„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Wielki sukces Magdaleny Zawadzkiej. W ten sposób doceniono legendarną aktorkę. Niezwykłe wyróżnienie
„Ja na nagrody nie czekam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością”, mówi nam
Wielka aktorka, którą wciąż podejmuje kolejne zawodowe wyzwania. Magdalena Zawadzka ciągle jest dostrzegana i nagradzana za swój kunszt. Niedawno odebrała Kryształowego Dzika, nagrodę na Festiwalu Reżyserii Filmowej we Wrocławiu za Twórczą Pracę Aktora z Reżyserem. Co oznacza dla niej to wyróżnienie? – Miło mi, że szanowna Kapituła doceniła tę współpracę – podkreśla. – Miałam szczęście pracować ze wspaniałymi reżyserami w pełnej zgodzie bez niepotrzebnych sporów. Pod ich opieką dojrzewałam, zdobywałam doświadczenie i rozwijałam się zawodowo. Dziękując tym, którzy docenili mnie, obdarzyli nagrodą i na znak pamięci o nich przytoczyłam ich nazwiska w porządku alfabetycznym, począwszy od Jerzego Antczaka, skończywszy na Krzysztofie Zanussim. Wielu z nich to wielkie autorytety, mistrzowie kina. Otrzymana statuetka jest ciężka i piękna. To dzik z prawdziwego surowego kryształu. Dołączył do innych nagród, m.in. Platynowego Szczeniaka za „Wyjątkowe Osiągnięcia w Aktorstwie Filmowym” z 2016 roku – także rodem z festiwalu we Wrocławiu. Moje statuetki zajmują dwa duże, okienne parapety, natomiast nagrody mojego męża Gustawa Holoubka stoją na biblioteczce. A nasze medale, Gustawa Order Orła Białego i moja Złota Gloria Artis razem z innymi medalami chowam w szufladzie. To piękne pamiątki i cieszę się nimi – zaznacza. Krystyna Pytlakowska: Te nagrody to dowód, że non omnis moriar? Jestem tego pewna, wierzę w mądrość tej łacińskiej maksymy, która znaczy „nie wszystek umrę.” Śmierć fizyczna nie oznacza końca naszego istnienia. Pozostaje twórczość, dokonania, wspomnienia zachowane w pamięci i w sercu. A Gustaw, wielki aktor, reżyser i twój mąż, to wszystko widzi i cieszy się razem z tobą. Gustaw był moim największym przyjacielem i jego opiekę nade mną odczuwam na co dzień. Po powrocie do Warszawy czekała na Ciebie następna nagroda. Zostałaś laureatką nagrody specjalnej za „Wybitną Osobowość Polskiej Kultury roku 2024”. To dla mnie wyjątkowa niespodzianka. Dowód na to, że jestem zauważana na wielu etapach zawodowej drogi i trwam na niej, a to jest dla mnie bardzo ważne. Wiem jednak, że nie żyjesz i nie pracujesz dla nagród. Najważniejsze miejsce w Twoim życiu zawodowym zajmuje teatr? Niewątpliwie, bo pracuję w nim bez przerwy, od zarania moich zawodowych poczynań. Ale również ważna jest praca w filmie, telewizji, radiu i na estradzie. Dużo radości dostarczają mi też spotkania z widzami, czytelnikami moich trzech wspomnieniowych książek. Cały czas mam kontakt z ludźmi, dzięki nim wierzę, że to, co robię, ma sens. Na Facebooku chociażby raz na tydzień lub co 10 dni nagrywam wybrany przez siebie wiersz. Mój kącik poetycki cieszy się powodzeniem, o czym świadczą cudowne maile, komentarze i liczne podziękowania za ten pomysł. Piszą ci, którzy chcą posłuchać pięknej polszczyzny, mądrości zawartej w poezji, a także dowcipu i ironii. Czytaj także: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka I twojego głosu, tak dobrze znanego z różnych produkcji. Dlatego ta wrocławska nagroda była tak ważna, że dotyczyła nie tylko twoich ról? Wszystko, co dzieje się tej wiosny, jest dla mnie bardzo ważne. Gdy zaczyna się nowy rok, czekam na to, co przyniesie dobrego, nie myślę o rzeczach złych. A ten rok przyniósł mi nie tylko dwie prestiżowe nagrody, ale także komplety na widowni teatru Ateneum Scena 20, w dwóch sztukach: „Kwartet” i „Uciekinierki”. „Kwartet” osiągnął kilka dni temu sto przedstawień, a dyrektor teatru na specjalnej uroczystości oświadczył publiczności, że na tych spektaklach zawsze jest pełna widownia, co się w pandemii i postpandemii nieczęsto zdarza. A poza tym wieczór liryczny poświęcony Gustawowi Holoubkowi w setną rocznicę jego urodzin, który miał być prezentowany jednorazowo, na prośbę publiczności o powtórzenie jest nadal grany i to z pełnym powodzeniem. Artur Tyszkiewicz, dyrektor teatru Ateneum zapowiedział, że skoro ten spektakl tak cudownie żyje, nie ma powodu, żeby z nim się żegnać. To bardzo podnosi na duchu. No i grasz u swojego syna Jana Holoubka w jego nowym, jeszcze niegotowym serialu, poświęconym katastrofie promu Heweliusz. Mój syn Jasiek powierzył Janowi Englertowi i mnie niewielkie role rodziców jednego z kapitanów, co mnie bardzo wzruszyło. Jak to jest grać u własnego syna? Zabawnie słyszeć przez duży megafon polecenie: mamo, przesuń się w lewo czy w prawo. A teraz poprosimy mamę, żeby zrobiła to czy tamto. To wielkie zaskoczenie słyszeć polecenia reżyserskie per mama. Nie byłam nigdy mamą żadnego reżysera (śmiech). I to syn reżyser musiał dać ci pięć dni wolnego, żebyś mogła polecieć do Hiszpanii. Nie , sama sobie na to pozwoliłam. Pobyt spędziłam na zwiedzaniu interesujących miejsc, spacerach po plaży. I na przepięknych, wieczornych koncertach. W Polsce było okropnie mokro i zimno. Musiałam więc po prostu uciec do innego świata, chociaż na chwilę. Świata uśmiechu i słońca, pozbawionego informacji o tym, co dzieje się wokół nas. Musiałam odetchnąć. A gdy wróciłam, czekało na mnie zaproszenie do Wrocławia i moja nagroda. A zaraz potem następna. Ciekawe, jakie wyróżnienia dostaniesz w następnym roku. To dla mnie zawsze niespodzianka. Ja na nagrody nie czekam, nie wymuszam ich, nie zabiegam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością. I robię swoje, jak śpiewał Wojciech Młynarski. W każdym razie składam Ci wielkie gratulacje od czytelników „VIVY!”, kolegów dziennikarzy i ode mnie. Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć (uśmiech). I posyłam całusy. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska Czytaj także: O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest dla Jana Holoubka bliską osobą <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMagdalena.Zawadzka.Official.page%2Fposts%2Fpfbid02Rr9p8HUfrMeHS1h98QSycGsBsRCaCVwd8GQLyRbjGEYZT8XZZmLpaJVcjFz3zf66l&show_text=false&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka, lata 90. XX wieku
Marcin Strauchold nakręcił film dokumentalny o Januszu „Kubie” Morgensternie. Nam odsłonił jego tajemnice
„Krysia mnie zapewniała, że Kuba jest zadowolony z tego filmu i to była dla mnie duża nagroda”, mówi nam
Marcin Strauchold przyszedł na świat w 1989 roku we Wrocławiu. Ukończył filologię hiszpańską na Uniwersytecie Wrocławskim, ale na tym nie poprzestał. Postanowił kształcić się na Wydziale Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Co prawda wcześniej nakręcił kilka filmów, ale krótkometrażowych. Teraz debiutuje znakomitym obrazem „Kuba” – dokumencie o Januszu „Kubie” Morgensternie. Przed Krystyną Pytlakowską zaś odsłania tajemnice swojego życia... Krystyna Pytlakowska: „Kuba” to Twój pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny? Marcin Strauchold: Tak, to mój debiut. Wprawdzie wcześniej, studiując reżyserię w Łódzkiej Szkole Filmowej nakręciłem kilka etiud, ale to były filmy krótkometrażowe. Dlaczego zainteresowałeś się właśnie reżyserem Januszem Morgensternem, czyli Kubą? Inicjatorką tego filmu i pomysłodawczynią była jego żona, Krystyna Cierniak-Morgenstern. Szukała reżysera, który go zrealizuje. Skontaktował nas ze sobą Filip Bajon, mój profesor ze szkoły w Łodzi. Kiedy studiowałem, był też dziekanem. To on poinformował mnie, że jest taki „bohater do wzięcia”. Wiedział, że interesuję się historią polskiego kina i że lubię klasyczne kino. Wiedział też, że zajmuję się filmami dokumentalnymi, robię na ten temat doktorat i w szkole współprowadzę zajęcia z dokumentu. Widocznie uznał, że będę dobrym kandydatem. Interesowałeś się też innymi twórcami z tamtych lat? Lubię filmy szkoły polskiej - Munka, Wajdy. A teraz przygotowuję się do kolejnego filmu, o Andrzeju Brzozowskim, dokumentaliście z tamtego pokolenia. Zresztą zawsze się interesowałem klasyką. Twórczość Janusza Morgensterna też znałem, choć tylko najsłynniejsze jego filmy. Dopiero realizując ten dokument dokładnie poznałem jego filmografię i się nią zachwyciłem. Bo filmy Kuby Morgensterna się nie starzeją. To prawda. Pewne ujęcia z pewnością zrobiłby teraz inaczej, czy sięgnąłby po inne rozwiązania montażowe, ale wtedy były inne uwarunkowania techniczne. I dlatego niektóre filmy mają nieco niedzisiejsze rozwiązania. Lecz to one nadają im morgensternowską atmosferę. Zdecydowanie tak, budowaną przez muzykę, formę i bardzo precyzyjną inscenizację. Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern o mężu: „Nigdy nie oglądaliśmy z mężem okrutnych kryminałów. Zawsze wybieraliśmy filmy ludzkie” Krystyna Cierniak-Morgenstern, Janusz „Kuba” Morgenstern I oszczędne, nieprzegadane dialogi. Właśnie o tym mówią w tym filmie moi rozmówcy. Morgenstern buduje liryzm poprzez atmosferę jego obrazów. I to sprawia, że jego filmy się nie starzeją i ciągle poruszają widzów. Gdy podesłałem moim znajomym „Jowitę”, wszyscy się nią zachwycali. „Jowita” czy nieco późniejszy „Trzeba zabić tę miłość”. I oczywiście „Do widzenia, do jutra”. To absolutny klasyk dla dzisiejszego pokolenia. No właśnie, jak Wasze pokolenie odbiera te filmy? „Do widzenia, do jutra” to film o młodych ludziach, zrobiony trochę z dystansem przez kogoś nieco od nich starszego. Dlatego Morgenstern oddał pole właśnie młodym aktorom. Był wtedy już po trzydziestce. Tak. Miał problem z debiutem, o czym też się mówi w moim filmie. Chciał debiutować w stylu Szkoły Polskiej, jednak władze mu na to nie pozwalały. Wielokrotnie odrzucały jego scenariusze. Mógł dopiero zadebiutować filmem, do którego scenariusz pisał też Zbyszek Cybulski. Uciekli się nawet do fortelu, ponieważ kolejnym współscenarzystą, jedynie na papierze, był Wilhelm Mach, wtedy bezpieczny dla władzy. „Do widzenia do jutra” ma w sobie młodzieńczą energię, romantyzm. I pewnie dlatego podoba się widzom do dziś. Moim zdaniem dopiero teraz można filmy Morgensterna docenić, bo minęło już sporo czasu, odkąd powstały i zapanowała nowa fala filmowa. Oglądając je, można pokusić się o porównania, które wypadają na korzyść Morgensterna. Ja „Do widzenia, do jutra” oglądałem 20 lat temu i wtedy też zrobił na mnie ogromne wrażenie, poprzez jego atmosferę, liryzm, młodzieńczość, które są zawsze uniwersalne. No i świetni aktorzy, w większości oprócz Cybulskiego nie byli jeszcze tak znani. Zresztą oprócz niego nie było w tym filmie zawodowych aktorów. A ja, szczerze mówiąc, wolę dzisiejsze fabuły z naturszczykami. Duże wrażenie zrobił na mnie „Chleb i sól” Damiana Kocura, który pracuje tylko z niezawodową obsadą. Poza tym, jeśli widzimy ciągle w filmach te same twarze, nie mają one takiej siły oddziaływania jak coś nowego, nieznanego. Od razu więc zgodziłeś się na propozycję Krystyny Cierniak-Morgenstern? Spotkaliśmy się u niej, porozmawialiśmy, Krysia pokazała mi kilka archiwaliów, także nagrań z ich ślubu i wesela w domu na Starym Mieście. Zobaczyłem wtedy, że można ten klimat ożywić, że uda się go przywrócić i przypomnieć. I podjąłem decyzję, że się tego podejmę. Nie bałeś się? Oczywiście, że się bałem. U mnie jest tak, że na początku jak jestem czymś zachwycony, to nie myślę o strachu. Zaczynam się bać dopiero, gdy rusza cała machina, są pieniądze na film, i trzeba się z tym wyzwaniem zmierzyć. Wtedy pojawiają się wątpliwości, czy uda mi się to zrobić. Musiałeś odpytać do filmu „Kuba” wiele osób. Ale to była sama przyjemność, bo nazwisko Morgensterna otwiera ludzi, którzy go znali i z nim pracowali. Ważnym momentem realizacji tego filmu było pozyskiwanie kolejnych materiałów archiwalnych, bo tak naprawdę nie było ich zbyt wiele. Dobrze, że dysponowałeś wywiadem z Januszem Morgensternem, nagranym za jego życia. I bardzo dziękuję za niego panu redaktorowi Osińskiemu, który przeprowadził ten wywiad naprawdę ciekawie i rzetelnie. Dzięki temu mogłem oddać Kubie Morgensternowi w tym filmie głos. Niestety, Telewizja Polska nie przechowała tego wywiadu. Ale przechowała go pani Krystyna, która wszelkie pamiątki po Kubie traktuje jak relikwie. W sumie to wywiad przekrojowy, rozmawiali przez półtorej godziny, a Morgenstern się w nim otworzył, choć nie był chętny do rozmów na swój temat. A Osińskiemu zaufał, chyba też dlatego, że był on świetnie przygotowany. Morgenstern opowiedział w nim o sobie bardzo szczerze. Były tematy, których nie chciał poruszać, na przykład ukrywanie się podczas wojny przed Niemcami z powodu pochodzenia żydowskiego. Nie chciał tego wywlekać na forum publicznym. Doskonale go rozumiem. Ale Tobie się udało. Jest w tym filmie życiorys Morgensterna opowiedziany bez ogródek. Także dzięki jego żonie Krystynie. To, co ona mówi, pozwala zrozumieć Morgensterna jako człowieka, ale i jako twórcę. Cały ten film opiera się przecież na tym, że nawet we fragmentach filmów, które są z pozoru niezależnymi opowieściami, w podtekście jest Kuba. Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski Janusz Morgenstern, Krystyna Morgenstern, 31 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2006 W każdym filmie czy książce są reminiscencje z życia autorów. Mniej lub bardziej ukryte. A u Kuby Morgensterna trzeba było znaleźć ten klucz, który otworzy drzwi, żeby fragmenty jego życiorysu zobaczyć. Ważne są też niektóre fakty z życia moich rozmówców, którzy współpracowali z Morgensternem. I tak na przykład wybitna aktorka Jadwiga Jankowska-Cieślak powiedziała, że dzięki debiutowi w filmie „Trzeba zabić tę miłość” tak naprawdę zdecydowała się uprawiać ten zawód. To bardzo poruszający film, którego zakończenie podchwytują teraz politycy, porównując tamtą filmową sytuację z obecną groźbą wojny z Rosją. Tak i dlatego ten film miał problemy z cenzurą. Twórczość Morgensterna była w dużej mierze zdeterminowana przez władzę, wiadomo, że wszystkiego nie mógł w filmie umieścić. Chociażby „Kolumbowie” - miał duży żal o to, że nie mógł nakręcić ostatniej części. Żałował też, że nie udało mu się zrobić serialu o Wyspiańskim. Znalazłem nawet materiały ze zdjęć próbnych do tego filmu. Była więc już gotowa obsada, ale niestety, podobno z powodów finansowych do nakręcenia tego obrazu nie doszło. Czego dowiedziałeś się o Januszu Morgensternie, czego nie wiedziałeś wcześniej? Dobrze go poznałem poprzez jego twórczość i poprzez ludzi, którzy byli z nim blisko. Cieszę się z tego. Ale taką najważniejszą dla mnie lekcją była jego reżyserska wybitność. To że genialnie opanował warsztat, a jego osobowość i bezkonfliktowość sprawiała, że ludzie go lubili i mógł pracować z kim zechce. Każdemu okazywał życzliwość i ta życzliwość do niego wracała. Był też sarkastyczny, jak pamiętam. Też o tym słyszałem. Wszyscy jednak powtarzają, że jego sarkazm podszyty był życzliwością i otwartością dla innych ludzi. Nigdy nie słyszałem, żeby kogoś skrzywdził, żeby o kimś mówił źle. Dlatego ludzie lubili z nim pracować i z nim być, a to jest dla reżysera najważniejsze. Musiał się jednak do tego człowieka przekonać, zaufać mu. Tak, zwłaszcza po jego doświadczeniach życiowych zaufanie było bardzo ważne, by móc się przed kimś otworzyć. Co przy realizacji tego filmu sprawiło Ci największą trudność? Chyba decyzja, że nie będzie narratora, który czyta napisany tekst. Narratorem tu jest tylko Kuba, a ja nie mogłem z nim porozmawiać. Musiałem korzystać z tego, co po nim zostało, w taki sposób, by zbudować dramaturgię i atrakcyjność dla widza. Niektórzy uważają, że łatwiej się robi film o kimś, kto już nie żyje. Są tego plusy i minusy, jednak perspektywa upływu czasu po śmierci sprawia, że inaczej się patrzy na różne fakty. I nie zawsze jest z czego utkać tę opowieść. Wielką pomocą służyła mi tu Krysia Morgenstern. To, co mi udostępniła – dokumenty, wspaniałe fotografie, a także prywatną opowieść o Kubie. Bohaterką tego filmu oprócz Morgensterna jest jego żona. Oczywiście miała kilka uwag już po realizacji tego dokumentu do końca, ale jej uwagi były konkretne i słuszne. Świetnie rozumiała, co będzie dobre dla filmu. Miała swoją misję. Myślę, że tak. Bardzo mi też pomogła w nawiązywaniu kontaktów. Z Romanem Polańskim chyba nie poszło Ci łatwo. Tylko dzięki Krysi się udało. Pan Roman poświęcił mi sporo czasu, a rozmowa z nim była bardzo miła. Ma niesamowitą energię, którą przenosi na ekran. Bardzo się cieszę z tego spotkania. Było dla mnie ogromnie ważne. Roman Polański, gdy tylko wszedł, mimo niedużego wzrostu, od razu opanował wszystko i wszystkich swoją energią, powerem. Bardzo chciał nam pomóc, widział, że jesteśmy zestresowani, bo przecież spotkaliśmy się z legendą kina. Ale od razu zadbał o to, żebyśmy się czuli komfortowo. Wypytywał mnie na przykład, jak teraz jest w szkole filmowej w Łodzi. Powiedział, że to ten moment życia, do którego wraca z największym rozrzewnieniem. I że właśnie przyjaźnie z czasów filmówki są dla niego niezwykle istotne. A taką przyjaźnią był Kuba. Gdzie się spotkaliście? U niego w Paryżu. Zaprosił nas do swojego biura i bardzo chciał nam pomóc. Myślę, że mi zaufał, polubił i wsparł na tyle, na ile mógł. Łączyła go z Kubą przyjaźń i wspólnota trudnych doświadczeń z czasu wojny. A kiedy wysłałem mu pierwszą wersję montażową filmu, oddzwonił do mnie z uwagami, ale ogólnie powiedział, że jemu się ten film podoba. To było dla mnie budujące. Uspokoiło mnie, zwłaszcza przed pierwszym pokazem z okazji setnych urodzin Morgensterna, kiedy nie wiedziałem, jaka będzie reakcja widzów. Lubisz wyzwania? Lubię, wszyscy jesteśmy uzależnieni od emocji, najlepiej pozytywnych. A robienie takiego filmu przynosi ich dużo. Ten film wymagał wnikliwego badania naukowego, wysiadywania w bibliotece, przeglądania archiwów, researchu i kontaktu z ludźmi. I nawet jeżeli nam się wydaje, że już o naszym bohaterze wiemy wszystko, zawsze trafi się na jakąś nową informację, która przynosi radość. A co takiego znalazłeś? Przede wszystkim to były nagrania archiwalne z planu „Potem nastąpi cisza”, gdy Kuba reżyserował Daniela Olbrychskiego, a obok był Marek Perepeczko. Później wszedł Witold Sobociński, który ustawił cały plan po swojemu. Takie drobne szczegóły, ale wprowadzały mnie w atmosferę tworzenia. A potem Krysia mnie zapewniała, że Kuba jest zadowolony z tego filmu i to była dla mnie duża nagroda. Krystyna rozmawia ze swoim mężem bardzo często. I to jest cudowne. Ja też wierzę, że z naszą śmiercią nasze życie się nie kończy. Czytaj także: On - słynny reżyser, ona - reżyserka życia. Krystyna i Janusz Morgenstern przeżyli razem 50 lat Janusz Morgenstern A wierzysz w siebie? Jako filmowca, jako reżysera? Mam w sobie coś takiego, że za każdym razem chciałbym spróbować czegoś nowego. Jeśli miałbym robić coś według gotowego, ściśle określonego przepisu, chyba by mnie to nudziło. Widzę siebie raczej jako typ wiecznego debiutanta. Masz trochę psychologiczne zamiłowania. Wydaje mi się, że coś takiego mam w sobie. I lubię przypominać postacie nieznane lub zapomniane. Tak jak teraz Andrzeja Brzozowskiego. Nie mógłbyś być chyba księgowym. Masz takie reporterskie tendencje do szperania. Pewnie w szkole miałeś szóstki z historii. Właśnie, że nie. Historii nie lubiłem, bo moim zdaniem źle jej uczyli. W moich czasach, a mam ponad trzydziestkę, uczono nas tak, że musieliśmy zapamiętywać fakty i daty. Natomiast mnie kręci historia, która polega na prowadzeniu własnego badania i dochodzenia motywów pewnych zdarzeń. Od dziecka pewnie czytałeś całe tomy książek. Oczywiście, że tak. Ale z drugiej strony, kiedy byłem już w liceum, do wszystkich gazet i miesięczników dodawano płyty DVD. I wtedy nagle objawiła mi się klasyka filmu i się w niej zakochałem. Ale chodziłeś też do kina. Gdy tylko była okazja, szliśmy razem z kolegami z klasy. Ale czasem inni za mną nie nadążali, więc chodziłem też sam. Koledzy Cię nie ostrzegali przed filmem o Kubie? Nie, bardzo mnie wspierali i mówili, że to może być świetna przygoda. A Filip Bajon namawiał, żeby spróbować. Teraz mnie namawia na debiut fabularny. Ale chyba jeszcze nie jestem na to gotowy. Teraz mam na uwadze kilka dokumentów, które dają mi radość. Wiem, że muszę je zrobić. Na przykład razem z Marią Zmarz-Koczanowicz o Sabinie Kubik, która przez 55 lat była sekretarką dziekanatu reżyserii w szkole filmowej w Łodzi. To byłoby spojrzenie na historię filmu z innej perspektywy. I myślę, że może się widzom spodobać. Wiesz jednak, że robienie filmów dokumentalnych wymaga cierpliwości i poświęcenia. To nie jest tak, że wracasz do domu, wieszasz kurtkę na wieszaku i oddajesz się życiu rodzinnemu. To prawda, wszystkim mówię, że pracuję przez cały czas. Bo nawet jak się wszystko odłoży na chwilę na bok, to informacje i obrazy cały czas się przetwarzają w mojej głowie. Faktycznie, reżyserem się jest 24 godziny na dobę, a pomysły wpadają znienacka. A jak żyjesz, kiedy nie pracujesz nad filmem? Teraz robię w szkole doktorat z reżyserii i znajduję odskocznię w zwierzętach. Zajmuję się końmi ze stajni pod Wrocławiem. Robię im treningi, uczę prostych rzeczy, siebie też. Na przykład konia trzeba czasem wylonżować i czasem zabrać na spacer. W miarę wolnego czasu przesiaduję w stajni. Ale ostatnio nie jeżdżę, bo złamałem obojczyk. A gdy się zrósł, wciągnął mnie wir pracy nad filmem. Planuję wrócić do koni, gdy zrobi się naprawdę ciepło. Z końmi też można się zaprzyjaźnić, poznać ich cechy charakteru. Ogólnie jesteś z życia zadowolony? Ogólnie tak, zwłaszcza, gdy dzieje się coś nowego. Radość mi daje też poczucie niezależności i robienia tego, na co mam ochotę. To wielki luksus. A co byś powiedział Kubie Morgensternowi, gdybyś go teraz spotkał? Podziękowałbym mu za wszystko, co zrobił, za jego filmy i za wyrzeczenia, które dla nich poniósł. Gdzie można zobaczyć film „Kuba”? Jest taka platforma 35mm.online. To platforma koproducenta mojego filmu, czyli Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, na której można za darmo obejrzeć masę świetnych polskich filmów. W tym większość filmów Kuby Morgensterna. Może już za jakieś pół roku mój film też się tam znajdzie. W każdym razie już zapraszam. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Córka Ewy Kasprzyk nie zniechęcała jej do rozwodu. O nowej miłości matki nie chce rozmawiać
„Nie muszę akceptować jej partnera i innych wyborów, a ona moich”, podkreśla Małgorzata Bernatowicz
Obie są dosyć zwariowane. Mimo szalonych pomysłów, mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. Matka i córka. Przyjaciółki. Podobne, ale różne. Zawsze stoją za sobą murem, dzielą niektóre pasje, ale każda kroczy odrębną ścieżką. Każda ma też nieco inny temperament. Jaka jest ich recepta na udaną relację? Co córka myśli o nowej, później miłości mamy? Ewa Kasprzyk i Małgorzata Bernatowicz zdradzają Krystynie Pytlakowskiej. Krystyna Pytlakowska: Rozeszłaś się z mężem. Czy Gosia miała do Ciebie o to pretensje? Gosia: Nie, bo według mnie nieszczęśliwy rodzic nie jest dobry dla dziecka. Zawsze mamie mówiłam, żeby się rozwiodła, jeśli chce. Ewa: Miałam poczucie, że coś jest za coś. Mąż chciał ratować nasz związek dla Gosi. I wpadliśmy trochę w błędne koło. Ale ja muszę być wolna i dalej się tego trzymam. Gosia: A ja lubię, kiedy się czujesz wolna. Zresztą w tym jestem do ciebie podobna i cię rozumiem [...] Dzieci znanych rodziców często uciekają przed ich nazwiskiem. Ale Ty akurat masz inne. Gosia: Mam nazwisko po ojcu (na scenie – Carmell). Gdy raz na dwa lata wyjdę gdzieś z mamą, to od razu robi się wielkie halo, jesteśmy w gazetach i wygląda na to, jakbyśmy cały czas ze sobą przebywały. Ale świadczy to też o tym, jak bardzo znana jest Twoja mama. Gosia: To prawda, jak jesteśmy na mieście, rzadko się zdarza, żeby ktoś jej nie rozpoznał. Niedobrze jednak mieć kompleksy wobec rodziców. Ewa: Mój ojciec powiedział mi: „Nie możesz być przeciętna. Musisz być ponad wszystko, bo życie bez pasji, bez kreacji jest ułomne”. Czytaj także: Mama i córka. Co je łączy, a co dzieli? Ewa Kasprzyk i Małgorzata Bernatowicz świetnie się uzupełniają! Ewa Kasprzyk i Małgorzata Bernatowicz w sesji dla magazynu „VIVA!”, wrzesień 2023 I dlatego zostałaś aktorką? Ewa: Nie. Ale ojciec mówił, że najgorzej jest być zwykłym Kowalskim. A przecież Kowalski czasami jest szczęśliwszy ode mnie, mimo że robię to, czego on nie potrafi. A Gosia, kiedy tworzy i nie ma sukcesu…? Mówię, że nie wszystko się, do diabła, udaje. Bo jakby się udawało, panowałaby nuda. Gosia: Czasem mi się coś udaje. Nie mów tak, jakbym miała same porażki… Może masz inny próg sukcesu. Ewa: Ja mówię o sobie. Gdyby ojciec ci powtarzał, że nie możesz być przeciętna, byłoby to też twoją obsesją. I nie mogłaś mieć przeciętnej córki. Ewa: Nie mogłam. Z jednej strony więc moje życie jest ciekawe i obfitowało w ważne wydarzenia, a z drugiej ciągle mi się wydaje, że jestem dopiero w połowie drogi i mam tyle fantastycznych przeżyć przed sobą [...] Obie mieszkacie w Warszawie. Czytałam, że rozmawiacie ze sobą dialogami z „Kogla-mogla”. Ewa: Nie wiem, czy Gosi w ogóle podobał się ten film. Gosia: Zawsze bardzo mi się podobał. Gdy mama mówi do mnie, że mogłam gdzieś pójść czy coś zrobić, odpowiadam: „Nie przyjechał, nie podawał i o czym tu deliberować?”. Oglądałam większość mamy filmów, seriali mniej, bo nie oglądam zbyt dużo telewizji. [...] Wtrącacie się wzajemnie w Wasze życia? Gosia: Nie pokazuję mamie moich chłopaków. Ewa: Bo nie było jeszcze poważnego kandydata do ślubu. Nie wtrącam się w życie Gosi, bo nie daj Boże powiem coś nie tak. A Ty wtrącasz się w życie mamy i w jej późną miłość? Gosia: Życie uczuciowe mamy to jej sprawa. Ewa: Ja też nie lubię z tą miłością latać po gazetach. A my obie nie przekraczamy pewnych granic. Gosia: Każda z nas ma swoje życie, ja nie muszę akceptować jej partnera i innych wyborów, a ona moich. Ewa: A ja życzę ci tylko, żebyś się po prostu zakochała. Pełna rozmowa dostępna w nowym numerze VIVY! Magazyn znajdziesz w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 14 września 2023 roku Czytaj także: Sylwia Grzeszczak o ukochanym: „Zawsze był blisko mnie i mi pomagał. Pozwolił mi uwierzyć w siebie” Ewa Kasprzyk i Małgorzata Bernatowicz w sesji dla magazynu „VIVA!”, wrzesień 2023 Ewa Kasprzyk, córka Małgorzata Bernatowicz, Carmell, październik 1999 rok Ewa Kasprzyk, nowy partner Michał Kozerski, 2022 rok
Andrzej Chyra został ojcem po pięćdziesiątce. Dla syna zerwał z nałogiem, jako rodzic czuje się spełniony
"Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem"
