Miała 13 lat, gdy zaczęła karierę. Za sukces zapłaciła wysoką cenę. W VIVIE! Sandra Kubicka zwierza się: „Straciłam dzieciństwo”
Za pięknymi zdjęciami i spektakularną karierą kryje się historia, której nie widać na okładkach magazynów. Sandra Kubicka wraca pamięcią do momentu, który zmienił całe jej życie. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o wyjeździe do USA, wejściu do modelingu w wieku 13 lat i doświadczeniach, które na zawsze ją ukształtowały.
Za pięknymi zdjęciami i spektakularną karierą kryje się historia, której nie widać na okładkach magazynów. Sandra Kubicka przez lata żyła w świecie, który z zewnątrz przypominał spełniony sen. Za blaskiem fleszy kryły się jednak samotność, przedwczesne dorastanie i decyzje, na które jako nastolatka nie miała wpływu. Wszystko zaczęło się, gdy została wysłana do USA, a w wieku zaledwie 13 lat wkroczyła do świata modelingu – rzeczywistości pełnej wielkich szans, ale też bolesnych doświadczeń, przed którymi nikt jej nie ostrzegł. Dziś, w szczerej rozmowie z VIVĄ!, wraca do jednego z rozdziałów swojego życia. Opowiada o utraconym dzieciństwie oraz o sile, dzięki której potrafiła zacząć wszystko od nowa i zbudować życie na własnych zasadach. Fragment wywiadu VIVY! Sandra Kubicka o karierze w modelingu: – Po latach spędzonych z nimi w Łodzi pojechałaś do mamy. Z tęsknoty? Ależ skąd! Za karę. Oczywiście tęskniłam za mamą, ale nie miałam w planach zostawiania przyjaciół z podwórka i ze szkoły. Ale ponieważ towarzystwo, w jakim zaczęłam się obracać, nie miało na mnie dobrego wpływu, rodzina uznała, że czas na przeprowadzkę. A ja nie cierpiałam Miami! Byłam tam wcześniej w odwiedzinach u mamy i bardzo mi się nie spodobało. Niestety nie miałam nic do gadania. Wsadzono mnie do samolotu, a już następnego dnia szłam do nowej szkoły, w nowym kraju, z nowymi ludźmi. [...] – A jednak nie zagrzałaś tam miejsca. Kilka miesięcy później wygrałam konkurs na modelkę i zaczęłam współpracować z jedną z największych agencji modelingowych. Uczyłam się w szkole w chmurze, bo kontrakty modelingowe wymagały ciągłego latania w różne miejsca i nie dało się dłużej połączyć pracy z normalną nauką w szkole. [...] – Marzyłaś o tym, żeby zostać modelką? To było marzenie mojej mamy, nie moje. A ponieważ miałam tylko 13 lat, posłuchałam jej. Nie wiem, gdzie byłabym dzisiaj, gdyby ona mnie do tego nie popchnęła. Na początku nie byłam zadowolona z takiego obrotu spraw, z konieczności zrezygnowania z klasycznej szkoły, ale gdy okazało się, że jestem dobra w tym, co robię, polubiłam się z modelingiem. Każda kolejna decyzja dotycząca kariery była już moja. – Bilans zysków i strat wychodzi na zero? Chyba nawet na plus, ale świat modelingu ma swoją bardzo ciemną stronę. Dzisiaj, gdy piszą do mnie matki, żebym im doradziła, co powinny zrobić, żeby ich córki zostały modelkami, odpisuję, każdej to samo, żeby przypilnowały, żeby dziewczyny pokończyły szkoły, a dopiero potem próbowały swoich sił w modelingu. Poza tym ten świat się bardzo zmienił, a ja nie śledzę, co tam się dzieje, więc nie mam aktualnej wiedzy. Gdybym miała córkę, nigdy nie pozwoliłabym na to, żeby zaczęła pracę tak wcześnie. – Rodzice pewnie nie zdają sobie sprawy z tego, co mogą zafundować dzieciom? Pewnie nie. Zupełnie tak jak moja mama. Ona miała marzenie, że zostanę modelką i dzięki temu zarobię pieniądze, będę miała łatwiejszy start. Gdy pojawia się taka szansa, nikt nie myśli o konsekwencjach. Czytaj też: Po latach wyjawiła gorzką prawdę o swoim udziale w "Tańcu z gwiazdami": „Byłam na lekach, płakałam”. Tylko u nas Sandra Kubicka w „Ocal siebie” – Jakie Ty poniosłaś? Zaczęłam jako 13-latka, więc straciłam dzieciństwo. Nie chodziłam do szkoły, więc nie miałam znajomych, nie doświadczyłam szkolnej miłości, nie uczestniczyłam w żadnych ważnych szkolnych wydarzeniach. Szybko musiałam dorosnąć. Już jako 16-latka sama podróżowałam po świecie. Jeśli odwołano mój lot, nikt się tym nie przejmował. Sama musiałam sobie poradzić, znaleźć miejsce do spania, wymyślić, jak dostać się na czas na sesję, żeby klient się nie zdenerwował. Poza tym ciągle byłam poddawana ocenie. Wiesz, że mój mózg wypiera tę część mojego życia i pamiętam wszystko trochę jak przez mgłę? Zapamiętałam na przykład sytuację, gdy jako 14-latka zostałam zatrudniona przez ekipę jakiegoś magazynu z Peru. Musiałam pozować w kostiumach kąpielowych, a nie miałam nawet zacisznego miejsca, w którym mogłabym się przebrać. Zakładałam więc te kostiumy na bieliznę, a wtedy stylistka wrzeszczała na mnie, że nie mogę mieć majtek pod spodem. Ja miałam 14 lat i nie wiedziałam, co to znaczy postawić granice… Nie liczyłam się ja, tylko to, żeby wyszły ładne zdjęcia i żeby klient był zadowolony. – W takiej sytuacji łatwo zejść na niewłaściwą drogę. Do dzisiaj zastanawiam się, co mną kierowało, że nie poszłam na łatwiznę, nie zaczęłam imprezować, zażywać narkotyków. Przecież mnie nikt nie pilnował. Nikt nie mówił: „To jest dobre, a to złe”. Wiele moich koleżanek przez brak takiej kontroli podjęło złe decyzje. Czytaj też: Próbowano zniszczyć jej biznes, uciekła z Polski. Sandra Kubicka w „Ocal siebie”: „Nawet bezdomny uważał, że to jest beznadziejne” – Skoro zadajesz sobie to pytanie, rozumiem, że odpowiedzi nie znalazłaś. Nie znalazłam. Może to upór? A może dyscyplina, którą wpoił mi dziadek? On zawsze powtarzał, że jeśli chcę coś osiągnąć, muszę być konsekwentna. Dzisiaj jedno wiem na pewno – jestem z siebie dumna, że nie poszłam w złą stronę. A przecież mogłam. Po pierwsze, jak już powiedziałam, byłam zdana tylko na siebie. Po drugie, na piękne, młode kobiety w świecie modelingu czyha naprawdę wiele pokus. Na szczęście mam ego, które mnie wiele razy uratowało. – To znaczy? Na przykład, nigdy nie pozwoliłam, żeby jakiś starszy facet, a takich kręciło się wokół nas mnóstwo, stawiał mi kolację. Wolałam nie zjeść, niż się na coś takiego zgodzić. Jako modelka przeszłam niezłą szkołę życia. – Nigdy nie myślałaś, żeby to rzucić i skończyć studia? Rzuciłam modeling, ale z powodu choroby. Po skończeniu amerykańskiej szkoły myślałam o studiach. Zawsze interesowała mnie psychologia. Niestety zawsze brakowało mi czasu. Ale czy zrobiłabym to dla siebie? Raczej dla rodziny, bo dla nich zawsze ważne były papierki. Mnie życie nauczyło dużo więcej niż jakakolwiek szkoła. Powiedziałam ci o ciemnych stronach modelingu, ale są też plusy. Na przykład nauczyłam się czterech języków: angielskiego, niemieckiego, hiszpańskiego i francuskiego. Umiem prowadzić firmę, zarządzać finansami. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Próbowano zniszczyć jej biznes, uciekła z Polski. Sandra Kubicka w „Ocal siebie”: „Nawet bezdomny uważał, że to jest beznadziejne”
W ostatnich miesiącach wokół Sandra's Matcha rozpętała się ogromna burza. Na markę Sandry Kubickiej spadła fala krytyki, a Internet zalały prześmiewcze materiały i komentarze. W rozmowie z Ewą Chodakowską w autorskim formacie „Ocal siebie” modelka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o tym, jak hejt wpłynął na jej życie, dlaczego zdecydowała się uciec z Polski i z jak ogromnym bagażem doświadczeń przyszło jej się mierzyć.
Sandra Kubicka nie ukrywa, że medialna nagonka odbiła się nie tylko na jej biznesie, ale przede wszystkim na psychice. W szczerej rozmowie z Ewą Chodakowską wraca do momentów, w których każdego dnia stawała się bohaterką kolejnych internetowych materiałów. Opowiada o granicach, które – jej zdaniem – zostały przekroczone, o wyjeździe do Grecji w poszukiwaniu spokoju oraz o wydarzeniach, które na zawsze zmieniły jej życie. „Nawet bezdomny uważał, że to jest beznadziejne”. Sandra Kubicka o hejcie wokół Sandra's Matcha W trakcie rozmowy Ewa Chodakowska zauważyła, że hejt wymierzony w Sandrę Kubicką urósł do rozmiarów internetowego fenomenu. Sandra nie zaprzeczyła. Wręcz przeciwnie – przyznała, że przez długi czas miała wrażenie, że Internet żyje wyłącznie jej osobą. „Ja się stałam viralem. Już nawet do takiego stopnia, że osoby nakręcały filmiki niezwiązane ze mną, ale jak wpisywałaś hashtag Sandra's Matcha, to one wchodziły wyżej i większe zasięgi były. Więc byłam oznaczona w takich absurdalnych rzeczach” – wspominała. Jednym z najbardziej bolesnych wspomnień okazał się film, który szczególnie utkwił jej w pamięci. „Pamiętam taki filmik mi wyskoczył, jak poszli z moją matchą do bezdomnego i dali. Normalnie kręcili mężczyznę, jak pił moją matchę, się pytają go, czy mu smakuje. On pluje, mówi: »ohydne to«. I się śmieją: »haha, nawet bezdomny uważa, że ta matcha jest beznadziejna«. I to jest właśnie taki absurd, to mnie tak bolało.” Sandra Kubicka zniknęła z Polski. Jej życie wywróciło się do góry nogami Skala hejtu sprawiła, że postanowiła na jakiś czas zniknąć z Polski. Jak wyznaje, potrzebowała przede wszystkim ciszy i poczucia normalności: „Uciekłam na miesiąc do Grecji, zawinęłam wszystkie rzeczy, wzięłam Leosia i wynajęłam dom i uciekłam na miesiąc do Grecji, żeby mieć taki spokój i normalne życie. To się dalej ciągnęło w Polsce. Codziennie coś wrzucali o mnie.” To właśnie podczas pobytu w Grecji dowiedziała się, że jest w ciąży. Chwilę później jej życie ponownie wywróciło się do góry nogami. „Ja się dowiedziałam, że jestem w ciąży w Grecji. (...) I od momentu, kiedy się dowiedziałam, że jestem tam w siódmym tygodniu czy ósmym, to parę dni później poroniłam, będąc w Grecji. Jeszcze mi tam na miejscu nie udzielili pomocy, więc to już w ogóle było ciężko” – wyznała, nie kryjąc emocji. Po powrocie do Polski przyszły kolejne trudne doświadczenia: „No ale i tak wszystko się na mnie skumulowało w jednym czasie. No i później wróciłam do Polski i rozstałam się też z ojcem mojego dziecka. (...) Więc jest dużo, jest duży bagaż.” „Najpierw płaczę, później zakładam zbroję”. Sandra Kubicka o tym, jak podnosi się po najtrudniejszych doświadczeniach Ewa Chodakowska podkreśla, że patrząc na Sandrę Kubicką dziś, widzi kobietę, która mimo ogromnych życiowych doświadczeń nie straciła swojej siły. Prowadząca zwróciła też uwagę na to, że modelka stworzyła swojemu synowi bezpieczny, pełen miłości dom i konsekwentnie kieruje się własnymi wartościami. Wraca również do słów, które Sandra opublikowała niedawno w mediach społecznościowych: „Ludzie robią ze mnie złego człowieka, którym nie jestem. Czasem myślę, dlaczego tak mnie niszczycie? Co Wam zrobiłam? Czy chcecie, żebym zniknęła?” To pytania, które – jak zauważa Ewa Chodakowska – wybrzmiewają wyjątkowo mocno, zwłaszcza gdy zestawi się je z energią, jaką Sandra emanuje podczas rozmowy. Sandra Kubicka przyznała, że nie jest osobą, która nie odczuwa bólu. Wręcz przeciwnie – każda fala krytyki mocno ją dotyka. Z czasem nauczyła się jednak nie zostawać w tym stanie zbyt długo: „Ja się nauczyłam szybko wstawać, jak feniks trochę. Ludzie potrafią mnie zniszczyć i ja wtedy czuję, że jestem takim zerem, ale szybko się otrząsam.” Modelka opisała swój sposób radzenia sobie z kryzysami jako proces, który za każdym razem przebiega podobnie. Najpierw pozwala sobie na emocje, a dopiero później odzyskuje kontrolę: „I to jest takie bardzo moje, że ja najpierw płaczę, a później się wściekam, nabieram odwagi i wstaję, zakładam zbroję i czuję się niezniszczalna.” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Po latach wyjawiła gorzką prawdę o swoim udziale w "Tańcu z gwiazdami": „Byłam na lekach, płakałam”. Tylko u nas Sandra Kubicka w „Ocal siebie”
Na ekranie uśmiechała się i walczyła o kolejne odcinki „Tańca z gwiazdami”. Po powrocie do domu płakała. W szczerej rozmowie z Ewą Chodakowską w podcaście „Ocal siebie” Sandra Kubicka po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o depresji, hejcie, aferze z psem, która przysłoniła jej udział w programie, i o tym, dlaczego właśnie ten czas paradoksalnie odmienił całe jej życie.
To jedno z najbardziej osobistych wyznań Sandry Kubickiej. W rozmowie z Ewą Chodakowską opowiada o cenie popularności, pierwszym zetknięciu z depresją, leczeniu psychiatrycznym oraz o tym, dlaczego mimo bolesnych doświadczeń do dziś uważa udział w „Tańcu z gwiazdami” za punkt zwrotny w swoim życiu. Sandra Kubicka: „Taniec z gwiazdami” zmienił moje życie. „Ja mu płakałam, że chcę z powrotem do Polski” Choć wielu osobom udział w tanecznym show kojarzy się przede wszystkim z rywalizacją i wielkimi emocjami na parkiecie, dla Sandry Kubickiej był początkiem znacznie większej życiowej zmiany. Po raz pierwszy od dawna funkcjonowała według stałego rytmu dnia. Każdy dzień miał swój plan, treningi, pracę na planie i ludzi, z którymi spędzała czas. To właśnie ta codzienność sprawiła, że zaczęła wyobrażać sobie życie w Polsce. Jak wspominała w rozmowie z Ewą Chodakowską: „Taniec z Gwiazdami zmienił moje życie. Bo przyleciałam wtedy tu na dłużej, na te trzy miesiące i miałam rutynę codziennie, wiedziałam, że mam trening. Mieszkałam w Warszawie. Mój narzeczony ze mną przyleciał, więc miałam go pod ręką. Codziennie chodziłam na plan. Byli ci sami ludzie, było bardzo fajnie. I zżyłam się z tym stylem życia. Do tego stopnia, że jak wylatywaliśmy stąd, jak już odpadłam w półfinale, jak wylatywaliśmy stąd z powrotem do Miami, to ja mu płakałam, że ja chcę z powrotem do Polski. Mój partner był gotowy przeprowadzić się ze mną do Polski.” Sandra przyznała, że właśnie wtedy odkryła, jak bardzo brakowało jej poczucia stabilizacji. Ten wyjątkowy czas został jednak gwałtownie przerwany przez wydarzenia, które na wiele tygodni zdominowały medialną narrację. „Na wizji Polsatu musiałam udowadniać, że ten pies żyje” W trakcie emisji programu modelka znalazła się w centrum jednej z najgłośniejszych internetowych afer tamtego okresu. Chodziło o sprawę psa, którego wcześniej przygarnęła od Joanny Opozdy. Po oddaniu zwierzęcia rozpętała się burzliwa dyskusja w mediach społecznościowych i portalach plotkarskich. Skala hejtu była tak duża, że temat zaczął całkowicie przysłaniać jej udział w programie. Jak wyznała dziś: „Był fizycznie, był psychicznie, bo też właśnie nagle doświadczyłam pierwszej afery w swoim życiu. Bo był to taki piękny moment dla mnie. Wow, wielki program, taniec. I nagle przykleiła się do mnie afera, która była na skalę całej Polski. I do tego stopnia, że ja na wizji Polsatu musiałam udowadniać, że ten pies żyje.” To doświadczenie okazało się dla niej pierwszym zetknięciem z tak ogromną falą publicznej krytyki. Jak przyznaje, zamiast rozmawiać o jej występach i pracy na parkiecie, opinia publiczna skupiała się wyłącznie na aferze, która wykraczała daleko poza sam Internet. ZOBACZ TEŻ: Tylko u nas: Sandra Kubicka wyznała poruszającą prawdę o "ciemnych myślach". Padły szczere słowa o najtrudniejszym czasie „Byłam na lekach, uśmiechałam się do kamer”. Sandra Kubicka pierwszy raz tak szczerze o depresji podczas „Tańca z gwiazdami” Najbardziej poruszająca część rozmowy dotyczy jednak tego, co działo się poza kamerami. Sandra Kubicka po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o tym, że właśnie w czasie udziału w programie usłyszała diagnozę depresji. Jak wspominała, przełomowym momentem była sytuacja w centrum handlowym, kiedy nieznajoma osoba zaczepiła ją i nazwała „morderczynią zwierząt”. To był moment, w którym zrozumiała, że internetowy hejt przeniósł się do realnego życia. „Pamiętam, jak właśnie po tej całej aferze, gdy wybuchło to i w tym centrum handlowym ta kobieta do mnie podeszła i [nazwała mnie] morderczynią zwierząt. To było na taką skalę, że moja mama dostawała wiadomości, do mojej babci podchodzili i naprawdę miałam wrażenie, że Polska bardziej żyła tym i nie skupiali się na moim tańcu, na tym, że próbuję, że robię coś nowego, że przestali mnie słuchać.” Z zewnątrz wszystko wyglądało idealnie. Kamery rejestrowały kolejne występy, uśmiechy i profesjonalizm. W rzeczywistości Sandra każdego dnia mierzyła się z coraz większym cierpieniem. W końcu postanowiła poszukać pomocy specjalisty. Jak przyznała, sama nie rozumiała, co się z nią dzieje. „Wracałam i płakałam. Ja nie wiedziałam, dlaczego płaczę. Wracałam do mojego partnera, on też nie wiedział, o co chodzi i poszłam wtedy pierwszy raz do lekarza, żeby się dowiedzieć, co mi jest. Psychiatra powiedział, że to jest depresja. Więc zaczęłam brać leki, będąc w ‘Tańcu z Gwiazdami’. Byłam na lekach, uśmiechałam się do kamer, byłam bardzo profesjonalna. Później wracałam do domu i płakałam” – opowiadała. To właśnie wtedy zrozumiała, jak złudny potrafi być obraz znany widzom z telewizji: „To jest ciekawy okres, bo jednocześnie on zmienił moje życie pod tym kątem, że przez ‘Taniec z Gwiazdami’ powtarzam, że ja tutaj jestem dzisiaj. Ale jednocześnie też to mi pokazało, że można być przed kamerami i wszystko pięknie wygląda, a za kulisami jest troszeczkę inaczej.” Choć tamten czas był jednym z najtrudniejszych w jej życiu, właśnie wtedy narodziła się decyzja, która z perspektywy lat okazała się przełomowa. Po zakończeniu programu wróciła do Miami, ale – jak sama przyznaje – sercem była już w Polsce. „Ja wróciłam do Miami z moim partnerem i dalej płakałam, że chcę do Polski. Ja wróciłam do tej Polski, tylko bez niego” – podsumowała. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Niespodziewana diagnoza złamała jej życie: „Wróciłam do hotelu i płakałam; zwolniono mnie z pracy”. Szczere wyznanie Sandry Kubickiej tylko w „Ocal siebie” Ewy Chodakowskiej Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu! Małgorzata Pieczyńska o środowisku aktorów: „Ludzie bywają zawistni”. Doświadczyła tego na własnej skórze…
W szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu Małgorzata Pieczyńska wróciła wspomnieniami do początków swojej drogi aktorskiej. Opowiedziała o konflikcie z wykładowczynią w szkole teatralnej, który – jak przyznaje – odbił się na jej karierze. Nie zabrakło także refleksji o relacjach w środowisku aktorskim i gorzkiego wyznania, że „ludzie bywają zawistni”.
