał Cybulskiego za rękę i powiedział: „Tak bardzo się cieszę, że pan jednak żyje!”. Wcześniej w Polsce nie było gwiazd na taką skalę. Wszelkie wzorce gwiazdorstwa dopiero się kształtowały. Wiele osób zaczęło dosłownie wariować na punkcie Zbigniewa Cybulskiego, jednak nikt nie wiedział, jak się zachować, co robić i na jakich zasadach odbywa się ta społeczna gra „fan-aktor”. Nie wiedział tego także Cybulski, który chciał być po prostu miłym i otwartym Zbyszkiem, z którym każdy może się przywitać i uciąć pogawędkę. Swoją sławą chciał osiągnąć coś więcej, traktował ją jak misję. Pragnął wysłuchać każdego i jeśli tylko to było możliwe, pomagać. To szlachetna postawa, która w rzeczywistości okazała się autodestrukcyjna. Czytaj także: Wielką karierę przyćmiły osobiste tragedie... Jak wygląda dziś życie Barbary Brylskiej? Ciąża, ślub, wesele Niedługo przed premierą filmu Andrzeja Wajdy Zbigniew Cybulski dostał od gdańskiego magistratu kawalerkę w Bramie Straganiarskiej. Była bardzo mała, zazwyczaj było w niej duszno, okna wychodziły na rzekę. Zamieszkał tam z Elżbietą Chwalibóg. Podobno wszystkie dziewczyny z Gdańska wiedziały, gdzie mieszka Cybulski i przynosiły mu małe upominki lub podrzucały pod drzwi liściki miłosne. Rodzice rozpoznawalnego aktora nie mogli dowiedzieć się, że ten mieszka z dziewczyną bez ślubu, dlatego gdy Cybulscy odwiedzili syna w kawalerce, Chwalibóg musiała się na chwilę wyprowadzić do sopockiego mieszkania ciotki. Wszystko zmieniło się, gdy zaszła w ciążę. Dla rodziców gwiazdora było nie do pomyślenia, by para mogła żyć i wychowywać dziecko bez ślubu. Młodzi artyści przygotowali więc uroczystość. Na obrączkach mieli wygrawerowane: 30 sierpnia 1960 roku. W tym dniu do Urzędu Stanu Cywilnego zjechał się tłum ludzi, głównie artystów. „Przyjechali ludzie, którzy w ogóle nie byli zaproszeni. Na zasadzie: »Zbyszek ma ślub? To jedziemy«” – wspominała Elżbieta Chwalibóg. Finalnie zamiast 30 osób było ich ponad 100. Wszyscy czekali na pana młodego, który poprzedniej nocy bawił się na swoim wieczorze kawalerskim z kolegami. W końcu się pojawił, a jego charakterystyczne ciemne okulary przez cały czas były na jego twarzy. Po uroczystym wymienieniu się obrączkami wszyscy pojechali na wesele do Chmielna na Kaszubach. Goście dotarli tam autobusem, a sam pan młody na miejsce podjechał swoim ukochanym motorem. Zabawa trwała do rana. Kilka dni później odbył się ślub kościelny, na który nalegali rodzice Cybulskiego. Zbigniew Cybulski: życie w Warszawie Pod koniec 1960 roku Cybulski z żoną przeprowadził się do Warszawy. Sądził, że w końcu uda mu się zagrać w czymś równie dobrym jak „Popiół i diament” i po cichu liczył na rozwój kariery. Stolica przyjęła go jednak z dystansem, a propozycje ról wcale nie sypały się z nieba. Dodatkowo w Warszawie nie miał przyjaciół ani rodziny. Gdy urodziło mu się dziecko, Elżbieta przez miesiąc musiała mieszkać w szpitalu, a sam Cybulski pomieszkiwał w tym czasie w garderobie teatru Ateneum. W końcu Olga Lipińska załatwiła im mieszkanie na ulicy Czerniakowskiej. Elżbieta Chwalibóg-Cybulska mieszka tam do dziś. Przeprowadzka do Warszawy zakończyła radosny etap w życiu Zbigniewa Cybulskiego. Chociaż był rozpoznawalną gwiazdą, wciąż żył skromnie. Przyjmował niemal każdą rolę, brał udział we wszystkich nagraniach. Nie było go stać na to, by odmawiać. Prawdopodobnie to jednak nie skromne warunki życiowe były dla niego najgorsze. Aktor wciąż czekał