Tylko na VIVA.pl: Zygmunt Chajzer przerywa milczenie na temat burzliwego życia syna. Te słowa o ich relacji z Filipem mówią wszystko
Filip Chajzer przygotowuje się do ślubu z młodszą o 20 lat narzeczoną i zamyka jeden z najbardziej burzliwych rozdziałów swojego życia. Po latach zawodowych sukcesów, osobistych kryzysów i medialnych zawirowań u jego boku niezmiennie pozostaje ojciec. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl Zygmunt Chajzer opowiedział o ich relacji, wspólnych doświadczeniach i zmianach, jakie dostrzega dziś w swoim synu.
Choć Zygmunt Chajzer od lat konsekwentnie unika komentowania rodzinnych spraw, tym razem zrobił wyjątek. Przed kamerami VIVA.pl wrócił pamięcią do udziału w programie „Ameryka Express”, który – jak sam przyznaje – był jedną z największych przygód w ich życiu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim nie zabrakło także refleksji nad tym, jak przez ostatnie lata zmienił się Filip Chajzer i dlaczego dziś z optymizmem patrzy na rozpoczynający się w jego życiu nowy etap. Zygmunt Chajzer wrócił wspomnieniami do „Ameryka Express” z Filipem Jedno z pytań wylosowanych z Kuli VIVY! przeniosło Zygmunta Chajzera niemal dekadę wstecz: „To już 8 lat, od kiedy wraz z synem Filipem wziął Pan udział w »Ameryka Express«. Czego Waszą relację nauczyła ta przygoda?” Prezenter nie ukrywał, że udział w programie do dziś zajmuje wyjątkowe miejsce w jego pamięci. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl przyznał, że wspólna wyprawa pozwoliła mu jeszcze lepiej poznać temperament syna i pokazała, jak bardzo różnią się charakterami. Jednocześnie podkreślił, że właśnie te różnice sprawiały, iż tworzyli skuteczny duet. „No, to była jedna z większych przygód w życiu. Mnie twierdziła w przekonaniu, że Filip jest szalonym gościem, któremu wpadały do głowy różne dziwne pomysły. Ja starałem się to wszystko tonować i jakoś uspokajać” – mówił. Syn nie bał się ryzyka i często działał impulsywnie, podczas gdy on sam próbował zachować rozsądek i zadbać o bezpieczeństwo. „On był w stanie wyskoczyć na środek ulicy, gdzieś tam, przy pędzących samochodach, żeby coś zatrzymać, abyśmy mogli podróżować dalej. Starałem się dbać o jego komfort, o co on kompletnie nie dbał” – wspominał ze śmiechem. Ojciec Filipa Chajzera z uśmiechem wrócił także do najbardziej niecodziennych momentów programu. Jak opowiadał Rafałowi Kowalskiemu, nie brakowało sytuacji, które dziś brzmią wręcz niewiarygodnie: „Pomysły były przenajróżniejsze, od spania na hamaku, o którym byłem przekonany, że on z tego spadnie. No i oczywiście spadł. [...] To przygoda życia absolutnie. Naprawdę to, co razem przeżyliśmy... Nocleg na posterunku policji w Peru, gdzie nocowaliśmy w celi dla przesłuchiwanych…” ZOBACZ TEŻ: Tak zmieniło się życie Grzegorza Markowskiego. Po latach wybrał zupełnie inną codzienność Czy Filip Chajzer nadal potrafi zaskoczyć? Zygmunt Chajzer o synu mówi bez ogródek Po wspomnieniach z „Ameryka Express” Rafał Kowalski skierował rozmowę ku teraźniejszości. Dziennikarz zauważył, że od emisji programu minęło już osiem lat i zapytał, czy Filip Chajzer nadal potrafi zaskakiwać swojego ojca. Pytanie okazało się pretekstem do bardziej osobistej refleksji. Zygmunt Chajzer potwierdził, choć dziś dzieje się to w zupełnie inny sposób niż przed laty. „Zaskakuje cały czas. Filip bardzo zmienił się od tego czasu, przeszedł różne tam historie w swoim życiu. No i myślę, że teraz rozpoczyna taki nowy etap swojego życia. Trzymam kciuki, żeby wszystko się powiodło” – podsumował. To krótkie wyznanie wybrzmiewa szczególnie mocno dziś, gdy Filip Chajzer przygotowuje się do ślubu i planuje kolejny ważny krok w swoim życiu. Prezenter pokazał, że niezależnie od życiowych zakrętów więź między ojcem a synem pozostaje niezwykle silna. Kolejną edycję programu "Idź na całość" będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. SPRAWDŹ TEŻ: Spotkał się z Agnieszką Chylińską po 20 latach. Wpis Krzysztofa Skiby niesie się po sieci: "Życie ją niemiłosiernie zmieniło" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: To robiła Beata Ścibakówna, by utrzymać się na studiach. „Nigdy o tym nikomu nie mówiłam”
Choć dziś Beata Ścibakówna jest jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek, początki jej drogi zawodowej wyglądały zupełnie inaczej. W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube aktorka wróciła wspomnieniami do czasów studiów i w szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała, z czego żyła, jak zdobyła pierwsze pieniądze i jakie prace wykonywała, by dorobić. Jedno z wyznań padło po raz pierwszy publicznie.
Rozmowa Marioli Bojarskiej-Ferenc z Beatą Ścibakówną w formacie „VIVA! Bez Tabu” przyniosła wiele osobistych wspomnień. Aktorka opowiedziała nie tylko o realiach studiowania w Akademii Teatralnej i obowiązujących wówczas zasadach, ale także o sposobach, dzięki którym mogła zarobić pierwsze własne pieniądze. Beata Ścibakówna w „VIVA! Bez Tabu” o studiach i pierwszych zarobkach. „To były moje pierwsze pieniądze” W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc Beata Ścibakówna podkreśliła, że kiedy studiowała w szkole teatralnej, obowiązywały zupełnie inne zasady niż obecnie. Studenci nie mogli swobodnie podejmować pracy przed kamerą, a każda zawodowa aktywność wymagała zgody władz uczelni. Jak wyznała w programie „VIVA! Bez Tabu”, nawet możliwość wystąpienia na scenie teatru wiązała się z koniecznością uzyskania specjalnego pozwolenia. „Szkoła teatralna i jej zasady bardzo się zmieniają. Jak ja studiowałam, to nie można było grać. Nie można było grać ani w filmach, ani serialach. W teatrze pamiętam, ja zagrałam, będąc na trzecim roku, dostałam propozycję i musiałam dostać zgodę dziekana, rektora, żebym mogła opuszczać niektóre zajęcia i pójść na próby do teatru” – powiedziała Beata Ścibakówna Marioli Bojarskiej-Ferenc. Zapytana o to, w jaki sposób studenci radzili sobie finansowo, aktorka wyjaśniła, że dużym wsparciem były stypendia oraz pomoc rodziców. Sama również mogła liczyć na rodzinę. Najciekawsza historia dotyczyła jednak pierwszych pieniędzy, które Beata Ścibakówna zarobiła całkowicie przypadkiem. Jak opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc w „VIVA! Bez Tabu”, wszystko zaczęło się od telefonu do akademika. „Ja pamiętam, wtedy powstawały te prywatne radia. I wtedy przez przypadek ktoś zadzwonił do akademika i portier połączył z moim pokojem. Kogoś on chciał, a tego kogoś nie było. Mówię: »Ale w jakiej sprawie?« »Bo chcemy, żeby ten ktoś przeczytał reklamę». »To ja też mogę przeczytać«. Wtedy zupełnie były inne zasady. Nie myślałeś o tym, że się komuś coś zabiera. Jak tamten nie mógł, no to ja mówię, to ja mogę przeczytać” – wspominała. Ta spontaniczna decyzja sprawiła, że zaczęła nagrywać reklamy dla nowych stacji radiowych: „Ja przeczytałam wiele reklam dla tych nowo powstałych stacji radiowych. I to były moje pierwsze pieniądze. Jak zaczęłam grać w trzecim roku, to już zaczęłam zarabiać pieniądze w teatrze. No to też nie były to kokosy, ale zawsze coś”. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Beata Ścibakówna wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że pracowała fizycznie. „Tego nigdy o tym nikomu nie mówiłam” Jednym z najbardziej zaskakujących momentów rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” było wyznanie dotyczące wakacyjnych wyjazdów zarobkowych. Beata Ścibakówna przyznała, że w czasie studiów nie bała się ciężkiej pracy fizycznej i podejmowała różne zajęcia, by odłożyć pieniądze. Dopytywana przez prowadzącą o to, co oznaczała praca fizyczna, aktorka zdecydowała się opowiedzieć historię, której – jak sama przyznała – wcześniej nikomu nie zdradziła. „Na przykład byłam w Niemczech u mojego wujka i tam chodziłam na budowę i myłam okna w nowo powstałych budynkach mieszkalnych. Tego nigdy nikomu nie mówiłam, naprawdę” – powiedziała w programie „VIVA! Bez Tabu”. Na tym jednak lista wakacyjnych zajęć się nie kończyła. Beata Ścibakówna opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że podejmowała się wielu różnych prac sezonowych, bo chciała zarobić własne pieniądze. „Zbierałam na przykład truskawki. Byłam na babysitting, co prawda, jeden dzień tylko, bo niestety to nie jestem fanką tego właśnie. Ale zbierałam czereśnie. Więc naprawdę robiłam wiele różnych rzeczy po to, żeby zarobić te pieniądze. Wtedy marki niemieckie się zarabiało” – wyznała. Tylko w VIVA! Bez Tabu: „Ten zawód bywa niewdzięczny”: Beata Ścibakówna o pracy aktorów i szkole teatralnej. Była wtedy pełna kompleksów Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Tak wygląda dom Beaty Ścibakównej i Jana Englerta. Aktorka zdradziła kulisy: „Nie lubię w sobie tej cechy, a ona narasta”
Jak wygląda codzienność jednej z najbardziej znanych aktorskich par w Polsce? W programie „VIVA! Bez Tabu” na YouTube Beata Ścibakówna otworzyła drzwi do swojego prywatnego świata i w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała o życiu z Janem Englertem, domowych obowiązkach i swojej cesze charakteru, z którą – jak sama przyznała – coraz trudniej jej walczyć.
Choć od lat są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par polskiego świata kultury, rzadko zdradzają szczegóły dotyczące życia prywatnego. Tym razem Beata Ścibakówna zrobiła wyjątek. W formacie „VIVA! Bez Tabu” opowiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc nie tylko o tym, jak wygląda ich codzienność po zakończeniu dyrekcji Jana Englerta w Teatrze Narodowym, ale także o podziale obowiązków, wspólnych porankach i... swoim perfekcjonizmie. Tak wygląda codzienność Beaty Ścibakówny i Jana Englerta. „Możemy sobie w końcu dłużej pospać” Choć Beata Ścibakówna i Jan Englert od lat tworzą jedno z najbardziej znanych małżeństw polskiego świata kultury, ich domowa codzienność niewiele ma wspólnego z wyobrażeniami o życiu gwiazd. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu” aktorka przyznała, że przez wiele lat ich rytm dnia wyznaczały obowiązki zawodowe Jana Englerta jako dyrektora Teatru Narodowego. Dopiero zakończenie tej funkcji pozwoliło im zwolnić tempo i cieszyć się spokojniejszymi porankami. „To życie wyglądało zupełnie inaczej przez ostatnie dwadzieścia kilka lat, jak Janek był dyrektorem Teatru Narodowego, kiedy musiał codziennie być o 9 rano w teatrze i tam miał swoje spotkania, rozmowy, zebrania itd. Teraz od września, kiedy już nie ma tych obowiązków, możemy sobie w końcu dłużej pospać, na luzie zjeść śniadanie” – opowiadała. Jak wyznała w rozmowie z Bojarską-Ferenc, nawet dziś trudno mówić o sztywnym podziale obowiązków. Wszystko zależy od zawodowych planów, ponieważ oboje nadal aktywnie pracują: „To jest też różnie, bo jak czasami idziesz do filmu czy do serialu, no to masz transport o godzinie 6 rano, więc wtedy ta jedna osoba zostaje w domu, druga osoba idzie do pracy. Ja też dużo wyjeżdżam ze spektaklami.” „Nie lubię w sobie tej cechy”. Beata Ścibakówna szczerze o tym, jaka jest w domu Drugim wyjątkowo osobistym momentem rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc było wyznanie dotyczące perfekcjonizmu. W programie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna przyznała, że z wiekiem staje się coraz większą pedantką. Jak sama powiedziała, jest to cecha, której w sobie nie lubi, ale jednocześnie nie potrafi się jej pozbyć. „Jestem pedantką. I u mnie to rośnie i jest coraz gorzej. Ja sama siebie za to nie lubię, że musi być wszystko tak pod linijką, musi być wszystko, każdy pyłek. Ja też mam w domu ciemną podłogę, na której widać wszystko, więc biorę te pyłki z podłogi, więc tego nienawidzę, ale to we mnie rośnie z wiekiem” – przyznała. Podczas rozmowy aktorka zdradziła także, jak na jej perfekcjonizm reaguje Jan Englert. Jak opowiadała Marioli Bojarskiej-Ferenc, mąż z uśmiechem obserwuje jej zamiłowanie do porządku i żartuje, że z czasem może być jeszcze bardziej wymagająca. „Janek tak się przygląda, mówi: »Ty będziesz nie do wytrzymania«. Mówię: »Ja wiem, ja wiem. Ale no co, no taka jestem, już tego nie zmienię«. [...] Po obiedzie ja tak sprzątam długo, aż to wszystko będzie wysprzątane, aż będzie lśniło i pachniało. I u mnie też nic nie może być na zewnątrz: wszystko musi być pochowane w szafkach, żeby nic się nie kurzyło” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem
Beata Ścibakówna była gościnią Marioli Bojarskiej-Ferenc w programie VIVA! Bez Tabu dostępnym na YouTube i opowiedziała o sprawach, o których mówi niezwykle rzadko. Aktorka wróciła wspomnieniami do początków relacji z Janem Englertem, zdradziła zaskakujące słowa swojej mamy i wyjaśniła, dlaczego nigdy nie dostała pierścionka zaręczynowego.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie „VIVA! Bez Tabu” Beata Ścibakówna z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiedziała o relacji z Janem Englertem. Nie zabrakło zabawnych wspomnień z czasów studiów, rodzinnych anegdot i szczerych wyznań dotyczących ich małżeństwa. Aktorka nie ukrywała, że wiele wydarzeń potoczyło się zupełnie inaczej, niż mogliby przypuszczać jej fani. Beata Ścibakówna o pierwszym zauroczeniu. „A któż nie był zainteresowany Janem Englertem?” W trakcie rozmowy w formacie „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Beatę Ścibakównę, czy jeszcze podczas studiów zwróciła uwagę na Jana Englerta. Aktorka odpowiedziała z dużym poczuciem humoru i nie próbowała ukrywać, że profesor cieszył się ogromną sympatią studentek. Opisała też, jak wyglądały prowadzone przez niego zajęcia i dlaczego cieszył się tak dużym autorytetem. „Pamiętam, jak wchodził do nas na zajęcia, bo zaczął uczyć nasz rok, jak my byliśmy na drugim roku. Zaczął nas uczyć i jak wchodził do sali wykładowej, to zawsze mówił: »Dzień dobry, dzień dobry. Przepraszam, pani, czy mogę zdjąć marynarkę?« A wszyscy: »Tak, tak, tak«. I zaczynał wykład, więc naprawdę, może nie kochałyśmy, ale zauroczone byłyśmy. W końcu to był Jan Englert, to był nasz rektor, to był nasz profesor, który wspaniale uczył. Wyglądał i wygląda pięknie” – chwaliła ukochanego. Jednak jedną z największych niespodzianek okazała się reakcja mamy aktorki. Beata Ścibakówna wyznała, że kiedy powiedziała, z kim wybiera się na wakacje, usłyszała odpowiedź, której zupełnie się nie spodziewała: „Moja mama kiedyś powiedziała: »Ale to z kim wyjeżdżasz na te wakacje?«. Ja mówię: »No z kolegą ze szkoły«. »No ale kto to jest ten kolega? Jak się nazywa?«. I mówię: »No Jan Englert«. A moja mama: »To ja się w nim kochałam«.” Beata Ścibakówna nie dostała pierścionka zaręczynowego. Tak naprawdę wyglądała ich droga do ślubu W dalszej części rozmowy w „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała aktorkę o oświadczyny. Odpowiedź Beaty Ścibakówny mogła zaskoczyć wiele osób. Gwiazda przyznała bowiem, że w jej przypadku nie było ani klasycznych zaręczyn, ani romantycznej chwili z pierścionkiem. Jak wyjaśniła, o wszystkim zdecydowały względy praktyczne i wspólne plany dotyczące przyszłości. Aktorka wyjaśniła następnie, że na początku wspólnego życia razem z Janem Englertem budowali wszystko od podstaw. Właśnie dlatego decyzja o ślubie nie wynikała z romantycznego gestu, lecz z bardzo przyziemnych okoliczności. „My zaczynaliśmy od samego początku, nie mieliśmy nic. Więc jak kupowaliśmy swoje mieszkanie, to musieliśmy wziąć jakiś tam kredyt. Żeby wziąć kredyt, to łatwiej było być małżeństwem, więc po prostu poszliśmy do pałacu ślubów i zapisaliśmy się. To tak poszło bardziej racjonalnie niż romantycznie” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Niespodziewane słowa Marcina Prokopa o Jolancie Pieńkowskiej: „Nie wszyscy byli jej osobą zachwyceni…”
Marcin Prokop w rozmowie z Rafałem Kowalskim z Viva.pl wrócił wspomnieniami do dawnych prowadzących "Dzień Dobry TVN". Wśród nazwisk, które – jego zdaniem – wniosły do programu wyjątkową jakość, znalazła się Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz nie ukrywa jednak, że jej obecność budziła różne emocje wśród widzów.