Choć dziś Małgorzata Pieczyńska jest jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek, początki jej zawodowej drogi nie należały do łatwych. W rozmowie dla VIVA! Bez Tabu zdradziła, że już podczas studiów nie bała się mówić głośno o swoich przekonaniach. Jak się okazało, taka postawa miała swoją cenę, a jej konsekwencje odczuwała jeszcze wiele lat później. Małgorzata Pieczyńska nie chciała się podporządkować. Jeden sprzeciw w szkole teatralnej miał zaważyć na jej przyszłości Małgorzata Pieczyńska nie ukrywa, że już od pierwszych dni w warszawskiej Szkole Teatralnej miała własne zdanie i nie bała się go wyrażać. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc wspomina, że wszystko zaczęło się od pozornie niewinnej dyskusji podczas zajęć z wyrazistości mowy. To właśnie wtedy – jak przyznaje – narodził się konflikt, którego konsekwencje odczuwała jeszcze przez wiele lat. „Ja się po prostu od razu skonfliktowałam [w Szkole Teatralnej], bo na pierwszych zajęciach, kiedy powiedziałam [...] fragment Pana Tadeusza, stoję sobie przed tą całą grupą, przed nauczycielką, to była pani Aniela Świderska, świętej pamięci. [...] Dobra, powiedziałam to ładnie, coś tam, a ona mówi: „bardzo dobrze, właśnie bardzo, pani Pieczyńska, bardzo dobrze”. I mówię na koniec zajęć: „no to co mam przygotować na następne zajęcia?”. „To samo. Będziemy rzeźbić”. Mówię: „słucham, ale w czym rzeźbić?”. Tak, bo przecież przygotowujemy egzamin. I każdy miał fragment Pana Tadeusza, i myśmy mieli przez pół roku rzeźbić. Ja mówię: „nie, to jest niemożliwe. Przez pół roku dwa razy w tygodniu ja mam rzeźbić to samo? Co pani sobie wyobraża? No bo jest ciekawszy repertuar. My byśmy bardzo tutaj chcieli jakąś współczesną poezję. Właśnie tego Miłosza, tego Stachurę, zrobić coś, co nas porusza, tego Herberta”. Wyśmiała mnie. [...] Ja po prostu tam turlałam się z nudów na tych zajęciach po podłodze” – wspominała. Aktorka przyznaje, że z czasem napięcie między nią a wykładowczynią tylko rosło. Kulminacja nastąpiła podczas rady pedagogicznej, gdy pojawił się temat jej oceny z wyrazistości mowy. Jak wspomina, o przebiegu dyskusji dowiedziała się później od przedstawicieli studentów. „[Na koniec] mieliśmy już wtedy reprezentację studencką na tej radzie pedagogicznej. Oni mi potem kablowali, co tam było. I ona mówi, że pani Pieczyńska, za wyrazistość mowy, coś tam trzy z dwoma albo dwa. [...] A Łapucki na to wstaje [...] i mówi: „Przepraszam bardzo, na jakiej podstawie? Czy była Pani na egzaminie ze scen, gdzie Pani Pieczyńska coś tam grała?”. „Tak, byłam”. „Czy słyszała Pani, jak mówi na moim egzaminie, jak mówi właśnie Kaziuka, monolog?”. „Tak”. Więc ja uważam, że pięć. Nie ma dyskusji. Pięć. On był rektorem. No i tam zeszło na cztery, czy coś takiego się wykłócił. A ona mnie znienawidziła. To miało bardzo poważne konsekwencje w mojej karierze” – podkreśliła. „Ludzie bywają zawistni”. Małgorzata Pieczyńska szczerze o relacjach w środowisku aktorskim Pytanie Marioli Bojarskiej-Ferenc o przyjaźnie w świecie aktorów stało się dla Małgorzaty Pieczyńskiej pretekstem do bardzo osobistego wyznania. Aktorka nie idealizuje swojego środowiska i podkreśla, że zazdrość czy niechęć nie są niczym wyjątkowym. „Bywają ludzie zawistni po prostu, jak w każdym środowisku. [...] Jak przyszłam na egzamin magisterski, to Łapicki był wtedy rektorem, bo ja bardzo długo studiowałam. Jako, że już zaczęłam pracować, grałam w filmach, troszeczkę to się przeciągnęło i ten Łapicki już był wtedy rektorem. I mówi: „Pani Małgorzato, co pani zrobiła Anieli? Ona pani nie dopuszcza do egzaminu magisterskiego”. Ja mówię: „słucham?”. „No, podobno nie ma pani zaliczonej, coś tam, wyrazistości mowy z pierwszego roku, z jakiegoś tam pierwszego semestru. [...] proszę pokazać indeks”. To była taka mała szkoła. Tam w tych indeksach się miało stempelki albo nie. Generalnie były jakieś oceny gdzieś tam w sekretariacie. Ja mówię: „ale ja miałam indywidualny tok studiów, bo ja robiłam właśnie Wierną rzekę. I ja po prostu być może, że nie byłam nawet na tym egzaminie, ale miałam to zaliczone indywidualnie”. „No ale pani Aniela uważa, że nie. I musi pani przyjść we wrześniu na poprawkowy egzamin, właśnie z wyrazistości mowy, i nie jest pani dopuszczona do egzaminu magisterskiego”. No to był szok” – wspominała. Choć sytuacja wydawała się absurdalna, Pieczyńska nie pozwoliła, by zepsuła jej ważny dzień. Jak opowiada, wszystko na świętowanie było już przygotowane, dlatego nie zamierzała z niczego rezygnować. „Ja miałam w SPATIF-ie wynajętą salę. Miałam tylu kumpli już wśród zawodowych aktorów. Oczywiście nie zrezygnowałam z tego bankietu, tylko poszłam na ten bankiet, i jak myśmy się z tego śmiali. Naprawdę, no współczuję jej tej decyzji” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
VIVA! Bez Tabu: Małgorzata Pieczyńska od 40 lat jest zakochana w jednym mężczyźnie. Ale jego oświadczyn wielokrotnie nie przyjęła. Problemy z pierścionkiem pojawiły się też później...
Małgorzata Pieczyńska była gościnią Marioli Bojarskiej-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu, gdzie z dużą szczerością wróciła do historii swojej wielkiej miłości. Opowiedziała o pierwszym spotkaniu z Gabrielem Wróblewskim, życiu w Szwecji, wielokrotnie odrzucanych oświadczynach i niezwykłej historii pierścionka zaręczynowego, która do dziś wydaje się niemal nieprawdopodobna.
Nie każda historia miłosna zaczyna się od fajerwerków, ale ta z pewnością miała filmowy scenariusz. Poznali się podczas pokazu filmu w Sztokholmie, a jedno zdanie wypowiedziane przez Gabriela Wróblewskiego zostało z Małgorzatą Pieczyńską na całe życie. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc aktorka opowiedziała o tym, jak wyglądały początki ich związku i dlaczego, mimo wielkiej miłości, ślub przez długi czas nie był dla niej oczywistością. Małgorzata Pieczyńska wspomina pierwsze spotkanie z Gabrielem. "Jeśli zestarzeje się pani jak Suzanne, będzie mi się pani podobać całe życie" Choć od tamtych wydarzeń minęły już cztery dekady, Małgorzata Pieczyńska z niezwykłą dokładnością pamięta dzień, który odmienił jej życie. W programie VIVA! Bez Tabu wróciła wspomnieniami do wyjazdu do Sztokholmu, gdzie razem z Januszem Zaorskim prezentowała film Jezioro Bodeńskie. To właśnie tam poznała Gabriela Wróblewskiego – mężczyznę, z którym od 40 lat tworzy szczęśliwy związek. Aktorka przyznała, że w tamtym czasie była już dwa lata po rozwodzie. Nie spodziewała się, że zwykły wieczór po projekcji filmu okaże się początkiem nowego rozdziału w jej życiu. Wszystko zaczęło się od propozycji Janusza Zaorskiego, który postanowił przedstawić ją swojemu przyjacielowi. „Ja byłam po rozwodzie wtedy, chyba dwa lata, dokładnie dwa lata. I Janusz mówi: „Poznam cię z moim przyjacielem z młodości. I jest po rozwodzie”. „Dawno?”. „No, jakieś dwa lata”. Ja mówię: „No dobra, fajny?”. „Bardzo fajny”. „Przystojny?”. „Bardzo przystojny”. „No dobra, to poznaj”. No i jesteśmy po tej projekcji, siedzimy w jakiejś tam knajpie i wchodzi facet, zatkało mnie zupełnie. Ja mówię: „Janusz, czy to ten?”. „Ten”” – wspominała. Jak się okazało, pierwsze słowa Gabriela Wróblewskiego również na długo zapadły jej w pamięć. Nie zaczął od komplementu dotyczącego urody, ale nawiązał do postaci, którą zagrała w Jeziorze Bodeńskim. „Podchodzi Gabryś i mówi: „Byłem przed chwilą na projekcji. To pani grała Suzanne?”. „Tak”. Bo Suzanne była postacią, miała 25 lat w obozie jenieckim nad Jeziorem Bodeńskim, a potem spotyka się z głównym bohaterem, którego grał Krzysiek Pieczyński. Spotykają się po 30 latach i jako tacy już siwi, starzy rozmawiają ze sobą. No i komentują tę młodość. I on mówi: „Jeśli zestarzeje się pani jak Suzanne, będzie mi się pani podobać całe życie”.” ZOBACZ TEŻ: To była miłość od pierwszego wejrzenia. Jerzy Bończak od pół wieku jest wierny jednej kobiecie. Rodzina zapłaciła wysoką cenę za jego sławę Małgorzata Pieczyńska wielokrotnie odrzucała oświadczyny. Dziś z uśmiechem wspomina historię pierścionka Choć ich miłość przetrwała próbę czasu, droga do małżeństwa nie była oczywista. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc aktorka zdradziła, że Gabriel Wróblewski oświadczał się jej więcej niż raz. Jak sama przyznała, przez długi czas nie była gotowa powiedzieć "tak". Dziś z uśmiechem wraca do tamtych wydarzeń, a jeszcze większe emocje budzi w niej historia ukochanego pierścionka zaręczynowego. Zapytana o oświadczyny odpowiedziała krótko, ale wymownie: „Wielokrotnie były nieprzyjmowane.” Pierścionek jednak został z nią na lata i do dziś ma dla niej wyjątkową wartość. Niedawno okazało się jednak, że wymaga naprawy. Z biżuterii wypadł drogocenny kamień, a aktorka była przekonana, że odnalezienie go graniczy z cudem. „Ostatnio naprawiam mój ten ukochany pierścionek. Bo coś tam się zepsuło, ale to też jest coś niesamowitego, bo jakiś tam drogocenny kamień z tego pierścionka wypadł. [...] Akurat Gabryś był w domu, ja z garażu weszłam do mieszkania i on mówi: „Ojej, no to szukamy może”” – opowiadała. Poszukiwania nie przynosiły efektów. Najpierw sprawdzili mieszkanie, później samochód. Nic nie wskazywało na to, że brylant uda się odzyskać. Kiedy wydawało się, że kamień przepadł na dobre, wydarzyło się coś, czego sama do dziś nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć. „[...] Idę po tym garażu i widzę, że coś się świeci. Przy samej takiej kratce ściekowej. Patrzę, brylant. Naprawdę coś niesamowitego” – zakończyła z uśmiechem. SPRAWDŹ TEŻ: W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Co go bawi i rozwściecza? TYLKO W VIVIE! Paweł Wilczak: „Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Nigdy nie zapomni swoich pierwszych prac, to tam nauczył się szacunku do pieniądza. Tylko u nas Gamou Fall o wyboistej drodze do kariery
Kariera aktora nie daje żadnych gwarancji, a chwile zawodowej ciszy są wpisane w ten zawód. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie „Kula VIVY!” Gamou Fall opowiada o niepewności, pierwszych pracach, modelingu i lekcjach, które do dziś wpływają na jego podejście do pieniędzy i sukcesu.
Choć dziś coraz częściej oglądamy go na ekranie, Gamou Fall nie ukrywa, że droga do aktorstwa nie była ani prosta, ani przewidywalna. W szczerej rozmowie dla VIVY! opowiedział o momentach zwątpienia, pracy poza planem zdjęciowym i doświadczeniach, które nauczyły go pokory. Nie zabrakło także refleksji nad tym, jak zachować poczucie własnej wartości w zawodzie, w którym jeden telefon może zmienić bardzo wiele. Gamou Fall o zawodzie aktora: „To jest zawód, który nie gwarantuje ci absolutnie niczego” Aktorstwo często kojarzy się z premierami, czerwonym dywanem i kolejnymi angażami. Rzeczywistość wygląda jednak zupełnie inaczej. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Gamou Fall bez upiększania opowiedział o tym, co dzieje się wtedy, gdy telefon przestaje dzwonić. „To jest ryzykowny zawód. To jest zawód, który nie gwarantuje ci absolutnie niczego. Więc łatwo popaść w swojego rodzaju takie poczucie niedowartościowania. I ja wchodząc w ten zawód i rozpoczynając go, zawsze w życiu myślę w ten sposób, żeby okoliczności nie determinowały tego, kim jesteś i jakie jest Twoje poczucie wartości. To jest oczywiście bardzo trudne, ale tak samo staram się nie pozwalać, żeby sukces uderzał mi do głowy, a jakieś niepowodzenia do serca” – zaznaczył. Słowa aktora spotkały się z reakcją prowadzącego. Rafał Kowalski zauważył, że z podobnymi doświadczeniami może utożsamiać się wielu przedstawicieli tego zawodu. Gamou Fall nie ma co do tego wątpliwości. „Niezależnie od tego, czy jesteś aktorem z tej najwyższej półki i zrobiłeś tysiące, setki tam, czy dziesiątki produkcji, to każdy ma te momenty, kiedy ten telefon nie dzwoni. Więc ja mam pasję, którą uprawiam przez całe życie, sporty walki, też kocham podróże i tak dalej. I też zdywersyfikowałem sobie trochę te moje źródła dochodu, dlatego cieszę się, że kiedy nawet jest mniej tej pracy aktorskiej, bo ja też umówmy się, jestem na tym początku tej drogi, to jakby sytuacja jest na tyle stabilna, że jest w porządku. Robimy inne rzeczy równolegle, na które mamy wpływ” – podsumował. TYLKO U NAS: Gamou Fall: „Nigdy nie pokażę córki i nie zdradzę jej imienia". Kryje się za nim bardzo osobista historia... Zanim został aktorem. Gamou Fall wspomina pierwsze prace i lekcję szacunku do pieniędzy Choć dziś kojarzony jest przede wszystkim z aktorstwem, wcześniej przez wiele lat rozwijał się w zupełnie innej branży. Jak przyznaje, wszystko zaczęło się przypadkiem. „Wcześniej rozpocząłem pracę jako model, i to było tak, że to się stało przypadkowo, bo skaut spotkał mnie na ulicy. Ja miałem około 17 lat, byłem w liceum. I po prostu tak mówię, dobrze, spróbujmy. Wszedłem w ten świat i trwało to długie lata, bo około 13 lat, więc to był ten zawód, który uprawiałem zdecydowanie najdłużej i pochłonął tą dużą część mojego życia” – powiedział. Modeling nie był jednak jedynym doświadczeniem zawodowym Gamou Falla. Zanim na dobre związał swoją przyszłość z aktorstwem, postanowił sprawdzić się również w bardziej codziennej pracy. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktor wrócił pamięcią do okresu, gdy świadomie chciał przekonać się, jak wygląda praca poza światem pokazów i planów zdjęciowych. „Też miałem taki okres, jak byłem młody, chyba miałem 19 lat, mówię" nie no, muszę spróbować takiej w cudzysłowie zwykłej pracy, więc zatrudniłem się w sklepie. To było Massimo Dutti wtedy jeszcze w Poznaniu [...] ale też pracowałem ze swoim tatą jak byłem młodszy, pomagałem w jego działalnościach” – wspominał. Na te wyznanie zareagował prowadzący, podkreślając, jak ważne jest doświadczenie pracy i zrozumienie wartości zarobionych pieniędzy. Gamou Fall przyznał, że właśnie te doświadczenia sprawiły, iż do dziś z dużym szacunkiem podchodzi do finansów: „Otóż to. To jest bardzo ważne, dlatego ja też nie mam tendencji do rozwalania pieniędzy, bo wiem, że trzeba na nie ciężko pracować.” Cała rozmowa z Gamou Fallem do obejrzenia na naszym kanale YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Z tym trudnym do opanowania lękiem żyje od lat: „Wiedzą o tym tylko moi najbliżsi”. Tylko u nas: Sandra Kubicka w szczerej rozmowie z Ewą Chodakowską
Sandra Kubicka w szczerej rozmowie z Ewą Chodakowską opowiada o czymś, o czym dotąd wiedziało niewiele osób. Modelka i przedsiębiorczyni przyznaje, że od lat zmaga się z lękiem przed ludźmi, a rozpoznawalność i internetowe afery tylko pogłębiły ten problem. To jedna z najbardziej osobistych rozmów, jakich dotąd udzieliła.