W 2015 roku jego świat całkowicie się odmienił. Andrzej Chyra został wówczas ojcem. Miał 50 lat. Razem z partnerką, Pauliną Jaroszewicz, całkowicie poświęcili się wychowywaniu małego Tadzia. O tym, jak zmieniło go ojcostwo, życiowych priorytetach i radości życia aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w lipcu 2019 roku. A był to wyjątek, ponieważ bardzo rzadko udziela wywiadów i niemal w ogóle nie opowiada o swoim życiu prywatnym... „Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, podkreślił. Dziś Tadzio ma 8 lat. Archiwalny wywiad z Andrzejem Chyrą o ojcostwie Krystyna Pytlakowska: Jakie pytania teraz zadaje Twój czteroletni syn? Andrzej Chyra: Trudne. Ostatnio przyniósł obrazek, pytając, czy to jest „ten” Jezus, który był ukrzyżowany. Powiedziałem mu, że tak, ale że nie tylko jego wtedy ukrzyżowali. To stało się dla ludzi symbolem życia wiecznego, choć po śmierci. To kwestia wiary. Naprawdę Tadzio interesuje się takimi sprawami? Dziecko interesuje się wszystkim. Co to znaczy, co jest w tym złego, i czy wiem, że jego rowerek ma już dwa koła. I co to jest „Iladian” czy seksualizacja. Uświadamiam sobie, że kiedy jedzie ze mną samochodem, a ja słucham radia, jest bombardowany takimi słowami. Dlatego łatwo dzieciom coś wmówić i do czegoś przekonać. Chciałbyś, żeby Twojego syna to ominęło? Tego się nie da ominąć. Mam tylko nadzieję, że między innymi mądra szkoła pozwoli mu zrozumieć, że pewne rzeczy nie są takie, jakimi się wydają. Szkoła musi uruchamiać wyobraźnię. Jednak zmieniłeś się, odkąd zostałeś ojcem. Inaczej myślisz, inaczej się przejmujesz. Nie wiem. To, co dzieje się na świecie, na ulicy, interesuje mnie nie tylko dlatego, że jestem ojcem. Choć może właśnie teraz to jest najważniejsze, że się wywrócił na rowerze i starł sobie skórę na policzku, że jest dumny z tego, że jeździ na dwóch kółkach i pytanie, które zadaje — ile ma kółek w rowerze — myślisz, że cztery? I śmieje się. Po upadku znowu wsiadł na rower, ale jeździ już bardziej ostrożnie. CZYTAJ TAKŻE: Krzysztof Ibisz pokazał dawno niewidzianego syna. 24-letni Maksymilian zamierza pójść w ślady ojca Andrzej Chyra prowadzi wózek, uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych Gloria Artis, Warszawa, 14.10.2015 rok Gdy zobaczyłam Twoje zdjęcie z wózkiem, pomyślałam sobie, że takiego Chyry to jeszcze nie widziałam. Jaki troskliwy tata! A kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem. A nie dlatego, że masz poczucie własnej misji? Nie można wszystkiego sprowadzać do misji. To słowo ma swój ciężar i konotacje, które potrafią je wykoślawić. Dla mnie takim ważnym słowem jest pasja i ją bym chciał Tadkowi przekazać. Wydajesz się jednak szczęśliwy i spełniony mimo swoich licznych wątpliwości. Gdy się mówi „szczęśliwy”, to jakbyśmy stawiali kropkę. A ja ciągle widzę jakieś drogi, drzwi do otworzenia. Powiem więc tak: „Bywam szczęśliwy”. Kiedy? Kiedy nie boli mnie noga, a jak zaboli to myślę, jaki ja byłem szczęśliwy, kiedy mnie nie bolała.... Gdy wyjeżdżamy we dwóch z Tadkiem w taką naszą męską podróż i kiedy patrzę na mojego syna, który jest beztroski, szczęśliwy. To samo przeżywa Paulina, kiedy bawi się z Tadkiem a jest w tym bezkonkurencyjna, albo kiedy odbieramy go od dziadków, a on może się przytulić do rodziców, to można się rozpłynąć ze szczęścia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mocne wyznanie Andrzeja Chyry: „Nie piję od półtora roku” Andrzej Chyra, Warszawa, 10. urodziny Zalando, 09.06.2022 rok
Maryla Rodowicz: „Moje małżeństwo zakończyło się fiaskiem i musiałam sobie z tym jakoś poradzić”
Tylko u nas Maryla Rodowicz o rozwodzie i nowym życiu
Po rozwodzie musiała wszystko przemyśleć i zacząć układać życie na nowo. Właśnie powstał o niej film dokumentalny. Maryla Rodowicz w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską o rozstaniu, przebaczeniu, nowym początku i o tym, czy wierzy w miłość. Bo, jak śpiewała: „Wszyscy chcą kochać, choć nie przyznają się…”. Maryla Rodowicz o rozwodzie Ty wyszłaś za mąż z miłości. Maryla Rodowicz: Oczywiście, chociaż mój były mąż twierdzi, że wyszłam za mąż dla pieniędzy. Bo byłam matką z dwójką dzieci, którym chciałam zapewnić godne życie. Ale przecież nie byłaś biedna, miałaś już dom na Bemowie. Dom wybudowaliśmy razem. Pobraliśmy się w 1990 roku, wtedy dom już się budował. A razem byliśmy od 1985 roku. W 1987 urodził się Jędrek. Nie byłam biedna, bo zagrałam kilkaset koncertów w NRD i ponad 600 w Związku Radzieckim. To były duże kwoty, poza tym miałam już wtedy 100-metrowe mieszkanie na Ursynowie. Zobacz: Historia jednej piosenki: „Niech żyje bal” – Maryla Rodowicz nie chciała pierwszej wersji tekstu Agnieszki Osieckiej W 2020 wzięliście rozwód. Tak, ale nie chcę o tym mówić, to ciągle dla mnie bardzo przykre. Rozwód był dla Ciebie porażką? Był, bo wcześniej do głowy mi nie przyszło, że może się coś tak dramatycznego wydarzyć. Nie pomyślałam, że mąż może odejść, chociaż brałam pod uwagę to, że może się zakochać, facetom się to często zdarza. Zresztą mój mąż był kochliwy, lubił kobiety, kokietował je, a one kokietowały jego. Ale żeby odejść, żeby wziąć rozwód?! No nie, to było niespodziewane. Dotąd byłaś kobietą sukcesu. A jeżeli miłość, to raczej mężczyźni zakochiwali się w Tobie na zabój. A jednak moje małżeństwo zakończyło się fiaskiem i musiałam sobie z tym jakoś poradzić. Pierwsze lata po jego wyprowadzce były trudne. Poczekaj, przyszła Kasia, moja kotka, ona pilnuje mnie na każdym kroku. Chodzi za mną nawet do łazienki. Miłość do zwierząt i zwierząt do nas zapełni każdą pustkę. O, pojawił się następny kot. Mam trzy maine coony i jednego syberyjskiego. Dwa moje i dwa Jędrka, ponieważ często wyjeżdżał, ciągle mi je podrzucał, aż w końcu koty wylądowały u mnie. Po rozstaniu musiałaś przemyśleć całe swoje życie? Przede wszystkim musiałam sobie wytłumaczyć, dlaczego tak się stało, bo nie bardzo rozumiałam, co się właściwie wydarzyło. Oglądałam więc non stop program „Zdrady”, żeby wiedzieć, jak to wygląda. Podglądałam, jak to jest z innymi kobietami, dlaczego są zdradzane i dlaczego one zdradzają. I czy potrafią wybaczyć. Ale jakoś szybko doszłam do siebie. Bo jesteś silna. Nie poddajesz się. Zawsze byłam silna. W dodatku dzieci mi tłumaczyły: „Mama, teraz będzie ci się lepiej żyło, Andrzej cię ograniczał”. Teraz mogę oglądać w tv, co chcę – Andrzej zawsze mi zarzucał, że na okrągło oglądam grę w tenisa. Zobacz: Nie zawsze łączyła je bliska więź. Jak dziś wyglądają relacje Maryli Rodowicz i jej córki?
Andrzej Seweryn o miłości: „Dopiero ta piąta żona okazała się właściwa”
„W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat”
Genialny aktor, reżyser, dyrektor Teatru Polskiego w Warszawie. Artysta kompletny, ale ciągle otwarty na to, co go „wzbogaci i przyczyni się do jego rozwoju”. Autorytet, który… nie chce być autorytetem. Kochający mąż i ojciec. Mówi: „Czerpię z życia garściami”. Andrzej Seweryn w rozmowie z Krystyną Pytlakowską o sztuce, rodzinie, życiowych rolach i porażkach. Niedawno odbyła się premiera najnowszego filmu z jego udziałem „Niebezpieczni dżentelmeni”. Andrzej Seweryn o rodzinie i miłości Jak to się robi, Panie dyrektorze? To znaczy co? Jak się czerpie z życia pełnymi garściami mimo upływu czasu? Myślę, że do tego, by brać garściami z życia – używam tu pani sformułowania – trzeba swego rodzaju naiwności, niedojrzałości. Czerpanie pełnymi garściami z życia oznacza, że czegoś mi brakuje. I że to, co będę brał w garść, ma sens, wzbogaci mnie i przyczyni do mojego rozwoju, że jeszcze się czegoś nauczę. [...] Ale kim Pan tak naprawdę jest? Pełni Pan tyle ról. W tej chwili czuję się aktorem, z którym rozmawia dziennikarka. I zadaje niemądre pytania? Nie, nie. Głupie są zazwyczaj odpowiedzi. Ale pół godziny temu byłem dyrektorem teatru, który rozmawiał z ekipą na temat jego przyszłości i jego codzienności. A pięć godzin temu był Pan mężem i pił z żoną herbatę. Pięć godzin temu nie wiem, kim byłem, bo jeszcze spałem. A później byłem kochającym mężem, który przygotował dla żony śniadanie, jednocześnie będąc obywatelem oglądającym wiadomości, które potwierdziły jego spostrzeżenia na temat życia. I jednocześnie byłem tym naiwnym młodzieńcem, który dowiaduje się ciekawych rzeczy i „czerpie z życia garściami”. Tak zmieniają się nasze gęby, jak mówił Gombrowicz. W każdej z tych ról staram się być jak najbardziej autentyczny i wypełniać je jak najlepiej. Czasami te gęby są nam narzucane przez świat, jesteśmy zmuszeni grać inne role, a czasami są zbliżone do naszej natury i do naszego charakteru. Czytaj też: Najmłodszy syn Andrzeja Seweryna robi karierę w Polsce i za granicą. Kim jest Maximilien Seweryn? Nie można jednak odgrywać dwóch ról jednocześnie, chociaż Pan twierdzi inaczej. A jeżeli kochający mąż kłamie? No to niech spada. Ale ja teraz nie kłamię. Ale kłamał Pan? W życiu czy w ogóle? Ale jeśli mówi pani o kobietach, o żonach, to ja nie mam ochoty się o nich wypowiadać. Na pewno kłamałem. To naturalne. Człowiek w życiu kłamie wiele razy, czasami dla dobra osoby, z którą się rozmawia, a czasami ze złych instynktów. W każdym są pokłady jakiegoś zła oczywiście. No i przeszliśmy do interesującego tematu, bo Pana pięć żon o czymś świadczy. Dopiero ta piąta żona okazała się właściwa, mam nadzieję. Poznaliście się na wakacjach. Poznaliśmy się w Maroku, na festiwalu filmów polskich, gdzie zostałem zaproszony, a Kasia ten festiwal organizowała. Zakochaliśmy się w sobie. Bo człowiek może się zakochać w każdym wieku? Obawiam się, że jestem tego dobrym przykładem. Ale czy ta późniejsza miłość jest inna? Pewnie tak. W każdym razie w moim przypadku była inna, jak widać. Zawsze mówiłem moim synom, żeby wiązali się z kobietami, które mają poczucie humoru. No i tak się stało z ich ojcem, czyli mną. [...] Jest Pan wielbicielem psów i kobiet. Wielbiciel kobiet – bardzo mi odpowiada takie określenie. W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat. Kawał czasu. Można się albo bardziej zakochać, albo znudzić. Ja się nie nudzę. To jest Pan szczytnym wyjątkiem. A może moja żona jest wyjątkowa? Fakt, że się spotkaliście, dodał Panu energii. Na całe nasze życie wpływa to, z kim jesteśmy. Absolutnie się z panią zgadzam. Na przykład nigdy bym sobie nie kupił takich skarpetek, jakie dziś noszę. Każda w innym wzorze i kolorze. Chociaż te skarpetki to chyba moja wnuczka mi podarowała. A widzi pani te dżinsy? Też bym sobie nie kupił takich wąskich. Koszulę też mi Kasia kupiła. To ona pomaga zatrzymać Panu w sobie młodzieńca. Absolutnie tak! Przychodzi na Pana premiery? Tak, przychodzi. Jest surowym sędzią. To bardzo dobrze mi robi. Sprawdź też: Lenka Klimentova o narodzinach synka: „Dla nas obojga jest to przeżycie, jakiego dotąd nie doświadczyliśmy” Katarzyna Kubacka-Seweryn, Andrzej Seweryn, Premiera filmu Niebezpieczni dżentelmeni, 19 stycznia 2023 Tak? A myślałam, że Pan jest przeczulony na swoim punkcie. Bo każdy aktor jest trochę narcyzem. Oczywiście, że jesteśmy wrażliwi na nasze słabości i wolimy, żeby nas chwalono, ale tylko idiota wierzy wszystkim, którzy go chwalą. Jest taki świetny tekst Gombrowicza, w którym pisze, że wszyscy kłamią: krytyk kłamie, kochanka kłamie, żona kłamie, wydawca kłamie, przyjaciel kłamie. A odkłamanie kultury to bardzo poważne zadanie. Ale mam na myśli to, że prawda zawsze jest pośrodku i że bardzo zła opinia albo bardzo pochwalna nie są prawdziwe. Zresztą co znaczy prawda w sztuce? Nic nie znaczy. Chodzi o to, żeby ludzie byli szczerzy, to jest najważniejsze. I żeby widz był szczery, a nie żeby mi pochlebiał z jakichś tam powodów. Ale jak jest naprawdę, to diabli wiedzą. Aktor wykonuje pracę, stara się robić to jak najlepiej, a potem żyje swoim życiem. Widz jest dla niego najwyższym sędzią, bo przecież robimy wszystko, żeby to on mógł sądzić. A Pan, poza widzem, liczy się głównie ze zdaniem Katarzyny? Tak, bo ona jest szczera. A z krytyką córki Marysi się Pan liczy? Oj, bardzo. A inne dzieci? Mam jeszcze dwóch synów: Jana i Maksymiliana. Jan jest operatorem filmowym, a Maksymilian aktorem. Obaj mieszkają w Paryżu. Obaj idą Pana filmową drogą. Tak, sztuka ich porwała. Cały wywiad w nowym numerze VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od 26 stycznia
Kapitan Tadeusz Wrona: „To nie było tak, że lecimy, lecimy i nagle buch o ziemię”
To on uratował 231 osób awaryjnym lądowaniem bez wysuniętego podwozia
Mija 13 lat od brawurowego wyczynu polskiego pilota kapitana Tadeusza Wrony na stołecznym Okęciu. Ze względu na awarię podjął próbę wylądowania gigantycznym Boeingiem 767 bez wysuniętego podwozia na płycie lotniska Chopina w Warszawie. Tym niezwykłym czynem uratował życie 231 osób. Jego nazwisko trafiło na czołówki gazet, o odwadze Polaka rozpisywały się zagraniczne media, był wielokrotnie nagradzany i okrzyknięty prawdziwym bohaterem. Przypominamy wyjątkową rozmowę kapitana z Krystyną Pytlakowską, która miała miejsce kilka dni po jego heroicznej akcji. Wywiad ukazał się w listopadzie 2011 roku na łamach magazynu „VIVA!”. Artykuł aktualizowany 31.10.2024 r. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u i Viva Historie 01.11.2024 r.] Kapitan Wrona wywiad dla magazynu VIVA! o lądowaniu na Okęciu w 2011 roku Skromny domek w ogrodzie. Pod Warszawą, blisko lotniska. To tutaj mieszka kapitan Tadeusz Wrona z rodziną. Tradycyjne umeblowanie, długi stół w kuchni, przy którym rodzina zbiera się na wspólne kolacje. Żona Marzena, 21-letnia córka Natalia – studentka psychologii, 27-letni syn Mikołaj – też pilot, ze swoją dziewczyną Magdą. W domu jest 15-letnia suka Baja i kot, który urodził się ze zgiętą łapką. Kapitan Wrona kupuje mu karmę. Do jego obowiązków należy też wkładanie naczyń do zmywarki, przedtem dokładnie je myje, co zawsze zadziwia córkę. Jest spokojny, wyciszony i ma bardzo niebieskie oczy, które spodobały się jego przyszłej żonie. Krystyna Pytlakowska: Kiedy Pan sobie uzmysłowił, że sytuacja jest krytyczna? Tadeusz Wrona: Gdy pomyślałem, że lądowanie bez podwozia będę musiał wykonać, pilotując realny samolot z ludźmi na pokładzie. Do tej pory wykonywaliśmy takie manewry tylko na symulatorze. Taka świadomość przygniata? Tadeusz Wrona: Przygniata, owszem. Jest napięcie, nie można sobie pozwolić nawet na moment rozluźnienia, trzeba myśleć, jakie czynności wykonać, a nie co się może zdarzyć. Bo przecież w nieskończoność nie mogliśmy latać. Paliwa nieubłaganie ubywało, bo silniki pracowały. Zresztą już wcześniej założyliśmy, żeby zmniejszyć obciążenie samolotu. Pierwsze 20–30 minut to był czas, kiedy powinniśmy jeszcze utrzymywać się w powietrzu, ale już po półgodzinie ciągle sprawdzaliśmy, czy się nie mylimy, czy wskaźniki paliwa reagują prawidłowo. Trzeba było wszystko dokładnie przewidzieć. Był Pan już pewien, że podwozie się nie wysunie? Tadeusz Wrona: Wie pani, do końca myślałem, że może jakimś cudem jednak się wysunie. Tak w prezencie od Niego, Najwyższego. Ale próby zawodziły. Podjąłem więc decyzję, że nie mam czasu na dalsze manewry, bo paliwa zostało na 20 minut, a od nich trzeba było jeszcze odjąć osiem, dziewięć minut na dolot. No i z ziemi pytano nas, jak długo to potrwa, gdyż skuteczność piany gaśniczej malała z każdą minutą. Istniała możliwość ponownego rozłożenia dywanu z piany, ale to zajęłoby dodatkowe 15 minut, a paliwa by już nie starczyło… Dlatego powiedziałem: „Lądujemy”. Mówi Pan to tak spokojnie? Tadeusz Wrona: Musiałem zachować spokój, chcieliśmy z kolegą – drugim pilotem – skonsultować to lądowanie z fachowcami na ziemi, instruktorami, inżynierami, specjalistami od konkretnych instalacji. Mieliśmy kontakt z centrum kryzysowym, gdzie były dwie osoby. Powiedziano nam, że trudno ściągnąć jeszcze kogokolwiek. Pytam dlaczego, przecież to wtorek, a we wtorki instruktorzy u nas mają zajęcia. Po czym dotarło do mnie, że jest 1 listopada, Wszystkich Świętych. Ludzie odwiedzają groby. Pomyślałem: Ale pech. Popatrzyliśmy na siebie z kolegą, nie trzeba było słów. Modlił się Pan? Tadeusz Wrona: Nie było czasu na kontaktowanie się z Bogiem, zresztą nie spodziewaliśmy się katastrofy. Szefowi pokładu powiedzieliśmy, że ten manewr nie jest taki trudny, że wszyscy przeżyją. Może ktoś będzie ranny, ale jeżeli trwałość kadłuba i silników jest taka, jak w parametrach producenta, najwyżej może dojść do zmiany kierunku, na przykład wypadniemy z pasa. Jeśli nawet się bałem, to nie dopuszczałem tego strachu do siebie, bo miałem jeszcze tyle do zrobienia. W życiu czy w samolocie? Tadeusz Wrona: W samolocie, ale w życiu też. Jakby miało się ono w tym momencie zakończyć, to szkoda byłoby chociażby tych zawodów szybowcowych, w których miałem wystartować. Szkoda córki, która jest taka młoda. I żona, z którą jeszcze tyle wieczorów można by przegadać. Ale to myślenie odbywało się w ułamkach sekund, bo mieliśmy tyle zajęć. Trzeba było usunąć z kokpitu przedmioty nieprzypięte. Szef pokładu zabrał bagaże podręczne, zamknął je w toalecie. Żeby w trakcie lądowania nie dostać czymś w głowę. Ja oglądam na kanale Discovery katastrofy samolotowe, które są dobrą lekcją poglądową, chociaż naukę płynącą z własnych błędów pamięta się najdłużej, a cudze to tak, jakby książkę przeczytać i odłożyć na półkę. Podobno przed wylądowaniem uścisnęliście sobie dłonie z drugim pilotem. Na pożegnanie? Tadeusz Wrona: Przed momentem dotknięcia ziemi popatrzyliśmy na siebie. „Dzięki za twój wysiłek, za współpracę. Mam nadzieję, że zobaczymy się na tym świecie”, powiedziałem mu w myślach. Ale na głos tylko podziękowałem. Kiedy zbliżał się Pan już do ziemi, wiedząc, że za minutę samolot usiądzie, był Pan spięty? Tadeusz Wrona: Maksymalna koncentracja, ale tego momentu nie pamiętam. To nie było tak, że lecimy, lecimy i nagle buch o ziemię. Musiałem wymierzyć precyzyjnie, żeby samolot bez przechyłów dotknął pasa startowego. Gdyby wystąpiły podmuchy wiatru, to mogło nas z tego pasa po prostu zwiać. Ale warunki pogodowe były dobre. Dostaliśmy więc ten łut szczęścia, który nam pomógł wylądować. Słyszał Pan w kokpicie, co się dzieje w kabinie pasażerskiej? Tadeusz Wrona: Nie, tam panowała cisza, żadnych krzyków, głośnego płaczu. Szef pokładu przychodził do nas z meldunkami. I tylko on widział, że ludzie trzymają się za ręce. Ale kiedy zaczęliśmy podchodzić do lądowania, musieli przyjąć pozycję ochronną – głowa pomiędzy kolanami, poniżej oparcia foteli. Kiedy odczuł Pan ulgę? Tadeusz Wrona: Dopiero w momencie, kiedy szef pokładu zameldował nam, że wszyscy pasażerowie są już na zewnątrz. Wcześniej napięcie nie puszczało, bo musiałem wykonać najdłuższy ślizg w moim życiu – pas ma trzy i trzy dziesiąte kilometra, a myśmy się zatrzymali po dwóch kilometrach. Tylko na nartach ślizgi bywają dłuższe. Jeździ Pan na nartach? Tadeusz Wrona: Jeżdżę, ale to zupełnie coś innego niż pilotowanie samolotu bez podwozia. Wie pani, co mnie zastanowiło? Cisza. Szorowaliśmy brzuchem po betonie, a nic nie było słychać. Gdy są wypuszczone koła, to słyszy się ich uspokajający stukot. A tu tylko szum powietrza, szum silników i wentylatorów chłodzących. Ile to trwało mniej więcej? Tadeusz Wrona: To ślizganie? Może minutę, może 45 sekund. Dla mnie całą wieczność. Mówią, że ludzie zaczęli klaskać, ale ja tego nie słyszałem. Zresztą musieli błyskawicznie opuścić samolot. Minął już ponad tydzień. Czy można w takim czasie wrócić do normalnego życia, odprężyć się? Tadeusz Wrona: Od początku byłem odprężony. Gdy opuściliśmy pokład samolotu, jeszcze dwie godziny spędziliśmy na lotnisku. Autobus czekał na nas, ale choć nie rozmawialiśmy, jakoś nie mogliśmy się rozstać. Potem zaczęła nas przesłuchiwać policja. To był taki czas na nabranie dystansu. Przysłano Wam psychologa? Tadeusz Wrona: To nie było potrzebne. Badania psychologiczne robi się w kilka dni po wypadku w ośrodku medycyny lotniczej. Gdybym poprosił, psycholog od razu by się znalazł. Ale ja naprawdę wtedy tego nie potrzebowałem. Bo jest Pan człowiekiem mocnym psychicznie? Tadeusz Wrona: Nie, ale bardziej niż z psychologiem pragnąłem spotkać się z instruktorami. Żeby dowiedzieć się, dlaczego to podwozie nie wyszło. Czy coś się tam zawiesiło, czy jakieś przepięcie. To zbada komisja, więc i tak będziemy wiedzieć, ale ja już wtedy byłem niecierpliwy. O której wrócił Pan do domu? Tadeusz Wrona: O 22. Nikogo nie było. Żona nie chciała być sama, poszła do sąsiadów. To nasi dobrzy znajomi, wcześniej przez telefon powiedziała mi, że u nich będzie. I jeszcze jedno: że jest ze mnie dumna. Pani pierwszej o tym mówię, bo do tej pory chowałem to w sobie. Aż zatykało mnie, gdybym miał to powiedzieć na głos komukolwiek. Od razu czułem wilgoć pod powiekami. Ale widocznie już się oswoiłem z tą sytuacją. Wtedy chciałem pobyć trochę sam. Położyłem się na kanapie, tu, w tym pokoju, gdzie teraz rozmawiamy, i uspokajałem rozbiegane myśli, bo to jednak jest adrenalina. W końcu nigdy nie lądowałem jeszcze boeingiem bez podwozia. Z 220 pasażerami na pokładzie. Tadeusz Wrona: Tak, mam nadzieję, że wyczerpałem mój limit wypadkowy. Ta adrenalina pojawiła się u mnie nie z lęku, że mogło się stać coś bardzo złego, ale z radości. Bo kiedy już wysiedliśmy z samolotu, to – przypominam sobie – ogarnęła nas taka radość, że wszyscy ze wszystkimi się ściskali. Powiedział Pan żonie, jak bardzo się cieszy? Tadeusz Wrona: Kiedy dzwoniłem jeszcze z pokładu samolotu, spytałem ją tylko, czy oglądała. Powiedziała, że tak. Ja nie jestem zbyt wylewny. Ona jest bardziej otwarta. Zdawała sobie dokładnie sprawę z tego, co się działo. Też jest pilotem szybowcowym. Poznaliśmy się w klubie, do dzisiaj latamy czasami na jednym szybowcu, a syn na drugim. Wtedy śmiejemy się, że na niebie są trzy wrony. Kiedy był Pan młodym chłopakiem i powiedział rodzicom: „Będę latał”, mama odparła: „Po moim trupie!”? Tadeusz Wrona: Byli już zahartowani, bo mój starszy brat też chciał latać. Miał 17 lat i potrzebował zgody rodziców. I tej zgody nie dostał. Zaczął więc latać, będąc już pełnoletni. Wiedzieli, że wszelki opór nie ma sensu, podpisali więc zgodę na moje latanie. Co jest w lataniu, że tak wciąga? Poczucie wolności? Bliskości nieba? Tadeusz Wrona: Ten pierwszy kontakt z powietrzem… Jak się ktoś nie przestraszy, to się w tym zakocha. Mnie zatykało w gardle, nie mogłem oddychać. Stara czapla trzeszczała, była ociężała, wyczuwałem napięcie pomiędzy szybowcem a liną, wnętrzności podchodziły mi do góry. Lecz kiedy zobaczyłem to niebo, chmury tak blisko, nie było już dla mnie odwrotu. Wtedy wznieśliśmy się na 350 metrów, ale świat z tej perspektywy wyglądał zupełnie inaczej. Samochody jak pudełka, ludzie tacy malutcy, coś fantastycznego. CZYTAJ TEŻ: Jedną katastrofę lotniczą przeżył, w drugiej zginął. Niezwykłe życie i tragiczna śmierć Ritchiego Valensa Marzeniem każdego człowieka jest latać, najpiękniejsze sny to takie, w których fruwamy. Panu też się śniło, że lata? Tadeusz Wrona: Tak, rozkładałem ręce i po prostu szybowałem. Nigdy nie śniło mi się, że startuję czy ląduję. Nawet po wypadku? Tadeusz Wrona: Nie miałem kiedy śnić. Minęło sześć nocy, z których trzech nie przespałem, został mi czas na drzemki. No tak, stał się Pan w ciągu godziny bohaterem narodowym. Telefony, konferencje prasowe, telewizja. Podejrzewam, że ciężko Pan to znosi? Tadeusz Wrona: Ta popularność spadła na mnie i moją rodzinę znienacka. „Czy dokonałem czegoś wielkiego?”, pytam sam siebie. Każdy pilot zachowałby się podobnie. Ale zdaję sobie sprawę, że moim obowiązkiem jest spotykać się z mediami. Miałem lecieć do Wietnamu, ale wziąłem kilka dni wolnego, żeby pozostać tu, na miejscu. Oczywiście wyłączam telefon komórkowy, bo inaczej musiałbym bez przerwy udzielać odpowiedzi dziennikarzom. Sama próbowałam dobić się do Pana, na szczęście musiał Pan w Pałacu Prezydenckim osobiście odebrać od prezydenta Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. I tam Pana dopadłam. Tadeusz Wrona: Zaimponowała mi pani swoją determinacją, pewnie dlatego się na ten wywiad zgodziłem. Kiedy Pana syn Mikołaj powiedział: „Tata, ja też będę pilotem”, ucieszył się Pan czy zmartwił? Tadeusz Wrona: Czekałem, kiedy to powie. Latał na szybowcu jeszcze w życiu płodowym, a potem z moim bratem i ze mną na zapoznawcze loty. Wciągnął się w te szybowce. Zdobył już dwa diamenty, do pełnej złotej odznaki brakuje mu jeszcze jednego. Najpierw latał dla relaksu, ale teraz już zawodowo. Nigdy się Pan o niego nie boi? Tadeusz Wrona: Staram się nie myśleć o niebezpieczeństwie. Obawiałem się tylko ostatnio, gdy zadecydował, że wyskoczy ze spadochronem w tandemie. Przeżywałem to: Po co mu takie skakanie? Dodatkowo się naraża. A Pan skakał? Tadeusz Wrona: Tak, ale wykonałem tylko trzy skoki. Spadochroniarstwo mnie nie wciągnęło. Żona też skakała ze spadochronem. Taka z nas dziwna rodzina. Tylko córka się wyłamała. Studiuje psychologię, a jej pasją są konie. Co to znaczy miłość ojcowska! Zbierał Pan pieniądze na własny szybowiec, lecz przeznaczył je Pan na konia dla Natalii? Tadeusz Wrona: To prawda, bo wiem, co to znaczy pasja. A Natalia jest bardzo konsekwentna i uparta. Nie ma mowy, żeby zrezygnowała ze swoich zainteresowań. Ma charakter podobny do mojego i do mamy jednocześnie. Chyba żony to Pan ze świecą szukał. Bo to jedyna kobieta, która mogła zostać Pana życiową partnerką? Tadeusz Wrona: Było kilka szybowniczek, ale to uroda Marzeny mnie urzekła. Byłem jednak zbyt nieśmiały, by się z nią umówić. To ona mnie wybrała, na szczęście. Powiedziała: „Jakie pan ma ładne niebieskie oczy”. Wtedy nabrałem śmiałości. Jesteście już małżeństwem prawie 30 lat. Jakie to lata? Tadeusz Wrona: Dobre, chociaż oboje nie jesteśmy łatwymi partnerami. Mnie przeszkadza artystyczny bałagan, choć może to ja jestem zbyt pedantyczny. Żona jest bardzo niezależna. Właściwie przez te wszystkie lata wypracowujemy różne kompromisy. Ja jestem na nie otwarty, ale tylko pod warunkiem, że osiągniemy je na moich zasadach (śmiech). A tak to żyjemy całkiem zwyczajnie. Ja latam, żona – po ASP – projektuje firanki i zasłony, ma własny sklep przy Wiertniczej. I chociaż dzieci się już wyprowadziły, to tego czasu za wiele dla siebie nie mamy. Macie jakiś rytuał pożegnania, gdy ma Pan lecieć? Tadeusz Wrona: Jeśli Marzena już wstała, to żegnamy się: „Pa, pa”, buziak w policzek. Natomiast gdy wychodzę wcześniej, nie budzę jej, sam sobie uprasuję koszulę i zrobię śniadanie. Koledzy czasami się śmieją, że przynoszę kanapki do pracy. Jak żonie je robiłem, to dla siebie przy okazji też zapakowałem – to taki mój stały żarcik. Na ogół jednak to ona robi śniadanie, podczas gdy ja biorę kąpiel. Jest Pan zadowolony ze swojego życia? Tadeusz Wrona: Gdybym od nowa miał stanąć przed wyborem: latać czy nie, myślę że wybrałbym tę samą drogę i ożeniłbym się z tą samą kobietą. I chciałbym, żeby urodziły mi się takie same dzieci. I żyć też chciałbym tak, jak teraz. Wspominamy często nasze podróże do Chin, jeszcze z malutką Natalią. Teraz nie latam już w takie długie trasy. A żona nadal lata sportowo? Tadeusz Wrona: Od urodzenia Natalii nie lata sama. Pomyślała, że nie może się w taki sposób narażać. Musi dbać o siebie, bo jedno z rodziców ma przeżyć. Zdajecie więc sobie sprawę z ryzyka, jakie niesie ten zawód? Tadeusz Wrona: Ten zawód i ten sport. W tym roku w trakcie szybowcowych mistrzostw Polski zginał młody człowiek. Zderzyły się dwa szybowce. Uczestniczyłem w tych zawodach, ale nie byłem w tym czasie w powietrzu. Pilotowi drugiego szybowca nic się nie stało. Wszystko zależy więc od tego, co mamy w górze zapisane. Ja miałem teraz wylądować bez szwanku i tak się stało. Panie kapitanie, gdy już otrzemy się o smugę cienia, zdajemy sobie sprawę z tego, czego nie zdążyliśmy zrobić? Tadeusz Wrona: Ksiądz Twardowski powiedział: „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”. Teraz często wracam do tego cytatu. Chcę nadrobić to, na co nie było czasu. Może za mało spotykamy się z przyjaciółmi, może za rzadko okazujemy sobie miłość? Mamy teraz z żoną mnóstwo planów. A liście w ogrodzie to zagrabi Pan później? Tadeusz Wrona: Może wynajmę jakiegoś pomocnika. Te sterty liści, które pani widziała, grabiłem jeszcze przed wylotem do Newark. Tyle ich naspadało, że trudno było przejść. Ale nie muszę być aż takim porządnickim, bo są ważniejsze sprawy w życiu niż jesienne liście na ścieżce. I to się chyba we mnie zmieniło.