Choć skład prowadzących "Dzień Dobry TVN" przez lata wielokrotnie się zmieniał, niektóre nazwiska wciąż pozostają ważnym punktem odniesienia dla osób związanych z programem. Zapytany przez Rafała Kowalskiego o prezenterów, których dziś najbardziej mu brakuje, Marcin Prokop wskazał kilka postaci, które – jak podkreślił – wyróżniały się osobowością, doświadczeniem i dziennikarskim warsztatem. Marcin Prokop bez wahania wskazał nazwiska. Tych prowadzących najbardziej brakuje mu w "Dzień Dobry TVN" Zmiany personalne są nieodłącznym elementem telewizji śniadaniowej. Jedni prowadzący pojawiają się na antenie na lata, inni znikają po krótszym czasie. Marcin Prokop przyznaje jednak, że są nazwiska, które – jego zdaniem – pozostawiły po sobie wyraźny ślad i nadal doskonale odnalazłyby się w dzisiejszej formule programu. Jako pierwszego wskazał Jarosława Kuźniara. Nie ukrywał, że jego odejście z programu było – z perspektywy czasu – dużą stratą dla "Dzień Dobry TVN". W jego ocenie Kuźniar należał do grona najbardziej charakterystycznych osobowości medialnych ostatnich lat. „Ja myślę sobie, że przedwcześnie się pożegnał z tym programem Jarek Kuźniar, bo to jest zwierzę medialne. On był jedną z nielicznych osób, które się pojawiły na firmamencie mediów w ostatnich latach, który był jakiś, który miał wyrazistą osobowość, miał swój styl bycia. Był bardzo charakterystyczny. To, że zrezygnował z prowadzenia tego programu, myślę, że jest sporą stratą, ale też może po prostu się w nim nie odnalazł, może się w tym męczył, nie wiem, no jakiś tam miał swoje powody” – powiedział w rozmowie z Rafałem Kowalskim. To jednak nie jedyne nazwisko, które od razu przyszło Prokopowi do głowy. Wspominając osoby, które współtworzyły charakter programu, zwrócił uwagę również na Marcina Mellera. Podkreślił jego dziennikarskie doświadczenie, szerokie horyzonty i sposób komentowania rzeczywistości, którego – jak przyznał – dziś w programie brakuje. „Na pewno też mocną podporą tego programu był Marcin Meller, no bo to też rasowy dziennikarz, pisarz, człowiek o niezwykłych horyzontach, bardzo niesztampowo myślący o rzeczywistości, więc jego strzałów z biodra też brakuje” – dodał. TYLKO U NAS: Nie doceniają Doroty Wellman w TVN? Marcin Prokop szczerze o rozczarowujących prawach telewizji Marcin Prokop o Jolancie Pieńkowskiej: "Nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni" Wśród nazwisk, które Marcin Prokop wymienił niemal od razu, znalazła się również Jolanta Pieńkowska. Dziennikarz podkreślił, że była jedną z osób, które wnosiły do programu dużą wartość merytoryczną. Jednocześnie zauważył, że jej obecność na ekranie wzbudzała skrajne emocje, co – jak sam zaznaczył – wcale nie musi być wadą. „Myślę też, że taką postacią, która dużo wnosiła, aczkolwiek nie wszyscy widzowie byli jej osobą zachwyceni – ale też niezgodność krytyków wobec zjawiska świadczy o zgodzie artysty z samym sobą, jak to zwykłem mawiać – była Jola Pieńkowska. Też rasowa dziennikarka, która bardzo dużo merytoryki wnosiła do Dzień Dobry TVN. Więc takie trzy nazwiska on top of mind [ ang. w pierwszej kolejności ] mi przychodzą do głowy” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice
Monika Miller i Leszek Miller w archiwalnej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o rodzinnej bliskości po śmierci ojca i syna, wspólnym zamieszkaniu, presji związanej z nazwiskiem oraz muzyce, która stała się dla Moniki drogą do realizacji marzeń. To szczere wyznanie o stracie, wsparciu i sile rodzinnych więzi przypominamy po latach.
Monika: „Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy”. Leszek: „Podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Monika tam mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie”. W 2020 roku Monika Miller i jej dziadek, Leszek, w rozmowie z Aliną Mrowińską – o życiu po stracie ojca i syna, bliskości i presji nazwiska. O miłości, na którą Monika czeka i której zazdrości dziadkom. I o muzyce, która jest dla niej najważniejsza. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Monika Miller o życiu z dziadkami po śmierci ojca: „Wróciłam do siebie” – Moniko, ponad 100 tysięcy osób obserwuje Cię na Instagramie. Lubisz popularność? Monika Miller: Z jednej strony lubię, ponieważ fajnie jest się wymieniać z ludźmi opiniami, z drugiej bywa ciężko. Czuję ogromną presję, szczególnie od osób, które zakładają moje fan cluby. Myślę, że oczekują ode mnie, że zawsze będę ich inspirować, coś ciekawego tworzyć. Nie chcę ich zawieść. I jeszcze jedno – kiedy jest mi źle, lubię przeczekać, nie odzywać się w mediach społecznościowych, a ludzie pytają, dlaczego mnie nie ma. I to też jest dla mnie trudne. – Monika radzi się Pana, o czym napisać na Instagramie? Leszek Miller: Raczej stawia mnie przed faktami dokonanymi. Czasami przysyła mi zdjęcia, które później zamieszcza. Wysyła mi dużo próśb interwencyjnych w sprawie zwierząt, zwłaszcza o wpłaty dla psów. Monika jest specjalistką w uszczuplaniu mojego budżetu. Monika: Ale na dobre cele. W czasie pożarów w Australii prosiłam, żebyś zaadoptował koalę. Napisałeś o tym na Facebooku i odzew był ogromny. Leszek: Zaadoptowałem koalę Lion Leo, był bardzo poparzony i odwodniony. Miał szczęście, przeżył. Co miesiąc dostaje pieniądze na leczenie i wyżywienie. – Oglądał Pan teledysk do piosenki Moniki „W bezruchu”? Leszek: Byłem pierwszym recenzentem, Monika pokazywała mi scenariusz przed nagraniem. Według mnie to rewelacyjna produkcja, bardzo nowoczesna, pełna ekspresji. Cała Monika. Miałem tylko jedną uwagę – po co tyle czerwonej farby. Monika: Dziadkowie zawsze mnie prosili, żebym nie śpiewała po angielsku, bo oni też chcieliby zrozumieć. Zgadzam się, że emocje najszczerzej wyraża się w ojczystym języku. – Dla mnie „W bezruchu” to piosenka o młodej kobiecie, która miała dużo złych związków i próbuje w tym wszystkim zachować siebie. Śpiewasz o swoich doświadczeniach? Monika: Wszystko w piosence jest wzięte z mojego życia. Śpiewam o bardzo złym czasie, kiedy rozstałam się z moim długoletnim narzeczonym. Kolejne doświadczenia randkowania też nie były najlepsze. Zdałam sobie sprawę, że to nie jest takie proste spotkać osobę, z którą można normalnie porozmawiać. A co dopiero mówić o prawdziwej miłości. – Małżeństwo dziadków to dla Ciebie ideał związku? Monika: O tak, ale takie związki już chyba są na wymarciu. Smutne. Leszek: Poznałem żonę, jak miałem 19 lat, Ola – 16. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Monika: Jak ja wam zazdroszczę. Leszek: Chodziliśmy do tego samego technikum w Żyrardowie. Miałem brata ciotecznego, któremu rodzina przysyłała z Anglii płyty z muzyką młodzieżową, a jeszcze miał magnetofon, głośniki. I w związku z tym był obiektem pożądania na wszystkich prywatkach. A ja, tak przy okazji, chodziłem z nim. Któregoś dnia klasa Oli robiła w szkole potańcówkę. Przyszliśmy z bratem, ja dumnie niosłem płyty Beatlesów, Rolling Stonesów. Pod ścianą siedziało kilka dziewcząt, spojrzałem na jedną z nich i pomyślałem: Boże, albo ta, albo żadna. – Pana przyszła żona też tak pomyślała? Leszek: Na szczęście tak. Wszystkim niedowiarkom mówię, że jestem żywym dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje. – Na taką miłość czekasz? Monika: Bardzo bym chciała, ale nie bardzo wierzę, że w dzisiejszych czasach jest to możliwe. Chociaż… Napisałam kiedyś na Instagramie: „Miłości nie szukaj na siłę, po prostu pozwól jej się znaleźć”. Leszek: Miałem 23 lata, kiedy braliśmy z Olą ślub. Po 50 latach pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego w Żyrardowie. Jest w tym samym miejscu, tylko wystrój się zmienił. Prezydent miasta wręczył nam dyplom, przyszły panie urzędniczki. Bardzo to było wzruszające. Kiedy żegnaliśmy się, powiedziałem paniom: „Za 50 lat przyjdziemy tu znowu, proszę być na posterunku”. Monika: Uwielbiam opowieści dziadków z ich młodości, są wręcz surrealistyczne. Mama babci nie pozwalała jej się spotykać z dziadkiem. Bo wyglądał na łobuza. Leszek: Chuligana. Z długimi włosami, w skórzanej kurtce, na motorze. Miałem wtedy przyjaciela, zresztą do dziś go mam, który miał ujmujący wygląd i sposób bycia. Augustyn przychodził do mojej Oli do domu i prosił jej mamę o pozwolenie na wyjście z córką, całował rączki, dziękował. Wychodzili z Oleńką, mama była zachwycona, a za rogiem domu czyhałem już ja. Monika: Pamiętam, jak dziadek opowiadał mi o koncercie Rolling Stonesów w Sali Kongresowej w 1967 roku. Albo jak dostałeś autograf jednego z beatlesów. Leszek: A to już kiedy byłem premierem. Spotkałem się na Downing Street z premierem Tonym Blairem i na koniec rozmowy wyjął dużą antologię Beatlesów, otworzył, a na pierwszej stronie było napisane: „Pozdrowienia dla pana premiera Leszka Millera – Paul McCartney”. – Oglądałam Waszego walca w „Tańcu z Gwiazdami” i pomyślałam, że taka ogromna bliskość musiała powstawać latami. Leszek: To prawda. Bardzo czekałem na narodziny Moniki. Od razu się w niej zakochałem. Monika jest dla mnie i mojej żony całym światem. Zawsze lubiłem z nią być, wyjeżdżać na wakacje. Na Mazurach łowiliśmy razem ryby. Monika: Dziadek mnie nauczył. Jeździliśmy razem na rowerach, na nartach. – Mała Monika lubiła śpiewać? Leszek: Nie tylko, pięknie rysowała, tańczyła. Od dziecka była uzdolniona artystycznie. Monika: Ale najbardziej lubiłam śpiewać. Uwielbiałam piosenki Madonny, Britney Spears, Michaela Jacksona. Wyobrażałam sobie, że to ja stoję na scenie. Ale im byłam starsza, tym bardziej wydawało mi się to niemożliwe. Mało wierzyłam w siebie. Miałam 14 lat, kiedy zaczęłam chodzić na lekcje śpiewu. I chodzę do dziś. Uczyłam się grać na pianinie i gitarze. Leszek: A pamiętasz, Monisiu, jak byliśmy razem w Kamieńcu Podolskim? Tam Monika się urodziła. Monika: Pamiętam tylko, że byłam przerażona. Miałam sześć lat i kompletnie nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Leszek: Byłem na Ukrainie z oficjalną wizytą, ostatni dzień to była część prywatna. Pojechaliśmy do miejsca, w którym mieszkała moja synowa Irena i gdzie Monika spędziła pierwsze miesiące życia. Taki potężny czworokąt bloków, w środku podwórko. Kiedy przyjechaliśmy, stał tam tłum ludzi. Przyszli z całej okolicy zobaczyć swoją Irenkę, która zrobiła wielką karierę i teraz przyjeżdża do nich z polskim premierem i z taką śliczną córeczką. Spędziliśmy tam ze dwie godziny, byliśmy w mieszkanku Ireny. Każdy chciał z nią porozmawiać, dotknąć Moniki. Wzbudzały znacznie większe zainteresowanie niż ja (śmiech). Monika: Byłeś jedynie dekoracją (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę Leszek Miller o rodzinie i stracie syna. „Czas jedynie oswaja z bólem” – Byłaś już u dziadka w Brukseli? Monika: Jeszcze nie. Dziadek wynajął w Brukseli mieszkanie, jestem ciekawa, jak się urządził. Lubię jeździć w nowe miejsca, wielkie miasta mnie inspirują. Godzinami mogę chodzić po ulicach, muzeach, zaglądać w zakamarki znane tylko lokalsom. Leszek: Od dawna mam już opracowany w szczegółach nasz plan zwiedzania. Najpierw pójdziemy na La Grand-Place, jeden z najpiękniejszych placów w Europie. Przecudnej urody miejsce, którym zachwycał się Wiktor Hugo. – Moniko, czujesz presję nazwiska? Monika: Czasem w ogóle o tym zapominam. I udaje mi się, dopóki ktoś nie powie, że jadę na nazwisku. To z jednej strony prawda, bo rzeczywiście nie muszę walczyć o rozpoznawalność, ale z drugiej moje nazwisko to też minusy. W branży muzycznej zdarzyło mi się już kilka razy, że usłyszałam: „Chętnie byśmy razem coś zrobili, ale, niestety, nie możemy, bo nie chcemy się kojarzyć politycznie”. Leszek: Żartem opowiem, że w Parlamencie Europejskim mam z powodu nazwiska profity. Kilka razy urzędnicy mnie pytali: „Pan jest z Polski?”, a kiedy potwierdzałem, słyszałem: „Jakie to szczęście, bo mamy z tymi polskimi nazwiskami same kłopoty”. – Monika miała sześć lat, kiedy został Pan premierem. Mówiła Panu o problemach w szkole? Leszek: Nie, dopiero niedawno się dowiedziałem. Ja wtedy wychodziłem z domu o siódmej i wracałem po 23. Monika: To był jeden z najcięższych okresów w moim życiu. Nienawidziłam chodzić do szkoły. Dzieci mi dokuczały. Dziś wiem, że pewnie w domu słyszały jakieś komentarze o dziadku i wyładowywały na mnie frustracje rodziców. Bardzo się wtedy zamknęłam. Skupiłam się na nauce, nie miałam przyjaciół. Leszek: Z moim synem w szkole było podobnie. Też miał trudno z powodu nazwiska. To były czasy PRL-u, nie wszyscy mnie kochali. Po latach Leszek mi powiedział, że wiele razy bił się z mojego powodu z kolegami, a jedna nauczycielka uderzyła go w twarz. Monika: Nie rozumiałam wtedy, dlaczego tak się dzieje. Myślałam, że chodzi o mnie, a nie o nazwisko. – Musiałaś się czuć bardzo samotna. Monika: Bardzo… To trwało całą podstawówkę i szkołę średnią. Stąd potem anoreksja, bulimia. Nie chcę już do tego wracać. – Jak z tego wyszłaś? Monika: Trafiłam na bardzo dobrych psychoterapeutów. Miałam 14 lat, kiedy mama pierwszy raz zaprowadziła mnie na terapię. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Z czasem wyleczyłam się ze wszystkich kompleksów. Terapię polecam każdemu, kto czuje, że ma problemy, nie ma się komu wygadać albo potrzebuje mądrego przyjaciela. W Polsce, niestety, wielu ludzi myśli, że jak ktoś idzie na psychoterapię, to ma coś nie tak z głową. To bzdura, która czasem ma tragiczne konsekwencje. Ktoś zmaga się sam z depresją, ma myśli samobójcze i nie szuka pomocy. – Teraz czasem korzystasz z terapii? Monika: Zawsze, kiedy mam dużo stresów, gorzej się poczuję. To jest jak pójście do SPA albo na basen. Robię coś dobrego dla siebie. Z ostatnią terapeutką zapoznał mnie dziadek. Leszek: To niesamowity przypadek, a może szczęśliwe zrządzenie losu. Jechałem do kogoś samochodem i, podjeżdżając pod jego dom, tak niefortunnie zawadziłem o krawężnik, że przebiłem opony. Gdyby nie to, na pewno szybko bym wrócił, a tak krótka wizyta znacznie się przedłużyła. I przy okazji poznałem żonę gospodarza, która jest psychoterapeutką. – Wierzycie w przypadki czy raczej w przeznaczenie? Monika: Ja jestem agnostykiem. Ale chciałabym, żeby przypadki nie były przypadkami. Leszek: Wychowywałem się w bardzo religijnej rodzinie. Mama i wszystkie ciotki marzyły, żeby zobaczyć mnie służącego do mszy. Zapisałem się do kółka ministrantów. Pamiętam ten dzień, kiedy pierwszy raz służyłem do mszy w kościele w Żyrardowie. Ciocie z mamą siedziały w pierwszym rzędzie, wpatrzone we mnie jak w święty obrazek. Po śmierci syna, ojca Moniki, wolałbym, żeby po tej drugiej stronie coś było. Kiedyś spotkałbym się z synem… Po śmierci Leszka zadzwonił do mnie kardynał Konrad Krajewski, bliski współpracownik papieża Franciszka, i powiedział, że dla niego i dla papieża Kościół powinien przypominać szpital polowy, do którego mogą przyjść wszyscy cierpiący, zranieni przez życie. Bardzo mnie to ujęło. Rozmawiałem też wtedy z przeorem Jasnej Góry. Pojechaliśmy z żoną na mszę. Ludzie wierzący w tragicznych chwilach mają łatwiej. Dla nich życie na Ziemi jest tylko etapem. Myśl, że to już koniec i nic nie ma, jest straszna, nie do zniesienia. – Po śmierci Pana syna, Twojego taty, dawaliście sobie wsparcie? Monika: Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy i jak bardzo się wspieramy. Leszek: Mieszkamy w domu Leszka w Konstancinie. To była trudna decyzja. Żona wykazała się niezwykłym męstwem. Leszek zmarł 26 sierpnia… I kiedy nadchodziły pierwsze święta bez Niego, Ola wezwała całą rodzinę i w domu Leszka zasiedliśmy do wigilii, z pustym nakryciem dla Niego, z Jego fotografią. Strasznie się tego bałem. Niepotrzebnie. Później jeden z przyjaciół powiedział: „Leszek, ty przed tym nigdy nie uciekniesz. Myśl o tym, co się stało, zawsze będzie obecna. Więc nie uciekaj, staw temu czoło”. I podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Zrobiliśmy remont. Wróciły wspomnienia. To nie jest straszne, może nawet daje ukojenie… Monika na początku nie chciała tam zamieszkać, nie wywieraliśmy presji. Monika: Wyszło bardzo naturalnie, po prostu pewnego dnia się wprowadziłam. Na początku czułam, że coś nie gra, nie umiem tego opisać… Czułam jakiś niepokój… Leszek: Monika w tym domu mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość? Muzyka zamiast polityki. Dlaczego Monika Miller postawiła na śpiew? – Czas leczy rany? Leszek: Czas jedynie oswaja z bólem, ale niczego nie leczy. Straciłem strach przed śmiercią. Śmierć wydaje się nam czymś przerażającym, ale jak jej dotkniemy, to przerażenie znika. Monika: Mnie ciągle się wydaje, że wszystko mi się przyśniło… Gdyby nie śmierć taty, chyba nie miałabym w sobie tyle odwagi, żeby zacząć śpiewać, pokazać się publiczności. Bardzo mocno do mnie dotarło, byłam wtedy jeszcze przed obroną licencjatu, że jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. I że jeżeli czegoś bardzo chcemy, o czymś marzymy, to nie powinniśmy tego odkładać na później, bo tego później może nie być. Drugi raz się nie urodzę. Pomyślałam: Jak nie teraz, to nigdy. I na razie odkładam magisterkę, robię to, co zawsze chciałam, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. – Muzyka też trochę dlatego, żeby być jak najdalej od świata polityki? Monika: Nie myślę tak. Ja i mój dziadek jesteśmy odrębnymi bytami, ale część ludzi i tak zawsze będzie mnie z nim wiązać. My z dziadkiem prawie nie rozmawiamy o polityce. Jeżeli już, to o zagranicznej. Najbardziej interesuje mnie, jakie zmiany zachodzą w ochronie praw zwierząt. Leszek: Mam dwa źródła presji – pierwszy to Monika, a drugi – pani Ewa Zgrabczyńska, dyrektor poznańskiego ogrodu zoologicznego. Cudowna osoba, była w Brukseli. W Parlamencie pracujemy teraz nad rezolucją, która zabrania wykorzystywania dzikich zwierząt w cyrkach. – Moniko, kiedy pokażesz nowe piosenki? Monika: Mam już gotowe dwa nowe single, pracuję nad dwoma kolejnymi. Każda piosenka jest moją historią albo emocją. Musi być bliska memu sercu, spojrzeniu na świat, muszę ją poczuć. Tylko tak wywołam u ludzi emocje. Na razie chcę popróbować różnych stylów, pobawić się muzyką. Czuję bardzo dużą potrzebę, żeby poeksperymentować. – Wolałby Pan, żeby Monika, zamiast zajmować się muzyką, miała jakiś konkretny, praktyczny zawód? Leszek: Lekarz, inżynier, prawnik – oczywiście. Ale wiem, że Monika ma tak bogatą osobowość, tak dużą inteligencję emocjonalną, że dusiłaby się w konkretnych profesjach. Boję się o nią, jak sobie poradzi w show-biznesie, to świat ogromnej konkurencji, znam go tylko z filmów. Chociaż pewnie w polityce jest podobnie. Widziałem już tyle wspaniałych karier i tyle samo wielkich upadków. – To jaką ma Pan radę dla Moniki? Leszek: Talent, konsekwencja i wytrwałość. Niepokoi mnie, że Monika czasem jest zbyt delikatna i zbyt wrażliwa. Ale widzę, że z wiekiem twardnieje. Musi mieć mocne przekonanie, że zawsze i w każdej sytuacji da sobie radę. Monika: Dziadek często mi powtarza takie piękne zdanie: „Ptak, nawet kiedy chodzi, czuje, że ma skrzydła”. Rozmawiała: Alina Mrowińska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Michał Piróg nie zwalnia tempa. Teatr to nie wszystko! W VIVIE! odsłania kulisy nowego projektu: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”
Po odejściu z telewizji Michał Piróg nie powiedział ostatniego słowa. Wrócił na scenę, stworzył własną markę i z odwagą realizuje kolejne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego znów podąża za intuicją i wyznaje: „Znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać”.