Na co dzień sprawia wrażenie kobiety, która potrafi poradzić sobie z każdą przeciwnością losu. Od lat funkcjonuje w przestrzeni publicznej, prowadzi własne biznesy i nie unika wyzwań. W rozmowie z Ewą Chodakowską pokazuje jednak zupełnie inną stronę siebie. Mówi o doświadczeniach, które ukształtowały jej charakter, ale także o tym, że siła, z którą jest kojarzona, ma swoją cenę. Po raz pierwszy tak otwarcie opowiada również o lęku, z którym żyje od wielu lat. Sandra Kubicka: „Mam lęk przed ludźmi”. O tym wiedzą tylko jej najbliżsi Choć wiele osób postrzega Sandrę Kubicką jako osobę niezwykle silną i odporną, ona sama przyznaje, że za tym wizerunkiem kryje się znacznie bardziej złożona historia. W rozmowie z Ewą Chodakowską nie ukrywa, że trudne doświadczenia nauczyły ją wytrwałości, ale jednocześnie sprawiły, że nie zawsze chce być tą, która wszystko udźwignie. „Myślę, że wszystkie te sytuacje przykre, które na mojej drodze mnie spotkały, ukształtowały mnie i mój charakter i to, jaką jestem dzisiaj osobą i to, że potrafię być silna. Tylko, że ja czasami nie chcę być silna. [...] Ja czasami mam dość bycia silną i chciałabym po prostu paść, żeby ktoś się mną zaopiekował” – wyznała. Ewa Chodakowska zapytała, czy w chwilach kryzysu potrafi otoczyć samą siebie czułością i znaleźć przestrzeń na odpoczynek od emocji. W odpowiedzi Sandra Kubicka przyznała, że od lat zmaga się z lękiem przed przebywaniem wśród ludzi. „Ja się zamykam w domu. Ja w ogóle mam lęk przed ludźmi, [...] wiedzą o tym moi najbliżsi. Ciężko mi jest wyjść do centrum handlowego, wyjść na koncert, ciężko mi jest wyjść do restauracji na przykład. [...] I jeżeli mamy coś zrobić w Polsce, w Warszawie, gdzie jest skupowisko ludzi, to moi bliscy, moi przyjaciele zawsze się zastanawiają, jak to zorganizować, czy da się, żeby było mniej osób, albo w jakichś godzinach, żeby było mniej osób. Wiedzą, że ja się po prostu boję” – powiedziała. ZOBACZ TEŻ: Dorastała niemal w ogóle bez ojca: „Pierwszy raz zobaczyłam go w kościele”. Sandra Kubicka w nowym podcaście Ewy Chodakowskiej „Ocal siebie” wyznaje, kiedy przestała na niego liczyć Sandra Kubicka o cenie popularności. „Jak zaczyna się coś dziać, to totalnie się zamykam w domu” W dalszej części rozmowy Ewa Chodakowska zapytała, czy źródłem tych trudności jest sama popularność. Sandra Kubicka nie ukrywała, że właśnie rozpoznawalność i doświadczenia związane z internetowymi aferami sprawiły, że w momentach kryzysu wybiera wycofanie zamiast konfrontacji. „To jest wynik popularności, afer w Internecie, przypinania mi takiej łatki skandalistki, że jak zaczyna się coś dziać, to totalnie się zamykam w domu, chowam się, nie wychodzę, wtedy ludzie mnie odwiedzają. Ja nie chcę i czekam, aż ten kurz opadnie. Ja sobie wtedy wyjdę na swoich zasadach, powiem, co chcę powiedzieć, ale zamykam się w domu, nie wchodzę do Internetu, nie szukam, nie czytam o sobie i udaję, że to nie istnieje” – tłumaczyła. Modelka nie ukrywa, że najtrudniejsze bywają sytuacje, w których ma poczucie, że jest postrzegana przez pryzmat internetowych wydarzeń, a nie tego, kim jest naprawdę. W rozmowie przyznaje, że takie doświadczenia zdarzały się wielokrotnie i wpływały na jej samopoczucie. Sandra przytoczyła konkretne sytuacje: „Wielokrotnie mnie to spotkało. 'To ta z TikToka, zobacz, to ta, co teraz z tej afery. Sandra's Matcha, to ta'. 'Mogę sobie z Tobą zdjęcie zrobić, bo założyłam się z koleżanką, że sobie zrobię?'. Ja zakładam czapkę, okulary, mówię, zostaw w spokoju, i wsiadam do auta i odjeżdżam.” Na zakończenie tego wątku Sandra zwraca uwagę, że popularność niesie ze sobą nie tylko korzyści, ale również konsekwencje, o których rzadko mówi się głośno. „Ta rozpoznawalność ma swoje plusy, ma swoje minusy. Te minusy są takie, że to dość mocno uważam, wpływa na naszą psychikę. Też zależy od skali rozpoznawalności, od tego, jak sobie radzisz, ale też od rodzaju tych afer, które się kręcą wokół nas. Każdy z nas ma jakąś aferę, miał ze sobą jakieś dramy, no ale to też zależy, co się wydarzyło” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Choć są razem od 13 lat, tego o partnerce Gamou Fall nie wiedział nikt. Tylko nam aktor pokazał, co dla niego zrobiła ukochana
Gamou Fall rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym, dlatego rozmowa w formacie "Kula VIVY!" przyniosła kilka naprawdę zaskakujących wyznań. Aktor pokazał tatuaże wykonane przez ukochaną Elizę, opowiedział o ich 13-letnim związku i szczerze przyznał, jak wysoką cenę zapłacił za udział w "Tańcu z gwiazdami". To historia o rodzinie, partnerstwie i docenianiu każdej chwili.
Choć widzowie znają go przede wszystkim z ról aktorskich i telewizyjnych występów, w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla "Kuli VIVY!" Gamou Fall odsłonił znacznie bardziej osobiste oblicze. Losowane pytania skłoniły go do wspomnień o partnerce, która od lat towarzyszy mu zarówno w codziennym życiu, jak i najważniejszych momentach jego kariery. Nie zabrakło też refleksji o ojcostwie i wyzwaniach, jakie przyniósł udział w jednym z najtrudniejszych programów telewizyjnych. Partnerka Gamou Fall zrobiła coś, co zostanie z nim na całe życie. Aktor pokazał wyjątkowe tatuaże Jedno z pytań wylosowanych z Kuli VIVY! dotyczyło tatuażu, który mogłaby wykonać ukochana aktora. Okazało się jednak, że to już się wydarzyło! Gamou Fall z uśmiechem przyznał, że jego partnerka Eliza od lat zajmuje się tatuowaniem, choć obecnie – po narodzinach ich dziecka – zrobiła przerwę w pracy. Jak zdradził, właśnie ona stworzyła dwa wzory, które dziś nosi na swoim ciele. „Teraz akurat z uwagi na to, że jest świeżo upieczoną mamą, a ja tatą, to zawiesiła działalność, ale ten czas już nadszedł. Mam tatuaż, który zrobiła mi Eliza. [...] Oto on, drodzy Państwo: »wszystko przemija«. Żebyśmy pamiętali o tym, żeby doceniać chwile, te dobre, ale też te złe momenty, wszystko ma swój początek i koniec” – powiedział, pokazując przed kamerą napis TUTTO PASSA umieszczony na ramieniu. Jak się okazuje, nie jest to jedyny tatuaż wykonany przez ukochaną. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktor zdradził również historię drugiego wzoru, który ma wyjątkowo rodzinny charakter. Zapytany o to, czy wykonanie tatuażu było wcześniej zaplanowane, odpowiedział bez wahania: „Nie, to była spontaniczna akcja. To było jednego dnia, tak sobie pomyślałem o tym tatuażu, poszukałem, kolejnego dnia już go zrobiliśmy. Zresztą mam też jeszcze jeden tatuaż od Elizy. To był bodajże jeden z jej pierwszych. Trójka, bo jestem trzeci, najmłodszy z rodzeństwa. Także taka pamiątka.” TYLKO U NAS: Gamou Fall: „Nigdy nie pokażę córki i nie zdradzę jej imienia". Kryje się za nim bardzo osobista historia... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/2026-07-28-140304-ZASKAKUJACY-GEST-UKOCHANEJ-GAMOU-FALL.-AKTOR-O-OBIETNICY-ZLOZONEJ-PRZED-CORKA-I--ccb4111.png" width="981" height="553" alt="2026-07-28 14_03_04-ZASKAKUJĄCY GEST UKOCHANEJ GAMOU FALL. AKTOR O OBIETNICY ZŁOŻONEJ PRZED CÓRKĄ I" title="2026-07-28 14_03_04-ZASKAKUJĄCY GEST UKOCHANEJ GAMOU FALL. AKTOR O OBIETNICY ZŁOŻONEJ PRZED CÓRKĄ I" /> Gamou Fall szczerze o "Tańcu z gwiazdami". "Przez blisko cztery miesiące byłem tylko gościem w domu" Rozmowa zeszła również na temat udziału aktora w "Tańcu z gwiazdami". Choć widzowie oglądają przede wszystkim efekt końcowy – występy na parkiecie i rywalizację na żywo – za kulisami programu kryją się miesiące intensywnych treningów i wyrzeczeń. Gamou Fall nie ukrywa, że dla niego największym kosztem nie było zmęczenie fizyczne. Najtrudniejsze okazało się pogodzenie programu z życiem rodzinnym. Szczególnie że zdjęcia do show rozpoczęły się w wyjątkowym momencie. „Ja kieruję się taką maksymą, że za wszystko, co wartościowe w życiu, trzeba zapłacić cenę. I w tym przypadku moja cena była dość wysoka, bo w momencie, w którym rozpoczął się program, moja córka miała trzy miesiące. [...] Więcej mnie nie było niż byłem. Przez blisko cztery miesiące byłem tylko gościem w domu, więc to była cena do zapłacenia najwyższa. Bo oprócz tego, że ten wysiłek i tak dalej, wiadomo, to jest formuła programu…” – przyznał szczerze. Te słowa wybrzmiewają szczególnie mocno, bo pokazują kulisy telewizyjnego sukcesu z perspektywy młodego ojca. Dla aktora największym wyzwaniem nie były kolejne choreografie ani presja ocen, lecz świadomość, że w ważnym momencie życia jego rodziny po prostu było go mniej. SPRAWDŻ: Gdy wskazywali go palcami obiecywał sobie jedno. Tylko w VIVIE! Gamou Fall: "Mój inny kolor skóry nie był moim problemem, tylko problemem kogoś innego" Cała rozmowa z Gamou Fallem do obejrzenia na naszym kanale YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Z morza, i z marzeń. Oto najpiękniejsze oblicze Gdyni, którego nie znają turyści
Gdynia to symbol sukcesu międzywojennej Polski. Piękne miasto, które powstało w ciągu jednego pokolenia z małej wioski. Jaka jest współczesna Gdynia, co to jest gdyńskość i gdyńska duma? Rozmawiamy z Aleksandrą Boćkowską, autorką znakomitej książki „Gdynia. Pierwsza w Polsce”.
W rozmowie z Agnieszką Dajbor Aleksandra Boćkowska opowiada o swojej fascynacji Gdynią. O mieście, do którego przeprowadziła się z Warszawy, o którym napisała książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Mówi o micie „miasta z morza i marzeń”, dumie jego mieszkańców, skomplikowanych relacjach z Gdańskiem oraz o tym, jak historia i modernistyczne dziedzictwo wpływają na współczesną tożsamość Gdyni. – Dlaczego w 2021 roku postanowiłaś przenieść się do Gdyni, co Cię tak urzekło w tym mieście? Odpowiedź jest prosta – morze! Przyjeżdżałam tutaj, kiedy pisałam książkę „Księżyc z peweksu. O luksusie w PRL”, w 2015 i 2016 roku. Jeden z rozdziałów był poświęcony Gdyni. Już wtedy myślałam, żeby pobyć dłużej, posłuchać, o czym szumią fale. Potem przyjechałam w lecie, podczas pandemii w 2020 roku. W Gdyni były straszne tłumy, bo nie można było wyjechać za granicę. Wszyscy zjechali do nadmorskich miejscowości w Polsce. Żeby oderwać się od zatłoczonego centrum, zaczęłam zwiedzać inne dzielnice. Mam taki zwyczaj, że w różnych miastach oglądam ulicę albo plac Wolności. W Gdyni ulica Wolności jest piękna, położona blisko lasu, zabudowana modernistycznymi willami. Z daleka widać morze i port. Zachwyciłam się i wiedziałam już wtedy, że spróbuję tu zamieszkać. I tak się stało w 2021 roku. Najpierw dwa miesiące spędziłam w Gdańsku. To był trudny czas, od kilku miesięcy trwał drugi lockdown. A ja codziennie jeździłam tramwajem nad morze. Odkrywałam nowe dla mnie miejsca, co zawsze jest ekscytujące. Latem wprowadziłam się do Gdyni i – na razie – zostałam. – Fajnie się mieszka? Zgadzasz się, że Gdynia to jest po prostu raj? Fajnie, choć z rajem byłabym ostrożna. Ludzie mają tu troski i kłopoty, jak w całej Polsce. – Morze jest ważne w codziennym życiu miasta? Prawdę mówiąc, kiedy kolejna osoba z Warszawy mówi, że Gdynia jest wspaniała, bo ma morze, to ludzie patrzą z lekką ironią. Tak jakby morze wystarczyło, żeby wszystko było świetnie. A jak wspomniałam, ludzie mają swoje kłopoty. – Morze powszednieje? Pamiętam, jak moje koleżanki z Sopotu śmiały się, że zawsze idę na spacer plażą, a one nie robiły tego od dwóch lat. Mieszkam dosyć blisko Bulwaru Nadmorskiego, który łączy gdyńskie plaże, i rzeczywiście, jeśli mam czas, lubię tamtędy chodzić. Ale są dzielnice położone dalej, słabo skomunikowane z centrum, gdzie ludzie nie mają morza na wyciągnięcie ręki. I nie zawsze mogą nad nim bywać. Kiedy pisałam książkę, rozmawiałam z dziewczyną, która robi warsztaty o przyrodzie dla młodzieży właśnie z takich dalszych dzielnic. Okazuje się, że dzieciaki nigdy nie były nad morzem. To jest pytanie, co jest dla kogo ważne. Trzeba jednak dodać, że wiele osiedli, nawet tych z PRL-u, jest tak zbudowanych, że praktycznie z każdego okna w bloku widać morze. – Pisałaś w książce „Gdynia. Pierwsza w Polsce”, że szybko byłaś rozpoznawana jako warszawianka, bo sprawiałaś wrażenie, jakbyś stale była w pracy. I przedstawiałaś ludzi przez to, czym się zajmują... Tak, wszystkich przedstawiałam ich zawodem. To jest podobno takie typowo warszawskie. Najpierw się buntowałam, ale uzmysłowiłam sobie, że o moich gdyńskich koleżankach wiem bardzo dużo, ale niekoniecznie to, gdzie pracują. Potem podczas festiwalu filmowego siedzieliśmy w dużej grupie i przysiadła się znajoma z Warszawy. Zapytała na powitanie: „Czym się zajmujecie?”. Wtedy przestałam się buntować. W Gdyni na pewno żyje się spokojniej. Mnie na przykład strasznie cały czas denerwuje, że trzeba 20 minut czekać na autobus. Są dzielnice, gdzie jeżdżą cztery autobusy dziennie. Ale nie mam wrażenia, że dla gdynian to jest wielki problem. Musiałam się też przyzwyczaić, że kawiarnie zamykają się o 18. Za to ludzie uprawiają dużo sportu. Bliskość Półwyspu Helskiego też jest odczuwalna. – Cofnijmy się do przeszłości. Dlaczego przed wojną wybrano właśnie to miejsce do budowy portu i miasta? Gdynia miała być konkurencją dla Gdańska, który był wolnym miastem, ale coraz silniej zaznaczały się w nim wpływy niemieckie. Polska potrzebowała swojego portu. Dlatego już w 1920 roku inżynier Tadeusz Wenda rozpoczął wizję lokalną na polskim Wybrzeżu, żeby wytypować dogodne miejsce do budowy portu – handlowego i wojennego. Miał na liście kilka miejsc: Puck, Rewę, Hel, Tczew oraz łąki między wsiami Gdynia i Oksywie. Wybrano te rozległe łąki z wielu względów: prosta linia brzegowa, dobre podejście do brzegu, odpowiednia głębokość wody. Prace rozpoczęły się wiosną 1921 roku i cała Polska przyjechała budować swoją Gdynię. Ale powstanie portu i miasta to był wielki sukces, zresztą ogromnie w II Rzeczypospolitej rozdmuchany propagandowo. Dużo mówi o tym słynne powiedzenie Kornela Makuszyńskiego, że Gdynia to jest „najpiękniejsze słowo mowy polskiej”. – Piękne miasto „z morza i marzeń” powstało w ciągu jednego pokolenia. Gdyński modernizm w architekturze zachwyca do dzisiaj. Było się czym chwalić. Co ciekawe, on zachwyca od niedawna. Jeszcze w latach 90., nawet na początku XXI wieku, mało kto w Gdyni zdawał sobie sprawę z wartości architektonicznej Śródmieścia. Teraz to już wiedza powszechna. Za to w niepamięć odeszły koszty społeczne budowy portu i miasta. Tę historię – ludzi mieszkających w barakach, czekających na pracę i wypłaty – przypomniał w głośnej książce „Gdynia obiecana” Grzegorz Piątek. Swoją drogą, niektóre z osiedli kleconych prowizorycznie z byle czego przetrwały długie dekady. Nie zmienia to faktu, że budowa portu i miasta była niezwykłym osiągnięciem, które wprawiło gdynian w dumę. To poczucie wyjątkowości pomagało przetrwać trudne chwile i jest do dzisiaj elementem gdyńskiej tożsamości. Widziałam to w reakcjach na moją książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Niektórzy mieli do mnie żal, że pokazałam Gdynię jako zwyczajne miasto i teraz „warszawiacy i częstochowianie nie muszą mieć kompleksów”. Ale też wiele osób dziękowało, że trochę przekłułam balon tej wyjątkowości. Mam wrażenie, że ona czasem przesłania, a na pewno długo przesłaniała codzienność. To, że w dzielnicach nie tak odległych od centrum nie wszędzie jest kanalizacja, że od lat nie można doprowadzić do budowy tunelu pod torami, że brakuje mieszkań komunalnych… Nic nie szkodzi, najważniejsze, że mieszkamy w Gdyni. – Ale po wojnie Gdynia była marginalizowana, powstał nawet pomysł, żeby miasto stało się dzielnicą Gdańska? Forsowano ten pomysł w końcu lat 40. Wojewoda Stanisław Zrałek głosił, że Gdynia jest „złogiem sanacyjnej Polski”. Co ciekawe, gdyńscy działacze tonowali te zapędy, tłumacząc, że mieszkańcy nigdy na to nie pozwolą. I nie pozwolili. Natomiast wiele ważnych instytucji przeniesiono wtedy do Gdańska – urzędy, teatr, redakcję „Dziennika Bałtyckiego”. Gdynia straciła rangę jedynego polskiego portu na Wybrzeżu i najważniejszego miasta. – A to prawda, że między Gdańskiem a Gdynią są ciągle animozje? Tak. Wzięłam kiedyś taksówkę w Gdańsku i w pogawędce przyznałam, że lubię Gdynię. Kierowca rzucił: „Są tacy ludzie”. Jest też taki żart: „Co najlepiej kupić w Gdyni? Bilet do Gdańska”. Oczywiście on ma dwie wersje, w zależności od miasta. Niestety animozje nie kończą się na żartach. Przekładają się na współpracę między miastami. Myślę, że byłaby lepsza, gdyby nie wzajemne uprzedzenia. – W 2011 roku Antoni Krauze dostał nagrodę jury na festiwalu w Gdyni za przejmujący film „Czarny czwartek” o tym, co stało się w grudniu 1970. Słynną „Balladę o Janku Wiśniewskim” śpiewa tam Kazik Staszewski. W grudniu 1970 roku, po tym jak rząd ogłosił podwyżki, zastrajkowali gdańscy stoczniowcy. Doszło do zamieszek, walk ulicznych. W Gdyni protest przebiegał spokojniej, a gdy we czwartek 17 grudnia robotnicy – po apelu wicepremiera – poszli do pracy, wojsko i milicja otworzyły do nich ogień. W okolicy stacji SKM Gdynia Stocznia, a potem podczas zamieszek zginęło tego dnia 18 osób. To jest dla gdynian traumatyczne doświadczenie. Wtedy niektórzy mieli poczucie, że do masakry doszło z zemsty za Gdańsk. Dziś Grudzień ’70 w powszechnej pamięci kojarzy się raczej z Gdańskiem. – W latach 70., kiedy festiwal filmowy przeniesiony został z Gdańska do Gdyni, filmowcy protestowali, że władza odcina ich od źródeł Solidarności, wolności, niezależności i spycha festiwal na ubocze. Ale polubili to miasto, festiwal świetnie się przyjął. Zresztą wkrótce, w 1989 roku, upadł PRL, a Gdynia stała się nowoczesna szybciej niż inne miasta. – Już w latach 90. było tu przecież eldorado. Ulica Świętojańska była jak wizytówka kapitalizmu. Sklepy z superciuchami, kawiarnie pachnące kawą, w nocy jasno od neonów. A dzisiaj? Gdynia się zmienia, nadal jest zamożnym miastem, tylko już nie przez port i stocznię. Blisko Świętojańskiej zbudowano wielkie centrum handlowe, więc oczywiście wszyscy się dziwią, że ulica już nie przyciąga klientów. Do dawnej Świętojańskiej gdynianie mają ogromny sentyment. Z pamięci potrafią wymienić sklepy, które tam istniały, komisy, apteki z zagranicznymi lekami. Drugim takim miejscem jest Miejska Hala Targowa. Warto ją zobaczyć – została zbudowana jeszcze w latach 30., jest ważnym obiektem na szlaku modernizmu. Wpisana do rejestru zabytków, wciąż istnieje, choć pewnie niejeden deweloper marzyłby o tym gruncie. Ludzie coraz rzadziej robią tam zakupy, ale kochają wspominać, jak to dawniej bywało, jakie pomarańcze, dżinsy, nylony, płyty, nawet pisma zagraniczne Pewex za złotówki. – Dzisiaj to tylko nostalgia? Tak, za czasami, gdy Gdynia była miastem marynarzy. Dzisiaj nie ma polskiej floty, a statki zawijają do portu na krótko – wyładunek i załadunek nie są tak czasochłonne. Dawniej dziewczyny marzyły, żeby poznać chłopaka „najchętniej pływającego”. To był prestiż. – A osiedle Zegarkowo jeszcze istnieje? To charakterystyczne miejsce dla Gdyni. Opowiesz o nim? Zegarkowo to było osiedle marynarskie, zbudowane na przełomie lat 70. i 80. Nazwali je tak taksówkarze, bo marynarze przywozili wtedy na handel zachodnie zegarki. W Polsce można było kupić jedynie radzieckie. To były domki-kostki po 140 metrów, z ogródkami. Luksus na miarę PRL-u. Ale wielu marzyło, żeby tak mieszkać. Zegarkowo jest pięknie położone, w Orłowie. Leśna ścieżka zbiega stamtąd na molo. Dzisiaj mało kto pamięta tę nazwę, większość starych willi zastąpiono nowoczesnymi, luksusowymi – na dzisiejszą miarę. – A słynny basen na Polance Redłowskiej? Miał być najpiękniejszym miejscem w Polsce. I chyba był! Zbudowany przy skarpie, z widokiem na morze. Były skocznia, trybuny, brodzik dla dzieci, kawiarnia. Toczyło się życie towarzyskie. Na zdjęciach wygląda to wspaniale, we wspomnieniach woda jest cieplejsza i czystsza, niż była w rzeczywistości. Niestety, ponieważ basen budowano w pośpiechu, to źle zaprojektowano nieckę. Przeciekała. Zamiast ją naprawić, rozpisano konkurs na projekt Parku Morskiego, którego basen miał być jedynie częścią. Ostatecznie z parku niewiele wyszło, a basen – zaniedbany – rozpadł się. Mam wrażenie, że to dosyć charakterystyczne dla Gdyni, gdzie wielkie wizje przysłaniają skromniejsze, ale praktyczne plany i działania. – Co dzisiaj jest atutem Gdyni, jednego z najbardziej słonecznych miast w Polsce? Morze, jednak morze. Niezwykłe jest to, że nad morze wychodzi się prosto z miasta. Są piękne trasy spacerowe, fajnie jest pójść do lasu. Zresztą całe Trójmiasto można przejść lasem. Warto wybrać się na plażę w dzielnicy Babie Doły, tam też jest ładny bulwar. Warto pochodzić po Oksywiu. Jest co robić i oglądać w Gdyni. W Muzeum Miasta Gdyni jest teraz świetna wystawa tkanin Alicji Wyszogrodzkiej, warto tam zajrzeć. – Ale Gdynia to jest dzisiaj turystyczne miasto? Nie, nie ma wielkiego tłumu. Bardzo to sobie chwalę, choć pewnie właściciele knajp i hoteli nie są zachwyceni. Po Monciaku w Sopocie czy Długim Targu w Gdańsku w wakacje nie można przejść. W Gdyni tłumnie jest przez kilkanaście dni w roku, podczas Open'era i Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. – Na koniec chciałam Cię zapytać, dlaczego twoja książka ma tytuł „Gdynia. Pierwsza w Polsce”? Nawiązuje do dumy z Gdyni. To jest chyba najbardziej zadowolone z siebie polskie miasto. Długo Gdynia jako pierwsza w Polsce robiła różne rzeczy – zdobywała dotacje unijne, przejmowała kompetencje od rządu. Ta fraza „Gdynia jako pierwsze miasto w Polsce” weszła urzędnikom w krew i powtarzali ją przy każdej okazji. Podchwycili to prześmiewcy i nazwali tak jeden z krytycznych wobec władz facebookowych profili. – A dlaczego irytuje cię gdyńska gdyńskość? Bo – jak napisał kiedyś wieloletni prezydent Gdyni Wojciech Szczurek – „jest w tym trochę szowinizmu”. To jest urocze, otwarte miasto, ale do pewnych granic. Nieprędko zostaniesz gdynianką, jeśli się tam nie urodziłaś. Promocyjne hasło Gdyni brzmi: „Moja Gdynia”. W dużej mierze nawiązuje do przywiązania mieszkańców do miasta, ale można też czytać to jako: „moja, ale nie twoja”, „moja, ale nie nasza”. Gdynia bywa wyzwaniem.