Lucyna Malec: „Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu”
„Nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham”
Szerszej publiczności znana jest głównie z roli Danusi w serialu Na Wspólnej. Nie każdy jednak wie, że Lucyna Malec samotnie wychowuje chorą na mózgowe porażenie dziecięce 24-letnią córkę Zosię. Dla fanów jest przykładem siły. Podziwiają ją i mocno kibicują. Lucyna Malec cieszy się z małych rzeczy i docenia czas spędzony z bliskimi. „Mam dużo. Dziecko, które kocham, rodzinę, przyjaciół, na których pomoc mogę liczyć”, mówiła w rozmowie z Rewią. Czasami czuje się samotna. Czy chciałaby się jeszcze zakochać? „I dziś, gdy wszystko z Zosią mamy poukładane, może przemknie mi przez głowę taka myśl, że pięknie byłoby się jeszcze zakochać. Ale zaraz sama się za to karcę, że w tym wieku to już chyba nie wypada", mówiła aktorka. W jednym z ostatnich wywiadów opowiedziała o tym, skąd czerpie swoją siłę. Lucyna Malec martwi się o przyszłość córki W jednym z wywiadów z Pauliną Smaszcz aktorka „Na wspólnej” nie ukrywała, że wizja przyszłości spędza jej sen z powiek. „Najbardziej brakuje mi pomysłu na przyszłość, ale także staram się za bardzo o tym nie myśleć. Bo właściwie nie wiem, co mogę wymyślić. Staram się ten temat odpuścić. Coś samo musi przyjść, bo sama tego nie wymyślę. Ale nie wiem, jak będziemy funkcjonowały”, wyjawiła mama Zosi podczas czatu na żywo. Lucyna Malec dodała, że niepokój ten towarzyszy jej właściwie od momentu, w którym Zosia przyszła na świat. Każdy etap wychowania i opieki nad córką wymagał bowiem od niej poświęceń, nowych umiejętności i przystosowywania się do trudnej sytuacji. „Tak samo jak Zosia była mała, to nie miałam pojęcia, jak ona będzie funkcjonowała, jak będzie miała 10, 15 czy 20 lat. Tej przyszłości naszej też nie wymyślę. Możemy tylko cieszyć się każdym kolejnym dniem”, zakończyła wówczas pozytywnie. W 2020 roku w rozmowie z Krystyną Pytalkowska dla viva.pl aktorka opowiedziała, jak wyglądał dla nich czas pandemii. „To duża wartość - od tak dawna nie byłyśmy razem. Okazuje się, że ten czas spędzony wspólnie przez 24 godziny na okrągło nie jest straszny czy męczący. Można się zorganizować. Ja wiem, że czasami bycie razem bywa trudne, ale dajemy radę. Zosia jest bardzo spostrzegawcza. Ma bardzo dobre serce, jest chętna do pomocy. Najmniej chce robić to, co robią w szkole. Zosia rozgranicza szkoła - szkołą i to się robi w szkole, a tu jest dom. Nie chce rysowanek, wyklejanek, woli siedzieć ze mną, woli poczytać”, mówiła kobieta. W maju 2020 roku aktorka otrzymała cios od losu. Wtedy odszedł tata Lucyny Malec, który był dla niej wielkim wsparciem w wychowywaniu córki. Mimo to artystka walczy z chwilami zwątpienia i nie poddaje się, choć życie jej nie oszczędza... Czytaj też: Patrycja Markowska odniosła się do informacji o rozstaniu. „Płaczę, ale muszę być silna dla syna” Lucyna Malec z córką, Zofią. Premiera spektaklu "Za jakie grzechy?" , Teatr Kwadrat, Warszawa, 15.10.2022 Niedawno Zosia towarzyszyła mamie podczas premiery sztuki „Za jakie grzechy” w Teatrze Kwadrat. Po raz pierwszy 24-latka towarzyszyła mamie w takim wydarzeniu. „Zosia wprawdzie często bywa w Teatrze Kwadrat, ale głównie w mojej garderobie. Zna ten teatr od kulis i oczywiście wszystkich moich kolegów i koleżanki”, wyznała aktorka w nowym wywiadzie dla Faktu. Gwiazda serialu Na Wspólnej zauważa, że sytuacja osób z niepełnosprawnościami zmienia się na lepsze, społeczeństwo staje się coraz bardziej otwarte i nie przechodzi obojętnie obok problemów. Sama Lucyna Malec i jej córka nie spotkały się z nieprzychylnymi reakcjami. „Mam nadzieję, że nastąpi jeszcze więcej zmian. Chciałabym, czego życzę wszystkim nam rodzinom osób niepełnosprawnych, żeby nasze państwo było silne i bogate. Żeby nam się żyło milej, bo opiekunom dorosłych niepełnosprawnych nie jest lekko”, dodawała aktorka w Fakcie. Lucyna Malec w rozmowie z dziennikarzami zdradziła, że jest szczęśliwa, gdy patrzy na swoją córkę i widzi jej uśmiech. Na co dzień 24-letnia Zosia chodzi na zajęcia do Ośrodka Wsparcia i Rehabilitacji dla Osób z Niepełnosprawnościami. „Jest tam zadbana, zadowolona i szczęśliwa. A kiedy ona jest szczęśliwa, to jej szczęście spływa i na mnie”, zwierzała się aktorka. Magazyn VIVA! Lucyna Malec wywiad Przypominamy archiwalną rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z aktorką. Wywiad ukazał się w październiku 2018 roku w magazynie VIVA!. „Długo wypierałam z głowy fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne”, mówi. Dramatyczne wydarzenia z sali porodowej sprzed 23 lat nadal w niej są. Czy wypracowała zgodę na chorobę dziecka, czy też dalej dręczy ją pytanie: dlaczego?, a także o poczuciu winy i nadziei Lucyna Malec opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Gdy urodziła się Twoja córka Zosia, od razu wiedziałaś, że jest chora? Od razu nie, wszystko działo się bardzo szybko i bardzo dramatycznie. Nie mogłam Zosi urodzić, użyto vacuum i włożono moje dziecko do inkubatora, a ja zasnęłam, bo byłam bardzo zmęczona. Kiedy spałam, córka umierała, ale nie umarła. Wszystko się wydarzyło w trakcie porodu i zaraz po. Choć to było 20 lat temu, nadal tkwię na tej sali porodowej. Następnego dnia zobaczyłam ją zaintubowaną, taką małą biduleczkę. Ile ważyła? Dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt gramów. Poczekaj, muszę się uspokoić, do dziś na to wspomnienie zaczynam reagować płaczem. Chciałam być dzielna i opowiedzieć ci naszą historię pięknie i z godnością, a jednak 20 lat niewiele zmieniło, to cały czas jest we mnie. Byłaś przygotowana psychicznie na to, że nie wszystko w czasie porodu pójdzie dobrze? Nie, całą ciążę przechodziłam cudownie. Dramat wydarzył się podczas pierwszej nocy życia mojej Zosi. Wielokrotnie to analizowałaś. Tak, ale już nie chcę tego robić. Raczej zadawałam sobie pytania, co mogłam zrobić, a czego nie zrobiłam, czego nie dopilnowałam, może zaniechałam jakichś badań. Wszystkie moje pytania były do mnie samej. Gdyby wiedza była na tym poziomie co teraz, moja Zosia pewnie byłaby zdrowa. Co się właściwie wtedy wydarzyło? Dostała drgawek, przestała oddychać, dlatego ją zaintubowano. Podobno zdarzył się też wylew krwi do mózgu, dostała leki przeciwpadaczkowe. Wszystko przez vacuum? Nie sądzę, ona po prostu nie chciała się urodzić, a ja biorę winę na siebie, że nie umiałam jej do życia zachęcić. Zresztą nie chcę już myśleć o niczyjej winie, nie chcę nikogo oskarżać. Najgorsze przeżycie dla matki, gdy dowiaduje się, że coś jest z dzieckiem nie tak. Tego nie dowiadujemy się nagle, bo do pewnego czasu nie widać różnic między nim a zdrowymi noworodkami. Od razu zresztą włączono Zosi rehabilitację, jeszcze w inkubatorze. W szpitalu przy Żelaznej była pod bardzo dobrą opieką neonatologiczną. Zosia jest rehabilitowana do dzisiaj. Nie widać po niej choroby, to bardzo piękna młoda kobieta. Ale jest chora, nie mówi, nie chodzi samodzielnie, nie potrafi się sobą zająć. Gdyby teraz siedziała tu z nami przy stoliku w tej kawiarni, przywitałaby się z tobą, byłaby uśmiechnięta, piłaby sok albo kawę, uczestniczyłaby milcząco w naszej rozmowie, ale gdy zostawi się ją samą, nie wykaże żadnej inicjatywy, nie wykona wokół siebie żadnej czynności. Cały czas trzeba ją stymulować, pobudzać do życia. Wiem, że moja córka jest piękna, a ja widzę, że jest i mądra, i dowcipna, i bystra, ale jestem matką, więc mogę nie być obiektywna. Czytaj także: Joanna Przetakiewicz o chorobie męża: „Czułam się bezradna. To jest coś, co zmienia cię na zawsze” Jak się z nią porozumiewasz, skoro nie mówi? W szkole Zosia pisze na klawiaturze komputera jednym palcem, ale tam się tak właśnie porozumiewają, umie czytać, zna litery. Natomiast w domu nie chce używać klawiatury i właściwie trzeba się ciągle domyślać, czego pragnie, na co się zgadza, a na co nie. W domu Zosię nazywam „panią prezes”, bo wydaje rozkazy. Rozkazy? Jak? Wydobywa z siebie pewne dźwięki, umie powiedzieć „tak”, „mama”, a gdy zostaje z kimś, kogo nie zna, szybko potrafi tę osobę nauczyć, jak ma się nią zajmować. Gdy z Zosią niedawno została moja koleżanka, obie pękały ze śmiechu, bo Zosia jej pokazywała, co tamta ma zrobić, a ona tego nie rozumiała. Zosia więc śmiała się w głos. Ona chwyta dowcip sytuacyjny i słowny, lubi czytać. Czytamy teraz „Anię z Zielonego Wzgórza”, w jednej z części Ania ma już pięcioro dzieci. Gdy to przeczytałam, Zosia chwyciła się za głowę: „O matko, zwariować można”. A w Tobie jest cały czas bunt i pytanie: dlaczego? Czy wypracowałaś już zgodę na chorobę Zosi? Mój bunt polega na tym, że ja cały czas wymyślam coś nowego, co można by jeszcze zrobić, by jej pomóc. Był taki moment, kiedy moje dziecko miało aż za dużo tych zajęć. Trzeba było przystopować, żeby nie zamęczyć jej ćwiczeniami. Ale mimo to co noc zasypiam z myślą: może coś jeszcze można zrobić, może medycyna pójdzie do przodu i „naprawimy” Zosię. Te myśli pozwalają mi w miarę normalnie funkcjonować, bo jest we mnie nadzieja. Wiem, że mam być matką, a nie terapeutką, ale jestem otwarta na wszystkie medyczne nowinki i czuję w sobie taką moc, że mogę zawieźć Zosię wszędzie, dobić się nawet do samego Pana Boga. Chodziłaś też pewnie modlić się do Świętego Judy. Tak, tak i do wszystkich świętych. – Jak człowiek, matka, może się psychicznie uzbroić na wiadomość, że jej dziecko jest nieuleczalnie chore? To przychodzi powoli, razem z rozwojem dziecka. Gdyby ktoś 20 lat temu powiedział mi, że Zosia będzie w takim stanie, nie wiem, czybym to zniosła, czybym to przeżyła. Co byś zrobiła? Może bym się położyła i umarła, ale tak naprawdę jak mogłabym zostawić córkę, która ma tylko mnie. Wiem, że rozstałaś się z mężem, ojcem Zosi. Niewielu mężczyzn może znieść świadomość choroby dziecka. Wychodzą, zamykając za sobą drzwi, i zostawiają kobietę samą z tym zmartwieniem. Też jestem sama, ale jakoś sobie radzę, pomagają mi siostry, ich mężowie, tata daje mi wsparcie na odległość. W tym roku byłyśmy na wakacjach z moją starszą siostrą i jej mężem. Był też z nami Paweł Wawrzecki ze swoją córką i moje dwie przyjaciółki, Bożenka i Ola. Stanowimy trochę dziwną grupę, którą Grecy już znają, bo od 11 lat jeździmy na Kretę, którą wynalazł Paweł. I jest nam razem bardzo wesoło, a nasze niepełnosprawne dzieci czują się tam szczęśliwe, pływają w ciepłej wodzie. Tam odpoczywam i ja, i Zosia. To takie nasze ukochane miejsce na ziemi. A jednocześnie nie robimy przerwy w rehabilitacji, bo Zosia tam dużo się rusza. Ja mam zresztą taki imperatyw, żeby cały czas z nią ćwiczyć. Cały czas żyjesz pod presją, którą sama na sobie wywierasz. Tak, sama sobie założyłam taki kaptur na głowę, ale przecież jestem otoczona wspaniałymi ludźmi, którzy mają podobny problem. Pracujemy nad tym, żeby siebie rozgrzeszyć, powiedzieć: „To nie moja wina”. Co chwila upadamy i się podnosimy. Takie chwilowe załamania szybko mi przechodzą. Najgorzej jest w listopadzie, to najtrudniejszy miesiąc do przetrwania, depresyjny. Choć podobno nie wyglądam na osobę, która poddaje się depresji. Umiesz się śmiać, masz dystans do tego, co się dzieje w Twoim życiu. Jesteś chyba za silna na depresję. Moja przyjaciółka czasem zwierza mi się, że bierze jakieś psychotropy, nakazuję jej wtedy: „Pomyśl o swojej babci, którą tak kochałaś, czy ona miała łatwiejsze życie od twojego! Czy miała dużo ciężej? Tak, miała. Czy brała psychotropy? Nie. No to po co ty je bierzesz?”. Ty nie bierzesz leków psychotropowych? Kiedyś brałam i to był dla mnie okropny czas. Umarła mama, ja kręciłam „Bulionerów”. Mama zabroniła tacie mówić nam, córkom, że jest umierająca. Chciała, żebym spokojnie dokończyła ten serial. Skończyłam i mama umarła. Zosia urodziła się w tym samym dniu, w którym mama umarła – 21 sierpnia. Różnica jest tylko w latach – Zosia w 1998 roku, a śmierć mamy w 2004. Dla mnie to dzień narodzin i dzień śmierci. Jakiś znak od losu? Gdy mama żyła, bardzo mnie wspierała. Zobacz także: Allan Krupa poszedł w ślady mamy. Powstał debiutancki teledysk 18-latka Ile miałaś lat, kiedy urodziła się Zosia? Trzydzieści dwa. Czułam się fantastycznie. Poród to wielkie wydarzenie, a poród na krawędzi życia i śmierci… tego się nie da nigdy zapomnieć. To nie tak, jak piszą w różnych gazetkach: „Wczoraj urodziłam, dziś idę do pracy, mam płaski brzuch i w ogóle jestem wspaniała”. Jesteś wspaniała dlatego, że urodziłaś to dziecko, a tak naprawdę to sekundy decydują, czy ono przyjdzie na świat, czy nie, wszystko może się dramatycznie potoczyć. Ty miałaś bardzo ciężki poród. Krótki i ciężki. Zosia dostała tylko cztery punkty na dziesięć w skali Apgar, zdążyłam ją przytulić i od razu ją ode mnie zabrano. Niedotlenienie nastąpiło później w nocy. A potem żyłaś w strachu o nią. Najważniejszy był pierwszy rok, żeby usiadła, ruszała się, wodziła oczkami, rozwijała się motorycznie. Ćwiczyłam z Zosią cztery razy dziennie po godzinie, potem ją karmiłam, potem znowu ćwiczyłam. Nie zajmowałam się niczym innym, a żaden lekarz nie miał na tyle odwagi, by powiedzieć mi wprost: „To dziecko jest niepełnosprawne”. Prawdę mówiąc, nigdy tego nie usłyszałam, cały czas tylko mówili, że trzeba rehabilitować, rehabilitować, a co dalej – zobaczymy. Ale potem już nie musieli mi nic mówić, ja wiedziałam i myślałam o tym, jak dam radę. No i miałaś myśli samobójcze. Oczywiście miałam, ale tylko pod warunkiem, że poszłabym do nieba i że tam nie ma niepełnosprawności naszych dzieci. Teraz nie wiem, kiedy przeleciało tych 20 lat, a ja cały czas jestem w kieracie ćwiczeń, obowiązków, pracy i tak życie upływa. Mówiłaś, że Zosia chodzi do szkoły. Jest w trzeciej klasie gimnazjum – szkoły dla osób niepełnosprawnych. To bardzo fajna szkoła, na Białołęce, codziennie ją tam zawożę i odbieram. Jak ona się tam zachowuje? Moja córka jest bardzo kontaktowa, wiele rozumie, fajnie kojarzy, dopiero tam widzę, jaka jest inteligentna na tle innych dzieci, bardziej cierpiących i bardziej upośledzonych, jeżdżących na wózkach. Zosia, jeśli ją podtrzymać, nawet troszkę podbiegnie, a wrzucona do wody pływa. Wiele razy mnie zaskoczyła. Czytaj też: Krzysztof Jasiński był wielką miłością Maryli Rodowicz i ojcem jej dwójki dzieci Czym na przykład? Przyszła nowa nauczycielka, z którą Zosia się porozumiewała za pomocą klawiatury. Ale jakoś nie mogły się dogadać, w końcu pani zapytała: „Czy ty do mnie piszesz na tej klawiaturze po angielsku?”. Zośka prawie umarła ze śmiechu, bo tak tę nauczycielkę wkręcała. Ona zapytała: „A skąd znasz angielski?”. „Chodzę z mamą na lekcje”. Rzeczywiście była ze mną kilka razy na konwersacjach, słucha też piosenek po angielsku, odrabia angielski na YouTubie, przy komputerze. Najbardziej mi się w niej podoba, że jest tak nieodgadniona. I uwielbia się popisywać. Znajomi się śmieją, że ma to po mnie. A jak się popisuje, bo pozna kogoś nowego, to od razu ładniej siedzi, lepiej nogi układa. Pewnie jest trochę próżna, jak każda dziewczyna. Na pewno, lubi się ładnie ubrać, decyduje, co włoży. Mówisz sobie, że stał się cud, bo Twoja córka żyje i rozmawia z Tobą po swojemu? Nieraz sobie powtarzam: „Jak to dobrze, że Zosia jest, że żyje, choć zawsze będzie problemem”. Nie przywykłaś jednak do jej choroby. Przywykłam, ale ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna. Przeczytałam o jakiejś kobiecie w Irlandii, ona żyła 140 lat. Pomyślałam sobie, że może i ja dam radę. Ona tak długo żyła dla swojej ziemi, której chciano ją pozbawić. Tylko że ja nie mam ziemi. Łatwiej by Ci było, gdybyś nie rozstała się z mężem. Nie chcę o nim mówić, bo potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest. A kiedy jesteś na scenie albo na planie filmowym, potrafisz się całkiem wyłączyć? Tak, bo mam cudowny zawód, właściwie przychodzę na plan, żeby odpocząć. Zapominam o świecie, jestem kimś, w kogo się wcielam. Aktorką chciałam być od dzieciństwa i dziękuję opatrzności, że mi się udało. Z kim zostawiasz córkę, kiedy grasz? Z opiekunką, ale często zabieram ją do teatru, czeka w garderobie. Wie, że jestem aktorką, i rozumie, że mama wieczorem musi iść do pracy, a gdy podkładam głos w dubbingu, siedzi cichutko. W teatrze też zachowuje się bardzo spokojnie. Kiedyś przed moim wyjściem na scenę powiedziała: „Teraz, mamo!”. Pamiętała. Bardzo mnie tym rozbawiła, ale i wzruszyła. Zastanawiam się, dlaczego właśnie teraz zdecydowałaś się opowiedzieć o córce. Musiało minąć aż 20 lat? Nigdy to nie była tajemnica, wszyscy moi przyjaciele i znajomi wiedzą o jej stanie – nie ukrywałam tego, ale nadal jest to dla mnie bolesny temat i trudno mi o tym mówić. Poczułam jednak solidarność z protestującymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, nie chciałam się w ten spór włączać, ale pragnęłam pokazać, że stoję po ich stronie, że jestem z nimi. Czytaj także: Lucyna Malec: „Zosia jest taką, a nie inną dziewczyną, i to ona pokazuje, co w życiu jest ważne” I zdobyłaś się na odwagę. To heroiczny gest. Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe. Jak dalej sobie to wyobrażasz? Nie wybiegam myślami w przyszłość. Teraz żyje mi się z Zosią całkiem wygodnie, wszystko mamy poukładane – i szkołę, i pracę i dodatkowe zajęcia. Robię plany tylko wakacyjne, na najbliższą przyszłość. Już zarezerwowałam domek na Krecie na przyszłe lato. Jesteś bardzo dzielną kobietą. I ta moja dzielność często mnie zaskakuje. Czuję, że mam w sobie ogromną siłę, a poza tym wokół mnie jest mnóstwo wartościowych ludzi, na których pomoc mogę liczyć. Nie chciałabyś związać się z kimś na stałe? Pytasz o to, czy czuję się samotna? Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu. Chociaż tak naprawdę to obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie. Ale jestem optymistką, nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham i, jak w „Deszczowej piosence”, będę tańczyć na ulicy. Moje życie miało być właśnie takie. Tymczasem w jednej minucie straciłam moje marzenia. Teatr jednak daje mi namiastkę tego, że wszystko w sztuce się dobrze kończy. Może więc w życiu także? Ale żeby nie było za smutno, powiem tylko tyle, że Zosia daje mi wiele szczęścia. Dostarcza powodów do dumy. Nie wyobrażam sobie, jak by to było, gdybym jej nie miała. Nawet nie chcę o tym myśleć.