Kiedy jedni kurczowo trzymają się tego, co znane, on bez lęku zamyka jedne drzwi, by z impetem otworzyć kolejne. Po głośnym pożegnaniu z telewizją Michał Piróg wrócił na scenę, gdzie znów czuje dreszcz emocji. Ale to nie koniec niespodzianek. W rozmowie z VIVĄ! odsłania kulisy swojego najbardziej osobistego projektu i przekonuje, że właśnie teraz odnalazł przestrzeń, w której naprawdę chce się rozwijać. Michał Piróg w VIVIE! o nowym projekcie. Nie każdy wiedział, czym dziś się zajmuje – I Ty pewnego ranka obudziłeś się i pomyślałeś: Zmieniam robotę? Dokładnie to było tak, że zadzwoniła producentka jednego spektaklu, w którym występuję, że muszę zagrać tego samego dnia wieczorem w jakimś innym mieście. Miałem półtorej godziny na to, żeby się ogarnąć. Ale zdążyłem jeszcze odpalić Instagram, na którym wyświetlił mi się jakiś post TVN. Pomyślałem, że znów będę robił to samo, co od 15 lat, i właściwie nie wiem po co. Chwilę później napisałem SMS do dyrektor programowej, że musimy się spotkać w celu… pożegnania. Tak poczułem. – Zrobiłeś to pod wpływem chwili? Jeszcze dwa dni wcześniej rozmawiałem z producentką, co możemy zrobić w 15. sezonie. I nagle poczułem, że to koniec. I nie zdziwiłem się bardzo samym sobą, bo u mnie takie nagłe decyzje są zupełnie normalne. Tak samo lata temu przestałem występować w musicalu „Koty” w Teatrze Roma. Po prostu pewnego wieczoru byłem na scenie, usłyszałem pierwsze dźwięki uwertury i pomyślałem: Mam dość. Odchodzę. I w przerwie między aktami poszedłem do koordynacji, żeby powiedzieć, że chcę się umówić z dyrektorem, bo chcę odejść. Dograłem sezon i pożegnałem się ze spektaklem. – Tak znienacka? Tak. Choć mogłem podejrzewać, że wkrótce mi się odechce, bo zagraliśmy przecież z tysiąc spektakli. – Coś się wydarzyło? W obu przypadkach po prostu zrozumiałem, że nie spotka mnie tam już nic ekscytującego. To było trochę jak jeżdżenie na wakacje od lat w to samo miejsce. Z przyzwyczajenia. A przecież jest tyle pięknych miejsc do zobaczenia. – Niemądry czy odważny? Podążający za intuicją. Z tym Teatrem Roma to było więcej zabawy, bo wtedy szykowano się do wystawiania „Tańca wampirów” w reżyserii wybitnego Corneliusa Baltusa, opartego na scenariuszu filmu Romana Polańskiego z 1967 roku. Dostałem od niego zaproszenie do udziału, nie musiałem nawet brać udziału w castingu. To było fajne, bo casting niezależnie od tego, co umiesz, a czego nie umiesz, jest stresujący. – Ale… Zaczęto pracę nad choreografią i to, co zobaczyłem, nie spodobało mi się. Powiedziałem, że rezygnuję, bo nie mam zamiaru brać w tym udziału. Po prostu wyobraziłem sobie, że przez kilka kolejnych lat będę musiał tańczyć w czymś, co mi się na dzień dobry nie spodobało. – Jednak jesteś szalony. Wystąpić w takim musicalu, z takim reżyserem to marzenie wielu tancerzy i aktorów. Pewnie tak, ale dla mnie to by nie było nic ekscytującego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Bo w życiu najważniejsza jest ekscytacja? Przygoda. Ciągle szukam nowych przygód, nowych wyzwań. Jestem ciekawskim dzieciakiem, zaglądam wszędzie, gdzie się da. Oczywiście rozumiem, że ktoś obiera jakiś kierunek, znajduje spokojną przystań i tam zostaje. Tylko że ja wiem, że to nie jest jedyna spokojna przystań, bo takich jest dużo więcej. Podoba mi się, że mogę kolejne eksplorować od czasu do czasu.[...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. – Teraz to na nudę nie możesz narzekać. Grasz w teatrze, jeździsz ze spektaklami po całej Polsce i wprowadzasz na rynek kosmetyki. A wszystko przez przypadek. Wiesz, ja spotykam na swojej drodze odpowiednie osoby, bo głośno mówię, co chcę zrobić. Gdybym nikomu słowem nie wspomniał, że od dawna myślałem o zrobieniu kosmetyków, które będą zgodne z moją filozofią, producentka teatralna, z którą pracuję, nie powiedziałaby mi: „Świetnie! Znam ludzi, którzy mogą to dla ciebie zrobić”. Dzisiaj jest moją wspólniczką. A ja marzyłem o stworzeniu kosmetyków z dobrych składników, bez oszukiwania, takich bliżej natury, ale jednocześnie skutecznych. Udało się. Moja marka nazywa się 24seven Cosmetics. Udało nam się stworzyć kosmetyk o takiej formule, że po miesiącu rzetelnego używania skóra jest odmłodzona o 12 lat. – Co wiesz o produkcji kosmetyków? Teraz, po miesiącach bywania w laboratorium, coraz więcej. Ale nie skończyłem żadnej szkoły, w której mógłbym się tego nauczyć, więc lepiej, że to nie ja zabrałem się za robienie mikstur (śmiech). Od tego jest magister farmacji Małgorzata Trojanowska. O, wiesz, czego nauczyłem się w „Top Model”? Że każda rasa potrzebuje innych kosmetyków. A my stworzyliśmy takie, które będą dobre dla wszystkich. – Kim dzisiaj jesteś? Aktorem bez szkoły. Producentem kosmetyków, też bez szkoły. Wychodzi na to, że nieukiem (śmiech). A tak poważnie to czuję, że moje życie stało się spokojniejsze i po wielu latach miotania się znalazłem przestrzeń, w której chcę się rozwijać. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość?
Wielka miłość pozostawiła po sobie ogromną pustkę. Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o życiu po stracie męża i wyznaje, czy po takiej miłości można jeszcze otworzyć serce na kogoś nowego?
Przez niemal dwie dekady szli przez życie ramię w ramię. Dzielili codzienność, marzenia i zwykłe rytuały, które z czasem stały się najcenniejszymi wspomnieniami. Po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska musiała nauczyć się świata, w którym nic nie jest już takie samo. Dziś z niezwykłą szczerością opowiada Katarzynie Piątkowskiej o życiu po stracie i słowach, które usłyszała od zupełnie obcych ludzi. Czy po wielkiej miłości można jeszcze zrobić miejsce na nowe uczucie? W najnowszym wydaniu VIVY! pisarka po raz pierwszy tak otwarcie mówi o tym, co przyniosły jej ostatnie miesiące. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! o miłości. Czy otworzy serce na nowy związek? – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie i zdobywa uznanie tych, którzy kiedyś podchodzili do niego z rezerwą. W rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o zawodowych wyzwaniach, odwadze podążania własną drogą i przekonaniu, że talent oraz pracowitość znaczą więcej niż dyplom.
Nie idzie utartą ścieżką i nigdy nie próbował dopasować się do cudzych oczekiwań. Choć nie ukończył szkoły aktorskiej, dziś z powodzeniem występuje na scenie, a ci, którzy kiedyś patrzyli na niego z rezerwą, należą do grona jego największych zwolenników. "I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście", opowiada Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Michał Piróg opowiada o odwadze, by zaufać własnej drodze, o zawodowych wyzwaniach i o przekonaniu, że prawdziwą wartość artysty budują nie dyplomy, lecz talent, pracowitość i konsekwencja. Nie skończył szkoły aktorskiej, a i tak robi karierę. W VIVIE! Michał Piróg zdradza: „Ci, którzy byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami” – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” To usłyszał od Daniela Olbrychskiego i Pawła Królikowskiego – Spotykasz się z ostracyzmem ze strony aktorów, z którymi grasz, bo nie skończyłeś szkoły aktorskiej? Bywało i tak. Ale po pierwszych próbach przychodzili i mówili, że byli do mojego udziału sceptycznie nastawieni, ale widzą, że jestem sumienny i chyba mam talent (śmiech). I ci, którzy na początku byli przeciwko mnie, dzisiaj są moimi adwokatami. I to jest moje duże szczęście. Daniel Olbrychski powiedział mi kiedyś: „Przestań z tą szkołą! Ja też jej nie skończyłem, dopiero na starość zrobiłem dyplom, bo mi powiedzieli, że będę rektorem, i w końcu nie byłem”. Ale nie mam kompleksów z powodu braku aktorskiego wykształcenia, choć zdarza mi się zastanowić, co bym dzisiaj umiał, gdybym tę szkołę skończył. I nie odpowiem sobie na to pytanie. A gdybym poszedł do szkoły teatralnej kiedyś, to może bym nie tańczył, gdzie tańczyłem, i nie pracował w telewizji? Podejmowałem w życiu takie, a nie inne decyzje i muszę je zaakceptować. Świętej pamięci Paweł Królikowski mówił, że może powinienem zrobić szkołę teatralną eksternistycznie. Odebrałbym argument krytykantom, ale dałbym inny. Zaczęto by mi wypominać, że jednak tylko eksternistycznie. Nigdy już nie będzie dobrze, więc nie będę spełniał oczekiwań innych ludzi, bo i tak zawsze znajdzie się coś, do czego się zdołają przyczepić. Jestem przykładem na to, że papier nie daje pracy. Daje ją sumienność i rzetelność, i splot okoliczności. No i trochę ten talent. Co innego z tańcem. Zrobiłem papiery, żeby zostać dyplomowanym choreografem, bo od moich umiejętności zależy czyjeś zdrowie. – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. Czytaj też: Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć” – Cóż to za rachunek sumienia. Szczerość. Nie jestem wzorem do naśladowania. Ale niczego, co w życiu zrobiłem, się nie wyrzekam, bo uważam, że w granicach rozsądku różne doświadczenia są nam potrzebne. – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Wszyscy myślą, że żyje jak gwiazda Hollywood. TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati ujawnia, jak naprawdę wygląda jej codzienność w USA
Na Instagramie wygląda jak życie z hollywoodzkiego filmu. Jednak za zdjęciami z największymi gwiazdami kryje się codzienność, której niemal nikt nie zna. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o swoim życiu w Los Angeles, samotnym macierzyństwie i wyborach, które całkowicie zmieniły jej świat.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati zdradza, jak naprawdę wygląda jej życie pomiędzy Los Angeles a Warszawą. Aktorka opowiada o wychowywaniu córki Elizabeth, codziennych obowiązkach, ulubionych miejscach w Kalifornii oraz wspomnieniach związanych z narodzinami dziecka. Wyjaśnia również, dlaczego rzeczywistość daleka jest od obrazu znanego z mediów społecznościowych. Weronika Rosati o życiu w Los Angeles. Co dzieje się poza Instagramem? [...] – Los Angeles znasz lepiej niż Warszawę? Jaka jest Twoja ulubiona dzielnica? W Warszawie muszę włączyć Google Maps, bo czasami dłużej mnie nie ma i… zapominam. Kiedy zamieszkałam w Los Angeles, nie było GPS-u w telefonach. Drukowałam sobie mapy i z kartkami chodziłam na castingi. A ponieważ bujam w obłokach, zawsze się gubiłam. Pytasz o ulubioną dzielnicę – trudno powiedzieć, bo one się zmieniają. Kocham Malibu, to kalifornijski raj. Slow living i wolność. Bohema połączona z artystycznym klimatem i przepiękną, majestatyczną naturą – dzikie plaże, klify. Unosi się tam duch starej Kalifornii, którą widzisz na filmach lat 60. i 70. Czuć tam inny vibe. W godzinach szczytu jadę z domu do Malibu dwie godziny, ale gdy się tam spotykam ze znajomymi, zawsze są to chwile, których nigdy nie zapominamy. Mam wielką słabość do Burbank. Po pierwsze, są tam studia filmowe. Gdy wchodzisz na teren Warner Bros., czujesz magię kina, które żyje tam od ponad 100 lat. – A po drugie? Moja córka urodziła się w szpitalu niedaleko wytwórni. Może powinnam ją nazwać Warner (śmiech)? Oczywiście żartuję. Od początku wiedziałam, że to będzie dziewczynka i dam jej na imię Elizabeth. Parę tygodni przed porodem w okolicach Burbank i Glendale wybuchł największy od 50 lat pożar, La Tuna Fire. Pamiętam, że byłam spakowana i do szpitala, i w razie ewakuacji. Kiedy Ela przyszła na świat, ugasili w końcu te pożary, ale powietrze było koszmarnie zanieczyszczone, przez długi czas unosił się dym i pył. Budziłam się nieprzytomna, z czerwonymi i spuchniętymi oczami. Po trzech tygodniach wyprowadziłyśmy się nad ocean. Z przerwami na dłuższe pobyty w Polsce mieszkałyśmy tam z Elą ponad cztery lata. Pokochałam to miejsce, ale w którymś momencie okazało się, że moja praca, znajomi, a przede wszystkim fantastyczne przedszkole, które znalazłam dla Eli, są godzinę drogi od domu, więc zamieszkałyśmy bliżej centrum. Gdybyś mnie zapytała, której dzielnicy nie lubię, odpowiedziałabym: Downtown. Jest przytłaczająca. Malownicza i…niebezpieczna. Na wielu ulicach żyją ludzie w kryzysie bezdomności. Wygląda trochę jak mały Nowy Jork, szklane drapacze chmur pomieszane z historyczną architekturą kin i teatrów. Klimat potrafi zmienić się diametralnie w ciągu kilku przecznic. Ja kocham przyrodę. Muszę mieć blisko park, spokój, przestrzeń. – Ludzie widzą Twoje zdjęcia z Sylvestrem Stallone, Alem Pacino, Dustinem Hoffmanem, Robertem Pattinsonem i… Jedni mówią, że ja tylko robię zdjęcia ze znanymi osobami, inni, że leżę na plaży (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez Córka Elizabeth jest dziś najważniejsza. Tak wygląda codzienność aktorki z dala od czerwonych dywanów – Reszta zastanawia się, jak naprawdę wygląda Twoje amerykańskie życie. Bardzo prozaicznie i kręci się wokół dziecka. Wie to każda mama. Ostatnio modne stało się narzekanie na ciemne strony macierzyństwa. Ja nie będę narzekać. Oczywiście, że śpię mniej. Oczywiście, że mam mniej czasu dla siebie. Oczywiście, że mam mniej czasu na karierę. I dobrze. Gdybym chciała dłużej spać, imprezować czy robić karierę, zatrudniłabym armię ludzi do zajmowania się moją córką. A ja ją wychowuję samodzielnie. Ela dostała się do bardzo dobrej szkoły oddalonej od domu o pół godziny jazdy samochodem. Codziennie rano ją zawożę, po południu odbieram, dwie godziny z głowy. Mogłabym zapisać ją do pierwszej lepszej szkoły i nie musiałabym się mordować. To był mój wybór. Nie mamy żadnej służby. Raz na dwa tygodnie przychodzi pani do sprzątania. Przed przyjazdem do Polski byłam zakręcona, miałam mnóstwo spotkań, któregoś dnia wróciłam z pilatesu, rzuciłam moje rzeczy na podłogę w pośpiechu i nie zdążyłam posprzątać. Ela do mnie podeszła i mówi: „Mama, ja sprzątam nasz pokój, a ty mi okazałaś brak szacunku. To zły nawyk!”. Więcej się to nie powtórzyło (śmiech). – Głupio Ci było? (Śmiech). Bardzo. Ona jest mega racjonalna, jak mój tata. Oboje lubią porządek. Wszystko muszą mieć zorganizowane, poukładane, logicznie ogarnięte. Ostatnio córka zadała mi pytanie, które mnie bardzo wzruszyło: „Mama, czy ty będziesz taką babcią dla moich dzieci, jaką dla mnie jest babcia?” (Teresa Rosati, mama Weroniki, przyp. red.). Jest niezwykle dojrzała. Mój tata powiedział, że w czasie jego kariery polityka i dyplomaty nikt go nigdy nie zagiął, a moja ośmioletnia córka nieustannie zaskakuje go trudnymi pytaniami. Jest prostolinijna, wyważona, argumentuje w punkt. W jej oczach widzę wielką miłość, ale też szacunek do mnie. I to jest najcenniejsze. Tata przyszedł do mnie ostatnio i mówi: „Ela mnie poprosiła, żebym ciebie zapytał, czy ona może wziąć cukierka”. Był zdumiony, przecież mogła go zjeść za moimi plecami. Zaimponowała mu swoją… – …uczciwością. Tak. Dumna jestem z niej. Zawsze traktowałam ją poważnie, jestem z nią szczera. I ona to wie. Wszystko jej tłumaczę, daję wybór, szanuję jej zdanie. Wychowuję Elę intuicyjnie, według wzorca mojej mamy, który uważam za najwspanialszy na świecie. Świadczy o tym nasza przyjaźń. Mama zawsze ze mną rozmawiała. Nigdy nie czułam, że jestem traktowana jak worek kartofli przerzucany z kąta w kąt lub członek rodziny bez prawa opinii, głosu. Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważam, że czasami w polskich sądach nie bierze się pod uwagę prawdziwego dobra dziecka, jego emocji, potrzeb, zdania. Moja córka wszystko widzi i rozumie, ma swoje przemyślenia, przeżycia. Jest małym, świadomym człowiekiem i nie rozumie, czemu jest do pewnych rzeczy przymuszana wbrew swojej woli, a ja nie mam na to racjonalnych argumentów. Ma prawo mieć głos i swoje zdanie. A wracając do twojego pytania o moje amerykańskie życie… Wstaję o szóstej rano, przygotowuję śniadanie czy lunch, wyprowadzam psa, szykuję dziecko do szkoły. Potem mam parę godzin dla siebie. Jestem na telefonach, mailach, czytam scenariusze, chodzę na castingi, rozmowy produkcyjne, ewentualnie na plan zdjęciowy. Mam dużo swoich projektów, które rozwijam, bo nie umiem siedzieć bezczynnie. Po południu jadę po córkę, zawożę ją na kolejne zajęcia. Jest wieczór, trzeba ją nakarmić, położyć spać. O godzinie 22 jestem już tak padnięta, że nie wiem, jak się nazywam. To jest bardzo zwyczajne życie, tyle że ono się toczy w Los Angeles. Tam jest mój dom, a tutaj moja ojczyzna. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Weronika Rosati odrzuciła fortunę. TYLKO W VIVIE! mówi wprost: „Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku"
Za kulisami hollywoodzkich planów nie wszystko wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o finansach, zawodowych wyborach i decyzjach, które kosztowały ją więcej niż utracone honorarium. Nie zabrakło też zaskakujących kulis współpracy z Alem Pacino.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati przyznaje, że choć spełnia się jako aktorka i mama, wciąż myśli o większej stabilizacji finansowej. Opowiada o świadomym odrzuceniu lukratywnej propozycji, pracy przy filmie „Lear Rex” z Alem Pacino oraz planach zawodowych obejmujących polskie i amerykańskie produkcje. Weronika Rosati o finansach i życiu w Los Angeles. „Dążę do większej stabilizacji” [...] – Dużo przeszłaś w życiu, ale nie ma w Tobie goryczy. Cieszysz się tym, co masz. Bo mam wspaniałe dziecko i cudowną rodzinę. Jesteśmy zdrowi. Wykonuję wymarzony zawód. Czy chciałabym więcej grać? Chciałabym. Czy chciałabym, żeby Steven Spielberg bił się z Christopherem Nolanem, u którego z nich zagram? Owszem, byłoby fajnie. Ale i bez tego czuję się szczęśliwa, że jestem aktorką. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi, z którymi pracuję i którzy towarzyszą mi w tej drodze od lat. Więc nie mogę narzekać. Czy mam problemy? Mam. Czy żyję w stresie? Czasami ogromnym. Czy spotykają mnie przykrości? Tak. I bywają bolesne. A jednak nic nie zburzy mojego szczęścia, że mieszkam w kraju, w którym zawsze chciałam żyć, a jednocześnie mogę pracować i bywać w kraju, który kocham. W Los Angeles żyjemy dużo skromniej, niż ludzie sobie wyobrażają. Gdyby finansowo wszystko układało się fantastycznie, nie musiałabym w ogóle myśleć o przyszłości. – Boisz się o przyszłość? Nie boję się, ale finansowe bezpieczeństwo czasami zaprząta moje myśli. Chciałabym dać Eli jak najfajniejsze życie, zapewnić bezpieczeństwo, spokój na tyle, na ile mogę. Dlatego dążę do większej stabilizacji, bo wtedy będę miała dla niej więcej czasu. Gdybyś mnie zapytała, co chciałabym zmienić, odpowiedziałabym: Tak poukładać sprawy zawodowe, aby móc wybierać tylko te projekty, które mnie pasjonują. Teraz robię dużo rzeczy na Instagramie, których absolutnie się nie wstydzę, bo w ten sposób godnie zarabiam pieniądze. Oczywiście, że wolałabym dostać 20 milionów dolarów za rolę, ale… Żadna uczciwa praca nie hańbi. Jestem selektywna, nigdy nie zrobiłabym czegoś, z czym źle bym się potem czuła. Ostatnio dostałam intratną propozycję. Wahałam się. Miałam świadomość, że honorarium za kilka dni pracy zapewniłoby mi spokój na trzy–cztery miesiące, ale… Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku. Zrezygnowałam więc. I nie dlatego, że mogłam sobie na to pozwolić finansowo. Pomyślałam, że nie po to przez lata budowałam swoją pozycję, żeby coś mogło ją podważyć. Zawsze żyłam na własnych warunkach. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" Al Pacino, „Lear Rex” i nowe projekty. Co czeka Weronikę Rosati? – To prawda. Jak zaczęła się Twoja przygoda z filmem „Lear Rex” Bernarda Rose’a z Alem Pacino w roli głównej? Z Pacino znamy się i lubimy od 20 lat. Spotkaliśmy się w międzyczasie na planie „Stand Up Guys”, zagraliśmy razem z Christopherem Walkenem. Na pokład „Lear Rex” zaprosił mnie Barry Navidi, który stoi za sukcesem „Kupca weneckiego” z Alem Pacino w tytułowej roli. Przyjaźnimy się od wielu lat. W czasie strajku aktorów i scenarzystów, który trwał bardzo długo i nie miałam wtedy żadnych ról, żadnych projektów, zapytałam go, czy mogę przyjść na plan, zobaczyć, jak film wygląda od strony producenckiej. Tak się zaczęło. W napisach na IMDb zostałam wymieniona przez Navidiego jako Co-Executive Producer w geście uznania dla pracy, którą wykonałam na planie. To było wspaniałe doświadczenie. Na koniec produkcji okazało się, że musimy zrobić jedną dokrętkę. Ela zagrała w niej z Alem Pacino, a ja przemazuję się w tle. Jestem statystką w scenie mojej córki (śmiech). Highlight tego zawodu polega na tym, że mogę podarować córce niezwykły suwenir. Kocham to! – Lubię ten Twój entuzjazm i dystans do siebie. Dawno zrozumiałam, że niczego nikomu nie muszę udowadniać. Nigdy nie liczyłam swoich minut na ekranie. Mnie to w ogóle nie obchodzi. Ja po prostu kocham pracować. Ciekawostka. Jeden z niezbyt przyjaznych polskich dziennikarzy – chyba ma jakiś problem z kobietami – rozpuścił plotkę, że mnie zawsze wycinano z amerykańskich filmów. Otóż nigdy nie zostałam wycięta z filmu. Raz moja rola była troszeczkę okrojona, co było logiczną decyzją, ponieważ gwiazdą filmu była Zoe Saldaña. Nie mam wielkiego ego. Czy jestem na ekranie przez trzy minuty, czy przez 10, nie ma znaczenia. Judi Dench na ekranie „Zakochanego Szekspira” pojawia się na pięć minut i 52 sekundy, a dostała Oscara! Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy. Szkoda, że pomija się moje główne lub duże drugoplanowe role w amerykańskich i międzynarodowych filmach i serialach. – Co masz na horyzoncie? Czekam z niecierpliwością na „Króla Leara”, jestem podekscytowana, że mogłam być jego częścią. Mam dwa polskie projekty serialowe, w które bardzo wierzę. Tym mocniej, że są to historie kobiece, a nie kolejny serial o mordercy, który zaczyna się od tego, że w lesie facet morduje kobietę… Mam nadzieję, że oba wyjdą. Będę o to walczyć i nie odpuszczę. Zwłaszcza że jeden pomysł mi się przyśnił. Jak u Hitchcocka. Hitchcock zawsze robił filmy, które wcześniej mu się przyśniły (śmiech). Z partnerami jesteśmy na etapie domykania ostatnich szczegółów produkcji polsko-amerykańskiej filmu biograficznego osadzonego w Polsce lat 60. Poza tym dzień przed przylotem do Polski skończyłam zdjęcia do mojego pierwszego niskobudżetowego filmu, gdzie gram jedną z głównych ról u boku Erica Robertsa. To był najśmieszniejszy scenariusz, jaki przeczytałam w ciągu ostatnich lat, a czytam ich mnóstwo. Za chwilę na ekrany kin wchodzi amerykański horror science fiction „Black Box”. Twórcy tego filmu są odpowiedzialni między innymi za „Wilka z Wall Street” Scorsese oraz „Drive” z Ryanem Goslingiem. Nie jestem fanką tego gatunku, ale ciekawi mnie, jak zostanie odebrany. Poza tym mam projekty, o których nie mogę jeszcze rozmawiać. Nie chcę zapeszyć. Trzymam się zasady: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. – Na puentę – miłość! Pozwalasz sercu jeszcze kochać? W moim życiu jest bardzo dużo miłości. Kropka (śmiech). Cały wywiad z Weroniką Rosati w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez
Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez
Łukasz Zagrobelny po raz pierwszy tak otwarcie mówi o jednym z najtrudniejszych okresów w swoim życiu. W szczerej rozmowie wspomina śmierć mamy, długą żałobę, utratę głosu wywołaną silnymi emocjami oraz lęk, że już nigdy nie wróci na scenę w pełni sił. Opowiada również, jak osobiste doświadczenia znalazły odbicie w najnowszym singlu „Tam, gdzie Cię nie ma”.
Mówi, że to był najtrudniejszy rok w jego życiu. Dziś kończy 51 lat, stracił jedną z najbliższych osób, doświadczył najtrudniejszych emocji. Łukasz Zagrobelny opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o tym niełatwym momencie, o utracie głosu oraz o bólu i tęsknocie, z których mogą narodzić się piękne piosenki. Śmierć mamy i żałoba odmieniły życie Łukasza Zagrobelnego – Trudno jest Ci opowiadać o sobie? Bardzo trudno. – To zacznijmy od prostego pytania. Jesteś zodiakalnym Rakiem, a osoby spod tego znaku są bardzo wrażliwe. Czasem jestem nawet nadwrażliwy. Potrafię dwa razy mocniej przejmować się rzeczami, które na moich znajomych czy przyjaciołach nie robią żadnego wrażenia. Jak większość ludzi spod tego znaku chowam się też w skorupie i trzeba dużo czasu, żeby się przez nią przebić. Nie zawsze się to udaje, ale jak już to się stanie… oddaję serce i wszystko, co mam. – Raki mają też dobrą intuicję. To prawda. Ja niestety nie zawsze jej słucham. Wiem, że powinienem przede wszystkim ufać sobie, a nie ludziom dookoła, nawet jeśli chcą mojego dobra. Zdarza się, że ulegam wpływom, a potem tego żałuję. – Umiesz też wyczuć, czy ktoś ma względem Ciebie dobre czy złe intencje? Wyczuwam toksycznych ludzi. Powiedziałbym, że mam do nich nosa. Od razu wiem, czy z kimś się dogadam, czy nie. Taki jestem zodiakalny Rak. Skomplikowany. Nadwrażliwy. Z sercem na dłoni, gdy już się do mnie dotrze. – Po niełatwych przejściach. To prawda. Ostatni czas nie był dla mnie zbyt łaskawy. Rok temu odeszła moja Mama, a ja cały czas jestem w żałobie. Dzisiaj raz jest lepiej, raz gorzej i póki co nie wierzę w to, że czas leczy rany. On je zabliźnia po to, żeby za chwilę znów je rozdrapać. – Rok. W zależności od doświadczeń i perspektywy może wydawać się wiecznością lub zaledwie mgnieniem oka. Mama odeszła w październiku, a mnie się wydaje, jakby to było wczoraj. Choć wciąż jestem w żałobie, chyba jestem już gotów, by opowiedzieć o tym wszystkim, co się wydarzyło. – Twoja Mama nie odeszła nagle… Chorowała i w pewnym momencie wszyscy podejrzewaliśmy, że to nie może skończyć się dobrze. Myślę, że Ona sama powoli się na to przygotowywała, przeczuwała to. Ze swoim drugim mężem mieszkała w Stanach. Gdy od Niej wracałem do Polski, za każdym razem prosiła mnie, abym zabierał Jej pamiątki, rodzinne zdjęcia czy ważne dokumenty. Leciałem więc z walizkami pełnymi wspomnień. Jej wspomnień. Niedługo przed swoim odejściem chwyciła mnie za rękę, spojrzała głęboko w oczy i powiedziała, że czuje, że zbliża się Jej czas. – To musiało być dla Ciebie trudne. Tak, bo cały czas miałem nadzieję, że jednak wydarzy się cud. Kiedyś zastanawiałem się, czy można przygotować się na odejście bliskiej osoby. Nigdy wcześniej nie byłem świadkiem czyjejś śmierci i bardzo bałem się tej chwili. Niby jestem silnym facetem, ale gdy trzymałem Ją za rękę, czułem się bezbronny jak dziecko i zupełnie bezsilny. To doświadczenie odejścia tak bliskiej osoby było dla mnie okrutne. Jej życie w Polsce nie było usłane różami. Moi rodzice rozstali się po dwudziestu paru latach małżeństwa. Mama bardzo to przeżyła. W Stanach zaczęła nowe życie i w końcu była bardzo szczęśliwa. – Byłeś Jej ukochanym synem? Tak, podobnie jak mój brat.Ale Ona i mnie, i mojemu młodszemu bratu oddawała serce. Nie tylko zresztą nam. Była bardzo dobrym człowiekiem, dlatego wciąż zadaję sobie pytanie, dlaczego to właśnie tacy ludzie tak szybko odchodzą? I nie ma co ukrywać, byłem trochę maminsynkiem. – Mama była bardzo młoda, gdy Cię urodziła. Miała 21 lat. Zdarzało się, że przychodziła do mnie do szkoły na wywiadówki, a nauczyciele dziwili się, dlaczego przyszła moja siostra, bo wyglądaliśmy jak rodzeństwo. Mama do końca życia wyglądała świetnie. – To Ona odkryła Twój wokalny talent? Tak. Gdy byłem dzieckiem, przeszedłem operację oczu. Po niej dwa miesiące spędziłem w sanatorium w Sobótce pod Wrocławiem. Kiedy stamtąd wróciłem, podobno pięknie zaśpiewałem piosenkę „Jarzębina czerwona”. Mama usiadła i powiedziała: „On chyba ma talent!”, a potem zaprowadziła mnie na egzamin do szkoły muzycznej. Zdałem i zacząłem naukę gry na akordeonie. Miała ze mną krzyż pański, bo nie rwałem się do ćwiczenia na instrumencie. Chciałem tak jak koledzy szaleć na podwórku. Ona więc ze mną siedziała, pilnowała i nie odpuszczała. – Akordeon to nieoczywisty instrument, szczególnie dla dzieci. Koledzy się z Ciebie nie śmiali? Akordeon nigdy nie miał poważania wśród moich kolegów. Był tematem drwin i żartów. Mówili, że gram na kaloryferze, zmarszczce, ewentualnie na cyi. Poza tym to jest instrument, który zazwyczaj kojarzy się z graniem biesiadnym. A to przecież bzdura! Na swoim dyplomie grałem Fantazję i fugę a-moll Bacha, które na akordeonie brzmią naprawdę zjawiskowo. – To dlaczego na nim nie grasz teraz? Z kolegami ze szkoły podglądaliśmy w dzienniku uwagi, jakie profesor od instrumentu pisał na nasz temat. Przy moim nazwisku zanotował: „Bardzo utalentowany, o potencjalnych możliwościach wykonawczych”. Potencjalnych (śmiech)! Po prostu się z tym instrumentem nie polubiliśmy, a mimo to profesor chciał mnie wysyłać na konkursy instrumentalne. Tylko że mi już w głowie było śpiewanie i ciągnęło mnie na scenę. – Kiedy poczułeś, że śpiewanie to jest Twoja droga? Od zawsze czułem, że estrada to moje miejsce. Gdy byłem małym dzieckiem, moim mikrofonem były dezodorant i skakanka. W pokoju stało lustro, a ja przed nim śpiewałem, tańczyłem i ćwiczyłem ukłony niczym Zbigniew Wodecki. Kto by pomyślał, że kilkanaście lat później faktycznie będę śpiewał i spełniał swoje marzenia. I, o losie, spotkam na swojej muzycznej drodze Zbigniewa Wodeckiego! – Mama. Ona wiedziała o mojej pasji i marzeniach i bardzo mi kibicowała. – Mówisz, że byłeś maminsynkiem. Musiało być Jej trudno wypuścić Cię z domu w wielki świat. Miałem dwadzieścia parę lat, kiedy przeprowadziłem się do Warszawy, więc jakoś to zniosła. Wcześniej studiowałem we Wrocławiu, ale mieszkałem w rodzinnym domu. Bardzo nad tym ubolewałem, bo koledzy, którzy mieszkali w akademiku, mieli bardzo barwne życie towarzyskie, a ja na noc zawsze musiałem wracać do domu. Dodatkowym minusem było to, że mieszkaliśmy na obrzeżach, więc jeździłem samochodem i nie mogłem sobie pozwolić na kolorowe życie studenta. Po dwóch latach studiów dostałem angaż do Teatru Muzycznego Roma w Warszawie i przeszedłem na indywidualny tok studiów. Przeniosłem się do Warszawy, a Mama pomogła znaleźć mi mieszkanie na poddaszu. To była taka ciasna klitka, dwadzieścia parę metrów, na szczęście już wtedy zarabiałem i sam ogarniałem swoją codzienność. – Marzyłeś o wielkiej solowej karierze? Byłbym hipokrytą, gdybym powiedział, że nie. Każdy początkujący wokalista o tym marzy (śmiech). I choć, gdy się przeniosłem do Warszawy, był 2000 rok, a ja byłem już po debiutach w Opolu, miałem poczucie, że to chyba za wcześnie na solową karierę. Wydawało mi się, że wciąż umiem za mało. – Za mało? Już wtedy byłeś wykształconym muzykiem. W szkole grałem na akordeonie, a na Akademii Muzycznej uczyłem się dyrygentury chóralnej. Miałem jedynie podstawy klasycznej emisji głosu. I nie miałem odwagi, by zdawać do Akademii Muzycznej w Katowicach na wydział rozrywkowy. Wydawało mi się, że nie jestem wystarczająco dobry. I, owszem, miałem solidne podstawy muzyczne, ale raczej prawie zerowe doświadczenie stricte estradowe. – Nie wierzyłeś w siebie? Ta niewiara towarzyszy mi przez całe życie. To Mama wierzyła we mnie za nas dwoje. Nawet kiedy ja wiedziałem, że coś mi nie poszło, mówiła, że byłem najlepszy. Ale wiesz, to nie były puste słowa Matki zakochanej w swoim synu. Ona nie była muzycznie wykształcona, ale miała słuch i intuicję. Potrafiła oddzielić badziew od tego, co naprawdę fajne. Kiedy pytałem, dlaczego coś Jej się nie podobało, nie umiała odpowiedzieć, po prostu to czuła. – W Twojej rodzinie byli muzycy? Jestem pierwszy i ostatni póki co. Wszyscy głusi, bez talentu muzycznego (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Holoubek mówił o nim: „wspaniały aktor o ciele tytana”. Odszedł zaledwie dwa miesiące po diagnozie Dlaczego Łukasz Zagrobelny stracił głos? Emocje okazały się silniejsze niż choroba – Właśnie wydałeś singiel „Tam, gdzie Cię nie ma”. To o Niej? Zawsze w piosenkach śpiewam o swoim życiu, o własnych emocjach. Moje utwory to zwierciadło mojego serca. Wierzę, że siłą tych piosenek jest to, że opowiadają historię, że wzruszają, poruszają czułe struny. Gdy powstawał utwór „Tam, gdzie Cię nie ma”, miałem przed oczami obrazy z mojego życia związane z Mamą. Tego, co się ostatnio wydarzyło w moim życiu. Myślę, że dużym wyzwaniem będzie dla mnie wykonanie tego utworu na żywo. Łzy wzruszenia będą nieuniknione. Ale dobrze, że w ogóle mogę to robić. Po śmierci Mamy długo nie mogłem zaśpiewać mojego sztandarowego hitu: „To nieprawda, że Ciebie już nie mam/ choć daleko jesteś stąd/ To nieprawda, że Ciebie już nie mam/ trzymam Twoją dłoń”. Straciłem głos. Przez ostatnie trzy miesiące Jej życia na zmianę z bratem lataliśmy do Niej do Stanów. Byłem tam przez trzy tygodnie, wracałem do Polski zagrać koncerty i spektakle i znów leciałem do Mamy. Kiedy odeszła, sam zachorowałem na zapalenie płuc i w ogóle wszystko, co mogło mi się zdrowotnie posypać, to się posypało. Jeśli chodzi o głos, lekarz rozkładał ręce i mówił, że nie może mi pomóc, bo ta utrata jest spowodowana przeżyciami, emocjami. Fizycznie wszystko było w porządku. Bałem się, że już nigdy mogę nie wrócić do formy wokalnej, ale na szczęście po czterech miesiącach wszystko powoli zaczęło wracać do normy. – Doświadczyłeś tego, jak wielki wpływ na ciało mają emocje. Wcześniej zdarzało mi się występować z gorączką, anginą, nawet zapaleniem krtani. Na to mam swoje sposoby. Ale to była dla mnie szokująca niespodzianka. – Co Ci pomogło? Czas. Po prostu powoli wszystko zaczęło mi odpuszczać, bo się okazało, że byłem też bardzo zmęczony. Fizycznie i psychicznie. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem aż tak negatywnych emocji. – Bałeś się, że wróci depresja, z którą kiedyś się zmagałeś? Bałem się. Zastanawiałem się nawet, czy nie wróciła. – Myślisz czasem o swojej śmierci? Oczywiście. I myślę, i bardzo się jej boję. Chyba jak każdy. Ten lęk jest irracjonalny, bo przecież to jest oczywiste, że wszyscy kiedyś umrzemy. Wierzę, że tam, po drugiej stronie jest życie, ale boję się tego przejścia. A co, jeśli tam nie ma tunelu i światła, tylko jest normalna reakcja chemiczna, która zachodzi w mózgu? – Profesor Ewa Woydyłło, psycholożka, mówiła, że każda ciężka i nieodżałowana strata zatrzaśnięta w sercu człowieka wcześniej czy później znajdzie sobie ujście. Ten singiel „Tam, gdzie Cię nie ma” jest takim ujściem? On jest dopiero początkiem mojego wychodzenia z żałoby. Ktoś kiedyś powiedział, że żałoba trwa rok. Nie wierzę w to. Trwa tyle, ile ktoś potrzebuje. Ale wiesz, wierzę, że Mama, gdziekolwiek jest, słucha sobie tej piosenki i być może nawet ma swoje uwagi – na przykład czy tonacja jest na pewno dla mnie odpowiednia (śmiech). Tak, ten utwór jest moim osobistym hołdem dla Niej. – Zastanawiałeś się, jak ta piosenka zostanie przyjęta? Zastanawiałem się nawet nad tym, czy w ogóle pokazywać ją światu, czy nie jest zbyt intymna i osobista. Ale wiem, że dobrze zrobiłem, że ją nagrałem. Dostaję mnóstwo wiadomości od ludzi, że jest dla nich ważna, bo są lub byli w podobnej jak ja sytuacji, też zmagają się z bólem. Bycie artystą, wokalistą to nie jest tylko wychodzenie na scenę w ładnym garniturze, idealnym make-upie i pięknej fryzurze. To jest pokazywanie swojego wnętrza, swoich przeżyć, historii, a przede wszystkim pokazywanie emocji. Również tych najtrudniejszych i najbardziej bolesnych. – Jesteś introwertykiem. Niezły sobie zawód wybrałeś. Bo łatwiej mi wszystko wyśpiewać, niż opowiedzieć. – Twoje życie jest trochę jak jazda na rollercoasterze? Szczególnie emocjonalnym rollercoasterze. Ale wcześniej też tak się czułem. Mam świadomość, że nie zawsze będę stał na górze, bo może zawiać wiatr i spadnę. Ale ważne jest, żeby próbować się podnieść. Ja spadałem wiele razy i wydaje mi się, że podnosiłem się za każdym razem dużo mocniejszy. – W jakim miejscu jesteś? Na pewno w jednym z najtrudniejszych w życiu. Utrata jednej z najbliższych osób zmienia bezpowrotnie spojrzenie na świat. Do tego piętno tej nieszczęsnej pięćdziesiątki, która tak naprawdę, umówmy się, jest tylko liczbą. Ale trzeba zmierzyć się z tym wszystkim i mieć plany na przyszłość. I ja je mam. – Singiel to jedno, ale jesteś właśnie po premierze musicalu „Producenci” w Teatrze Muzycznym w Gdyni, za chwilę, jak od siedmiu lat w grudniu, będziesz koncertował z Olgą Bończyk, Alicją Majewską i Włodzimierzem Korczem. Dużo się dzieje i jestem przekonany, że czeka mnie jeszcze mnóstwo wyzwań. Zarówno życiowych, jak i artystycznych. I pewnie wyśpiewam to wszystko na mojej kolejnej płycie. Przede mną mnóstwo koncertów, spektakli i premier… Te wszystkie moje doświadczenia, te odrobione lekcje, które zafundowało mi życie, spowodowały, że jestem dzisiaj naprawdę dojrzałym człowiekiem. – Pokornym? To jest w moim zawodzie podstawa. Wiele można mi zarzucić, ale nie brak pokory. Kiedyś… bywało różnie. Dzisiaj na przysłowiowy czerwony dywan wchodzę z pochyloną głową. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Maria Sadowska zakochała się w 21-latku. Wszyscy powtarzali, że to skończy się źle. TYLKO W VIVIE! ujawnili kulisy swojej relacji
Miłość przyszła niespodziewanie podczas festiwalu reggae w Ostródzie. Maria Sadowska i Adrian Łabanowski pochodzą z zupełnie różnych światów, dzieli ich 10 lat różnicy wieku, a mimo to stworzyli trwały związek. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o pierwszym spotkaniu, zaręczynach, rodzinie i wspólnym życiu zawodowym.
Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona od dzieciństwa jest częścią show-biznesu. On wychował się w niewielkiej miejscowości na Suwalszczyźnie. Ona jest jedynaczką, on zawsze otoczony był liczną rodziną. Ona jest starsza od niego o 10 lat. Mówiono, że związek Marii Sadowskiej i Adriana Łabanowskiego nie ma szans na przetrwanie. Są razem już niemal 20 lat. Udowodnili, że dla prawdziwej miłości nie ma żadnych przeszkód. Jak Maria Sadowska i Adrian Łabanowski poznali się na festiwalu w Ostródzie Historia Waszej miłości to idealny scenariusz na komedię romantyczną? Adrian: Chyba raczej na dobry film erotyczny (śmiech). Ale fakt, walnął w nas piorun. Słońce wyszło (śmiech), a raczej oświetlił nas reflektor. Maria: To było w nocy. Ale było jak w slow motion. Rozwiało mi włosy. Stałam sama w tłumie, Adi stał ze 20 metrów przede mną. Obrócił się. Spojrzał mi w oczy. Nagle falujący tłum, bo byliśmy na festiwalu reggae, spowolnił, on się wyostrzył. Tak, było jak w filmie. Adrian: To było tak kiczowate, jak scena z najnowszego filmu Maryśki „Miłość na pierwszą stronę”, kiedy Matylda grana przez Olgę Bołądź spotyka się z Robertem granym przez Piotra Stramowskiego. Maria: Gdy popatrzyłam w jego oczy, pomyślałam, że go dobrze znam. Adrian: I wszystko stało się jasne. Tylko że jestem nieśmiały. Czaiłem się, żeby do niej podejść. A jak już podszedłem, to zapytałem: „Chcesz piwo?” (śmiech). Maria: Ja miałam 30 lat, a on 21. Podszedł do mnie studenciak i pyta o piwo. A ja nie lubię piwa. Adrian: Zaproponowałem spacer. Maria: Wziął mnie za rękę i poszliśmy. – Wiedziałeś, kogo bierzesz za rękę? Adrian: Nie miałem pojęcia, chociaż moja poprzednia dziewczyna miała płytę Maryśki. Sam jej ją kupiłem. Ale Maryśka miała na niej krótkie włosy. To dlatego w tej Ostródzie cię nie poznałem. Maria: Było tak romantycznie. Padał deszcz, a ty mnie nosiłeś na rękach, żebym sobie niebieskich „czeszek” nie zamoczyła. Adrian: A mogłem tam się w ogóle nie znaleźć. Razem z kumplem jechałem z Augustowa autostopem. Pierwszy kierowca, jaki się zatrzymał, powiedział, że zawiezie nas do samej Ostródy. Opowiedział, że poprzedniego dnia narzeczona uciekła mu sprzed ołtarza i on tak już jedzie bez celu 700 kilometrów. Byliśmy wystraszeni. Nie wiedzieliśmy, czy on w jakieś drzewo nie walnie, bo był totalnie zdesperowany. Maria: Do mnie zadzwoniła mama, że ze swoją przyjaciółką, która była attaché kulturalnym na Jamajce, jadą na festiwal reggae do Ostródy. Byłam akurat po koncercie w Olsztynie i wcale mi się nie chciało jechać z nimi. Siedziałam już z chłopakami w busie do Warszawy. Ale coś mnie podkusiło, że wysiadłam i godzinę czekałam na nią przy drodze. Pojechałam i potem faktycznie już wszystko było jak w romantycznej komedii. – Ty, piosenkarka z Warszawy, i dużo młodszy chłopak z Sejn. Maria: Byłam też wtedy w związku z fajnym człowiekiem, którego nie chciałam zranić. Długo trwało, zanim się z niego wyplątałam, bo nie traktowałam znajomości z Adim poważnie. Co więcej, gdy wróciłam do domu, myślałam, że nigdy więcej go nie spotkam. Wtedy na festiwalu nawet się nie pocałowaliśmy. Ale później, jak w komediach romantycznych, przegadywaliśmy przez telefon całe noce. – Bałaś się? Maria: Miałam obawy. Zwłaszcza że wszyscy naokoło pytali mnie, czy oszalałam. Nie mieściło im się w głowach, że mogłabym być z 10 lat młodszym chłopakiem z małego miasta. Mówili, że dzieli nas przepaść, że się nie dogadamy, bo jesteśmy z zupełnie innych światów. – Jesteście już razem niemal 20 lat. Maria: Ale trudno było mi sobie wszystko przestawić i zmienić na związek kompletnie nieoczywisty. – Żeby nie powiedzieć szalony? Maria: I na dokładkę na odległość. Nie dziwię się, że nikt nie wróżył nam powodzenia. Adrian: Ale ja się zakochałem. Zacząłem jeździć na koncerty Maryśki. Byłem tam, gdzie ona. Maria: Był moment, kiedy powiedziałam, że nic z tego nie będzie, i rozstaliśmy się na miesiąc. Wtedy zrozumiałam, że nie mogę bez niego żyć. Adrian: Mamy wielkie szczęście, że się w tym tłumie znaleźliśmy. Maria: Teraz mam wiarę w miłość. Jest coś takiego jak chemia, dopasowanie dusz. – Ciekawa jestem, co myślałaś, jak dostałaś od niego łopatę. Maria: (śmiech) Nie byłam bardzo zdziwiona, bo na Suwalszczyźnie mieliśmy zasadzić drzewo. Tylko wyobrażałam sobie, że Adi wykopie dół, a ja wetknę tam drzewo, zakopiemy i już. Taki scenariusz był dla mnie oczywisty, bo Adi jest dżentelmenem. Otwiera przede mną drzwi, wszystko za mną nosi, nigdy nawet nie musiałam nic podnieść. A tymczasem on dał mi łopatę i kazał kopać. Kopię więc, a tu pudełko. W nim kolejne i jeszcze jedno. Aż w końcu otwieram i widzę pierścionek. Adrian: To było wiosną, na wzgórzu nad jeziorem. Padłem na kolana… Maria: I wtedy właśnie wyszło słońce. Kolejna scena do komedii romantycznej (śmiech). Bardzo mi wtedy zaimponował. Miał 24 lata, od trzech już byliśmy razem. Miał jaja, żeby się oświadczyć. Mam całe mnóstwo koleżanek, których partnerzy nie kwapią się do tego. Dla mnie to było ważniejsze niż ślub, bo dało mi zapewnienie, że w razie czego jesteś gotowy do poświęceń i tak dalej. CZYTAJ TEŻ: Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż Dlaczego ich związek mimo 10-letniej różnicy wieku przetrwał próbę czasu – I duża różnica wieku nie była przeszkodą. Maria: Nie miała żadnego znaczenia. Bardzo rzadko odczuwam, że Adi jest młodszy. Chyba że się upije. Wtedy wychodzi z niego gówniarz (śmiech). Zresztą Adi pod wieloma względami był bardzo dojrzały. Tak życiowo. Ja byłam szaloną artystką, a on stał twardo na ziemi. I miał całą koncepcję na to, jak ma wyglądać nasze życie. Mówił o ślubie, dzieciach. Usadzał mnie. Adrian: Uwielbiam dzieci i zawsze chciałem je mieć. Maria: Ja też chciałam, ale odkładałam macierzyństwo na później. Po dwóch latach namawiania urodziła się Lila, nazywana przez nas Dziumbą. Potem pojawił się Iwo. A po 10 latach od zaręczyn postanowiliśmy się pobrać. – Potrzebny był Wam papierek? Maria: Wcześniej byłam niechętna ślubom. Ale jak ma się dwoje dzieci, to jest też kwestia rozsądkowo-prawna. Po drugie, bliscy nie mogli przeboleć, że wciąż nie mamy ślubu. Szczególnie babcia Adiego. Prawda jest taka, że wtedy już dojrzałam do tej decyzji. Adrian: Wiesz, jakie ona miała pomysły? Chciała skakać ze spadochronem albo nurkować, albo lecieć balonem. A ja mówiłem, żebyśmy wzięli tradycyjny, normalny ślub. Żebyśmy mogli zobaczyć, jak babcia z dziadkiem tańczą na weselu. Maria: I to dopiero było egzotyczne. Poszliśmy we wszystkie weselne zabawy i obrzędy. Cudowne było zderzenie rodziny z Podlasia z Warszawką. Adrian: Ślubu udzielał nam wujek Mirek, brat mojej mamy, który przez 25 lat był księdzem w Kanadzie. Śpiewał nam na ślubie utwór Boba Marleya „Buffalo Soldier”. – Jaki dom stworzyliście? Adrian: Jesteśmy dosyć wyluzowanymi rodzicami. Szczególnie Maryśka. Ja staram się trzymać dyscyplinę, chociaż tego nie lubię. Mamy ogromne wsparcie od rodziców, którzy kochają nasze dzieci tak jak nas i zawsze nam pomagają. To jest nieocenione. Maria: Ja rozpieszczam dzieci, a on gra rolę złego policjanta. Wiem, wiem, Adi… nie patrz na mnie tak znacząco. – Czy to dlatego, że Adrian więcej czasu z nimi spędza? Maria: Nie mam takiej osobowości, że byłabym szczęśliwa, gdybym została z dziećmi w domu. Zwariowałabym. Nie mam tyle cierpliwości do dzieci co Adi. Oczywiście wyjazdy na dłużej były dla mnie bardzo trudne. Gdy Dziumba miała roczek, pojechałam w miesięczny tour po festiwalach promować film. Ale nie myśl, że przyszło mi to łatwo. Długo się zastanawiałam, czy powinnam tak zrobić. To Adi wypchnął mnie z domu. Ale ja miałam taki wzorzec w domu. Tak się wychowywałam. Moi rodzice bez przerwy wyjeżdżali. Nie było ich całymi miesiącami. Oczywiście bardzo za nimi tęskniłam, ale dzięki temu szybko nauczyłam się samodzielności. Mimo tego, że opiekowała się mną wtedy cała gromada bardzo ciekawych ludzi, byłam samotnym dzieckiem. A mnie najdłużej nie było miesiąc, jak jeździłam po tych festiwalach, i sześć tygodni, gdy zdecydowałam się na udział w „Agencie”. Wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo z Adim jesteśmy ze sobą związani. Czułam się, jakbym nie miała połowy siebie. Adrian: A ja się świetnie czułem. Zostałem z dzieciakami, przyjechał do mnie mój zespół NO LOGO. Opiekowaliśmy się Lilką i Iwem, a jak oni szli do przedszkola, to my nagrywaliśmy w studiu. Powstała wtedy nasza pierwsza płyta „Wilki kochają kwiaty”. Ona tam ryczała, a my się świetnie bawiliśmy (śmiech). – Nie zazdrościsz Marysi sukcesów? Adrian: No co ty! Jej sukcesy są moimi sukcesami. Maria: Adi jest wyjątkowy. To mnie w nim zachwyca. Muszę trochę pocukrować, ale prawda jest taka, że nie odniosłabym żadnego sukcesu, gdyby w pewnym momencie Adi nie wziął na siebie obowiązków domowych, spraw związanych z wychowaniem dzieci. Adi w pełni się poświęcił. Nie byłoby mnie tu, gdzie jestem, gdyby nie siła, jaką mi dał. – Uzupełniacie się. Maria: Jestem waleczna i chodzę polować na bizony, a Adi jest poetą. Siedzi w domu, pisze, komponuje, maluje. – A Ty siedzisz na planach. Maria: Na szczęście mam kalendarz wypełniony na kolejne pięć lat. Do kin właśnie wchodzi komedia romantyczna „Miłość na pierwszą stronę”, zrobiliśmy 13-odcinkowy serial „Rodzina na Maxa”, teraz robimy film „Pokusa”. – My? Maria: Od niemal 20 lat lat wszystko robimy razem. Wcześniej graliśmy razem koncerty, teraz Adi jest ze mną w pionie reżyserskim. Adrian: Tak jak w domu ogarniam dzieci, tak tu ogarniam aktorów. Pilnuję, żeby trafili na plan na czas, żeby nie plotkowali, nie palili za dużo fajek i znali teksty. Maria: Jest dobrą duszą planu i ma bardzo odpowiedzialne zajęcie, bo do tego potrzebna jest umiejętność postępowania z ludźmi. – Pamiętam, że gdy powiedziałaś mi, że idziesz na reżyserię do Łodzi, pomyślałam, że to trochę szalony pomysł. Maria: (śmiech) Nie spodziewałam się, że będę robiła wysokobudżetowe produkcje, że na planie będę miała 300 statystów i 200-osobową ekipę. Jak zaczynałam studia, sądziłam, że będę reżyserowała jakieś klipy, może programy telewizyjne. Myślałam, że reżyseria to wymyślanie odjazdowych obrazów. A tymczasem to jest opowiadanie historii, psychologia postaci. Rzeczywistość zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Adrian: Bo jesteś bardzo zdolna. Maria: Ale miałam też trochę szczęścia. Chociaż tak zawsze mówią o sobie kobiety… Może jednak zawdzięczam to sobie i ludziom, którzy we mnie wierzyli. – Dlaczego zrezygnowałaś z muzyki? Adrian: Nigdy nie zrezygnowała. Ostatnio stworzyliśmy wspólny projekt „Symfonia Małego Miasta”. Gramy muzykę na żywo do filmu dokumentalnego o Sejnach. Nagraliśmy też wspólny numer „Znamy się tak krótko” z Narodową Orkiestrą Dętą i Liroyem. Piszemy też utwory do filmów. Wciąż gramy wspólne koncerty albo z ostatnią płytą Maryśki „Początek nocy”, albo z NO LOGO, z którym kończymy nagrywać kolejną płytę. Maria: Niestety nie mam czasu, by zrobić całą muzykę do filmu, ale kilka piosenek już tak. Ale wiem, o co pytasz. Wcześniej żyłam tylko z muzyki. Jednak cały czas miałam wrażenie, że przebijam głową mur. Nic mi nie wychodziło i rzucano mi kłody pod nogi. – Dlatego, że jesteś córką znanych muzyków, piosenkarki i kompozytora? Maria: Tak mi się wydaje. Jestem śpiewającym dzieckiem. Nikt nigdy nie traktował mnie poważnie. Przez wiele lat to rzutowało na moją karierę. Zresztą nadal czuję jakiś opór. Duże radia od lat nie chcą zagrać żadnej piosenki. Taka karma po prostu. Z filmem za to potoczyło się zupełnie inaczej. – Zaryzykowałaś i udało Ci się. Maria: Ale też długo walczyłam o swoją pozycję. „Miłość na pierwszą stronę” jest pierwszym filmem, kiedy weszłam na plan i wreszcie nie musiałam udowadniać, że nie jestem tam przypadkową blondynką. Od razu miałam szacun od całej ekipy. Zresztą po raz pierwszy współpracowałam z kobietą producentką, wspaniałą Agnieszką Odorowicz – Ty, Adrian, też zacząłeś zajmować się zupełnie czymś innym. Z wykształcenia jesteś fizjoterapeutą, masz swój zespół, malujesz. Adrian: Zacząłem malować nagie kobiety. To najpiękniejsze, co może być na świecie. Wiesz, że nigdy nie umiałem malować? Ale kiedyś pojechałem w trasę z NO LOGO. Na 10-lecie zagraliśmy trasę w 10 dni w 10 miastach, pięciu w Polsce i pięciu w Ukrainie. Kręciłem o tym dokument, który miał premierę na festiwalu Kino na Granicy w Cieszynie. W Ukrainie trafiliśmy na striptiz. I mieliśmy tam różne, nawet niebezpieczne przygody. Nie mogłem filmować, więc zrobiłem rysunki. Narysowałem dziewczynę na rurze, która zamiast głowy ma symbol dolara. Na podstawie tego szkicu powstał pierwszy obraz. A że, jak już przyznałem, nie umiałem malować, zamiast głów moje kobiety mają różne rzeczy. Dzieciaki często wymyślają, co to ma być: księżyc, słońce, deskorolka. Niedawno odbyła się wystawa w klubie Sassy w Browarach Warszawskich, następna będzie w marcu w Station of Art Gallery! – Spełniają się Wasze marzenia? Maria: Realizują się nasze projekcje. Kiedyś byłam na wycieczce na Suwalszczyźnie. Stanęłam na wzgórzu i pomyślałam, że to jest najpiękniejsze miejsce na ziemi i będę tam kiedyś mieszkać. Teraz budujemy tam dom. A właściwie przenieśliśmy 100-letni dom, który należał do mojego taty chrzestnego. Adrian: Byłem chyba w drugiej klasie podstawówki i marzyłem o tym, żeby mieć swój band. Pamiętam, że podobała mi się taka blondynka ze starszej klasy. W zasadzie zaraz miała kończyć szkołę. Dowiedziałem się, że gra na pianinie. Wyobrażałem sobie, że będę miał zespół, w którym piękna blondynka będzie grać właśnie na pianinie. I po 20 latach to się wydarzyło. Z NO LOGO gra na fortepianie najpiękniejsza blondynka na świecie. Maryśka. Maria: Spotkaliśmy się przypadkiem. Stworzyliśmy dom, który jest połączeniem naszych dwóch zupełnie różnych światów. Ja też jestem podzielona. Z jednej strony jestem mieszczuchem. Ale druga połowa mojej duszy to wiocha. Kocham w kaloszach latać po polach. Zobacz, jaką myśl ma siłę. Spełnia rzeczywistość. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Fani „The Office” mogą być zaskoczeni. John Krasinski przyjechał do Polski śladami przodków. To wyznał po powrocie
Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż
Joanna Żółkowska przez lata stworzyła wiele niezapomnianych ról, ale równie ciekawa jak jej kariera okazuje się historia życia prywatnego. Aktorka wychowała córkę, budowała ważne związki i doświadczała wielkich uczuć. Mimo to nigdy nie zdecydowała się na małżeństwo.