TYLKO W VIVIE! Omenaa Mensah mówi wprost: „Dzięki pomaganiu poznałam mojego męża”. Tak zaczęła się ich historia
Omenaa Mensah od lat łączy działalność medialną z intensywną pracą charytatywną. W archiwalnym wywiadzie dla magazynu VIVA! z 2023 roku opowiadała o pomocy dzieciom w Ghanie, wsparciu dla Ukrainy, edukacji jako narzędziu zmiany świata oraz projektach, które realizuje wspólnie z fundacjami. Z okazji jej urodzin przypominamy tę inspirującą rozmowę.
Pracuje na pełnych obrotach. Omenaa Mensah prowadzi trzy fundacje, organizuje Wielką Aukcję Charytatywną, założyła Konsorcjum Filantropijne, a kilka razy w miesiącu… zapowiada pogodę. W jej słowniku nie ma słowa „niemożliwe”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o dzieciach ulicy w Ghanie, radości z niesienia pomocy i o tym, z kogo i z czego jest najbardziej dumna. Z okazji dzisiejszych urodzin Omeny Mensah, przypominamy archiwalny wywiad z nią, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku. Omenaa Mensah o pomocy dzieciom w Ghanie i edukacji, która zmienia życie Próbując umówić się z Tobą na wywiad, odkryłam, że Twój kalendarz jest wypełniony po brzegi. Ile godzin dziennie pracujesz? Nie liczę, ale myślę, że około 16. Ale mam wszystko pięknie w tym kalendarzu poukładane. Choć miewam wrażenie, że cały czas jestem w pracy. Tylko że kocham to, co robię, więc nie traktuję tego jako przykrego obowiązku. Prowadzisz fundacje, organizujesz Wielką Aukcję Charytatywną, założyłaś Konsorcjum Filantropijne, wciąż występujesz w telewizji i zajmujesz się pięcioletnim synkiem. Nie jesteś czasem zmęczona? Muszę przyznać, że niedawno przyszłam do biura mojej fundacji, klapnęłam na fotel i powiedziałam dziewczynom, że chyba mi się „duracelki” wyczerpują (śmiech). I nawet mój mąż zaczął ostatnio przebąkiwać, że chyba za dużo wzięłam sobie na głowę, bo zazwyczaj jestem pełna energii, działam jak nakręcona, a teraz nie mam siły. Ale jak się za coś zabiorę, to muszę to dowieźć do końca. A ja nie pracuję na to, żeby na koniec dnia powiedzieć: zarobiłam dla siebie tyle i tyle. Pracuję, żeby mieć pieniądze dla wszystkich, którym dzisiaj pomagam i, co najważniejsze, dla tych, którym obiecałam lepsze jutro. Gdy spotkałyśmy się rok temu, opowiadałaś o dzieciach z Ghany, dzieciach z polskich domów dziecka, którym pomagała Twoja fundacja. Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Wybuchła wojna w Ukrainie… A mi doszli nowi podopieczni. Tamta VIVA! ukazała się dokładnie w dniu ataku Rosji na Ukrainę, 24 lutego. I wszystko okazało się nieważne, choć wówczas rozmawiałyśmy o bardzo ważnych rzeczach – tolerancji, akceptacji. Próbowałam sobie wyobrazić, co czuły i czują osoby dotknięte tym konfliktem. W ciągu kilku tygodni zorganizowaliśmy pomoc ukraińskim kobietom i dzieciom. Wspólnie z mężem stworzyliśmy RiO Edu Centrum, w którym pomagamy mamom z Ukrainy w aktywizacji zawodowej, a ich dzieciom zapewniamy edukację i opiekę terapeutyczną. W ciągu minionego roku przekazaliśmy na pomoc Ukrainie ponad trzy miliony złotych z fundacji i ponad pięć milionów prywatnie; między innymi na konwój polskich serc, który udało się zorganizować i wyekspediować również dzięki mobilizacji i wsparciu polskiego środowiska biznesowego. To ogromna kwota, ale też dowód na to, że na pomocy potrzebującym nie oszczędzasz… Rafał Sonik, który wspiera działania mojej fundacji, powiedział mi kiedyś, że „jakość jest sposobem okazania szacunku”. I jakość od zawsze była dla mnie wyznacznikiem, bo gdybym sama znalazła się w podobnej sytuacji, też chciałabym być potraktowana godnie. Jeśli organizuję obóz dla podopiecznych z domów dziecka, to musi być on na najwyższym poziomie, a program i atrakcje układamy tak, aby były to kolonie, o jakich marzyli. Organizując rzeczy dla potrzebujących, dbam o to, żeby były nowe. Do tej pory wielu ludzi kojarzyło mnie głównie z pomaganiem w Afryce, ale w tej chwili ogromną część środków przeznaczamy także na domy dziecka, bo tam potrzeby są ogromne. Omenaa Foundation wydała na ich wsparcie ponad półtora miliona złotych, czyli trzy razy tyle, co na dzieci w Ghanie. Kiedy poczułaś potrzebę pomagania? Kilka lat temu. Okazuje się, że do pomagania musiałam dojrzeć. Pamiętam, że siedziałam w kawiarni w TVN. Właśnie się rozwiodłam. Pomyślałam wtedy, tak po prostu, że chciałabym swój wizerunek wykorzystać w słusznej sprawie. Jakie to było oczyszczające uczucie! Jak już do tego doszłam, stwierdziłam, że chciałabym pomagać dzieciom w zdobywaniu wiedzy, bo wierzę, że edukacja to najpotężniejsza broń, dzięki której można zmieniać świat na lepsze. Jak mówił Nelson Mandela. Czemu edukacja jest dla Ciebie taka ważna? Ponieważ wiedza to największy ludzki kapitał. Daje wolność i sprawia, że możemy decydować o sobie i o tym, jak ją w życiu wykorzystać, zamiast bezproduktywnie czekać na pomoc od kogoś. Założyłam swoją fundację, by pomagać między innymi tym, którym odebrano szansę na naukę. Potem, po raz pierwszy w życiu, poleciałam do Ghany, gdzie urodził się mój tata. Poleciałaś tam z zamiarem pomagania ghańskim dzieciakom? Wybrałam się w podróż, żeby poznać swoje korzenie. Wtedy też pojawiła się myśl, że muszę tu zbudować szkołę. Znaleźć zaufanych partnerów – nie tylko biznesowych – nie było łatwo, ale udało się! Po wielu podróżach do Ghany i przygodach, jakie tam przeżyłam, trafiłam na salezjanów, którzy prowadzili ośrodek pomocy dla dzieci ulicy. I właśnie tam zbudowałam szkołę Kids Haven School. Jak Cię potraktowano w kraju Twoich przodków? Jak panią z Europy, która zjadła wszystkie rozumy (śmiech). Szybko zostałam przez Ghańczyków sprowadzona na ziemię. Odbyłam spotkanie z wysoko postawionym urzędnikiem, który uświadomił mi, że Afrykanie zawsze będą traktowali mnie jak Europejkę. To mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro jestem czekoladowa, to jestem ich. A tymczasem okazało się, że dla nich jestem… za biała. Wytłumaczył mi też, że jak chcę coś zrobić w Ghanie, muszę uszanować lokalne zasady i nauczyć się z nimi pracować. Co Cię najbardziej zaskoczyło? Na przykład to, że my mamy zegarki, a oni zawsze mają czas. Jeśli przyjeżdżasz z Europy i myślisz, że coś będzie przygotowane na dany dzień, tak jak się umawiałaś, możesz być niemile zaskoczona. Różnice w mentalności pomiędzy nami są naprawdę kolosalne. Myślę, że wynikają one z przeszłości historycznej. Przez setki lat Afrykanie byli niewolnikami. Im zawsze ktoś mówił, co dokładnie mają robić. Na szczęście młode pokolenie Ghańczyków jest już inne. Wielu z nich studiuje za granicą, a potem wraca do Ghany, otwiera swoje biznesy i zaczyna żyć na poziomie, na jakim my funkcjonujemy w Europie. Choć nie wszyscy. Na przedmieściach Akry wciąż mieszkają tysiące bezdomnych dzieci. Nazywa się je dziećmi ulicy i to jest coś, z czym trudno mi się pogodzić. Nie ma dla wszystkich miejsca w wybudowanej przez Ciebie szkole? Niestety nie, do Kids Haven School możemy przyjąć maksymalnie 60 podopiecznych, a szacuje się, że dzieci ulicy jest ponad 61 tysięcy. Mamy rotację, bo staramy się przywrócić te dzieciaki do życia w naturalnych warunkach. Odnaleźć ich biologicznych rodziców lub umieścić w placówkach zastępczych. Próbowałaś kiedyś sobie wyobrazić, że mogłabyś być na ich miejscu? Wielokrotnie… Myślałam też o moich dzieciach, które miałyby mieszkać na ulicy, nie chodzić do szkoły, nie uczyć się i nie mieć szans na godną przyszłość. Dzieci ulicy trafiające do Kids Haven School nie znają innego życia. U nas po raz pierwszy śpią na łóżku, a nie na ziemi, korzystają z normalnej toalety, a dziewczynki dostają podpaski. Ich radość nakręca mnie do działania. Kiedy usłyszałam, że okoliczne jednostki „zajmujące się” tymi dziećmi przestały je przywozić do naszego ośrodka, nie załamałam się. Przeciwnie! Przełożyłam wszystkie możliwe siły na działanie! Kupiliśmy autobus, żeby mieć transport. W najbliższych tygodniach czekają nas kolosalne zmiany. To będzie też czas spotkań z nowymi podopiecznymi, którym, mam nadzieję, odmienimy życie na lepsze. Ile razy byłaś już w Ghanie? Nie liczyłam, ale mam już ghański paszport, z czego się bardzo cieszę. Zabierasz tam swoich bliskich? Byli ze mną Rafał i Vanessa. Mama nigdy nie wyjechała, podobnie jak mój synek Vincent, który ma dopiero pięć lat i jest jeszcze za mały. W przyszłym roku chcemy to nadrobić, dlatego zaplanowaliśmy dłuższą rodzinną podróż do Afryki. Z Ghany niedawno wrócili pracownicy moich fundacji oraz troje darczyńców: Sylwia Dobrzycka, Beata Drzazga i Rafał Sonik – ludzie, którzy przekazali największe dotacje, między innymi na działania pomocowe w polskich domach dziecka, dla dzieci w Ghanie oraz na wsparcie RiO Edu Centrum – dziennego ośrodka pomocy dla uchodźczyń z Ukrainy i ich dzieci. Zależało mi, by poznali drugi, bliski mi świat i na własne oczy zobaczyli, komu i dlaczego pomagam. Janina Ochojska powiedziała w jednym z wywiadów, że pomaganie jest podjęciem decyzji o tym, komu nie pomożesz. Aż ciarki mnie przeszły, gdy to powiedziałaś, ale to do darczyńcy należy decyzja, komu chce przekazać swoje pieniądze. Serce by mi pękło, gdyby ktoś zarzucił mi, że w nieodpowiedni sposób zarządziłam przekazanymi mi środkami, dlatego bardzo dbam o to, żeby działania Omenaa Foundation były transparentne. Założyłam Konsorcjum Filantropijne także po to, by wiedzieć, gdzie i komu trzeba pomóc. Jak działa Konsorcjum Filantropijne? Ma pomóc nam, ludziom czynu, połączyć wiedzę i siły, żeby wspierać się we wzajemnym działaniu. Konsorcjum Filantropijne będzie zrzeszać fundacje działające główne w obszarze edukacji i zdrowia. To właśnie na ich projekty trafi 30 procent kwoty zebranej podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej 2023. Partnerem naszej inicjatywy jest już Fundacja Siepomaga. Z tego miejsca zapraszamy kolejne, które mają ochotę się do nas przyłączyć. CZYTAJ TEŻ: Głos, za którym szalały wszystkie kobiety. Długo zwlekał z założeniem rodziny. Wszystko zmieniła ukochana Leokadia W pomaganiu ważna jest gra zespołowa? W pojedynkę jest ciężko. Trenowałam koszykówkę i wiem, że zespół jest niezwykle ważny, ale musi być w nim kapitan. Pomagać trzeba z głową, dlatego otaczam się ludźmi, którzy rozumieją moją misję. Wyobraź sobie, że jedna dzielnica Akry, Agbogbloshie, jest wysypiskiem elektrośmieci z całego świata. O tym miejscu powstał nawet film „E-Life”. Wygląda to tak, że Afrykańczycy zamawiają z Europy używany sprzęt elektroniczny. Przykładowo ze 100 wysłanych komputerów do wybrzeży Afryki trafia połowa względnie dobrego sprzętu, drugie 50 od razu trafia na śmietnik, czyli do Agbogbloshie, gdzie… mieszkają ludzie! Każdy ma swój rewir i niby-dom. Tuż obok na tej toksycznej elektronice bawią się dzieci, pasą się krowy, chodzą kury i kaczki, a mieszkańcy całymi dniami wydłubują z tych odpadów metale szlachetne – ich jedyne źródło zarobku. Chcesz usłyszeć jeszcze jedną historię? Oczywiście. Ksiądz Piotr, którego poznałam w trakcie poszukiwań miejsca na szkołę, opowiedział mi, że kiedyś zadzwonił do nich producent butów z pytaniem, czy nie potrzebują ich dla dzieci. Potrzebowali, więc przysłał cały tir… kozaków! Rozumiesz? Kozaki w Ghanie! Jest mi wstyd za Europejczyków, którzy mają czelność robić takie rzeczy, ale i za Afrykanów, bo godzą się to przyjmować. Chcę być przykładem, że można pomagać systemowo, rozsądnie i przede wszystkim mieć szacunek do ludzi, którym tę pomoc niesiemy. Mówi się, że dobro wraca. I tak jest! Przecież dzięki pomaganiu poznałam mojego męża. A to, że teraz robimy to razem, jest dla mnie znakiem, że wybrałam dobrą drogę. Fundacje, Wielka Aukcja Charytatywna i wsparcie Ukrainy. Jak wygląda misja Omeny Mensah? Rafała również zainspirowałaś do założenia fundacji. Rafał Brzoska Foundation wspiera młodych ludzi z biednych terenów wiejskich w zdobyciu wykształcenia. Mój mąż też pochodzi ze wsi i było mu w życiu bardzo trudno. Nikt go nie wspierał, nie dawał mu szans na to, że może coś w życiu osiągnąć. Gdy zapytałam, komu chciałby pomagać, odpowiedział, że dzieciakom takim jak on. Dziś mamy pod opieką 26 stypendystów, którzy osiągnęli już naprawdę dużo. Jedna z nich, Julia Stankiewicz, rozpoczyna właśnie pracę w NASA. Rozpiera nas duma! I teraz siedzicie wieczorem przy kolacji i zastanawiacie się, komu jeszcze możecie pomóc? Dokładnie tak! Ale… nie przy kolacji. Naszą salą konferencyjną jest łazienka (śmiech). Wskakujemy do wanny i w niej debatujemy. Mamy z Rafałem spisaną konstytucję miłości, a w niej deklarację, ile rocznie przekazujemy na różne cele, oczywiście poza działaniem naszych fundacji. I tak na przykład, już nie w wannie, ale podczas podróży do Afryki wymyśliliśmy, że zorganizujemy wigilijną kolację dla osób samotnych i ubogich. Chcieliśmy sprawić komuś prezent, a wyszło na to, że zaprosiliśmy dwa i pół tysiąca osób. Skoro wszystko jest transparentne, powiedz, ile pieniędzy w ubiegłym roku przeznaczyliście na działalność fundacji. Ponad cztery miliony złotych przekazaliśmy na stypendia dla podopiecznych Rafał Brzoska Foundation, a ponad półtora miliona złotych trafiło do polskich domów dziecka. Na pomoc Ukrainie przeznaczyliśmy ponad trzy miliony złotych, a na szkołę dla dzieci ulicy w Ghanie niemal 600 tysięcy złotych. W tym roku kwota będzie wyższa, bo planujemy przyjąć więcej podopiecznych. Pieniądze są ogromnie ważne, ale niezwykle istotne jest też to, że jeśli zachodzi taka potrzeba, sami ruszamy do pracy. Kiedy trzeba było wykończyć szkołę, zakasaliśmy rękawy, malowaliśmy, piłowaliśmy drewno i wykonywaliśmy fizyczną pracę. W ten sposób dajemy najlepszy przykład. Może dlatego nasze działania mają tak pozytywny odzew. A jeśli ktoś chce Wam przeszkadzać? Takie osoby odcinamy. Szkoda naszej energii na walkę z ludźmi, którym jest z nami nie po drodze. Dlaczego komuś miałaby przeszkadzać Wasza działalność? Z zazdrości. Wiesz, jak jest. Ludzie często szukają dziury w całym. Może denerwuje ich fakt, że nie muszę nic robić, a jednak robię? Dlaczego nazwałaś fundację swoim imieniem? Moje imię w języku ghańskim oznacza siłę i złoto, ale nie to było powodem. Zrobiłam to z przekory (śmiech). Usłyszałam kiedyś, że nie zawsze w mediach chcą mówić o mojej fundacji. Dlatego pomyślałam, że gdy nazwę fundację moim imieniem, kiedykolwiek będą mówić o jej działalności, będą musieli powiedzieć „Omenaa”. Omenaa Foundation (śmiech). Nigdy się nie poddajesz. W moim słowniku nie istnieje słowo „niemożliwe”. Jak ktoś mi mówi, że czegoś się nie da, to ja mu udowodnię, że jest dokładnie na odwrót. Poza tym jestem zodiakalnym Lwem z ascendentem w Wadze. Lwy są waleczne i pragmatyczne, a Wagi mają artystyczne dusze. Zatem jestem połączeniem pragmatyzmu z nutą artystycznego szaleństwa. To dlatego połączyłaś swoje dwie pasje – pomaganie i sztukę? To dla mnie sytuacja idealna. Od 10 miesięcy przygotowujemy Wielką Aukcję Charytatywną, podczas której odbędzie się licytacja dzieł sztuki znakomitych polskich i zagranicznych artystów. To niesamowite wydarzenie poprzedzi wystawa w Oranżerii przy Pałacu w Wilanowie, zorganizowana przez moją fundację artystyczną OmenaArt Foundation. Udało się nam pozyskać dzieła najlepszych artystów, w tym po raz pierwszy w Polsce będzie można zobaczyć z tej okazji rzeźbę Manolo Valdésa „Reina Mariana”. Zależy mi na tym, by każdy mógł obcować ze sztuką i mógł podziwiać dzieła światowej klasy. Przy każdym projekcie konsekwentnie trzymamy się najwyższej jakości, dlatego 3 czerwca będzie można wylicytować nawet rzeźbę Magdaleny Abakanowicz. Chyba lubisz przecierać szlaki. Pewnie! Jako jedna z pierwszych w Polsce robiłam afrykańskie fryzury i zbiłam na tym niezły biznes. Miałam trzy salony, z którymi współpracowałam jako studentka poznańskiej ekonomii. Zawsze lubiłam iść pod prąd i być w czymś pierwsza. Nigdy się tego nie bałam – mam to po mojej mamusi. Od wielu lat jestem miłośniczką sztuki i designu – teraz mam to szczęście, że rozwijam również moją artystyczną stronę duszy. Rewitalizacja historycznych budynków i dbanie o zachowanie tożsamości kulturowej to główne cele działań mojej nowej fundacji. Tata jest w końcu z Ciebie dumny? Pamiętasz, jak mówiłam, że był dumny, dopiero gdy wybudowałam szkołę w Ghanie! (śmiech) Za to mama zawsze była ze mnie dumna i mnie wspierała, i za to bardzo ją kocham. Czy Twoje dzieci nie są trochę zazdrosne, że tak dużo czasu poświęcasz innym? Różnie bywało. Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas”, ale nie byłam już tak skora, żeby jej cokolwiek w życiu ułatwić. Dzisiaj wie, że wyszło jej to na dobre. Poszła w ślady dziadka, studiuje medycynę i chce zostać lekarzem. Wybrała najpiękniejszy zawód, jaki mogłam sobie dla niej wymarzyć. Jest moją wielką dumą. Wiadomo, że macierzyństwo jest trudne. Ma wzloty i upadki, ale bilans wychodzi na plus. To wielka radość widzieć, gdy twoje dziecko robi coś, co sprawia mu radość. Zaszczepiłaś w niej chęć pomagania. Vanessa od 15. roku życia jeździ na wolontariat do Afryki. Gdy myślę o niej i o tym, jaką drogę wybrała, mam łzy w oczach. Za to Vincent zamiast do przedszkola woli chodzić do RiO Edu Centrum i tam bawić się z dziećmi z Ukrainy. Tłumaczymy mu, na czym polega świat i dlaczego niektórym w życiu się układa, a inni potrzebują naszej pomocy. Choć uczęszcza do fajnego przedszkola, w którym dzieci są mądrze prowadzone, to wierzymy, że najważniejsze są wartości wyniesione z rodzinnego domu. Czego najbardziej nie lubisz oprócz słowa „niemożliwe”? Pytania, po co pomagam. Jeśli ktoś je zadaje, oznacza to, że w ogóle tego nie czuje. Wychodzę z założenia, że wszyscy ludzie są dobroduszni, uczciwi i chcą czynić dobro. Jeśli ktoś nie chce, to niech chociaż nie przeszkadza. Mocno wierzę w to, że każdy ma coś dobrego, co może dać drugiemu człowiekowi. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa”