Lenka i Jan Klimentowie przez 6 lat starali się o dziecko. Przeszli badania
„Nigdy nie myślałam o tym, że ciąża jest podarunkiem od losu”, podkreśla tancerka
We wtorek 21 czerwca Jan Kliment i Lenka Klimentowa ujawnili, że spodziewają się pierwszego dziecka. Uwielbiana para tancerzy nie kryła wielkich emocji, w tym radości, ale i podkreślili, że długo starali się o tę ciążę. W intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską małżonka jurora „Mam talent” szczerze zwierzyła się ze swoich obaw, lęków, ale i wielkiego szczęścia, jakie obecnie czuje... To wywiad, jakiego jeszcze nie było! Krystyna Pytlakowska: Długo staraliście się o dziecko? Lenka Klimentowa: Tak naprawdę to od ślubu, czyli od 2016 roku. Kiedy się pobraliśmy, pomyśleliśmy, że już nastał ten czas, kiedy możemy stworzyć rodzinę i zostać rodzicami. Ale traktowaliśmy to spokojnie, nie wiedząc, że będą takie trudności. Nigdy nie myślałam o tym, że ciąża jest podarunkiem od losu i nie każda kobieta może ją zaplanować ot tak. Tym bardziej, że mojej przyrodniej siostrze łatwo się to udało. Ale u nas było trudniej. Może nie byłaś zdecydowana jeszcze na ciążę. Myślę, że wówczas to nie był ten moment. Bałam się ciąży, nie byłam pewna, czy powinnam właśnie wtedy zostać matką, zwłaszcza że dostałam propozycję udziału w „Tańcu z Gwiazdami”. Bardzo się ucieszyłam, że mogę tańczyć. Postanowiliśmy z Jankiem, że teraz trochę potańczę, a potem... Zaczęła się jednak pandemia. Zyskaliśmy więc trochę czasu na zrobienie badań, czy wszystko z nami jest w porządku. Okazało się, że nie ma żadnych przeciwwskazań i możemy bez problemu zostać rodzicami. A jednak nam się to nie udawało. Pragnienie ciąży wisiało nad Tobą jak miecz Damoklesa? A gdy się za dużo o tym myśli, to nasze życzenia się nie spełniają. Czasami więc lepiej się nie zastanawiać, nie molestować samej siebie, nie denerwować się. Czytaj także: Jan i Lenka Klimentowie o dziecku: „Próbujemy, aż nam się to uda” Uważasz, że marzenia o ciąży oddalają nas psychicznie od zajścia w nią? Wiem, że niektóre kobiety tak bardzo pragną dziecka, że wpadają w depresję. I co miesiąc panika, gdy pojawia się miesiączka. Niektóre wtedy się załamują, odsuwając myśl o macierzyństwie gdzieś na daleki plan. Ale ze mną tak nie było, ja to wszystko przegadałam z mamą. Rozmawiałyśmy o tym, że może nie mogę mieć dzieci. Mama powiedziała: „nic na siłę. Jeżeli się nie uda, to może masz inne zadania do spełnienia na tym świecie”. Rozpłakałam się i pomyślałam, że w takim razie będę pomagała zwierzętom, bo bardzo je kocham, i może mogłabym poprowadzić schronisko. I to będzie mój życiowy cel. Myślałaś też o tym, że Twoja adopcyjna mama nie mogła mieć dzieci? Ale przecież poradziła sobie, stworzyła dom dla Ciebie i dla Twojej młodszej adopcyjnej siostry. Tak i wtedy trochę odpuściłam, przestałam naciskać na samą siebie, przestałam się niepokoić.. Janek również bardzo pragnął dziecka. Dojrzał do tego, żeby być ojcem. Ale również zdał się na przeznaczenie. Kiedy dowiedziałaś się, że Twoi biologiczni rodzice nie chcieli Cię wychowywać? Pogodziłaś się z tym? Tak, bo nie było to dla mnie jakoś dotkliwe. Zresztą moi adopcyjni rodzice pracowali z psychologiem nad tym, w jaki sposób mi to powiedzieć. Ja nawet nie pamiętam tego momentu, ale jakoś mi wytłumaczyli na przykładzie bajki. Ważne, żeby niczego przed dzieckiem nie ukrywać. Jednak przeżyłaś traumę, bo jak sama mówiłaś, inne dzieciaki były dla Ciebie okrutne. Tak. Śmiały się ze mnie, że jestem Cyganką, bo mam trochę ciemniejszą skórę, dlatego że mój biologiczny ojciec jest Kubańczykiem, a matka Czeszką. Pamiętam, że wtedy płakałam, nie chciałam chodzić do szkoły. Teraz nawet umiem z tego żartować. Ale wiem, że trzeba dziecku oszczędzać takich niełatwych sytuacji. Był moment, kiedy w siebie zwątpiłaś? Nigdy nie zwątpiłam, chociaż ludzie cały czas wywierali na mnie nacisk, ciągle pytali: a kiedy dziecko? Mówili, że czas ucieka. Ale przecież w ciążę zachodzą kobiety dużo starsze ode mnie. Mam 33 lata i męża starszego o lat piętnaście. Wiedziałam więc, że nie ma na co czekać. Ale przecież to oczekiwanie przedłużało się nie z mojej winy, i nie z winy Janka. Tak zadecydowała opatrzność. Czytaj także: Lenka Klimentowa ujawniła prawdę o swoim dzieciństwie Jan i Lenka Klimentowie w sesji dla „VIVY!”, listopad 2021 Twój mąż Janek zastanawiał się, dlaczego tak się dzieje? Nigdy nie zadał mi tego pytania, zawsze mnie bardzo wspierał i wspiera nadal. Rozmawialiśmy zresztą o wszystkim, zawsze dopytywał, czy ja na pewno chcę tego dziecka, czy zgadzam się na badania. Mówił, że to ja mam zadecydować, a on tylko czekał. Zresztą chciał zostać ojcem dużo wcześniej, przecież jesteśmy ze sobą trzynaście lat. Ale wtedy ja twierdziłam, że jeszcze nie, że jeszcze za wcześnie, że chcę jeszcze trochę z życia korzystać. Dziecko można planować, mając sprawdzonego partnera. Zgadzam się z tym. I dlatego Janek wiedział, że to ja muszę być gotowa, a on się dostosuje. Wiem, że będzie cudownym tatą. Nasze dziecko jest wyczekiwane, wytęsknione. Przy Janku czuję się bezpieczna, zaopiekowana, razem dbamy o nasz związek, dużo ze sobą rozmawiamy, a teraz oczywiście naszym tematem jest ciąża. Potrafimy do trzeciej rano rozmawiać o niej i rozpatrywać różne warianty. Również szczegóły porodu. Dziecko będzie miało Wasze geny. Żartujemy sobie, że będzie grało, tańczyło i śpiewało już jako niemowlę. Zresztą chciałabym, żeby mój poród odbył się przy muzyce, ale na razie nie chcę o tym rozmawiać. Boję się trochę porodu. A kiedy to nastąpi? Pod koniec roku, w święta bożonarodzeniowe powinniśmy być już razem. We troje. Te Wasze rozmowy odbywają się już we troje. A nawet w pięcioro, bo nasze dwa pieski w nich uczestniczą, jako mniejsi bracia. Ciekawe, co się będzie działo, gdy się dziecko już urodzi. W każdym razie nie ukrywam, że bardzo się cieszymy i że każdej parze życzyłabym takiego szczęścia, jakie my teraz przeżywamy. Nauczyliśmy się pięknie ze sobą żyć, choć na początku nie było to łatwe. Nie każda para przecież potrafi ze sobą rozmawiać, nie dba o bliskość, i to widać nawet na zewnątrz w różnych towarzyskich sytuacjach. Ale ja mogę powiedzieć, że mam wszystko: Miłość, zdrowie i rodzinę, a to jest najważniejsze na świecie. Ważna w związku jest przyjaźń. Bardzo ważna. I umiejętność rozmawiania ze sobą. Od razu rozpoznajemy takie związki, w których dwoje ludzi do siebie nie pasuje, i takie, w których do siebie pasują i się lubią. Ale przyjaźni też trzeba się nauczyć. Czytaj także: Jan i Lenka Klimentowie: „Zaręczyny mają moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu” Kiedy dowiedziałaś się, że jesteś w ciąży, jak zareagowałaś? Dowiedziałam się najpiękniej, jak mogłam. W swoje urodziny. Wróciłam do domu po zajęciach, a Janek już czekał na mnie z niespodzianką. Świętowaliśmy do późnej nocy. Sama zrobiłaś sobie test ciążowy? Nie. Poszłam na badanie, pobrano mi krew, a wyniki miały przyjść wieczorem. A gdy przyszły, euforia? Oboje z Jankiem się rozpłakaliśmy. On jest bardzo emocjonalny. Nie wiem, czy mi pozwoli o tym opowiadać, bo to bardzo intymny moment. Ale ja chcę się nim podzielić, ponieważ wszyscy, którzy nam dobrze życzą i którzy wraz z nami przeżywali trudności z moim zajściem w ciążę, powinni wiedzieć, jak bardzo taka wiadomość była dla nas radosna. Najpierw z Jankiem nie mogliśmy uwierzyć, że się już udało, a potem rozmawialiśmy o tym, że jeśli ludzie przestają na sobie wywierać presję psychiczną, to los podsuwa im najlepsze rozwiązanie. Wielką zaletą Janka jest to, że umie słuchać i że moje słowa są dla niego ważne. Już Was widzę za trzydzieści parę lat lat, jak idziecie, trzymając się za ręce, a przed Wami wózek z wnukiem. Wzięliśmy udział w programie „Historia naszego życia”. Tam nas postarzyli i mogliśmy spróbować, jacy będziemy na starość. Towarzyszyły temu wielkie emocje, bo uświadomiliśmy sobie oboje, że naprawdę chcemy się ze sobą zestarzeć. Kiedy słyszymy o rozwodach naszych znajomych, bardzo to przeżywamy. Moi rodzice adopcyjni zresztą też są rozwiedzeni, ale mama jest szczęśliwa w nowym związku, ma cudownego partnera. Nasze dziecko więc będzie miało więcej dziadków (śmiech). Marzyłaś też o dziecku, żeby oddać dług losowi, odwrócić to, co spotkało Ciebie? Z pewnością tak. Moja mama jest cudowna. Chciałabym chociaż w połowie być taka, jak ona. I chciałabym mieć ze swoim dzieckiem tak cudowne relacje, jakie ja mam z moją mamą. Kiedy o tym mówię, chce mi się płakać, zresztą płaczę teraz przy każdej okazji, bo tak działają hormony. Moja mama jest moją najlepszą przyjaciółką i nikomu tak nie ufam jak jej. Często się z nią kontaktujesz? Bardzo często. Lubi, gdy mówię, jaka jestem szczęśliwa. Wierzę w Anioły i czuję, że mam wokół siebie dużo Aniołów Stróżów, bo tyle szczęścia to aż niewiarygodne. Odpukać. Wiesz, że teraz Twoje życie zmieni się o 180 stopni? To jeszcze do mnie nie dociera. Natomiast wiem, że teraz jest taki czas, gdy wszystko się zmienia – ciało też – i jestem na to przygotowana. Bardzo o nie dbałam, ponieważ muszę dobrze wyglądać, przecież to moja praca. Wierzę w to, że po porodzie szybko wrócę do formy. Mam nadzieję, że pozostanę profesjonalną tancerką. Oprócz tego jestem trenerem fitness, prowadziłam zajęcia cardio z ciężarami i sztangami, które bardzo wzmacniają krążenie. Żyłam bardzo sportowym życiem, a teraz będę musiała z tym trochę przystopować. Jesteś niewiele po trzydziestce, więc szybko odzyskasz figurę... Liczę się jednak z tym, że u każdej kobiety przebiega to inaczej. Staram się więc nie słuchać sprzecznych rad, bo lubię nie wiedzieć, co będzie potem, wtedy się mniej boję. Czytaj także: Jan i Lenka Klimentowie: „Porządnie się kochamy i porządnie się kłócimy” „Czasem trzeba przeczyścić atmosferę. Ale potem jak pięknie się godzimy” Jan i Lenka Klimentowie w sesji dla „VIVY!”, listopad 2021 Jako tancerce zależy Ci na wyglądzie i to jest normalne. Wiem, dlatego nie wstydzę się o tym mówić. Tydzień temu skończyliśmy moje ostatnie pokazy. Janek będzie dalej tańczył, ale ja póki co nie, bo już zaczyna się drugi trymestr, więc moje ciało mi na taniec nie pozwoli. O zdrowie trzeba dbać przede wszystkim. Nie czuję się też już dobrze w tych sukienkach sprzed ciąży, bardzo obcisłych. Nie czuję się już dobrze sama ze sobą na pokazach. Idę na szkolenie dla kobiet w ciąży. Kobieta ciężarna powinna dbać o kondycję fizyczną, ale trzeba to robić z głową. Ja się ruszałam całe życie, więc u mnie nie ma opcji, żebym teraz tylko leżała i wypoczywała. Dowiem się więc, jakie ćwiczenia można wykonywać bez szkody dla siebie i dziecka. Mam zamiar potem ćwiczyć z kobietami w ciąży, szkolić je według moich własnych doświadczeń. Ale nie chcę się teraz wymądrzać, bo naprawdę nie mam pojęcia, jak to wszystko będzie przebiegało. Będę teraz się uczyć czegoś nowego i to też mnie ekscytuje. Jak myślisz, co zmieni się w Tobie, w Twojej osobowości, gdy już zostaniesz mamą? Myślę, że jeszcze bardziej będę zestresowana. Moja mama mówi mi: „poczekaj, jak zostaniesz matką, będziesz się już bała do końca życia”. Tak jak ona. Dzwoni do mnie kilka razy dziennie, bo mnie kocha i bardzo się o mnie boi. Kiedy powiedziałaś jej o ciąży? Bardzo szybko, chociaż obawiałam się, że ta wiadomość może wywołać u niej atak - moja mama choruje na epilepsję. Gdy się dowiedziała, zaczęła płakać, właściwie płakałyśmy razem. A potem zapakowaliśmy z Jankiem do pudełka test ciążowy i zdjęcie z USG, żeby miała też pamiątkę. Bardzo mnie przytuliła, wiem, że na tę wiadomość z utęsknieniem czekała. Piękne będzie to Wasze dziecko. Chcesz je urodzić w Polsce? Bardzo bym chciała, bo mieszkam tu, mam tu wspaniałą panią doktor, której ufam. Jest miła i bardzo opiekuńcza. Ale przecież mogę wtedy przebywać w Czechach, nie podejmuję więc z góry decyzji. Ciekawe, czy zmienisz swój tryb życia. Tego do końca nie wiem, ale spróbujemy, by dziecko dostosowało się do naszego życia, że będzie jeździło z nami na pokazy po całej Polsce i uczestniczyło w naszych zajęciach. A może zatrudnicie opiekunkę? Chyba nie. Mam sąsiadów-muzyków, którzy pięknie wychowują swoje dzieci. Oni są dla mnie wzorem. Jeżdżą na występy po całej Polsce i nigdy nie mieli opiekunki. A drudzy sąsiedzi już pytają, kiedy wreszcie będą mogli nam pomagać, gdy trzeba będzie zaopiekować się dzieckiem w domu. Ale naprawdę będziemy się starali zabierać je ze sobą. Taniec daje radość ludziom. I nam też. Teraz zabieramy na pokazy nasze pieski, to czemu nie wziąć na nie dziecka? Zawsze ktoś się nim przez chwilę za kulisami zaopiekuje. Myślę, że dziecku też się takie życie będzie podobało. Na pewno nie będzie miało z nami nudno. Myślisz o tym, jak będzie wyglądać? Myślę, że nie będzie jasnowłose. Przyznam się, że zamieściłam w specjalnej aplikacji nasze zdjęcia i oglądałam wynik na dziewczynkę i na chłopczyka. Oboje w tej aplikacji wyszli pięknie (śmiech). Najważniejsze, żeby było zdrowe. Interesujące, jak będziecie wychowywać to Wasze maleństwo. Czy będziecie się sprzeczać o wychowanie? Trochę się tego boję, bo Janek mówi, że ja zawsze wszystko zmieniam, choć wcześniej inaczej się umawialiśmy. Mówię mu, że trzeba trzymać się razem, ale na razie nie trzeba się tym przejmować. A kto będzie wstawał w nocy, gdy maluch zapłacze? Wiem, że ja. Myślę, że Janek nie będzie zmieniał mu pieluch. Ale kto wie? A ja myślę, że Twój mąż oszaleje na punkcie Waszego dziecka i będzie chciał wszystko przy nim sam robić. Oj, żeby tylko nie zwariował. Mam znajomego, który totalnie oszalał i nie da się z nim porozmawiać normalnie, odkąd został ojcem. W każdym razie nasze życie nabierze innych wymiarów. I to już nie my będziemy ważni, bo najważniejsze będzie dziecko. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Katarzyna Sokołowska o późnym macierzyństwie: „Wierzę, że będę tańczyła na weselu mojego syna”
Mika Urbaniak wygrała z chorobą alkoholową: „Teraz czuję się wolna, choć muszę być czujna"
„Od trzech lat już żyję w równowadze", dodaje
Za nimi wzloty i upadki, ale zawsze są razem. Mika Urbaniak opowiedziała w VIVIE! o trudnych latach, kiedy to alkohol kierował jej życiem. Dziś jest silniejsza. Swój dom i prawdziwą miłość odnalazła u boku ukochanego. We wspólnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską zakochani opowiedzieli więcej o chwilach, w których musieli być dla siebie oparciem. Mika Urbaniak o chorobie alkoholowej i książce View Ediplayer on the source website Co było takiego w Victorze, że się nim zainteresowałaś? Mika: Czułam, że zna wszystkie odpowiedzi na moje pytania. Poczułam, jakby czas stanął w miejscu, a Victor to mój guru, jak Budda dla buddystów. Ktoś bardzo magiczny, kto ma odpowiedź na wszystko, o co pyta życie. Jakich odpowiedzi szukasz? Mika: Jak żyć, żeby było dobrze. Victor mówi wtedy: policz do dziesięciu. Mądrość to wiedza, jacy jesteśmy głupi i jak mało wiemy. Victor: Mądrość to umiejętność słuchania siebie. A jeżeli ktoś tego nie potrafi? Victor: To znaczy, że jest słaby. I może dlatego wpada w ciąg alkoholowy. Alkoholicy są bardzo aroganccy, myślą, że wiedzą wszystko, a zabijają siebie, zamiast okazywać pokorę. Dlatego w AA trzeba otwarcie mówić: jestem alkoholikiem. To właśnie objaw pokory. A Ty jesteś AA? Victor: Nie, i potrafię długo nie pić alkoholu. Nie mam z tym problemu. Mika: To ja miałam problem. Byłam uzależniona. Ale teraz czuję się wolna, choć muszę być czujna, zwłaszcza gdy targają mną silne emocje. Ale już wiem, że wtedy muszę zadzwonić do odpowiedniej osoby lub powiedzieć Victorowi, że się źle czuję, co się ze mną dzieje. Bardzo pomaga mi też Iwona, moja sponsorka i przyjaciółka, która również bierze udział w programie AA i zna te wszystkie problemy. Victor: Moi rodzice pili raz w tygodniu, podczas weekendu. Byli trochę podpici, ale poza tym zachowywali się normalnie. Natomiast tu, w Polsce, na koncertach bardzo dużo się piło. Alkohol był za darmo, fundowany przez wielbicieli muzyków po koncertach. Wtedy zacząłem wszystko widzieć z innej perspektywy. Jakby od środka. Na przykład na drugi dzień po koncercie trzeba było zatrzymywać samochód, żeby muzyk mógł zwymiotować wódkę, którą pił jeszcze o dziewiątej rano. A potem szedł na odwyk, prawie wszyscy muzycy tam byli. Mika: Opisuje to też w książce Magdalena Adaszewska, która robiła ze mną wywiad rzekę – ukaże się jesienią. I nosić będzie tytuł „Mika”. Victor ją czytał? Mika: Tak, i podoba mu się. Nie czytał tylko tej części o nim. Ale przeczyta. Victorowi chyba wszystko, co robisz, się podoba. Mika: Nie. On jest bardzo mądry życiowo. Podziwiam go. Widzi człowieka na wskroś, wystarczy, że się z nim raz spotka, i już ma o nim własne zdanie. Nie ocenia, tylko mówi, jakie odniósł wrażenie. I przewiduje przyszłe sytuacje. Dzięki Victorowi nie ma już w moim życiu ludzi toksycznych. Przyciągamy do siebie tylko dobre osoby. Chociaż może jestem za bardzo ufna i nie zawsze słucham mądrych rad Victora. Jego to frustruje, bo widzi to, czego ja nie widzę. Jest starszy ode mnie o 14 lat i bardziej doświadczony. […] CZYTAJ TEŻ: Mika Urbaniak o walce z chorobą: „Dwubiegunówka sprawia, że człowiek ma ochotę uciec przed światem” A co w Twoim mniemaniu jest błędem? Mika: Wtedy, kiedy przypominam mu czasy, gdy piłam. Albo gdy chorowałam. Od trzech lat jednak już żyję w równowadze, nie mam napadów manii. Kiedy miałam, myślał, że już tego nie wytrzyma. Denerwuję go tym, że czasem nie rozumiem, o co mu naprawdę chodzi. Pokłóciliśmy się tylko raz, za to ta kłótnia trwa do tej pory. […] Czy macie takie poczucie, że się odnaleźliście jak w korcu maku? Mika: To dobre porównanie. Victor poczuł od razu, że ma ze mną wielką więź, ponieważ oboje jesteśmy inni niż wszyscy. Jestem zazdrosna o DNA Victora, bo moje jest trochę nudniejsze. Robiliśmy taki specjalny test – wysyłasz tubkę ze śliną i dostajesz analizę, skąd pochodzisz, kim byli twoi przodkowie. Niesamowicie ciekawe. Victor na przykład dowiedział się, że jego przodkiem był król Ryszard III, a wcześniej Ramzes III. Ja nie mam niestety króla w rodzinie (śmiech). Victor: Mamy z Miką swój osobny świat, nie musimy licytować się, które ma lepszych przodków. Prowadzimy wspólne, w miarę normalne życie. Chodzimy do kina, ja robię czasem śniadanie do łóżka, gramy i malujemy. Mika: Staramy się nie skupiać na strachu przed wojną. Żyjemy w trudnych czasach, i to ważne, żeby rządziła nami miłość. Jesteśmy teraz bardziej razem niż kiedykolwiek. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Mika Urbaniak o ukochanym: „Przeszliśmy przez wzloty i upadki z powodu mojej choroby”
Monika Sobień-Górska o książce Polscy Miliarderzy. Ujawniła kulisy ich życia
„Gigantyczne pieniądze nie dają już poczucia bezpieczeństwa, a powodują głównie strach o nie”, mówi
Z pozoru mają wszystko: majątek, luksusowe wille, szybkie samochody i to, czego zapragną. Szanowani, podziwiani, niezależni. Ale czy są szczęśliwi? Losy polskich posiadaczy największych fortun przybliża w swojej najnowszej książce „Polscy miliarderzy” Monika Sobień-Górska. Zaś w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską mówi o tym, co było dla niej inspiracją, jak wiele pracy w nią włożyła i o sekretach, których... nie ujawniła! Twoja nowa książka - „Polscy miliarderzy” - to podobno już bestseller. Tak, jest na liście stu najlepiej sprzedających się książek w Empiku. Teraz chyba na 30 miejscu. W dziale biografii wyprzedza mnie tylko życiorys Putina. Jestem szczęśliwa, że moja książka chwilę po premierze tak dobrze się sprzedaje i mam nadzieję, że ten trend się utrzyma. Najważniejszy dla książki zawsze jest pomysł. A Ty masz pomysły nie tylko oryginalne, lecz i pracochłonne. Faktycznie w tym przypadku zaskoczyło mnie, jak dużo pracy musiałam włożyć w tę książkę. Chyba najwięcej ze wszystkich, które do tej pory napisałam. A jak wymyśliłaś temat? Zainspirowały mnie Ukrainki. Gdy w poprzedniej książce pisałam o tym, jak one widzą Polaków, część z nich sprzątała w bardzo bogatych domach. Nie wykorzystałam ich relacji, jak te domy postrzegają. Zachowałam to dla następnej książki, bo już wtedy ten pomysł we mnie kiełkował. Wszyscy przecież dużo rozmawiamy o pieniądzach, a jeszcze więcej o nich myślimy. I to one często kierują naszymi wyborami. Dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach, ale je zarabiają. Nie wiem jak dżentelmeni, ale milionerzy i miliarderzy na pewno oprócz zarabiania pieniędzy, mówią o nich i myślą właściwie non stop. A ja – chociaż nie jestem dżentelmenem czy miliarderką – też myślę o pieniądzach, choćby w takim kontekście, jaką szkołę wybrać dla dziecka, albo jaką wybrać pracę dla siebie, czy gdzie mieszkać. A to przecież nic złego. Poza tym życie w wielkim bogactwie urasta do legendy, o czym świadczy powodzenie filmów czy seriali na ten temat. Chcemy wiedzieć, jak się żyje w takiej bajce i czy rzeczywiście jest to bajka. Ilu w Polsce jest miliarderów? Oficjalnie ponad osiemdziesięciu - takich notowanych w rankingach, znanych. Natomiast tych nieznanych albo którzy mają majątek obliczany na kilkaset milionów jest o wiele więcej. Pomyślałam więc, że im się przyjrzę. Ale nie po to, żeby ich sprawdzać czy weryfikować ich dokonania biznesowe, albo rozliczać z tego, co zarobili i na czym, a ile ukradli, jak głoszą legendy miejskie. Chodziło mi o sam styl życia. Chciałam przyjrzeć się temu lifestylowi i zobaczyć, jak wygląda ich codzienność, relacje w takich domach, jak ci ludzie odpoczywają, co jedzą, gdzie jeżdżą na wakacje, czy mają przyjaciół. I zaczęłam szukać moich bohaterów. Czytaj także: „Monika jest moją pierwszą i ostatnią żoną”. Robert Górski po raz pierwszy o relacji z ukochaną! Monika Sobień-Górska, Robert Górski A Ty chciałabyś mieć gigantyczną fortunę? Nie. Przed napisaniem książki myślałam, że raczej nie, a teraz już wiem na pewno, że nie. O pieniądze warto zabiegać i każdemu życzę takiego majątku, który da mu poczucie bezpieczeństwa, ale prawda jest taka, że po przekroczeniu pewnego poziomu konta bankowego wkrada się patologia. Jak w każdej skrajności. I dlatego nie chciałabym być miliarderką, bo za to płaci się wysoką cenę. To paradoksalne, ale takim pieniądzom trzeba już poświęcić życie, troszczyć się o nie często bardziej niż o dzieci. Gigantyczne pieniądze nie dają już poczucia bezpieczeństwa, a powodują głównie strach o nie. Strach, że je stracisz? To po pierwsze. Boisz się, że imperium uszczupli się albo upadnie na skutek twoich złych decyzji, boisz się o to, że ci ktoś majątek ukradnie. Boisz się o swoją rodzinę, nie ufasz ludziom, którzy chcą nawiązać z tobą kontakt, wietrzysz w wielu ludziach podstęp i chęć pozbawienia cię tych pieniędzy. I obsesyjnie myślisz o tym, jak je zainwestować. W pewnym sensie stajesz się niewolnikiem swojej fortuny. A tego bym nie chciała. Natomiast uważam, że pieniądze same w sobie są ważne i w rozsądnej ilości dają człowiekowi poczucie bezpieczeństwa, wygodę, wiele spraw ułatwiają i nie miałabym nic przeciwko posiadaniu niewielkiej fortuny. Takie odłożone albo dobrze zainwestowane kilka milionów to bardzo proszę, każdemu i sobie również życzę. Ale miliardy już nie. Poza tym pamiętaj, że nie ma nic za darmo. Ci ludzie, którzy te fortuny stworzyli, często nie korzystają z nich, albo bardzo mało, ponieważ nie mają na to czasu. Zaskoczyło mnie, że oni tak naprawdę harują dzień i noc. Ale ich żony nie. Ich dzieci często również nie przywiązują wagi do pieniędzy, bo mają po prostu tyle, ile chcą. Miliarderzy też nie musieliby już pracować, ale są uzależnieni od pracy. W ogromnej większości są pracoholikami. Opisałam na przykład w książce historię mężczyzny, który postawił sobie za cel życia, że będzie pracował tylko do czterdziestki, zarobi 100 milionów i zacznie odpoczywać. Będzie tylko się rozwijał, studiował różne kierunki, podróżował, a jego rodzina będzie zabezpieczona. I co się stało? Kiedy te pieniądze zarobił, wytrzymał bez pracy zaledwie trzy miesiące. Pojawiła się potem kolejna propozycja, którą uznał za ambitną, rozwojową, nie mógł się powstrzymać i znowu zaczął działać jako biznesmen. Ci ludzie nie mogą żyć bez ciągłej stymulacji zawodowej, przekraczania granic własnej wydajności, ścigania się z konkurencją. Uważają, że bez tego ich mózg usycha. Ja mam inną konstrukcję psychiczną. Wydaje mi się, że w życiu chodzi o coś więcej, niż praca. A dużo Ci brakuje do tych kilku milionów? Tak, ale wydaje mi się możliwe, żeby je zarobić. Czytaj także: Jakim ojcem jest Robert Górski? Wraz z ukochaną ujawnili nam swoje sekrety Monika Sobień-Górska Nic dziwnego, jesteś bardzo płodną pisarką. I trzymam kciuki za to, by „Miliarderzy” jak najdłużej byli bestsellerem. A wracając do marzeń o fortunie myślę, że kluczowe jest trzymanie się złotego środka i niepopadanie w skrajność. Trzeba robić wszystko, by nie dopuścić do biedy, która człowieka bardzo upokarza. Chociaż tak jak wspomniałam uważam, że bycie na szczycie finansowym nie zawsze uszczęśliwia. Czy Twoi rozmówcy mówili Ci szczerze o swoich fortunach i o tym, jak je wykorzystują? W książce nie ma rozmów z samymi miliarderami, ponieważ wszystkie próby przeprowadzenia takich rozmów kończyły się na autolaurce. Zabrakło Aleksandra Gudzowatego. Zapamiętałam go jako szczerego, świetnego rozmówcę, który się nie wywyższał z powodu majątku. Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałam, leżał w salonie na szerokim łóżku z powodu chorego kręgosłupa, otoczony białymi pieskami. Gudzowaty jest ciekawym przykładem, jak również jego rodzina. Syn Tomasz poszedł swoją drogą, jest świetnym fotografem. Bardzo wiele dzieci najbogatszych podawało mi jego przykład mówiąc, że też by tak chciały, ale nie mają odwagi na samodzielne życie, albo ojcowie wywierają na nich tak silną presję, że nie decydują się, by pójść swoją drogą. I właśnie przykład syna Gudzowatego przywoływałam w mojej książce, bo nie chciałam pisać tylko o tych, którzy znajdują się teraz na liście najbogatszych Forbesa. Chodziłaś więc jakby wokół tych bogaczy. Tak. Albo takich, którzy byli bardzo bogaci, ale zbankrutowali. Urodziła mi się taka refleksja, że ci miliarderzy są nawet w jakiś sposób szczęśliwi, upatrując sensu życia w pracy, dającej im satysfakcję. Ale z dziećmi jest już gorzej. Oni są często depresyjni w myśleniu o sobie, swoim życiu i o przyszłości. Dziecko dorastające przy ojcu miliarderze często nie ma prawdziwego domu, ponieważ tata bez przerwy pracuje, cały czas rozmawia przez telefon albo siedzi przy laptopie i sprawdza notowania giełdowe. A matki tych dzieci, żony miliarderów, żyją głównie po to, by ładnie wyglądać i utrzymać to małżeństwo. One nie mają wyjścia, często są do tego przymuszane. W książce też piszę o tym, że w ich dzieciach pojawia się dotkliwy deficyt uczuć i uwagi ze strony rodziców. Często na pytanie, co myślisz o swoim ojcu, otrzymywałam odpowiedź: Ja go właściwie nie znam. Dlatego że nigdy go nie ma, zawsze jest w pracy. Z matkami mają lepszy kontakt, ale one muszą towarzyszyć mężom na wielu wyjazdach, spotkaniach towarzyskich i biznesowych. Co z tego więc, że te dzieci mają najnowsze telefony i ciuchy za setki tysięcy złotych, gdy żyją właściwie w pułapce. Czytaj także: Poznaj niezwykłą historię miłości Melody i Tomasza Gudzowatych! Są jednak wyjątki. Rozmawiałaś na przykład z Michałem Niemczyckim? Nie, ale skądinąd wiem, że stworzył fajną rodzinę, mają dzieci, teraz urodzi im się kolejne. I umieją znaleźć w sobie taką skromność zwykłego człowieka. Jak docierałaś do tych ludzi? Było mi bardzo trudno. Po kilku miesiącach zadzwoniłam do wydawnictwa i poprosiłam o rozwiązanie umowy na tę książkę, ponieważ nie jestem w stanie jej napisać. Dostawałam same odmowne odpowiedzi, mimo moich zapewnień, że piszę nie po to, żeby ujawniać jakieś tajemnice i że książka będzie bez nazwisk. W wydawnictwie jednak namówiono mnie, żebym się nie poddawała i żebym znalazła chociaż jedną osobę, a wtedy już poleci mnie innym, znając moje umiejętności komunikacyjne. Bardzo dbam o profesjonalizm. Chodzi o to, że można Ci zaufać. Tak. Wiem, że jeśli już spotkam kogoś, kto ze mną porozmawia, to zobaczy, że nie jestem demoniczną dziennikarką, tylko taką, która przejmuje się jego sprawami i potrafi się z nim utożsamić. W końcu udało mi się porozmawiać z kimś, kto zajmuje się wizerunkiem bogatych i dobrze się z nimi zna, nasza rozmowa była bardzo szczera. Nie bał się, że powie coś takiego, czego nie powinien. Całe życie przecież zajmuje się doradzaniem i tworzeniem wizerunków znanych ludzi. Powiedział mi wiele ciekawych rzeczy i na tyle mi zaufał, że zaczął mnie polecać innym. W końcu więc zaczęto odbierać ode mnie telefony i odpisywano mi na e-maile. To on zapoznał mnie z jedną z żon bardzo bogatego Polaka, która później poleciła mnie swoim koleżankom, i tak się to potoczyło. Spotkałam się też z dwoma zaprzyjaźnionymi biznesmenami, takimi ukrytymi milionerami, mającymi szerokie kontakty w świecie najbogatszych. Od nich też zdobyłam dużo ciekawych historii, a jeden z nich dał mi telefon do rodziny miliardera z prowincji, od której dowiedziałam się, jak to jest być bogatym w małej miejscowości. On nie musi istnieć na listach Forbesa i wcale mu na tym nie zależy. Zdobyłaś jakiś patent na zrobienie majątku? Nie, ja nie mam talentu do interesów. Żeby zostać miliarderem, trzeba mieć nieprawdopodobne zdolności analityczne i wizjonerskie. Oni w przeciągu kilku minut są w stanie skojarzyć całe terabajty informacji, czego ja zupełnie nie umiem robić. Mam też znacznie mniejszą skłonność do ryzyka, a poza tym nie jestem bezwzględna, a bycie takim w świecie tak dużych interesów nie jest rzadkością. A czy to nie jest ryzykowne, że wszyscy wiedzą o ich bogactwie? Oczywiście, dlatego ci ze szczytu i pokazujący się publicznie, pozujący na ściankach, są odpowiednio zabezpieczeni, począwszy od osobistej ochrony. Natomiast najciekawszy był dla mnie świat tych multimilionerów z prowincji, którzy się nie ujawniają, ale przecież okolica na pewno wie, kim są i co mają. Oni potrafią w dzisiejszych czasach trzymać dużą gotówkę w domach, mają specjalne sejfy, choć niektórzy korzystają po prostu z szaf. Ale widocznie ich interesy i wpływy sięgają tak daleko, że nie muszą się bać pospolitej kradzieży. Rozmawiałam z takim panem, wszyscy w okolicy wiedzą, kim on jest i co robi, może nie orientują się, ile dokładnie ma pieniędzy, bo jego dom nie różni się tak bardzo od domu sąsiadów i nie ma w nim pozłacanych klamek i nie wygląda jak rezydencja z „Dynastii”, ale w środku są obrazy warte kilka milionów złotych, a wnętrze jest przerobione na pałac. Ale co ciekawe, jego sąsiedzi cieszą się, że ktoś taki mieszka i żyje obok nich. Czytaj także: Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki: nie dawano im szans, ale wygrała miłość I proszą o pożyczki, gdy są w potrzebie? Tak, oczywiście. I tu pojawia się asertywność multimilionera. Nie zawsze jest ona powiązana ze skąpstwem. Po prostu uczą się odmawiać, bo ciągle ktoś do nich przychodzi i czegoś od nich chce. Są twardzi w takich rozmowach i nie mają problemu, żeby powiedzieć, mówiąc nieładnie: Spadaj. Dają sobie z tym radę. Poza tym są sprytni, często mają taki chłopski spryt. Inni zazdroszczą im, że nie mają takich pieniędzy? Pewnie tak. Ale widzą też, że cena, jaką za nie płacą, jest wysoka. Żal Ci ich żon? Tak, z różnych powodów. I to będzie temat, którym być może zajmę się w kolejnej książce. Te kobiety żyją w bańce, która może z dnia na dzień prysnąć. Żyją w patriarchacie, często nie mają prawa nawet do własnego konta w banku. Funkcjonują z kartą, przy pomocy której robią zakupy za miliony, ale ta karta bardzo często należy do męża i on ją może w każdej chwili zablokować. Wtedy zostają z niczym albo ze skrawkiem tego, co było w ich zasięgu. A przecież nie pracowały przez większość swojego życia, nie z lenistwa, tylko dlatego, że nie mogły, bo ich zadaniem było pozostawać w ciągłej gotowości, by towarzyszyć mężowi. Muszą być jego wizytówką, więc większość czasu poświęcają na dbanie o urodę i zachowanie młodości. A gdy mąż je zdradza? Stosują zasadę ograniczonego widzenia. Udają, że nie wiedzą o tym. Ze strachu, że znajdą się bez środków do życia. Rozmawiałam jednak z żoną, która porzuciła takie małżeństwo, to ekstremalny przypadek. Ta pani w tej chwili sprząta, żeby się utrzymać. Ale zaznaczmy też, że w Polsce są wielkie majątki i imperia finansowe, które żony realnie współtworzą z mężami, ramię w ramię zarządzają fortuną, prezesują firmom. To nieczęste przypadki, ale się zdarzają. Jak długo zbierałaś materiały do tej książki? Półtora roku. Poszłoby mi szybciej, gdyby nie pandemia. Gdy piszesz, pracujesz, kto opiekuje się Twoją córeczką? Oczywiście Robert. Jej tato i mój mąż. Mamy też opiekunkę, którą Malina bardzo lubi. Ale zdradzę ci, że pod koniec ubiegłego roku postanowiliśmy z Robertem trochę przeformatować nasze życie zawodowe. Robert zdecydował, że będzie pracować mniej, ponieważ przez prawie 30 lat już się mocno napracował. Jeżeli zdecydował się ożenić, mając lat 48, to nie po to, żeby przez dwieście dni w roku przebywać w trasie. On powinien teraz odcinać kupony, a Ty pracować na niego? Właśnie tak sobie postanowiliśmy: on będzie odpoczywał, a ja będę pracowała (śmiech). Ale tak naprawdę chodziło o to, żebyśmy więcej mogli robić razem i spędzać ze sobą więcej czasu. Jeżeli ja pracuję, to i tak jestem na miejscu, w domu. A teraz mamy wspólne weekendy, które Robert spędza na placu zabaw z Maliną, a ja piszę i widzę ich przez okno. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Z miliona nie zostało prawie nic. Co Maria Romanek zrobiła z wygraną w Milionerach? Robert Górski, Monika Sobień-Górska, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2019
Maryla Rodowicz: „Nie bardzo chciałam być matką, ale rozkręciłam się po pierwszym dziecku”
„Kiedy urodził się Jędrek, namawiałam Andrzeja na drugie dziecko”
W ubiegłym roku rozwiodła się i jak sama przyznaje, zaczęła układać swoje życie na nowo. Ale nie było lekko. I nie było kolorowo. „Każde rozstanie jest porażką”, mówi dziś wprost Maryla Rodowicz w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Artystka w intymnej rozmowie z dziennnikarką opowiedziała m.in. o przebaczeniu, nowym początku i o tym, jak wyglądają jej relacje z dziećmi. Zachęcamy do lektury fragmentu wywiadu. Cała rozmowa w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! już w czwartek 16 grudnia w punktach sprzedaży w całej Polsce. Maryla Rodowicz o dzieciach Maryla Rodowicz: Każde rozstanie jest porażką. Ale to raczej Ty odchodziłaś. Bo się zakochiwałam, i to bardzo gwałtownie. Zobacz: Miał być artystą, dziś zajmuje się nieruchomościami. Kim jest najmłodszy syn Maryli Rodowicz? Masz dobre relacje z Krzysztofem Jasińskim – ojcem starszych dzieci? Najważniejsze, że dzieci mają dobry kontakt z ojcem. Twój najmłodszy – Jędrek – też jest blisko ze swoim ojcem. Pracuje z nim, ale utrzymuje bliski kontakt ze starszym rodzeństwem. Mówi na nie „dzieci”, bo kiedy był malutki, a Jasiek i Kasia szli do szkoły, to Jędrek tupał nogami i krzyczał w domu: „Kiedy wrócą dzieci?”. Kiedy mieszkały już w Krakowie, a on w Warszawie, mówił: „Jadę do dzieci”. Chciałaś być matką? Początkowo nie bardzo, ale rozkręciłam się po pierwszym dziecku. Kiedy urodził się Jędrek, namawiałam Andrzeja na drugie dziecko. Jednak Andrzej sprzeciwiał się: „Ty wiesz, ile kosztuje wychowanie? Ile edukacja?”.Odpowiadałam: „Bez przesady, są ubranka po starszych dzieciach”. (...)> Nie czujesz się samotna? Absolutnie nie. Moja mama zawsze powtarzała: „Inteligentny człowiek nigdy się nie nudzi ze sobą”. I ja się w ogóle nie nudzę, uwielbiam być sama. Bardzo lubię tę ciszę wokół mnie, lubię wyglądać przez okno i patrzeć na mój ogród. Lubię przez okno w łazience oglądać palmy, które właśnie wsadziłam do ziemi. Niedawno przyjechała do mnie Amerykanka, postawiłam więc na tarasie cztery ogromne palmy i czekałam na jej zachwyt, a ona nic. W końcu ją spytałam, czy widzi te palmy. A ona: „Widzę i co?”. No tak, ona mieszka w Kalifornii, więc ma palmy na co dzień. Przeczytaj także: Nie zawsze łączyła je bliska więź. Jak dziś wyglądają relacje Maryli Rodowicz i jej córki? A poza tym rozmawiasz pewnie ze swoimi zwierzętami. Dobrze, że masz duży dom i nie musisz się z niego wyprowadzać. Musieliby mnie wynieść na marach! Często odwiedzają mnie dzieci, teraz też przyjadą na święta. Kasia piecze ciasta, chłopcy grają w jakieś gry i słyszę „Ha, ha” cały dzień, a ja to uwielbiam. Mówią: „Mama, obejrzyj sobie jakiś serial”. Zobacz, jaki mam stąd piękny widok na stół w jadalni, przy którym nawet nie chce mi się siadać, kiedy jestem sama. Pandemia dała mi popalić, nawet w tenisa nie grałam.
Janina Paradowska: „Życie składa się też ze śmierci. O swojej nie myślę często”
Taka była legendarna dziennikarka... Przypominamy niezwykły wywiad z nią
Janina Paradowska zawsze chciała być liczącą się dziennikarką. Marzyła, by zostać aktorką. Uchodziła za eminencję świata polityki. Politycy bali się jej, jednak liczyli się z jej zdaniem. Sama traktowała ich bardzo poważnie, a nawet ich lubiła. Nie oglądała się za siebie. Nie przejmowała się tym, co mówią inni. Taka właśnie była... Janina Paradowska o wieku, śmierci i przemijaniu Zapytana o to, czy często myśli o śmierci, wyznała: „O swojej nie. Tylko o tych, co umarli”. W VIVIE! w 2009 r. mówiła, że osiągnęła więcej niż myślała. Z kolei trzy lata później w rozmowie przeprowadzonej przez Krystynę Pytlakowską, opowiedziała o tym, co w życiu się udało, a co zawiodło. Przypominamy ten niezwykły wywiad. Polecamy też: Janina Paradowska: „Życie mi się mimo wszystko nad podziw dobrze ułożyło”. Jedyna taka rozmowa! Krystyna Pytlakowska: O 70. urodzinach kobiety zazwyczaj chciałyby zapomnieć, Janina Paradowska wręcz przeciwnie - świętowała je. Janina Paradowska: Bo nawet gdybym chciała o nich zapomnieć, nie mogę. Drugiego maja budzę się przed ósmą rano, jak zwykle włączam radio TOK FM i słyszę, że Janina Paradowska obchodzi 70. urodziny i że oni mi gratulują. Nie mija 20 minut, a do mojego mieszkania wjeżdża bukiet róż w pięknym wazonie, właśnie od radia. Po dwóch godzinach dostaję kosz kwiatów od marszałek Ewy Kopacz – w życiu nie widziałam tak pięknych storczyków. Potem idę do redakcji, a tam redaktor naczelny wręcza mi bukiet wielkich czerwonych róż, no „bo cała Polska już wie”. Przez cały dzień odbierałam telefony z życzeniami i pytaniem, o której będę w domu, bo są bukiety do dostarczenia. I nagle zrobił się niesłychany jubileusz. Dwa tygodnie wcześniej rozmawiałam z koleżanką, która powiedziała: „Wiesz, skończyłam 70 lat”. „I jak było?”, spytałam. A ona: „Miałam taki dzień niepokoju, a potem to już normalnie”. Czekałam więc z niepokojem na ten dzień niepokoju, a tymczasem okazał się całkiem miły. Nawet „Gazeta Wyborcza” w Internecie zrobiła news z tych moich urodzin. I na Pudelka Pani trafiła, jak prawdziwa celebrytka. Janina Paradowska: Też? Nigdy nie byłam na Pudelku, ale przecież każdy może sprawdzić w Wikipedii, kiedy się urodziłam, i coś tam napisać na ten temat. Nigdy nie ukrywałam wieku. Oczywiście nikt nie lubi, jak mu za często jego pesel przypominać. Ja znam go na pamięć, bez patrzenia w dowód osobisty. Ale gdy spojrzę w lustro, mówię sobie: „Paradowska, jak na siedemdziesiątkę to się dobrze trzymasz. Mogło być gorzej”. A nic nie robię ze sobą. Żadnych botoksów. A figurę ma Pani osiemnastki. Janina Paradowska: To genetyczne, moje rodzeństwo też nieźle wygląda. Niedawno mój brat obchodził 80-lecie i postanowiliśmy urządzić uroczysty obiad w Krakowie. Inicjatorami byli synowie mego brata i siostra, która właśnie wróciła z mężem z Kanady – jest o cztery lata młodsza ode mnie. Dawno nam tak dobrze razem nie było i tak rodzinnie. Upiekłam mięso i ugotowałam młodą kapustę. Był tort, a na nim 15 świeczek. Bo wyliczyliśmy, że wspólnie z bratem mamy 150 lat. Na każde 10-lecie jedna świeczka. Całość tej niezwykłej rozmowy znajdziesz poniżej... Czytaj także: „Miała nadzieję, że spotka się w zaświatach z ukochanym mężem”. Krystyna Pytlakowska wspomina Janinę Paradowską
Czy łatwo mierzyć się z porównaniami do legendy? Grzegorz Religa w poruszającej rozmowie o ojcu
Wybitny kardiochirurg Grzegorz Religa w trudnej i zaskakującej rozmowie o ojcu, charyzmatycznym kardiochirurgu
Czy łatwo mierzyć mu się z porównaniami do legendy? W czym byli podobni, a w czym się różnili (oprócz tego, że on kibicował Legii, a ojciec Górnikowi Zabrze)? I czy chciałby jak ojciec zostać prezydentem? Wybitny kardiochirurg Grzegorz Religa w trudnej i zaskakującej rozmowie z Krystyną Pytlakowską o ojcu, charyzmatycznym kardiochirurgu Zbigniewie Relidze. Ale nie tylko. Grzegorz Religa o ojcu, Zbigniewie Relidze Krystyna Pyltakowska: Jak myśli Pan o swoim ojcu? Że był utalentowany? Że był dobrym człowiekiem? Że brakuje go Panu i że gdyby żył, może pomógłby Panu w dokończeniu budowy oddziału? Nie myślę w ten sposób, bo go nie ma, i tyle. Nie mam takich „powrotowych myśli”. Zobacz: Grzegorz Religa o ojcu: „Miał charyzmę. Ale przede wszystkim miał szacunek dla każdego” A że dokonał czegoś pionierskiego, że był wybitnym człowiekiem? Kiedy dorastałem, nie myślałem tak o nim. Zdawałem sobie sprawę z tego, że był rozpoznawalny, bo czegoś w Polsce dokonał. Na szczęście nie było wtedy plotkarskich portali. Ojciec nie pozował na ściankach. Ja zresztą też nie pozuję. Myślę głównie o pracy, a nie o tym, kim byli rodzice. I są, bo mama przecież żyje. Ale podziwiałem ojca, i jako nastolatek, i jako dorosły człowiek, lecz nie prawiliśmy sobie komplementów. A nie żałuje Pan, że czegoś nie zdążył mu powiedzieć? Nie miewam takich myśli. Właściwie rozmawialiśmy o wszystkim na bieżąco. Nie myślę więc, że coś bym mu powiedział teraz, czego nie powiedziałem mu kiedyś. Jesteście do siebie podobni. Na pewno zewnętrznie. To prawda. Kiedyś mówiło się o takich dzieciach: „Skóra zdarta z ojca”. Ale w wielu punktach bardzo się różniliśmy. Jakich? Ojciec był bardziej zdecydowany i zdeterminowany niż ja. Jestem bardziej miękki, ustępliwy. Tak? Ale jest Pan podobnie wybuchowy jak Pana ojciec. Nietrudno wprawić Pana w złość, czego zresztą doświadczyłam na własnej skórze. (śmiech) To prawda, jestem popędliwy, szybko wpadam we wściekłość. Ale potem mi przechodzi. Ojciec też był wybuchowy, chyba bardziej niż ja. U niego, podobnie jak u mnie, wszystko musiało współgrać. Najbardziej złościło go, gdy ktoś coś w pracy zawalił, między innymi ja na początku, kiedy nie wyszukałem potrzebnego preparatu. Wściekł się, bo z mojej winy mogło coś nie dojść do skutku. Doskonale pamiętam, kiedy przy moim pierwszym przeszczepie z emocji zapomniałem wyjąć pacjentowi stymulator. Ze strachem przyznałem mu się do tego, ale tylko machnął ręką. „To się usunie”, powiedział. Ważne było, że przeszczep poszedł idealnie. Istotna tu była nasza relacja – popełniłem mały błąd, a on przyjął to normalnie. Kiedy pracował Pan z ojcem? W latach 2001–2004. Do ministerstwa odszedł w 2005. Ojciec przyszedł do Instytutu w Aninie i został moim szefem. A ja tam pracowałem już od 1997 roku. To nie było więc tak, że zatrudniono mnie jakby po znajomości. Ojciec zresztą był w Aninie jeszcze w latach 80. Potem odszedł do Zabrza i wrócił na początku lat dwutysięcznych. Jakie było Pana dzieciństwo? Wydawało mi się, że jest zwyczajne. Ojciec głównie siedział w szpitalu, mama naukowiec, też pochłonięta pracą. A ja, jak wielu rówieśników, biegałem po podwórku z kluczem na szyi. I nic złego mi się nie działo. Dziecko musi uczyć się samodzielności i ja się jej od małego uczyłem. Z dzieciństwa pamiętam fajne wakacje za granicą, kiedy pojechaliśmy na miesiąc do Hiszpanii i mieszkaliśmy w namiocie, a rok później do Grecji. Rodzice zarobili trochę pieniędzy na stażu w Stanach Zjednoczonych, więc mogliśmy sobie pozwolić na taki wyjazd. Wspominam to jako świetny czas, bo mogliśmy uczyć się bliskości. Potem ojciec już cały tydzień spędzał na Śląsku, w Zabrzu, a mama pracowała do nocy. Kiedy przychodziłem ze szkoły, jej nie było, a kiedy wychodziłem rano z domu, jeszcze spała. Miał Pan więc dużo wolności. I dobrze, bo mogliśmy robić wszystko, co chcieliśmy. Chociaż istniały granice. Ale jednak pewne granice Pan przekraczał. Kiedy zaczął Pan palić? Chyba jak miałem 15 lat. Rodzice udawali, że tego nie widzą, bo przy nich nie paliłem. Pana ojciec też palił i prawdopodobnie dlatego zachorował na raka. Dzieci palaczy też często zostają palaczami. To prawda, chociaż mój starszy syn jest wielkim wrogiem papierosów. A i młodszy zapewne takim się stanie. Na razie ma osiem lat i nie pali. Wiem, jaki to jest okropny nałóg i jak trudno się z niego wyleczyć. Kilka razy rzucałem palenie i wracałem do niego, bo to nie kwestia uzależnienia fizycznego, tylko psychicznego, takie machinalne sięganie po papierosa w różnych sytuacjach. Ale jednak od niedawna próbuję znowu rzucić palenie, mam nadzieję, że mi się uda. Natomiast jako lekarz nikogo nie upominam, nie szantażuję. Nie mówię: „Nie będę pana leczył, bo pan jest palaczem”, co zdarza się innym kolegom. Informuję pacjentów, że nie powinni palić. Może nie wróci Pan już do palenia, chociaż sama wiem, jak trudno jest wyjść z nałogu. Potrzeba do tego dużej odwagi i uporu. Nie wiem, czy jestem bardzo uparty i odważny, ale chcę żyć i zdążyć wychować syna. To między innymi jest powodem, że zacząłem bardziej dbać o zdrowie. Schudłem 25 kilogramów, ponieważ kiedy zaczęła się pandemia, otyłość była jednym z powodów, dla których ludzie nie potrafili pokonać tej choroby. Pandemia sprawiła też, że zmieniłem sposób myślenia, otworzyła mi się w głowie klapka, że nie można niczego odkładać na kiedyś, bo tego kiedyś może nie być. Teraz staram się więc wykorzystywać każdą chwilę. Ale wracając do mojej rodziny i domu, w jakim dorastałem, nie było między nami przytulanek, gaworzenia, kokieterii. Ważne było to, że się lubiliśmy, dbaliśmy o siebie wzajemnie. Szanowaliśmy się. I tak jest do tej pory. Dla mnie najważniejszy jest szacunek dla człowieka. Rodzice wiedzieli o Panu wszystko, chociaż chyba nie można wiedzieć wszystkiego nawet o własnym dziecku? Wielu rzeczy się domyślali. Nie przylatywałem do domu, żeby się zwierzać. A rodzice byli na tyle mądrzy, żeby nie wypytywać. Na przykład, że jest Pan zakochany albo że spróbował Pan marihuany? Spróbowałem, jak pewnie większość, i na tym się skończyło, bo marihuana wywołała u mnie niedobre reakcje. Kiedy zapaliłem, opanował mnie okropny lęk, niemalże halucynacje. Wydawało mi się, że ktoś mnie śledzi, że ulicą ktoś idzie za mną z nożem, który zaraz wbije mi w plecy. Taki lęk jest bardzo dobrą przeszkodą, chroniącą przed uzależnieniem. Nie zostałem więc narkomanem, tym bardziej że ze strachu nie spróbowałem narkotyków twardych – kokainy czy heroiny. Co jeszcze Pan wspomina? Jak chodziliśmy z ojcem na ryby. To ja go do tego namówiłem. A mnie dziadek. Mieliśmy działkę nad Bugiem. Spędzaliśmy tam z dziadkiem wakacje, łowiąc ryby. Kiedyś ojciec zobaczył, co robimy, i stwierdził, że może też spróbuje. I w wędkowanie wsiąkł po uszy. A ja nie bardzo. Po prostu była to jedna z wakacyjnych rozrywek. Natomiast ojcu tak się to spodobało, że kiedy tylko miał wolną chwilę, jechał na ryby. Dla mnie to fajny sposób spędzania wolnego czasu. Można wtedy pogadać samemu ze sobą. Razem też oglądaliście mecze piłkarskie. Chodziliście nawet obejrzeć je na żywo. Piłka to też ważne spoiwo. Fajnie jest oglądać mecz z kimś, kto się tym tak samo przejmuje jak ty. Różniło nas, że ja, wychowany na Powiślu, kibicowałem Legii, a ojciec związany z Zabrzem – Górnikowi. Każdy ma w sercu klub, który odnosił sukcesy. A Górnik wtedy odnosił. Mój starszy syn też był kibicem Górnika, bo chodził czasami z moim ojcem na mecze. Ale to był dla ojca czas kradziony, ponieważ albo pracował, albo