W rozmowie z Anną Kalitą dla „Wysokich Obcasów Extra” wróciła do bardzo osobistych wspomnień i opowiedziała o powodach swojej decyzji. Jak się okazuje, nie chodziło o brak wiary w miłość ani niechęć do związków. Wręcz przeciwnie. Joanna Żółkowska wyznała Annie Kalicie, dlaczego nigdy nie wyszła za mąż Dla wielu osób ślub jest naturalnym etapem związku. Joanna Żółkowska patrzyła na niego zupełnie inaczej. Małżeństwo od zawsze wydawało jej się czymś wyjątkowym, niemal nieosiągalnym ideałem. Aktorka nie ukrywała, że właśnie dlatego przez lata nie potrafiła podjąć decyzji o złożeniu przysięgi. Nie chciała traktować jej jak formalności ani romantycznego gestu, który z czasem może stracić znaczenie. Słowa wypowiadane podczas ceremonii były dla niej zobowiązaniem na całe życie. W wywiadzie przyznała: „Podchodziłam do tego bardzo poważnie i bałam się. Bałam się nie tylko tego, że druga osoba mogłaby nie dotrzymać przysięgi, ale również, że ja mogłabym jej nie dotrzymać”. Choć nigdy nie została żoną, nie oznacza to, że zabrakło jej wielkich uczuć. Sama podkreślała, że kochała i była kochana, a w jej życiu nie brakowało ludzi, którzy deklarowali jej miłość na całe życie. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami Extra” wróciła do historii swoich rodziców Opowiadając o własnym podejściu do małżeństwa, Joanna Żółkowska wróciła także wspomnieniami do rodzinnego domu. Relacja jej rodziców nie należała do łatwych, a ojciec był postacią nietuzinkową. Jak wspominała, prowadził życie pełne romansów i nie zawsze odnajdywał się w roli tradycyjnej głowy rodziny. To właśnie matka dźwigała ciężar codzienności, podczas gdy ojciec żył bardziej po swojemu. Aktorka nie ukrywała, że obserwowała ich małżeństwo z bliska. Jednocześnie nie wyciągnęła z tych doświadczeń wniosku, że ślub nie ma sensu. Przez lata uważała małżeństwo za piękną ideę, choć – jak sama mówiła – rzadko osiągalną. To spojrzenie towarzyszyło jej również w dorosłym życiu. Nie odrzucała małżeństwa, ale miała świadomość, jak trudno jest dotrzymać obietnic składanych drugiej osobie. Czytaj też: Paulinę Holtz wychowywał głównie tata. „Jako dziecko cierpiałam, bo nikt nie pamiętał o moich imieninach…” „Byłam przekonana, że będzie wspaniałym ojcem” Jednym z najważniejszych rozdziałów w życiu Joanny Żółkowskiej było macierzyństwo. W wywiadzie przyznała, że decyzja o posiadaniu dziecka przyszła bardzo naturalnie. Nie była efektem kalkulacji ani planowania kolejnych etapów życia. Kiedy zaszła w ciążę, miała 25 lat i była przekonana, że mężczyzna, z którym tworzy związek, będzie dobrym ojcem. To poczucie okazało się dla niej ważniejsze niż formalne potwierdzenie relacji. „Byłam przekonana, że ten mężczyzna będzie wspaniałym ojcem. I miałam rację”. Ojcem Pauliny Holtz został operator filmowy Witold Holtz. Choć para nigdy nie stanęła przed ołtarzem, stworzyła rodzinę, a córka po latach poszła w ślady matki i również została aktorką. Dziś Joanna Żółkowska chętnie podkreśla, że łączy ją z Pauliną wyjątkowa więź. W jednym z fragmentów rozmowy zdradziła nawet, że córka zwraca się do niej po imieniu – „Joasiu”. „Kochała pani i była kochana”. Joanna Żółkowska o wielkich uczuciach W rozmowie z Anną Kalitą pojawił się również temat miłości. I właśnie wtedy aktorka wypowiedziała słowa, które wiele mówią o jej spojrzeniu na relacje. Zdaniem Joanny Żółkowskiej zakochanie i miłość to dwa zupełnie różne stany. Pierwszy wiąże się z emocjami i fascynacją, drugi wymaga czasu, bliskości i wzajemnego poznania. „Zakochanie – te motyle w brzuchu, to łóżko, które przyćmiewa wszystko, to jest w ogóle nie to! Dopiero potem, jak się sięgnie głębiej, wtedy jest miłość”. Być może właśnie dlatego nigdy nie potrzebowała ślubu, by czuć się spełniona w związku. Dla niej najważniejsze było to, co dzieje się między dwojgiem ludzi na co dzień. Joanna Żółkowska szczerze o życiu po siedemdziesiątce Dziś aktorka mieszka sama ze swoją ukochaną maltanką Lolą i nie ukrywa, że bardzo dobrze odnajduje się w takim życiu. Dużo czyta, chodzi do filharmonii i nadal pracuje zawodowo. W rozmowie z Anną Kalitą przyznała, że z wiekiem stała się większą samotniczką. Nie oznacza to jednak zamknięcia na świat. Przeciwnie – Joanna Żółkowska sprawia wrażenie osoby, która czerpie ogromną satysfakcję z codzienności i nowych doświadczeń. Zapytana o możliwość kolejnej miłości, zareagowała z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Nie szuka dziś związku na siłę i nie traktuje go jako warunku szczęścia. Jej historia pokazuje, że życiowe spełnienie może mieć różne oblicza. Można stworzyć rodzinę, wychować dziecko, przeżyć wielkie uczucia i jednocześnie nigdy nie zdecydować się na ślub. W przypadku Joanny Żółkowskiej był to świadomy wybór, za którym stały nie brak miłości, ale ogromny szacunek do niej.
TYLKO W VIVA! BEZ TABU: Ekspert obala popularny mit o mikrobiomie. „To wyrzucanie pieniędzy”
Mikrobiom od kilku lat jest jednym z najgorętszych tematów w świecie zdrowia i długowieczności. Czy jednak wszystkie popularne badania rzeczywiście mają wartość? W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc prof. Marek Postuła zwraca uwagę na problem, o którym mówi się zdecydowanie za rzadko. Niektóre testy mogą przynosić więcej rozczarowania niż realnej wiedzy.
Coraz częściej słyszymy, że zdrowie jelit wpływa nie tylko na trawienie, ale również na pracę mózgu, samopoczucie i długość życia. Nic więc dziwnego, że rynek badań mikrobiomu rozwija się błyskawicznie. W programie „VIVA! Bez Tabu” Mariola Bojarska-Ferenc zapytała prof. Marka Postułę o to, jaką rolę mikrobiota odgrywa w kontekście długowieczności. Odpowiedź eksperta była daleka od prostych, internetowych sloganów. Mikrobiom to fascynująca nauka, ale nie każde badanie jest warte swojej ceny Temat mikrobioty jelitowej budzi dziś ogromne zainteresowanie. Wiele osób wykonuje kosztowne badania, licząc na gotową receptę na lepsze zdrowie, większą odporność czy nawet dłuższe życie. Tymczasem prof. Marek Postuła podkreśla, że nauka wciąż znajduje się na etapie intensywnego poznawania zależności zachodzących między bakteriami jelitowymi a organizmem człowieka. „Mikrobiota to jest znowuż cały ocean wiedzy, w którym na razie się poruszamy mało sprawnie” – powiedział Marioli Bojarskiej-Ferenc w programie „VIVA! Bez Tabu”. Jak wyjaśnił specjalista, samo badanie mikrobiomu polega na sekwencjonowaniu materiału genetycznego bakterii znajdujących się w jelitach. W teorii brzmi to bardzo obiecująco. W praktyce ogromne znaczenie ma jednak sposób pobrania, przechowywania i transportu próbki. To właśnie na tym etapie może dojść do zniekształcenia wyników. Prof. Postuła zwrócił uwagę, że bakterie jelitowe są niezwykle wrażliwe na warunki zewnętrzne. Po opuszczeniu naturalnego środowiska bardzo szybko reagują na kontakt z tlenem czy zmianę temperatury, co może wpływać na końcową analizę. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc ekspert nie owijał w bawełnę: „Są miejsca w Polsce, które pobierają ten materiał biologiczny, który się wysyła w zwykłej probówce. Bakterie są bardzo wrażliwe na środowisko i zupełnie inne w naszych jelitach. W większości to są wyrzucone pieniądze, bo nie ma tyle tlenu w naszych jelitach co w powierzchni atmosferycznej, a jeśli dostarczymy temu materiałowi tlenu, no to wiadomo, że tam zaczynają się bakterie namnażać”. Kardiolog podkreślił, że problem nie dotyczy samej idei badania mikrobiomu, ale jakości wykonania takiej diagnostyki. Dlatego osoby zainteresowane analizą mikrobioty powinny przede wszystkim zwracać uwagę na wiarygodność laboratorium oraz stosowane procedury. Nie internetowe „cudowne sposoby”, lecz analiza danych. Tak naprawdę działa nowoczesna diagnostyka mikrobiomu Zdaniem prof. Marka Postuły równie ważne jak pobranie próbki jest to, co dzieje się z nią później. Dopiero odpowiednia analiza danych pozwala wyciągnąć praktyczne wnioski dotyczące zdrowia i codziennych nawyków. Ekspert zwrócił uwagę, że współczesna medycyna dysponuje dziś narzędziami, które jeszcze kilka lat temu były poza zasięgiem naukowców. Zaawansowana bioinformatyka oraz sztuczna inteligencja potrafią przeanalizować ogromne ilości danych i wskazać konkretne zależności między składem mikrobiomu a sposobem odżywiania. Jak wyznał Marioli Bojarskiej-Ferenc: „Dzisiejsze możliwości analityczne, czyli możliwości bioinformatyczne, zastosowanie sztucznej inteligencji, pozwala nam rzeczywiście genialne wyniki uzyskać, które realnie nam podpowiadają, co musimy zmienić w diecie, żeby ten mikrobiom, tak mówiąc kolokwialnie, dokarmić, żeby on był dużo zdrowszy”. Jednocześnie profesor przestrzegł przed bezrefleksyjnym podążaniem za modami promowanymi w mediach społecznościowych. W jego ocenie wiele popularnych porad dotyczących „naprawiania” mikrobiomu nie ma solidnych podstaw naukowych. „Ja nie wierzę w te internetowe porady dokarmiania mikrobiomu jakimiś własnymi specyfikami” – przyznał w rozmowie z prowadzącą. Nasze jelita to drugi organizm. I mają znacznie większy wpływ na zdrowie, niż jeszcze niedawno sądziliśmy W dalszej części rozmowy prof. Marek Postuła zwrócił uwagę na fakt, który dla wielu osób może być zaskakujący. Mikrobiota nie jest jedynie dodatkiem do ludzkiego organizmu, lecz niezwykle aktywnym ekosystemem wpływającym na funkcjonowanie wielu narządów. Jak podkreślił ekspert: „Musimy pamiętać, że mamy więcej komórek bakteryjnych w naszych jelitach niż nasz organizm zawiera naszych własnych komórek, czyli tu można powiedzieć, że to jest drugi organizm, który tak jak nasze komórki wydziela wiele substancji”. To właśnie dlatego naukowcy coraz częściej mówią o osi jelita–mózg oraz wpływie mikrobioty na zdrowie psychiczne, procesy poznawcze czy starzenie się organizmu. Niektóre bakterie produkują związki, które wspierają prawidłową pracę układu nerwowego. W programie „VIVA! Bez Tabu” Marek Postuła wyjaśnił, że korzystne bakterie mogą wpływać między innymi na wydzielanie BDNF – neurotroficznego czynnika wspierającego tworzenie nowych połączeń między komórkami nerwowymi. Nie oznacza to jednak, że wszystkie bakterie działają na naszą korzyść. „Mamy też bakterie, które działają przeciwnie, działają toksycznie. Wydzielają takie substancje jak chociażby TMAO. Tu ja badałem w kontekście chociażby chorób kardiologicznych. Okazało się, że bakterie jelitowe też zwiększają ryzyko chorób kardiologicznych w zupełnie innym mechanizmie niż my sądziliśmy jeszcze dekadę czy dwie dekady temu. Czyli wydzielają wiele szkodliwych substancji” – podkreślił. Jeszcze kilkanaście lat temu niewielu specjalistów przypuszczało, że bakterie zamieszkujące jelita mogą mieć tak silny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, funkcjonowanie mózgu czy proces starzenia. Dziś naukowcy coraz lepiej rozumieją te zależności, ale – jak podkreśla prof. Marek Postuła – wciąż pozostaje wiele pytań, na które medycyna dopiero szuka odpowiedzi. Dlatego zamiast ufać modnym hasłom i obietnicom szybkich rezultatów, warto opierać się na rzetelnych badaniach oraz wiedzy ekspertów. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość…
Roksana Węgiel w rozmowie z Rafałem Kowalskim w programie „Kula VIVY!” wróciła do trudnych momentów związanych z wiarą, opowiedziała o chwilach zwątpienia i odniosła się do głośnej sytuacji z księdzem, który publicznie zarzucił jej, że nie zapłaciła za ślub. Artystka nie ukrywa, że była to dla niej bolesna lekcja, ale jednocześnie podkreśla, że jej relacja z Bogiem pozostała niezmienna.