Zaczynała jako 12-latka, dziś jest jedną z największych gwiazd młodego pokolenia. Roksana Węgiel-Mglej po raz pierwszy z taką otwartością mówi o kulisach swojej kariery i życiu, które od lat toczy się na oczach milionów.
Miała zaledwie 12 lat, gdy weszła do świata wielkich scen i kamer. Dziś, mając 21 lat, może powiedzieć, że przeżyła więcej niż niejeden dorosły. Sukces, ogromna presja, błyskawiczne dojrzewanie i decyzje, które wywoływały lawinę komentarzy – Roksana Węgiel-Mglej w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach życia w świetle reflektorów i cenie, jaką zapłaciła za spełnienie swoich marzeń. Roksana Węgiel-Mglej o cenie sukcesu. Poruszający wywiad VIVY! Roksana Węgiel-Mglej: Życiowo to Kevin ma większy bagaż doświadczeń, showbiznesowo ja, bo jestem w tym już dziewięć lat. I doświadczyłam wszystkiego, czego można doświadczyć, więc nic mnie już nie zdziwi. – Zaraz, zaraz, nie zgadza mi się rachunek. Tak naprawdę zaczęłam w tym żyć, mając 12 lat. Wtedy poszłam do programu „The Voice Kids”. Emisja miała miejsce później, jak miałam już skończone 13 lat. Tak czy inaczej zaczęłam bardzo wcześnie. I nikt się nie spodziewał, że to się nie skończy zaraz potem, jak się zaczęło. Ani ja, ani moi rodzice, którzy mnie wspierali. Oni wiedzieli, że moim największym marzeniem jest śpiewanie. Nikt mnie do niczego nie zmuszał, bo to ja chciałam występować, brać udział w konkursach wokalnych, więc mnie na wszystkie wozili. To były takie nasze wspólne weekendowe wypady. Aż wzięłam udział w castingu do „The Voice”. Potem była Eurowizja Junior. Wtedy wszystko nabrało tempa. – I przyniosło Ci sławę. Bez tego moja pasja nie ma sensu. Kocham koncerty, ludzi, którzy słuchają mojej muzyki. To mi daje bardzo dużo radości. Wiem też, że moje piosenki poruszają ludzi, i to nadaje sens mojemu działaniu. – To są plusy sławy, ale jest też mnóstwo minusów. Presja, jaką na mnie wywierano, jest na pewno jednym z największych. I odebranie mi części dzieciństwa. Tylko że, tak jak mówiłam, mnie nikt do tego nie zmuszał. Sama w to brnęłam, a rodzice mnie nie powstrzymywali, bo sami nie wiedzieli, czym tak do końca jest show-biznes. A ja chciałam iść za ciosem, podobało mi się, że dostałam możliwość spełnić marzenie. Nikt nie wiedział, jak to będzie, bo nie było wcześniej takiej młodej osoby w show-biznesie jak ja. Lata temu była Natalia Kukulska, ale to inna historia. Była też Ewa Farna, ale ona, jak zaczynała, była ode mnie starsza i jej droga była inna niż moja. Wychowałam się na jej piosenkach. Ja miałam wybór, mogłam w to iść albo wrócić do starego życia. I nie żałuję, że pozwolono mi tak pokierować tym wszystkim, żebym mogła wykorzystać szansę. Nigdy nie wiadomo, czy kolejny raz będzie ci dany. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. [...] – Masz wspaniałe życie? Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest inaczej. Mimo tego, że moje dzieciństwo spędziłam, pracując – nagrywając, koncertując, mimo stalkerów, przez których nigdy nie wychodzę sama, bo muszę mieć przy sobie ochroniarza, mimo życia pod presją i hejtu, który codziennie na mnie spada. Czytaj też: Ewa Chodakowska razem z VIVĄ! Startuje autorski podcast słynnej trenerki _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić"
Gamou Fall nie ukrywa, że dorastanie w Polsce wiązało się z trudnymi doświadczeniami. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiada o dyskryminacji, walce o akceptację i wartościach wyniesionych z domu. W szczerym wywiadzie wraca także do historii swoich rodziców.
Nie mówi, że jest w połowie Polakiem, a w połowie Senegalczykiem, ale że jest w pełni i tym, i tym. Studiował ekonomię, ale został aktorem. Kocha kino artystyczne, ale wystąpił w „Tańcu z Gwiazdami”. Pokazał, jaki jest naprawdę, i podbił serca publiczności. Gamou Fall opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o dyskryminacji, złości i podążaniu za własnymi pragnieniami. Gamou Fall w rozmowie z VIVĄ! o dzieciństwie w Polsce. Tak mówi o akceptacji i walce o siebie – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Faworyt „Tańca z gwiazdami” i świeżo upieczony tata. Gamou Fall pojawił się na wizji u boku ukochanej. Łączy ich wyjątkowa więź – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. – Miałeś też inny dom, w którym obchodziłeś święta chrześcijańskie i muzułmańskie. Ale mój dom nie różnił się za bardzo od domów moich kumpli. Mama nie jest praktykującą katoliczką, tata jest praktykującym muzułmaninem. Obchodzimy polskie święta, a na Boże Narodzenie tata przygotowuje tradycyjne potrawy. _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył"
Ich decyzja zaskoczyła wiele osób, a komentarzy nie brakowało. Roksana Węgiel-Mglej wraca wspomnieniami do momentu, w którym razem z Kevinem Mglejem postanowili powiedzieć sobie „tak” i wyjaśnia, dlaczego nie chcieli czekać.
Ma dopiero 21 lat, ale w show-biznesie funkcjonuje już prawie dekadę. Gdy była 17-latką, wyprowadziła się z domu, a zaraz potem wyszła za mąż. Roksana Węgiel-Mglej opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o najważniejszych decyzjach, o kosztach sławy, życiu pod presją, chorobie i prawdziwej miłości. Roksana Węgiel-Mglej o ślubie z ukochanym Kevinem | Fragment wywiadu VIVY! – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. [...] Czytaj też: Dzieli ich osiem lat, musieli zmierzyć się z hejtem. Roksana Węgiel i Kevin Mglej wzięli ślub kościelny! – To co z tym ślubem? Pobraliśmy się, bo byliśmy już tak pewni tej relacji, że nie było na co czekać. Ale wiele osób wtedy się od nas odwróciło. Aż w pewnym momencie byliśmy zdani tylko na siebie. – Straciliście znajomych przez miłość? Szczególnie przyjaciele Kevina, z którymi znał się od lat, twierdzili, że nie powinien wiązać się z tak młodą dziewczyną, i po prostu się odsunęli. Zauważyłam, że ci, którzy się odwrócili, sami nie żyli w szczęśliwych związkach. Może nam zazdrościli? – Rodzice zostali przy Tobie? Zostali, ale na początku też nie byli zadowoleni z takiego obrotu spraw. Nie dziwię im się, przecież mieli obawy, czy to dobra relacja, czy poważna, czy się nie rozmyślę. Musieli sobie pewne rzeczy poukładać, a przede wszystkim zrozumieć, że nie jestem już małą dziewczynką. Nie spodziewali się, że tak szybko wyfrunę z gniazda, bo przecież zawsze mówiłam, że będę z nimi długo mieszkała, bo nigdzie mi się nie spieszy. – To gdzie Ci się tak pospieszyło? Gdy poznałam Kevina, postanowiłam przeprowadzić się do Warszawy, bo czułam, że stoję w miejscu. Potrzebowałam tego. Choć wtedy tak na to nie patrzyłam, bo decyzję podjęłam spontanicznie, pod wpływem emocji. I byłam pewna, że Kevin jest tym człowiekiem, z którym chcę być. To, że zostałam jego żoną, było najlepszą decyzją, jaką mogłam podjąć. Przy tym, co dzieje się w moim życiu zawodowym, ile jest różnych dram, trudnych sytuacji, niestabilności i chaosu, w życiu prywatnym powinnam mieć stabilizację. I mam. Mam u boku osobę, na której mogę polegać, a ślub tylko przypieczętował naszą miłość. [...] Nasz ślub był też dla mnie dużym krokiem w kontekście odcięcia się od tej małej dziewczynki, której panie w sklepie grożą palcem, gdy nie podobają im się jej wybory. Oczywiście ślub, ze względu na to, że jestem osobą wierzącą, był przemyślaną decyzją. Nie podjęłabym jej, gdybym nie była pewna swoich uczuć i pragnień. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca. Co jeszcze w nowej VIVIE! 14/2026 Gamou Fall: Jego najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Aga Zaryan: „Dojrzały wiek w jazzie jest atutem. Rozgościłam się wygodnie we własnym głosie i ciele”. Kobiety XXI wieku: Charlotte Casiraghi – sława, luksus, majątek i tytuły, ale ona chce czegoś więcej! Wakacje z...: Ernest Hemingway i jego miłość życia, czyli Kuba. Zwierzęta mówią „stop”: Im więcej wiemy o małpach, tym bardziej doceniamy ich inteligencję. Moda: Zwiewne fasony, delikatne sandały, biżuteria z przymrużeniem oka. Uroda: Siła nawilżenia dla skóry, najlepsze tusze wodoodporne i triki na ciało bliskie ideału. Kuchnia: Ketogeniczna dieta – pełna warzyw, ryb oraz bogata w zdrowe tłuszcze roślinne.
TYLKO U NAS: Na chwilę po śmierci babci dostał od niej wzruszający znak. W jej wyraźnym głosie przekazała mu ważne słowa
Sargis rzadko mówi o swoich najbardziej osobistych przeżyciach. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w programie Kula VIVY! wraca jednak do wspomnień o ukochanej babci, która była dla niego symbolem bezwarunkowej miłości. Opowiada o utworze „Trzy jabłka” z najnowszej płyty "SARGIS", która ukazała się zaledwie miesiąc temu, o żałobie, która przyszła z opóźnieniem, i niezwykłym śnie, który do dziś traktuje jak prawdziwe pożegnanie.
Niektóre osoby odchodzą, ale ich obecność zostaje z nami na zawsze. Wystarczy jedno wspomnienie, znajomy gest albo melodia, by wróciły emocje, których nie sposób wymazać z pamięci. Dla Sargisa właśnie taką osobą była jego babcia. Artysta przyznaje, że to ona ukształtowała go nie tylko jako człowieka, ale również nauczyła go czułości, troski i bezwarunkowej miłości. W rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział historię, która porusza swoją prostotą i autentycznością. „Tak jak ona na mnie patrzyła, nikt nigdy na mnie nie patrzył”. Sargis o kobiecie, która nauczyła go bezwarunkowej miłości To właśnie wspomnienie babci stało się inspiracją dla jednego z najbardziej osobistych utworów na najnowszym albumie Sargisa, który miał premierę zaledwie miesiąc temu. „W “Trzech jabłkach” śpiewasz: „Mówiłaś, że kochasz / mówiłaś, że jestem twój cały świat”. Czy babcia, o której jest ta piosenka, też była nim dla ciebie?” – brzmiało pytanie wylosowane z kuli. Odpowiedź szybko przerodziła się w poruszającą opowieść o miłości, stracie i wdzięczności. „Piosenka „Trzy jabłka” to jeden z takich najbardziej moich ulubionych utworów z tej płyty. To jest piosenka mojej świętej pamięci babci, która zawsze, jak uczyła mnie wierszy albo opowiadała bajki, to kończyła tym, że z nieba spadły trzy jabłka. Jedno dla tego, kto opowiadał, drugie dla tego, kto słuchał, a trzecie dla tego, kto ma przed sobą drogę” – zaczął. To wspomnienie towarzyszyło mu od dzieciństwa. Jednak, jak podkreśla artysta, najcenniejsze było nie samo rodzinne powiedzenie, lecz uczucie, którym babcia obdarzała go każdego dnia: „Ona była bardzo dla mnie ważna. To była osoba, która darzyła mnie miłością bezwarunkową, taką, że to jak ona na mnie patrzyła, to nikt na mnie nie patrzył. Taką troską, miłością.” Po jej śmierci nie było jednak miejsca na przeżywanie emocji. Najpierw przyszły obowiązki związane z organizacją ostatniego pożegnania, a dopiero później żałoba dała o sobie znać z pełną siłą. „Pamiętam, że jak zmarła, miałem taki żal do siebie... Bo ja byłem trochę w trybie takiego robota, że organizowałem tam pogrzeb i wszystkie różne inne rzeczy. I po jakimś czasie dopiero mnie to tak uderzyło, żałoba i tak dalej. I miałem trochę żal do siebie, że nie napisałem dla niej żadnej piosenki” – wspominał. Przełom nastąpił dokładnie rok później. W nocną ciszę, przy przytłumionym dźwięku fortepianu, przyszła melodia, której – jak mówi – nie planował. „W rocznicę jej śmierci, bo ona zmarła w nocy, dokładnie w rocznicę śmierci usiadłem przy fortepianie swoim w domu. Pamiętam, że wszyscy spali w domu, więc jeszcze był ten pedał, który ścisza troszeczkę brzmienie, tłumi. I bardzo cichutko wypłynęła melodia, słowa i wszystko. [...] I to jest właśnie opowieść o tym, że to trzecie jabłko należy się już jej, bo to ona ma przed sobą drogę” – zdradził, nie kryjąc wzruszenia. Dziś Sargis mówi o babci z ogromnym spokojem i wdzięcznością. Jest przekonany, że choć fizycznie jej już nie ma, nadal pozostaje ważną częścią jego życia. Sargis opowiedział o znaku, który dostał od babci po jej śmierci Wiele osób po stracie bliskich mówi o snach, które zapamiętują na całe życie. Dla jednych są tylko wytworem wyobraźni, dla innych stają się symbolicznym pożegnaniem. Rafał Kowalski zapytał Sargisa, czy sam doświadczył czegoś, co odebrał jako znak od ukochanej babci. Odpowiedź przyszła bez chwili zawahania: „Totalnie. Było tak, że babcia mi się przyśniła w nocy i przyszła do nas. Pamiętam, że byliśmy wtedy w tym śnie z rodziną. Tak ją zobaczyłem i mówię: „Babcia?” A ona: „Niech Bóg błogosławi was” i to wszystko. I poszła. I to takie było pożegnanie.” Sargis nie ukrywa, że jest osobą bardzo wrażliwą i nie zamyka się na doświadczenia, których nie da się racjonalnie wyjaśnić. Wierzy, że obecność bliskich można odczuwać jeszcze długo po ich odejściu. To właśnie dlatego, jak mówi, osoby, które odegrały ważną rolę w naszym życiu, nigdy tak naprawdę z niego nie znikają. „Ci ludzie też, którzy byli częścią naszego życia, oni zawsze będą. Nawet jak ich nie ma, to widzisz czasami w tym, jak mówisz, w tym, jak się ruszasz, w tym, jak się śmiejesz. To jest taka historia” – zakończył. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: To on wystąpi na Eurowizji w barwach Polski? Fani konkursu stawiają właśnie na niego. Podwójny zwycięzca opolskich Premier złożył deklarację
Czy Sargis w przyszłości będzie reprezentował Polskę na Eurowizji? W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl artysta po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o swoim marzeniu, wcześniejszych próbach i warunkach, na jakich chciałby stanąć na eurowizyjnej scenie. Jego odpowiedź z pewnością zainteresuje fanów konkursu.