na wielką rolę, w której mógłby ponownie zabłysnąć. Wiedział też, że na jego kolejny sukces czeka cała Polska. „Zbyszek nie był człowiekiem o zbyt mocnej konstrukcji psychicznej. Bardzo więc przeżywał, że propozycji teatralnych i filmowych z czasem pojawiało się coraz mniej. Kiedy się dowiedział, że Wojciech Jerzy Has przygotowuje się do ekranizacji »Lalki«, namówił mnie, byśmy przeszli się wrocławską ulicą 18 Stycznia, bo tam reżyser najczęściej wychodził z psem. Zbyszek wstydził się zadzwonić do niego i powiedzieć, że zawsze marzył o roli Wokulskiego. Uważał, że teraz, kiedy znacznie przytył, »wydoroślał«, a jednocześnie nie zagasła w nim do końca iskra romantyka, taka propozycja mogłaby być ciekawa” – opowiadał Alfred Andrys. Czytaj także: Śmierć ukochanego, depresja, próby samobójcze... Złamane życie Elżbiety Dmoch <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgAKOyoo-a72f3d0.jpg" width="2371" height="1600" alt="Katowice, 09.01.2017. 50 rocznica smierci Zbigniewa Cybulskiego. Cmentarz przy ul. Sienkiewicza. Grob rodzinny rodziny Cybulskich,Image: 429773174, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Arkadiusz Lawrywianiec / Forum" title="50 rocznica smierci Zbigniewa Cybulskiego" /> Zbigniew Cybulski – śmierć Wieczór 7 stycznia 1967 roku Zbigniew Cybulski i Alfred Andrys spędzili we Wrocławiu. Początkowo gościli u pisarza Ludwika Flaszena, a następnie przenieśli się do mieszkania Ewy Warwas – ówczesnej kochanki Cybulskiego. Kobiecie zależało na tym, by jej związek z aktorem stał się bardziej stabilny, nalegała na konkretną deklarację dotyczącą wspólnej przyszłości. Cybulski nic obiecać nie mógł. Wciąż był związany z Elżbietą, miał dom i dziecko. Para rozmawiała, a czas płynął. Zbigniew Cybulski musiał zdążyć na pociąg do Warszawy. Tej nocy uciekło mu ich kilka, został tylko jeden – ekspres „Odra” o 4.20. „Wpadliśmy więc po rzeczy do hotelu Monopol i potem prosto na dworzec. Gdy wbiegliśmy na peron, pociąg powoli ruszał. Wskoczyłem do wagonu pierwszy, Zbyszek nie zdążył. Nie był już taki wysportowany i szczupły jak kiedyś. Miał też długi, ciężki kożuch krępujący ruchy. Zsunął się między peron a schodek. Przerażony pociągnąłem hamulec bezpieczeństwa, ale było już za późno. Zmarł z powodu pękniętej od uderzenia wagonu wątroby. Dróżniczka zeznała, że patrząc w moją stronę, powtarzał: »Alfa, nie zostawiaj mnie samego«” – wspominał Alfred Andrys. Zbigniew Cybulski był legendą, dlatego wokół jego śmierci zaczęło krążyć wiele plotek. Niektórzy twierdzili, że aktor uwielbiał wskakiwać w ostatniej chwili do pociągu i w taki sposób podnosić sobie poziom adrenaliny. Inna plotka mówiła, że tego tragicznego poranka aktor był bardzo pijany. Gazety miały nawet spekulować, że to właśnie tego dnia Cybulski miał jechać do Marleny Dietrich, z którą podobno romansował. Większość tych doniesień nie miała jednak nic wspólnego z prawdą. Zbigniew Cybulski zmarł w wieku 40 lat. Zagrał w 35 filmach fabularnych, 10 sztukach teatralnych i 9 spektaklach telewizyjnych. Miał w planach napisanie scenariusza opowiadającego o trzech kobietach jego życia. Podobno dzień przed śmiercią odebrał telefon z Nowego Jorku. Miał usłyszeć, że został wybrany do roli Kowalskiego w sztuce „Tramwaj zwany pożądaniem” Tennessee Williamsa. *** W tekście wykorzystano cytaty z książki Doroty Karaś „Cybulski. Podwójne salto” wydawnictwa Znak. Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 8.01.2025 r.
Polski James Dean, antygwiazdor, legenda kina. Zbigniew Cybulski odszedł 52 lata temu
Dziś Zbigniew Cybulski obchodziłby 92 urodziny. Zginął 8 stycznia 1967 roku. Do historii przeszedł jako Maciek Chełmicki z „Popiołu i diament’’ Andrzeja Wajdy. Zagrał również w kultowym filmie Wojciech Hasa, „Rękopis znaleziony w Saragossie’’. Doskonale oddał piękno, tragizm, samozakłamanie i neurozę Polaków. W Wielkiej Brytanii pisano: „Typ współczesny, impulsywny. Wyszedł z tej samej szkoły co Marlon Brando’’. Żył na krawędzi. Ciągle w biegu, a publiczność go kochała. Wielu naśladowało jego charakterystyczny styl. 8 stycznia 1967 roku miał lecieć do Warszawy samolotem, ale się spóźnił. Na pociąg też się spóźnił. Na dworcu we Wrocławiu próbował wskoczyć do odjeżdżającego wagonu. Wpadł pod koła... A jak wyglądało jego życie? Zobaczcie nasze video.
Seks, kłamstwa i taśmy filmowe. Czyli szalone lata 60...
Czas, kiedy polscy filmowcy byli bogami. Jak żyli? Gdzie się bawili?
Polska lat 60. była roztańczoną wyspą pełną genialnych artystów. Filmowcy byli bogami. Jak żyli? Gdzie się bawili? I dlaczego to wszystko musiało się rozpaść? Artykuł ukazał się w papierowej wersji dwutygodnika VIVA! NA rynku od 25 lipca 2019 r. Dekada zaczyna się „Zezowatym szczęściem” z epokową rolą Bogusława Kobieli, a kończy kultowym Rejsem Marka Piwowskiego z niezapomnianymi dialogami Zdzisława Maklakiewicza i Jana Himilsbacha. Lata 60. w Polsce rozpięte były między tragedią, a groteską. Na świecie dzieci kwiaty żyły wolną miłością. W Polsce artyści też chcieli żyć inaczej, buntowali się, robili wielką sztukę i nosili się jak stado wielobarwnych papug. Dwaj aktorzy, którzy mieli niebawem zginąć – Zbigniew Cybulski i Bogusław Kobiela, wkręcali się nawzajem w ostre żarty. Bobek załatwił Zbyszkowi na Wybrzeżu fikcyjny wywiad radiowy, w którym gwiazdę Popiołu i diamentu niespodziewanie zapytano o... polityczną sytuację w Jemenie, o której nie miał bladego pojęcia! Wkurzony tym, że wyszedł na głupka, Cybulski poprzysiągł zemstę. Nasłał na Kobielę atrakcyjną dziewczynę, która zaciągnęła go do własnego mieszkania. Gdy Bobek był już w negliżu, dziewczyna wyszła, a w pokoju pojawiło się kilku drabów w rzeźnickich fartuchach z nożami w ręku. Ponieważ na Wybrzeżu krążyły pogłoski o bandzie, która zabija ludzi na mięso, aktor uwierzył w grozę napadu. Jak pisze Sławomir Koper w książce Gwiazdy kina PRL: „Kobiela padł na kolana, szlochając, błagał o litość”. Gdy nagle do pokoju wpadł Cybulski ze znajomymi, szczęśliwy Bobek podziękował im za uratowanie życia. Upłynęła dłuższa chwila, zanim zorientował się, że padł ofiarą mistyfikacji! Niewinni czarodzieje Lata 60. wydają na świat ikony sztuki. Wielka Brytania ma swoich Beatlesów, Polska Czerwone Gitary. Ameryka swojego Jamesa Deana, Polska Zbyszka Cybulskiego. Francuzi swoją Catherinę Deneuve, Polacy Beatę Tyszkiewicz. Wszyscy w Polsce chcieli żyć, jak reszta świata. Chcieli zapomnieć o wojnie, która zmasakrowała kraj i komunistycznym systemie, w którym przyszło im trwać. Doskonale oddał to Andrzej Wajda w swoim filmie Niewinni czarodzieje. Tadeusz Łomnicki zagrał lekarza jeżdżącego na skuterze, którego główne zmartwienie to farbowana blond grzywka i nocne próby z zespołem jazzowym. Nie walczy o lepszy świat. Za to usilnie stara się zaciągnąć nowo poznaną dziewczynę do łóżka. Lata 60 to czas hedonistycznej przyjemności. Czas bogacenia się i seksualnej swobody. Artyści ze względu na swoje możliwości, osiągali w tym mistrzostwo. Daniel Olbrychski słynął z tego, że po pijaku recytował Norwida, siłował się na rękę i wychodził przez okno. Gdy w Opolu zaproszono go na uroczyste otwarcie akademika, nie chciał honorarium, tylko zażądał skrzynki wódki, gitarzysty i kluba na pięćdziesiąt osób, gdzie będą mogli śpiewać do rana. Ekscesy aktora, który zagrał Azję Tuhaj-Bejowicza w Panu Wołodyjowskim przeszły do legendy. W swoim rodzinnym Drohiczynie wjeżdżał koniem na pierwsze piętro karczmy. A którejś nocy, gdy jego sąsiedzie zablokowali wyjazd furmankami, razem z kolegami przeniósł samochód przez mokradła (!) i wrócił do Warszawy na zdjęcia. Centrum świata W kategorii artystycznego alkoholizmu niekorowanym królem był Jan Himilsbach. Syn Rosjanki i Niemca, którego wychowała prostytutka. Kamieniarz, który został literatem i kultową gwiazdą kina. Pamiętacie słynną scenę z Rejsu, w której Maklakiewicz peroruje o kinie polskim („I kto za to płaci? Pan płci, pani płaci, my płacimy!”)? Himilsbach wpatruje się w niego z wysiłkiem. Krytycy za granicą zachwycali się jego grą, że taka nowoczesna. A on po prostu miał gigantycznego kaca! W czasie kręcenia Rejsu wódka lała się strumieniami. Himilsbach z Maklakiewiczem pijani zabarykadowali się w kotłowni statku i nie chcieli wyjść. Bronili się za pomocą hydrantu w wodą. Statek z ekipą płynął Wisła, w kilku miejscowościach aktorzy schodzili na ląd, co kończyło się aresztowaniem. „W Białobrzegach miałem na sobie strój Murzynka”, wspominał aktor Janusz Kłosiński. „Byłem razem z Himilsbachem przebranym za pirata, który cały czas wymachiwał tasakiem. Z aresztu uwolnił nas Marek Piwowski, stawiając komendantowi milicji litr wódki”. Centrum alkoholowego i artystycznego świata Warszawy, a więc całej Polski, był SPATiF, Klub Aktora przy Alejach Ujazdowskich. Miejsce spotkań towarzyskich, interesów i romansów. „Ta bohema wzięła się z biedy. Nie mieliśmy własnych domów, więc siedzieliśmy razem w SPATiF-ie. Nie mieliśmy telefonów, więc tam czekaliśmy na propozycje – tak aktor Daniel Olbrychski wspominał w Gazecie Wyborczej. Lokal dorobił się własnej legendy. Marek Hłasko tłukł tam szkło, aktor Jan Świderski znokautował krytyka Jana Kotta za niepochlebną recenzję. Słynna jest scena, w której Himilsbach wchodzi do lokalu i od progu woła: „Inteligencja wypierd...”. Na sali zapada ciężka cisza. Na co Gustaw Holoubek wstaje się od stolika i mówi: „Nie wiem, jak państwo, ale ja wypierd...”. Domy otwarte Publicznie trzeba było uważać na słowa. W SPTiF-ie zawsze siedzieli tajniacy służb bezpieczeństwa, którzy podsłuchiwali gości. Prywatne spotkania były bezpieczniejsze. Dlatego wielkim powodzeniem cieszyły się imprezy w mansardzie na Starym Mieście u Krystyny i Janusza Morgensternów. Ona była plastyczką po ASP, tkała gobeliny. On (dla przyjaciół Kuba) był reżyserem, który nakręcił film ze Zbigniewem Cybulskim, Do widzenia do jutra. A wcześniej podsunął Cybulskiego Wajdzie do filmu „Popiół i diament”. „Najpierw wpadało się do Krysi i Kuby, potem szło się na resztę wieczoru do SPATiF-u”, wspominała Grażyna Matuszkiewicz, żona kompozytora Dudusia Matuszkiewicza. Mansarda była miejscem artystycznych i intelektualnych dyskusji. Nieraz spotykało się tam sto osób. Leopold Tyrmand z piękną żoną, Barbarą Hoff, Antoni Słonimski, Stanisław Bareja, Barbara Kwiatkowska, Kazimierz Kutz. I najbliżsi przyjaciele: Zbyszek Cybulski, Bobek Kobiela, Roman Polański. To u Morgensternów Polański rozważał emigrację po tym, jak jego filmowy debiut „Nóż w wodzie” został zniszczony w Polsce. Grażyna Matuszkiewicz: „Krysia, którą nazywaliśmy »nasza Brigitte Bardot«, ślicznie ubrana w krynolinkę, biegała pomiędzy gośćmi i podawała jakieś niesamowite potrawy”. Krystyna Morgenstern: „Kupowałam spod lady polędwice i udźce baranie. Wyspecjalizowałam się w tym udźcu”. Podobną rolę w środowisku pełniła willa fotograficzki Zofii Nasierowskiej i reżysera Janusza Majewskiego przy Fortecznej na Żoliborzu. Spotykały się tam gwiazdy filmu, estrady i teatru. Uczestnictwo w proszonych kolacjach nobilitowało. Przed obiektywem Nasierowskiej stawali najwięksi artyści. „Miałam 20 lat, gdy przyszła do mnie na zdjęcia Nina Andrycz”, wspominała Nasierowska w swojej „Fotobiografii”. „Zajechała z garderobianą i lustrem. „Gram – oznajmiła – więc muszę patrzeć w lustro”. Łagodnie zaproponowałam, że jedno ujecie zrobię z lustrem, drugie bez. Andrycz wybrała ujęcie bez lustra”. Warszawski salon stworzyło także małżeństwo Kaliny Jędrusik i Stanisława Dygata. Małe mieszkanie polskich Marylin Monroe i Arthura Millera przy ulicy Joliot-Curie tętniło towarzyskim życiem. Daniel Olbrychski: „Bywali tam Holoubek, Konwicki, przysłuchiwałem się ich rozmowom, to były dla mnie jakby wyższe studia”. Zuzanna Olbrychska-Łapicka: „Tłum kłębił się już w przedpokoju. Kalina leżała w łóżku, była goła, co było widać, gdy nogami podnosiła kołdrę. Obok niej często leżał jakiś młodzieniec. Goście siadali na tym łóżku”. Swoboda obyczajów Lata 50. upłynęły pod znakiem obyczajowego konserwatyzmu. Stalinizm był purytański. W Polsce lat 60., podobnie jak na świecie, królowała swoboda. Ludzie zrzucali sztywne poglądy i ubrania. Artystyczna elita odsłoniła „nagą prawdę”. Modne stały się Chałupy, gdzie opalano się nago. A na kwaterach uprawiano seks we wszystkich możliwych odsłonach. Tak wspominała to bardzo młoda wówczas Zuzanna Łapicka-Olbrychska: „Widziałam pary chowające się po pokojach, rytuał zdrady. Byłyśmy prekursorkami opalania się nago na wydmach”. Pisarz Janusz Głowacki za nagie opalanie został aresztowany przez milicję. Na jego rozprawy sądowe jeździł Marek Piwowski, z którym później stworzyli kultowy „Rejs”. Prawdopodobnie przez swobodę seksualną rozpadło się małżeństwo Andrzeja Wajdy z Beatą Tyszkiewicz. Taką tezę stawia Sławomir Koper w Gwiazdach kina PRL: „Nie można wykluczyć, że główną przyczyną był romans pani Beaty z Andrzejem Łapickim”. Sama wspominała: „Miałam dwadzieścia dwa lata, kiedy zakochałam się bez pamięci w starszym ode mnie mężczyźnie. Miał ułożone życie – żonę, dzieci”. Córka Andrzeja Łapickiego, Zuzanna mówiła: „Mama tak nie zwracała uwagi na jego miłostki, że zaprzyjaźniała się z tym aktorkami, z którymi ojciec grał. Jak z Elą Czyżewską czy Beatą Tyszkiewicz”. Kultowy reżyser i pierwsza dama kina rozwód wzięli w 1968 roku. Wszystko na sprzedaż 8 stycznia 1967 roku na dworcu we Wrocławiu ginie Zbyszek Cybulski. Jak zwykle spóźniony wbiega na peron i wskakuje do pociągu w biegu. Wpada pod koła. Tragedia narodowa. Cała Polska wstrząśnięta. Nagła śmierć idola pokolenia zwiastuje koniec epoki zabawy. Andrzej Wajda kręci o nim pożegnalny film. „Wszystko na sprzedaż” to opowieść o ludziach, których osierocił wielki aktor. O żonie, kochance, reżyserze i publiczności – wszyscy oni czekają, aż pojawi się na planie. Wajda w roli reżysera – czyli siebie - obsadził Andrzeja Łapickiego. Za żonę dał mu Beatę Tyszkiewicz. Kochankę aktora gra Elżbieta Czyżewska, wspaniała aktorka, która błysnęła w PRL i zgasła na emigracji w Nowym Jorku. Andrzej Wajda dokonał w tym filmie rozliczenia ze swoim życiem, z mitem artystycznego środowiska i wspaniałymi latami 60. I to rozliczenie wybrzmiało bardzo gorzko. Polska w filmie Wajdy odstrasza brudem i biedą. Wielcy artyści są zagubieni i albo piją wódkę, albo pozują na twardzieli, jak Daniel Olbrychski, który pięścią załatwia emocjonalne problemy. Koniec epoki W filmie Wszystko na sprzedaż, elegii po śmierci Zbigniewa Cybulskiego, występuje Bogusław Kobiela. Sam zginie 10 lipca 1969 roku. Jego bmw 1600 wpada w poślizg i uderza czołowo w autobus. Tak w bólach odchodzi pewna epoka. Złota dekada szalonych lat 60. Z nor wychodzą demony antysemityzmu. Wydarzenia marcowe w 1968 roku zaczynają się od demonstracji studentów w obronie Dziadów. Spektakl Kazimierza Dejmka w Teatrze Narodowym nie podoba się władzy. Milicja pałuje protestujących studentów, aresztuje setkami. Rozpoczyna się narodowa nagonka na Polaków żydowskiego pochodzenia. Ludzie tracą pracę i domy. Do emigracji zmuszono piętnaście tysięcy ludzi. Wśród nich dziennikarzy, filmowców, pisarzy i aktorów. Z Polski wyjeżdża Jerzy Lipman, operator Andrzeja Wajdy. „Cierpiałem z racji tego, że wielu mych przyjaciół zostało zmuszonych do wyjazdu”, wspominał marcowe wydarzenia reżyser. Coś nieodwołalnie się skończyło. „Straszne, po człowieku zostają tylko okruchy. Strzępy”, mówi we „Wszystko na sprzedaż” postać grana przez Beatę Tyszkiewicz. „Tak, ale jacy oni byli wspaniali. Pokazali nas, całe nasze pokolenie”, odpowiada jej Andrzej Łapicki. „Ci co przyszli do kina pokochali nas. Zobaczyli, jacy byliśmy”.
Jedyny Polak, który miał szansę podbić Hollywood. Dziś mija 50 rocznica tragicznej śmierci Zbigniewa Cybulskiego
Wydarzeniem, które miało ogromny wpływ na legendę Zbigniewa Cybulskiego, była tragiczna śmierć aktora. Cybulski zginął 8 stycznia 1967 r. we Wrocławiu. Nie udało mu się wskoczyć do odjeżdżającego pociągu. Zsunął się między peron a schodek. Aktor zmarł w wyniku pękniętej od uderzenia wagonu wątroby. Dziś mija 50 lat od tego tragicznego wydarzenia. „Cybulski. Podwójne salto’’ Biografia jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, „Cybulski. Podwójne salto’’, trafiła w pierwszej połowie listopada na półki księgarni w całej Polsce. Autorka książki, Dorota Karaś, opisuje brawurowe życie legendy polskiego kina oraz pokazuje w niej, jak wiele czynników złożyło się na wizerunek Zbigniewa Cybulskiego, który – dzięki roli w filmie Andrzeja Wajdy „Popiół i diament’’ – stał się jednym z największych amantów polskiego kina. „Zbyszek był najbardziej rozpoznawalnym polskim aktorem w całej Europie. Po filmie Wajdy był nastawiony na hołubienie i myślał, że teraz będzie tylko lepiej’’, przypomina w rozmowie z magazynem „PANI” przyjaciel aktora, Alfred Andyrs. Po sukcesie filmu, Cybulski przeniósł się do Warszawy. Zaczął grać w Teatrze Ateneum, na którego zapleczu zamieszkali wspólnie z ciężarną żoną. W trakcie etapu warszawskiego, aktor chałturzył w objazdowym teatrze satyrycznym Wagabunda. „Tramwaj zwany pożądaniem’’ W ostatnich latach swojego życia Cybulski narzekał, że nie dostaje ciekawych propozycji zawodowych. Sytuacja miała ulec zmianie. Przyjaciel aktora, Alfred Andrys, opowiedział historię o zagranicznej produkcji, w której miał zagrać Cybulski. Dzień przed śmiercią do aktora zadzwonił amerykański producent. „Chciał mu przekazać, że został wybrany do roli Stanleya Kowalskiego w telewizyjnej adaptacji „Tramwaju zwanego pożądaniem’’ Tennessee Williamsa. Padła kwota: sto tysięcy dolarów, czyli ponad milion złotych. Wielkie pieniądze. Zbyszek wiedział o tym, że jest brany pod uwagę do tej roli, już od czerwca poprzedniego roku, ale przyznał się tylko żonie i mnie’’, zaznacza Andyrs.