Choć Roksana Węgiel od lat podkreśla, jak ważną rolę odgrywa w jej życiu wiara, w najnowszej rozmowie pokazała bardziej osobistą stronę swojej duchowej drogi. Piosenkarka przyznała, że nawet osoby głęboko wierzące przechodzą przez momenty niepewności, jednak to właśnie wtedy odnajdywała największe wsparcie w przekonaniu, że nad jej życiem czuwa ktoś większy niż ona sama. Wiara nie zabrała wszystkich pytań. Roksana Węgiel o momentach, gdy „wszystko dookoła traciło sens” Podczas rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że wokalistka często mówi o wierze jako źródle siły. Zapytał więc, czy na swojej drodze miała momenty zwątpienia. Artystka przyznała, życie duchowe nie oznacza braku trudnych emocji czy pytań. Każdy człowiek mierzy się z sytuacjami, które podważają jego pewność siebie, poczucie sensu czy wiarę we własne możliwości. Roksana podkreśliła jednak, że jej doświadczenia nie prowadziły do utraty wiary. Wręcz przeciwnie — to właśnie ona stawała się punktem oparcia wtedy, gdy inne rzeczy przestawały dawać poczucie bezpieczeństwa. „Tak naprawdę wydaje mi się, że jeśli człowiek żyje faktycznie tą wiarą, to bywają różne momenty i też różne sytuacje nam się w życiu przytrafiają. [...] Może nawet nie jeśli chodzi o samą wiarę, ale po prostu człowiek nawet czasami wątpi też w siebie. Czasami też we wszystko dookoła, chociaż szczerze, dawno takiego momentu nie miałam. Ale kilkukrotnie wydaje mi się, że może miałam takie zawahanie, czy na pewno to wszystko ma sens” — wyznaje. Artystka zwróciła uwagę, że najtrudniejsze momenty nie dotyczyły samej relacji z Bogiem. Przeciwnie — właśnie wtedy jej przekonania dawały jej poczucie stabilności i pozwalały spojrzeć na problemy z większym spokojem. „To może już tak nawet nie w kontekście wiary, bo właśnie w tych momentach kryzysowych ta wiara mnie podnosiła na duchu. I to, że zdawałam sobie sprawę z tego, że jest ta siła wyższa, że jest Bóg, który czuwa. Więc wydaje mi się, że w takich momentach, gdzie wszystko dookoła traciło sens, to właśnie ta wiara nie” — podkreśla. ZOBACZ TEŻ: Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY! „Przez takich księży Kościół dużo traci”. Roksana Węgiel wróciła do głośnej afery po ślubie Jednym z najgłośniejszych tematów związanych z Roksaną Węgiel w ostatnich miesiącach była sytuacja, do której doszło po jej ślubie kościelnym. W mediach szeroko komentowano słowa księdza, który publicznie zasugerował, że wokalistka nie uregulowała opłat związanych z ceremonią. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka nie ukrywała, że cała sytuacja była dla niej przykra. Tym bardziej że — jak podkreśla — zarzuty nie miały pokrycia w rzeczywistości. „Oczywiście, że zapłaciłam. To po pierwsze. Po drugie, w Kościele nie ma czegoś takiego jak cennik i on mówiąc coś takiego, on po prostu w złym świetle stawia niestety Kościół. I przez takich księży Kościół faktycznie dużo traci. To jest fakt” — zaznacza. Wokalistka zaznaczyła jednocześnie, że pojedyncze zachowania duchownych nie wpływają na jej własną relację z wiarą. Jak przyznała, przez większość życia spotykała na swojej drodze księży, których wspomina bardzo dobrze. Wśród nich wymieniła również księdza Lecha Dorobczyńskiego, który udzielał jej ślubu i z którym utrzymuje bliskie relacje. Artystka przyznała, że z czasem nauczyła się oddzielać własną duchowość od błędów czy słabości konkretnych osób: „Ja sobie w pewnym momencie po prostu powiedziałam i wbiłam sobie to bardzo mocno w głowę, że chodzę do kościoła dla Boga. Jeśli mi ten Kościół, to Słowo Boże, które słyszę na mszy świętej, daje spokój i taką pewność, że jest ten Bóg, to to jest dla mnie idealna droga i mnie nie interesują księża. Szczerze mówiąc, tak brutalnie powiem, ja po prostu chodzę tam dla Boga, a ksiądz powinien być narzędziem Boga”. ZOBACZ: Roxie Węgiel napisała piosenkę dla swojego męża. TYLKO W VIVIE! ujawnia, jak trudne były ich początki związku: „Okupione psychicznym ciężarem” Sprawa z księdzem znalazła finał. „Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi” Po tygodniach medialnych komentarzy i spekulacji doszło do kontaktu między stronami. Jak zdradziła Roksana Węgiel, ksiądz, który wywołał zamieszanie swoimi słowami, odezwał się później do niej i jej bliskich. „On później też poszedł po rozum do głowy i już się z nami skontaktował. Było duże zamieszanie w tej sprawie, więc no... Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi i wszystko wychodzi na jaw od razu tak naprawdę. Więc nie ma co zaczynać takich spekulacji i wprowadzać taki chaos. To jest bez sensu” — podsumowuje. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
Słynie z talentu komediowego, a jego role w filmach i serialach wciąż bawią kolejne pokolenia Polaków. Poczucie humoru, które jest jego znakiem rozpoznawczym, Paweł Wawrzecki zachował mimo osobistych dramatów. Gdy miał 15 lat, stracił ojca, skazanego na śmierć w słynnym procesie pokazowym. Kolejną bolesny cios przeżył, gdy nagle zmarła jego żona. Ta tragedia zmieniła jego życie, bo od tego momentu aktor został jedynym opiekunem chorej na porażenie mózgowe córki. O ich relacji opowiedział w wywiadzie dla VIVY!,
Przyjacielski, utalentowany, z pogodnym usposobieniem. Poczucie humoru, dzięki któremu stał się mistrzem komedii, to jedna z jego najważniejszych cech. Oprócz tego Paweł Wawrzecki słynie też ze skromności i pracowitości. Nie zwalnia tempa, wciąż gra, jak nie w serialach, to w teatrze. Ale jego najważniejszą rolą okazała się rola ojca. Sprawdził się w niej, choć nie miał wzorca, bo jednym z jego najtrudniejszych życiowych doświadczeń była tragiczna śmierć ojca. O tym, jak opiekuje się córką Anią, która urodziła się z porażeniem mózgowym, aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w maju 2020 roku. Przypominamy ten wywiad z okazji przypadającego dziś Dnia Ojca. Wywiad z Pawłem Wawrzeckim. VIVA! – Jak żyjesz Ty i jak żyje teraz Twoja córka Ania? Paweł Wawrzecki: Staramy się żyć w miarę normalnie. Dużo chodzimy na spacery, bo mieszkamy koło lasu. Mamy swoje trasy i robimy codziennie od trzech do sześciu kilometrów. Robimy to, żeby Ania nie przybierała na wadze i wzmacniała nogi, bo ona chodzi w sposób charakterystyczny. Ale daje radę. Jest zmęczona, lecz za to dobrze śpi. – Czy do Ani dociera to, co dzieje się na zewnątrz? Wie, że istnieje zagrożenie życia, że jest pandemia i że to niebezpieczne. Nieczynny jest ośrodek, do którego jeździła na zajęcia terapeutyczne. Musiała podpisać papiery, więc docierają do niej realia rzeczywistości. Ma świadomość, że dzieje się coś bardzo złego. Sama jednak jest zdrowa, właściwie na nic nie choruje. Ale wie też, że inni ludzie umierają, chociaż moja rodzina właściwie jest długowieczna. – A czy rozumie, czym jest śmierć? Po swojemu na pewno tak. Bardzo przeżywała, kiedy umarł jej dziadek, ojciec mojej żony Basi. Odszedł trzy lata po niej, a ja miałem problem, jak Ani o tym powiedzieć. Pytała, czemu do niego nie zadzwonimy, a ja, że telefon nie działa. Posługiwałem się kłamstwem, które mi bardzo dokuczało. Ale w końcu wyznałem jej prawdę. Bardzo przeżyła śmierć babci, a później też żony mojego brata. Ona wie, co to znaczy odejść. Nie chcę jednak rozmawiać o śmierciach. W pandemii otworzyły się nam drzwi do innego życia, takiego bliżej siebie. Jesteśmy sami, przebywamy we dwoje w domu, bez osób do pomocy. Ale musimy sobie jakoś radzić. Jestem przygotowany psychicznie do trudnych sytuacji. Umiem uprać, posprzątać, ugotować. Wybieramy z Anką sobie rozmaite potrawy. Pytam, co by zjadła i gotujemy na przykład zupę pomidorową. Anka mi pomaga, wrzucając przyprawy. I pyta, czy pamiętam, że ma wziąć lekarstwo o 12 w południe. Albo przypomina: „Nie dałeś mi magnezu!”. Wynosi naczynia do zlewu, po śniadaniu myje swój kubek, a do obiadu przygotowuje stół, kładzie talerze, sztućce i serwetki. Zawsze teraz jadamy razem. Rano przygotowuję sałatkę warzywną: ogórek, rzodkiewka, czosnek, po dwa pomidorki koktajlowe. Dodajemy do tego koper i pietruszkę, bo ma dużo żelaza i neutralizuje zapach czosnku. Ale i tak przez maseczkę nikt go od nas nie poczuje. – Masz takie poczucie, że Twoja córka się Tobą opiekuje? A wiesz, że tak? Ona ogarnia umysłowo to wszystko, co się dzieje wokół nas. I wie, że z powodu koronawirusa na wiele nie możemy sobie pozwolić. Niestety, już sześć tygodni nie chodzi do swojego ośrodka, gdzie gra w zespole, śpiewa i uczestniczy w terapiach. Na pewno jej tego bardzo brakuje. Ma świetny słuch, który odziedziczyła po swojej mamie Basi, i jej ojcu, który miał słuch absolutny. Czuje rytm, dobrze śpiewa i pamięta słowa. Ale teraz czuje się trochę jak na wakacjach, czeka, co dalej będzie. Oboje nie bardzo wiemy, jak długo jeszcze przyjdzie nam tak żyć. A jednocześnie wie, że jestem z nią w domu, bo teatr zamknięty, i że do Stanów Zjednoczonych nie wyjadę, bo są zamknięte granice. – Cieszy ją zapewne, że ma Ciebie przez cały dzień. Tak, ale przecież to nieprawda, że nie pracuję. W teatrze mamy wirtualne spotkania, nagrywamy spektakle. Ostatnio zagraliśmy „Zemstę”. Ania bardzo lubi słuchać tekstów Fredry. – Wie, co to jest teatr? No pewnie, że wie. Zagrała przecież z sukcesem w „Ani z Zielonego Wzgórza”. Najpierw za sprawą Basi, a po jej śmierci zajęła się tym Marysia Ciunelis. Anka miała bardzo dobre doświadczenia z tego teatralnego kontaktu. I chyba ma intuicję aktorską, o czym przekonujemy się, gdy uczestniczy w kółku teatralnym swojego ośrodka, gdzie pracują z nimi zawodowi aktorzy. – Twoja córka urodziła się z porażeniem mózgowym. I to, kim jest dzisiaj, zawdzięcza swojej matce i Tobie. A z tego, co mówisz, jest inteligentną, utalentowaną dziewczyną. Tak, chociaż czasami zachowuje się jak małe dziecko. To zresztą wszystko jest dość skomplikowane. Emocjonalnie rozwija się prawidłowo. Podobają jej się niektórzy moi koledzy, jak Andrzej Grabarczyk czy Paweł Małaszyński. Bardzo lubi z nimi rozmawiać, a ja nie mogę jej tego zabronić. Jest zainteresowana wszystkim, co się dzieje wokół niej i zdrowiem każdego członka naszej rodziny. Bardzo się martwi, gdy ktoś choruje. – A jak się z nią rozmawia? Jest bardzo wygadana. Jak to mówię, mocna w pysku. Zresztą sama z nią porozmawiaj, to się przekonasz. Chodzi też na spotkania z psychologiem i rozmawia z nim o różnych ważnych sprawach, między innymi o tym, jak przychodzą na świat dzieci i co to jest miłość. A gdy pytają ją, kogo kocha, odpowiada, że najbardziej na świecie tatusia. – Na pewno myślisz o tym, co będzie z Twoją córką, gdy Ty odejdziesz. Przepraszam, że Cię o to pytam, ale wiem, że na pewno myślisz o tym ze strachem. Wolałbym, żeby była inna kolejność. Pamiętam, jak moja Basia mówiła o tym, co się stanie, gdy jej nie będzie. Ale ja nie zastanawiam się nad moim odchodzeniem. Nie przywołuję tego, bo wiem, że Anka miałaby wtedy bardzo ciężko. A jednocześnie mam świadomość, że tacy ludzie jak Ania muszą potem jakoś żyć, bez tej osoby, do której się przyzwyczaiły. Żyją z bólem i ze świadomością, że tego kogoś już nie ma. Ale zostają im po nim wspomnienia. – Tak naprawdę nie wiesz, ile Anka rozumie. A na pewno dużo więcej, niż sądzisz. Oceniam jej inteligencję bardzo wysoko. Tym bardziej, że zupełnie obcy ludzie, którzy spotykają się z Anią, czasami są pełni podziwu dla jej zdolności kojarzenia. Chociaż widać, że to osoba obciążona. Ania nigdy nie będzie pracowała, chociaż skończyła szkołę, pisze, czyta, korzysta z komputera. Ale sama na przykład książki nie przeczyta, bo to zbyt dla niej męczące. – Ale filmy ogląda? Oglądamy dużo filmów, zwłaszcza o zwierzętach. A w wolnym czasie gramy w gry internetowe, takie, w których trzeba odpowiadać na pytania - miasta na jakąś literę, warzywa na jakąś literę, państwa na jakąś literę. Często się w to bawimy. Robimy też sobie quizy, słuchamy odgłosów ptaków i Ania zgaduje, jaki to ptak. Na ten temat ma ogromną wiedzę. A w weekendy wpada do nas dawna nauczycielka Ani w klasie integracyjnej i piszą z Anią dyktando. W ortografii jest bardzo dobra. No i ma fantastyczną pamięć. Teraz to jednak wszystko uległo zastopowaniu... – A czym zajmujecie się wieczorami? Stawiamy pasjanse. Ania traktuje je rygorystycznie, układając karty jedna po drugiej. I bardzo się cieszy, gdy jej pasjans wyjdzie. Gra też w Totolotka, chociaż nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego, jak człowiek wchodzi w posiadanie pieniędzy. Dla niej to proste, trzeba iść do bankomatu i je podjąć. – Czy czuje Twój strach przed epidemią? Ja wcale nie jestem taki wystraszony. Nasza rodzina jest mocna genetycznie, jak już ci wspomniałem. A w kręgu moich znajomych dwie osoby przeszły koronawirusa i wyzdrowiały. Oczywiście ważne są warunki, w jakich ta choroba przebiega. Łatwiej jest, gdy można zostać w domu, a jeszcze łatwiej, gdy wokół domu jest ogród. My się więc wirusa nie boimy. Mamy duży ogród, w którym sprzątamy, a Anka zbiera szyszki na ognisko. Któregoś dnia upieczemy sobie przy nim kiełbaski. – Szkoda tylko, że Twoja żona nie może przyjechać z Ameryki i pobyć z Wami. Szkoda. Ania bardzo ją lubi. Ale żona, która w tej chwili jest na Florydzie, często do nas dzwoni. Miała przyjechać na święta Wielkanocne, ale oczywiście epidemia na to nie pozwoliła i na razie nie ma widoków na to, żeby przyjechała. Myślimy o spotkaniu w czerwcu, ale nie mamy pojęcia, czy już to będzie możliwe. Moja żona bardzo się o nas martwi, przypomina o myciu rąk, o maseczkach na twarz. I prosi, żebyśmy nie chodzili na targ. – A chodzicie? Tak, ale rzadko. Na pewno nie codziennie. – Czy teraz, kiedy masz więcej czasu, wracasz myślami do przeszłości? Nie. Bo ja chcę iść do przodu, a nie rozpamiętywać to, co było. – Mam jednak bardzo ważne pytanie. Czy wybaczyłeś już tym, którzy w tak okrutny sposób zabrali Ci ojca? (został skazany na karę śmierci w aferze mięsnej w 1955 roku. To był proces pokazowy, tzw. „odstraszający”). Wywalczyłem jego rehabilitację, i jak na ironię, został zrehabilitowany za rządów Leszka Millera. Nie chcę jednak o tym mówić. Przeżyłem bez ojca 55 lat, bez babci 50, ale gdybym ciągle o tym myślał, działałbym sam na siebie destrukcyjnie. Ułożyłem sobie jakoś życie i nie chcę tego zniszczyć. I myślę też, że jeszcze na tym świecie coś osiągnę, coś zdziałam. Lubię przecież to, co robię. I lubię się czuć potrzebny. Myślę też, że los w jakiś sposób chciał mi wynagrodzić moją stratę i dał mi talent, a także pracowitość. Pomyśl, jestem już 45 lat na scenie. A licząc od tego roku, kiedy jeszcze byłem studentem i Erwin Axer zaprosił mnie do teatru, to już 46 lat jestem aktywny zawodowo. I nawet teraz jakoś funkcjonuję w tej rzeczywistości pandemicznej. Myślę, że się jeszcze nieraz spotkamy w teatrze, chociaż nie wyobrażam sobie przedstawień, w których na widowni siedzi tylko 50 osób. – Ale przecież to się kiedyś skończy. Kiedyś będzie jeszcze normalnie. Głęboko w to wierzę. I wierzę również, że nie będziemy musieli nagrywać spektakli na Skypie, chociaż to też jest ważne dla widza. Po „Zemście” i „Wszystko jest względne” Ayckbourna, widzowie zadają nam dużo pytań. Spotykamy się też przez Internet i dyskutujemy o sztuce. Daje nam to wrażenie prawie prawdziwego teatru (w tym momencie Ania wtrąca się do naszej rozmowy: „Taki teatr jest genialny, nawet bym powiedziała. A ja uważam, że nawet lepszy, ponieważ nie muszę się rozstawać wieczorami z tatą”). Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, ufny stosunek do życia mam po mamie, a po tacie to przekonanie, że wszystko musi mieć jednak solidne fundamenty. Że profesjonalizm jest ważny. Że jest też rodzaj odpowiedzialności, którą trzeba przyjąć i umieć ponieść. – Twoi rodzice byli z pokolenia wojennego, dotkliwie pokiereszowanego. Czy to wpłynęło na Wasze wychowanie i wpajany Wam system wartości? Zdecydowanie tak. Choćby ten prymat edukacji nad dobrami materialnymi. Rodzice byli ludźmi dosyć zamożnymi, jak to lekarska rodzina, ale tata nigdy nie podjął starań, żeby wykupić nasze mieszkanie, choć były takie możliwości. W nim był brak wiary w to, że te ziemie zostaną na wieki wieków i że będziemy cieszyć się pokojem. Zawsze było przekonanie, że człowiek jest bardziej nomadem. – Czyli poczucie tymczasowości? I przeznaczenia tułaczego. – To może powiedzmy, że babcia była z całą rodziną przesiedlona z Wilna. Tak. Mama była przesiedlona w ostatnich miesiącach wojny przez NKWD z Wilna. Cała pięcioosobowa rodzina. Z jedną walizką. – Dziadek stracił całą rodzinę w bombardowanej Warszawie… Tak. Było więc to przekonanie o kruchości dóbr materialnych i bardzo silny prymat edukacji jako najpewniejszej inwestycji. Cały czas mówił też, że musimy bardzo dobrze znać dwa języki: niemiecki i rosyjski. Bo to są wielcy i agresywni sąsiedzi, więc jakby co, to nam pomoże przeżyć. Oczywiście uważał, że trzeba mieć porządny zawód i w jego rozumieniu był to albo lekarz, albo inżynier. Miał też takie postwojenne przesądy, czyli na przykład nigdy nie wyszedł z domu bez pieniędzy. To był wręcz rodzaj obsesji. Do tego stopnia, że jak żegnałem tatę na dobre, to też uznałem, że nie mogę go wypuścić na tamten świat bez grosza przy duszy, więc włożyłem mu pieniądze do kieszeni. U mamy ten syndrom wojenny nie był tak silny, bo była młodsza. Jak zaczęła się wojna, miała dziewięć lat. Jej starsze rodzeństwo było bardziej straumatyzowane. Wujek Michał przekonywał mnie, że powinienem zostać architektem, bo to jeden z tych porządnych zawodów. Był absolutny imperatyw, żeby nauczyć się czegoś, co może być pomocne w warunkach krańcowych. – Z tym porządnym zawodem trochę dziadka rozczarowałeś. No bardzo! Ale pogodził się z tym. Wpływanie na wybory dzieci jest zazwyczaj nieskuteczne. A jak chce się z tego powodu gniewać, to się niszczy więzi rodzinne. Trzeba to przyjąć z jasnym stwierdzeniem, że to działanie na ryzyko własne, czyli: synu, robisz to, co uważasz za stosowne, ale bierzesz za to całkowitą odpowiedzialność. – Zatem nigdy nie kwestionował Twoich wyborów? Nie, bo to też był ten typ, że nigdy nie chciał nikogo urazić. Liczył się bardzo z cudzą wrażliwością. A ponieważ miał naturę choleryczną, to zdarzało mu się powiedzieć słowo za dużo, a potem przeżywał to bardziej niż ta osoba teoretycznie zrugana. – Idąc przez życie, zastanawiałeś się czasem, co by rodzice powiedzieli na to czy tamto? Myślę, że zdecydowanie im by się ta droga podobała, bo to jest jednak droga sukcesu. Bardzo by im się podobała sympatia ludzi wobec mnie. My całą rodziną mamy taki syndrom, że z trudem przyjmujemy komplementy czy dobre opinie o nas, a z drugiej strony bardzo ich potrzebujemy. – To chyba taka natura istnienia publicznego. Może tak, ale część ludzi wręcz łowi je, wymusza, pławi się w nich. Ja, ale też i mama, i ty, i rodzice moi czuliby się tym skrępowani, a z drugiej strony taki rodzaj uznania nadaje sens temu, co robimy. Na pewno spodobałoby im się to, że tyle się udało osiągnąć. – Dziadek był na studiach sędzią piłkarskim i zaraził Was miłością do sportu. Tak, sport był niezwykle ważny pod względem kibicowskim, ale też uprawiania go. – Uważasz, że w jakimś stopniu również ukształtował Twój charakter? Bardzo. Postawa sportowa jest postawą walki, ale opartej na pewnych regułach. Jeżeli się walczy w kampanii wyborczej, to trzeba wiedzieć, ile potrzeba koncentracji, ile determinacji, jak bardzo trzeba być pokornym. Że nie wolno ogłosić zwycięstwa, zanim naprawdę nastąpi, a jednak cały czas wierzyć, że jest możliwe. A z drugiej strony sport jest znakomitym antydepresantem. Pomaga wyrzucić z siebie napięcie, złe emocje. Uważam, że sport zarówno w sensie sposobu myślenia, jak i katalizatora emocji był mi potrzebny. CZYTAJ TEŻ: Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama Droga do prezydentury. Kiedy Aleksander Kwaśniewski uwierzył, że może zostać prezydentem? – Kiedy pierwszy raz pojawiła się w Twojej głowie myśl, że mógłbyś zostać prezydentem? Ona najpierw pojawiła się w głowach innych osób. W książce opowiadam, jak przypisywał mi ten plan Lech Wałęsa, co było zabawne, bo ja wtedy nie brałem tego pod uwagę. Później coraz więcej osób mi to wróżyło, ale ja to traktowałem w kategoriach komplementu. Natomiast nieuchronnie zbliżał się termin wyborów 1995 roku, a ja byłem już wtedy liderem dużej formacji politycznej. Trzeba było podejmować decyzje. Mówiąc wprost, gdyby Lech Wałęsa był lepszym prezydentem, to nie sądzę, żebym zdecydował się na kandydowanie przeciwko dobremu prezydentowi Lechowi Wałęsie. A że był prezydentem, jakim był, rozpoczęto poszukiwania. No i nagle się okazało, że ja jestem traktowany przez coraz więcej ludzi jako poważny kandydat, przez niektórych jedyny kandydat, a także nie miałem argumentów wobec własnego bloku politycznego, żeby powiedzieć, że nie wystartuję. No bo co miałem powiedzieć? Że się boję przegranej? To już nie wchodziło w grę. Trzeba było podjąć tę decyzję jako konsekwencję wzrastania w siłę mojej formacji politycznej. Wszystkie okoliczności zmuszały do tego. Bo w polityce muszą się zbiec trzy rzeczy: miejsce, człowiek i czas. I jak to się zgra, to trudno z tego bermudzkiego trójkąta konieczności uciec. – A kiedy pojawiła się myśl, że możesz być w tym dobry? Nie miałem z tym problemu (śmiech). Przepraszam, że mówię nieskromnie, ale ja byłem przekonany, że jeżeli wystartuję, to po pierwsze, wystartuję po to, żeby wygrać. To nie będzie nic udawanego, to będzie ciężka praca, którą wykonaliśmy. A dwa, wiedziałem, że będę dobrym prezydentem. – Skąd to wiedziałeś? Wewnętrzne przekonanie? To było pewnie połączenie dwóch rzeczy. Z jednej strony młody wiek, bo miałem zaledwie 41 lat, czyli taka trochę buta młodzieńcza, że nie ma spraw, z którymi sobie człowiek nie poradzi. Ale z drugiej strony jednak już spore doświadczenie. W końcu byłem parę lat ministrem, posłem, przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej, więc byłem do tej roli naprawdę nieźle przygotowany. – Mama powiedziała mi kiedyś, że miała takie momenty, kiedy myślała sobie: Jezus Maria, same koronowane głowy i ja – Jola z Gdańska. Czy Ty miałeś takie momenty onieśmielenia? Na pewno to nie jest tak, że w tę rolę wchodzi się bezstresowo. Tylko że ten stres jest pozytywny. Człowiek wie, że musi więcej przeczytać, dowiedzieć się, ale żebym miał poczucie onieśmielenia, to nie. Ale też powiem szczerze, jeżeli nawet mama ci to powiedziała, to w takiej krótkiej chwili, kiedy wydawało jej się, że może sobie nie poradzić. Bo ona w tych sytuacjach świetnie się odnajdywała. – Ale też mogła mieć takie wewnętrznie poczucie, a emanować czymś innym. Możliwe, ale myślę, że to szybko przechodziło na rzecz partnerskich relacji. Być może nam też pomogło to, że pierwszą oficjalną wizytą za mojej prezydentury był przyjazd królowej Elżbiety II. Czyli mówiąc krótko, poprzeczka została zawieszona najwyżej. I ta suma doświadczeń oraz pokonania tych barier później owocowały. No bo skoro daliśmy radę z wizytą królowej brytyjskiej, to czemu mielibyśmy nie dać sobie rady z pielgrzymką papieża albo z wizytą cesarza japońskiego? Poza tym szybko okazywało się, że ogromna większość tych partnerów, których spotykamy, to są fajni, normalni ludzie i można z nimi rozmawiać. – W książce przewija się wątek „Przypadku” Kieślowskiego jako refleksji nad determinizmem społecznym: na ile wybory, których dokonujemy, są kwestią wewnętrznej motywacji, a na ile to wynik zbiegów okoliczności? To jest jedno i drugie. Jest ten trójkąt – czas, człowiek i miejsce. I to musi się zgrać, nie tylko w polityce. Ja znam wielu bardzo dobrych polityków z dobrze zorganizowanych krajów, którzy nie trafili na swój czas. Mogli być lepsi 10 lat wcześniej albo 10 lat później, ale ich ta szansa ominęła i odwrotnie. Są ludzie, którzy pojawiają się we właściwym czasie, ale mają niewłaściwe miejsce do działania, na przykład jakiś autorytarny system, który ich wypluwa czy wsadza do więzienia. A w życiu? Zaczyna się od tego, że jeśli dwoje ludzi się spotyka i mają dziecko, to ono już jest rezultatem w jakimś sensie przypadku, bo mogli się nie spotkać. Ktoś może powiedzieć o Opatrzności, ale ja w to akurat nie wierzę, więc mówię o przypadku. Czyli z jednej strony to są osobiste predyspozycje, dążenia i marzenia, które wskazują drogę, a z drugiej strony mnóstwo okoliczności zewnętrznych, które albo pozwalają taką drogę przejść, albo nie. Albo nawet jak się idzie tą drogą, to mocno ją weryfikują. Opóźniają, przyspieszają, kierują na boczne tory. Ja w moim życiu tak naprawdę starałem się tylko o dwa stanowiska. Mówię o tym w książce? – Tak. Pierwsze to był redaktor naczelny „itd”. Ja już wtedy chciałem odejść z ruchu studenckiego, gdzie wprawdzie zajmowałem się kulturą, ale to było takie animowanie kultury, a ja ciągle miałem problem z ustaleniem, co jest moje w tym wszystkim. I uznałem, że bycie naczelnym „itd” to jest konkret. Bo co tydzień muszę wydać gazetę, musimy napisać tekst, zredagować, to była jakaś twórczość mierzalna, która mnie interesowała. I drugie stanowisko, o które walczyłem, to był przewodniczący Komisji Konstytucyjnej. Uważałem, że wtedy była wyjątkowa i jedyna szansa, żeby Konstytucję stworzyć i żeby ją przyjąć. I to był też taki istotny konkret, który dawał mi ogromną radość, bo wiedziałem, że tworzę coś, co będzie miało namacalny i potrzebny efekt. – Czułeś taki imperatyw, żeby zostawić po sobie coś ważnego? I wyzwanie. Jak już byłem przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej i obszedłem wszystkich liderów, a trzeba było pracować ze wszystkimi, od lewicy do prawicy, bo Konstytucji inaczej się zrobić nie da, to większość wykazywała daleko idący sceptycyzm. Profesor Geremek powiedział wręcz, że to mi się nie uda. I myślę, że gdyby od samego początku nie było z mojej strony takiej determinacji, toby się ta robota rozlazła. Ale ponieważ ja twardo nadawałem tempo, to udało się to zrobić. – Mówisz, że nie była Ci dana łaska wiary. Czujesz, że to jest jakaś strata? Ja nie cierpię z tego powodu, choć są momenty, w których uważam, że wierzącemu jest łatwiej. Szczególnie jak przemawiam na pogrzebach przyjaciół czy bliskich znajomych, to chciałoby się powiedzieć z przekonaniem, że spotkamy się jeszcze, że dokończymy rozmowy. Ja w to nie wierzę. To, co mogę im zaoferować, to że dopóki żyję, będę o nich pamiętał. – A jak sobie radzisz z lękiem egzystencjalnym, nie będąc wyposażony w te narzędzia, które daje wiara? Wszyscy się boimy tego samego przecież. Ja w tym widzę, patrząc ze spokojem, pewną nieuchronność. To znaczy jesteś, czynisz wszystko, co możliwe, i odchodzisz. I nie ma. Przychodzą następni. Jeżeli czegoś się obawiam, to przewlekłych chorób, a jeszcze bardziej, że może nie pracować głowa, że istnieję fizycznie, ale nie ma ze mną kontaktu. – A nie myślisz, że ten imperatyw, żeby coś po sobie zostawić, jakoś się łączy z tą postawą agnostyczną? Z przekonaniem, że jesteśmy tylko tu i teraz? W moim przekonaniu czymś wręcz podstawowym jest to, żeby każdy, kto rozpoczyna tę swoją ziemską wędrówkę, chciał po sobie pozostawiać dobre ślady. Dla jednego to będzie wynalazek, dla drugiego literatura, wynik sportowy, szczęście rodzinne i dobrze wychowane dzieci. Moim zdaniem w ten sposób życie uzyskuje sens, bo przestaje być tylko egzystencją. Ale ten sens można uzyskiwać we wszystkim. To nie jest takie wymaganie, że zostawiamy po sobie tylko te ślady, które przechodzą do historii. Moim zdaniem takie życie oparte tylko na istnieniu z dnia na dzień to straszna nuda przede wszystkim. – Co czujesz, gdy ktoś Ci mówi, że nigdy na Ciebie nie głosował, ale zawsze Cię lubił? Albo że nie głosował, ale teraz żałuje? To jest satysfakcjonujące czy niekoniecznie? Nie mam ukłucia, że nie zagłosował. Może miałbym, gdybym przegrał wybory. Pewnie gdyby Bronisław Komorowski usłyszał taki miły komplement: „Nie głosowałem na pana, ale pana lubię”, a jemu tych głosów zabrakło przy reelekcji, to byłoby przykre. Ja wygrałem jedne i drugie, a drugie nawet w pierwszej turze, to czym mam się przejmować? To jest miłe, że po latach osoby, które na mnie nie głosowały, przyznają, że cele tej prezydentury miały sens, styl prezydentury się podobał, styl pierwszej damy był bardzo akceptowany, a przecież Jola de facto stworzyła instytucję first lady w Polsce. Zdecydowanie jest to satysfakcja. – Ostatnie pytanie, za to trudne. Jakbyś miał mi dać jedną radę życiową, to co by to było? Mógłbym ci przekazać takie moje credo pozytywistyczno-aktywistyczne. Mianowicie: rób, co możesz, a jak nie możesz, też rób. Nie poddawaj się, nie daj się pokonać zniechęceniu, trudnościom, żeby przynajmniej mieć pewność, że podjęłaś próbę. Że jeżeli coś nie wyszło, no to już dlatego, że nie mogło wyjść. To by była pierwsza rada, ale byłoby ich więcej. Ja ci przecież daję te rady. Co ty ich nie słuchasz? – Słucham. Pytam o tę najważniejszą. Ta byłaby bardzo ważna. I że jak już dojdziesz do moich lat, żebyś mogła spokojnie zerknąć do tyłu i stwierdzić, że to było fajne życie. I miało sens. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wrócił wspomnieniami do swojego coming outu. Pewna osoba bardzo go zawiodła
Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serce mi dyktowało. Teraz z nową serią znów wróciłam do tego rodzaju książek, w których czuję się najlepiej. Są pisarze, którzy przyglądają się rynkowi i mówią: „O, tendencja jest taka, idę w tę stronę”. A ja jestem trochę staroświeckim naiwniakiem, który uważa, że nie można na zimno kalkulować, że trzeba oddać serce temu, co się robi. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Dlaczego Katarzyna Puzyńska wciąż szuka odpowiedzi na pytanie o źródła zła? Mówiłaś, że identyfikujesz się ze swoimi bohaterkami… Dobrze, że nie ze złoczyńcami. A to ciekawe… Wiesz, że większość moich czytelników chciałaby być w książce mordercą? Ja wręcz przeciwnie. Boję się zbrodni, przemocy. Nigdy bym nikogo nie skrzywdziła. I chciałabym wierzyć, że wszyscy są dobrzy… Często więc szukam momentu, w którym zwykły człowiek staje się zły. Bo zawsze jest jakieś wydarzenie, które do tego doprowadza. Splot czynników. Szukam źródła zła. Z wykształcenia jestem psycholożką, weźmy więc za przykład eksperyment więzienny, który przeprowadziła grupa psychologów z Uniwersytetu Stanforda pod kierownictwem Philipa Zimbardo w 1971 roku. Polegał na podzieleniu studentów na „strażników” i „więźniów” w sztucznym areszcie, by zbadać wpływ ról społecznych na ludzkie zachowanie. Badanie przerwano już po sześciu dniach, ponieważ uczestnicy skrajnie zradykalizowali się w swoich rolach – „strażnicy” zaczęli stosować okrutną przemoc psychiczną, a „uwięzieni” przeszli załamanie nerwowe. Dlaczego nie fascynuje Cię zbrodnia ani przemoc, a jednak Twoje książki traktują właśnie o tym? Lubię pytanie: dlaczego? To najważniejsze pytanie w całej książce. A jednocześnie odpowiedź na nie wcale nie jest ani łatwa, ani oczywista. To prawda. Ale z drugiej strony znalezienie odpowiedzi, dlaczego w danej sytuacji ktoś przekroczył granicę, daje mi – może złudne – poczucie, że jednak to jednostkowy przypadek. W kryminałach lubię też samą zagadkę. Lubię tę grę między mną a czytelnikami. Zostawiam im ślady, a oni próbują znaleźć odpowiedzi. Lubię kryminał również za to, że zawsze można w nim przemycić sprawy istotne do przemyślenia, na przykład problem zdrowia psychicznego. [...] Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ:
TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto o tym wspomnieć. Ja na przykład, jak już mówiłam, pracuję cały czas. Wykonuję dziwny zawód, który jest niezwykle absorbujący i bardzo zazdrosny o czas. Najbardziej chciałabym usiąść i napisać książkę za jednym zamachem, ale jest to fizycznie niemożliwe. Ale gdy piszę, nie wychodzę z mężem do kina. Wtedy mu mówię: „Za miesiąc”. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Cisza, natura i pisanie. Co daje pisarce życie z dala od zgiełku? Za Cobenem, Kingiem i wielu innymi stoją żony, a za Tobą stoi wyrozumiały mąż. Jest dla mnie dużym wsparciem. Jestem osobą wysoko wrażliwą. Wszystko przeżywam dużo bardziej niż inni. Mam tysiące skojarzeń w jednej chwili i setki scenariuszy w głowie, jak może rozwinąć się jakieś wydarzenie, co jest dobre w pisaniu, ale złe w życiu. Na przykład ostatnio byłam w domu i usłyszałam ptaki na kominie. Od razu oczami wyobraźni widziałam ptaka, który wpada mi do domu. Rozmyślam, co się może wydarzyć, co powinnam zrobić, do kogo zadzwonić. Jestem już dwa lata do przodu z tym ptakiem, ale na szczęście mam męża, który przede wszystkim sprawdza, czy on tam jeszcze jest. Mój mąż zawsze się ze mnie śmieje, że w każdej życiowej sytuacji mój umysł produkuje scenariusze, które prawdopodobnie nigdy się nie ziszczą, ale ja przeżywam je, jakby ta historia z mojej głowy już się działa w rzeczywistości. On jest moim głosem spokoju i realizmu. Jesteś pełna sprzeczności? Tak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak naprawdę wszystko składa się we mnie w spójny obrazek. Nawet mój wygląd. I, tak jak powiedziałam, wszystko musi być spójne ze mną. Nawet włosy. Przez dwa czy trzy lata zapuszczałam je. Nagle ze zdziwieniem odkryłam, że one mnie straszliwe przytłaczają. Wewnętrznie poczułam się jak szara myszka, bo strasznie się stonowałam. Na początku mojej pisarskiej drogi wymyśliłam sobie, że pisarka musi być grzeczną panią w garsonce. Nie, żebym miała coś przeciwko garsonkom, ale to nie moja bajka. Potem zrozumiałam, że jednak mogę być sobą. Dlatego trzy dni po sesji do VIVY! ścięłam włosy. Poczułam się wyzwolona. Oczywiście czytam w komentarzach, że wyglądam jak mężczyzna, że okropnie, ale ja się w tym dobrze czuję. Znów sobie przypomniałam, że mogę być sobą. Nie wiem, z czego wynika ta moja potrzeba, żeby od czasu do czasu dopasować się do oczekiwań innych. Wtedy czuję się sprzecznie i źle. Przez trzy lata czułaś się ze sobą źle? Nie od początku. Za moich licealnych czasów fryzura świadczyła o przekonaniach. Byłam punkiem, któremu zależało na pokoju, prawach zwierząt, który sprawiał, żeby każdemu było dobrze, i dawał z siebie wszystko innym. Razem ze znajomymi wierzyliśmy, że można stworzyć idealny świat. Stąd to wszystko. A dzisiaj wiem, że idealnego świata nie ma i nie będzie, ale ważne jest, żeby w tym wszystkim pozostać sobą i faktycznie robić, co się może. Bo nawet jeśli kilka osób zrobi małą zmianę, w rezultacie ona będzie ogromna. Dlatego na przykład często zabieram głos w różnych istotnych dla mnie sprawach. Często wtedy spotykam się z komentarzami: „Wyrzucam wszystkie twoje książki” albo „Nigdy już nie przeczytam twojej książki”. Wiem, że łatwiej byłoby milczeć w pewnych kwestiach, po prostu po cichu tworzyć powieści, które są popularne, sprzedawać je w setkach tysięcy egzemplarzy. Tymczasem ja ogłaszam swoje przekonania często kosztem utraty czytelników. Ale nie mogę inaczej. Wiesz, że moja bohaterka z serii o Lipowie, Klementyna Kopp, lesbijka, okazała się najbardziej lubianą postacią z całej sagi? Myślę, że my, pisarze, powinniśmy pokazywać w naszych powieściach, że ludzie są różnorodni i że zawsze trzeba podchodzić do innych z szacunkiem. Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.