Gdy na początku czerwca zdobył aż dwie nagrody w konkursie Premier na Festiwalu w Opolu – na piosenkę Sargisa „Ziemia” zagłosowali zarówno jurorzy, jak i widzowie – jego statystyki w serwisach streamingowych od razu poszły w górę. To jednak nie wszystko. O 24-letnim piosenkarzu zaczęli na swoich fanowskich forach rozpisywać się wielbiciele Konkursu Piosenki Eurowizji. Pisano między innymi, że wokalista ma wszystko, by móc godnie reprezentować Polskę w Konkursie. Pytanie, czy sam kiedyś o tym myślał… Fani od dawna widzą w nim reprezentanta Polski. Sargis nie ukrywa: „Tak, jest to moje marzenie” Temat Eurowizji pojawił się w rozmowie nieprzypadkowo. Rafał Kowalski przypomniał artyście, że już podczas jego sukcesu w Opolu internauci i wieloletni sympatycy konkursu otwarcie wskazywali go jako jednego z kandydatów do reprezentowania Polski. Dziennikarz zauważył, że zdaniem wielu fanów Sargis ma wszystkie cechy, których od lat poszukują u polskiego reprezentanta – sceniczny charakter, charyzmę i wyrazistą osobowość muzyczną. Zapytał więc wprost, czy Eurowizja jest jego marzeniem i czy myśli już o piosence, z którą mógłby kiedyś stanąć na tej scenie. ZOBACZ: Polska usłyszała o nim ponownie. Kim jest Sargis, zwycięzca "Premier" w Opolu? Sargis przyznał, że z Eurowizją zetknął się już wiele lat temu. Jak wspomina, brał udział w jednej z dawnych form preselekcji, choć dziś z perspektywy czasu patrzy na tamten format z dużym dystansem. „Kiedyś próbowałem, jakieś preselekcje były nawet. Były takie preselekcje, że pamiętam, że śpiewaliśmy jakieś piosenki ABBY, na sposób jakiejś 'Szansy na sukces' eurowizyjnej. Co znowu nie jest odpowiednim sposobem, bo wiadomo, że to jest znowu kot w worku. Ale ja też [...] byłem dzieckiem i w ogóle zupełnie inna sytuacja” – mówił w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Najważniejsza deklaracja padła jednak chwilę później. Artysta nie pozostawił żadnych wątpliwości, że występ na Eurowizji znajduje się na jego liście zawodowych marzeń: „Tak, jest to moje marzenie. Myślę, że na pewno się spełni. Tak jak powiedziałeś to, co fani powiedzieli, że czekamy na tę piosenkę. Ja też. Znaczy, ja nie czekam, aż mi spadnie z nieba, tylko będę ją pisał.” Jednocześnie podkreślił, że nie interesuje go udział za wszelką cenę. Jak tłumaczy, chce pojawić się na eurowizyjnej scenie wyłącznie z utworem, który będzie w pełni oddawał jego artystyczną tożsamość i da mu przekonanie, że reprezentuje Polskę z właściwą piosenką. „Ale tu musi być znowu message [przekaz - przyp. red.] – musi być wszystko, bo jak pójdę tam, chciałbym, żeby zadziałało to samo co w Opolu... Intuicja. To jest ten numer, z którym chcę tam zaśpiewać. Tak samo chcę, żeby było z Eurowizją, że to jest ten numer, który powinien reprezentować nasz kraj i też mnie, żebym właśnie po latach, jak się cofnę, będę wspominał 10–20 lat temu, to nie będę miał takich wspomnień, że 'a tu zebrała się telewizja, producenci napisali mi taki numer, powiedzieli albo to, albo nic'” – tłumaczył. Rafał Kowalski zauważył, że podobne sytuacje rzeczywiście zdarzają się w branży muzycznej. Sargis odpowiedział, że rozumie realia rynku, ale ma jasno określony cel: „Tak, i to też jest zrozumiałe. Taki jest też ten rynek. Tylko chciałbym z czymś takim, żebym ja się czuł, że stoję pewnie i że to jest to, kim jestem.” Eurowizja jest na jego horyzoncie. Sargis mówi wprost o możliwym terminie startu Choć dla wielu osób emocje po Eurowizji opadają wraz z zakończeniem finału, fani konkursu doskonale wiedzą, że kolejna edycja zaczyna się praktycznie następnego dnia. Artyści już latem pracują nad nowym materiałem, który w przyszłości może trafić do krajowych preselekcji. Rafał Kowalski zapytał więc Sargisa, czy myśli już o Eurowizji 2027. Odpowiedź pokazuje, że artysta nie chce wyznaczać sobie sztywnych terminów, ale jednocześnie wyraźnie daje do zrozumienia, że ten kierunek jest dla niego ważny. Zapytany o możliwy termin zgłoszenia do konkursu, Sargis odpowiedział z charakterystycznym dla siebie spokojem. Nie deklaruje konkretnego roku, bo – jak sam mówi – wszystko musi wydarzyć się we właściwym momencie: „Zobaczymy, zobaczymy. Może nie ten rok, może kolejny, może jeszcze zobaczymy, co życie przyniesie, ale na pewno jest to na moim horyzoncie, bo czemu nie?” Artysta podkreślił również, że do Eurowizji podchodzi nie tylko jako potencjalny uczestnik, ale także jako wieloletni fan konkursu. To właśnie dlatego marzy o przeżyciu tej przygody na własnych zasadach: „Jestem fanem Eurowizji, obserwuję ten konkurs, wiem, z czym się go je. Chciałbym też przeżyć tę przygodę i po prostu pokazać się szerokiej publiczności.” Na koniec rozmowy Sargis zwrócił uwagę na coś, co – jego zdaniem – jest kluczowe w budowaniu kariery. Nie zamierza przyspieszać wydarzeń tylko dlatego, że pojawia się odpowiednia okazja. Woli poczekać na właściwy moment i właściwą piosenkę. „Ale ja też sobie daję czas na wszystko, bo czas jest najpiękniejszym nauczycielem, tym czymś, co daje wartości wszystkiemu” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko na VIVA.pl: Zgarnął w „Idź na całość” główną nagrodę, wygrana zamieniła się koszmar. Niesłychana historia uczestnika programu, tak zapamiętał ją Zygmunt Chajzer
Program "Idź na całość" zapisał się w historii polskiej telewizji nie tylko dzięki emocjonującym nagrodom, ale również barwnym uczestnikom, którzy robili wszystko, by zwrócić na siebie uwagę prowadzących. Fantazyjne przebrania, odważne pomysły i ogromna kreatywność stały się znakiem rozpoznawczym kultowego teleturnieju. Dziś Zygmunt Chajzer wrócił do tych wspomnień w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. Przed kamerami opowiedział o najbardziej niezwykłych przebraniach, ale także o historii zwycięzcy, która po latach wciąż wywołuje u niego ogromne emocje.
To właśnie takie wspomnienia pojawiły się, gdy podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim Zygmunt Chajzer wylosował pytanie z Kuli VIVY! Legendarny prowadzący bez chwili zawahania zaczął przywoływać obrazy uczestników, którzy robili wszystko, by zostać zauważonym. Niektóre z tych historii do dziś wywołują uśmiech, inne – jak sam przyznaje – zostawiły w nim coś znacznie więcej. Zygmunt Chajzer wrócił pamięcią do najbardziej niezwykłych uczestników "Idź na całość" Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl Zygmunt Chajzer wylosował z Kuli VIVY! pytanie: „»Idź na całość« to też wyraziści uczestnicy. Które z ich przebrań pamięta Pan do dziś?”. Odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast. Jedno z przebrań szczególnie zapadło mu w pamięć. Zygmunt Chajzer powiedział Rafałowi Kowalskiemu: „Jedna Pani się przebrała za łabędzią wyspę. [...] Na głowie jezioro było dookoła, na środku była wyspa, na tej wyspie łabędzie były. Ona była przebrana tak na zielono, że stanowiła tło dla tej wyspy.” To tylko jedna z historii, które do dziś wywołują uśmiech na twarzy legendarnego prowadzącego. Jak wynika z jego wspomnień, uczestnicy potrafili wykazać się niezwykłą kreatywnością, a ich pomysły nierzadko stawały się jednym z najbardziej pamiętnych elementów programu. Zgarnął główną nagrodę, ale później zaczęły się problemy. Zygmunt Chajzer opowiedział niezwykłą historię uczestnika Choć zabawnych wspomnień z planu „Idź na całość” nie brakuje, jedno z nich do dziś zajmuje w pamięci Zygmunta Chajzera szczególne miejsce. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl prowadzący wrócił do historii uczestnika, który pojawił się w programie przebrany za Fiata 126p. Dopiero później okazało się, że za pomysłowym kostiumem kryła się znacznie bardziej poruszająca opowieść. Jak wspominał przed kamerami Viva.pl: „Była też ciekawa historia, dlatego że ja kiedyś zaprosiłem do gry pana, który był przebrany za Fiata 126P. [...] Był zabudowany cały i nie miałem pojęcia o tym, że jest to osoba niepełnosprawna. A ten pan był na wózku. On sobie do tego wózka zbudował karoserię Fiata i potem wygrał samochód.” Historia nie zakończyła się jednak wraz z wygraną. Jak opowiedział Zygmunt Chajzer, po wielu latach ponownie spotkał zwycięzcę programu i dopiero wtedy dowiedział się, przez co musiał przejść po zakończeniu teleturnieju. „To nie był mały Fiat, to było coś większego. Ja tego pana spotkałem po wielu, wielu latach. Tym samym samochodem jeździł i okazało się, że tam historia była bardzo ciekawa, dlatego że wtedy trzeba było płacić podatek od wygranych. Nie miał tych pieniędzy. Nie było go stać na wykupienie, na zapłacenie podatku i zakład pracy, w którym pracował, wszyscy ludzie z tego zakładu zrzucili się po to, żeby mógł zapłacić podatek. Na dodatek fundator tej nagrody dołożył trochę pieniędzy i samochód został przerobiony na samochód odpowiadający potrzebom inwalidy” – wspominał. To właśnie zakończenie tej historii najbardziej zapadło prowadzącemu w pamięć. Jak przyznał Rafałowi Kowalskiemu, był to jeden z tych momentów, które przypominają, że nawet w świecie telewizyjnych emocji najważniejsi są ludzie i ich wzajemna życzliwość. Kolejną edycję programu „Idź na całość” będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko na VIVA.pl: Walczył z żywiołem; nie wiedział co go czeka. Zygmunt Chajzer o tym, jak został prowadzącym kultowego programu. Miał sporo szczęścia!
Od lat jest twarzą kultowego teleturnieju „Idź na całość”, ale mało kto zna historię, od której wszystko się zaczęło. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl Zygmunt Chajzer ujawnił kulisy castingu, na który jechał praktycznie w ciemno. Burza, spóźnienie i zaskakujący zbieg okoliczności sprawiły, że ta historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej.
Dziś trudno wyobrazić sobie „Idź na całość” bez charakterystycznego stylu Zygmunta Chajzera. Jak jednak wyznał przed kamerami VIVA.pl w rozmowie z Rafałem Kowalskim, początek tej przygody wcale nie był zaplanowany. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu i decyzji, która – jak sam przyznaje – była prawdziwym „pójściem na całość”. To było pójście na całość”. Zygmunt Chajzer wrócił pamięcią do przełomowego momentu Na pytanie z Kuli VIVY!, czy kiedykolwiek naprawdę poszedł na całość, Zygmunt Chajzer odpowiedział bez chwili zastanowienia. „Zdecydowanie tak. Udział w castingu do »Idź na całość« to było pójście na całość.” – powiedział Rafałowi Kowalskiemu w rozmowie dla VIVA.pl. Jak wyznał przed kamerami VIVA.pl, sam casting od początku był dla niego jedną wielką niewiadomą. „Ja kompletnie nie wiedziałem, do jakiego programu startuję. Nie wiedziałem o co chodzi. Zadzwonił znajomy, który powiedział, że jest casting do takiego fajnego teleturnieju. A ja wtedy prowadziłem »Lato z radiem«. Musiałem się zerwać z tego koncertu. Jechałem przez Polskę, nad którą szalała burza, oberwanie chmury” – wspominał. Warunki na trasie sprawiły, że dotarł na miejsce z dużym opóźnieniem. „Miałem być na godzinę 20. Przyjechałem na 22 i byłem pewien, że już jest po ptokach, że to już po tym castingu. (...) Ale patrzę, światła się świecą w tym klubie, gdzie był casting. OK, samochody stoją, może jeszcze coś z tego będzie. Wszedłem do środka (…) tylko na mnie czekali już” – powiedział Rafałowi Kowalskiemu. Tylko na VIVA.pl: Zygmunt Chajzer przerywa milczenie na temat burzliwego życia syna. Te słowa o ich relacji z Filipem mówią wszystko „Nagle zapala mi się żarówka”. Jedno wspomnienie przesądziło o wszystkim Największy przełom nastąpił już podczas samego castingu. Zygmunt Chajzer wyznał przed kamerami VIVA.pl, że dopiero wtedy zrozumiał, do jakiego programu został zaproszony: „Zaczynają mi tłumaczyć, o co chodzi w tym teleturnieju. I nagle zapala mi się żarówka. Boże, drogi. Ja oglądałem »Geh aufs Ganze!« w Niemczech, jak wyjeżdżałem jako student tam malować do roboty i oglądaliśmy ten program.” To wspomnienie sprzed lat okazało się bezcenne. Jak zdradził Rafałowi Kowalskiemu, doskonale pamiętał sposób prowadzenia niemieckiej wersji teleturnieju. „I ja wiem, jak ten program prowadził Jörg Draeger, prowadzący niemiecką wersję »Idź na całość«. No i zrobiłem dokładnie to, co robił Jörg Draeger, bo pamiętałem, bo miałem to w głowie” – mówił. Choć casting poszedł po jego myśli, po wszystkim usłyszał dobrze znaną formułkę: „No ale oczywiście po samej tej akcji castingowej producent mówi: »No tak, odezwiemy się do pana, zadzwoni«. Mówię: »dobra, dobra, nie mam telefonu«.” Telefon jednak rzeczywiście zadzwonił: „Włodek Wróblewski [...] zaprosił mnie na rozmowę. To były bardzo nerwowe trzy dni.” To właśnie od tej rozmowy rozpoczęła się historia, która sprawiła, że Zygmunt Chajzer na lata stał się twarzą jednego z najbardziej kultowych teleturniejów w historii polskiej telewizji. Kolejną edycję programu "Idź na całość" będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko na VIVA.pl: Zygmunt Chajzer przerywa milczenie na temat burzliwego życia syna. Te słowa o ich relacji z Filipem mówią wszystko
Filip Chajzer przygotowuje się do ślubu z młodszą o 20 lat narzeczoną i zamyka jeden z najbardziej burzliwych rozdziałów swojego życia. Po latach zawodowych sukcesów, osobistych kryzysów i medialnych zawirowań u jego boku niezmiennie pozostaje ojciec. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl Zygmunt Chajzer opowiedział o ich relacji, wspólnych doświadczeniach i zmianach, jakie dostrzega dziś w swoim synu.
Choć Zygmunt Chajzer od lat konsekwentnie unika komentowania rodzinnych spraw, tym razem zrobił wyjątek. Przed kamerami VIVA.pl wrócił pamięcią do udziału w programie „Ameryka Express”, który – jak sam przyznaje – był jedną z największych przygód w ich życiu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim nie zabrakło także refleksji nad tym, jak przez ostatnie lata zmienił się Filip Chajzer i dlaczego dziś z optymizmem patrzy na rozpoczynający się w jego życiu nowy etap. Zygmunt Chajzer wrócił wspomnieniami do „Ameryka Express” z Filipem Jedno z pytań wylosowanych z Kuli VIVY! przeniosło Zygmunta Chajzera niemal dekadę wstecz: „To już 8 lat, od kiedy wraz z synem Filipem wziął Pan udział w »Ameryka Express«. Czego Waszą relację nauczyła ta przygoda?” Prezenter nie ukrywał, że udział w programie do dziś zajmuje wyjątkowe miejsce w jego pamięci. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl przyznał, że wspólna wyprawa pozwoliła mu jeszcze lepiej poznać temperament syna i pokazała, jak bardzo różnią się charakterami. Jednocześnie podkreślił, że właśnie te różnice sprawiały, iż tworzyli skuteczny duet. „No, to była jedna z większych przygód w życiu. Mnie twierdziła w przekonaniu, że Filip jest szalonym gościem, któremu wpadały do głowy różne dziwne pomysły. Ja starałem się to wszystko tonować i jakoś uspokajać” – mówił. Syn nie bał się ryzyka i często działał impulsywnie, podczas gdy on sam próbował zachować rozsądek i zadbać o bezpieczeństwo. „On był w stanie wyskoczyć na środek ulicy, gdzieś tam, przy pędzących samochodach, żeby coś zatrzymać, abyśmy mogli podróżować dalej. Starałem się dbać o jego komfort, o co on kompletnie nie dbał” – wspominał ze śmiechem. Ojciec Filipa Chajzera z uśmiechem wrócił także do najbardziej niecodziennych momentów programu. Jak opowiadał Rafałowi Kowalskiemu, nie brakowało sytuacji, które dziś brzmią wręcz niewiarygodnie: „Pomysły były przenajróżniejsze, od spania na hamaku, o którym byłem przekonany, że on z tego spadnie. No i oczywiście spadł. [...] To przygoda życia absolutnie. Naprawdę to, co razem przeżyliśmy... Nocleg na posterunku policji w Peru, gdzie nocowaliśmy w celi dla przesłuchiwanych…” ZOBACZ TEŻ: Tak zmieniło się życie Grzegorza Markowskiego. Po latach wybrał zupełnie inną codzienność Czy Filip Chajzer nadal potrafi zaskoczyć? Zygmunt Chajzer o synu mówi bez ogródek Po wspomnieniach z „Ameryka Express” Rafał Kowalski skierował rozmowę ku teraźniejszości. Dziennikarz zauważył, że od emisji programu minęło już osiem lat i zapytał, czy Filip Chajzer nadal potrafi zaskakiwać swojego ojca. Pytanie okazało się pretekstem do bardziej osobistej refleksji. Zygmunt Chajzer potwierdził, choć dziś dzieje się to w zupełnie inny sposób niż przed laty. „Zaskakuje cały czas. Filip bardzo zmienił się od tego czasu, przeszedł różne tam historie w swoim życiu. No i myślę, że teraz rozpoczyna taki nowy etap swojego życia. Trzymam kciuki, żeby wszystko się powiodło” – podsumował. To krótkie wyznanie wybrzmiewa szczególnie mocno dziś, gdy Filip Chajzer przygotowuje się do ślubu i planuje kolejny ważny krok w swoim życiu. Prezenter pokazał, że niezależnie od życiowych zakrętów więź między ojcem a synem pozostaje niezwykle silna. Kolejną edycję programu "Idź na całość" będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. SPRAWDŹ TEŻ: Spotkał się z Agnieszką Chylińską po 20 latach. Wpis Krzysztofa Skiby niesie się po sieci: "Życie ją niemiłosiernie zmieniło" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: To robiła Beata Ścibakówna, by utrzymać się na studiach. „Nigdy o tym nikomu nie mówiłam”
Choć dziś Beata Ścibakówna jest jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek, początki jej drogi zawodowej wyglądały zupełnie inaczej. W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube aktorka wróciła wspomnieniami do czasów studiów i w szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała, z czego żyła, jak zdobyła pierwsze pieniądze i jakie prace wykonywała, by dorobić. Jedno z wyznań padło po raz pierwszy publicznie.