coś załatwiał, a gdy przyjeżdżał do domu, musiał odpocząć. Podobnie zresztą jak ja. Tak, czytałam, że cierpi Pan na przewlekłe zmęczenie… Dlatego jestem zły, że zabiera mi pani kawałek mojego wolnego czasu na wywiad o czymś nieistotnym. Istotna jest tylko medycyna, przywracanie ludziom zdrowia, ratowanie życia. I ważna jest moja rodzina. Rezygnuję nawet z niektórych hobby, żeby więcej pobyć z Mateuszem albo starszymi dziećmi. Cierpię na poczucie ciągłego zawalania czegoś, bo mnie fizycznie nie ma. Mam więc imperatyw, żeby mieć czas dla dzieci, ile tylko się da. To niełatwe, bo oprócz kierowania oddziałem w szpitalu mam jeszcze wiele zajęć zawodowych. Ale przecież zgodził się Pan na czasochłonne udzielanie wywiadu do książki „Religa. Ojciec i syn”. Ciekawe dlaczego, skoro nie lubi Pan światła jupiterów. Zgodziłem się, bo Mira Suchodolska, dziennikarka, która robiła ze mną ten wywiad rzekę, nie dawała mi spokoju. W końcu się złamałem. Nie robił Pan tego tylko dla siebie, ale dla podtrzymania pamięci o Pana ojcu? Mnie, jak już powiedziałem, nie zależy na popularności. A ojciec nigdy nie będzie zapomniany, bo dokonał czegoś wielkiego i historia medycyny zawsze będzie go pamiętać. Raczej więc po prostu ustąpiłem znajomej dziennikarce. I dobrze. Książka jest ciekawa, wciągająca. A dla mnie ważne jest to, jak Pan ojca, Zbigniewa Religę, zapamiętał. Na ogół był uśmiechnięty i ciepły, emanował dobrą energią, przyciągał do siebie ludzi. Miał charyzmę. Ale przede wszystkim miał szacunek dla każdego, nie tylko dla obcych, ale i dla rodziny. Dla nas dom był więc takim bezpiecznym schronieniem. Miał Pan jednak trudne dorastanie. Towarzystwo punkowe, gra na perkusji, chciał Pan nawet zostać perkusistą. Był taki etap, ale ojciec powiedział, że jeśli już coś się robi, to trzeba to robić dobrze. To było wtedy, kiedy wrócił do domu, a ja dawałem po uszach, waląc w perkusję. Nigdy nie oświadczył: „Skończ z tą perkusją, masz zostać lekarzem”, powiedział: „Skończ z tym waleniem. Albo naucz się grać, albo daj sobie spokój”. Właśnie to jego zdanie miało duży wpływ na moje życie. Rozumiem, że to denerwujące, zwłaszcza gdy człowiek pragnie ciszy. Teraz i ja to rozumiem. Ojciec nawet nie lubił telewizji, podobnie jak ja teraz. Najważniejsze było dla niego czytanie. A czytał wszystko, z „Mistrzem i Małgorzatą” Bułhakowa na czele. Zawsze, gdy wyobrażam sobie ojca, widzę go, jak siedzi nad otwartą książką. W fotelu? Miał ulubiony? Fotel zapamiętałem w związku z punkowym zespołem Siekiera z Puław – innym niż wszystkie. Puściłem ojcu ich muzykę i ku mojemu zdumieniu wyraził pozytywną opinię. Myślałem, że powie: „Łomot”. A jemu się spodobało. Miał szerokie horyzonty. Słuchał muzyki z lat 60., ale i współczesnej. Chodziliśmy nawet razem z mamą do opery. Czytanie też po nim odziedziczyłem. Jego opinie były dla mnie bardzo ważne, potrafił zrazić mnie do filmu, którym się zachwycałem, i zachęcić do kina, które on uważał za wybitne. Rozumiał Pan wszystkie jego decyzje? Nie zawsze. Na przykład fakt, że zajął się polityką, odchodząc od medycyny, dla mnie był trudny do pojęcia. Ja polityką się nie interesowałem i nie interesuję. A on nią żył. Nie byłem więc w rozmowach dla niego równorzędnym partnerem. Potrafił powiedzieć: „Jesteś głupi jak but”. Ale nie obrażałem się o to. Natomiast jestem mu wdzięczny za to, że podtrzymywał mnie w decyzji o studiowaniu medycyny. Wpadłem na ten pomysł, kiedy kończyłem liceum i nie miałem planu na życie, a w domu nic, tylko medycyna. Nie było moim marzeniem zostać lekarzem, ale na medycynę pójść było najprościej. W sumie ta decyzja nie była najgorsza. Za pierwszym razem się nie udało. Nie dostałem się z powodu własnego lenistwa i głupoty. Jedyne, co jest w tej historii ważne – miałem legalne możliwości dostania się na inną uczelnię, nie chciałem też zdawać na medycynę w Zabrzu. Zapadła więc wspólna decyzja, że będę próbował po raz drugi w Warszawie, a teraz pójdę do roboty. Postanowiłem przy cichej aprobacie ojca spróbować ponownie zarobić na punkty, pracując jako salowy na urologii. To była dobra lekcja. Najpierw nawet nie chciałem iść na kardiochirurgię, żeby uniknąć porównywania z ojcem. Chciałem istnieć jako ja, a nie jako syn mojego ojca. Chociaż, jak już powiedziałem, pierwszy raz do operacji dopuścił mnie on, gdy został moim szefem w szpitalu w Aninie i pozwolił wykonać samodzielnie niektóre czynności. Za drugim razem już mnie przyjęto na medycynę w Warszawie, no i jestem kardiochirurgiem, podobnie jak tata. Pamięta Pan jego pierwszą transplantację serca, nieudaną zresztą? Jak to nieudaną! Operacja się udała, natomiast chory umarł z powodu powikłań po przeszczepie – wiedza medyczna na temat leczenia supresyjnego w tamtych czasach była uboga. To był 1985 rok, miałem 18 lat i nie bardzo się interesowałem sprawami dorosłych. Miałem swoje towarzystwo, swoje tematy, choćby ta perkusja, swoje pasje. A później Pan dokonał 50 transplantacji. Mam kolegów, którzy przeszczepiali serca o wiele częściej, ale myślę sobie, że ojciec byłby ze mnie zadowolony. A 50 czy 150 to już nie jest istotne. Oczywiście mam doświadczenia, robiłem przeszczepy, wszczepiałem komory, był taki okres, że na moim koncie miałem wszczepionych komór najwięcej w Polsce. Dla mnie istotny jest fakt, że medycyna się rozwija. Rozwija się, otwierając drogę do nowych metod leczenia. Tak naprawdę nie ma znaczenia, że ktoś coś zrobił pierwszy raz. I tak za parę lat wszyscy o tym zapomną. Ważne są zmiany, dzięki którym zaczynamy leczyć nowszymi metodami. Teraz na przykład przeszczep serca to nie jest jakieś wielkie dokonanie, tylko jedna ze skutecznych metod leczenia chorych. Jest Pan z siebie zadowolony? Nie do końca. Oczywiście jestem szczęśliwy, że mam udaną rodzinę, dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa i syna z drugiego. To tyle, jeśli chodzi o sprawy prywatne. Ale ma Pan jakieś marzenia? Głównie chciałbym dokończyć budowanie oddziału kardiochirurgicznego w szpitalu w Łodzi, gdzie pracuję. Niestety, pandemia to przerwała. Kiedy zamyka się oddział na dziewięć miesięcy w roku, to niczego się nie zbuduje. A inne marzenia, bardziej osobiste? Te marzenia spełniam, wtedy przestają one być marzeniami. Na przykład od roku jeżdżę na motocyklu – chwała mojej żonie, że mnie od tego nie odwiodła, chociaż na pewno bardzo się o mnie boi. Z jaką prędkością Pan jeździ? Dwieście kilometrów na godzinę? Nie, skądże. Nie jestem kierowcą rajdowym. Pomyślałem sobie po prostu, że fajnie byłoby nauczyć się jazdy na motorze, który daje wolność w przestrzeni. I połknąłem bakcyla. Ale nie wiem, czy kiedykolwiek dojdę do tak szybkiej jazdy, bo jednak mam dla kogo żyć, muszę przecież wychować syna. Boi się Pan śmierci? Nie boję się śmierci, tylko cierpienia i bólu przy umieraniu. Pacjenta nie powinno boleć. A sama śmierć… Jak można żyć w strachu przed czymś nieuniknionym, przecież to zatruwa życie. A i tak nic nie poradzimy. Zresztą uważam, że śmierć może być piękna, jeżeli dzieje się w otoczeniu bliskich ludzi, a nie w szpitalu. To właśnie mówił ojciec. Umierający powinni być zabierani ze szpitala do domu. On sam chorował cztery lata, począwszy od diagnozy. I na pewno czuł strach… Ale skoro każdy musi umrzeć, nawet papież, to znaczy, że nie ma sensu się przed śmiercią buntować. Pamięta Pan, co ojciec powiedział Panu na koniec? Nie przeprowadziliśmy ostatecznej pożegnalnej rozmowy. Po co? Obaj byliśmy świadomi, co się dzieje. Pamiętam jednak rozmowę – jedną z ostatnich, kiedy ojciec fizycznie był już w złej formie, ale psychicznie się trzymał. Gadaliśmy o medycynie i on powiedział zdanie ważne szczególnie dla młodych lekarzy: „To ty jako lekarz prowadzący odpowiadasz za pacjenta. Możesz słuchać różnych konsultacji, różnych mniej lub bardziej mądrych ludzi, ale decyzję musisz podjąć ty”. I ja tego się do dziś trzymam. To nie była jego rada merytoryczna, powiedział tylko: „Pamiętaj, że to twój chory, a tamci niech sobie gadają, co chcą”. Żałuje Pan, że czegoś w życiu nie zrobił? Żałuję, że nie jestem multimilionerem i nie mogę zająć się wyłącznie swoimi zainteresowaniami. A gdyby Pan był milionerem, to co? To wydałbym pieniądze na spokojny dom, gdzieś na wsi, być może nawet nie w Polsce. Nie mam wygórowanych marzeń. Dwadzieścia lat temu opowiadałbym pewnie bajki o nie wiadomo jakich samochodach, a w tej chwili mnie one kompletnie nie interesują. Po prostu chciałbym spokojnie żyć. Zobacz także: Grzegorz Religa, syn Zbigniewa Religi ujawnił prawdę o relacji z ojcem Życie w takim spokojnym domu bardzo szybko by się Panu znudziło. Jestem przekonany, że ma pani rację. Szukałbym nowych pomysłów, co zrobić z czasem. Na przykład nauczyłbym się, i pewnie się nauczę, pływać na kajtach. Ideałem byłoby, gdybym mógł pracować w moim ulubionym zawodzie, ale żeby od tej pracy nie zależało moje utrzymanie. Ten zawód sprawia mi dużą frajdę, której część odbiera fakt, że muszę się z niego utrzymać. W każdym razie nie chciałby Pan zostać prezydentem, tak jak Pana tata? W życiu! Ten pomysł ojca był kompletnie od czapy i myśl o nim bawi mnie do tej pory.
Joanna Kurowska: „Nie dowierzałam, że ten skarb znalazł się w moim życiu – moja największa miłość”
Aktorka wraz z córką, Zofią Świątkiewicz opowiedziały nam o swojej niezwykłej relacji
Joanna Kurowska i jej córka Zofia Świątkiewicz kilka lat temu przeżyły dramatyczne chwile. Tamto wydarzenie mocno je do siebie zbliżyło. Wypracowały sobie cudowną, przyjacielską relację. Mówią wprost, że są dla siebie ważne. ,,Zosia jest niezwykle uduchowioną osobą, mądrą i nadwrażliwą, po prostu ładnym człowiekiem, to się tak tylko dobrze złożyło, mówi aktorka. Dla Joanny Kurowskiej córka jest największą dumą. Zofia Świątkiewicz poszła w ślady mamy i studiuje na Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Co mama i córka cenią w sobie najbardziej? O tym opowiedziały Krystynie Pytlakowskiej. View Ediplayer on the source website Joanna Kurowska o relacji z córką Pamiętam Cię w ciąży. Spotkałyśmy się przed jakimś urzędem w Piasecznie. Joanna: Naprawdę to pamiętasz? Pamiętasz, jak byłam przeszczęśliwa i jak o tę ciążę walczyłam? Życie składa się z takich pocztówek z podróży. Zapamiętałam na przykład, jak w Gdańsku weszłam do sklepu dla dzieci z Zosią w nosidełku. Miała miesiąc. I podeszła do mnie starsza pani, mówiąc: „To dziecko wygrało los na loterii”. Zapytałam dlaczego. „Bo widać, że pani ją nieludzko kocha”. „Każda matka kocha swoje dziecko”, odpowiedziałam. A ta pani, że nie zawsze. Zapamiętałam tę sytuację, bo cały czas Zosię przytulałam jak największy skarb. I nie dowierzałam, że ten skarb znalazł się w moim życiu – moja największa miłość. Myślałaś, że będzie taka śliczna i mądra? Joanna Kurowska: Kiedyś, gdy leżałam z nią w łóżeczku, pomyślałam: A gdyby była chora czy ułomna? I odpowiedziałam sobie, że to nie miałoby znaczenia, czy będzie mądra, brzydka czy ładna, po prostu ją kocham i będę kochać. A że Zosia jest niezwykle uduchowioną osobą, mądrą i nadwrażliwą, po prostu ładnym człowiekiem, to się tak tylko dobrze złożyło. Zosia: Mama też jest ładnym człowiekiem. Czasami odnoszę wrażenie, że w poprzednim życiu – wierzę w reinkarnację – to ja byłam matką mojej mamy, a mama moją córką. Tak naprawdę, mimo swoich doświadczeń, wiedzy, jest niezorganizowana życiowo, chociaż fundamenty ma bardzo mocne. I silny kręgosłup moralny, którego nie kaleczą jej wszystkie niedobre lekcje życiowe. Dużo osób widzi mamę jako roztargnioną, zapominającą o telefonie, chociaż się umówiła. I nie wiedzą, że mama wierzy w ludzi, których chce mieć wokół siebie, i to jest piękne. A reszta… Jest łatwowierna, takie dziecko, które się zagapi. Gdy idę z nią po Warszawie, traktuje krajobraz jak sklep z zabawkami. Podejdzie, powącha kwiatka. Mówię: „Mamo, idziemy”, a ona, że taki piękny kwiatek. Czasem czuję się, jakbym szła z dzieckiem. A z drugiej strony ten jej silny kręgosłup, który chroni ją przed pomyłkami. Uważam, że jest cudowna. Joanna: Jaka ty jesteś mądra! Zosia: Uważam, że w życiu najważniejsze jest zachować w sobie dziecko, mimo bardzo ważnych i trudnych lekcji. Gratulacje, mamo! Przeczytaj także: Joanna Kurowska o tragicznej śmierci męża: „Zostałam sama w najgorszym okresie” Nie możemy jednak ciągle być dziećmi i uciekać. Ty podejmujesz wyzwania, poszłaś drogą swojej mamy. Zosia: I zrobiłam to świadomie, chociaż mama chyba nie chciała, żebym szła po jej śladach. Wiem, że aktorstwo to ciężki zawód, ale on mnie nie złamie. Joanna: Nawet niesprawiedliwość, gdy bierzesz udział w zdjęciach próbnych i hipotetycznie jesteś najlepsza, a wybierają kogoś innego – znajomą producenta albo aktorkę na fali? Odnoszę wrażenie, że w naszym zawodzie zdolności znajdują się na trzecim miejscu. (...) Ale przecież jesteś dumna, że dostała się do łódzkiej Szkoły Filmowej. I z pewnością będzie zauważona. Zosia: Gdybym nawet teraz dostała jakąś propozycję, nie mogę jej przyjąć jako studentka pierwszego roku. Przeszłam zresztą przez kilka castingów przed studiami i wiem, że najgorsze w tej branży jest czekanie – na nową pracę, nowe zlecenie. Dostałam nawet recenzję, że jestem do tej roli idealna, a potem cisza. Joanna: Ten zawód potrzebuje ludzi wrażliwych, ale jest tak okrutny, że szuka się w nim ucieczki w alkohol czy narkotyki. I dlatego martwię się o Zosię, która mówi, że nic nie jest w stanie jej złamać. To dobrze, ale z drugiej strony wiem, że ten zawód, dając tyle satysfakcji, ogromnie dużo kosztuje psychicznie. Wszystko jednak wynagradza teatr. Kocham, gdy kurtyna idzie do góry, kocham publiczność. (...) Zobacz też: Smutne wyznanie Joanny Kurowskiej: „Ja zawsze bałam się zostać sama” A jednak decydujesz się na teatr. Zosia: Tak, ale z innych przyczyn niż mama. Uważam, że mogę być od niej lepsza, na przykład świetnie tańcząc. Za to w innych dziedzinach – gorsza. Mama ma talent do budowania słowa, jest w tym bardzo dobra. A ja niekoniecznie. Wiem, że jestem dobra w pokazywaniu emocji twarzą. Myślę, że jestem w stanie zbudować głębszą psychologicznie postać i zagrać monolog wewnętrzny. Joanna: Uważasz, że jestem do niczego?! Zosia: Nie. Uważam, że jesteś świetna w konkretach, jak już coś powiesz, brzmi to bardzo naturalnie. Masz temperament i charyzmę, a ja jestem taka rozwijająca się lilia. Joanna: Chcesz powiedzieć, że nie mam wrażliwości? Zosia: Masz, ale inną niż ja. Joanna: Przecież wiesz, że jestem nadwrażliwa i to mój problem. Zosia: Pozwól mi dokończyć. Ty jesteś lepsza w działaniu słowem, a ja w działaniu ruchem. I tyle. Zresztą ja nie mogę się nawet z tobą porównywać, bo nie mam twojego dorobku ani talentu do komedii. Zdecydowałam się na aktorstwo z innego powodu niż ty. Joanna: Mnie przede wszystkim pociągało budowanie nowej tożsamości, za każdym razem innej. Fakt, że możesz być piekielnie złośliwa, dowcipna, to rodzaj władzy. (...) Jakim dzieckiem byłaś, Zosiu? Zosia: Strasznym. Ale wiem, że moje dziecko będzie Joanną. Mama w dzieciństwie miała ADHD, nie wiem więc, czy nie będę musiała zrobić w domu gumowych ścian. Ty nie masz ADHD. Zosia: Ale mam inne problemy. Joanna: Gdy na nią nie patrzyłam, to przekręcała mi głowę w swoim kierunku. A gdy jej się to nie udało, stłukła wazon. Poza tym byłaś niezwykle grzecznym dzieckiem, ale musiałaś cały czas być ze mną w kontakcie. „Zosiu, co robisz, w co się bawisz?”. Albo stawałaś w drzwiach, gdy szłam do pracy, i nie chciałaś mnie wypuścić. Teraz na szczęście mieszkasz w Warszawie. A Ty kupiłaś jej mieszkanie… Zosia: Sprzedała swoją prawą nerkę, żebym miała gdzie mieszkać. Joanna: Nie wygłupiaj się. Zosia: Żartuję. Joanna: Manipulowałaś mną już jako trzylatka: „Mamo, nie idź do pracy, tam jest wilk”. Byłaś sprytna. Zosia: Nie lubiłam zostawać sama. Teraz nawet wolę być sama ze sobą. Potrafię tak się zamyślić, że wyłączam całkiem rzeczywistość. A potrafisz się rozzłościć? Joanna: No pewnie. Zosia: Ale dzieje się to nieczęsto. Joanna: Wtedy widzę w niej siebie. Bo jak ja potrafi wpaść w histerię. Zosia: Dużą wagę przykładam jednak do tego, żeby kontrolować emocje. Ale potrafię bardzo się wściekać. Joanna: Najbardziej się denerwujesz, gdy mówię: „Posprzątaj”. Zosia: To nie mów tego. A ty masz jeden taki zapalnik, że jak się naciśnie, to od razu wybuch. Joanna: Przynajmniej jestem przewidywalna. Zosia: Nie znosisz, gdy coś układa się wbrew twoim planom. A ja czekam, aż ci minie. Joanna: Zosia się nie odzywa, gdy ja się denerwuję, bo jest na tyle mądra. Zosia: Bo wiem, że nakręcasz się swoim gniewem i właściwie kłócisz się sama ze sobą. Sprawdź też: Córka Joanny Kurowskiej idzie w ślady mamy! Niedawno 20-latka osiągnęła duży sukces Najbardziej irytują nas drobiazgi… Joanna: To prawda. Gdy byłam z Zosią w programie Krzysztofa Ibisza „Demakijaż”, potem rozmawiałam z redaktor prowadzącą, która powiedziała, że w tym programie widać, czy ktoś ma więź z dzieckiem. Bo czasem matka i córka się nie znają, a my na pytania w skali od 1 do 10 na wszystkie odpowiadałyśmy zgodnie. Widać było naszą więź. Zosia zresztą zwierzała mi się prawie ze wszystkiego. Gdy się zakochasz, mówisz o tym mamie? Zosia: Nawet jak się nie zakocham, to mówię. Joanna: Czasem nawet proszę: „Nie opowiadaj mi z takimi szczegółami, bo ja jestem twoją mamą, a nie koleżanką”. Ale zaufanie córki do mnie jest ważniejsze niż przyjęte kanony. Pamiętam, że kiedyś w szkole dziewczyny coś zrobiły jakiemuś chłopcu i Zosia mi się zwierzyła co. A potem na zebraniu rodziców nauczycielka stwierdziła, że ja na pewno wiem, co się stało. Odparłam: „Tak, wiem, ale nie powiem”. Zostałam zakrzyczana przez rodziców. Odpowiedziałam im: „Za dwa lata kończymy naszą znajomość, bo dzieci skończą szkołę, a ja z córką będę do końca życia i nie mam zamiaru stracić jej zaufania”. Zosia: Nasza relacja zawsze była pełna szacunku. Nawet gdy miałam cztery lata i ubrałam się do przedszkola w coś, w czym wyglądałam głupio, mama nic nie powiedziała. Joanna: Zosi wydawało się, że jest demonem seksu, i włożyła takie majtki do kolan. Zosia: I stanik do góry nogami. Joanna: Połączenie hinduskiej księżniczki z romską. Zosia: Ale nigdy mi nie powiedziałaś, że wyglądam głupkowato. Nigdy nie usiadłaś ze mną i nie powiedziałaś: Nie rób tego czy tamtego. I dobrze, że nie trzymałaś mnie pod kloszem. Dzięki tobie dowiedziałam się, że człowiek ma w życiu dużo wolności i dużo możliwości, żeby być szczęśliwym. Nauczył mnie tego twój szacunek. A i tak nie piję alkoholu, a papierosa zapaliłam tylko raz, na moje 20. urodziny. Cały wywiad znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, które już od czwartku 20 maja w sprzedaży.
Marta Kuligowska gwiazdą VIVY!: „Co drugi mężczyzna mówi mi, że codziennie budzi się ze mną”
Sprawdź, co jeszcze w nowym wydaniu magazynu!
Adrenalina wpisana jest w jej DNA. Uwielbia newsową robotę w TVN24, to, że nigdy nie wie, co się wydarzy, a świat zaskakuje. Na co dzień zaskakują ją jej 13-letnie bliźniaki – Helena i Franek. Też to uwielbia. Co ma na myśli, mówiąc, że rodzicielstwo to podróż, o partnerstwie i szczęściu Marta Kuligowska opowiada Krystynie Pytlakowskiej. View Ediplayer on the source website Marta Kuligowska na okładce magazynu VIVA! Miło mi, gdy włączam rano TVN24 i widzę Ciebie. A co najważniejsze – słyszę, bo bardzo lubię Twój głos. Mój życiowy partner, Paweł, śmieje się, że co drugi mężczyzna mówi mi, że codziennie budzi się ze mną. Mnie to bawi i nawet to lubię, a Paweł na to uszczypliwie, że wszystkim wydaje się to takie oryginalne (…). W TVN24 jesteś od 20 lat. W tym czasie nastąpiło tam wiele zmian, a Ty trwasz jak opoka. Jakie to miłe, że jestem czyjąś opoką. Ale w TVN24 jest dużo takich osób, które pracują 20 lat. Wprawdzie Adam Pieczyński, z którym zaczynaliśmy, odszedł i wybrał spokojne życie, ale zostawił fajny, zgrany zespół. Jesteśmy grupą przez niego nauczoną telewizji newsowej, przecieraliśmy szlaki. Wtedy byliśmy pierwsi, bo nie było takiej telewizji w Polsce. Uwielbiam tę newsową robotę. Nigdy nie ma nudy, nigdy nie wiesz, co się wydarzy, a świat zaskakuje. Gdybym miała wybierać zawód po raz drugi, to wahałabym się tylko między tym, co robię, a lekarzem. To dwa zajęcia, które mają wspólny klucz. Adrenalinę, codzienną zmienność zdarzeń i mało snu. (…)Jak trafiłaś do telewizji? Pracowałam w Radiu Pogoda, gdzie zatrudnili mnie Wojciech Mann, Krzysztof Materna i Jan Chojnacki, czyli właściciele. Ja miałam inne plany na życie, ale im podobał się mój niski głos. Pytali, czy palę. Nie paliłam. A potem na stacji benzynowej usłyszał mnie w radiu Edward Miszczak, który szukał kogoś do prowadzenia programu „Superwizjer”. Wtedy jeszcze nie było TVN24. Przyszłam więc na casting do TVN, a tam moja późniejsza szefowa, a teraz przyjaciółka, Sandra Nowak – córka Mariusza Waltera – zdziwiła się, że jestem taka młoda, miałam dopiero 22 lata. Bo Twój głos wydawał im się 30-letni? Chyba nawet starszy. A wyglądałam mało poważnie. O telewizji nie wiedziałam nic. Pamiętam nawet, jak byłam wtedy ubrana. W czarny golf i pomarańczową sztruksową spódnicę. Stanęłam przed kamerą, byłam okropnie zdenerwowana i cały dzień nic nie jadłam, a casting był o godzinie 18. Kiedy zapalili reflektor, zemdlałam. Niektórzy do dziś wspominają tę historię. A gdy się ocknęłam, wstałam, otrzepałam się i przeczytałam, co było do przeczytania. Sandra dziś opowiada, że pomyślała wtedy: Bierzemy ją, nadaje się! A później, gdy ruszało TVN24, Edward Miszczak zarekomendował mnie Adamowi Pieczyńskiemu, twórcy TVN24, od którego się tyle nauczyłam. Wtedy ten program robiła garstka osób. Koledzy z „Faktów” śmiali się z nas, że to telewizja dla pięciu widzów. I że jesteśmy kablarzami, bo można nas było oglądać tylko w telewizji kablowej. Ale wydarzył się 11 września, a my byliśmy tuż po starcie, i od razu mieliśmy widownię. Co jest trudnego w takiej telewizji? Trzeba być na bieżąco, szybko myśleć i reagować. I nie pozwolić się ponieść emocjom. No i bardzo uważać na to, co mówisz. Nawet niewinne jedno zdanie spowoduje, że ucierpi na tym cała stacja. Fake newsy są dla nas zagrożeniem. Wychodząc do pracy, robisz sobie rano kawę do termosu i śniadanie? Staram się. Dużą wagę przywiązuję do właściwej diety i zdrowego stylu życia – mało mięsa, dużo warzyw, mało cukru, dużo ruchu. Oczywiście non stop się odchudzam, bo ciągle wydaje mi się, że za dużo ważę. Telewizja dodaje pięć lat i pięć kilogramów. Na szczęście dyżur zaczynam od wizyty w charakteryzatorni, gdzie jeszcze dosypiam, a nasze dziewczyny z make-upu dbają o to, bym wyglądała na wyspaną i wypoczętą. Tym bardziej to doceniam, bo trudno o dobry wygląd, gdy się wstaje przed czwartą rano. View Burdaffi on the source website Magazyn VIVA! 2/2021 - co w numerze? W świecie skolonizowanym przez mężczyzn została kobietą rektorem słynnej krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. DOROTA SEGDA o władzy, walce z mobbingiem, skakaniu przez płot i małżeńskim życiu w czasach lockdownu opowiada Beacie Nowickiej. View Burdaffi on the source website Fotografował absurdy PRL-u i dziejowe przełomy. CHRIS NIEDENTHAL o tym, dlaczego wznowił swoją bestsellerową książkę „Zawód: fotograf” i jak się dziś odnajduje zdradza Elżbiecie Pawełek. O miłości mówi, że nigdy nie sprawiła, że chciała żyć dalej. O akcji #Metoo, że kiedy kładziono jej rękę na tyłku, uważała to raczej za zabawne. O ludzkości, że ma ją w dupie. Ten wywiad szokuje! Jest dosadny, bezkompromisowy, niepoprawny politycznie. Tylko u nas wyjątkowa rozmowa z BRIGITTE BARDOT. Donald i Melania Trumpowie nie powitali JOE I JILL BIDENÓW na progu najsłynniejszego domu świata. I było to wydarzenie prawie bez precedensu. Jak zaprzysięgano amerykańskich prezydentów na przestrzeni stuleci i jak wyglądają ich pierwsze tygodnie w Białym Domu? Nowa VIVA! dostępna również w specjalnej mutacji z prezentami: żelem antybakteryjnym plus masło o smaku malinowym lub bananowym do ust tylko na 6,99 zł!
Szczepionka zagraża zdrowiu? Doktor Grzesiowski mówi wprost: „Jak w ogóle można tak myśleć”
Doktor Grzesiowski odpowiada na najważniejsze pytania dotyczące szczepionki!
W związku z pandemią koronawirusa naukowcy na całym świecie od kilku miesięcy pracowali nad bezpieczną i skuteczną szczepionką. Proces przebiegł jednak dużo szybciej się spodziewano. Szczepienia w Unii Europejskiej, w tym w Polsce, rozpoczęły się już 27 grudnia 2020 roku, czyli rok po wybuchu pandemii. Szczepienie przeciwko COVID-19 jest dobrowolne i nieodpłatne dla wszystkich, ale według doniesień mediów, w Polsce nie ma zbyt wielu chętnych na skorzystanie ze szczepionki. Duża część Polaków nie chce się szczepić ze względu na dezinformacje, jaka panuje w tym temacie. Czy szczepionka zagraża naszemu zdrowiu? Czy ozdrowieńcy powinni się szczepić? Dlaczego panuje taki chaos w procedurze szczepień? - to jedne z najpopularniejszych pytań zadawanych w ostatnich tygodniach w sieci. Szczerych i wyczerpujących odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące szczepienia na koronawirusa udzielił Krystynie Pytlakowskiej doktor Paweł Grzesiowski. Oto wszystko, co powinniście wiedzieć o szczepionce na Covid-19. Doktor Paweł Grzesiowski o szczepionce Czym różni się szczepionka Moderny od szczepionki Pfizera? Z punktu widzenia pacjenta różnią się niewiele. Jedna i druga są oparte na bazie mRNA. Nie ma więc różnicy między mechanizmami ich działania. Tyle tylko, że druga dawka Pfizera może być podana najwcześniej po 21 dniach, a Moderny po czterech tygodniach. Obie są zastrzykiem domięśniowym i mają ten sam mechanizm działania. Różnice natomiast są ważne dla personelu medycznego, ponieważ Pfizer produkuje 5-6-dawkowe fiolki, a Moderna 10-dawkowe. Przechowywanie Moderny jest trochę łatwiejsze bo nie wymaga tak niskiej temperatury (minus 15-25 stopni). Po rozmrożeniu można w lodówce przechować szczepionkę przez 30 dni, a Pfizer tylko 5. Czy te szczepionki zagrażają naszemu zdrowiu? Nie, no proszę! To pytanie jest wybitnie tendencyjne, jak w ogóle można myśleć, że szczepionki niszczą zdrowie? Pytam, żeby uspokoić antyszczepionkowców. Jeżeli 27 krajów rejestruje i dopuszcza te szczepionki do użycia, to jak można podejrzewać, że one szkodzą. Miliony ludzi dostają coś, co jest szkodliwe? To niemożliwe. Jeszcze można pomyśleć, że jeden kraj się zagubił, ale nie najwybitniejsi eksperci z 30 czy 40 krajów świata. A jak Pan się czuje po zaszczepieniu? Świetnie. Przez dwa dni bolała mnie ręka, i to wszystko. Może oczywiście wystąpić stan podgorączkowy, można mieć po szczepieniu poczucie rozbicia czy gorszą noc, ale to są normalne reakcje organizmu i naszego układu odpornościowego. Szczepionki zostały przebadane na dużych grupach ludzi - 30-40 tysięcy osób, a teraz podaje się je już w milionach dawek i nie słychać o żadnych poważnychdziałaniach niepożądanych. Może się zdarzyć jakiś jednostkowy przypadek ciężkiej alergii a nawet wstrząs anafilaktyczny, ale taką reakcję może wywołać każdy lek. Tak samo jak uczulenie na mleko, orzeszki ziemne czy czekoladę. Ale nie znaczy to, że mamy wycofać produkcję czekolady na całym świecie. Mam teraz pytanie bardziej osobiste. Czy ozdrowieńcy powinni się szczepić? To ważne pytanie, na które jeszcze nie ma odpowiedzi. Z prostego powodu, że nie dysponujemy badaniami naukowymi na ten temat. Można poszukać analogii, czy na przykład jeżeli ktoś był chory na ospę czy na odrę, powinien się zaszczepić. Takich szczepień nie zalecamy. Ale jeżeli był chory na grypę, to generalnie nie ma przeciwwskazań do ponownego szczepienia się. Są wirusy, które słabiej wytwarzają odporność i koronawirus do takich należy. Uważa się, że osoby, które przeszły COVID, mogą się szczepić, ponieważ ich odporność nie wiadomo ile jeszcze może potrwać. Jeżeli jednak ozdrowieniec ma wątpliwości, to przygotowaliśmy dla niego rekomendacje bazujące na ogólnych zasadach. Jeżeli ktoś lekko chorował na COVID, może być szczepiony już po miesiącu. A jeżeli ciężko, to zachowuje przeciwciała do trzech, a nawet ośmiu miesięcy. I w tym czasie jego odporność będzie się utrzymywać, więc ze szczepieniem może kilka miesięcy poczekać. Co to znaczy ciężkie przechodzenie koronawirusa? Na przykład zapalenie płuc, trudności z oddychaniem, wysoka temperatura, utrata węchu, smaku, osłabienie. Ale są ludzie, którzy mają przez jeden dzień lub dwa gorszą formę, stan podgorączkowy, i nawet nie łączą tego z koronawirusem. Trzeba jednak pamiętać, że przebieg covidu może być u różnych osób odmienny. Na przykład postać jelitowa, na której cierpi głównie przewód pokarmowy. To świadczy o tym, że przebieg infekcji jest ciężki. Jeżeli mamy jakiekolwiek wątpliwości, należy zrobić badania dodatkowe. Po to wymyślono diagnostykę, żeby z niej korzystać. Zalecam więc wykonanie testu na przeciwciała IgG. Wtedy mamą pewną odpowiedź. I można świadomie podjąć decyzję, że ze szczepieniem możemy jeszcze poczekać. Zastanawia mnie, dlaczego panuje taki chaos w procedurze szczepień. Jaki błąd tu popełniono? Moim zdaniem, od początku pandemii generalnym błędem jest brak fachowców w zespołach zarządzania kryzysowego. Są w nich wojewodowie, ministrowie, natomiast nauka i medycyna, w szczególności, epidemiologia zeszła na plan dalszy. I to mój główny zarzut, ponieważ decyzje podejmują osoby, które się na problemie pandemii nie znają i nie mają doświadczenia. Co prezes Agencji Rezerw Materiałowych ma wspólnego z medycyną? Podobnie jak minister Dworczyk? A to oni zarządzają systemem szczepień. Główny doradca, profesor Horban, który jest zakaźnikiem, ale nie wakcynologiem, sam mówi, że na szczepieniach zna się tylko tyle, o ile. Dlaczego wynajmujemy prywatne firmy transportowe do przewożenia szczepionek, a nie wciągamy w to wojska? Dlaczego dostawy szczepionek są raz w tygodniu - w czwartek muszę zrobić zamówienie na 5 dni od poniedziałku do piątku, a to bardzo trudne. Poza tym z harmonogramu wypada sobota i niedziela, a po pięciu dniach szczepionka jest do utylizacji. Ten problem polega na tym, że urzędnicy nie chcą dopuścić do głosu niezależnych ekspertów, wiele postulatów rady medycznej przy premierze pozostało bez echa Reagują tylko na presję, jaką wywieramy pośrednio. Ja nawet zgłosiłem się do pomocy przy organizacji systemu szczepień ale do mnie nie zadzwonił. To po prostu działanie asekuracyjne. Na zasadzie, że jeżeli dopuści się do tematu kogoś z zewnątrz, może on mieć inne zdanie niż zarządzający. A jakby Pan zorganizował szczepienia, gdyby to od Pana zależało? Przede wszystkim powinny być organizowane w dużych miastach "mega-punktów" szczepień, takich w których szczepi kilka zespołów jednocześnie. Te punkty szczepień mogą być w szpitalach tymczasowych - jest ich kilkanaście w kraju i stoją puste. A przecież te szpitale mogłyby szczepić siedem dni w tygodniu po dwanaście godzin dziennie. Mają odpowiedni personel. Nie ma takich dużych punktów do szczepień masowych, gdzie na przykład każdy z grupy zero mógłby pójść i się zaszczepić "od ręki". A do tego za chwilę będzie trzeba obsłużyć jeszcze drugodawkowców, co spowolni proces szczepień. Wszyscy się zgadzamy, że szczepienia idą za wolno, skoro w magazynach jest wciąż ponad 200-300 tysięcy dawek do rozdysponowania. A to oznacza, że szpitale ich po prostu nie zamówiły, bo nie mają większych możliwości. gdyż szczepi personel tych placówek w ramach dodatkowych dyżurów. Pierwszą rzeczą, jaką bym zrobił, byłaby więc aktywizacja punktów szczepień. Również mobilnych, polegających na tym, że jeździ "szczepionkobus" od miasta do miasta i zgłaszają się do niego ludzie w określonym dniu na podstawie skierowania. Trzeba też zmotywować ludzi, żeby w większym zakresie pełnili dyżury w punktach szczepień. W moim szpitalu pielęgniarki robią to w ramach dodatkowej pracy za bardzo marne pieniądze. Wiele jest do poprawienia. Nie można dostarczać szczepionek raz w tygodniu, nawet sałatę do marketu przywozi się codziennie świeżą. A poza tym organizatorzy nie biorą pod uwagę tego, że w części szpitali są zamrażarki do minus 70 stopni i one świetnie by sobie poradziły z przechowywaniem większego zapasu szczepionek. Ja nawet u nas w szpitalu mam dostęp do takiejzamrażarki. Dlaczego przywozi się z Agencji szczepionki rozmrożone, które trzeba zużyć w określonym czasie? Czujemy się teraz jak na poligonie doświadczalnym i nawet nie chcę myśleć, co będzie za 2-3 tygodnie, gdy będzie trzeba uruchomić 6 tysięcy punktów szczepień, a mamy teraz 600. Dopiero wtedy będzie wielki chaos. W takim tempie skończymy szczepienia za 3 lata. Zwłaszcza, że tak dużo ludzi chce się szczepić. A co Pan sądzi o "aferze celebryckiej"? Uważam, że z jednej strony zrobiono tym osobom i idei szczepień wielką krzywdę, bo przypuszczam, że inicjatywa zaproszenia tych osób wyszła z uczelni, ale zrobiono to nieudolnie, jak na prywatnym folwarku. Władze uczelni powinny poinformować swoich pracowników, że kilkanaście czy kilkadziesiąt osób zostanie zaszczepionych w celach promocyjnych i że szczepionka dla nich nie będzie zabrana lekarzom czy pielęgniarkom. Tym ludziom wyrządzono niedźwiedzią przysługę, bo co prawda są zaszczepieni, ale czują się jak wyklęci. A jednak ten rozgłos sprawił, że coraz więcej osób chce się szczepić, ponieważ towar spod lady w Polsce jest bardziej atrakcyjny, niż ogólnodostępny. Od razu powiedziałem, że ta sytuacja wytworzy w ludziach potrzebę posiadania, jakby ta szczepionka była jakąś luksusową, reglamentowaną wartością. Polak do takich sytuacji umie się szybko dostosować. Zaczynamy wtedy kombinować, szukać znajomych, układów, dojścia. Czy w Pana Centrum Medycyny Zapobiegawczej odbędą się szczepienia? Zgłosiliśmy się do NFZ, proponując jednak mniej szczepień tygodniowo, niż wymagano. Żeby było bezpiecznie, bo jesteśmy małym zespołem. Na razie dostaliśmy odmowę - czekamy na oficjalną decyzję i będziemy się odwoływać. Pacjenci mają prawo wyboru punktu szczepień, a my mamy kolejkę zapisanych chętnych. Poprosimy pacjentów o deklaracje i wsparcie w tej sprawie. A gdyby do Pana zgłosiła się na przykład Sophia Loren, czy Agata Kulesza z prośbą, żeby Pan pomógł im się zaszczepić, jakby Pan zareagował? Dobre pytanie. Uważam, że powinniśmy mieć listę rezerwową, układaną na podstawie oceny ryzyka według jasnych kryteriów, bo sam strach przed Covidem nie jest dostatecznym powodem, by kogoś wpisać na szczepienie poza kolejnością. Natomiast jeżeli miałbym do wyboru: zmarnować szczepionkę albo zadzwonić do Sophie Loren, to natychmiast bym do niej zadzwonił. Odbieram zresztą takie telefony: Mieszkam 30 minut od was, mogę w każdej chwili przyjechać, żeby ani jedna szczepionka się nie zmarnowała. Jest to moim zdaniem słuszne, bo liczy się każda zaszczepiona osoba. Jeżeli jednak zaczynamy omijać kolejkę po znajomości, to jest absolutnie nieetyczne, niedopuszczalne. Ale niedopuszczalne jest też marnowanie dawek. Oficjalnie podano, że 365 dawek zostało zutylizowanych, a to jest przecież 365 ludzkich istnień, które można było uratować. Każda dawka powinna być wykorzystana. Nawet, gdyby personel miał wyjść na ulicę i pytać przypadkowych przechodniów, czy chcą się w tym momencie zaszczepić.
Małgorzata Ohme: „Kocham się wygłupiać, mam duży dystans do siebie, nie uważam się za ładną”
Prowadzącą Dzień Dobry TVN Małgorzata Ohme została w 2019 roku. Od tamtej pory widzowie mają okazję podziwiać ją w porannym programie, które współprowadzi z Filipem Chajzerem. Ale jej przygoda z telewizją zaczęła się dużo wcześniej. O tym, jak znalazła się w DDTVN i czego nauczyła ją praca w telewizji opowiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Jak znalazłaś się w DDTVN? Dużo później. Z „Gagi” przeszłam do portalu NaTemat, to była świetna lekcja. Przez jakiś czas byłam też naczelną MamaDu. A w ddtvn pojawiłam się w pierwszym wydaniu, które prowadził Bartek Węglarczyk razem z Kingą Rusin. Wtedy się poznałyśmy, a później napisałyśmy razem książkę „Co z tym życiem”. Przychodziłam tam bardzo często jako gość. Takie to były początki. Z Bartkiem później połączyły nas bardzo bliskie relacje. Długo by wyliczać, co robiłam po drodze. Najpierw było „Życie od kuchni” w TVP2, potem program „Okiem Ohme” w TLC, „Aplauz” w TVN, który był wielkim show rodzinnym – dzieci śpiewały razem z rodzicami. Zasiadałam tam w jury z Piotrem Rubikiem i Anią Rusowicz. Bardzo żałowałam, że skończyło się na jednym sezonie. Potem na jakiś czas wycofałam się z telewizji. Nie bałaś się tego rozstania? Nie, bo ja zawsze wiedziałam, że telewizja daje wspaniałe perspektywy, ale trzeba mieć poza tym swoje miejsce na Ziemi, swój zawód… Rozgościłam się więc w internecie, obejmując funkcję redaktor naczelnej treści skierowanych do kobiet w Wirtualnej Polsce, gdzie prowadziłam również telewizję śniadaniową. A potem przyszedł „Big Brother”, który kompletnie wywrócił wszystko do góry nogami. Nagle ludzie zobaczyli mnie nie tylko w roli eksperta, ale także współprowadzącej. To po pierwszej edycji BB zadzwonił do mnie Edward Miszczak z propozycją poprowadzenia wspólnie z Filipem Chajzerem DDTVN. Dowiedziałaś się czegoś o sobie podczas tego programu? Chyba tego, że nie lubię być taka poważna. Rola eksperta wbijała mnie w gorset mądrej, poukładanej pani z telewizji. A ja nie jestem tak strasznie poukładana ani poważna. Kocham się wygłupiać, mam duży dystans do siebie i wcale nie uważam się za zbyt ładną. Naprawdę? Przecież jesteś bardzo ładną kobietą. Dziękuję. Ale naprawdę nie lubię siebie oglądać, wciąż się odchudzam i widzę swoje defekty. Ale to nie oznacza, że nie lubię siebie. Lubię bardzo. Dobrze mi ze sobą. Nawet ze swoim pracoholizmem? Bo jesteś pracoholiczką? Tak! I to jest straszne. Mój tata był pracoholikiem, a ja powtarzałam, że nigdy taka nie będę. A tymczasem ironia losu, bo chyba jednak jestem pracoholiczką. Tata bardzo się martwił, że wyrosnę na egoistyczną, zarozumiałą jedynaczkę, zresztą w Sandomierzu, gdzie spędziłam dzieciństwo, mówili na mnie „Napoleon”, bo zdaniem kolegów zadzierałam głowę do góry. Mieli rację, bo lubiłam wszystkim zarządzać i musiałam być w centrum uwagi. Mój ojciec bardzo tego nie lubił i ciągle dawał mi lekcje pokory. Pamiętam, że gdy wracałam do domu po lekcjach, musiałam sama sobie przyrządzić obiad. Najczęściej więc robiłam jajecznicę z ziemniakami, której nauczył mnie tata. Pamiętam, że powiedziałam mu któregoś dnia, że już go przerosłam, że jestem mistrzem jajecznicy! A on na to: „Nie, Małgosiu, jesteś wicemistrzem, bo zawsze może być ktoś, kto zrobi tę jajecznicę lepiej od ciebie”. I to zostało we mnie na całe życie. Można być mistrzem i nie czuć się nim, i zachowywać się właśnie z pokorą. Profesor Gieysztor napisał mi kiedyś dedykację w swojej książce: „Dla Pani redaktor też redaktor”.Miał w sobie ogrom pokory. Ale wielu z nas palma odbija. Szczególnie w show-biznesie, który daje ci taką iluzję, że jesteś primadonną, a twoje życie jest jak z bajki. Można się w tym zapomnieć. Ale ja cały czas pamiętam, że to może być iluzja. W telewizji w ogóle tego nie widać. Wręcz przeciwnie – oglądając DDTVN, pomyślałam, że bardzo w siebie wierzysz. A to ciekawe, co mówisz. Nie widzę siebie jako pewnej siebie. Ale przecież można mieć pokorę i wierzyć w siebie, prawda? Ja lubię ten czas czterdziestki. Lepiej mi teraz ze sobą. Wzięłam głęboki oddech i wolno wypuściłam powietrze. Pojechałyśmy z przyjaciółkami w moje urodziny do Szkocji, w góry, wspinałyśmy się na Ben Nevis. Chciałam spojrzeć tego dnia na swoje życie z odpowiedniej perspektywy, powitać z nadzieją i otwartością drugi etap swojego życia. O Ben Nevis mówi się, że to góra czterech pór roku. Idziesz w słońcu, wietrze, śniegu, lodzie, i tak właśnie było. To był piękny słoneczny dzień, wyjątkowy jak na tę górę. I szłam sobie sama i dużo myślałam. O tym, że ciągle kręcę się w koło, muszę to, muszę tamto, proszę o to, proszę o tamto, na wszystko tak ciężko pracuję, otaczam się emocjonalnymi pasożytami i tak dalej. I powiedziałam sobie wtedy „dość”. Takie cichutkie to było, ale zasiało we mnie ziarno. Postanowiłam oczyścić swoje życie z tych, którzy na to nie zasługują, którzy tylko biorą, którzy są nielojalni, którzy nie dbają. Moje życie bardzo się potem zmieniło, naprawdę. Wyprowadziłam się spod miasta, wynajęłam mieszkanie w Warszawie, zaczęłam program „Big Brother”, potem dostałam DDTVN. Magia. Ale ja wciąż mam w głowie ten czas na materacu na strychu, kiedy bałam się, co będzie jutro, i to, co powtarzał mi tata. Zawsze trzeba mieć z tyłu głowy scenariusz B. Cały wywiad znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który już od 22 grudnia w sprzedaży.
Małgorzata Ohme: „Uwielbiam swoje dzieci i nie wyobrażam sobie, że za chwilę ich nie będzie”
„Są moimi przyjaciółmi, tak o nich często myślę”
Małgorzata Ohme we wzruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską o konfrontacji ze stratą, trudnym dzieciństwie, rozwodzie swoim i rodziców, a także poczuciu wolności, niezależności i miłości. Dziś jest szczęśliwą mamą dwójki dzieci - siedemnastoletniego Jurka i czternastoletniej Klary. Jaką mamą jest Małgorzata Ohme i w czym dzieci ją przypominają? O tym opowiedziała w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Miłość do dzieci taka bywa – jasna i piękna. Jakie masz z nimi relacje? Chyba dobre, chyba nawet świetne (śmiech). Mój syn Jurek ma 17 lat, a córka Klara – 14. Są moimi przyjaciółmi, tak o nich często myślę. Są inni, Jurek jest bardziej spontaniczny, lubi rozśmieszać innych, ma dużą wiarę we własne możliwości, czasem myślę, że za dużą… (śmiech). Klara natomiast jest bardzo uważna i wytrwała. Jest szczera i bardzo bystra, uwielbiam jej cięte riposty. Jesteśmy bardzo otwartą i raczej głośną rodziną, spieramy się intensywnie i kochamy namiętnie. Uwielbiam swoje dzieci i nie wyobrażam sobie, że za chwilę ich nie będzie. No właśnie… myślisz, co potem? Gdy gniazdo już opustoszeje? Tak, bardzo często to sobie wyobrażam. Widzę siebie, widzę nas razem z ukochanym mężczyzną, on siedzi na tarasie w słońcu, a ja coś krzyczę z kuchni, bo gotuję. W tle leci Keaton Henson, a ja jestem bardzo szczęśliwa tam, gdzie jestem. Wiem, że to będzie moje dobre życie. Wiesz, kim będzie ten mężczyzna? Wydaje mi się, że wiem… Ale nie powiesz? Powiem. W następnym wywiadzie. Cały wywiad w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który w sprzedaży od 22 grudnia.
Małgorzata Ohme o rozwodzie: „W moim życiu rozstania były bardziej normą niż bycie razem”
„Do dzisiaj bardzo się przyjaźnimy i wspólnie wychowujemy nasze dzieci”
Pandemia koronawirusa mocno zmieniła jej podejście do wielu spraw. Jak sama mówi „była pandemią jej życia”, bo dopiero teraz uzmysłowiła sobie, kogo straciła, a jak wiele zyskała. We wzruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską Małgorzata Ohme dla magazynu VIVA! opowiedziała o swoim rozwodzie, relacji z byłym mężem i... poczuciu wolności. Z Rafałem Ohme Małgorzata była związana od czasów studiów. Był jej wykładowcą i podobno, gdy wyczytywał nazwiska z listy powiedział kiedyś, że gdy spojrzał na nią, pomyślał:, że zostanie jego żoną. Dwa lata później wzięli ślub, zostali rodzicami dwójki dzieci. Niestety ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Dlaczego? O tym przeczytacie w najnowszej VIVIE!. Najpierw stałaś się odpowiedzialna za mamę i ojca, a potem za męża. Za męża nie, bo on był osobą niezwykle odpowiedzialną. Moim wykładowcą, opiekunem, starszym ode mnie o 11 lat. Do dzisiaj bardzo się przyjaźnimy i wspólnie wychowujemy nasze dzieci. Nazywa mnie „najlepszą byłą żoną” (śmiech). Dlaczego więc się z nim rozwiodłaś? Ludzie rozwodzą się z różnych powodów, inaczej odpowiedziałabym ci jako psycholog, inaczej jako Gosia. Jako psycholog powiedziałabym, że ludzie się rozwodzą dlatego, iż mają nierealne i zafałszowane wizje idealnego związku i szukają takiego związku przez całe życie. Jako Gosia powiem ci, że w moim życiu rozstania były bardziej normą niż bycie razem. Tak naprawdę nigdy się tego nie bałam. A po drugie, byłam wtedy jeszcze bardzo niedojrzała. I chciałam jeszcze czegoś w życiu zaznać. Myślę też, że podświadomie szukałam siebie, swojej tożsamości, a Rafał był bardzo silną osobowością i wiedziałam, że przy nim nie będę miała szansy ukształtować siebie w taki sposób, który będzie dla mnie najlepszy. I tu miałam rację, bo gdy odeszłam od Rafała, poszłam całkiem swoją ścieżką, mając poczucie wewnętrznej wolności, tego, że mogę robić, co chcę. I co zrobiłaś z tą wolnością? Mieszkałam wtedy w wynajętym mieszkaniu w Podkowie Leśnej, na strychu, gdzie na rozłożonym materacu spaliśmy we troje – dwoje dzieci i ja. A mama mieszkała na dole z psami. I uważam, że najlepsze rzeczy działy się właśnie wtedy, gdy miałam tak mało, a chciałam mieć tak dużo. Na tym materacu przeczytałam moim dzieciom najpiękniejsze bajki i opowieści. A potem dostałam propozycję pracy w wydawnictwie, gdzie szukali naczelnej do magazynu parentingowego. Podjęłam się tego, chociaż nie miałam zielonego pojęcia, czym jest makieta czy szpigiel. Wszystkiego się szybko nauczyłam. Chyba zawsze też miałam taki zmysł biznesowy, intuicyjnie wiedząc, co z czym połączyć i wykorzystać dla stworzenia dobrej atmosfery wokół tego, co robimy. Więcej przeczytacie w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który jest w sprzedaży od 22 grudnia.
Synek Odety Moro skończył dwa latka. Gwiazda podzieliła się z fanami wyjątkowym zdjęciem!
„Mam inny system wartości, a zmieniło go dziecko”
Odeta Moro dwa lata temu została mamą. „Dokładnie o 10.30 27 sierpnia zmienił mi się świat”, napisała na Instagramie. Po raz pierwszy opowiedziała o dojrzałym macierzyństwie w wywiadzie dla VIVY!. W wyjątkowej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o tym, dlaczego musiała mieć pewność, że drugie macierzyństwo będzie spokojne, poukładane, łagodne i radosne. Jak sprawdza się w roli mamy? Czym dla niej różni się wychowywanie córki od wychowywania syna? Dlaczego tak późno zdecydowała się na drugie dziecko i czy żałuje tej decyzji? Przypominamy, co mówiła w sierpniu 2019 roku w magazynie VIVA!. Odeta Moro w wywiadzie dla VIVY! „To dziecko, które prawie w ogóle nie płacze. Chociaż przygotowywałam się na to, że będę miała krótkie noce, a mój egoizm schowałam głęboko w sobie i zapomniałam, że mam jakieś potrzeby. Teraz już wiem, że to były obawy na wyrost… Mój syn przesypia wszystkie noce. Możemy leżeć razem na łóżku, a jemu wystarcza, że czuje mój dotyk. Tak jakby rozumiał, że w życiu najważniejsze jest, aby żyć. I dać żyć innym. Po prostu być. Tak właśnie myślałam, kiedy starałam się o drugie dziecko. Musiałam tylko mieć odwagę, żeby wsiąść na ten statek i popłynąć razem z prądem, bez buntu”, opowiada Odeta Moro. W rozmowie z Krystyną Pytlakowska gwiazda ujawniła, jak jej zdaniem wygląda dojrzałe macierzyństwo. Po raz drugi została mamą dokładnie dwa lata temu. „Bałam się, że w w wieku 40 + organizm w ciąży dostanie w kość”, wyznaje. Teraz Odeta Moro stawia na siebie, ale nie tylko jeśli chodzi o wygląd, ale przede wszystkim w kwestii zdrowia. „Dziecko jest pewnego rodzaju pasożytem, które wyciąga z nas nie tylko emocje, ale i energię, które są mu potrzebne, by budować siebie”, mówi. Dziś gwiazda stawia więc na siebie i namawia inne kobiety do tego, by nie odkładały życia na później. „Tak było, a każdy poranek był walką o przetrwanie tego dnia. A teraz już nie chodzi o przetrwanie, a o celebrowanie bycia matką”, opowiada Krystynie Pytlakowskiej w najnowszej VIVIE!. Dwa lata temu została mamą chłopca, który odmienił jej życie. Co mówiła nam na temat późnego macierzyństwa? Zobaczcie nasze video!
