Wstrząsające wyznanie syna brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza
W 2018 roku sprawa brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza i jego żony powróciła na wokandę. Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro potwierdził wówczas, że zarzuty postawiono trzem osobom, podejrzanym o morderstwo, którego dokonano w 1992 roku. Przypominamy wywiad Krystyny Pytlakowskiej, w którym syn polityka ujawnił szokujące szczegóły tego zdarzenia. Co wydarzyło się w tamtej nocy w Aninie pod Warszawą? View Ediplayer on the source website „Czerwony Książę”… Taki tytuł nosi wywiad-rzeka z panem, zrobiony przez pańską żonę - Alicję Grzybowską. I tak Pana nazywano za czasów PRL. Co właściwie znaczyło to określenie i kiedy do Pana przylgnęło? Ja z Czerwonym Księciem spotkałem się w roku 1980 czy 1981, wcześniej mnie tak nie nazywano. Może dlatego, że liczono się z moim ojcem? To określenie jednak żyje do dziś, pochwalę się, że wczoraj przysłano mi zdjęcie z Czech, a na nim samochód kolegi - Polonez 2000 z napisem na masce i bokach: „For Red Prince Andrzej Jaroszewicz”. Po raz pierwszy kogoś tak uhonorowano i to przed śmiercią. Poczułem się, jakby postawiono mi pomnik za życia. Czerwony książę? Może dlatego, że żyłem na luzie? Z przytupem? Fantazji nigdy mi nie brakowało. Mówiono też o Panu: „playboy”, „czołowy uwodziciel PRL-u”, „enfant terrible Polski Ludowej”... Ale wtedy playboyów jeszcze u nas nie było. Ta zagraniczna nazwa trudno się tu przebijała. A uwodziciel? Lubię kobiety, szanuję je. Ja z moimi kobietami się żeniłem, bo traktowałem je poważnie. I nie znosiłem pustki. Ale potem się Pan z nimi rozwodził. To prawda, bo życie weryfikowało moje małżeństwa. Ale na odchodne kupowałem żonom mieszkania, samochody, robiłem dla nich wszystko. Sam wyprowadzałem się z walizeczką. Żenił się Pan pięć razy - ostatnie małżeństwo trwa. Ale do dzisiaj otacza Pana legenda, opowiada się o Pana romansach, jak choćby tym z Marylą Rodowicz. To trwało tylko dwa tygodnie, a ciągle ludzie do tego wracają. Nic dziwnego. Potrafił Pan wynająć samolot, by polecieć na koncert do Maryli Rodowicz i wypisywał pan tym samolotem na niebie wyznania miłosne? Z tym samolotem to nieprawda, z wyznaniami też, bo nie byłem na tyle dobrym pilotem, żeby kreślić na niebie litery. Również nie rzucałem kwiatów z samolotu, bo tego po prostu nie dało się zrobić. Bawią mnie takie mity, odbieram je jako coś pozytywnego, choć przecież żyłem wtedy tak jak większość moich kolegów. Bawiłem się, korzystałem z życia. Od młodości był Pan idolem. Może dla niektórych. Podobno nadawałem ton, jak nosiłem baki czy wąsy, to inni je też zapuszczali. Przywiązywałem dużo wagę do stroju, do wyglądu - buty w szpic od Beczki, jeansy od Armaniego, piękny jedwabny garnitur, który uszył mi Bernard Hanaoka. Dłuższe włosy jak Beatlesi. Tak wyglądał Czerwony Książę. A gdzie się bawił? I z kim? Chodziło się do „Hybryd”, jeszcze gdy były przy Potockiej, a potem przy Mokotowskiej, do „Stodoły” przy Trębackiej, w czasie wakacji do „Nonstopu” w Trójmieście, gdzie na żywo grały Czerwone Gitary, Niebiesko Czarni, śpiewał Niemen. Latem absolutnie wypadało tam być. „Nonstop” mieścił się pod namiotem przy samej plaży. Można było potańczyć, posłuchać, pogawędzić ze znajomymi. Czytaj także: Raisa była jedyną i największą miłością Michaiła Gorbaczowa. Przeżyli razem ponad 50 lat Andrzej Jaroszewicz, syn Piotra Jaroszewicza z pierwszego małżeństwa, około 1990 roku I napić się czerwonego wina. Wtedy piło się głównie Egri Bikaver i Gellalę w „Hybrydach”. Czerwony Książę zamawiał je całymi skrzynkami? Zdarzało się stawiać wszystkim, kiedy miałem pieniądze. W latach 70. moja pensja w FSO była niezła. I były diety z wyjazdów zagranicznych, gdzie oszczędzało się na hotelach i jedzeniu. To były fantastyczne czasy, wspominam je dzisiaj z wielkim rozrzewnieniem. Prawie co tydzień chodziliśmy na prywatki, które odbywały się coraz to u kogoś innego. Dzisiaj takich imprez się już się nie robi. Przychodziło po kilkadziesiąt osób i tańczyliśmy, podrywaliśmy dziewczyny. Często zdarzało się, że człowiek przychodził sam, a wychodził z kimś. Jakie więc miał Pan przywileje, dlaczego mówiła o Panu cała Polska? Przywileje? Nie miałem ich właściwie, prawie nigdy nie korzystałem z tego, że mam ojca na wysokim stanowisku. Nawet jak w 1968 roku zostałem relegowany z wydziału prawa na UW, musiałem pójść do wojska, Oczywiście żyło mi się trochę łatwiej niż innym, ale w moim środowisku wielu kolegów mieszkało w domach jednorodzinnych. A moje życie zmieniło się na bardziej komfortowe dopiero, gdy na studia wróciłem do Warszawy i zamieszkałem u ojca w Aninie. Proszę pamiętać, że wychowywałem się u obcych, na wybrzeżu. W Aninie były dwa domy, większy i mniejszy. Ja z borowcem zająłem ten mniejszy. I tak właśnie odbywały się te słynne imprezy u Andrzeja Jaroszewicza? Wołałem chodzić jednak do klubów, miałem przyjaciół wśród muzyków. Mam ich do dzisiaj, znaliśmy się z Tomkiem Butowttem, ze Skaldami, ja sam też próbowałem grać na basie. Ale moja żona Alicja, która ma wykształcenie muzyczne, twierdzi, że mam świetny głos, natomiast z grą u mnie jest gorzej. Bardzo lubiłem śpiewać, gdy trochę wypiłem. Ale dużo nie piłem, jestem odporny na uzależnienia. Kiedy Pan śpiewał, nie było dziewczyny, która by się Panu oparła. Jak Pan poznawał swoje żony? Basię na prywatce, Ilonę - nie pamiętam już jak, a Irenę na ławce koło Grand Hotelu w Sopocie. Irena, później żona Karola Strassburgera była Pana wielką miłością, tą najważniejszą z przeszłości? Nie prowadzę hierarchii ważności, ale jeśli pani ma na myśli wielką miłość taką z drżeniem rąk, które przenosi się na drżenie serca i chemię między nami, na początku tak było na pewno. Czytaj także: Kochał ją i rozpaczał, gdy zmarła: o miłości Ireny i Karola Strasburgerów Piotr Jaroszewicz, Anna Solska-Jaroszewicz, Warszawa, 1991, promocja książki „Przerywam milczenie” To była piękna kobieta. Ale czy piękność to wszystko? Nie uroda jest w małżeństwie najważniejsza, tylko to, co kobieta ma w środku – jej dusza. A z Ireną mimo rozstania przyjaźniliśmy się do końca jej życia. I o ile szybko pogodziłem się z tym, że odeszła do Karola, to trudno mi się pogodzić z jej śmiercią. Zresztą moja żona Alicja znała Irenę i też ją lubiła. Ja już od dawna nie jestem tym człowiekiem sprzed lat. Uspokoiłem się nieco. Mówi Pan, że miał fantazję. Podobno wsiadał Pan w nocy do samochodu i jechał z Gdańska do Warszawy na imprezę. Setki razy. Wynajmował Pan kapelę z Chmielnej, żeby grała na prywatce. Kapelę nie, ale zespół z hotelu Victoria, który bardzo lubiłem. Częstował Pan wszystkich wódką w Kamieniołomach? Zdarzało się, a jak nie miałem kasy, to inni mnie częstowali. Taki był zwyczaj. Klękałem też przed dziewczynami, chociaż kwiatami ani biżuterią ich nie obrzucałem. Miał Pan „branie”, bo ojciec był premierem? Myślę, że nie, zresztą mojej pierwszej żonie Basi, początkującej aktorce i modelce, o którą byłem wściekle zazdrosny, na początku wcale nie przyznałem się, kto jest moim ojcem. Miała potem do mnie pretensję, ale i tak niewiele by to zmieniło. Myślę, że na wyobraźnie dziewczyn bardziej oddziaływał fakt, że byłem kierowcą rajdowym. No właśnie, to egzotyczny zawód w tamtych czasach, elitarny. Dlaczego Pan nim został? Z miłości do samochodów oczywiście. Już jako mały dzieciak lubiłem zejść w nocy do garażu i spać w samochodzie. Ten sport dawał adrenalinę i pole do rywalizacji, a ja zawsze chciałem być najlepszy. A nie dlatego że dzięki rajdom miał Pan dostęp do dobrych samochodów? Czym Pan jeździł w latach 70. i wcześniej? Pierwszy samochód pożyczyłem od ojca – moskwicza 407, to na nim zrobiłem licencję. Potem jeździłem syrenką 103 s z silnikiem wartburga. Później zacząłem jeździć fiatami, w dodatku starymi, bo uważano, że nowy samochód na rajdzie może się zniszczyć. Ale miał Pan i lancie stratos za pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Niewyobrażalny majątek. Skąd Pan wziął na to środki? Dzisiaj taka nowa rajdówka kosztuje 700 tys dolarów. Kierowca rajdowy nie kupował samochodów, to jemu je kupowano. I tak jest do dzisiaj. Wtedy też byli sponsorzy, którym zależało na reklamie. Hołowczyc, Kubica czy inni nasi czołowi zawodnicy dostają samochody od Lotosu, czy Orlenu, kupowane za pieniądze budżetowe, bo to przecież spółki skarbu państwa. Podobnie państwo kupiło mi lancię. Z tym samochodem dobrze sobie radziło tylko kilku kierowców w Europie. A teraz czym Pan jeździ? Citroenem C5, a na rajdy samochodem zrobionym przez Czechów, który koledzy mi udostępniają. - Który rajd był dla Pana najważniejszy? Chyba grecki Akropol. Jechałem polskim fiatem 1500, wygrałem ten rajd w swojej klasie, zdobyłem jedenaste miejsce w generalnej klasyfikacji. Na razie nikt tego wyniku nie powtórzył. Nie zostałby Pan kierowcą, gdyby nie był Pan synem Piotra Jaroszewicza i gdyby Józef Cyrankiewicz nie pożyczył Panu swojego mercedesa? Zostałbym. Już przecież jeździłem. Pamiętam, jak poskarżyłem się Cyrankiewiczowi, który wtedy był premierem i odwiedził mojego ojca, że nie mam czym jechać na Rajd Polski. Wtedy zdecydował, że da mi mercedesa, będącego do jego dyspozycji, pod warunkiem, że go nie zarysuję. Tamten rajd ukończyłem na 12 miejscu. A ojciec żadnym moich prywatnych spraw nie załatwiał, taką miał zasadę. Naprawdę? Przyznaję, że dzięki niemu dużo załatwiłem dla polskiego motosportu, chociażby działalność ośrodka badawczo rozwojowego FSO nie byłaby tak dynamiczna i budżetowana. Uważam jednak, że ojciec nie planował zostać politykiem, bo tu nic zaplanować się nie dało. Po prostu podczas wojny przebywali na zesłaniu, przeżył śmierć dwóch córek, jadł mech z głodu. Poszedł za Berlingiem, bo chorował na tyfus i nie zdążył do Andersa. Ojciec był zastępcą do spraw polityczno-wychowawczych, a nie aparatu wywiadowczego. Pełnił rolę „księdza” - rozmowy z ludźmi, wychowywanie ich. Taka książka sprawia, że porządkujemy życie nasze i naszych rodziców? Tak, ale to bardzo trudne. Gdy skończyliśmy nagrywanie książki, poczułem się zmęczony niektórymi wspomnieniami, bo te wszystkie negatywne wydarzenia do mnie wróciły. Chociaż wiele osób oszczędziliśmy. Najtrudniejsze chyba były wspomnienia z dzieciństwa i śmierć ojca. I wypadków na wyścigach, kiedy nie było wiadomo, czy kiedykolwiek stanę na nogi. Czytaj także: Anna i Bronisław Komorowscy są razem od 45 lat. „Od początku jesteśmy małżeństwem partnerskim” Zabójstwo Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz, archiwalia, 1992 rok Prawdę mówiąc to cud, że nie jest Pan warzywem po tym strasznym wypadku na motorynce. Pisze Pan, że jest ateistą, ale powinien Pan uwierzyć w Boga. Jestem ateistycznym ateistą. Żyje według własnych przemyśleń i doświadczeń. Wierzę w ludzi i szanuję ich, a z chrześcijaństwem nie chcę mieć związków.. Wróćmy do dzieciństwa, kiedy nie był Pan jeszcze Czerwonym Księciem... I kiedy mojego życia nie można było nazwać kolorowym. Do szóstego roku życia zresztą było bardzo dobrze, miałem oboje rodziców, babcię, panią Marię - gosposię. A potem nagle się to zmieniło. Mama umarła, w Sopocie, prawie przy mnie, na raka mózgu. Już gdy wyjeżdżaliśmy, była bardzo słaba. Zrozumiałem, co się stało, gdy zobaczyłem ją już w domu, w trumnie. Myślę, że moje życie potoczyłoby się całkiem inaczej, gdyby żyła. Życie każdego dziecka toczy się inaczej, gdy ma matkę. Ojciec ożenił się po raz drugi z dziennikarką „Trybuny Ludu” Alicją Solską. Opowiada Pan o tym w książce i aż wierzyć się nie chce, że macocha zamykała Pana w piwnicy albo okładała mokrymi ręcznikami, kiedy zjadł Pan za dużo jajek. Była taka jak bohaterki bajek braci Grimm. Gorszej osoby chyba w życiu nie spotkałem. W książce trochę to złagodziliśmy. Solska nie mogła mnie znieść, więc ojciec chcąc mnie chronić, zadecydował, że wyjadę do jego znajomych pod Gdańsk - do państwa Cabajów do Straszyna. Tam nie było źle, chociaż wychowywałem się u nich w bardzo biednych warunkach, w wiejskiej chałupie, z wygódką na podwórku. Bardzo chciałem wracać, ale później się przyzwyczaiłem. Tam chodziłem do szkoły. Do Warszawy wróciłem dopiero na studia. Ojciec miał wyrzuty sumienia, że dał Panu złą macochę? Miał, napisał nawet w swojej książce, że żałuje, bo nie mógł się mną zająć tak, jak powinien. Czasem mnie odwiedzał, ale rzadko, bo dużo pracował. Chyba nie był sentymentalny? Tego nie powiem, może miał dobre serce. Chciał, żebym robił to, co dawało mi satysfakcję, nie stawał mi na drodze. Nigdy nie zabraniał Panu uprawiać tego sportu? Nie. Kiedyś zostałem go z Gierkiem w saloniku, Gierek mi pogratulował i długo trzymał za rękę, a widząc że utykam - byłem niedługo po wypadku - zapytał ojca: „Piotr, dlaczego ty mu dajesz jeździć, ścigać się, przecież się w końcu zabije”. A ojciec odparł: „Nie można zabronić człowiekowi tego, co kocha”. A co Pana ojciec kochał? Władzę? Na pewno bardzo kochał mnie, ja to czułem na odległość. Kiedyś jadąc do mnie na spotkanie, rozbił się pod Łańskiem, odwieźli go do szpitala w Olsztynie. Ja tam dotarłem, położyłem sobie jego płaszcz pod głowę i przytulony do płaszcza zasnąłem. To były czasy, kiedy dojeżdżałem do Gdańska, byłem jeszcze uczniem i bardzo do ojca lgnąłem. Co Panu dawało bycie synem premiera? Nie było mi łatwiej. Kiedy ojciec przestał być premierem, nie dopuszczano mnie na przykład do biznesu, nie dawano paszportu. Innym dawali, a mnie nie. A 20 lat później wsadzono mnie do więzienia za rzekome przekręty przy budowaniu spalarni śmieci pod Łodzią. Akcja detektywa Rutkowskiego, który chciał się promować przy znanym nazwisku. Myślał Pan, że jest bezkarny? Nigdy nie byłem bezkarny, zawsze uważano mnie za chuligana drogowego. Ale to nieprawda, że tatuś płacił za mnie mandaty. A nawet jakby płacił to co? Miał prawo jako ojciec. Ale nie płacił, miał swoje zasady. A nigdy nikogo nie okradłem, nie zabiłem, nie zrobiłem nic takiego, żeby musiał o mnie walczyć. Wszyscy się go bali w ciągu 10 lat jego premierowania. Miał żelazną rękę, ale premier musi taką mieć. Prof. Paweł Wieczorkiewicz, historyk, przed swoim odejściem przyznał, że to był to premier czystych rąk. Ale to Pana ojciec rozpoczął zmiany ustrojowe, kiedy w 1976 roku gwałtownie podniósł ceny i ludzie wyszli na ulice. Pani wierzy jeszcze w tej bajki, w te zrywy? Bajki? Pamiętam, jak to było. A przecież to była prowokacja. Ciągle się coś działo, ciągle walczyli między sobą. Wprawdzie dużo spraw zostało odtajnionych, ale teczki mojego ojca są ciągle tajne. I tak będzie przez trzydzieści lat, a kto wie, czy nie pięćdziesiąt. Moje życie inaczej by się potoczyło, gdyby ojciec został nauczycielem. Prosiłem go, żeby poszedł do pracy do szkoły, żeby to wszystko zostawił w diabły. Ale nie chciał. Stał się Pan adwokatem swojego ojca, a kiedyś mówiono, że się Pan od niego odcina. Nigdy się od niego nie odcinałem, ale też nie pełniłem funkcji jego adwokata, chociaż kończyłem prawo (uśmiech). Do dzisiaj uważam jednak, że był dobrym premierem. Pamięta Pan ten dzień, kiedy Piotr Jaroszewicz został premierem i potem, kiedy abdykował z tej funkcji? Byłem w gabinecie ojca w momencie, kiedy zostawał premierem i kiedy przestawał nim być. Kiedy odbierał nominację, powiedziałem, że mu gratuluję, ale czy będzie miał czas spotykać się ze mną, tak jak dotąd. Mieliśmy całe pięć minut na rozmowę. A później musiałem łapać go o siódmej piętnaście rano, zanim wyszedł do pracy, był punktualny jak zegarek. Politycy muszą wkalkulować w koszty relacje ze swoimi dziećmi i liczyć się z tym, że te dzieci są cały czas podglądane. Ale wiele uchodziło Panu płazem, nocne zabawy, zaczepienie papieża. A co, nie wolno się bawić w nocy? A z papieżem to była obrzydliwa plotka. Poza tym każdy teraz pamięta inną wersję, i to jak najmniej dla mnie korzystną. Pobił się Pan z Danielem Olbrychskim o Marylę pod pretekstem, że aktor bronił czci Ojca Swietego. Ja się z nim nie biłem, to on mnie uderzył, gdy spałem u Ksawerego Franka na kanapie. Marylka opierała się o mnie głową i też spała, nawet nie wiedziałem, że spadł jej szlafrok i była nago. Daniel wpadł i walnął mnie w zęby, ale jakoś lekko, a później puścił wredną plotkę o papieżu, która mnie bardzo zabolała. Odszczekał wszystko w „Polityce”, ale do dzisiaj mnie za to nie przeprosił. Ale napisał o mnie w prologu do swoje książki „Anioły wokół Głowy”, to znaczy, że w byłem dla niego ważny. Mogę zrozumieć jego rozgoryczenie. To były lata 70. A późnej zaczęła się Solidarność. Mieszkałem wtedy na Mokotowie przy Balonowej. W nocy przychodziło sześciu, siedmiu i defekowali mi na ganek. Ale nie byli z Solidarności. Ojciec już nie był premierem, jeździłem do niego, chciał stanąć przed Trybunałem Stanu, żeby ludzie dowiedzieli się całej prawdy, ale Jaruzelski się przestraszył i umorzyli tę sprawę. A Piotr Jaroszewicz został wyrzucony poza nawias. Jak się z tym czuł? Pracował w ogródku, sadził warzywa, pisał książki i wreszcie miał dla mnie dużo czasu. Godzinami rozmawialiśmy. O czym? O różnych sprawach. A pani Solska mi kiedyś powiedziała, gdy podwoziłem ją do krawcowej: „Tyle krzywdy ci wyrządziłam, a ty nigdy nie byłeś wobec mnie chamski, jak moje własne dziecko”. Nigdy nie myślałem, że była to jedna z naszych ostatnich rozmów. I tak przeszliśmy od zabaw do bardzo poważnych spraw. Przypomniał Pan o tragicznych wydarzeniach w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992, morderstwie Pana ojca i jego żony, do dziś niewyjaśnionym. Ojciec przeczuwał swoją tragiczną śmierć? Dwa dni wcześniej przyjechałem z Włoch od kuzynki, do Anina. Atmosfera w domu była bardzo napięta. Ojciec wziął mnie pod rękę, wyprowadził do ogrodu, skarżąc się, że strasznie tu nerwowo i że to jakiś koszmar. „A co się stało?”. „Nic, Andrzejku, nic”. I spytał: „Kiedy będziesz znowu?”. Już siedząc w samochodzie otworzyłem okno i popatrzyłem na tatę, a on schylił się i powiedział: „oj synku, żebyś ty wiedział, jak oni mnie strasznie zmęczyli”. Odwiozłem jeszcze Hankę – córkę Solskiej i jej dzieci na lotnisko, Alicja Solska tam nie pojechała, a przecież wiem, kim były dla niej wnuki i że nieodprowadzenie ich było uwarunkowane czymś bardzo ważnym, na co czekała tego dnia. Dla mnie to cały czas zagadka. Często Pan myśli o tym dramacie? Teraz bardzo często i nie najlepiej się z tym czuję, przyzna pani, że trudno żyć z czymś takim. Żałuję tylko, że moja żona nigdy mojego ojca nie poznała. Na pewno by się pokochali. Najtrudniej mi myśleć o tym, w jaki sposób umarł. Że torturowali go przed śmiercią, wbijano szpikulec między żebra, przypalano papierosami, chcąc coś wydusić. Solską znaleziono w małej łazience z poduszką pod głową,leżącą na kolderce, bez śladów walki. Zabili ją strzałem w głowę, nie cierpiała. Czego szukali? Nie wiem, pewnie dokumentów. Tu nie chodziło o pieniądze. Ojciec miał wiele dokumentów kompromitujących nawet inne państwa. Ma Pan coś u siebie z domu w Aninie? Nie, bo zaginął testament. Z domu nic nie zabrano. A obrazy Kossaka? Zabrano je. Są dwa protokoły z otwarcia sejfu, z 4 i 16 września 1992 roku, mimo że sejf został zaplombowany, zniknęło z niego pudełko białych kamieni i jedna kasetka. Nie wiem, co w niej było. Ma Pan żal do siebie, że coś zaprzepaścił? Nie, bo gdybym żył inaczej, to nie miałbym Alicji, nigdy pewnie byśmy się nie spotkali. A ona jest warta dla mnie najwięcej. Alicja - rocznik 1984, od dziewięciu lat Pana żona. 40 lat różnicy wieku to dużo? 36 dla ścisłości. I od pięciu lat moja żona - znamy się od ośmiu. Różnica wieku nie ma znaczenia. Ja Alicji szukałem przez 61 lat. Myślę, że będzie ze mną do śmierci. Daje mi szczęście, uśmiech na co dzień, żadnych awantur, scen zazdrości. Piękne harmonijne życie domowo rajdowe - na rajdach jest moja pilotką. Ale co trzydziestolatka wie o polityce? Zdziwiłaby się pani, jak dużo. Bardzo interesuje się polityką, mnóstwo czyta, to pożeraczka książek, a poza tym oboje przeszyliśmy zagrożenie życia, chociaż Alicja ciężko chorowała gdy miała dwa lata, więc niewiele z tego pamięta.łączą nas jednak podobne przeżycia. Różnica wieku naprawdę nie jest istotna. Ja cały czas jestem wewnątrz młodym chłopakiem, któremu tylko trochę strzyka w kolanach. Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Znany pisarz zakochał się w tajnej agentce SB. Historia relacji Pawła Jasienicy i Zofii Beynar-O’Bretenny Warszawa, 02.04.2021 r., Cmentarz Powązki Wojskowe, grób Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz
Jak wygląda grób córki Eleni? Ten napis wzrusza do łez
Afrodyta została zastrzelona w wieku 17 lat...
Eleni doświadczyła w swoim życiu niewyobrażalnej tragedii. Jej ukochana córka, Afrodyta, zmarła tragicznie w wieku zaledwie 17 lat... Dziewczynę zastrzelił w lesie jej były partner, 21-letni wówczas Piotr G. Zazdrosny mężczyzna nie mógł pogodzić się z rozstaniem z córką piosenkarki, a jego strzały nie pozostawiły jej najmniejszych szans na przeżycie... Nagrobek młodej dziewczyny zdobi wzruszający napis. Morderstwo córki Eleni Tragedia miała miejsce 20 stycznia 1994 roku w lesie w pobliżu Przybrodzina w województwie wielkopolskim. Eleni otrzymała telefon z żądaniem okupu. Do przekazania pieniędzy nigdy nie doszło. Zabójca wykonał telefon w celu odsunięcia od siebie podejrzeń. Na próżno! Afrodytę widziano po raz ostatni, gdy wsiadała do samochodu Piotra G. przed szkołą, do której uczęszczała. Wszystkie poszlaki wskazywały na byłego partnera dziewczyny. 21-letni wtedy Piotr G. był chorobliwie zazdrosny o Afrodytę. Nie mógł pogodzić się z ich rozstaniem. Zakupił nielegalnie broń. Spotkali się pod szkołą. Dziewczyna wsiadła do samochodu nie czując żadnego zagrożenia. Pojechali nad jezioro Powidzkie gdzie często spędzali razem czas. Piotr G. strzelił tak, aby córka Eleni nie miała szans na przeżycie. Jeden strzał trafił w skroń, drugi w serce. Piotr G. założył Afrodycie kaptur na głowę, a ciało przykrył igliwiem. Piotr G. został skazany na 25 lat więzienia. Dziś przebywa już na wolności. W 2015 roku został zwolniony z odbywania kary. Zmienił nazwisko i wyjechał do Berlina. Zobacz także: Los nie szczędził Eleni ciosów. Tragiczna śmierć córki na zawsze odmieniła jej życie... Grób Afrodyty Tzoki na cmentarzu Junikowo w Poznaniu Jak wygląda grób córki Eleni? Eleni wyznała, że wybaczyła mordercy. W wywiadach niejednokrotnie podkreślała, że udało jej się to dzięki głębokiej wierze w Boga. „Gdybym nie przebaczyła, prawdopodobnie nie mogłabym dalej śpiewać, nie mogłabym spotykać się z ludźmi. Przebaczyć to nie znaczy zapomnieć. Przebaczyć to pozbyć się negatywnych emocji, które zabijają nas od środka. To była tragedia dwóch rodzin. Naszej rodziny i rodziny Piotra. Ja jako matka czułam ból tej matki, która też nosi ogromny krzyż. (...) Gdybym nie wybaczyła, nie żyłabym”, szczerze wyznała na łamach „Kobiety i Życia”. Mimo upływu lat, nieustannie odwiedza pokój tragicznie zmarłej córki, w którym nic nie zmieniło się od 1994 roku. To daje jej ukojenie. „Przychodzę, siadam i jestem blisko niej. Jest obecna w moim życiu bardzo mocno”, zwierza się Eleni. W jednym z wywiadów wokalistka wyznała także, że wciąż obchodzi urodziny córki: „W moim sercu Afrodyta będzie żyła zawsze. Nadal obchodzę każde jej urodziny, rocznicę śmierci, zastanawiam się, jaka by była, co by robiła, czy miałaby dzieci. Ale na co dzień nie rozpaczam”. Afrodytę pochowano na cmentarzu Junikowo w Poznaniu. Widok pomnika wciąż wywołuje emocje. Zamieszczony na płycie napis wzrusza do łez: „Nie my wyznaczamy czas przyjścia i czas odejścia”. Zobacz także: Jest blisko Boga, wybaczyła mordercy córki i wciąż koncertuje. Jak dziś wygląda życie Eleni? Grób Afrodyty Tzoki na cmentarzu Junikowo w Poznaniu Grób Afrodyty Tzoki na cmentarzu Junikowo w Poznaniu
Los nie szczędził Eleni ciosów. Tragiczna śmierć córki na zawsze odmieniła jej życie...
Dla gwiazdy bolesne wspomnienia wciąż są niezwykle żywe
To brutalne morderstwo wstrząsnęło w latach 90. ubiegłego wieku Polską. Córka Eleni, Afrodyta, została zastrzelona w lesie przez byłego partnera, 21-letniego wówczas Piotra G. Mężczyzna wyszedł na wolność kilka lat temu i pod zmienionym nazwiskiem mieszka w Berlinie. Dla Eleni bolesne wspomnienia wciąż są niezwykle żywe. „Jest obecna w moim życiu bardzo mocno”, zwierzała się w ostatnim wywiadzie. [Ostatnia aktualizacja: 20.01.2024 rok]. [Ostatnia aktualizacja: 20.01.2025 r.] Eleni o zabójstwie córki. Tak kultywuje pamięć o Afrodycie Już dawno temu wybaczyła mordercy córki. Jak podkreśla w wywiadach, było to możliwe dzięki głębokiej wierze w Boga. „Gdybym nie wybaczyła, nie żyłabym”, zaznaczyła w rozmowie z Kobietą i Życiem. Dodaje, że mimo upływu lat, nieustannie odwiedza pokój tragicznie zmarłej córki, w którym nic nie zmieniło się od 1994 roku. To daje jej ukojenie i sprawia, że pamięć o Afrodycie wciąż jest niezwykle żywa. „Przychodzę, siadam i jestem blisko niej. Jest obecna w moim życiu bardzo mocno”, zwierza się Eleni. By uczcić pamięć córki, wciąż zapala w domu świeczki. „Jak zgaśnie, zapalam kolejną”, zdradza. I dodaje, że tragedia, choć niewyobrażalnie bolesna, pozwoliła doświadczyć jej wielkiej miłości Boga i „poczuć, że nie jest sama, że Stwórca jest razem z nią”. W innym wywiadzie podkreślała, że obchodzi każdą rocznicę, związaną z tragicznie zmarłą córką. „W moim sercu Afrodyta będzie żyła zawsze. Nadal obchodzę każde jej urodziny, rocznicę śmierci, zastanawiam się, jaka by była, co by robiła, czy miałaby dzieci. Ale na co dzień nie rozpaczam. Pogodziłam się z myślą, że moje dziecko jest już w lepszym świecie, do którego wszyscy zdążamy. Nie czuję złości ani nienawiści. Mam pokój w sercu. Bez tego nie mogłabym żyć ani śpiewać”, zapewniała. Zobacz także: Eleni i jej mąż są razem niemal pół wieku. U swojego boku przetrwali największą tragedię Morderstwo córki Eleni, Afrodyty Do tragedii doszło 20 stycznia 1994 roku w lesie w pobliżu Przybrodzina w województwie wielkopolskim, niemal 200 kilometrów od Poznania. Afrodyta nie wróciła ze szkoły. Zaniepokojona mama zawiadomiła o jej zaginięciu policję. Tego samego dnia około 22.00 otrzymała telefon z żądaniem okupu. Szczegóły dotyczące przekazania go sprawca miał podać w trakcie kolejnej rozmowy, do której nigdy nie doszło. Jak się później okazało, morderca zrobił to, by odsunąć od siebie podejrzenia. Nie udało mu się. Wszystkie tropy prowadziły właśnie do Piotra G. Tym bardziej, że Afrodytę po raz ostatni widziano, gdy wsiadała do jego samochodu przed szkołą, do której uczęszczała. 21-latek był o byłą partnerkę chorobliwie zazdrosny. Bliskim miała mówić, że ta znajomość skończy się źle. On z kolei podkreślał, że będzie jej jedynym chłopakiem. „To była miłość zaborcza, która doprowadziła do tragedii”, oceniła po latach zdruzgotana Eleni. Nie mógł pogodzić się z rozstaniem, do którego doszło jesienią 1993 roku po czterech latach związku. Koniec relacji przyniósł 17-latce wielką ulgę, znajomi podkreślali, że odżyła, chętnie spotykała się z ludźmi i zaczęła snuć plany. Nie podejrzewała, że nigdy ich do końca nie zrealizuje... Zobacz także: Nie był idealnym przykładem dla pierwszego syna. Gdy w wieku 50 lat został ojcem bliźniąt, przewartościował całe życie Broń, z której Piotr G. zastrzelił byłą partnerkę, zakupił nielegalnie, podobnie jak 25 naboi. Pod jej szkołę podjechał z dziewczyną, z którą spotykał się w styczniu 1994 roku. Afrodyta nie czuła zagrożenia, gdy wsiadała do samochodu. Pojechali nad doskonale znane jej jezioro Powidzkie w okolice Przybrodzina – miejsce szczególne, ponieważ wyjeżdżała tam często z byłym partnerem, gdy jeszcze byli razem. Spacerowali po pobliskich lasach, spędzając romantyczne chwile. Tam też historia ta znalazła swój tragiczny finał. Piotr G. wysiadł z auta razem z 17-latką. Drugiej dziewczynie kazał zostać w środku i „słuchać radia”. Oddalili się. Mieli rozmawiać o końcu relacji. Być może kolejny raz zapewnił, że będzie jej ostatnim partnerem. Wyjął pistolet i wręczył go Afrodycie. Kazał strzelić. Odmówiła i zwróciła go właścicielowi. Wtedy wymierzył. Bardzo precyzyjnie, tak, żeby nie miała żadnych szans na przeżycie. Otrzymała dwa strzały: w skroń oraz w serce. Prawdopodobnie zmarła na miejscu. On założył jej kaptur na głowę a ciało przykrył igliwiem, po czym wrócił do samochodu. Zobacz także: Eleni i Fotis Tzokas są razem na dobre i na złe. Kim jest mąż znanej artystki? Proces zabójcy córki Eleni. Artystka przebaczyła mordercy Afrodyty Policja zatrzymała go dzień później. 22 stycznia w gazetach ukazała się natomiast informacja o zaginięciu córki Eleni. Śledczy przeczesywali wówczas okolice jeziora i po kilku godzinach odnaleźli ciało zastrzelonej 17-latki. Artystka bardzo mocno przeżyła śmierć własnego dziecka. „Zawalił nam się cały świat. Kiedy wydarzyła się ta tragedia, jakby w jednym momencie zostaliśmy bez niczego. Wiem, że wtedy obok mnie byli najbliżsi mi ludzie – rodzina, przyjaciele i księża, którzy bardzo mi pomogli. Ale tak naprawdę to człowiek i tak pozostaje sam ze swoim bólem i sam musi sobie z nim wewnętrznie poradzić. Pamiętam wiele nieprzespanych nocy, w czasie których przeprowadzałam z Bogiem długie rozmowy. Pytałam Go, co mogło doprowadzić do tragedii, przecież nie tylko Piotr był winny. My – dorośli – powinniśmy także poddać się osądowi, czy nie popełniliśmy błędów wychowawczych”, zwierzyła się Eleni w rozmowie z Niedziela.pl. Piotr G. początkowo nie przyznawał się do winy. Kłamał, plątał się w zeznaniach, twierdził, że Afrodyta miała obrazić się i na własną rękę wróciła do Poznania, wsiadając do autobusu. Według innych wersji mówił, że zastrzelił ją tajemniczy Rosjanin lub postrzeliła się sama. Z czasem przyznał jednak: „zabiłem ją”. Wskazał także miejsce, w którym doszło do tragedii. Rozpoczął się proces, który z zapartym tchem śledziła opinia publiczna oraz media. Wyrok, który zapadł, był najbardziej surowy z możliwych: 25 lat pozbawienia wolności. Jak przypomina poznan.naszemiasto.pl, nie wymierzano już wówczas kary śmierci, dożywocia jeszcze nie wprowadzono. Na ostatniej rozprawie 31 maja 1995 roku w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu obecna była Eleni z mężem oraz rodzice oskarżonego. Gdy odczytano wyrok, wszyscy płakali. Jednak później artystka miała zadzwonić do matki skazanego i powiedzieć „straciłyśmy dzieci”. Przebaczyła zabójcy. „Moi rodzice zawsze byli dla mnie przykładem. W ich życiu dominowała miłość do człowieka. Kiedy doszło do tragedii, nie miałam innego przykładu. Analizowałam, dlaczego doszło do takiego dramatu, szukałam przyczyn. Uważam, że najpierw trzeba rozpocząć od siebie. Od tego, gdzie my, dorośli, popełniliśmy błąd, co przeoczyliśmy, co przegapiliśmy? Myślę, że ta miłość do człowieka pozwoliła mi wybaczyć mordercy. Jestem osobą wierzącą, więc i z tego względu był to dla mnie ważny gest”, stwierdziła Eleni w wywiadzie dla „Głosu”, przytaczanym przez Agnieszkę Smogulecką w artykule na łamach poznan.naszemiasto.pl. „Gdybym nie przebaczyła, prawdopodobnie nie mogłabym dalej śpiewać, nie mogłabym spotykać się z ludźmi. Przebaczyć to nie znaczy zapomnieć. Przebaczyć to pozbyć się negatywnych emocji, które zabijają nas od środka. To była tragedia dwóch rodzin. Naszej rodziny i rodziny Piotra. Ja jako matka czułam ból tej matki, która też nosi ogromny krzyż. [...] Gdybym nie wybaczyła, nie żyłabym", szczerze wyznała na łamach „Kobiety i Życia". Morderca córki Eleni wyszedł na wolność Mężczyzna opuścił więzienie w lutym 2013 roku, mimo że pierwotnie karę miał odbywać do 2019 roku. Z kolei media poinformowały o tym fakcie dopiero dwa lata później, w maju 2015 roku. Jak się okazało, „z wnioskiem o warunkowe przedterminowe zwolnienie wystąpił dyrektor Zakładu Karnego w Rawiczu”, w którym osadzono mordercę Afrodyty. „Pod zmienionym nazwiskiem mieszka w Berlinie”, pisał wówczas portal slupca.pl. Zobacz także: On miał opinię playboya, ona osoby niezależnej. Kochali, ale szczęśliwa miłość nie była im pisana Piotr G. do 23 stycznia 2023 roku ma być pod dozorem kuratora sądowego. Mimo że mu wybaczyła, Eleni nie była wówczas w stanie skomentować tego, że Piotr G. wyszedł na wolność. „Eleni postanowiła, że nie udziela w tym temacie żadnych wywiadów. To dla niej bolesna sprawa. To, że mu wybaczyła, to jedna sprawa. Ale boli ją, jak to się potoczyło”, podkreślał w rozmowie z „Faktem” menedżer Eleni, Kostas Tzoka. I dodał: „gdyby ode mnie zależało, to bym zasądził karę śmierci, bo tyle ta kobieta przez tego człowieka wycierpiała i cierpi nadal. Ale Eleni to inna kobieta i ona nie jest za tym”.
Mija 24. rocznica śmierci Gianni’ego Versace. Kim był jego zabójca?
Za tym morderstwem kryje się kilka teorii spiskowych
Dlaczego zginął Gianni Versace? 15 lipca mija 24. rocznica śmierci projektanta, ale niektórzy wciąż zadają sobie to pytanie. Tragedia, która wydarzyła się w 1997 roku na progu bajecznie pięknej willi w Miami Beach na Florydzie, do dziś skrywa pewne tajemnice. Kim był morderca artysty, Andrew Cunanan? Kim był zabójca Gianni’ego Versace? 27-letni wtedy Andrew Cunanan był poszukiwanym przez policję seryjnym mordercą. Mieszkał w San Diego, nie miał pracy, ale chciał prowadzić luksusowe życie. Aby się utrzymać, spotykał się z bogatymi, starszymi mężczyznami. Regularnie odwiedzał okoliczne kluby dla homoseksualistów, których uznanie próbował „kupić” drogimi prezentami i wystawnymi imprezami. Po raz pierwszy zabił 27 kwietnia 1997 roku. Jego ofiarą był 28-letni Jeffrey Trail. W trakcie śledztwa ustalono, że mężczyźni mocno się pokłócili. Po awanturze Cunanan zabił byłego kochanka młotkiem, a jego ciało zawinął w dywan i zostawił w mieszkaniu na poddaszu, należącym do Davida Madsona. Architekt był jego drugą ofiarą. Ciało Madsona odnaleziono 3 maja tego samego roku na brzegu jeziora Rush Lake w stanie Minnessota. Jak ujawniono, zginął na skutek dwóch strzałów, w plecy i głowę. Już następnego dnia Cunanan przyjechał do Chicago. Zamordował agenta nieruchomości, 72-letniego Lee Miglina. Naniósł mężczyźnie kilkanaście ciosów śrubokrętem i poderżnął mu gardło piłą do metalu. Po tym zabójstwie stał się jedną z najbardziej poszukiwanych osób w Stanach Zjednoczonych. Kilka dni później zastrzelił dozorcę Williama Reese’a, po czym ukradł jego auto. Wybrał się w podróż na Florydę, gdzie mieszkał przez następnych kilka tygodni. Zastawił samochód w jednym z lombardów, podając swoje prawdziwe nazwisko, ale policja wciąż nie potrafiła go złapać. Gianni Versace był jego ostatnią ofiarą. 15 lipca 1997 roku wracał z codziennego spaceru. Zginął na progu swojego domu, po dwóch śmiertelnych strzałach w głowę. Po ośmiu dniach ciało Andrew Cunanana odnaleziono na łodzi. Wszystko wskazywało na to, że popełnił samobójstwo, strzelając do siebie z tej samej broni, którą zabił projektanta. Niedługo potem sprawę uznano za zamkniętą, ale wiele osób wciąż uznaje, że wyrok zapadł zbyt szybko i wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Dlaczego poszukiwany przestępca swobodnie poruszał się po kraju? Czy znał Versace, i czy zbrodnia miała motyw osobisty? A może było to zlecenie? Czytaj także: Skandale, morderstwo, groźba bankructwa czyli blaski i cienie imperium Versace! Andrew Cunanan poszukiwany przez policję Donatella i Gianni Versace Zabójstwo Gianni Versace Gianni Versace zmienił świat mody. Uwielbiał jaskrawe kolory i błyszczące tkaniny, umiejętnie balansował na granicy kiczu. Jego kolekcje kojarzyły się z luksusowym życiem, promowanym przez równie luksusowe czasopisma. Pomimo faktu, że przez jakiś czas marka Versace była określana jako synonim „złego smaku”, Gianni był wybitnym projektantem. Urodzony w biednej rodzinie, wydawał astronomiczne sumy na piękne wille, rzadkie dzieła sztuki i sławnych przyjaciół. Zapraszał na swoje pokazy gwiazdy, płacił wielkie pieniądze najpiękniejszym modelkom, opłacał najlepszych fotografów. I otwarcie sprzeciwiał się mafii, podrabiającej rzeczy znanych projektantów. W 1996 roku, niedługo przed tragiczną śmiercią, przeznaczył na tę walkę kilkadziesiąt milionów dolarów. Chociaż ta teoria nigdy się nie potwierdziła, fani uznali, że śmierć Versace nie była przypadkowa, i odpowiada za nią właśnie włoska mafia. Projektant za życia stanowczo zaprzeczał takim znajomościom, a potem robili to jego bliscy, ale plotki nie ucichły. Z drugiej strony, podejrzewano, że rodzina Versace również była zamieszana w jego morderstwo... Dlaczego? Tego dowiecie się z naszego wideo. Czytaj także: Anoreksja i depresja to nie wszystkie choroby, z którymi boryka się córka Donatelli Versace
Kim była Dian Fossey? Jej tragiczna śmierć skrywa mroczną tajemnicę
Od jej brutalnego morderstwa minęło 36 lat...
Rzuciła pracę w szpitalu w Kentucky, by zaangażować się w ratowanie goryli górskich w Afryce. Z czasem zdobyła na świecie ogromną popularność, jej badania i stosowane metody uważano za pionierskie. Niestety, błyskotliwą karierę Dian Fossey przerwała tragiczna śmierć. Do dziś jej okoliczności nie zostały do końca wyjaśnione... Dlaczego? Dian Fossey: studia, kariera i pomoc gorylom górskim w Afryce Przyszła na świat 16. stycznia 1932 roku w San Francisco w stanie Kalifornia w USA. Gdy miała sześć lat, jej rodzice rozwiedli się. Matka wyszła za mąż ponownie. Ojczym, majętny biznesmen, zapewnia rodzinie godny byt. Nie jest jednak typem osoby czułej i wspierającej. Zabrania również Dian Fossey kontaktów z biologicznym ojcem... Przyszła badaczka goryli górskich podporządkowuje się jego woli. Stara się nie sprawiać problemów. Wyniki w nauce ma dobre, jest dosyć grzeczna i... samotna. W San Francisco ukończyła szkołę średnią, zaś studia podjęła na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis. Wybrała weterynarię, od najmłodszych lat pasjonował ją świat zwierząt i chciała nieść im pomoc. Było to o tyle wyjątkowe, że jej ojczym chciał, by zgłębiała tajniki biznesu. Początkowo nawet się zgodziła, jednak pasja zwyciężyła. Niestety, z powodu problemów z fizyką i chemią, musiała się przenieść po dwóch latach na Uniwersytet Stanowy w San Jose. Studiowała terapię zajęciową. Ukończyła ją w 1954 roku z tytułem odpowiadającym licencjatowi. Początkowo zatrudniła się w szpitalu w Louisville w stanie Kentucky. Pracowała z upośledzonymi dziećmi. Jednak opowieść przyjaciela, który wrócił z Afryki, odmieniła jej życia. Wydając wszystkie oszczędności i biorąc pożyczkę, w 1963 roku jedzie do wschodniej Afryki. W Tanzanii spotyka wyjątkowe osoby: antropologa Louisa Leakleya oraz jego małżonkę Mary. Opowiadają jej m.in. o słynnej badaczce szympansów, Jane Goodall. Wtedy również po raz pierwszy w górach Virunga widzi goryle. Być może Dian czuje, że również chciałaby poświęcić się badaniom nad człekokształtnymi. Jednak wtedy jeszcze brakuje jej odwagi. Wraca do Stanów Zjednoczonych i pracuje. Wspomnienie Afryki wciąż powraca. Po trzech latach stawia wszystko na jedną kartę: przeprowadza się w tę nieznaną i fascynującą część świata. Dian Foessey, 1932 - 1985 Początkowo osiedla się w Kongu. Tam obserwuje goryle na stoku gór Wirunga. Ich populacja nie przekracza wówczas 500 osobników. Jednak sytuacja polityczna oraz lokalne napięcia sprawiają, że Dian Fossey podejmuje decyzję o przeprowadzce. I tak zamieszkuje na terenie Wulkanicznego Parku Narodowego w Rwandzie. Człekokształtne obserwuje na przełęczy między szczytami Karasimbi (4507 m. n.p.m.) i Visoke (3711 m n.p.m.). W tym miejscu rok po przybyciu do Afryki - w 1967 roku - zakłada ośrodek badawczy. Nadaje mu nazwę Karisoke Research Centre. Początki są wręcz ekstremalne. Badaczka mieszka w namiocie. Dopiero później z pomocą przychodzą jej miejscowi i razem budują chatę. Brakuje wszystkiego: prowiantu, ludzi, zaplecza, a nawet... odporności na choroby. Ale Amerykanka już wie, że się nie podda. Nie zniechęcają jej nawet kolejne rezygnacje studentów, którzy przybywają w to miejsce, by prowadzić badania. A te są wyjątkowo pionierskie i przełomowe. Szczególnie dla tych, którzy do tej pory goryle kojarzyli jedynie z King Kongiem. Obserwacje Dian Fossey dowodzą, że obiekty jej zainsteresowania są niezwykle inteligentne i wrażliwe. Mimo że zbliżenie się do nich do zajęcie wymagające nie dni czy tygodni a miesięcy, jej się to udaje. Obserwuje, uczy się imitować ich odgłosy. Najczęściej zwija w widocznym miejscu w kłębek. Pokazuje, że się nie boi i zachowuje spokój. Udaje się. Przedstawiciele gatunku goryli górskich zaczynają jej coraz bardziej ufać i dopuszczać coraz bliżej siebie. Dzięki temu badaczka notuje, że są one istotami poligamicznymi, spełniającymi się w związkach poligynicznych (które można przyrównać do wielożeństwa). Jeden samiec ma cały harem samic. Te są jednak istotami inteligentnymi i chętnie wybierają tych samotnych. Wiedzą, że dzięki temu w hierarchii będą najwyżej. Co najciekawsze, decyzje o zmianie stada podejmuję dobrowolnie. Zdarzają się jednak przypadki, w których są... porywane! Jej odkrycia nie byłyby możliwe gdyby nie postać Boba Campbella, brytyjskiego filmowca i dokumentalisty. On kręci godziny taśm, które utrwalają zachowania goryli górskich i ich relacje z Dian Fossey. Robi to przez pięć kolejnych lat, od 1967 do 1972 roku (według innych przez trzy, od 1969 roku). Zdjęcia są publikowane w prestiżowym „National Geographic”. Naukowcy są zgodni: gdyby nie to, o wysiłku badaczki wiedziałoby niewiele osób. Dzięki nim staje się sławna, o jej odkryciach, dotyczących goryli górskich, mówi cały świat. Niestety, historia ich relacji nie ma happy endy. Dian i Bob zakochują się w sobie. Łączy ich wyjątkowa więź. Ostatecznie jednak mężczyzna decyduje się wrócić do żony. To łamie serce badaczki. Od tej pory jeszcze bardziej poświęca się badaniom nad gorylami. Ludzie ją rozczarowują. Od ich towarzystwa woli zwierzęta... Dian Fossey: walka z kłusownikami i zagłada goryli Przełomowy jest dla niej rok 1974. Wtedy to uzyskuje tytuł naukowy doktora zoologii na Uniwersytecie Cambridge. Kilka lat później wydaje książkę i wywołuje skandal. To, co zrobił dla niej Bob Campbell, nie zostaje uwzględnione. Środowisko naukowe jest wstrząśnięte i nie ukrywa oburzenia. Ona jednak, jak się wydaje, ma swego rodzaju satysfakcję. Być może była to forma jej osobistej zemsty za porzucenie i złamanie serca... Równolegle do badań naukowych Dian Fossey prowadzi walkę z kłusownikami. Mimo że już od lat 20. XX wieku nie mieli wstępu do Wulkanicznego Parku Narodowego, nie przeszkadzało im to urządzać łapanek i polowań na goryle. W końcu władz Rwandy nie było stać na godne honoraria dla strażników. Byli oni więc przekupywani. A efekt działań kłusowników był opłakany. By złapać jedno młode, które miało później zostać sprzedane do zoo, byli w stanie zabić 20 dorosłych osobników. Na terenie całego parku zastawiali sidła i wnyki. Cierpiały na tym wszystkie zwierzęta: zarówno antylopy, jak i goryle. Mimo że Dian Fossey udało się z czasem zebrać wokół siebie grupę zaufanych ludzi, którzy pomagali jej rozbrajać pułapki, kłusownicy nic sobie z tego nie robili. Często przechodzili z „trofeami” (częściami ciał zwierząt) tuż pod oknami jej siedziby. Była zrozpaczona, jednak nie ustępowała, czym naraziła się wielu ludziom. Wypowiedziała wojnę barbarzyństwu. Podpalała obozy kłusowników, okaleczała ich bydło, złapanych na gorącym uczynku torturowała. Porwała nawet dziecko jednego z nich, by pokazać, co czuje gorylica, której zostaje odebrane młode. Używała broni. Miała świadomość, że są to często ludzie przesądni, którzy jak ognia boją się magii, dlatego zakładała maski i udawała, że odprawia czary. Dlatego zyskała wśród nich pseudonim „czarownica”. Strzela nawet do turystów. Później tłumaczy, że nie celowała do nich a jedynie nad ich głowami. Wszystko po to, by z parku narodowego nie robili zoo. Niestety, z czasem spada na nią bolesny i niespodziewany cios. W ramach zemsty kłusownicy zabijają jej ukochanego goryla, Digita z Grupy Czwartej. To stado było jej wyjątkowo bliskie. Opisywała je i obserwowała od lat, traktowała jak rodzinę. Jej serce jest złamane. Tym bardziej, że zwierzę zostało okaleczone: brakuje jego obu dłoni (z nich prawdopodobnie wykonana została popielniczka) oraz głowy (ta zapewne, po spreparowaniu, zostanie wysłana na Zachód). Powód zabicia zwierzęcia? Turysta, któremu się spodobał. Zapłacił kłusownikom za to 20 dolarów... Digit przyjął na siebie kilkadziesiąt ciosów maczetą. Ciało goryla zostaje pogrzebane na specjalnie stworzonym przez kobietę cmentarzu, w pobliżu jej chaty. Nie wie, że już niedługo spoczną na nim także i jej zwłoki... Sigourney Weaver w filmie „Goryle we mgle”, 1988 rok Tragiczna śmierć Dian Fossey. Dlaczego sprawców do dziś nie ujęto? Nie chce się poddawać. Jeszcze bardziej zaciekle walczy o ocalenie populacji goryli górskich, mimo że ma złamane serce. Pisze m.in. listy do prezydenta Rwandy. Zakłada fundację Dian Fossey Gorilla Fund International, działającą do dziś. Gromadzi środki finansowe na Funduszu Digita, by stworzyć i przeszkolić specjalny, prywatny oddział strażników. Mają oni chronić przez 24 godziny na dobę przedstawicieli zagrożonego gatunku, w tym miejsc, w których żerują. Ani środowisko kłusowników, ani rząd Rwandy nie są zadowoleni z jej działalności. Ogranicza ich wpływy i uniemożliwia zarabianie na bestialskim mordowaniu zwierząt... Na początku lat 80. Dian Fossey wraca do USA. To efekt spisku z udziałem amerykańskiego ambasadora. Pisze on do Departamentu Stanu w Waszyngtonie niepochlebne listy, w których oskarża Dian Fossey o alkoholizm i związane z tym napady agresji. Rekomenduje, by usunąć ją z zajmowanego dotąd stanowisko i obsadzić je poważnym naukowcem (prywatnie jego przyjacielem). Kobieta przed wyjazdem skutecznie zabezpiecza ukochane miejsce. Wyznacza osoby, które mają go strzec oraz swoich zastępców. Opłaca ich z własnych oszczędności. Po powrocie do Ameryki pisze książkę „Goryle we mgle”. To efekt jej długoletnich badań i obserwacji. Ma także szansę na wyleczenie bolesnych chorób i dolegliwości, w tym m.in. ostrego zapalenia nerwu kulszowego, nadwyrężonego biodra i rozedmy płuc. Wykłada również na Uniwersytecie Cornella. Wnętrza dom Dian Fossey, w którym została zamordowana w grudniu 1985 roku. Widać na nim ślady krwi Wie jednak, że nic nie zastąpi jej życia wśród tego ukochanego gatunku człekokształtnych. Tym bardziej, że dręczą ją koszmary, w których populacja goryli górskich ulega zagładzie. Wraca więc do Rwandy w 1983 roku. Jest niestrudzona w walce z kłusownikami. I przeczuwa, że może spotkać ją wkrótce tragiczny los... „Człowiek, który dzisiaj zabija zwierzęta, to człowiek, który jutro zabije ludzi, jeśli staną mu na drodze”, mawiała. I miała rację. Została bestialsko zamordowana w nocy z 26 na 27 grudnia 1985 roku w swoim górskim domu w prowincji Ruhengeri, trzy tygodnie przed 54. urodzinami. Znaleziono ją leżącą na plecach pośród kawałków rozbitego szkła, zdemolowanych mebli i jej rzeczy osobistych. Jej chata została splądrowana, jednak niczego nie skradziono. Ci, którzy przybyli na miejsce, znaleźli m.in. zakrwawioną maczetę, którą wcześniej zabrała kłusownikom. Było to narzędzie zbrodni. Władze Rwandy co prawda przeprowadziły śledztwo, ale niezwykle nieudolne. Nie byli nawet w stanie zabezpieczyć należycie miejsca zbrodni. Wiele śladów zostało zatartych przez osoby postronne. O morderstwo oskarżono ostatniego asystenta Dian Fossey, Wayne’a McGuire’a. Zaoczenie skazano go na karę śmierci, jednak nigdy do popełnienia zbrodni się nie przyznał. Nieoficjalnie jako zleceniodawcę wskazuje się wpływowego urzędnika, ówczesnego gubernatora prowincji Ruhengeri, Protaisa Zigiranyirazo. Tego samego, który kilka lat później utworzył szwadrony śmierci, odpowiedzialne za zagładę ok. 800 tys. mieszkańców Rwandy. Wykonawcą wyroku miał być jeden z kłusowników, którego nigdy nie schwytano. Ostatnie zdanie, które Dian Fossey zamieściła w swoim dzienniku, jest niezwykle wymowne. „Kiedy zdajesz sobie sprawę z wartości życia, mniej myślisz o tym, co jest przeszłością, a bardziej o przyszłości”. Niestety, ona nie zdołała już swojej poznać... Została pochowana na tym samym cmentarzu, który stworzyła dla zabitych przez kłusowników goryli górskich. Trumna z ciałem Dian Fossey, 3. stycznia 1986 roku Cmentarz w Rwandzie, na którym spoczęły zwłoki Dian Fossey., Zdjęcie wykonano w 1988 roku, trzy lata po jej tragicznej śmierci „Goryle we mgle” – film z Sigourney Weaver Na podstawie pamiętników badaczki powstał w 1988 roku dramat biograficzny „Goryle we mgle: historia Dian Fossey”. W główną rolę wcieliła się w nim Sigourney Weaver. Obraz został nominowany do Oscara w pięciu kategoriach, w tym dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz za muzykę. Uhonorowano go dwoma Złotymi Globami. Z kolei w 2004 roku kanał telewizyjny National Geographic wyemitował film stworzony na podstawie odkrytych w archiwach, niepublikowanych wcześniej filmów autorstwa Bena Campbella. Leżały one w nim, źle opisane, przez 30 lat. Był to efekt pomyłki archiwistów... Z kolei w 2017 roku stworzono trzyczęściowy film dokumentalny, w którym zadano pytanie „Kto zabił Dian Fossey?”. Wypowiadają się w nim jej współpracownicy, badacze oraz przedstawiciele organów ścigania. Śledztwo w sprawie tego brutalnego morderstwa trwa do dziś... Źródło: Wyborcza.pl, ekologia.pl, wysokieobcasy.pl
To ona zrujnowała życie Tomaszowi Komendzie... Zeznania sąsiadki niesłusznie wtrąciły go do więzienia
Dorota P. zmieniła zdanie przed swoją śmiercią
Sprawa Tomasza Komendy wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce. Mężczyzna, który spędził w więzieniu 18 lat swojego życia, zostały wypuszczony na wolność wiosną 2018 roku. Jednym z kluczowych świadków w jego sprawie była Dorota P., sąsiadka, która miała rozpoznać go na jednym z portretów pamięciowych. Według jej zeznań, na dwóch innych widniały podobizny ojca i brata mężczyzny. Choć po wyjściu z więzienia Tomasz Komenda zapowiedział walkę o to, by ci, przez których trafił za kratki, odpowiedzieli za to przed sądem, Dorota P. takiej okazji już mieć nie będzie. Kobieta zmarła w czerwcu 2018 roku w jednym z wrocławskich szpitali, oficjalnie z powodu duszności. Śmierć ta budzi jednak wiele wątpliwości. Na jaw wyszło właśnie, że przed śmiercią dziennikarzowi Superwizjera TVN udało się z nią skontaktować. Dziś przypominamy tę historię. CZYTAJ TEŻ: Bracia Collins zakończyli współpracę z Tomaszem Komendą. Jest oświadczenie View Ediplayer on the source website Zeznania Doroty P., które obciążyły Tomasza Komendę Gdy rzekomo rozpoznała Tomasza Komendę na jednym z portretów pamięciowych, przebywała u znajomych. Wśród nich był obecny policjant, z którym natychmiast podzieliła się swoimi podejrzeniami. „Byliśmy u znajomej mojego męża, Beaty i jej mąż okazał się kapusiem. Siedzieliśmy przy stole w czwórkę, no i w telewizji leciał ten obraz pamięciowy. To był jeden jedyny incydent. I później on (policjant obecny na spotkani - przypis red.) przyleciał z jakimś drugim człowiekiem. Przedstawili się, że są policjantami. I mówi: „Powtórz to, co u mnie mówiłaś”. Ja mówię: „Człowieku, nie wiem, jaki temat żeśmy poruszali, coś mi tutaj podpowiedz”. On na to: „widziałaś ten obraz pamięciowy”. No i to tak było”, zwierzyła się Dorota P. dziennikarzowi Superwizjera (cytat za Party.pl). Jej zeznania były w sprawie kluczowe, to na ich podstawie Tomasza Komendę uznano winnym brutalnego zabójstwa 15-latki. Jednak gdy od tej makabrycznej zbrodni i procesu, który śledziła cała Polska, minęło 20 lat, Dorota P. zmieniła swoje zeznania o 180 stopni. „Ja też uważam, że on jest niewinny. Jeżeli on byłby winny, to jego brat i jego ojczym powinni być winni. A jeżeli oni są niewinni, to on też jest niewinny”, wyznała przed kamerą TVN. Kim był Dorota P., przez której zeznania Tomasz Komenda trafił do więzienia? O kontrowersjach związanych z osobą Doroty P. pisaliśmy TUTAJ. A jak na wiadomość o jej śmierci zareagował Tomasz Komenda? „Powiedziałem wcześniej, że Dorota P. usiądzie na ławie oskarżonych. No niestety, nie usiądzie. To jest największa bolączka z tego wszystkiego. Ale mam nadzieję, że tam na górze tłumaczy się teraz z całej sytuacji. Po prostu nie mogłem uwierzyć, że ta osoba po prostu nagle zmarła”, mówił poruszony na antenie TVN24. Dziś, kilka lat po opuszczeniu więzienia Tomasz Komenda otrzymał wielomilionowe zadośćuczynienie za niesłuszny wyrok. Mężczyzna buduje twoją teraźniejszość i przyszłość u boku ukochanej i dziecka. CZYTAJ TEŻ: Tomasz Komenda już wie, na co przeznaczy prawie 13 mln odszkodowania?
Wielka kariera i brutalna, nagła śmierć. Andrzej Zaucha obchodziłby dziś 71. urodziny...
Miał na koncie przeboje, które nuciła cała Polska. Nie odebrał starannego muzycznego wykształcenia, mimo tego Andrzeja Zaucha szturmem podbił lokalny rynek. Występy na festiwalu w Opolu, współpraca z uznanymi artystami, koncerty... Niestety, jego błyskotliwą karierę przerwała tragedia. 10 października 1991 roku został zastrzelony na parkingu przy ul. Włóczków w Krakowie. W jego stronę oddano aż 9 strzałów. Dziś Andrzej Zaucha obchodziłby swoje 71. urodziny. Śmierć Andrzeja Zauchy: jak doszło do zbrodni? Mordercą był francuski reżyser Yves Goulais, mąż kochanki Andrzeja Zauchy, Zuzanny Leśniak. Nie mógł poradzić sobie ze zdradą żony i tym, że dopuściła się jej z jego przyjacielem. Przed tym, jak precyzyjnie zaplanował morderstwo, wielokrotnie groził artyście śmiercią. Ten unikał konfrontacji i spotkania z nim. Jednak po jednym ze spektakli ich drogi skrzyżowały się. Po raz ostatni. Yves Goulais obserwował parking za krakowskim teatrem STU z auta. Wiedział, że jest w nim grany spektakl „Pan Twardowski” w Zauchą w roli głównej. Jego żona również występowała w tej sztuce. Po 22 widzowie zaczęli opuszczać budynek. Chwilę później na parkingu, na którym były zaparkowane ich auta, pojawili się Andrzej Zaucha i Zuzanna Leśniak. Ona biegła za ukochanym z bukietem kwiatów. W pewnym momencie spostrzegła męża, który wysiadł z samochodu. Ten odepchnął ją i zaczął strzelać z karabinku w stronę artysty. Przypadkowo trafił także żonę. Po wszystkim wsiadł do auta i odjechał. Po drodze zauważył jednak radiowóz. Podjechał do niego, miał powiedzieć, że zastrzelił człowieka (nie wiedział, że Zuzanna Leśniak również została postrzelona) i ma w samochodzie broń. Został aresztowany. W trakcie przesłuchania dowiedział się, że jego żona zmarła na stole operacyjnym. Rozpłakał się i podkreślał, że nie chciał jej śmierci. Skazano go na 15 lat pozbawienia wolności. Wyszedł w 2005 roku. Pod zmienionym nazwiskiem tworzy scenariusze, m.in. seriali kryminalnych
Czy nad ich rodziną ciążyła klątwa? Mija 21. rocznica śmierci Tomasza Beksińskiego...
Znakomity krytyk muzyczny, prezenter radiowy i tłumacz, Tomasz Beksiński, zmarł 24 grudnia 1999 roku. Popełnił samobójstwo, zażywając zabójczą dawkę leków. Próby odebrania sobie życia podejmował kilkukrotnie... Historia rodziny Beksińskich. Czy ciąży nad nimi klątwa? Matka dziennikarza, Zofia, odeszła po ciężkiej chorobie rok wcześniej, we wrześniu 1998 roku. Siedem lat później, w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, tuż przed swoimi 76. urodzinami, wybitny malarz Zdzisław Beksiński został zamordowany w swoim mieszkaniu w Warszawie. 19-latek pchnął go nożem siedemnaście razy, za co został skazany przez sąd pierwszej i drugiej instancji na 25 lat więzienia. W 2016 roku zrealizowano film Ostatnia rodzina, w którym przybliżono historię rodu Beksińskich. Czy ciążyła nad nimi klątwa? Tego zapewne nigdy się nie dowiemy...
Pobicie świadka i wrobienie niewinnego Tomasza Komendy. Szokujące kulisy zbrodni sprzed lat
Dziś premiera filmu "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy"
Tomasz Komenda spędził 18 lat w więzieniu za zbrodnię, której nie popełnił. Mężczyzna wyszedł na wolność, ale nic nie zwróci mu lat, które spędził w zamknięciu. Tomasz Komenda ostatecznie został uniewinniony przez Sąd Najwyższy. Jan Holoubek wyreżyserował o nim poruszający film. Dzisiaj do kin w całej Polsce trafia "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy". Kto tak naprawdę zabił 15-letnią Małgosię? Dlaczego to Tomasza Komendę oskarżono o zabójstwo dziewczyny? Gdzie popełniono błąd w śledztwie? Jakie dowody zgromadzono przeciwko Komendzie? Przypominamy szokujące fakty zbrodni sprzed lat. Tomasz Komenda niewinny „Jak przeczytaliśmy jego zeznania z 4 stycznia 1997 wiedzieliśmy, że to on”, mówi jeden z członków ekipy prokuratorsko-policyjnej, która dziś rozwiązała tajemnicę zagadki sprzed lat. Nie ma jednak na myśli Tomasza Komendy. Ireneusz M. prawdziwy morderca Małgosi K. już osiemnaście lat temu został przesłuchany. Nikt jednak nie zwrócił wówczas uwagi na jego słowa. „Potwierdziła się stara prawda, że morderca jest zawsze w pierwszym tomie akt sprawy”. Jak to się stało, że Tomasz Komenda został oskarżony o zabójstwo Małgosi? Sprawa w Miłoszycach od samego początku budziła wiele emocji. „Na miejscu przestępstwa sprawcy pozostawi­li sporo śladów, m.in. włosy, od­cisk zębów, a także ślady orga­niczne, umożliwiające jedno­znaczne udowodnienie mu winy, je­śli tylko zostałby namie­rzony”, pisała w ubiegłym roku Gazeta Wrocławska. Mimo przesłuchania wielu świadków, przeprowadzenia badań, portretów pamięciowych i wielu opinii biegłych sprawa toczyła się przez wiele lat. W 1999 roku umorzono ją „wobec niewykrycia sprawców przestępcy”. Miesiąc później mecenas Ewa Szymecka, przedstawicielka rodziny Małgosi K., złożyła zażalenie: „Uważam, że dotychczasowy nadzór prokuratorski nie był wystarczający (...). Są przecież pewne podejrzenia, że ta sprawa jest powiązana z inny­mi. Tymczasem dotychczasowe czynności były prowadzone jak­by każda osobno. Nikt nie zechciał ich połączyć w całość. Wtedy, być może, mielibyśmy lepszy efekt”, mówiła w rozmowie z Gazetą Wrocławską w 1999 roku. Przez cztery lata rozwiązywano najsłynniejszą zagadkę XXI wieku Pani mecenas już wtedy zauważyła wiele nieścisłości: „Jest dla mnie w całej tej sprawie wiele rzeczy zdumiewających, np. to, że z jednej strony ktoś występuje jako świadek, a z drugiej jako osoba przeprowadza­jąca czynności procesowe, czyli mająca… dostęp do akt. Mieliśmy tu do czynienia z zastraszaniem świadków, których zaznania mo­głyby się przyczynić do szybsze­go ustalenia kręgu podejrzanych”, mówiła. Już wtedy Szymecka przeczuwała, że taki sposób prowadzenia sprawy spowoduje, że nie skończy się ona pozytywnie. „Bo czy to przypadek, że akurat osoby składającej zeznania są zastraszane? I to właśnie po złożeniu zeznań. Na dodatek osoby, które dokonują zastraszania, bardzo dużo wiedzą o treści tych zeznań”. TU PRZECZYTASZ O wyjściu na wolność Tomasza Komendy Skarga pełnomocnika pokrzywdzonych rodziców sprawiła, że śledztwo w sprawie zabójstwa Małgosi wznowiono. Przez cztery lata rozwiązywano najsłynniejszą zagadkę XXI wieku. Rodzice dziewczyny wielokrotnie zgłaszali błędy w postępowaniu prokuratury. Podobno w stosunku do niektórych prokuratorów wszczęto postępowania dyscyplinarne. Ostatecznie dopiero piąty prokurator z kolei, prowadzący sprawę, przedstawił akt oskarżenia jednego z co najmniej trzech świadków. Tomaszowi Komendzie zarzucono gwałt ze szczególnym okrucieństwem, co zmieniono później na zabójstwo. Jakie dowody zebrano przeciwko Tomaszowi Komendzie? Na miejscu zbrodni znaleziono czapkę, a na niej włos z DNA mężczyzny, za dowód uznano także zapach z czapki oraz ślady pogryzień na ciele Małgosi, które miały odpowiadać uzębieniu oskarżonego. Sąd skazał Tomasza Komendę na 25 lat więzienia. W maju ubiegłego roku mężczyzna po odsiedzeniu 18 lat więzienia opuścił zakład karny. „Po prostu myślałem, że ja zaraz wyjdę, że to jest tylko chwila, że powiedzą, że to jest pomyłka i opuszczę komendę wojewódzką. Niestety potoczyło się inaczej”, mówi dziś o zbrodni i prosi:„Teraz dajcie mi po prostu żyć”. Jak zginęła Małgosia K.? Dramatyczne kulisy zbrodni Piętnastoletnia wówczas Małgosia w towarzystwie koleżanek poszła na sylwestrową zabawę do dyskoteki Alcatraz w Miłoszycach. To była jej pierwsza impreza w życiu. Podobno jeszcze przed wyjściem zrobiła sobie zdjęcie. Chciała uwiecznić swój pierwszy taki Sylwester w życiu. NIkt nie przypuszczał, że ostatni. Tuż po północy po raz ostatni widzianą ją żywą – towarzyszył jej wówczas Krzysztof z Miłoszyc, który wyprowadził ją z dyskoteki, bo źle się poczuła. Do pary podeszło dwóch mężczyzn, jeden z nich (Irek) zwrócił się do dziewczyny po imieniu, krzycząc do niej, że nie powinna pić alkoholu. Wyznał, że jest jej bratem i odprowadzi ją do domu. Według zeznań świadka Krzysiek powrócił na imprezę, a mężczyzna, z którym przyszedł Irek, odszedł na bok. Małgosia została z domniemanym „bratem”, ale w rzeczywistości dziewczyna rodzeństwa nie miała. Jeden ze świadków zeznał, że wraz z Irkiem i innym mężczyzną, który do nich podszedł, odeszli w stronę posesji, znajdującej się nieopodal Alcatraz. Co się potem działo, nie wiadomo. Dlaczego koleżanki nie szukały Małgosi? Jedna z koleżanek Małgosi zabrała kurtkę dziewczyny z szatni i wróciła do domu. Około czwartej nad ranem rodzice dziewczyny rozpoczęli poszukiwania córki. Po telefonie do jednej z koleżanek, która poinformowała ich, że Małgosia poszła do jakiegoś domu w Miłoszycach, przyjechali do tej miejscowości. W ich trakcie, jak podaje Gazeta Wrocławska, byli także przed bramą, w której zniknęła Małgosia, ale nic podejrzanego nie przykuło ich uwagi. Zapomniane fakty zbrodni na Małgosi K. Parę minut po godzinie trzynastej złożyli zawiadomienie o zaginięciu córki. Piętnaście minut później mieszkaniec Miłoszyc zawiadomił policję, że przy jego stodole leżą zwłoki młodej kobiety. To była Małgosia. Poraniona, bez butów i biżuterii – srebrnych kolczyków i łańcuszka z serduszkiem z napisem love. Jak podają źródła sprzed lat, odzież dziewczyny pokryta krwią była porozrzucana po okolicy. Obok leżała także kominiarka. Tak, jakby ktoś, za przeproszeniem, zaszlachtował zwierzę Biegli z zakresu medycyny sądowej stwierdzili, że była to zbrodnia o dużej brutalności. Małgosia została pogryziona, skopana, pobita i zgwałcona. Według biegłych od momentu dokonania gwałtu i pozostawienia dziewczyny na 20-stopniowym mrozie, do czasu, aż zmarła, nastolatka wciąż mogła jeszcze żyć przez parę godzin. „Dziś nawet trudno o tym spokojnie wspominać. Tak, jakby ktoś, za przeproszeniem, zaszlachtował zwierzę”, mówiła mecenas. Sąsiedzi podobno nic nie zauważyli. Wówczas pojawiły się jednak głosy, że z terenu, z którego zniknęła nastolatka, słyszano głos wołający „Mamo!”. Małgosia wykrwawiła się zanim wzeszło słońce pierwszego dnia 1997 roku. „Dziewczyna była tak okrutnie zgwałcona, że nawet biegły, który jest doświadczonym lekarzem stwierdził, że mamy tu czynienia z wyjątkową brutalnością, zapierającą dech. To jest taka zbrodnia, która woła o pomstę do nieba. Sprawca rysuje się tutaj jako ktoś na wskroś zwyrodniały”, mówiła w rozmowie z Gazetą Wrocławską w 1997 roku mecenas Ewa Szymecka, pełnomocnik rodziców Małgosi. Kim jest Ireneusz M. podejrzany o śmierć Małgosi 4 stycznia 19997 roku przesłuchano Irka, który podczas sylwestrowej nocy przedstawiał się jako brat Małgosi. „Mam w swoich notatkach uwagi na temat tego zeznania. Mówiłam o tym prokuratorowi, który jako jeden z pierwszych zajmował się sprawą. Ale nikt tego wtedy poważnie nie potraktował’, mówiła mecenas. W dyskotece uczestniczyło kilkaset osób, a Ireneusz M. w swoich zeznaniach opowiadał tylko o jednej dziewczynie: „Pamiętał, że siedziała komuś na kolanach, pamiętał, co robiła na scenie w klubie Alcatraz. Opisał wreszcie, jak była ubrana, mówił, że miała kozaczki, zakrywające kostki. Powiedział wreszcie, że miała białe skarpetki z czerwonym paskiem”. Ten ostatni fakt przeoczyli wszyscy poza mecenas Szymecką. Dopiero dziś zainteresował prokuratorów i policjantów. Dlaczego informacja o skarpetkach jest tak istotna? Bo żeby je zobaczyć – ich kolor i czerwony pasek – trzeba było zdjąć Gosi buty i rajstopy (z zeznań jednej z koleżanek wynika, że Małgosia zakładała skarpetki pod czarne rajstopy). Mówi się, że nawet gdyby na dyskotece dziewczyna choć na chwilę zdjęła kozaczki, nie widać byłoby skarpetek. O tajemniczym mężczyźnie opowiadali policji także świadkowie. Publikowano nawet portrety pamięciowe Irka – dziś wiadomo, że jest nim Ireneusz M. Był jedynym świadkiem, który znał kolor paska na skarpetkach dziewczyny. Ireneusz M. został zatrzymany w czerwcu ubiegłego roku. Prokuratura postawiła mu zarzut popełnienia zbrodni na Małgosi K. Uznano, że odbywający karę 25 lat więzienia Tomasz Komenda nie popełnił zbrodni. Dwa lata temu, 15 marca 2018 roku, mężczyzna został zwolniony warunkowo z odbywania kary. W maju tego samego roku Sąd Najwyższy odbył posiedzenie, na którym zapadła decyzja o uniewinnieniu Tomasza Komendy. Dwóch mężczyzn oskarżono o popełnienie zbrodni w Miłoszycach - Ireneusza M. oraz Norberta B. Jakie błędy popełniono w śledztwie? Dlaczego do przyznania się zmuszono Tomasza Komendę? Jak przeoczono zeznanie prawdziwego mordercy Ireneusza M.? Jak brzmiały zeznania Tomasza Komendy, które na nim wymuszono? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w naszej galerii.
Jaka była ostatnia wola prezydenta Gdańska? To jego wielkie polityczne marzenie...
„Słowa tego listu traktuję jak testament Pawła Adamowicza”
Dzisiaj w Gdańsku tysiące ludzi żegnają swojego prezydenta, tragicznie zmarłego Pawła Adamowicza. Gdańszczanie oddali mu hołd przy trumnie, która była wystawiona w Europejskim Centrum Solidarności, a później w Bazylice Mariackiej. Jak podał portal Gdańsk.pl, w kondukcie żałobnym, w którym gdańszczanie odprowadzili trumnę do bazyliki, szły łącznie około 53 tysiące osób. Wcześniej w Stoczni Gdańskiej odczytano słowa ostatniego listu Pawła Adamowicza. Dotyczy on obchodów rocznicy pierwszych wolnych wyborów z czerwca 1989 roku. Miał być zaproszeniem do uroczystości tego dnia. Pełniąca obowiązki prezydenta Gdańska Aleksandra Dulkiewicz powiedziała: „Słowa tego listu traktuję jak testament Pawła Adamowicza. W liście tym znajduje się bowiem świat bliskich mu wartości: solidarność, wolność oraz szacunek do rządów prawa i konstytucjonalizmu”. Jaka była ostatnia wola Pawła Adamowicza? Podczas nadzwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Związku Miast Polskich Aleksandra Dulkiewicz przypomniała pomysł Pawła Adamowicza, by w wyjątkowy sposób upamiętnić 30 rocznicę pierwszych częściowo wolnych wyborów w 1989 roku. Była to ostatnia wola prezydenta Gdańska. Paweł Adamowicz napisał list 11 stycznia. Jest on zaproszeniem do udziału w uroczystościach, jakie odbędą się 4 czerwca, „by uczcić narodziny wolnej Polski”. Prezydent Gdańska podkreślał, że wolność Polski „zaczęła się w 1980 roku w Gdańsku”. „Ta inicjatywa jest wyrazem głębokiego szacunku dla bohaterów niedawnej przeszłości jak i płynącego z niej zobowiązania. Droga wolności zaczęła się przecież w Gdańsku w 1980 r. Bo tu, właśnie w tym miejscu, narodziła się Solidarność z Lechem Wałęsą, która doprowadziła do ostatecznego kresu komunizmu w Polsce 1989 roku”, napisał Paweł Adamowicz. Paweł Adamowicz zapraszał do Gdańska samorządowców z innych miast. Uroczystości 4 czerwca miały odbyć się w Europejskim Centrum Solidarności. Prezydent planował konferencje, cykl debat obywatelskich, wystawy plenerowe, manifestację z przedstawicielami świata samorządowego i obywatelskiego. Miał nadzieję, że w uroczystościach udział wezmą Donald Tusk oraz Lech Wałęsa. Aleksandra Dulkiewicz przypomniała, że Paweł Adamowicz „przewodził protestom w obronie ładu politycznego III Rzeczpospolitej. Owszem, dostrzegał jej ułomności, tak, jak pewnie my wszyscy, ale zarazem traktował ją jako spełnienie marzeń tych wszystkich, którzy nie raz oddali życie, ale walczyli o wolną od władzy komunistycznej władzy w latach 70. i 80.”, powiedziała. Przypomniała, jakie były poglądy zmarłego prezydenta i jaka motywacja stała za jego marzeniem. „Stąd płynęło też jego głębokie przekonanie o potrzebie nadania obchodom jej narodzin, 30. rocznicy powstania, wysokiej rangi, po to, by przeciwstawić się kłamstwom publicznym na temat III Rzeczpospolitej, ale tak żeby przypomnieć tego dnia stare prawdy i nadać im nowy sens, nowe znaczenie”, powiedziała pełniąca obowiązki prezydenta Gdańska.
„Ciebie, Tatusiu, kocham bardzo”. Słowa córki Pawła Adamowicza wzruszają do łez
Głos zabrała również żona polityka i zaapelowała do Jerzego Owsiaka
W środę wieczorem w Gdańsku zorganizowano kolejny wiec, w trakcie którego uczczono pamięć po zmarłym 14 stycznia Pawle Adamowiczu. Tysiące mieszkańców oraz przyjezdnych zapaliło znicze i wspominało ukochanego prezydenta miasta. Na placu Solidarności pojawiła się także rodzina nieżyjącego polityka, jego żona Magdalena Adamowicz oraz córka Antonina. Magdalena Adamowicz o śmierci męża na wiecu w Gdańsku „Paweł zawsze zaczynał do Was mówić kochane gdańszczanki, drodzy gdańszczanie. Bardzo kochał swoje miasto i bardzo kochał wszystkich ludzi. Dostaję teraz ogromną ilość maili i esemesów z różnych stron Polski i z zagranicy. Niewyobrażalne dla ludzi, którzy je piszą jest, że nienawiść może być tak wielka. Ale Paweł zawsze był pozytywny. Pamiętacie go uśmiechniętego, zagadującego ludzi na ulicy. On chciał, żeby to miasto było otwarte dla wszystkich. Nieważne było, kto w jakim mówi języku, w jakim mieszka domu, gdzie pracuje, jaki ma kolor skóry, ale także kogo kocha”, podkreśliła Magdalena Adamowicz. Zaznaczyła również, że wierzy, że śmierć jej męża nie pójdzie na marne i już zawsze będzie on patronem miasta. „Paweł chciał, żeby w Gdańsku każdy czuł się dobrze, czuł się jak w domu. Proszę, żeby taka atmosfera w Gdańsku była. Dzisiaj jesteśmy w żałobie. Ta żałoba minie, ale bądźmy dobrzy dla siebie. „Kochajmy się” - mówił często Paweł. Bądźmy uprzejmi, dbajmy o swoje miasto. Wiem, że Paweł jest tu z nami, że będzie i że będzie dobrym opiekunem tego miasta. Jego śmierć nie pójdzie na marne. Wiem to dlatego, że tutaj wszyscy państwo jesteście. Starsi i młodzi, wierzący i niewierzący. Jesteście tutaj dla niego, nie tylko z Gdańska, ale także spoza - z metropolii, którą on tak bardzo chciał stworzyć i stworzył. Dziękuję bardzo, bo mi i mojej rodzinie dodaje to siły”, przemawiała do tłumu. Jednak to słowa córki zmarłego prezydenta były najbardziej wzruszającym momentem tego wieczoru... „Niestety, Tereski [młodszej córki - przyp. red.] nie wzięłam z uwagi na zbyt ciężkie dla niej przeżycie”, powiedziała przed przekazaniem mikrofonu starszej córce Magdalena Adamowicz. Antonina, starsza córka Pawła Adamowicza, o śmierci ojca „Nazywam się Antonina Adamowicz. Paweł Adamowicz był moim tatusiem. Ja ciebie tatusiu bardzo kocham. Na zawsze. Ja też kocham to miasto, jak on. I cała nasza rodzina je kocha. Bo Gdańsk był dla taty trzecim rodzicem, trzecim dzieckiem i drugą miłością. Ja wiem, że jeżeli to miasto będzie nadal otwarte, takie kochające jak jest teraz, to on będzie bardzo szczęśliwy. Dziękuję wam wszystkim za to wsparcie. Przepraszam to, że nie odpisuję na wszystkie wiadomości, ale potrzebujemy czasu. Dziękujemy za wszystko”, podkreśliła wyraźnie wzruszona 15-letnia córka zmarłego prezydenta. Apel do Jerzego Owsiaka Magdalena Adamowicz po raz kolejny podkreśliła również, że ma nadzieję, że Jerzy Owsiak zmieni swoją decyzję i powróci na stanowisko prezesa WOŚP. „Pamiętajcie, Paweł został zamordowany na "Światełku do nieba". Ja proszę w tym momencie, żeby Jurek Owsiak kierował Orkiestrą dalej. Bo on zawsze obiecywał, że gra do końca świata i jeden dzień dłużej. W niedzielę ten świat skończył się dla Pawła, zmienił się bardzo dla naszej rodziny, ale on się nie skończył. Dlatego Jurku, bardzo proszę, wróc do Orkiestry, zmień swoją decyzję i graj z nami dalej. Zwyciężymy, siema!”, zakończyła żona Pawła Adamowicza. Największe serce świata dla Pawła Adamowicza i WOŚP W największych miastach Polski odbyła się wczoraj akcja Największe Serce Świata, którą zorganizował Komitet Obrony Demokracji. Organizatorzy na Facebookowym profilu podkreślili, że układanie tego wymownego symbolu ze zniczy ma być niejako „światełkiem do nieba” dla Pawła Adamowicza i okazaniem w ten sposób duchowego wsparcia dla najbliższych zmarłego prezydenta Gdańska, których cierpienie jest niewyobrażalne. W galerii możesz zobaczyć zdjęcia z wczorajszego wiecu
„Wszyscy uważali, że jesteśmy rodziną, która daje mordercy alibi…”
Bracia Tomasza Komendy po raz pierwszy o sytuacji rodziny!
W niedzielę 8 kwietnia bracia niesłusznie skazanego na 25 lat pozbawienia wolności Tomasza Komendy odwiedzili studio Dzień Dobry TVN. Gerard Komenda i Krzysztof Klemański opowiedzieli, jak ich rodzina radziła sobie podczas 18 lat pobytu mężczyzny w więzieniu. Jak traktowali ich sąsiedzi? Czy są wściekli? Kto tak naprawdę im pomógł? Gerard Komenda i Krzysztof Klemański w DD TVN Wywiad z braćmi Tomasza Komendy przeprowadzali Magda Mołek i Marcin Meller. Para dziennikarzy w pierwszej kolejności zapytała, co w tej sytuacji było najcięższe do zniesienia: „Wszystko... Najgorsza była bezsilność, niemoc. Nie mogliśmy do nikogo się zwrócić. Nie było żadnego tłumaczenia. Wszyscy uważali, że jesteśmy rodziną, która daje mordercy alibi”. Sąsiedzi źle ich traktowali. Dochodziło do tego, że wieszali im na drzwiach mieszkania zepsute mięso. Do dziś nikt ich nie przeprosił. Przez dłuższy czas bracia Komendy nie dopuszczali do niego swoich dzieci. Gdy już to się stało powiedzieli im, że wujek jest w wojsku. Nadziei na poprawę sytuacji zaczęli nabierać dopiero półtora roku temu. To właśnie wtedy policjant Remigiusz po przejrzeniu dokumentów stwierdził, że widzi w nich wiele nieścisłości. Mimo wszystko ciężko im było uwierzyć, że uda mu się wyciągnąć Tomasza z wiezienia. Jak teraz wygląda ich życie? Bracia wyznali, że ich mama odnajduje właśnie równowagę i spokój ducha. Mimo całej sytuacji nie są wściekli - myślą już o tym, co będzie. Tomasz natomiast podchodzi do sytuacji dosyć sceptycznie i czeka na decyzję Sądu Najwyższego. Wtedy będzie chciał wybrać się do Watykanu, by odwiedzić papieża. Gerard i Krzysztof powiedzieli: „Tomek to jakby człowiek z innej epoki. Robi wszystko i odkrywa. Wychodzi, zwiedza, ogląda. Dla niego wszystko jest nowe”. Uważa, że ludzie za bardzo się spieszą. Natomiast pierwszą rzeczą, którą chciał zrobić po wyjściu z więzienia była... wizyta w KFC. Bracia zdradzili również, że kobieta, która złożyła zeznania obciążające Komendę, nie ma nic sobie do zarzucenia i uważa, że została we wszystko wrobiona. Z kolei rodzice zaginionej dziewczyny nadal tkwią w przekonaniu, że mordercą ich dziecka był Tomasz... Krzysztof Klemański i Gerard Komenda w Dzień Dobry TVN Tomasz Komenda
Tomasz Komenda: „Jeszcze długo czasu minie, zanim wrócę do swojego świata”
Mijają dwa tygodnie, odkąd Tomasz Komenda po osiemnastu latach niesłusznej odsiadki, wyszedł na wolność. Mężczyzna w 2001 roku został skazany za gwałt i zabójstwo 15-letniej Małgosi K. Naprawdę wolnym człowiekiem będzie się czuł jednak dopiero, aż zostanie formalnie oczyszczony z winy przez Sąd Najwyższy. „Jeszcze długo czasu minie, zanim wrócę do swojego świata”, wyznał w studiu Superwizjera. Przeoczone dowody, naginanie faktów i... wrobienie niewinnego 18 lat spędził zamknięty w więzieniu za zbrodnię, której nie popełnił. Jego historia wstrząsnęła Polską, ale na jej finał jeszcze się nie zanosi. Sprawa w Miłoszycach od samego początku budziła wiele emocji. Przeoczone dowody, naginanie faktów i... wrobienie niewinnego. „Po prostu myślałem, że ja zaraz wyjdę, że to jest tylko chwila, że powiedzą, że to jest pomyłka i opuszczę komendę wojewódzką. Niestety potoczyło się inaczej”, mówi dziś o zbrodni i prosi: „Teraz dajcie mi po prostu żyć”. Boje się, że to jest sen Gdy wrócił do domu, czekała na niego choinka. „Powiedziałem rodzinie, że jak wyjdę, to ja ją rozbiorę. Nie ubierałem jej, ale mogłem ją rozebrać. To było dla mnie ważne, bo 36 świąt nie spędziłem w domu wśród rodziny. Miałem taką potrzebę”, powiedział. Tomaszowi Komendzie nie jest łatwo przystosować się do życia we współczesnym świecie. Tomasz Komenda na wolności. Kto jest odpowiedzialny za dokonanie zbrodni na 15-latce? Jak sam wyznał, największym zaskoczeniem było dla niego to, że telefonem komórkowym można zrobić... zdjęcie. Choć cieszy się z powrotu do domu, wciąż nachodzą go wspomnienia i koszmary, przez które budzi się w nocy zlany potem. Wciąż nie dowierza, że jest na wolności: „Boję się, że to jest sen. 4 stycznia 19997 roku przesłuchano Irka M., który podczas sylwestrowej nocy przedstawiał się jako brat Małgosi. „Mam w swoich notatkach uwagi na temat tego zeznania. Mówiłam o tym prokuratorowi, który jako jeden z pierwszych zajmował się sprawą. Ale nikt tego wtedy poważnie nie potraktował’, mówiła mecenas Szymecka. Tylko Ireneusz M. w swoich zeznaniach opowiadał o jednej dziewczynie: „Pamiętał, że siedziała komuś na kolanach, pamiętał, co robiła na scenie w klubie Alcatraz. Opisał wreszcie, jak była ubrana, mówił, że miała kozaczki, zakrywające kostki. Powiedział wreszcie, że miała białe skarpetki z czerwonym paskiem”. Ten ostatni fakt przeoczyli wszyscy poza mecenas Szymecką. Dopiero dziś zainteresował on prokuratorów i policjantów. Ireneusz M. został zatrzymany w czerwcu ubiegłego roku. Prokuratura postawiła mu zarzut popełnienia zbrodni na Małgosi K. Uznano, że odbywający karę 25 lat więzienia Tomasz Komenda nie popełnił zbrodni. Mężczyzna został zwolniony warunkowo z odbywania kary. Opuścił więzienie i obecnie przebywa w domu rodzinnym. Do mediów wciąż docierają kolejne szczegóły śledztwa. Ważne jest choćby to, że sąsiadka, która zeznała, że tej feralnej nocy widziała Tomasza Komendę w Miłoszycach, obecnie jest poszukiwana przez policję. Mówi się także, że Ireneusz M. nie przyznaje się do zbrodni, a matka mężczyzny mówi w rozmowie z Super Expressem: „Najpierw skrzywdzili Komendę, a teraz wrabiają mojego syna”. Czy kiedykolwiek dowiemy się jak było i kto tak naprawdę odpowiada za zbrodnię na Małgosi K. ?