Rozmowa Marioli Bojarskiej-Ferenc z Beatą Ścibakówną w formacie „VIVA! Bez Tabu” przyniosła wiele osobistych wspomnień. Aktorka opowiedziała nie tylko o realiach studiowania w Akademii Teatralnej i obowiązujących wówczas zasadach, ale także o sposobach, dzięki którym mogła zarobić pierwsze własne pieniądze. Beata Ścibakówna w „VIVA! Bez Tabu” o studiach i pierwszych zarobkach. „To były moje pierwsze pieniądze” W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc Beata Ścibakówna podkreśliła, że kiedy studiowała w szkole teatralnej, obowiązywały zupełnie inne zasady niż obecnie. Studenci nie mogli swobodnie podejmować pracy przed kamerą, a każda zawodowa aktywność wymagała zgody władz uczelni. Jak wyznała w programie „VIVA! Bez Tabu”, nawet możliwość wystąpienia na scenie teatru wiązała się z koniecznością uzyskania specjalnego pozwolenia. „Szkoła teatralna i jej zasady bardzo się zmieniają. Jak ja studiowałam, to nie można było grać. Nie można było grać ani w filmach, ani serialach. W teatrze pamiętam, ja zagrałam, będąc na trzecim roku, dostałam propozycję i musiałam dostać zgodę dziekana, rektora, żebym mogła opuszczać niektóre zajęcia i pójść na próby do teatru” – powiedziała Beata Ścibakówna Marioli Bojarskiej-Ferenc. Zapytana o to, w jaki sposób studenci radzili sobie finansowo, aktorka wyjaśniła, że dużym wsparciem były stypendia oraz pomoc rodziców. Sama również mogła liczyć na rodzinę. Najciekawsza historia dotyczyła jednak pierwszych pieniędzy, które Beata Ścibakówna zarobiła całkowicie przypadkiem. Jak opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc w „VIVA! Bez Tabu”, wszystko zaczęło się od telefonu do akademika. „Ja pamiętam, wtedy powstawały te prywatne radia. I wtedy przez przypadek ktoś zadzwonił do akademika i portier połączył z moim pokojem. Kogoś on chciał, a tego kogoś nie było. Mówię: »Ale w jakiej sprawie?« »Bo chcemy, żeby ten ktoś przeczytał reklamę». »To ja też mogę przeczytać«. Wtedy zupełnie były inne zasady. Nie myślałeś o tym, że się komuś coś zabiera. Jak tamten nie mógł, no to ja mówię, to ja mogę przeczytać” – wspominała. Ta spontaniczna decyzja sprawiła, że zaczęła nagrywać reklamy dla nowych stacji radiowych: „Ja przeczytałam wiele reklam dla tych nowo powstałych stacji radiowych. I to były moje pierwsze pieniądze. Jak zaczęłam grać w trzecim roku, to już zaczęłam zarabiać pieniądze w teatrze. No to też nie były to kokosy, ale zawsze coś”. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Beata Ścibakówna wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że pracowała fizycznie. „Tego nigdy o tym nikomu nie mówiłam” Jednym z najbardziej zaskakujących momentów rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” było wyznanie dotyczące wakacyjnych wyjazdów zarobkowych. Beata Ścibakówna przyznała, że w czasie studiów nie bała się ciężkiej pracy fizycznej i podejmowała różne zajęcia, by odłożyć pieniądze. Dopytywana przez prowadzącą o to, co oznaczała praca fizyczna, aktorka zdecydowała się opowiedzieć historię, której – jak sama przyznała – wcześniej nikomu nie zdradziła. „Na przykład byłam w Niemczech u mojego wujka i tam chodziłam na budowę i myłam okna w nowo powstałych budynkach mieszkalnych. Tego nigdy nikomu nie mówiłam, naprawdę” – powiedziała w programie „VIVA! Bez Tabu”. Na tym jednak lista wakacyjnych zajęć się nie kończyła. Beata Ścibakówna opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że podejmowała się wielu różnych prac sezonowych, bo chciała zarobić własne pieniądze. „Zbierałam na przykład truskawki. Byłam na babysitting, co prawda, jeden dzień tylko, bo niestety to nie jestem fanką tego właśnie. Ale zbierałam czereśnie. Więc naprawdę robiłam wiele różnych rzeczy po to, żeby zarobić te pieniądze. Wtedy marki niemieckie się zarabiało” – wyznała. Tylko w VIVA! Bez Tabu: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Tak wygląda dom Beaty Ścibakównej i Jana Englerta. Aktorka zdradziła kulisy: „Nie lubię w sobie tej cechy, a ona narasta”
Jak wygląda codzienność jednej z najbardziej znanych aktorskich par w Polsce? W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube Beata Ścibakówna otworzyła drzwi do swojego prywatnego świata i w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała o życiu z Janem Englertem, domowych obowiązkach i swojej cesze charakteru, z którą – jak sama przyznała – coraz trudniej jej walczyć.
Choć od lat są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego świata kultury, rzadko zdradzają szczegóły dotyczące życia prywatnego. Tym razem Beata Ścibakówna zrobiła wyjątek. W formacie „VIVA! Bez Tabu” opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc nie tylko o tym, jak wygląda ich codzienność po zakończeniu dyrekcji Jana Englerta w Teatrze Narodowym, ale także o podziale obowiązków, wspólnych porankach i... swoim perfekcjonizmie. Tak wygląda codzienność Beaty Ścibakówny i Jana Englerta. „Możemy sobie w końcu dłużej pospać” Choć Beata Ścibakówna i Jan Englert od lat tworzą jedno z najbardziej znanych małżeństw polskiego świata kultury, ich domowa codzienność niewiele ma wspólnego z wyobrażeniami o życiu gwiazd. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu” aktorka przyznała, że przez wiele lat ich rytm dnia wyznaczały obowiązki zawodowe Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego. Dopiero zakończenie tej funkcji pozwoliło im zwolnić tempo i cieszyć się spokojniejszymi porankami. „To życie wyglądało zupełnie inaczej przez ostatnie dwadzieścia kilka lat, jak Janek był dyrektorem Teatru Narodowego, kiedy musiał codziennie być o 9 rano w teatrze i tam miał swoje spotkania, rozmowy, zebrania itd. Teraz od września, kiedy już nie ma tych obowiązków, możemy sobie w końcu dłużej pospać, na luzie zjeść śniadanie” – opowiadała. Jak wyznała w rozmowie z Bojarską-Ferenc, nawet dziś trudno mówić o sztywnym podziale obowiązków. Wszystko zależy od zawodowych planów, ponieważ oboje nadal aktywnie pracują: „To jest też różnie, bo jak czasami idziesz do filmu czy do serialu, no to masz transport o godzinie 6 rano, więc wtedy ta jedna osoba zostaje w domu, druga osoba idzie do pracy. Ja też dużo wyjeżdżam ze spektaklami.” „Nie lubię w sobie tej cechy”. Beata Ścibakówna szczerze o tym, jaka jest w domu Drugim wyjątkowo osobistym momentem rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc było wyznanie dotyczące perfekcjonizmu. W programie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna przyznała, że z wiekiem staje się coraz większą pedantką. Jak sama powiedziała, jest to cecha, której w sobie nie lubi, ale jednocześnie nie potrafi się jej pozbyć. „Jestem pedantką. I u mnie to rośnie i jest coraz gorzej. Ja sama siebie za to nie lubię, że musi być wszystko tak pod linijką, musi być wszystko, każdy pyłek. Ja też mam w domu ciemną podłogę, na której widać wszystko, więc biorę te pyłki z podłogi, więc tego nienawidzę, ale to we mnie rośnie z wiekiem” – przyznała. Podczas rozmowy aktorka zdradziła także, jak na jej perfekcjonizm reaguje Jan Englert. Jak opowiadała Marioli Bojarskiej-Ferenc, mąż z uśmiechem obserwuje jej zamiłowanie do porządku i żartuje, że z czasem może być jeszcze bardziej wymagająca. „Janek tak się przygląda, mówi: »Ty będziesz nie do wytrzymania«. Mówię: »Ja wiem, ja wiem. Ale no co, no taka jestem, już tego nie zmienię«. [...] Po obiedzie ja tak sprzątam długo, aż to wszystko będzie wysprzątane, aż będzie lśniło i pachniało. I u mnie też nic nie może być na zewnątrz: wszystko musi być pochowane w szafkach, żeby nic się nie kurzyło” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem
Beata Ścibakówna była gościnią Marioli Bojarskiej-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu dostępnym na YouTube i opowiedziała o sprawach, o których mówi niezwykle rzadko. Aktorka wróciła wspomnieniami do początków relacji z Janem Englertem, zdradziła zaskakujące słowa swojej mamy i wyjaśniła, dlaczego nigdy nie dostała pierścionka zaręczynowego.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiedziała o relacji z Janem Englertem. Nie zabrakło zabawnych wspomnień z czasów studiów, rodzinnych anegdot i szczerych wyznań dotyczących ich małżeństwa. Aktorka nie ukrywała, że wiele wydarzeń potoczyło się zupełnie inaczej, niż mogliby przypuszczać jej fani. Beata Ścibakówna o pierwszym zauroczeniu. „A któż nie był zainteresowany Janem Englertem?” W trakcie rozmowy w formacie „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Beatę Ścibakównę, czy jeszcze podczas studiów zwróciła uwagę na Jana Englerta. Aktorka odpowiedziała z dużym poczuciem humoru i nie próbowała ukrywać, że profesor cieszył się ogromną sympatią studentek. Opisała też, jak wyglądały prowadzone przez niego zajęcia i dlaczego cieszył się tak dużym autorytetem. „Pamiętam, jak wchodził do nas na zajęcia, bo zaczął uczyć nasz rok, jak my byliśmy na drugim roku. Zaczął nas uczyć i jak wchodził do sali wykładowej, to zawsze mówił: »Dzień dobry, dzień dobry. Przepraszam, pani, czy mogę zdjąć marynarkę?« A wszyscy: »Tak, tak, tak«. I zaczynał wykład, więc naprawdę, może nie kochałyśmy, ale zauroczone byłyśmy. W końcu to był Jan Englert, to był nasz rektor, to był nasz profesor, który wspaniale uczył. Wyglądał i wygląda pięknie” – chwaliła ukochanego. Jednak jedną z największych niespodzianek okazała się reakcja mamy aktorki. Beata Ścibakówna wyznała, że kiedy powiedziała, z kim wybiera się na wakacje, usłyszała odpowiedź, której zupełnie się nie spodziewała: „Moja mama kiedyś powiedziała: »Ale to z kim wyjeżdżasz na te wakacje?«. Ja mówię: »No z kolegą ze szkoły«. »No ale kto to jest ten kolega? Jak się nazywa?«. I mówię: »No Jan Englert«. A moja mama: »To ja się w nim kochałam«.” Beata Ścibakówna nie dostała pierścionka zaręczynowego. Tak naprawdę wyglądała ich droga do ślubu W dalszej części rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała aktorkę o oświadczyny. Odpowiedź Beaty Ścibakówny mogła zaskoczyć wiele osób. Gwiazda przyznała bowiem, że w jej przypadku nie było ani klasycznych zaręczyn, ani romantycznej chwili z pierścionkiem. Jak wyjaśniła, o wszystkim zdecydowały względy praktyczne i wspólne plany dotyczące przyszłości. Aktorka wyjaśniła następnie, że na początku wspólnego życia razem z Janem Englertem budowali wszystko od podstaw. Właśnie dlatego decyzja o ślubie nie wynikała z romantycznego gestu, lecz z bardzo przyziemnych okoliczności. „My zaczynaliśmy od samego początku, nie mieliśmy nic. Więc jak kupowaliśmy swoje mieszkanie, to musieliśmy wziąć jakiś tam kredyt. Żeby wziąć kredyt, to łatwiej było być małżeństwem, więc po prostu poszliśmy do pałacu ślubów i zapisaliśmy się. To tak poszło bardziej racjonalnie niż romantycznie” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Niespodziewane słowa Marcina Prokopa o Jolancie Pieńkowskiej: „Nie wszyscy byli jej osobą zachwyceni…”
Marcin Prokop w rozmowie z Rafałem Kowalskim z Viva.pl wrócił wspomnieniami do dawnych prowadzących "Dzień Dobry TVN". Wśród nazwisk, które – jego zdaniem – wniosły do programu wyjątkową jakość, znalazła się Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz nie ukrywa jednak, że jej obecność budziła różne emocje wśród widzów.
Choć skład prowadzących "Dzień Dobry TVN" przez lata wielokrotnie się zmieniał, niektóre nazwiska wciąż pozostają ważnym punktem odniesienia dla osób związanych z programem. Zapytany przez Rafała Kowalskiego o prezenterów, których dziś najbardziej mu brakuje, Marcin Prokop wskazał kilka postaci, które – jak podkreślił – wyróżniały się osobowością, doświadczeniem i dziennikarskim warsztatem. Marcin Prokop bez wahania wskazał nazwiska. Tych prowadzących najbardziej brakuje mu w "Dzień Dobry TVN" Zmiany personalne są nieodłącznym elementem telewizji śniadaniowej. Jedni prowadzący pojawiają się na antenie na lata, inni znikają po krótszym czasie. Marcin Prokop przyznaje jednak, że są nazwiska, które – jego zdaniem – pozostawiły po sobie wyraźny ślad i nadal doskonale odnalazłyby się w dzisiejszej formule programu. Jako pierwszego wskazał Jarosława Kuźniara. Nie ukrywał, że jego odejście z programu było – z perspektywy czasu – dużą stratą dla "Dzień Dobry TVN". W jego ocenie Kuźniar należał do grona najbardziej charakterystycznych osobowości medialnych ostatnich lat. „Ja myślę sobie, że przedwcześnie się pożegnał z tym programem Jarek Kuźniar, bo to jest zwierzę medialne. On był jedną z nielicznych osób, które się pojawiły na firmamencie mediów w ostatnich latach, który był jakiś, który miał wyrazistą osobowość, miał swój styl bycia. Był bardzo charakterystyczny. To, że zrezygnował z prowadzenia tego programu, myślę, że jest sporą stratą, ale też może po prostu się w nim nie odnalazł, może się w tym męczył, nie wiem, no jakiś tam miał swoje powody” – powiedział w rozmowie z Rafałem Kowalskim. To jednak nie jedyne nazwisko, które od razu przyszło Prokopowi do głowy. Wspominając osoby, które współtworzyły charakter programu, zwrócił uwagę również na Marcina Mellera. Podkreślił jego dziennikarskie doświadczenie, szerokie horyzonty i sposób komentowania rzeczywistości, którego – jak przyznał – dziś w programie brakuje. „Na pewno też mocną podporą tego programu był Marcin Meller, no bo to też rasowy dziennikarz, pisarz, człowiek o niezwykłych horyzontach, bardzo niesztampowo myślący o rzeczywistości, więc jego strzałów z biodra też brakuje” – dodał. TYLKO U NAS: Nie doceniają Doroty Wellman w TVN? Marcin Prokop szczerze o rozczarowujących prawach telewizji Marcin Prokop o Jolancie Pieńkowskiej: "Nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni" Wśród nazwisk, które Marcin Prokop wymienił niemal od razu, znalazła się również Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz podkreślił, że była jedną z osób, które wnosiły do programu dużą wartość merytoryczną. Jednocześnie zauważył, że jej obecność na ekranie wzbudzała skrajne emocje, co – jak sam zaznaczył – wcale nie musi być wadą. „Myślę też, że taką postacią, która dużo wnosiła, aczkolwiek nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni – ale też niezgodność krytyków wobec zjawiska świadczy o zgodzie artysty z samym sobą, jak to zwykłem mawiać – była Jola Pieńkowska. Też rasowa dziennikarka, która bardzo dużo merytoryki wnosiła do Dzień Dobry TVN. Więc takie trzy nazwiska on top of mind [ ang. w pierwszej kolejności ] mi przychodzą do głowy” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice
Monika Miller i Leszek Miller w archiwalnej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o rodzinnej bliskości po śmierci ojca i syna, wspólnym zamieszkaniu, presji związanej z nazwiskiem oraz muzyce, która stała się dla Moniki drogą do realizacji marzeń. To szczere wyznanie o stracie, wsparciu i sile rodzinnych więzi przypominamy po latach.