Patricia Kazadi: „Wzięłam od rodziny to, co najlepsze: charakter babci, mózg taty, a serce mamy”
Przypominamy archiwalny wywiad gwiazdy z mamą!
W ramach cyklu Archiwum Vivy!: wywiady przypominamy rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Patricią Kazadi i jej mamą. Wywiad ukazał się w styczniu 2014 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Patricia Kazadi z mamą wywiad Jedna wstaje codziennie o szóstej trzydzieści, ogarnia dom, męża, czasem i ją. Trochę roztargniona, zapomina o rachunkach. Na pierwszym miejscu stawia uczucia. Druga, bardzo wobec siebie wymagająca, ciągle w biegu między studiem nagraniowym a planem. Matka i córka. Różne jak ogień i woda? Czy tak jest na pewno, sprawdza Krystyna Pytlakowska. Co najbardziej lubi Pani w córce? Barbara Kazadi: Oj, chyba poczucie humoru. Jak ma dobry nastrój, wszystkich rozwesela. Choćby nawet umierali ze smutku, to gdy wejdzie, włączy muzykę, zaczyna śpiewać, improwizuje jakieś scenki, wymyśla historyjki, wciąga w nie swoje rodzeństwo – umierają, ale ze śmiechu. A czego Pani najbardziej w niej nie lubi? Barbara: Jest bardzo wrażliwa i bardzo wobec siebie wymagająca. Pięć razy potrafi zastanowić się nad czymś, co dla mnie jest oczywiste. Czy zaintonować tak czy siak, a może jedna nuta wyżej będzie lepsza? Nawet do króciutkiego występu przygotowuje się jak do wielkiego show. Wszystko musi być zapięte na ostatni guzik. To dobra cecha, ale dla najbliższych może być męcząca. Pati, co najbardziej lubisz w mamie? Patricia Kazadi: Serce. U niej zawsze uczucia są na pierwszym miejscu, chce, żeby każdy był zadowolony. A swoje potrzeby i siebie stawia gdzieś na końcu. Codziennie wstaje o szóstej trzydzieści, robi dzieciom śniadanie, chociaż mogłyby się zająć tym same. Wiezie je do szkoły. Przywozi. Ogarnia dom, tatę, czasami mnie, jak jestem w kraju. A czego najbardziej w mamie nie lubisz? Patricia: Chyba tego, że inaczej myślimy. Byłoby łatwiej, gdyby wszystko nas łączyło i nic nie dzieliło. Nie lubię też jej roztargnienia. Raz na przykład poprosiłam ją, żeby zapłaciła rachunek za telefon, gdy nie było mnie w Polsce. Mama zapomniała, telefon wyłączyli i musiałam czekać trzy dni, aż go włączą na nowo. Wiem, że ma za dużo na głowie i mam do niej żal, że nie potrafi wygospodarować czasu dla siebie. Barbara: Ale o to ty zadbałaś. Kupiłaś mi na urodziny pakiet zabiegów spa i wtedy pomyślałam: jak dobrze mieć dorosłą córkę. Patricia: Lubię, kiedy jesteś wypoczęta. Gdy wychodzisz z takich zabiegów, masz taką świetlistą aurę. Sprawia mi to ogromną radość. Między innymi dlatego namówiłam cię na tę sesję. Chciałam udowodnić, jak potrafisz świetnie wyglądać. Bo dla mnie, mamo, jesteś najpiękniejsza na świecie. Fantastycznie słyszeć takie słowa od własnej córki. Ale chyba trudno się z Patricią przyjaźnić, bo jej po prostu nie ma. A kiedy jest, zapada się pod ziemię i nie odbiera telefonu… Patricia: Bo ja nienawidzę rozmawiać przez telefon. Poza tym, gdy mama dzwoni, nie wystarczy nam 12 sekund. Powiem jedno zdanie, a mama zada kilkanaście pytań. Mówię: „Mamo, jestem właśnie na planie, mam próbę, napisz do mnie SMS-a”. A mama na to, zamiast „OK”: „Jadłaś? Kiedy będziesz w Warszawie? A co to za plan?”. Barbara: Mnie to już nie przeszkadza, przywykłam. Na początku było mi trochę przykro, bo myślałam, że odkąd Patricia wyprowadziła się z domu, nie interesuje jej, co się u nas dzieje. Patricia: Bardzo interesuje, ale ja po prostu nie mogę w tym momencie rozmawiać. Długo trwało, zanim mama to zrozumiała. Barbara: Po prostu jestem ciekawa, co porabiasz… (śmiech). Przed urodzeniem Patricii bała się pewnie Pani, jak to będzie. Niełatwo mieć w Polsce dziecko z mieszanego małżeństwa. Musiała Pani zdobyć się na dużą odwagę, by je urodzić? Barbara: Nie, nie. Byłam tak zakochana w tacie Patrici, że wydawało mi się oczywiste, że będziemy mieć dzieci. Gdzieś tam to wszystko ułożyłam sobie w głowie przed ślubem. Naturalnie wiedziałam, że dziecko będzie wyróżniało się na tle innych. Ale to było dla mnie tak oczywiste, że się dziwiłam, idąc z małą Patricią na spacer, że w ogóle ktoś zwraca uwagę na jej wygląd. Zwłaszcza w małym Łukowie, bo Patricia wychowywała się u babci? Barbara: W Łukowie rzeczywiście wzbudzała zainteresowanie. Niby serdeczna ciekawość, lecz potrafiła być też przykra. Gdy Pati po raz kolejny usłyszała: „Jakie masz śliczne czarne oczka i jakie czarne włoski! A dlaczego ty taka cyganicha jesteś?”, nie wytrzymała i kopnęła jedną panią swoją małą nóżką. Od dziecka miała charakterek. Patricia: Mieszkałam u babci, bo mama pracowała. A rodziców nie było stać na opiekunkę. Barbara: W Pałacu Młodzieży prowadziłam zajęcia z rytmiki i gry na instrumencie. Dojeżdżałam więc tylko na weekendy. Mąż wtedy robił magisterium i mieszkaliśmy w jednym pokoju w akademiku. Tam nie było warunków do wychowywania małego dziecka. A potem otworzyłam wypożyczalnię wideokaset i też byłam cały dzień zajęta. Myślę, że w Warszawie Patricia nie wzbudzałaby takiej sensacji, nawet 25 lat temu. Patricia: Jak wiesz, ja nigdy nie doświadczyłam skrajnego rasizmu. Nikt mnie nie pobił, nie wyzwał od „czarnuchów”, choć wiem, że takie rzeczy się zdarzały na ulicach. Barbara: W twoim przypadku to nie były przejawy rasizmu, tylko zainteresowanie innością. Patricia: Ja to zresztą nazywam ignorancją, a nie rasizmem. Rodzina moich znajomych mówiła: „Jesteśmy rasistami, ale ciebie, Patrysiu, lubimy”. Myślałam: Jak możesz być rasistą i mnie lubić? Ewidentnie więc był to strach przed odmiennością, a nie uprzedzenia. Ludzie nie dziwili się, że taka jasna matka i taka ciemna córka? Patricia: Gdy już podrosłam, myśleli, że mama to moja koleżanka. Barbara: Zdarzały się zabawne sytuacje. Byliśmy kiedyś w sklepie, Patricia, jej malutkie rodzeństwo i ja. Coś przymierzałyśmy, a dzieci rozpierzchły się po sklepie. Ekspedientka zwróciła Patricii uwagę: „Proszę zabrać te swoje dzieciaki”. Patricia: Obruszyłam się: „Pani sama je sobie zabierze. To nie moje dzieci, tylko tej pani obok”. Barbara: A tuż przed świętami kupowałyśmy prezenty i ekspedientka poprosiła o nazwisko, na które ma odłożyć zamówienie. Patricia: Powiedziałam do mamy: „Weź na swoje nazwisko”. Sprzedawczyni pyta: „Jakie nazwisko?”. „Kazadi”, odpowiadam. Ekspedientka: „Ale proszę o nazwisko nie pani, tylko koleżanki”. Gdy się dowiedziała, że to moja mama, okropnie się zestresowała. Trzeba uczciwie powiedzieć, że nie jesteście do siebie zbyt podobne. Barbara: Ja dostrzegam wiele podobieństw – w sposobie bycia, uśmiechu. A kiedy Patricia pierwszy raz wyprostowała sobie włosy i uczesała się z przedziałkiem pośrodku, popatrzyłam na nią, wydrukowałam moje zdjęcia z albumu sprzed dwudziestu paru lat i mówię: „Zobacz, jaka jesteś do mnie podobna”. Patricia: Zawsze żartuję, że wzięłam od mojej rodziny to, co każdy ma najlepszego: charakter babci, mózg taty, a serce mamy. Jak dla mnie podobieństwo jest widoczne na pierwszy rzut oka. Często, gdy patrzę w lustro, widzę moją mamę, robię takie same miny. I głosy mamy identyczne. Poza tym to samo nas wzrusza, obydwie płaczemy w tym samym momencie. Barbara: Po kolacji wigilijnej oglądaliśmy „Nietykalnych”. Wszyscy się śmiali, bo to komedia, a my płakałyśmy jak bobry, bo coś tam nas poruszyło. Patricia: Ostatnio jednak zauważyłam, że ja już was nie poruszam, już nie przeżywacie tak moich występów, jak kiedyś. Dopadło was zblazowanie (śmiech). Barbara: No tak, dawniej występy Patricii w telewizji były wielkim wydarzeniem. Patricia: Zasiadaliście całą rodziną przed telewizorem, a teraz nawet nie nagraliście mojego koncertu na żywo i nie wiem, jak wypadłam. Barbara: Poszliśmy z tatą na zabawę sylwestrową, a tam nie było telewizji. Ale uwierz mi, córeczko, że dostaliśmy mnóstwo świetnych recenzji od znajomych, a my z tatą puchliśmy z dumy. Patricia, rodzice chyba po prostu przywykli do Twoich sukcesów, do tego, że nie jesteś kimś, kto przegrywa. Patricia: Ha, ha… na pewno nie. Myślę, że podchodzimy do mojej kariery realnie, być może będzie trwać latami, a być może skończy się niebawem. Jestem na ekranach już tak długo, że trudno dalej się tak tym podniecać. Barbara: Kiedy jesteś z siebie niezadowolona, ja i tak pierwsza się o tym dowiaduję. Patricia: Kiedy jest mi źle, pędem jadę do domu. Proszę: „Pogłaszczesz?”. Siadamy na kanapie, ja z głową u mamy na kolanach… tylko wtedy myśli się uciszają. Uspokajam się. Mogę walczyć dalej. Być matką Patricii chyba nie jest łatwo? Przeżywa Pani z nią jej najtrudniejsze chwile i zakręty życiowe? Barbara: Bo kiedy dziecko cierpi, trzeba być dla niego oparciem. Podtrzymywać na duchu. Tłumaczyć. Ale matka zawsze się martwi. Patricia: Przede wszystkim uświadomiłaś mi, że to nie koniec świata. Bo ja myślałam, że umieram. Barbara: Mówiłam: „Wszystko przed tobą! Jesteś piękna, zdolna, młoda. A zawody miłosne przychodzą i odchodzą”. Patricia: Ta sytuacja nas bardzo zbliżyła. Przekonałam się, że gdy potrzebuję rady, wsparcia, mogę do ciebie zadzwonić, a ty bez histerii sprowadzisz wszystko do właściwego wymiaru. Barbara: Jestem twoją przyjaciółką. Patricia: Ale tego wcześniej nie wiedziałam. Myślałam: No nie, z mamą o tym nie będę rozmawiać! A teraz już niczego przed tobą nie ukrywam. Mówię ci o wszystkim. Wychodzicie gdzieś razem? Patricia: Lubimy chodzić do kina, do teatru i na kolację we dwie. Barbara: Gdy tylko przylatuje, odbieram ją z lotniska i od razu gdzieś sobie idziemy. I gadamy kilka godzin. Bardzo to lubię. Patricia: I na tajskie masaże lubimy chodzić. Ale przecież czasem się też kłócicie? Barbara: Zdarzały się nam różnice poglądów. Na przykład kiedy Pati była w podstawówce – na temat samodzielności w poruszaniu się po mieście. Patricia miała do mnie żal, że mieszka w Warszawie, a czuje się tu jak w obcym mieście. Patricia: Bo wszędzie mnie woziliście i odbieraliście samochodem – ze szkoły, z różnych zajęć. Nigdy nie mogłam nigdzie pójść sama. Barbara: Nie rozumiałaś, że bałam się o ciebie? Chciałam uchronić cię przed zaczepkami, atakami. Gdy miałaś wrócić wieczorem, wolałam odebrać cię nawet o północy, bylebyś tylko nie jechała sama. Naprawdę bywa niebezpiecznie, a zwłaszcza gdy ktoś zwraca na siebie uwagę, tak jak ty. Patricia: Efekt był taki, że umówiłam się z towarzystwem pod Rotundą, a nie wiedziałam, jak mam tam dojechać. Zabłądziłam. Czy Pani wiedziała o tym, że Patricia w szkole przeżywa odrzucenie przez rówieśników? Barbara: Dopiero po jakimś czasie. Wiedziałam tylko, że nie bardzo podoba się jej w szkole francuskiej. Patricia: Ja w ogóle swoje problemy trzymałam dla siebie, nie umiałam się otworzyć. Poza tym uważałam, że sobie sama poradzę. Barbara: Kiedy jednak powiedziała mi, że ktoś jej dokucza, poszłam i przeprowadziłam rozmowę z tą dziewczynką. Patricia: Mama użyła nawet słów, że jej „nogi z tyłka powyrywa”. Barbara: Powiedziałam: „Odczep się od mojej córki!”. Na chwilę pomogło, a potem Pati zmieniła szkołę i tam było o wiele lepiej. Patricia: Byłam już zahartowana. A wracając do kłótni, jak się kłócimy, to na maksa, ale już rzadziej. Barbara: Patricia uwielbiała mnie podpuszczać. Pamiętam tę najgorszą sprzeczkę, kiedy mi w klasie maturalnej oświadczyła, że nie będzie podchodzić do matury. Powiedziała, że chce zająć się sztuką, a do tego matura nie jest jej potrzebna. Ja na to, że nie ma mowy. A ona: „Od jutra nie idę już do szkoły i kropka”. Powiedziałam więc: „Zgoda, to ja idę spać”. Rano słyszę, jak wstaje, jak gdyby nigdy nic. Pytam: „To nie rezygnujesz ze szkoły?”. A Patricia opryskliwie, jak to nastolatki: „No przecież się nie zgodziłaś”. Patricia: Chciałam po prostu cię wybadać. Tak naprawdę nie miałam wcale zamiaru rezygnować z matury. Teraz jeżeli o coś się kłócimy, to o stosunek mamy do mojego rodzeństwa. Uważam, że za bardzo im pobłaża. Robią, co chcą. Byłaś zazdrosna, kiedy się urodził Twój brat, a potem siostra? Patricia: Bardzo chciałam mieć rodzeństwo, tylko nie wiedziałam, jakie będą tego konsekwencje. Nie zdawałam sobie sprawy, że mama będzie tak przy dzieciach uwiązana, że nigdzie ze mną nie wyjedzie. A poza tym nie mogłam z bratem pograć w piłkę ani pobawić się z siostrą, bo tylko spali lub ryczeli. Chociaż w Williamie byłam zakochana po uszy, traktowałam go trochę jak moje dziecko. Barbara: Pati miała 11 lat, gdy urodził się William. Ogromnie to przeżywała. Zrobiła nawet wywiad z lekarzem, który przyjmował poród. Podstawiła mu swój mały magnetofon zabawkę. Do dziś nie pozwoliła mi go odsłuchać. Jest inna niż jej brat i siostra. Oni są bardziej dziecinni, skupieni na przyjemnościach. A Pati od małego była poważna, bardzo pracowita i miała wytyczony cel. Nigdy nie narzekała, że jest zmęczona, tańczyła, śpiewała i cieszyła się, że może realizować swoje pasje. A teraz rozsławia Wasze nazwisko. Barbara: Nieraz, gdy je podaję, załatwiając urzędowe sprawy, od razu pada pytanie: „A Patricia Kazadi to rodzina?”. Odpowiadam, że córka. Reakcja jest cudowna. Właściwie cały czas Pati jest przy mnie. W telefonie mam ustawioną jej piosenkę. Patricia: A ja bym chciała, żebyś była blisko mnie nie tylko poprzez słuchanie moich utworów. Od dawna marzę o tym, żeby kupić dla ciebie i taty dom na Florydzie. Barbara: Nie traktuję tego serio, ale Pati jest bardzo uparta i być może zrealizuje swoje marzenie. Jednak gdy powiedziała, że wyjeżdża do Ameryki, zrobiło mi się trochę smutno, że będzie tak daleko. Ale już się o nią nie boję, jak kiedyś. Gdy się wyprowadziła, mając 19 lat, nawet woziłam jej jedzenie. A po kilku dniach zepsute wyrzucałam do śmieci. I pogodziłam się z tym, że jest już dorosła. Rozumiem, że chce się rozwijać, iść do przodu. Ona cały czas idzie do przodu. Macie jakieś wspólne marzenia? Patricia: Mama obiecała mi, że gdy tylko dzieci już podrosną, to pozwoli mi zabrać siebie w kilka miejsc, do Japonii i w podróż po Europie. Barbara: Mamy taką wizję, że siedzimy na tarasie pięknego hotelu, zmęczone zwiedzaniem cudownych miejsc, pijemy jakieś napoje i nigdzie nie musimy się spieszyć. I tylko tego chciałaby Pani od życia? Barbara: Dla siebie? Tak. Ale przede wszystkim marzy mi się, żeby Patricia była szczęśliwa i poukładała sobie życie osobiste. Żeby znalazła partnera, który ją zrozumie, żeby spotkała prawdziwą miłość. Ona przywykła do tego, że jest singielką, ale przecież nie jest typem samotnicy. Patricia: Mama obiecała mi nawet, że gdybym założyła rodzinę i miała dziecko, to pomoże mi opiekować się nim. Żebym mimo macierzyństwa mogła rozwijać karierę. Ale na razie to odległy temat. Barbara: Spokojnie. Na wszystko przyjdzie czas.
Elisabeth Revol szczerze o depresji: „Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam to w głowie”
„Wyobrażałam sobie różne scenariusze. Ten okres był dla mnie trudny”
Elisabeth Revol zdobyła Nanga Parbat wraz z Tomkiem Mackiewiczem. On został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. „Gdy jestem w górach rozmawiam z Tomkiem”, mówi wprost. Jak jej się udało pokonać depresję? Na czyje wsparcie mogła liczyć? Dlaczego wróciła w góry? O wszystkim opowiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszej Vivie! Na dole czekali na Ciebie Twoi przyjaciele i mąż, Jean-Christophe. Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej. Ale później miałaś depresję. Czy udało Ci się z nią wygrać, zaczęła mijać? To mijanie wymagało czasu. Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie. Rozmawiasz z nim, śni Ci się, wraca do Ciebie? Przedtem mi się śnił. Teraz rozmawiam z nim, gdy jestem sama w górach, rozbijam obóz i przygotowuję się do snu. Czuję, że on odszedł gdzieś do gwiazd. Cały czas mamy mocny kontakt. Ale o czym z nim rozmawiam, nie powiem, bo to bardzo osobiste. Rozumiem. Myślałam, że już nigdy nie wrócisz w góry, a teraz czytam, że weszłaś na Lhotse i na Mount Everest. Tak naprawdę bez gór nie możesz żyć? Wróciłam w góry, bo tak naprawdę muszę znaleźć tę część mojej duszy, która tam została. Żeby powrócić z nią do życia, w komplecie. Poza tym pewnie chciałaś sama siebie przetestować, jak będziesz się teraz w górach zachowywać. Myślę, że chciałam siebie sprawdzić, to prawda. I wchodząc na Everest, spojrzałam na Nanga, która akurat rysowała się przede mną, i to była moja konfrontacja z samą sobą. Sprawdzian, czy Nanga osłabia moją psychikę, czy jestem silna, silniejsza od niej. Wtedy poczułam, że odzyskuję tę część mnie, która została tam w 2018 roku, że teraz zabieram ją ze sobą. Cały wywiad w najnowszym numerze magazynu Viva! od czwartku, 2 kwietnia w punktach sprzedaży i w sieci w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl. Przypominamy, że wszystkie sesje z najnowszego wydania magazynu VIVA! powstały przed wprowadzeniem stanu epidemii w Polsce.
Katarzyna Dowbor: „Najbardziej mnie boli, gdy dzieci wstydzą się własnego domu”
Dziennikarka opowiedziała o kulisach kręcenia programu Nasz nowy dom
Już od siedmiu lat Katarzyna Dowbor prowadzi na antenie telewizji Polsat głośny program Nasz nowy dom. Dziennikarka w towarzystwie ekipy budowlanej w przeciągu 5 dni remontuje mieszkanie, bądź dom jednej z potrzebujących polskich rodzin. Wiadomo, że zawsze są one sprawdzane pod wieloma aspektami, a ich wybór konsultowany z MOPS-ami, władzami lokalnymi lub najbliższym otoczeniem. Choć gwiazda była przygotowana, że podczas realizacji programu doświadczy wielu ludzkich tragedii, niektóre nadal ją zaskakują. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską, prosto z planu produkcji, wyznała, co ją najbardziej porusza. Rozmowa Krystyny Pytlakowskiej z Katarzyną Dowbor Cześć Kasiu, gdzie cię dzisiaj zastałam? Jak zwykle w hotelu. W Lublinie. Pomimo koronawirusa jeździsz po Polsce? Musimy dokończyć ostatni program, bo nie możemy zostawić moich bohaterów z rozgrzebanym remontem ich domu. Tym bardziej, że jest tam troje dzieci, które bardzo czekają na to, żeby móc się wprowadzić do starego – nowego lokum. Ale potem będziemy mieli długa przerwę, ponieważ nagrania są z powodu epidemii na jakiś czas zawieszone. Wrócę wiec do swojego domu i tam wreszcie porobię generalne porządki. Posprzątamy z Marysią, moją córką, garaż. Ale czy musimy rozmawiać o koronawirusie? Nie, chciałam z Tobą porozmawiać o dziennikarskiej empatii. Zawsze ją miałam. Owszem, lecz z czasem ci jej przybyło. Potrafisz nawet płakać ze swoimi bohaterami, gdy spotyka ich coś złego. Bo się do nich przywiązuję. Kiedy już kogoś poznasz, przejmujesz się nim bardziej niż znajomym tylko z Internetu czy telefonu. I wydaje mi się, że nie można takiej osobie nie pomóc. Wiem obejrzałam jeden z twoich programów o dziewczynie, która straciła męża, ma dwóch synów i mieszka w strasznych warunkach. Podjęliście decyzję, że w krótkim czasie wyremontujcie im ten drewniany osiemdziesięcioletni domek mimo, że wydawało się to prawie niemożliwe. A jednak okazało się możliwe. Nasz program jest specyficzny. Nietypowy dla telewizji, bo opiera się nie tylko na pracy, lecz również na zaangażowaniu w to, co robimy. Nie miałoby sensu prowadzenie go, gdyby dziennikarz nie wkładał w to całego siebie. A kiedyś Edyta Wojtczak powiedziała mi, że kamera jest jak rentgen, pokazuje prawdę i fałsz. Nie można udawać, że w coś się angażujesz, a potem wracać do domu i już nie myśleć o tych ludziach, którym chcesz pomóc. Widz doskonale wyczuwa dziennikarzy, którzy udają, że przejmują się czyimś losem, a zależy im na lansowaniu siebie. To nie jest teleturniej czy program o modzie. Prowadzenie go na zasadzie: „Ja jestem tu najważniejsza i najpiękniejsza” nie miałaby żadnego sensu. Kiedy przyjęłaś propozycje prowadzenia tego programu brałaś pod uwagę, że zetkniesz się z tyloma ludzkimi nieszczęściami? Nie, nie brałam. Wiedziałam oczywiście, że będziemy pomagać, ale my przecież mieszkamy w dużym mieście, w ciepłych wygodnych mieszkankach, mając wszystkie zdobycze cywilizacji. Wielu ludziom do głowy by nie przyszło, że ktoś może żyć nadal z WC na podwórzu, bez bieżącej wody czy elektryczności. Wiedziałam, że będę pomagać tym, co mają gorzej od nas, ale dopiero ten program uświadomił mi, jak wiele jest jeszcze do zrobienia. I jak dużo osób żyje w warunkach urągających ludzkiej godności. Ilu osobom pomogłaś? Pomogliśmy, bo przecież ekipa liczy 40 osób. Wyremontowaliśmy prawie dwieście siedemdziesiąt domów. Najbardziej cieszy mnie, gdy pokazujemy tym osobom efekt naszej pracy i widzimy tak rzadko spotykaną wielką radość. I ja to rozumiem, bo jako miłośniczka domu wiem, że w życiu człowieka najważniejsze jest własne miejsce, gniazdo i ciepły kąt. Dom, do którego wracasz i który daje ci możliwość schowania się kiedy jest źle, albo zaproszenia przyjaciół, kiedy jest ci dobrze. Najbardziej mnie boli, gdy dowiaduję się od dzieci, że one wstydzą się swojego domu więc nie zapraszają kolegów. Udają przed nimi, że mają normalny, fajny dom z własnym pokojem. Oszukują, bo nie widzą innego wyjścia. I wtedy masz poczucie sukcesu. Poczucie sukcesu mamy wszyscy, gdy widzimy dziecko dostające piękny pokój, kolorowy, z zabawkami a ja wiem, że to najważniejszy dzień w jego życiu. Ty całe życie szukałaś domu. Całe życie szukałam domu idealnego bo przecież jakiś miałam, lepszy czy gorszy. Ale szukałam domu spełniającego moje marzenia. Mając dom, który zapewnia poczucie bezpieczeństwa można szukać w życiu innych ważnych dla nas rzeczy. I dobrze się składa, że udało mi się prowadzić ten program. Ty wreszcie masz swój wymarzony dom. Myślę, że tak. Cieplutki, taki jak sobie wymarzyłam. Cały czas coś do niego dokupuję, dokładam, zmieniam, ale to już tylko kosmetyka. Bardzo podobała mi się u ciebie stajnia dla twoich dwóch „córek”- klaczek. I to właśnie było moje wielkie marzenie, które udało mi się zrealizować już po pięćdziesiątce. Trzeba było jednak o nie mocno powalczyć. A do czego teraz będziesz dążyła? Teraz chciałabym już trochę pojeść dużą łyżką to, co już sobie wypracowałam. Trochę pomieszkać, bo na razie głównie mieszkam jednak w hotelach. Teraz masz okazje. Okazuje się, że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. To prawda. To jest tak, że poza planem prowadzę swego rodzaju zajęcia terapeutyczne, a ci ludzie naprawdę chcą słuchać moich rad. I to się nie ogranicza tylko do wystroju wnętrza. Rozmawiam na przykład z rodziną, w której jeden syn jest sprawny a drugi nie. Oboje rodzice temu niepełnosprawnemu poświęcają wiele uwagi a tego zdrowego zaniedbują uczuciowo. I co im powiedziałaś? Odbyłam z ich mamą rozmowę: “Patrzę na was z boku i choć nie mam prawa się wtrącać, wydaje mi się, że drugiemu synowi trzeba też dać wiele miłości i wysłuchać tego, co ma do powiedzenia. Bo jego rola w waszym domu ogranicza się do obsługiwania brata. On mu pomaga ale też chce być dostrzegany”. I ich mama odpowiedziała mi: “Dziękuje, bo ja na to nie zwróciłam uwagi, uważaliśmy, że jesteśmy dla dwojga naszych dzieci jednakowo dobrzy”. Przy tego rodzaju rozmowach bardzo przydają mi się moje studia. Kończyłam przecież pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą. A jednak taka praca i taki program na pewno dla wrażliwej dziennikarki są wyczerpujące psychicznie. Na przykład, gdy bohater programu umiera. Kilku naszych bohaterów umarło i to zawsze jest dla nas ogromnym szokiem. Ale pomimo smutków czujemy radość, że jeszcze przed śmiercią zamieszkali w nowym, ładnym domu, choć długo się nim nie nacieszyli. Justyna na przykład przed śmiercią jeszcze przez tydzień mieszkała w idealnych warunkach a odchodząc wiedziała, że zostawia swoje córki w pięknym, nowym domu. Moment przekazania tych domów bywa dla moich bohaterów najlepszym momentem ich życia. I to jest chyba w pracy dziennikarza najważniejsze. Tak, radość że się komuś udało pomóc. Z każdym rokiem coraz bardziej doceniam tę pracę, bo być dziennikarzem to żyć dla innych, nie tylko dla siebie.