Monika: „Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy”. Leszek: „Podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Monika tam mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie”. W 2020 roku Monika Miller i jej dziadek, Leszek, w rozmowie z Aliną Mrowińską – o życiu po stracie ojca i syna, bliskości i presji nazwiska. O miłości, na którą Monika czeka i której zazdrości dziadkom. I o muzyce, która jest dla niej najważniejsza. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Monika Miller o życiu z dziadkami po śmierci ojca: „Wróciłam do siebie” – Moniko, ponad 100 tysięcy osób obserwuje Cię na Instagramie. Lubisz popularność? Monika Miller: Z jednej strony lubię, ponieważ fajnie jest się wymieniać z ludźmi opiniami, z drugiej bywa ciężko. Czuję ogromną presję, szczególnie od osób, które zakładają moje fan cluby. Myślę, że oczekują ode mnie, że zawsze będę ich inspirować, coś ciekawego tworzyć. Nie chcę ich zawieść. I jeszcze jedno – kiedy jest mi źle, lubię przeczekać, nie odzywać się w mediach społecznościowych, a ludzie pytają, dlaczego mnie nie ma. I to też jest dla mnie trudne. – Monika radzi się Pana, o czym napisać na Instagramie? Leszek Miller: Raczej stawia mnie przed faktami dokonanymi. Czasami przysyła mi zdjęcia, które później zamieszcza. Wysyła mi dużo próśb interwencyjnych w sprawie zwierząt, zwłaszcza o wpłaty dla psów. Monika jest specjalistką w uszczuplaniu mojego budżetu. Monika: Ale na dobre cele. W czasie pożarów w Australii prosiłam, żebyś zaadoptował koalę. Napisałeś o tym na Facebooku i odzew był ogromny. Leszek: Zaadoptowałem koalę Lion Leo, był bardzo poparzony i odwodniony. Miał szczęście, przeżył. Co miesiąc dostaje pieniądze na leczenie i wyżywienie. – Oglądał Pan teledysk do piosenki Moniki „W bezruchu”? Leszek: Byłem pierwszym recenzentem, Monika pokazywała mi scenariusz przed nagraniem. Według mnie to rewelacyjna produkcja, bardzo nowoczesna, pełna ekspresji. Cała Monika. Miałem tylko jedną uwagę – po co tyle czerwonej farby. Monika: Dziadkowie zawsze mnie prosili, żebym nie śpiewała po angielsku, bo oni też chcieliby zrozumieć. Zgadzam się, że emocje najszczerzej wyraża się w ojczystym języku. – Dla mnie „W bezruchu” to piosenka o młodej kobiecie, która miała dużo złych związków i próbuje w tym wszystkim zachować siebie. Śpiewasz o swoich doświadczeniach? Monika: Wszystko w piosence jest wzięte z mojego życia. Śpiewam o bardzo złym czasie, kiedy rozstałam się z moim długoletnim narzeczonym. Kolejne doświadczenia randkowania też nie były najlepsze. Zdałam sobie sprawę, że to nie jest takie proste spotkać osobę, z którą można normalnie porozmawiać. A co dopiero mówić o prawdziwej miłości. – Małżeństwo dziadków to dla Ciebie ideał związku? Monika: O tak, ale takie związki już chyba są na wymarciu. Smutne. Leszek: Poznałem żonę, jak miałem 19 lat, Ola – 16. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Monika: Jak ja wam zazdroszczę. Leszek: Chodziliśmy do tego samego technikum w Żyrardowie. Miałem brata ciotecznego, któremu rodzina przysyłała z Anglii płyty z muzyką młodzieżową, a jeszcze miał magnetofon, głośniki. I w związku z tym był obiektem pożądania na wszystkich prywatkach. A ja, tak przy okazji, chodziłem z nim. Któregoś dnia klasa Oli robiła w szkole potańcówkę. Przyszliśmy z bratem, ja dumnie niosłem płyty Beatlesów, Rolling Stonesów. Pod ścianą siedziało kilka dziewcząt, spojrzałem na jedną z nich i pomyślałem: Boże, albo ta, albo żadna. – Pana przyszła żona też tak pomyślała? Leszek: Na szczęście tak. Wszystkim niedowiarkom mówię, że jestem żywym dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje. – Na taką miłość czekasz? Monika: Bardzo bym chciała, ale nie bardzo wierzę, że w dzisiejszych czasach jest to możliwe. Chociaż… Napisałam kiedyś na Instagramie: „Miłości nie szukaj na siłę, po prostu pozwól jej się znaleźć”. Leszek: Miałem 23 lata, kiedy braliśmy z Olą ślub. Po 50 latach pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego w Żyrardowie. Jest w tym samym miejscu, tylko wystrój się zmienił. Prezydent miasta wręczył nam dyplom, przyszły panie urzędniczki. Bardzo to było wzruszające. Kiedy żegnaliśmy się, powiedziałem paniom: „Za 50 lat przyjdziemy tu znowu, proszę być na posterunku”. Monika: Uwielbiam opowieści dziadków z ich młodości, są wręcz surrealistyczne. Mama babci nie pozwalała jej się spotykać z dziadkiem. Bo wyglądał na łobuza. Leszek: Chuligana. Z długimi włosami, w skórzanej kurtce, na motorze. Miałem wtedy przyjaciela, zresztą do dziś go mam, który miał ujmujący wygląd i sposób bycia. Augustyn przychodził do mojej Oli do domu i prosił jej mamę o pozwolenie na wyjście z córką, całował rączki, dziękował. Wychodzili z Oleńką, mama była zachwycona, a za rogiem domu czyhałem już ja. Monika: Pamiętam, jak dziadek opowiadał mi o koncercie Rolling Stonesów w Sali Kongresowej w 1967 roku. Albo jak dostałeś autograf jednego z beatlesów. Leszek: A to już kiedy byłem premierem. Spotkałem się na Downing Street z premierem Tonym Blairem i na koniec rozmowy wyjął dużą antologię Beatlesów, otworzył, a na pierwszej stronie było napisane: „Pozdrowienia dla pana premiera Leszka Millera – Paul McCartney”. – Oglądałam Waszego walca w „Tańcu z Gwiazdami” i pomyślałam, że taka ogromna bliskość musiała powstawać latami. Leszek: To prawda. Bardzo czekałem na narodziny Moniki. Od razu się w niej zakochałem. Monika jest dla mnie i mojej żony całym światem. Zawsze lubiłem z nią być, wyjeżdżać na wakacje. Na Mazurach łowiliśmy razem ryby. Monika: Dziadek mnie nauczył. Jeździliśmy razem na rowerach, na nartach. – Mała Monika lubiła śpiewać? Leszek: Nie tylko, pięknie rysowała, tańczyła. Od dziecka była uzdolniona artystycznie. Monika: Ale najbardziej lubiłam śpiewać. Uwielbiałam piosenki Madonny, Britney Spears, Michaela Jacksona. Wyobrażałam sobie, że to ja stoję na scenie. Ale im byłam starsza, tym bardziej wydawało mi się to niemożliwe. Mało wierzyłam w siebie. Miałam 14 lat, kiedy zaczęłam chodzić na lekcje śpiewu. I chodzę do dziś. Uczyłam się grać na pianinie i gitarze. Leszek: A pamiętasz, Monisiu, jak byliśmy razem w Kamieńcu Podolskim? Tam Monika się urodziła. Monika: Pamiętam tylko, że byłam przerażona. Miałam sześć lat i kompletnie nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Leszek: Byłem na Ukrainie z oficjalną wizytą, ostatni dzień to była część prywatna. Pojechaliśmy do miejsca, w którym mieszkała moja synowa Irena i gdzie Monika spędziła pierwsze miesiące życia. Taki potężny czworokąt bloków, w środku podwórko. Kiedy przyjechaliśmy, stał tam tłum ludzi. Przyszli z całej okolicy zobaczyć swoją Irenkę, która zrobiła wielką karierę i teraz przyjeżdża do nich z polskim premierem i z taką śliczną córeczką. Spędziliśmy tam ze dwie godziny, byliśmy w mieszkanku Ireny. Każdy chciał z nią porozmawiać, dotknąć Moniki. Wzbudzały znacznie większe zainteresowanie niż ja (śmiech). Monika: Byłeś jedynie dekoracją (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę Leszek Miller o rodzinie i stracie syna. „Czas jedynie oswaja z bólem” – Byłaś już u dziadka w Brukseli? Monika: Jeszcze nie. Dziadek wynajął w Brukseli mieszkanie, jestem ciekawa, jak się urządził. Lubię jeździć w nowe miejsca, wielkie miasta mnie inspirują. Godzinami mogę chodzić po ulicach, muzeach, zaglądać w zakamarki znane tylko lokalsom. Leszek: Od dawna mam już opracowany w szczegółach nasz plan zwiedzania. Najpierw pójdziemy na La Grand-Place, jeden z najpiękniejszych placów w Europie. Przecudnej urody miejsce, którym zachwycał się Wiktor Hugo. – Moniko, czujesz presję nazwiska? Monika: Czasem w ogóle o tym zapominam. I udaje mi się, dopóki ktoś nie powie, że jadę na nazwisku. To z jednej strony prawda, bo rzeczywiście nie muszę walczyć o rozpoznawalność, ale z drugiej moje nazwisko to też minusy. W branży muzycznej zdarzyło mi się już kilka razy, że usłyszałam: „Chętnie byśmy razem coś zrobili, ale, niestety, nie możemy, bo nie chcemy się kojarzyć politycznie”. Leszek: Żartem opowiem, że w Parlamencie Europejskim mam z powodu nazwiska profity. Kilka razy urzędnicy mnie pytali: „Pan jest z Polski?”, a kiedy potwierdzałem, słyszałem: „Jakie to szczęście, bo mamy z tymi polskimi nazwiskami same kłopoty”. – Monika miała sześć lat, kiedy został Pan premierem. Mówiła Panu o problemach w szkole? Leszek: Nie, dopiero niedawno się dowiedziałem. Ja wtedy wychodziłem z domu o siódmej i wracałem po 23. Monika: To był jeden z najcięższych okresów w moim życiu. Nienawidziłam chodzić do szkoły. Dzieci mi dokuczały. Dziś wiem, że pewnie w domu słyszały jakieś komentarze o dziadku i wyładowywały na mnie frustracje rodziców. Bardzo się wtedy zamknęłam. Skupiłam się na nauce, nie miałam przyjaciół. Leszek: Z moim synem w szkole było podobnie. Też miał trudno z powodu nazwiska. To były czasy PRL-u, nie wszyscy mnie kochali. Po latach Leszek mi powiedział, że wiele razy bił się z mojego powodu z kolegami, a jedna nauczycielka uderzyła go w twarz. Monika: Nie rozumiałam wtedy, dlaczego tak się dzieje. Myślałam, że chodzi o mnie, a nie o nazwisko. – Musiałaś się czuć bardzo samotna. Monika: Bardzo… To trwało całą podstawówkę i szkołę średnią. Stąd potem anoreksja, bulimia. Nie chcę już do tego wracać. – Jak z tego wyszłaś? Monika: Trafiłam na bardzo dobrych psychoterapeutów. Miałam 14 lat, kiedy mama pierwszy raz zaprowadziła mnie na terapię. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Z czasem wyleczyłam się ze wszystkich kompleksów. Terapię polecam każdemu, kto czuje, że ma problemy, nie ma się komu wygadać albo potrzebuje mądrego przyjaciela. W Polsce, niestety, wielu ludzi myśli, że jak ktoś idzie na psychoterapię, to ma coś nie tak z głową. To bzdura, która czasem ma tragiczne konsekwencje. Ktoś zmaga się sam z depresją, ma myśli samobójcze i nie szuka pomocy. – Teraz czasem korzystasz z terapii? Monika: Zawsze, kiedy mam dużo stresów, gorzej się poczuję. To jest jak pójście do SPA albo na basen. Robię coś dobrego dla siebie. Z ostatnią terapeutką zapoznał mnie dziadek. Leszek: To niesamowity przypadek, a może szczęśliwe zrządzenie losu. Jechałem do kogoś samochodem i, podjeżdżając pod jego dom, tak niefortunnie zawadziłem o krawężnik, że przebiłem opony. Gdyby nie to, na pewno szybko bym wrócił, a tak krótka wizyta znacznie się przedłużyła. I przy okazji poznałem żonę gospodarza, która jest psychoterapeutką. – Wierzycie w przypadki czy raczej w przeznaczenie? Monika: Ja jestem agnostykiem. Ale chciałabym, żeby przypadki nie były przypadkami. Leszek: Wychowywałem się w bardzo religijnej rodzinie. Mama i wszystkie ciotki marzyły, żeby zobaczyć mnie służącego do mszy. Zapisałem się do kółka ministrantów. Pamiętam ten dzień, kiedy pierwszy raz służyłem do mszy w kościele w Żyrardowie. Ciocie z mamą siedziały w pierwszym rzędzie, wpatrzone we mnie jak w święty obrazek. Po śmierci syna, ojca Moniki, wolałbym, żeby po tej drugiej stronie coś było. Kiedyś spotkałbym się z synem… Po śmierci Leszka zadzwonił do mnie kardynał Konrad Krajewski, bliski współpracownik papieża Franciszka, i powiedział, że dla niego i dla papieża Kościół powinien przypominać szpital polowy, do którego mogą przyjść wszyscy cierpiący, zranieni przez życie. Bardzo mnie to ujęło. Rozmawiałem też wtedy z przeorem Jasnej Góry. Pojechaliśmy z żoną na mszę. Ludzie wierzący w tragicznych chwilach mają łatwiej. Dla nich życie na Ziemi jest tylko etapem. Myśl, że to już koniec i nic nie ma, jest straszna, nie do zniesienia. – Po śmierci Pana syna, Twojego taty, dawaliście sobie wsparcie? Monika: Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy i jak bardzo się wspieramy. Leszek: Mieszkamy w domu Leszka w Konstancinie. To była trudna decyzja. Żona wykazała się niezwykłym męstwem. Leszek zmarł 26 sierpnia… I kiedy nadchodziły pierwsze święta bez Niego, Ola wezwała całą rodzinę i w domu Leszka zasiedliśmy do wigilii, z pustym nakryciem dla Niego, z Jego fotografią. Strasznie się tego bałem. Niepotrzebnie. Później jeden z przyjaciół powiedział: „Leszek, ty przed tym nigdy nie uciekniesz. Myśl o tym, co się stało, zawsze będzie obecna. Więc nie uciekaj, staw temu czoło”. I podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Zrobiliśmy remont. Wróciły wspomnienia. To nie jest straszne, może nawet daje ukojenie… Monika na początku nie chciała tam zamieszkać, nie wywieraliśmy presji. Monika: Wyszło bardzo naturalnie, po prostu pewnego dnia się wprowadziłam. Na początku czułam, że coś nie gra, nie umiem tego opisać… Czułam jakiś niepokój… Leszek: Monika w tym domu mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość? Muzyka zamiast polityki. Dlaczego Monika Miller postawiła na śpiew? – Czas leczy rany? Leszek: Czas jedynie oswaja z bólem, ale niczego nie leczy. Straciłem strach przed śmiercią. Śmierć wydaje się nam czymś przerażającym, ale jak jej dotkniemy, to przerażenie znika. Monika: Mnie ciągle się wydaje, że wszystko mi się przyśniło… Gdyby nie śmierć taty, chyba nie miałabym w sobie tyle odwagi, żeby zacząć śpiewać, pokazać się publiczności. Bardzo mocno do mnie dotarło, byłam wtedy jeszcze przed obroną licencjatu, że jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. I że jeżeli czegoś bardzo chcemy, o czymś marzymy, to nie powinniśmy tego odkładać na później, bo tego później może nie być. Drugi raz się nie urodzę. Pomyślałam: Jak nie teraz, to nigdy. I na razie odkładam magisterkę, robię to, co zawsze chciałam, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. – Muzyka też trochę dlatego, żeby być jak najdalej od świata polityki? Monika: Nie myślę tak. Ja i mój dziadek jesteśmy odrębnymi bytami, ale część ludzi i tak zawsze będzie mnie z nim wiązać. My z dziadkiem prawie nie rozmawiamy o polityce. Jeżeli już, to o zagranicznej. Najbardziej interesuje mnie, jakie zmiany zachodzą w ochronie praw zwierząt. Leszek: Mam dwa źródła presji – pierwszy to Monika, a drugi – pani Ewa Zgrabczyńska, dyrektor poznańskiego ogrodu zoologicznego. Cudowna osoba, była w Brukseli. W Parlamencie pracujemy teraz nad rezolucją, która zabrania wykorzystywania dzikich zwierząt w cyrkach. – Moniko, kiedy pokażesz nowe piosenki? Monika: Mam już gotowe dwa nowe single, pracuję nad dwoma kolejnymi. Każda piosenka jest moją historią albo emocją. Musi być bliska memu sercu, spojrzeniu na świat, muszę ją poczuć. Tylko tak wywołam u ludzi emocje. Na razie chcę popróbować różnych stylów, pobawić się muzyką. Czuję bardzo dużą potrzebę, żeby poeksperymentować. – Wolałby Pan, żeby Monika, zamiast zajmować się muzyką, miała jakiś konkretny, praktyczny zawód? Leszek: Lekarz, inżynier, prawnik – oczywiście. Ale wiem, że Monika ma tak bogatą osobowość, tak dużą inteligencję emocjonalną, że dusiłaby się w konkretnych profesjach. Boję się o nią, jak sobie poradzi w show-biznesie, to świat ogromnej konkurencji, znam go tylko z filmów. Chociaż pewnie w polityce jest podobnie. Widziałem już tyle wspaniałych karier i tyle samo wielkich upadków. – To jaką ma Pan radę dla Moniki? Leszek: Talent, konsekwencja i wytrwałość. Niepokoi mnie, że Monika czasem jest zbyt delikatna i zbyt wrażliwa. Ale widzę, że z wiekiem twardnieje. Musi mieć mocne przekonanie, że zawsze i w każdej sytuacji da sobie radę. Monika: Dziadek często mi powtarza takie piękne zdanie: „Ptak, nawet kiedy chodzi, czuje, że ma skrzydła”. Rozmawiała: Alina Mrowińska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po odejściu z telewizji Michał Piróg nie powiedział ostatniego słowa. Wrócił na scenę, stworzył własną markę i z odwagą realizuje kolejne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego znów podąża za intuicją i wyznaje: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”.
Kiedy jedni kurczowo trzymają się tego, co znane, on bez lęku zamyka jedne drzwi, by z impetem otworzyć kolejne. Po głośnym pożegnaniu z telewizją Michał Piróg wrócił na scenę, gdzie znów czuje dreszcz emocji. Ale to nie koniec niespodzianek. W rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojego najbardziej osobistego projektu i przekonuje, że właśnie teraz odnalazł przestrzeń, w której naprawdę chce się rozwijać. Michał Piróg w VIVIE! o nowym projekcie. Nie każdy wiedział, czym dziś się zajmuje – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. – Tak znienacka? Tak. Choć mogłem podejrzewać, że wkrótce mi się odechce, bo zagraliśmy przecież z tysiąc spektakli. – Coś się wydarzyło? W obu przypadkach po prostu zrozumiałem, że nie spotka mnie tam już nic ekscytującego. To było trochę jak jeżdżenie na wakacje od lat w to samo miejsce. Z przyzwyczajenia. A przecież jest tyle pięknych miejsc do zobaczenia. – Niemądry czy odważny? Podążający za intuicją. Z tym Teatrem Roma to było więcej zabawy, bo wtedy szykowano się do wystawiania „Tańca wampirów” w reżyserii wybitnego Corneliusa Baltusa, opartego na scenariuszu filmu Romana Polańskiego z 1967 roku. Dostałem od niego zaproszenie do udziału, nie musiałem nawet brać udziału w castingu. To było fajne, bo casting niezależnie od tego, co umiesz, a czego nie umiesz, jest stresujący. – Ale… Zaczęto pracę nad choreografią i to, co zobaczyłem, nie spodobało mi się. Powiedziałem, że rezygnuję, bo nie mam zamiaru brać w tym udziału. Po prostu wyobraziłem sobie, że przez kilka kolejnych lat będę musiał tańczyć w czymś, co mi się na dzień dobry nie spodobało. – Jednak jesteś szalony. Wystąpić w takim musicalu, z takim reżyserem to marzenie wielu tancerzy i aktorów. Pewnie tak, ale dla mnie to by nie było nic ekscytującego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu.[...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. – Teraz to na nudę nie możesz narzekać. Grasz w teatrze, jeździsz ze spektaklami po całej Polsce i wprowadzasz na rynek kosmetyki. A wszystko przez przypadek. Wiesz, ja spotykam na swojej drodze odpowiednie osoby, bo głośno mówię, co chcę zrobić. Gdybym nikomu słowem nie wspomniał, że od dawna myślałem o zrobieniu kosmetyków, które będą zgodne z moją filozofią, producentka teatralna, z którą pracuję, nie powiedziałaby mi: „Świetnie! Znam ludzi, którzy mogą to dla ciebie zrobić”. Dzisiaj jest moją wspólniczką. A ja marzyłem o stworzeniu kosmetyków z dobrych składników, bez oszukiwania, takich bliżej natury, ale jednocześnie skutecznych. Udało się. Moja marka nazywa się 24seven Cosmetics. Udało nam się stworzyć kosmetyk o takiej formule, że po miesiącu rzetelnego używania skóra jest odmłodzona o 12 lat. – Co wiesz o produkcji kosmetyków? Teraz, po miesiącach bywania w laboratorium, coraz więcej. Ale nie skończyłem żadnej szkoły, w której mógłbym się tego nauczyć, więc lepiej, że to nie ja zabrałem się za robienie mikstur (śmiech). Od tego jest magister farmacji Małgorzata Trojanowska. O, wiesz, czego nauczyłem się w „Top Model”? Że każda rasa potrzebuje innych kosmetyków. A my stworzyliśmy takie, które będą dobre dla wszystkich. – Kim dzisiaj jesteś? Aktorem bez szkoły. Producentem kosmetyków, też bez szkoły. Wychodzi na to, że nieukiem (śmiech). A tak poważnie to czuję, że moje życie stało się spokojniejsze i po wielu latach miotania się znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją