Zanim odeszła, wyznała: „Nie wiadomo, czy miłość istnieje” – ostatni wywiad Joanny Kołaczkowskiej
Joanna Kołaczkowska zmarła w wieku 59 lat, ale jej ostatni wywiad z Marzeną Rogalską pozostanie w pamięci fanów na długo. Artystka poruszyła w nim temat miłości, zauroczeń i rozstań. Jej refleksje dziś nabierają szczególnego znaczenia.
Joanna Kołaczkowska, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny kabaretowej, zmarła w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku w wieku 59 lat. Kilka miesięcy wcześniej, w marcu, udzieliła swojego ostatniego wywiadu Marzenie Rogalskiej w radiu Złote Przeboje. To właśnie wtedy podzieliła się osobistymi przemyśleniami na temat miłości, rozstań i emocji, które dziś – po jej odejściu – brzmią wyjątkowo przejmująco. Intymne wyznanie Joanny Kołaczkowskiej: „Nie wiadomo, czy ta miłość istnieje” W marcu 2025 roku Joanna Kołaczkowska udzieliła ostatniego wywiadu. Gościła w radiu Złote Przeboje w programie Marzeny Rogalskiej. W szczerej rozmowie artystka kabaretowa poruszyła temat miłości – uczucia, które jak sama przyznała, przez całe życie budziło w niej niejednoznaczne emocje. „Ojej, ja mam co chwilę nowe przemyślenia. Moje ostatnie przemyślenie, że praktycznie nie wiadomo, czy ta miłość istnieje, albo jeżeli istnieje, to co to jest. Czym to jest?” – mówiła Kołaczkowska. Jej słowa zaskakiwały głębią i dystansem. Rozmawiając z Rogalską, wyznała, że wiele razy w swoim życiu myliła miłość z innymi uczuciami. Zauroczenie, fascynacja czy podziw – to, co często uznawała za miłość, z czasem okazywało się czymś zupełnie innym. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce „Bardzo często ludzie się rozstają, mimo że się kochają” Jedno z najbardziej poruszających zdań padło, gdy Joanna Kołaczkowska zastanawiała się nad tym, dlaczego związki się rozpadają: „Bardzo często ludzie, najczęściej, rozstają się pomimo tego, że się kochają” – powiedziała z wyraźnym smutkiem w głosie. Słowa te, wypowiedziane na kilka miesięcy przed śmiercią, brzmią dziś jak przejmujące podsumowanie życiowych doświadczeń artystki. Kołaczkowska, która miała za sobą dwa małżeństwa, nie bała się mówić o tym, że miłość bywa niezrozumiała i trudna do zdefiniowania. Joanna Kołaczkowska zmarła 17 lipca. Miała 59 lat W nocy z 16 na 17 lipca kabaret Hrabi poinformował o śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Artystka przegrała walkę z agresywną odmianą nowotworu. Zmarła otoczona rodziną i przyjaciółmi – bez bólu, w spokoju, wśród tych, których kochała i którzy kochali ją bezgranicznie. „Walczyła dzielnie, z godnością, z nadzieją. My razem z nią. Wyczerpaliśmy niestety wszystkie dostępne formy leczenia. Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił” – napisał kabaret Hrabi w oficjalnym komunikacie. Słowa, które zostaną na zawsze Choć Joanna Kołaczkowska odeszła, jej ostatnie przemyślenia pozostaną. W rozmowie z Marzeną Rogalską nie tylko opowiedziała o uczuciach, ale i zadała pytania, które każdy z nas zadaje sobie choć raz w życiu: czym tak naprawdę jest miłość? Jak ją rozpoznać? Czy nie przeceniamy jej znaczenia? „To mnie tak jakoś szokuje. Nie wiadomo, jakie ona [miłość] ma znaczenie i czy nie przeceniamy czasem jej znaczenia i czy w ogóle rozpoznajemy?” – mówiła. To były słowa kobiety, która nie bała się szukać prawdy – nawet tej bolesnej. I to właśnie dzięki tej odwadze, jej głos będzie słyszany jeszcze długo po tym, jak zamilknie scena. Czytaj również: Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud Źródło: plejada.pl
Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło
Julia Pietrucha zniknęła z ekranów na 10 lat, mimo że była u szczytu popularności. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o decyzji, która zdziwiła wielu: podróżach, muzyce, macierzyństwie i tęsknocie. Po latach wraca – z nową rolą i odmienionym spojrzeniem na aktorstwo.
W filmie debiutowała jako 11-latka. Serca widzów podbiła rolą w serialu „Blondynka”. Ale Julia Pietrucha w szczycie popularności zniknęła z ekranów na 10 lat, choć wszyscy jej to odradzali. W tym czasie podróżowała, nagrywała płyty, urodziła córkę. Zrobiła to, bo – jak mówi – chciała żyć prawdziwym życiem. Czy jej się to udało i dlaczego po latach wróciła, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Julia Pietrucha w wywiadzie VIVY!: zniknęła z ekranów. Teraz zdradza, co stało za jej decyzją – Grałaś w popularnym serialu „Blondynka”. Widzowie Cię lubili. Ale zniknęłaś. I to na 10 lat. Dlaczego podjęłaś taką decyzję? Potrzebowałam coś zmienić w moim życiu. Chciałam je przeformatować. – Miałaś 25 lat… I pewnego rodzaju poczucie stagnacji. To nie wróży dobrze 25-latce. Tęskniłam za wejściem głębiej, odkryciem w sobie kolejnych pokładów emocji i chciałam nowych wyzwań. – Bałaś się, że na lata utkniesz w jednym serialu i ominą Cię inne interesujące rzeczy? Nie będę ukrywać, że miałam takie myśli. Ale przede wszystkim aktorstwo przestało mnie wtedy cieszyć. Może projekty, w których brałam udział, nie były odpowiednie? TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap200909011JS-71d4550.jpg" width="2848" height="4256" alt="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" title="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" /> – Wcześnie zaczęłaś. Miałaś 11 lat, gdy zagrałaś pierwszą rolę. Pracowałam przez 14 lat i właściwie byłam na początku zawodowej drogi. Byłam młoda, pełna chęci do życia, ale miałam poczucie, że wszyscy wokół mnie byli zniechęceni, i bardzo to na mnie wpływało. Miałam za sobą momenty piękne i wartościowe, ale potrzebowałam odwrotu od tej komfortowej sytuacji. – Nie bałaś się, że gdybyś kiedyś chciała wrócić do grania, nie będziesz miała do czego? Bali się wszyscy naokoło mnie. Każdy, z kim rozmawiałam, odradzał mi ten krok. Ale ja jestem bardzo intuicyjna i nie boję się zmian. – Co Ci mówiła intuicja? Podpowiadała mi, że powinnam słuchać siebie. I jeśli pojawia się we mnie pragnienie, to powinnam za nim podążyć, nie zważając na konsekwencje. Na tamten moment moim największym pragnieniem i marzeniem zarazem było nagranie solowej płyty. A to wymagało ode mnie koncentracji tylko i wyłącznie na tym jednym zadaniu. Po rezygnacji z serialu pojechałam w sześciomiesięczną podróż po Azji Południowo-Wschodniej, gdzie wielokrotnie doświadczyłam niewygody i warunków skrajnej biedy. Ale czułam, że żyję, że zdobywam świat na własnych zasadach. – To wynika z nieustającego pragnienia wolności? Chyba tak. Myślę, że to też pragnienie kreowania swojego świata, budowania go, a nie poddawania wizji kogoś innego. Choć odkąd jestem mamą, tę wizję współtworzę z moją córką. Bardzo lubię, jak ściąga mnie na ziemię. [...] – Co było Twoim największym życiowym szaleństwem? Właśnie ten wspomniany motocykl, kupiony w Hanoi. Brak jakiegokolwiek doświadczenia czy wcześniejszego treningu, sześć tysięcy kilometrów pokonanych w górach Wietnamu i Laosu. Przełamywanie własnych barier, niebezpieczeństwo, kilka sytuacji, kiedy ledwo uszłam z życiem. Przekraczanie granicy w błocie po pas, wielogodzinna jazda przez kilka dni w deszczu, brak jedzenia, ukrop i palące słońce. Ale wspomnienia na całe życie. Piękno mijanych krajobrazów, serdeczność ludzi, magiczne krainy. Doświadczenie tak przejmująco piękne, jak szalone. Gdybym się na nie nie odważyła, kto wie, czy nagrałabym pierwszą płytę. Ale niebezpieczeństwo pamiętam do dziś. Najwidoczniej mam coś jeszcze do zrobienia na tym świecie, skoro los mnie oszczędził. [...] – Co więc teraz skłoniło Cię do powrotu na plan? Propozycja, scenariusz, reżyser i sama chęć spróbowania swoich sił w aktorskiej materii. Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. W obydwu tych projektach siłą napędową był reżyser Łukasz Palkowski, który wymarzył sobie mnie do roli Janiny Lewandowskiej w historycznym filmie o losach polskiego pianisty w czasie II wojny światowej. Do mnie ta postać przemówiła od razu, podczas czytania scenariusza. Jej siła, odwaga, zaradność, wiele męskich cech, które pozwalają jej przeżyć w gronie współwięźniów, żartobliwie zwanych „małpim gajem”. Jednocześnie tak kobieca i na swój sposób eteryczna. Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Jednym zdaniem narobiła szumu. Odpaliła emocjonalną bombę i… nie zamierza się wycofać. Tym razem nie chodzi tylko o fitness, ale o coś znacznie głębszego – o odwagę, szczerość i niewygodne pytania, których nikt nie chce zadawać.
Gdy wszyscy milczą, ona mówi. Gdy inni unikają drażliwych tematów, ona je podnosi. W świecie, który celebruje poprawność i unika konfrontacji, Ewa Chodakowska zdecydowała się nazwać rzeczy po imieniu. Czy słusznie? Odpowiedź nie jest oczywista. Ewa Chodakowska o samoakceptacji i granicach szczerości Narozrabiałaś! Wsadziłaś kij w mrowisko… Spodziewałam się, że mój komunikat wywoła kontrowersje. Od dawna obserwuję, jak masowo naginamy rzeczywistość. Mam wrażenie, że patrzę na powszechny syndrom wyparcia, bezrefleksyjność, podwójne standardy, hipokryzję i źle rozumianą poprawność polityczną, która stała się pułapką. Mydli nam oczy i powstrzymuje przed podejmowaniem niewygodnych tematów. Nie zgadzam się na to. Co więcej, osoby, które powinny reagować, mówią mi: „Mądremu nie musisz tłumaczyć, nie spalaj się, to nie ma sensu”. A ja widzę sens. Nawet jeśli przekonam jedną osobę do mądrej, zdrowej troski o siebie, widzę sens. Wiele osób zinterpretowało moje słowa jako krytykę ruchu ciałopozytywności. A ja krytykuję wypaczanie jego podstawowej idei i usprawiedliwianie zaniedbań pozorną samoakceptacją. Zastanawiałaś się, jaki typ kobiet rozjuszyłaś? Dlaczego nie usłyszały tego, co naprawdę chciałaś przekazać? Rozjuszyłam kobiety zmęczone kulturą fit-shitu, czyli całym przemysłem, który mówi: „Źle wyglądasz, musisz schudnąć, żeby to zrobić, kup produkt x, y, z…”. Ta narracja jest zresztą równie często powtarzana w branży beauty i medycyny estetycznej. I ja to zmęczenie rozumiem. Trzydzieści, 20 czy jeszcze 15 lat temu zupełnie inaczej mówiło się o wyglądzie i ciele kobiety. Gdy ktoś nas negatywnie ocenia, to rani, boli. Odruchowo zaczynamy się buntować. Zupełnie inaczej jest, gdy ktoś ci powie: „Popraw jakość swojego życia, zadbaj o siebie, wyznacz sobie nowy cel. Dasz radę!”. Nigdy nie mówiłam kobietom, że źle wyglądają i muszą się zmienić. Tylko? Wspierałam. Szybko zrozumiałam, że każda sama powinna zdecydować, czy jest gotowa na zmianę. Bo często właśnie tych zmian boimy się najbardziej. Boimy się porażek, boimy się zderzenia ze swoimi ograniczeniami, słabościami. Kompleksami. Boimy się spojrzeć sobie w oczy. Zadać konkretne pytanie i usłyszeć szczerą odpowiedź. Od początku wspieram kobiety, które podjęły decyzję o zmianie, bo zrozumiały, że potrzebują – i chcą – schudnąć z różnych powodów. Jedne usłyszały ostrzeżenie od lekarza, inne zatęskniły za swoją dawną witalnością i sprawnością, kolejne chciały poczuć swoją siłę i wartość. Trafiłaś w czuły punkt wielu kobiet. Wymówka – nie mam siły, nie mam czasu, mam na głowie pracę, dom, dzieci – zawsze kiedyś przestaje działać. Wtedy szukamy winnych własnej niemocy… Chciałabym, żeby ludzie traktowali aktywność fizyczną jako dbanie o własne dobro. Trening nadaje naszemu życiu sens, rytm, spaja wszystko w całość. Stajemy się lepszą wersją siebie, gdy jesteśmy aktywni. Naukowo udowodniono, że trening wpływa na pracę mózgu, stymuluje obszar odpowiedzialny za samodyscyplinę. Poczucie sprawczości buduje zaufanie do siebie, daje mentalną siłę, której każda z nas potrzebuje równie mocno, jak silnych mięśni i zgrabnego ciała. Oczywiście wiele kobiet przychodzi do mnie, bo chcą pięknie i zdrowo wyglądać, ale szybko zdają sobie sprawę z tego, że ciało to jedynie skutek uboczny całego wachlarza dobrodziejstw, jakie płyną z mądrej i systematycznej aktywności fizycznej. Kiedy dbasz o higienę ciała, korzysta na tym twój umysł, psychika, cały organizm. CZYTAJ TEŻ: Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą Dlaczego jej słowa wywołały aż taką burzę? Wiele osób wytykało Ci, że fit i piękne ciało nie są warunkiem zdrowia… Albo że zawstydzam kobiety, które nie mają idealnej sylwetki. Powiem to jeszcze raz. Idealna sylwetka nie oznacza automatycznie zdrowia. Ale spora nadwaga, a już z pewnością otyłość, automatycznie oznacza problemy ze zdrowiem. Jak długo będziemy sobie mydlić oczy? Sporo osób poczuło się dotkniętych słowem „lenistwo”. I znów – ja nie napisałam, że nikt nie ma prawa powiedzieć „nie chcę”, „nie mam siły”, „nie mogę”, „jestem zmęczona”, „to nie jest dla mnie teraz istotne”. Napisałam, że mam dość lenistwa pod płaszczykiem samoakceptacji. Mogłam dodać: pozornej, złudnej samoakceptacji. Nie dorabiajmy do lenistwa ideologii. Lenistwo było, jest i pozostanie lenistwem. Może przypomnę, że to ostatni z siedmiu grzechów głównych. Definicja lenistwa wciąż jest aktualna, bez względu na to, czym je przykryjesz. To bierna postawa wobec możliwości: mogę, ale mi się nie chce. Nigdzie nie napisałam, że samoakceptacja to lenistwo. Powiedziałam dokładnie odwrotnie. Nie nazywaj lenistwa samoakceptacją. Jedno nie ma nic wspólnego z drugim. Znam natomiast osoby, które są po prostu leniwe, i nie jest to podszyte żadną traumą, żadnym zaburzeniem, żadną chorobą. Można siebie akceptować i jednocześnie odczuwać niezadowolenie. Powiedzieć głośno: „Potrzebuję zmiany”. Jeżeli ktoś nie potrzebuje się zmieniać, akceptuje siebie i jest zadowolony ze stanu swojego zdrowia, samopoczucia i wyglądu, albo ma w tym momencie inne priorytety, to nie jest lenistwo, o którym pisałam. Pisałam o osobach, które chcą coś zmienić, wiedzą, że powinny, ciągle o tym mówią, obiecują sobie, mają możliwości, żeby to zrobić, ale nie chce im się podjąć wysiłku, żeby pokonywać trudności. Rezygnują i mówią: „Nie muszę nic robić, bo otyłość jest OK!”. Otyłość nie jest OK. Otyłość jest chorobą. Konsekwencją otyłości jest ponad 200 chorób. Naprawdę chcemy się temu problemowi tylko przyglądać i milczeć? Każdy ma prawo do swojego wyboru, decyzji i priorytetów. Szanuję to. Wszyscy powinniśmy, bo osoby z otyłością mają prawo czuć się w społeczeństwie akceptowane, szanowane, bezpieczne i niedyskryminowane z powodu wyglądu. Nie zmienia to jednak faktu, że otyłość jest chorobą, a ja jako trenerka chcę pomagać osobom gotowym na zmianę. Natomiast jeśli ktoś chce schudnąć, nie wkładając w to żadnego wysiłku i nie biorąc odpowiedzialności za swoje działania lub ich brak, to mówiąc wprost i bez metafor – jest to oszukiwanie siebie. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kamys przekazał nowe wieści i apeluje o modlitwę dla Joanny Kołaczkowskiej. Wymowne słowa
Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą
Nie owija w bawełnę, mówi rzeczy, o których inni boją się choćby pomyśleć. Od lat inspiruje miliony Polek, ale i rozpala internetowe spory. W szczerej rozmowie odsłania kulisy swojej życiowej decyzji, tłumaczy, dlaczego znów ruszyła do walki — i tym razem nie bierze jeńców. Co ją naprawdę wkurza? Dlaczego nie została matką? I co mówi kobietom, które codziennie walczą o siebie?
Jest w Polsce fenomenem. Cztery miliony fanów w sieci! Od 15 lat motywuje Polki i pomaga im zmienić życie. Mówi, co myśli, często wywołując burzę. Uważa, że poprawność polityczna stała się pułapką. Czy czuje się czasami bezradna? „Nie. Wkurzona”, odpowiada. Po raz kolejny zakasała rękawy i ruszyła… na front walki z otyłością. Ewa Chodakowska w bezkompromisowej rozmowie. Chodakowska obala mity o fit-influencerkach [...] Czujesz się czasami bezradna? Nie. Wkurzona. W Polsce co piąta osoba, czyli 20 procent, choruje na otyłość. Prognozy są bardzo pesymistyczne. Nie wiem, czy wiesz, ale polskie dzieci tyją najszybciej w Europie. Aż 35 procent ośmiolatków ma nadwagę lub otyłość. Wśród dzieci z otyłością coraz częściej występują: insulinooporność, nadciśnienie, stłuszczenie wątroby i zaburzenia hormonalne. Co więcej, w Polsce nie istnieje ogólnokrajowy plan, który obejmowałby pełną profilaktykę nadwagi i otyłości. Na co my czekamy?! Tutaj konieczne są zdecydowane działania, więc podciągnęłam rękawy jeszcze wyżej i zabrałam się do pracy! Po półtora roku współpracy z doktorami i profesorami nauk medycznych Laboratoriów Diagnostyka S.A. wprowadziłam właśnie na rynek gotowe narzędzia – pakiety badań medycznych z konsultacją. Mają one na celu wyłapać niedobory i stany zapalne na wczesnym etapie. Sprawdzić też, czy twoje ciało jest odpowiednio przygotowane do wysiłku fizycznego, oraz doradzić, czy potrzebujesz diety i suplementacji, aby osiągnąć upragniony rezultat bez nadmiernego obciążenia twojego organizmu. Pakiety zaprojektowane są zgodnie z nauką dla osób, które chcą zapobiegać, zamiast leczyć. Dla wszystkich. Nigdy nie tracę nadziei. Kobiety piszą: „Samoakceptacja to jest straszna rzecz, bo od niej influencerkom i influencerom spadają dochody z generowania potrzeb i wciskania szajsu”. Masz poczucie, że wciskasz kobietom szajs, namawiając je do dbania o swoje zdrowie? Szajs to szemrane suplementy, szkodliwe głodówki, diety cud, „odchudzające” majtki i inne absurdalne wymysły. Magiczne recepty, które tak naprawdę nie działają. Ja zapraszam do czegoś dużo trudniejszego – do stopniowej zmiany nawyków oraz holistycznego dbania o odżywianie, ruch, sen, regenerację. To nie jest droga na skróty. To jest styl życia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn nie złożył mu nawet życzeń, zniknął z powodu problemów. Teraz powrócił i olśnił wszystkich Macierzyństwo to nie obowiązek. Chodakowska tłumaczy swoją decyzję Czytałam, że z lenistwa nie zostałaś mamą. Tak… Bardzo często słyszę zarzut, że zrezygnowałam z macierzyństwa z wygody i lenistwa. Kiedy dorastałam, bardzo uważnie obserwowałam moją mamę. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Może inaczej. Nasze marzenia stały się jej marzeniami. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „Chcę zrobić coś dla ciebie”. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich. Czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana, zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich. I była bardzo zmęczona. Przy tym nigdy nie narzekała. Nigdy nie chorowała. Obiad jadła zawsze na końcu, bywało, że nie miała czasu zjeść. Wychodząc z domu, wiedziałam, że nie potrafię oddać się tak bez reszty jak ona. Wiedziałam, że nie jestem gotowa na takie poświęcenie. Wiedziałam, że nigdy nie będę tak wspaniałą mamą. Za tymi słowami nie stało lenistwo, tylko strach, ogromny szacunek do roli matki i świadomy wybór. I dlatego dziś głośno mówię kobietom matkom: „Nie odkładaj siebie na później”. Podobno zarzucasz matkom lenistwo. Muszę głośno zaprzeczyć. Nie wiem, skąd ta narracja?! Dla kobiet matek 15 lat temu wróciłam do Polski. Dla takich kobiet jak moja mama. Kobieta matka nie jest leniwa, najczęściej jest zmęczona, niedoceniona, przezroczysta. Czuje się mało ważna i często winna, bo ciągle coś powinna. Bierze zdecydowanie za dużo na swoje barki i chce się spełniać w wielu rolach. Chce być lepszą matką, żoną i pracownikiem. Dąży do perfekcji. Jest zawsze pomocna. Jest na każde zawołanie. Nie może pozwolić sobie na chwilę słabości, bo musi być silna. Chciałabym, żeby każda kobieta zdjęła z siebie ciężar presji. Nauczyła się odpuszczać, odpoczywać, troszczyć o siebie. Jako kobieta jaką najtrudniejszą decyzję podjęłaś? Najtrudniejszą i najbardziej świadomą było niezdecydowanie się na macierzyństwo. Ta decyzja nie wynika z egoizmu. Wynika z pokory. I wiem, że wiele kobiet ją rozumie – choć w ciszy, bo trudno o tym mówić głośno. [...] Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ TEŻ: Martyna Wojciechowska płacze ze szczęścia. Takiego finału historii Kabuli nikt się nie spodziewał Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 13/2025? Ewa Chodakowska. Charyzmatyczna trenerka fitness w bezkompromisowej i... niepoprawnej politycznie rozmowie. Julia Pietrucha. Prawdziwe życie słynnej serialowej „blondynki”. Radosław Piwowarski. Po 20 latach wrócił do kręcenia filmów. Jak odnajduje się w „erze smartfonów”? Małgorzata Kalicińska. Autorka kultowych książek w egzystencjalnym, wzruszającym wyznaniu o upływającym czasie. Dziedzictwo sławy. Marisa de Lempicka wspomina ekscentryczną prababkę Tamarę Łempicką. Śladami kultowych seriali. „Maestro na wyspie”, czyli historia zakazanej miłości na urokliwej greckiej Paksos.
Był ojcem tylko od święta. Jean Reno nie może sobie wybaczyć jednego. Teraz próbuje to naprawić
Światowa gwiazda. Legenda kina. Jean Reno w pewnym momencie postanowił jednak zostać... pisarzem. Dziś wprost rozlicza się z przeszłością. Przyznaje, że dla starszych dzieci był kiepskim ojcem. Roli tej nauczył się dopiero z czasem. Oto spowiedź Leona Zawodowca, jakiej jeszcze nie było!
Aktorem został w wieku 31 lat. Pokochaliśmy go za role w filmach „Nikita”, „Wielki błękit” czy „Leon zawodowiec”. W trakcie pandemii, będąc po siedemdziesiątce, Jean Reno napisał romantyczno-szpiegowską powieść „Emma”. Słynny aktor opowiedział Katarzynie Piątkowskiej, co go do tego skłoniło, jak dobrze zna młode kobiety, o różnych etapach ojcostwa, akceptacji starości i lęku przed śmiercią. Jean Reno o ojcostwie. Tego o jego dzieciach nie wiedział nikt Katarzyna Piątkowska: Kiedy powiedział Pan żonie, że napisze książkę, zdziwiła się? Jean Reno: Nie, bo ona wie, że muszę coś robić. I to ona jako pierwsza ją przeczytała. – Była szczera w ocenie? Wydaje mi się, że jest w tym bardzo uczciwa. Gdy coś, co robię, nie podoba się jej, krzywi się. O „Emmie” wypowiedziała się pozytywnie już po pierwszych 40 stronach. Przysięgam. Za to dzieci… (śmiech). Gdy Zofia powiedziała: „Tata napisał książkę”, nasi synowie Cielo i Dean mruknęli: „Aha, no dobra, super. A gdzie makaron?”. – Zupełnie się nie zainteresowali tym, co Pan robi? To są nastolatkowie. Ich nie interesuje, czy właśnie napisałem książkę, czy może nakręciłem kolejny film. A nakręciłem dwa (śmiech). Uważam, że taka reakcja jest w porządku, bo w domu jestem przede wszystkim ojcem, a nie aktorem czy człowiekiem, który napisał książkę. – Pan ma jeszcze czworo starszych dzieci. Czy dla nich też przede wszystkim był Pan ojcem? Niestety nie, a jak być dobrym ojcem, uczyłem się na własnych błędach. Kiedy rodziły się moje najstarsze dzieci Sandra i Michael, moja kariera dopiero się rozkręcała. Gdy na świat przyszli Tom i Serena, byłem u jej szczytu. A teraz… mam więcej czasu, jestem więc ojcem obecnym. Gdyby było inaczej, byłbym głupkiem. Powiem ci, że mógłbym porównać moją karierę do lotu bombowcem. Gdy samolot się wznosi, pilot nie zwraca uwagi na widoki, na ludzi, jest skupiony na tym, by się po prostu wznieść. Dopiero później może zachwycać się tym, co widzi z góry. Ja podczas moich dwóch pierwszych małżeństw z Geneviève i z Nathalie byłem na wznoszącej, więc moje pole widzenia było ograniczone. Tak, byłem kiepskim mężem i ojcem. – Wybaczył Pan sobie? Oni wszyscy mi wybaczyli. Dzisiaj mam fantastyczne kontakty ze starszymi dziećmi i z byłymi żonami. Ale samemu sobie nigdy nie będę w stanie wybaczyć. Czytaj także: Trzecia żona Jeana Reno ma polskie korzenie. U jej boku odnalazł to, czego szukał latami Jean Reno zostawił Europę dla kobiety. W kieszeni miał tylko 100 franków – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Czytaj także: Dzielą ich 34 lata, wiek nie ma dla nich żadnego znaczenia. Richard Gere u boku trzeciej żony odnalazł ukojenie Cały wywiad z Jeanem Reno przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 5 czerwca.
Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę?
Chociaż łączą je rodzinne więzy, są zupełnie różne. Agata, Krysia, Justyna, Magda to cztery z aż dziewięciorga rodzeństwa w rodzinie Steczkowskich. Niemal dekadę temu postanowiły opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie i relacjach w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. To właśnie tu opowiedziały o sile kobiecości, dorastaniu w wielodzietnej rodzinie oraz odnajdywaniu własnej tożsamości: „Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”
Chociaż są siostrami, ich światy potrafią być od siebie oddalone o lata świetlne. Agata, Krysia, Justyna i Magda Steczkowskie – artystki o silnych osobowościach i odmiennych temperamentach – dzielą wspomnienia z dzieciństwa w muzykalnym domu, ale każda z nich obrała inną ścieżkę. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o siostrzeństwie, różnicach, bliskości i momentach, w których musiały na nowo zdefiniować, co znaczy być rodziną. „Steczkowskie — Siła sióstr”. Archiwalny wywiad VIVY! z 2016 roku Agata, Krysia, Justyna, Magda. Wszystkie są zawodowymi muzykami. Jest jeszcze Cecylia i Marysia, ale nie ma ich na zdjęciu. Każda posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Nie ukrywają, że... wybuchową. O siostrzanych sojuszach, rywalizacji, różnicach i podobieństwach oraz rodzinnym dziedzictwie opowiedziały Beacie Nowickiej. Za oknem minus 10 stopni i śnieg chrupiący pod stopami, w studiu, w centrum Warszawy sztuczne słońce – od lampy – i prawdziwy upał emocjonalny. Kilkanaście osób krząta się wokół czterech modelek, które są zawodowymi muzykami. „Niesamowite, jak one wyglądają. Dar od losu. Szczęściary” – to najczęstszy komentarz. A wyglądają tak: długie, smukłe nogi, drobna twarz, wielkie kocie oczy, zwinne ciało obleczone jędrną skórą. One to siostry Steczkowskie: Agata, Krystyna, Justyna i Magda. Jeszcze jest Cecylia i Marysia, dziś nieobecne, ale pojawią się w rozmowach. Rozmowy z siostrami przypominają próbę okiełznania żywiołu. Każda z nich posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Sześć jedynaczek wśród dziewięciorga rodzeństwa. Wyzwanie. Krystyna jako jedyna różniła się od sióstr wyglądem. Zamiast czarnej czuprynki miała białe włosy. „Jedyny blond w rodzinie – śmieje się – niestety, teraz farbowany”. Siostry mają dystans do siebie i poczucie humoru. Krystyna w chwilach wolnych od muzyki rzeźbi z gliny anioły. Anioły Krystyny to indywidualiści: mają inne spojrzenie, inny wyraz twarzy, inaczej układają skrzydła, nie trzymają się za rączkę, nie stoją posągowo, nie wznoszą bezradnie oczu do nieba, są w nieustającym ruchu. Jak siostry Steczkowskie. Piotr (mąż i menedżer Magdy – razem od 20 lat): „Moim zdaniem one są w takim samym stopniu różne, jak podobne. Mają te same świetne geny, dzięki którym wszystkie wyglądają fantastycznie, jak nastolatki. Przy tym są żywiołowe, głośno mówią, jedna przez drugą, głośno się śmieją, dyskutują, a jednocześnie mają różne zainteresowania i poglądy. I są uparte. Czasami dyskusje w tej rodzinie przypominają wybuch bomby – następuje huk, krzyk, ziemia się trzęsie, a potem emocje opadają, powraca ład i porozumienie”. We wspomnieniach sióstr z dzieciństwa przeplatają się setki obrazków. Justyna na przykład pamięta walki w niedzielne poranki o miejsce w łóżku mamy, żeby stamtąd oglądać „Teleranek”. Magda – jazdy autobusem za granicę na koncerty. W chwilach wolności od ćwiczenia tercetów i kwartetów dziewczyny uwielbiały sportową rywalizację. Popularne było zjeżdżanie po schodach na materacu, Justyna wiodła tu prym razem z braćmi: Jackiem, Pawłem i Marcinem. Kilkuletnia Madzia, zjeżdżając, uszkodziła nos, ale chciała sobie udowodnić, że jest odważna. „Długo wszystkiego się bałam i byłam bardzo płaczliwa”, śmieje się, ale kiedy jej siostrzana miłość została wystawiona na próbę, zwycięsko ją przeszła. „Byłyśmy w podstawówce, ja w czwartej, Jusia w siódmej. Podobał mi się Tomek, kolega ze szkoły. Wszyscy wiedzieli, że jestem w nim zakochana. W tym wieku miłość jest zaraźliwa, więc któregoś dnia przyszła Jusia i powiedziała, że jej Tomek również bardzo się podoba, a ona jemu, że to jest dla niej wielka tragedia i co ja o tym sądzę? Nie pamiętam już, co sądziłam, ale »oddałam« go Jusi (śmiech). Niesamowite, że po latach to Justyna przypomniała mi tę historię”. W dzieciństwie siostry w naturalny sposób były podzielone na grupy. Agata i Krystyna były najstarsze, Justyna pośrodku, Magda urodziła się trzy lata później, a Cecylia i Marysia na końcu. Może dlatego wczesne lata życia spędziły, zawiązując różne siostrzane sojusze. Justyna Steczkowska: „Byłam najstarsza dla młodszego rodzeństwa, a chciałam należeć już do grupy starszyzny Agaty i Krystyny. Agata starsza o siedem lat była dla mnie boginią. Pierwsza z nas wydoroślała. Była piękna, szczupła, miała długie nogi i ubierała się oryginalnie. Ciągle chciałam przebywać w jej towarzystwie. Pamiętam, na jednej koloni nie chciała mnie ze sobą zabrać na spacer z jakimś chłopakiem. Ja płakałam, ona się wściekała. Żadna nie chciała się poddać. W końcu Agata podjęła negocjacje: »OK, jak przestaniesz beczeć i NIE pójdziesz ze mną, dam ci mój róż«. Zgodziłam się natychmiast. Ten róż to było marzenie każdego: kolorowe pudełeczko z pachnącym, anielskim pudrem do twarzy. Teraz należał do mnie”. Magda Steczkowska: „Nasze dzieciństwo było podporządkowane muzyce, rządziła nami Agata. Ona była kierownikiem muzycznym naszego zespołu: rozdzielała role, kto co ma śpiewać i grać. Całe popołudnia spędzaliśmy na ćwiczeniach, często tęsknie spoglądając na podwórko, skąd słychać było zabawy innych dzieci. Agatka była uparta i konsekwentna. Kiedy mówiła: »Czas na próbę«, to rzeczywiście szliśmy ćwiczyć, choć na pewno marudziliśmy ze zmęczenia i różnych innych powodów. Słuchaliśmy jej, była hersztem bandy. Pamiętam, jak dostała pierwszą wypłatę, miała wtedy 18 lat. Zabrała nas wszystkich do sklepu »Żaczek«, mogliśmy sobie wybrać, co chcieliśmy. Ja wybrałam karabin. Nie pytaj mnie dlaczego, nie pamiętam (śmiech). W każdym razie to było cudowne. Mogła z tymi pieniędzmi zrobić wszystko. A poświęciła je dla nas”. Zobacz też: Trzech braci i jedna tajemnica talentu – Steczkowscy łączą muzykę z magią rodzinnych więzi Różyczka, siódma siostra Tak naprawdę Agata została asystentką ojca, odpowiedzialną za program muzykowania rodzinnego, kiedy miała 14 lat. Agata Steczkowska: „Moja mama mówiła, że beze mnie nie dałaby rady z dziewięciorgiem dzieci, że jestem taką drugą mamą. To nie jest nic niezwykłego, w wielodzietnych rodzinach tak jest, że najstarszy pomaga i opiekuje się młodszymi. Rodzice wprogramowują to w najstarszych. Mnie zresztą nikt nie pytał o zdanie, od tego trzeba zacząć. Rodzice mnie o coś prosili, więc starałam się robić to, czego ode mnie oczekiwali, jak każde dziecko, które kocha i szanuje matkę i ojca. Moje doświadczenia jako najstarszej z rodzeństwa bardzo mi się przydają w wykonywaniu zawodu. Jestem dyrygentką, świetnie umiem wszystko zorganizować. Najlepszym tego przykładem są Warsztaty Artystyczne Agaty Steczkowskiej, autorski projekt, który realizuję od 12 lat i wszyscy są tam szczęśliwi: ja, mistrzowie, warsztatowicze, publiczność. Lubię pracować z ludźmi, ale uwielbiam być sama ze sobą i swoją twórczością”. Kilka dni temu z Madrytu, gdzie mieszka, przyjechała 25-letnia Róża, córka Agaty, przez ciotki nazywana pieszczotliwie Różyczką i „jedynaczką z wielodzietnej rodziny”. Najmłodsza z sióstr Steczkowskich, Marysia, jest od Róży starsza tylko o osiem lat, więc wychowały się razem. Róża jest bardzo ważnym świadkiem rodzinnych historii. Zresztą wygląda jak siódma siostra. Kiedy ją pytam, jakie są jej ciotki, chwilę się zastanawia. W ogóle jej odpowiedzi są zaskakująco celne i przemyślane jak na tak młodą dziewczynę. Zrozumiałam dlaczego, kiedy mi powiedziała, że jej ulubionym zajęciem w dzieciństwie było obserwowanie i słuchanie rodzeństwa mamy: „Każda z moich ciotek jest inna – mówi powoli – ale mają kilka wspólnych cech: wewnętrzną wolność, siłę i odwagę. Uważam, że odziedziczyły to po babci Danusi. Babcia ma niezwykle silną osobowość. I twardo stąpa po ziemi. Dziadek Stanisław był uduchowiony. Ale całe życie byli zapatrzeni w siebie. Pamiętam, kiedyś dziadek zobaczył przez okno unoszącą się plastikową reklamówkę, zawołał dzieci i powiedział: »Zobaczcie, jak ona pięknie tańczy na wietrze, z jaką gracją«. Babcia skomentowała to krótko: »Znowu mi ogródek zaśmieci« (śmiech). Moi dziadkowie bardzo się kochali, ale musieli być silni i walczyć, żeby być razem. Wygrali, bo to była miłość wieczna, jak z bajki”. Agata, mama Róży, dodaje: „Moi rodzice byli mądrymi rodzicami, ale przede wszystkim kochającymi się. Najważniejsze, co moim zdaniem wyniosłam z domu, to świadomość, jaką czystą miłością się darzyli. Moja matka dałaby się zabić za ojca, a ojciec za matkę. My byliśmy owocem tej miłości, a nie klejem scalającym ich małżeństwo. Rodzice świetnie przeżyliby swoje życie bez nas, tylko we dwoje. Tym większy mam dla nich szacunek za to, że nas zaprosili do swojego życia, ukochali i z takim poświęceniem wychowali”. „Zakochanie jest jak wiatr, pozostawia przeciąg w duszy”. To wiersz Krystyny – pisze je od lat, ma ich całą szufladę. Justyna wierzy, że kiedyś wyda tomik swojej poezji. Córki stworzone do lepszych celów Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. „Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku”. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Bezkonfliktowa, to opinia jednogłośna, jest Krystyna. „Jest jak plaster na rany: nie ocenia, nie poucza, nikomu niczego nie radzi na siłę”, mówi Justyna. Od lat zresztą obie pracują razem, na koncertach Justyna mówi o niej: „Lepsza wersja Steczkowskiej w wydaniu blond”. „Jestem introwertyczką – wyznaje Krystyna – ale może faktycznie mam taką cechę, że nie stwarzam konfliktów niepotrzebnie. Żyję swoim życiem, jak każda z moich sióstr, ale ja się z nim nie szarpię. Uwielbiam moją pracę, gram w przeróżnych zespołach, kiedyś w teatrze żydowskim, muzycznym, nagrywam muzykę do filmów. Wiele lat temu Justynka wciągnęła mnie do swojej ekipy i jest mi tam dobrze. W zespole rodzinnym ona śpiewała solówki, ja grałam solówki. Teraz na scenie rozumiemy się bez słów. Po prostu patrzę na nią i wiem, o co jej chodzi na scenie. Ja nie jestem frontmenką, nie jestem gwiazdą. Mogę zagrać w orkiestrze i mogę również być solistką, ale śpiewać to mogę w chórkach i to mi wystarcza”. „Wszyscy jesteśmy związani z muzyką – dodaje Magda – ale nawet muzycznie zupełnie inne rzeczy nam się podobają, inne w duszy grają. Doceniam to, co robi siostra, brat, ale nie są to klimaty bliskie mojemu sercu. Czasami mnie to zaskakuje, bo przecież cały czas pracowaliśmy w klasyce, z tego się wywodzimy: chóry, muzyka sakralna, klasyczna, a jednak każdy poszedł w inną stronę. Jest w nas jakieś nienasycenie”. Z tego nienasycenia powstała najnowsza płyta Magdy „…nie na zawsze”. To opowieść o różnych rodzajach miłości. Tej najpiękniejszej, spełnionej, przez macierzyńską, do tej, która boli. Zapis jej osobistych przeżyć, lęków i wzruszeń. Jej życie. Pierwsza, najważniejsza lekcja w domu Steczkowskich brzmiała: każdy ma prawo mieć własne zdanie, może je wypowiedzieć na głos i ma prawo być wysłuchany. Choćby miało to być niezaakceptowane, choćby się krzyczało, płakało, histeryzowało. Rodzice poświęcali swój czas i swoją uwagę na to, żeby tego wysłuchać. Pozostałe rodzeństwo również. Nawet jak najmłodsze dziecko miało coś do powiedzenia, nikt go nie lekceważył. Agata na koniec rozmowy powie: „Każdy ma inny punkt obserwacyjny w tej rodzinie. Każde dziecko ma inny numer. Pierwszy numer inaczej obserwuje życie niż dziewiąty”. Magda komentuje: „Śmiałyśmy się, jak to jest możliwie, że mamy tych samych rodziców, skoro mamy tak różne poglądy, potrzeby, gusta, spostrzeżenia. Mało tego, nawet nasze wspólne dzieciństwo pamiętamy inaczej. Rozmawiałyśmy z Krysią i Justyną i okazało się, że one zupełnie inaczej pamiętają naszego tatę. Ja w ogóle nie pamiętam, żeby tata prał, sprzątał, gotował i zajmował się dziećmi, a Justynka z Krysią bardzo dobrze to pamiętają. Za to ja pamiętam, jak czasami tata czekał na mnie i szliśmy razem – ja do szkoły, on do pracy – i miałam go tylko dla siebie. Albo jak na przerwie biegałam do domu kultury, gdzie pracował, żeby z nim chwilę posiedzieć. Na mojej płycie jest utwór »Jesteś tu«, który napisałam dla taty. To jego obraz w moim sercu”. Krystyna zadaje mi retoryczne pytanie: „Wyobraź sobie sześć sióstr i trzech braci… No, kto rządzi w domu? Kobiety! Plus mama, która jest bardzo mocną osobowością. To ona w naszej rodzinie pociągała za sznurki. Mama jest silna, władcza, ale ciepła. Ludzie do niej lgnęli. Zawsze było u nas mnóstwo znajomych, sąsiadek, przyjaciółek. Przychodziły, zwierzały się, rozmawiały. Mama była ostoją nie tylko dla nas”. Agata uzupełnia: „Mama potrafiła się tak śmiać, że zarażała śmiechem wszystkich. Miała bardzo głośny i taki dźwięczny, radosny śmiech. Tato miał niezwykłe poczucie humoru. Na zawsze zapamiętam ich uśmiechnięte twarze”. „Mama też zawsze dużo krzyczała”, ciągnie swoją opowieść Krystyna. „Duży dom, dużo dzieci, no to się krzyczy, żeby kogoś zawołać. Ale absolutnie nie była groźna, choć trzymała nas w ryzach. Tato był łagodniejszy, miał swój świat. Taki był podział”. Agata ma odmienne zdanie: „To nie mama rządziła w rodzinie, tylko tato. On miał ostatnie zdanie w najważniejszych kwestiach. I nasza mama zawsze jemu ostatecznie się podporządkowywała ze szczerą zgodą. Mama rządziła gospodarstwem domowym, tato kluczowymi sprawami w rodzinie. Fruwał w świecie swoich idei i pomysłów, które realizował, mama stąpała twardo po ziemi i wspierała tatę. Stanowili wspaniały tandem, doskonale się dopełniali. Uważam, że to, jakimi jesteśmy kobietami, zawdzięczamy przede wszystkim naszemu wspaniałemu ojcu. Sposób, w jaki postrzegał i traktował swoją żonę oraz córki, zbudował naszą kobiecość”. Justyna dodaje: „To tato zawsze mówił, szczególnie nam, dziewczynom, jakie my jesteśmy mądre, piękne, utalentowane i niezwykłe. Pamiętam jedną komiczną sytuację. Mama kazała mi pozmywać garnki, a ja jej spontanicznie odpowiedziałam, że… nie pozmywam, bo tata mi powiedział, że jestem stworzona do śpiewania! (śmiech). Mama oniemiała. Podejrzewam, że po chwili trzepnęła mnie ścierką albo krzyknęła, żeby zagonić do pracy, ale nigdy nie zapomnę jej totalnego zaskoczenia w tamtym momencie. Tato tak nam wbił do głowy, że jesteśmy wyjątkowe, że idąc potem przez życie, które łamało każdą z nas wiele razy, potrafiłyśmy się zawsze podnieść. Kobiety w naszym domu są niezwykle silne”. Czytaj także: Wychowała dziewięcioro dzieci, na ślub czekała 32 lata. Justyna Steczkowska opiekowała się mamą do samego końca Na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą Może dzięki tej sile miały odwagę bardzo szybko zacząć dorosłe życie. „Chciałyśmy się rozwijać muzycznie, więc nie było innego wyjścia”, precyzuje Krystyna. „Ja wyjechałam z domu, mając 17 lat. W Stalowej Woli nie było dla nas wystarczająco dobrej szkoły. Skończyłyśmy podstawówkę i każda z nas po prostu wyjechała. Najpóźniej Agata, bo pracowała w chórze z tatą. Ja byłam w Krakowie, w Rzeszowie, potem w Gdańsku. Miałam 19 lat i pogrywałam w rzeszowskiej filharmonii, będąc uczennicą. Kilka lat później zagrałam dyplom już jako solistka z tą samą orkiestrą. Utrzymywałam się sama”. Justyna w wieku 15 lat zamieszkała w Rzeszowie, na stancji z koleżanką. Kiedyś właściciel mieszkania, starszy pan, wyrzucił je z domu w środku nocy, bo uznał, że Justyna zużyła za dużo wody, piorąc bieliznę. Została na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą. „Byłam w domu tylko w weekendy, więc moi rodzice nie widzieli moich błędów, szalonych pomysłów, moich prób dojrzewania. Dobrze się uczyłam, kochałam grać na skrzypcach, kochałam muzykę, ale nade wszystko śpiewać. Przyjeżdżałam na weekend, przynosiłam dobre oceny, nie było ze mną większych problemów, więc byli zadowoleni, a ja mogłam się rozwijać”. Magda: „Ja wyjechałam najdalej, bo aż do Poznania, a miałam zaledwie 15 lat. Do domu przyjeżdżałam kilka razy do roku, więc nasze kontakty się rozluźniły. Dopiero kiedy zaczęłam współpracować z Marylą Rodowicz i musiałam przeprowadzić się do Warszawy, na nowo się odnalazłyśmy. Zamieszkałyśmy wtedy we trójkę: ja, Justyna i Cecylia w małym mieszkanku w samym centrum. Wszystkie bardzo dużo pracowałyśmy, ale byłyśmy nieszczęśliwie zakochane, nasze życie osobiste było w ruinie. Wieczorami siedziałyśmy w naszej kuchni, która miała niebieską tapetę z gwiazdkami. Wymalowałyśmy każdą z tych gwiazdek osobiście, mazakiem fluorescencyjnym. Nad nami widać było prawdziwe niebo, bo kawałek dachu był przeszklony. Do tej pory śmiejemy się, że wstawałyśmy rano z tym samym tekstem na zmianę: »Boże, jestem taka brzydka, i do tego nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, nikt mnie nie szanuje« i zawsze któraś natychmiast zaprzeczała: »No co ty, jesteś piękna, ja cię kocham, lubię i szanuję i dzisiaj czeka cię wspaniały dzień« ” (śmiech). Krystyna Steczkowska: „To prawda, że tato dał nam poczucie bezwzględnej akceptacji i wiary w siebie, ale mama całe swoje życie poświęciła nam tak naprawdę. Ona dla siebie nie zrobiła w swoim życiu nic. Przynajmniej w moim mniemaniu. Po prostu poświęciła się całkowicie dzieciom. Agata: „Naszej rodzinie nie pomagało ani państwo, ani kościół. Pewnie dlatego, że rodzice nigdy nie prosili o taką pomoc. Tato pracował na trzy etaty, mama na jeden, plus oczywiście prowadzenie domu, ja na dwa, i te pięć etatów musiało wystarczyć. Poza tym tato miał świetny pomysł, ponieważ zorganizował tournée koncertowe w każdym państwie Europy Zachodniej. Za granicą to się bardzo podobało. Przez 20 lat zagraliśmy około 300 koncertów i wszędzie byliśmy witani wielkimi brawami, często nawet owacjami, wygrywaliśmy międzynarodowe festiwale. Dzięki tym koncertom mogliśmy nie tylko się utrzymać, wykształcić, ale także spłacić dom”. Wolność od siebie i dla siebie Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. „Musiałyśmy dojrzeć, więc nadszedł taki czas, że rozstałyśmy się na chwilę”, mówi Krystyna. „Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”. Justynie tato zawsze powtarzał: „Pamiętaj, córeczko, że jak chcesz wziąć ślub, to tylko z miłości. Życie jest długie, codzienność bywa trudna, ale jeśli będziesz miała przy sobie osobę, którą kochasz, to wyjdziesz z każdego zakrętu”. „Tę wolność, którą dostałyśmy od rodziców w szukaniu własnej drogi, chciałabym przekazać moim dzieciom”, mówi Justyna. „Ale odkąd je mam, wiem, że to nie jest takie proste”. Kiedy urodziła się Róża, Agata mieszkała w domu rodziców. „Mama była przeciwna wielu rzeczom, które realizowałam, wychowując moją córkę. Miała inne spojrzenie i mówiła mi to często bez ogródek. Ja jej odpowiadałam: »Mamusiu, wiem, co myślisz, doceniam twój punkt widzenia, bo masz dziewiątkę dzieci, ale to jest moje dziecko i pozwól mi wychowywać je tak, jak ja uważam«. I mama wtedy odpuszczała. I chociaż czasami moje decyzje były dla niej nie do zaakceptowania, nie naciskała, ponieważ była moim prawdziwym przyjacielem. I to się nie zmieniło do dziś”. W domu Steczkowskich była wolność, ale królowała muzyka, była pasją, pomysłem na życie. Nie było od niej ucieczki, bo wszyscy mieli talent, a talent się rozwija, szanuje. Róża jest pierwszą dziewczyną w rodzinie, która skończyła szkołę muzyczną, ale nie jest muzykiem, bo nie chciała nim być. Po skończeniu gimnazjum muzycznego na Solnej w Poznaniu Róża zdecydowała się pójść do liceum z rozszerzonym francuskim, żeby studiować na ASP w Brukseli, na wydziale narracji i komiksu, tak jak Grzegorz Rosiński, twórca „Thorgala”. Agata: „Ja się na to zgodziłam bez dyskusji. Róża ukończyła te studia w Brukseli, a my do końca życia możemy sobie grać na dwa fortepiany. Zawodowo Rózia realizuje się w innej dziedzinie niż muzyka”. Włada pięcioma językami i jeszcze skończyła studia w Madrycie, w Szkole Animacji i Audiowizualizacji. Jej osiągnięcia można zobaczyć na stronie www.rozasteczkowska.com. Jest dowodem na to, że kobiety w tej rodzinie potrafią walczyć o siebie. Agata nie lubi słowa walka. Kiedy się walczy, zawsze ktoś przegrywa. „A to mi się nie podoba”, tłumaczy. „Chcę robić to, co mam do zrobienia. Od 31 lat robię dokładnie to, co chcę. Mam swój świat, ja w nim rządzę i jestem tam królową”. Steczkowskie zawsze robią to, co chcą. Nigdy tego, czego nie chcą. Zobacz również: Miłość na przekór powołaniu. Oto niezwykła historia Danuty i Stanisława Steczkowskich Rozmawiała: BEATA NOWICKA
Małgorzata Ohme o byłym mężu: „Dzwonię, kiedy potrzebuję pomocy” – nie uwierzysz, jak dziś wyglądają ich relacje
Małgorzata Ohme codziennie udowadnia, że przeszłość i teraźniejszość można połączyć w piękną jedność. W rozmowie z VIVĄ! dziennikarka opowiedziała o relacji z byłym mężem, z którym łączy ją do dziś bliska relacja, a wręcz przyjaźń, i mimo rozwodu, wciąż uważają się za rodzinę. „To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę” mówiła. Zobacz, jak wygląda dziś ich relacja!
Lata temu Małgorzata Ohme podbijała telewizję. Najpierw był „Big Brother”, później „Dzień dobry TVN”. Niestety przyszedł dzień, którego się nie spodziewała: została wyrzucona. Zbierała się przez tydzień, ale rok, który minął od tego czasu, uważa za najlepszy w jej życiu. Dziennikarka w intymnej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiedziała, jak zmieniło jej życie prywatne. Zobacz, jak udaje się jej połączyć przeszłość z teraźniejszością! Artykuł aktualizowany 16.05.25 r. Małgorzata Ohme o byłym mężu Na spotkanie Małgorzata Ohme przychodzi z jednym ze swoich jamników. Nic dziwnego, że nasza rozmowa zaczęła się właśnie od tego tematu. „Mam trzy jamniki. Ten jest w opiece naprzemiennej z moim byłym chłopakiem. Średnia Zuzia jest moja, a najstarsza Blum jest w opiece naprzemiennej z moim byłym mężem”, śmieje się psycholożka, autorka książki „Przebudzone” i prowadząca program „Kafka’15”. [...] Nie odbierz tego złośliwie, ale czy masz w kalendarzu rozpisane, kiedy kto, którym psem się zajmuje? Małgorzata Ohme: To się dzieje w naturalny sposób. Ten, który dzisiaj z nami jest, mieszka niedaleko mnie, więc po prostu biorę go, kiedy chcę. Były mąż Rafał przyjeżdża po Blum, którą kiedyś kupiliśmy naszej córce. On też zresztą mieszka blisko, więc wymieniamy się psami bez problemu. Nie mam też kłopotu z wyjazdem na wakacje, bo całą ferajną ma się kto opiekować. Często właśnie Rafałowi jestem w stanie „sprzedać” wszystkie psy. Twój były mąż był pierwszą osobą, która dowiedziała się o tym, że wyrzucono Cię z TVN-u? Jesteśmy dowodem na to, że po rozstaniu można żyć w komitywie. Zdaję sobie sprawę, że jest to unikalne, bo rzeczywistość innych rozwiedzionych par jest najczęściej zupełnie inna. Nam się udało, bo włożyliśmy w to mnóstwo pracy. Sprzyjały nam też okoliczności. Gdy się rozstawaliśmy, przyświecało nam powiedzenie: „Tam, gdzie jest racja, umiera relacja”. Zastanawiałam się nad każdym kwiatkiem, każdą książką, którą zabierałam ze wspólnego domu. Wolałam niektóre rzeczy zostawić, niż pogarszać relacje. Rafał jest profesorem psychologii, a ja jestem psychoterapeutą, także ze specjalizacją dziecięcą, dlatego dobro dzieci było dla nas nadrzędne. A przy okazji chroniło też naszą relację. Gdybyś zapytała mnie, kto jest moją rodziną, powiedziałabym ci, że Rafał. A ja jestem jego rodziną. Żadne z nas nie ma już rodziców, oboje jesteśmy jedynakami, więc wszystkie Wigilie, święta spędzamy razem. Dopóki nie spotkasz kogoś innego? Dopóki któreś z nas nie zwiąże się z kimś na stałe. Ale nawet wtedy wyobrażam sobie, jak wszyscy, cały nasz patchwork siada razem do stołu. Odpowiadając na twoje poprzednie pytanie… tak, do Rafała dzwonię, gdy coś złego wydarza się w moim życiu i kiedy potrzebuję pomocy. CZYTAJ TEŻ: Klara Ohme debiutuje w telewizji tuż przed egzaminem życia. Zobacz, co powiedziała u boku mamy Jak dziś wygląda relacja Małgorzaty Ohme z byłym mężem? Nie myśleliście, żeby do siebie wrócić? Nigdy nie mieliśmy takiego pomysłu. Mam ważenie, że dzisiaj jesteśmy dla siebie jak brat i siostra. Bardzo się szanujemy, wspieramy, on nigdy nie powiedział o mnie złego słowa. Ja nie życzę sobie, żeby ktokolwiek przy mnie mówił źle o Rafale. To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę. Nie ma się do czego przyczepić. To dlaczego się rozstaliście? Po prostu drogi nam się rozeszły. Gdy się poznaliśmy, ja byłam studentką drugiego roku psychologii, a on wtedy doktorem psychologii. Przy nim dorosłam i bardzo się zmieniłam. Zawsze tak jest, jak spotykasz kogoś na swojej drodze jako inny, młodszy ty. Stajesz się doroślejszy, dojrzalszy. Aż pojawia się pytanie, czy dalej idziecie ze sobą. Okazało się, że my już nie idziemy. Mieliśmy jednak nawet wspólnego prawnika podczas rozwodu. Na koniec rozprawy sędzina powiedziała, że życzyłaby sobie, żeby wszystkie rozwody się tak odbywały. Gdy zapytała mnie, kiedy ustała miłość, ja, zaskoczona pytaniem, zapytałam ją, jak rozumie słowo „miłość”. Czy chodzi jej o więź, czy o namiętność? Nie byłam w stanie odpowiedzieć na to pytanie, bo nie mogłabym powiedzieć, że miłość ustała. Miłuję Rafała jak brata, jest moją rodziną, ale czy chciałabym nadal być z nim w związku? Moja odpowiedź brzmiała „nie”. Podchodzimy do siebie z szacunkiem, a zawodowo bardzo się podziwiamy i wspieramy. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Zostałam wyrzucona”. Małgorzata Ohme ujawnia kulisy odejścia z Dzień Dobry TVN
Nie zgadniesz, co dziś daje szczęście Karolinie Szostak. Ma zaskakujący plan na przyszłość
Zawsze podążała własną drogą. Karolina Szostak opowiada Beacie Nowickiej między innymi o modzie, codziennych rytuałach i marzeniach, które nadają jej życiu sens. Zdradza też, co nosi na co dzień i dlaczego nie rozstaje się z trampkami. Cała rozmowa – tylko w VIVIE!
Zawsze szła pod prąd. Teraz robi to z jeszcze większym rozmachem. Karolina Szostak, jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci polskich mediów, zdradza kulisy swojej codzienności i mody. Wspomina również o marzeniach, które nadal napędzają ją do działania. Dlaczego porzuciła garsonki na rzecz sportowych bluz? Co dla niej znaczy styl? I jakie plany ma na przyszłość? Tylko w najnowszej rozmowie dla magazynu VIVA! zdradza więcej, niż kiedykolwiek wcześniej... [...] Zawsze żyłaś na własnych zasadach, dlatego marka Ulla Popken wybrała Cię na ambasadorkę swojej kampanii. Według jakiego klucza sama się ubierasz? Ulla Popken łączy elegancję, wygodę i jakość. Podkreśla atuty sylwetki. Mają duży wybór świetnych marynarek, które kocham. Swoje sety przygotowuję zazwyczaj dzień wcześniej, wiem, co mnie czeka, i wymyślam, w co się ubrać. Rano bardzo długo się rozkręcam. Lubię w spokoju wypić kawę, poczytać gazety, zrobić research najważniejszych wydarzeń na świecie. Nie lubię się śpieszyć. Mam w szafie dużo ubrań podobnie wyglądających. Ktoś mógłby powiedzieć, że chodzę ciągle tak samo ubrana: czarna bluza i sportowe buty. A to nie jest ta bluza i to nie są te buty, tylko inne. Czasami daję się ponieść fantazji. Dziś rano przez pół godziny szukałam przezroczystych, koronkowych spodni od Ulli Popken, które zestawiłam z czarną, sportową bluzą. Lubię mieszać style, ale zwracam uwagę, żeby elementy do siebie pasowały. W życiu przeszłam różne fascynacje. Facebook przypomniał mi niedawno, że kiedy zaczynałam pracę w Polsacie, przechodziłam fazę na garsonki. Przyjaciel mojej mamy był właścicielem szwalni i szył ciuchy dla Niemców. Miałam w szafie 30 garsonek w różnych kolorach. Garsonka, koszula i szpilki… Wyglądałam jak pani sekretarka, ale kochałam ten styl. Nie wyobrażałam sobie, że mogę wyjść na ulicę w butach na płaskim obcasie, dzień w dzień latałam w szpilkach. Dodawałam sobie parę centymetrów i wydłużałam ciało. Cudownie się czułam. CZYTAJ TEŻ: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" A dzisiaj szpilki czy trampki? Dzisiaj trampki, adidasy, mokasyny, ale szpilkom nie mówię „nie”. W szafie mam kilkadziesiąt par: żółte, niebieskie, różowe… Większości nigdy już nie założę, więc chętnie oddam (śmiech). Mam też kilka skarbów, na przykład szpilki, które kupiłam w 1997 roku w Berlinie: szklany obcas, z przodu paseczki wysadzane diamencikami. Oldskul totalny. Pomarańczowe, letnie, wielkie koturny z butiku w Nicei, dżinsową kurtkę z kolorowymi naszywkami – pamiątka pierwszej podróży do Paryża, czy trencz Versace sprzed 35 lat. Moda wraca, to jest fajne. Nieważne, jaką sukienkę nosisz, ważne, jakie życie w niej prowadzisz… O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Rozmawiała Beata Nowicka. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Wybaczyła pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, dziś ujawnia, dlaczego: „Ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał"
Jak wiele trzeba odwagi, by raz na zawsze opowiedzieć swoją historię? Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską wróciła pamięcią do trudnej przeszłości.
Czy da się wybaczyć krzywdy z przeszłości i odnaleźć spokój mimo burzliwej historii? Anna Nehrebecka decyduje się opowiedzieć swoją historię – szczerze, bez upiększeń, ale też bez osądzania. W poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską odsłania kulisy osobistych doświadczeń, mówi o wyrozumiałości, hejcie i granicznych wyborach, przed którymi stawia życie. To nie tylko opowieść o przeszłości, ale i głos dojrzałej kobiety, która wie, czym jest siła. Anna Nehrebecka ujawnia kulisy powstania książki o swoim życiu Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia. Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. [...] Ktoś pytał, dlaczego akurat teraz postanowiła Pani opowiedzieć swoją historię? Nie. To ja zapytam. Z Kasią Ostrowską od dawna się do niej przymierzałyśmy. Znamy się dosyć długo i ten pomysł tak wokół nas krążył. Ona chciała zrobić ze mną taką rozmowę, a ja się zgodziłam. Miałyśmy wydać ją już wcześniej. Zgłosiło się jedno poważne wydawnictwo, ale okazało się nie do końca poważne, bo w pewnym momencie przestali się odzywać. A ja uważam, że ludzie, którzy się zajmują kulturą, powinni mieć jej choć odrobinę. Wystarczyło napisać, że nie są już zainteresowani. Tak czy inaczej, udało się później i gdzie indziej. CZYTAJ TEŻ: Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami” Anna Nehrebecka wspomina pierwszego męża W książce opowiada Pani o swoim pierwszym małżeństwie, które było, delikatnie mówiąc, trudne. Niełatwo jest mówić o traumatycznych doświadczeniach? Dużo się naczytałam na temat moich życiowych doświadczeń. I to nie w mojej książce. Podobno wypowiadali się ludzie, którzy doskonale wiedzieli, co się naprawdę działo. A ja czasem czytałam te doniesienia i myślałam: Matko Boska! To o mnie czy o kimś innym? Opowiedziałam w końcu tę historię sama, żeby zakończyć życie plotek. A książka to był najprostszy sposób. Poruszający był fragment, w którym wyznała Pani, że wybaczyła Pani pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, jakie Pani wyrządził. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym postąpić inaczej. Przecież ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał. Uważam też, że w każdej sytuacji, w której są dwie osoby, nigdy nie jest tak, że wina leży tylko po jednej stronie. Nie chodzi o to, żeby ustalać, kto zawinił bardziej, a kto mniej, ale nigdy nie jest tak, że jedna osoba jest bez skazy, a druga jest chodzącym złem. Dużo jest w Pani wyrozumiałości. Życie jej mnie nauczyło. Nikt z nas nie wie, jak się zachowa w ekstremalnej sytuacji, jaką zna tylko z opowieści. Możemy sobie mówić, że nigdy nie zrobimy tego czy tamtego. Ale gdy znajdziemy się w sytuacji granicznej, musimy dokonać wyboru. Nie wiem, jak bym się zachowała, gdybym się dowiedziała, że ktoś katuje kogoś z moich bliskich. Nie wiem, na co byłoby mnie stać. Zawsze wydaje nam się, że siebie znamy. Ale przecież my się o sobie dowiadujemy różnych rzeczy w trakcie całego życia. Jesteśmy sumą życiowych doświadczeń, charakteru i tego, co wynieśliśmy z domu. W każdej sytuacji poznajemy siebie… i ustalamy, co jest dla nas ważne. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze"
Zamyka przeszłość i patrzy przed siebie. Dziś Karolina Szostak mówi szczerze o miłości i mężczyznach: "Lubię uczciwe zasady"
W intymnym wywiadzie zdradza, co myśli o relacjach z mężczyznami, związkach i potrzebie przestrzeni. Przeczytaj szczere wyznania dziennikarki! "W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą", dodaje Karolina Szostak.
W wieku 21 lat wyobrażała sobie, że za 30 lat będzie stara, zmęczona i z trójką dzieci. "Nie mam dzieci, nie jestem stara i nieźle się trzymam. Swoje przeżyłam, poznałam, zwiedziłam. W głowie mam poukładane, ale… wolałabym zawsze mieć 38–40 lat. Najlepszy wiek – już dojrzała, a wciąż atrakcyjna i pełna energii", mówi w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. Karolina Szostak, patrząc w przyszłość myśli o tym, że: "Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. [...] No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy…". A co z miłością? Dziennikarka otwiera się na temat zakończonych relacji. Karolina Szostak o związkach i mężczyznach. Wywiad VIVY! - Powiedziałaś kiedyś zdanie, które mi się spodobało: „Miejsce kobiet jest tam, gdzie chcą być”. Znalazłaś swoje? Nie wiem, czy można takie miejsce znaleźć. Ciągle coś się dzieje. Dzisiaj jesteś tu, jutro chcesz być gdzie indziej. Mentalnie takie miejsce określa partner, z którym żyjesz. Ludzie w moim wieku inaczej nawiązują znajomości i mają inne potrzeby. Kiedy miałam 21 lat, ważne było wspólne mieszkanie i trzymanie się za rękę 24 godziny na dobę. Dziś wystarczy mi świadomość, że jestem dla kogoś najważniejsza, a ten ktoś dla mnie. W związku warto zostawić drugiej osobie trochę osobistej przestrzeni i wolności. Nie musimy robić wszystkiego razem. Cenię to, że mogę spędzić wieczór sama ze sobą. - Obraziłaś się kiedyś na siebie? Pogroziłaś palcem w lustrze? Pewnie tak, ale nie pamiętam. Wypieram takie rzeczy. Nie szufladkuję złych doświadczeń. W dzieciństwie i młodości otaczali mnie dużo starsi ludzie, głównie przyjaciele mojej mamy, i mam naturalną umiejętność radzenia sobie z przykrościami. Tłumaczę je sobie, przepracuję, przecierpię i wyrzucam. Idę dalej. W każdej relacji, nie tylko damsko-męskiej, dużo z siebie daję: serca, wsparcia, uczuć, ale kiedy widzę, że ktoś mnie odtrąca, nie narzucam się. Nie przekraczam granic, które sobie wyznaczam. Nie uprawiam martyrologii, bo generalnie dobrze czuję się sama ze sobą. Nie mam żalu, że czegoś nie zrobiłam, że coś mi się nie udało, coś straciłam. Dziewczyna z Koszykowej wierzyła, że świat stoi przed nią otworem, klękajcie narody! Dziesięć lat później rozstałam się z narzeczonym. Nie wyobrażałam sobie życia bez niego, a jednak to się wydarzyło. Musiałam przepracować stratę. Potem przez wiele lat byłam w kolejnym związku, który dał mi coś innego. Każdy zostawia w nas ślad. Staram się przechowywać dobre ślady i dobre wspomnienia. - Przeczytałam niedawno, że „szczęście polega na wyznaczaniu sobie celów, a nie na realizowaniu celów”. Myślę, że trzeba sobie wyznaczać cele realne. Lubię dostać to, czego chcę. Bywa to trudne, ale daje mi satysfakcję. Lubię powalczyć o sprawy ważne. TYLKO W VIVIE!: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" - Na przykład o mężczyznę? Czasami, w sytuacjach, w których mimo wzajemnego zauroczenia mężczyzna jest mniej aktywny niż ja, bo na przykład nie jest gotowy na związek, boi się, ma trudną przeszłość albo po prostu woli relację przyjacielską, budzi się we mnie przekora. Zdarza się, że biorę się za rzeczy nieosiągalne, ale o tym sama muszę się przekonać. Czasami wystarczy drobiazg, żeby się wycofać. Nie jestem małostkowa, ale dla mnie kultura osobista i kindersztuba są bardzo ważne. - Powiedziałaś, że mężczyźni coraz częściej wybierają związek koleżeński, przyjacielski. Myślisz, że to znak czasów? Trochę tak. Mówi się, że XXI wiek wyzwolił kobiety, a zniewolił mężczyzn. Coś w tym jest. Kobiety dużo rzeczy wywalczyły, zmieniły, stały się bardziej samodzielne, niezależne finansowo. Przejęły część męskich obowiązków. Mężczyznom przez stulecia wmawiano, że mogą być, kim chcą, a teraz nie wiedzą, kim chcą być. Czują się zagubieni, niedocenieni, sfrustrowani. Brak im pewności siebie. Często słyszę: „Nie wiem… A może…? A po co…? Może się spotkajmy, a może odwołajmy…”. Nie jestem feministką w tym sensie, że bardzo chętnie oddaję pole mężczyznom. Lubię wesprzeć się na silnym, męskim ramieniu. Z drugiej strony jest też spora grupa atrakcyjnych mężczyzn po przejściach, którzy nie chcą wchodzić w nowy związek. Trzeba to uszanować. Cenię, że otwarcie o tym mówią, zamiast wiązać się z jedną kobietą, a jednocześnie prowadzić drugie czy trzecie sekretne życie. Lubię uczciwe zasady. TYLKO W VIVIE!: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze" Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja. Źródło: Viva!
Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak
"Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć"
Kiedy rano zadzwonił do niej znajomy dziennikarz i powiedział, że Jadwiga Jankowska-Cieślak nie żyje, zamilkła. Jadzia zawsze wydawała się tak pełna życia i tak to życie kochała. A teraz rozmawiamy i wspominamy. Grażyna Szapołowska miała z nią bardzo specjalne relacje. Zagrały razem trudne role lesbijek w węgierskim filmie "Inne spojrzenie" w reżyserii Karolya Makka. Wtedy jeszcze był to temat tabu. Grażyna Szapołowska o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak w wywiadzie dla Viva.pl - Spotkałyście się pierwszy raz właśnie w tym filmie? Spotkałyśmy się na castingu do "Innego spojrzenia”. W Warszawie, a potem długi pobyt w hotelu Gelert w samym centrum Budapesztu i praca z jednym z największych reżyserów węgierskich. - Nie było chyba łatwo zagrać w filmie o lesbijkach, kiedy ten temat jeszcze wzbudzał ogromne zgorszenie Nam to nie sprawiało trudności. Delikatność reżysera oswajała nas z tym tematem, który dla nas był bezproblemowym. Karoly przypatrywał się nam i czasami prowadziliśmy z nim długie rozmowy. Jadzia przewidziała, że ta erotyczna scena będzie kręcona ostatniego dnia. Powiedziała do mnie: "Przeciez my jesteśmy aktorkami po szkole ale skoro chce nas oswajać z tym tematem to proszę bardzo". Przewidziała dosłownie rownież kolację poprzedzającą ten dzien i szepnęła do mnie: "Zaproszą nas na kolację z dobrym winem. Zobaczysz". Przewidziała, bo rozmowa miała na celu nas oswoić... - Oceniał wysoko wasz talent. Kochał nas, a przynajmniej czuło się, że lubi z nami pracować. Pamiętam, że kiedy zaczął się stan wojenny, bardzo chciałyśmy powrócić na święta do domu. Nikt nie wiedział, czy wypuszczą nas i to było duże ryzyko dla reżysera, i producenta, bo film był już zakwalifikowany na festiwal do Cannes. I tu gest Karoly był dla nas wyróżnieniem. Powiedział – jedźcie, a ja będę czekał tak długo ze skończeniem filmu, aż was wypuszczą. Obie kochałyśmy go za taką empatię. A nawet uwodziłyśmy. - Jadzia też? Jadzia się z nim droczyła. Mówiła, że musimy napić się palinki. A potem pójdziemy posłuchać cygańskiej muzyki i zatańczyć czardasza. Makk był bardzo Jadzi ciekawy, jako aktorki i jako człowieka. - Wyczuwał, że jest kimś wyjątkowym. Rywalizowałyście ze sobą, grając w tym filmie? Nie, bo myśmy się lubiły i starałyśmy się nawzajem sobie pomagać. Jadzia w pewnym momencie uświadomiła mi, co o mnie tak naprawdę myśli, gdy któregoś dnia Makk powiedział: "Grażyna, ty nie musisz grać, wystarczy, że jesteś". Jadzia spojrzała na mnie i mówi: "Tak to właśnie z tobą jest. Ty nie musisz nikogo grać. Po prostu jesteś". -Podziwiała Cię jako kobietę i jako aktorkę. I twój seksapil. Opowiadała mi, że napełniałaś ją tremą, i że trochę się Ciebie bała, bo byłaś już uznaną gwiazdą. To ona przecież była największą gwiazdą po filmie "Trzeba zabić tę miłość". A ja nie wyczuwałam w niej żadnej tremy w stosunku do mnie. Nawiązałyśmy takie bliskie, przyjacielskie relacje. Ja zresztą wyczuwałam wtedy, że poczas kręcenia filmu w Budapeszcie była bardzo samotna, z daleka od rodziny, od dzieci. Obie byłyśmy młodymi matkami i to też nas łączyło. - Musiałyście dla sztuki wszystko zostawić. A to niełatwe, gdy się ma małe dzieci? Tak. A Jadzia bardzo kochała swojego męża, Piotra Cieślaka i była od niego chyba uzależniona. Wydaje mi się, że bardzo jej zależało na jego opinii, i żeby ją doceniał jako aktorkę i pomagał w rozwijaniu skrzydeł, unosił ją jakby. A to nie było łatwe. Na pokazie specjalnym w Budapeszcie, jeszcze przed festiwalem w Cannes, na który Piotr Cieślak przyjechał (do Cannes potem już nie pojechał) wszyscy bili ogromne brawa na stojąco. A on zniknął. Potem Jadzia była smutna. Siedziała, paliła papierosy i wyczuwałam, że nie dostała od niego tej dawki aprobaty, której być może oczekiwała. - Był jej mentorem, poczuwał się do tego. Mentorem. Reżyserem. Wszystkim. Był chyba zazdrosny o jej talent. Często robił jej uwagi. Uważał, że mogła zagrać inaczej.Pamiętam nasz ostatni wspólny wyjazd do Sankt-Petersburga na zaproszenie lesbijskiej organizacji kobiet wyzwolonych. Dziewczyny zaczęły opowiadać nam, jak są prześladowane, bite i jak trudno jest być w Rosji LGBT. Bardzo nas to poruszyło. Jadzię i mnie. Byłyśmy pełne współczucia. Był z nami mój Eryk, który pokazywał nam Petersburg, dbał o nas, zapraszał na kolację. Jadzia bardzo mojego Eryka polubiła, była przy nim szczęśliwa, uśmiechnięta. Powiedziała: "Grażyna, jak to cudownie, że Eryk jest z nami. Zwariowałybyśmy bez niego". Jadzia lubiła męskie towarzystwo, ale nie chciała się z nikim związać na chwilę. Była bardzo lojalna, wierna, dbająca o dzieci, o dom. Czytaj też: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości - Powiedziała mi, że jest kobietą jednego mężczyzny. Każda z nas, nawet jeżeli ma kilku mężów czy kilkunastu kochanków, tak naprawdę jest kobietą jednego mężczyzny. Ja jestem kobietą Eryka, a reszta jest milczeniem. - Pamiętasz z tego filmu coś, co Cię w Jadzi zadziwiło? Była taka scena, kiedy przyjeżdżam w odwiedziny do niej na wieś, a ona rozrabia ciasto na chleb, wyjmuje ręce oblepione tą wilgotną mąką i przywołuje mnie. Taka zabawna scena. Powiedziałam jej, że zasługuje na Oscara, bo to była niesamowicie plastyczna i wymowna scena. Razem wymyślałysmy wiele scen. Wracając do scen miłosnych, Węgrzy przygotowali nas do nich dokładnie, w scenariuszu przetłumaczonym na polski miałyśmy nazywać siebie pieszczotliwie nazwami warzyw, bo oni tak się do siebie zwracają. Nie "koteczku" czy "pieseczku", ale: "kapustko", "marcheweczko", "moja pietruszeczko kochana". Myśmy miały to powtarzać za tekstem, co bardzo nas obie śmieszyło. Grając więc w tej scenie erotycznej, zmieniałyśmy nasz dialog, żeby nie spalić nagrania i mówiłyśmy do siebie całkiem innymi słowami: "Grażynko, a jak myślisz, co zrobisz z tymi pieniędzmi, które zarobimy?". A ja na to: "Kochana, kupię sobie poloneza". Jadzia: "To ja też kupię sobie poloneza, a nawet dwa". Namiętnie gładząc wzajemnie swoje ciała powtarzałyśmy, co zrobimy z kasą, którą zarobimy na tym filmie. Makk zaciekawiony pytał, co my mówimy, bo nie znał polskiego, a tłumacz nas chronił: "Powtarzają tekst, wszystko jest dokładnie tak jak w scenariuszu". Wiedział przecież, że potem to będzie zdubbingowane przez węgierskie aktorki dobrane do nas głosowo. To więc, co mówiłyśmy do siebie w tym kadrze, było naszą słodką tajemnicą. - Zaprzyjaźniłyście się, spotykałyście się potem, po filmie? Tak i zawsze żartowałyśmy, śmiałyśmy się, z którego hotelu rąbnęłyśmy mydełko na pamiątkę. Takie pachnące, luksusowe, białe albo bardzo kolorowe. Jadzia mówiła, że ma całą kolekcję tych mydełek, a ja stwierdziłam, że może też zacznę je zbierać. W Petersburgu podczas spacerów pamiętam, że opowiadała mi o clematisie, który pięknie rozkwitł u niej przed domem. Jadzia kochała ziemię, zieleń i kwiaty. - Naprawdę byłyście sąsiadkami? Tak, Jadzia pomogła mi zdobyć moje pierwsze mieszkanie. Gdy się dowiedziała, że tułam się z córką po wynajętych pokojach i wszystko co zarabiam idzie na wynajem, powiedziała, żebym zadzwoniła do generała Janiszewskiego, z którym jej ojciec, też wojskowy, miał bliskie relacje, i żebym mu powiedziała, że nie mam gdzie mieszkać, a on na pewno mi pomoże. I tak zrobiłam. Zadzwoniłam do niego z Łodzi z planu filmu "Tabu". Powiedziałam, że chciałabym się z generałem spotkać, powiedziałam też, kim jestem, a byłam wtedy jeszcze bardzo mało znana. I raptem, za jakiś czas, ktoś na planie mnie woła: Telefon do pani: "Tu sekretariat generała Janiszewskiego. Czy może pani być u nas jutro o godzinie dwunastej?". No i dostałam to mieszkanie w Wilanowie niedaleko Jadzi. Potem zresztą generał mnie ustawił do pionu, mówiąc, żebym się tym nie chwaliła, bo ja oczywiście podzieliłam się tą wiadomością ze znajomymi i zaczęły się anonimy i prośby o mieszkanie. - Bardzo ci pomogła. Dzięki niej mogłaś już z Kasią rozpocząć życie pod własnym dachem. Na pewno zaanonsowała Cię generałowi. Nie powiedziała mi tego, ale myślę, że tak właśnie było. - Jadzia nie lubiła wdzięczności. Ona robiła różne rzeczy z dobrego serca, a nie dlatego, żeby ktoś wiedział, że coś jej zawdzięcza. Nie lubiła mówienia o tym, co robi dobrego, ale i tak było wiadomo, że pomaga różnym ludziom. Była inteligentna i bardzo wrażliwa. Skupiała na sobie uwagę bez względu na to, co robi. Była we wszystkim prawdziwa, naturalna i jakby bolesna. Miała taką bolesną inteligencję i taką zwierzęcą szczerą naturalność. W życiu i na scenie. - Nikogo nie udawała. Czuło się, gdy kogoś lubiła. I gdy nie lubiła, także, chociaż nigdy nie raniła. Nie było w niej sztuczności. A jednocześnie wydawała mi się ogromnie opiekuńcza. Sądzę, że na Węgrzech to raczej ja byłam jej opiekunką. Dbałam o jej zdrowie, o herbatki, upominałam ją, żeby tyle nie paliła, bo ona dużo wówczas paliła i często piła alkohol. Ja zresztą też popalałam. - Pamiętasz, jak było ze Złotą Palmą? To Jadzia ją dostała za rolę w "Innym spojrzeniu". Pamiętam, jak w Cannes całą noc chodziła po hotelu, wchodziła do mnie do pokoju, wychodziła, potem znowu wchodziła. Mówię: Jadźka, połóż się spać. A ona na to, że nie, bo przecież teraz obradują. Zależało jej, żeby dostać tę nagrodę i była ciekawa, czy jej przypadnie. A mnie to było raczej obojętne. Chyba nie zdawałam sobie sprawy z wagi tego wyróżnienia. - I nie byłaś zazdrosna? Nie. Potem zresztą dowiedziałam się, że właściwie to powinnyśmy dostać dwie Złote Palmy, ale okazało się, że jest tylko jedna, taka mała broszka, pozłacana palemka. Obradowali prawie do świtu, bo się zastanawiali, która z nas powinna ją otrzymać. Uważam, że Jadzia w pełni na nią zasłużyła. Ale kiedy już wyszła na scenę i odebrała palmę i poszłyśmy na przyjęcie - kolację z naszymi węgierskimi przyjaciółmi i tłumaczem - usiadła obok mnie, pokazała tę broszkę i powiedziała: "Grażyna, dla mnie i tak nic z tego nie wyniknie". - Myślę, że chciała, żebyś się lepiej poczuła. Miała w sobie dużo empatii. Pomyślałam wtedy: Dlaczego ona nie ma tej siły, radości, żeby coś z tym zrobić, znaleźć agenta, iść dalej? Ale Jadzia nie była taka. Być może dlatego, że byłyśmy jednak ze Wschodu, a wschodnich aktorów nie dostrzegało się na rynku światowym. Ja jednak miałam to szczęście, że mnie zagarnął Marco Bellocchio i Francuzi oraz Szwedzi, którzy byli mnie ciekawi. Ale to było już nie po "Innym spojrzeniu", tylko po filmie Kieślowskiego. - Często spotykałaś się z Jadzią? Mimo, że byłyśmy sąsiadkami, to dość rzadko, bo ona była cały czas zajęta Piotrem i dziećmi, dużo wtedy grała w Teatrze Dramatycznym, a ja w Narodowym i oprócz tego grałam w filmach. Spotykałyśmy się więc na premierach filmowych, a wcześniej też, kiedy pokazywano nasz wspólny film. - Jadzia była Ci bliska? Tak, zwłaszcza w stanie wojennym, kiedy razem wracałyśmy pociągiem w grudniu do Warszawy, w tym śniegu. - Była między Wami taka przyjacielska serdeczność? Kiedy się widywałyśmy, przytulałam ją, a ona mnie, całowałyśmy się jak dobre koleżanki. Czasem wypytywała mnie o moje życie. Była ciekawa, z kim jestem, co robię. Wiedziała o moich romansach w Budapeszcie, więc była wprowadzona w temat. - Musiała Cię odbierać jako kogoś z innego świata. Takie zadziwienie Takie odważne zadziwienie. Pamiętam, jak śpiewałam z cygańską orkiestrą w hotelu Gellert i tańczyłam, Jadzia siedziała, paliła papierosa, przyglądała się i uśmiechała się tajemniczo. To było takie pogodne podpatrywanie. Kiedyś ją spytałam, czy nie zagrałybyśmy razem w teatrze na jednej scenie, to byłoby interesujące, bo ludzie pamiętają nas obie z "Innego spojrzenia". A ona skwitowała: "Przecież ty nie masz czasu. Ciągle grasz, ciągle pracujesz". - A kogo byście wtedy zagrały? Może jakiś dramat, może coś z Czechowa. W aktorstwie ludzie, którzy się lubią, wiedzą, że ich współpraca może przynieść prawdziwą wartość. Ale na co dzień nie mamy dla siebie czasu, a nasza sympatia owiana jest jakąś tajemnicą. Ale gdy ta tajemnica przestaje być tajemnicza, tylko staje się szarą rzeczywistością, to traci się ciężar tego sekretnego istnienia. Dlatego nie chciałyśmy za bardzo wejść w świat tej drugiej osoby. Sprawdź też: Żyła dla rodziny, nie dla sławy. Dzieci Jadwigi Jankowskiej-Cieślak były jej sensem życia - Wasze światy bardzo się różniły. Różniły, ale jednocześnie nigdy sobą nie onieśmielałam Jadzi. Bo ja w ogóle staram się ludzi nie onieśmielać. Natomiast nie mogłam wpraszać się do niej, wymagać, żeby opowiadała mi o życiu prywatnym. Ja się go domyślałam, ale czasem milczenie i domysły są ważniejsze niż słowo. A między nami właśnie była ta tajemnica i szacunek aktorki do aktorki. Natomiast mój Eryk bardzo Jadzię polubił, mówił, że to fantastyczna dziewczyna, a ja się cieszyłam, że ona też polubiła Eryka. Wydawało mi się, ż Jadzia uważa mnie za femme fatale, co się bawi wszystkim, a nie ma takiego głębokiego i normalnego życia. Ale później już wiedziała, że codzienność jest dla mnie równie ważna jak praca. - A jaka była jej codzienność? Pełna troski. W stosunku do roślin, zwierząt i ludzi. Opowiadała o kwiatach jak, jak o przyjaciołach, z uczuciem. jedna z naszych ostatnich rozmów dotyczyła właśnie clematisu. Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć. Lubiłam z nią rozmawiać, bo nigdy nie krzywdziła słowem, była bardzo delikatna. - I nie uzewnętrzniała swoich traumatycznych przeżyć. I ja też ich nie uzewnętrzniam. Pod tym względem byłyśmy podobne. Po moim powrocie z Budapesztu, gdzie spotkałam Karoly Makka, dał mi książkę, w której zaznaczył fragment, jak opisuje Jadzię i mnie. Przywiozłam ją od niego dla Jadzi. A kiedy zaproszono Karoly Makka do Kina Muranów na spotkanie ze mną i Jadzią po pokazie "Innego spojrzenia", okazało się, że nie przyjedzie, bo jest chory. Parę miesięcy później umarł. To był też mój ostatni bezpośredni kontakt z Jadzią. Na tym spotkaniu. I poprzez tę książkę. - Miała niedawno urodziny. Ty zawsze składałaś jej życzenia. Dzwoniłam do niej albo pisałam na Facebooku, a w tym roku je przegapiłam. I zrozumiałam, jakie to było niedopatrzenie, gdy zadzwonił dziennikarz "Super Expressu" i powiedział, że Jadzia nie żyje. Zawsze pamiętałam o jej urodzinach. I zawsze tak jest, że gdy ludzie odchodzą, żałujemy, że się nie spotkaliśmy z nimi, kiedy jeszcze mogliśmy. Świat pędzi, przestajemy mieć czas dla przyjaciół i zostaje wiele niedokończonych spotkań. A gdy idzie się gdzieś na premierę, to głównie po to, żeby zrobić sobie zdjęcie na ściance, a nie żeby porozmawiać z kimś długo niewidzianym. - Masz takie pogodne wspomnienia o Jadzi i mówisz o niej z uczuciem. Tak, bo spotykałyśmy się też całkiem prywatnie w sklepie ogrodniczym, gdzie kupowałyśmy kwiaty. Kilka razy spotkałyśmy się na rynku, kupując coś na straganie. Albo sprzedawczyni informowała mnie: A to dobrze, że pani jest, bo pani Jadzia już u nas była, kupiła to i tamto. Jadzia myślała, że jest niewidoczna, ale wszyscy ją rozpoznawali, mimo jej skromności i takiego ściszonego sposobu chodzenia. Napisała do mnie już po śmierci Jadzi jakaś pani na Facebooku: Spotykałam ją na ulicy. Była taka malutka, chudziutka, taka krucha. A ja bym dodała jeszcze, że była w sumie szczęśliwa, bo miała ten swój kawałek ogrodu. I dzieci, i wnuki, i miłość. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Sprawdź też: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku
Ten wywiad przejdzie do historii. Jodłowska i Zielińska przyjaźnią się od 20 lat i wciąż rozśmieszają tłumy w „Klimakterium”
Opowiedziały o swojej wieloletniej przyjaźni i podbiły serca widzów
Elżbieta "Jodła" Jodłowska i Grażyna "Buba" Zielińska to duet, który od lat bawi publiczność na deskach teatru. Aktorki, znane przede wszystkim z kultowego spektaklu "Klimakterium... i już", wystąpiły kilka tygodni temu w programie "Dzień Dobry TVN", gdzie w pełni zaprezentowały swój niepowtarzalny humor, dystans do siebie i niesamowitą energię. Zarówno widzowie, jak i prowadzący, zgodnie stwierdzili, że był to najlepszy wywiad w historii programu! Elżbieta "Jodła" Jodłowska i Grażyna "Buba" Zielińska: przyjaźń na scenie i poza nią Od prawie dwóch dekad Jodłowska i Zielińska wspólnie występują w "Klimakterium... i już", komedii, która z przymrużeniem oka opowiada o wyzwaniach, z jakimi mierzą się kobiety w dojrzałym wieku. Ich relacja nie ogranicza się jednak do sceny – w rzeczywistości są bliskimi przyjaciółkami, które przeżyły razem wiele przygód. Podczas rozmowy w "Dzień Dobry TVN" nie tylko dzieliły się anegdotami ze wspólnych podróży, ale też otwarcie mówiły o swoich kłótniach. – Nasze kłótnie są prawdziwe, włoskie można powiedzieć. Z wrzaskami. - przyznała Elżbieta Jodłowska. – O co się kłócimy? Po pierwsze o pieniądze. Czasem o obcą walutę. Jezu, jak myśmy się pokłóciły na lotnisku w Chicago o dolary. Powiedziałaś, że jestem wredna krowa, a ja że nie będę z tobą już pracowała. Potem się pogodziłyśmy – dodała Zielińska. Panie widują się także poza sferą teatralną i kiedy tylko mają okazję, spędzają wspólnie czas. Mieszkająca na co dzień w Płocku Grażyna Zielińska jest gościnią w mieszkaniu przyjaciółki, ilekroć zawita do stolicy. – Ona mi zalega w mieszkaniu! – rzuciła żartobliwie w rozmowie z DDTVN pani Elżbieta. – Kiedyś ugotowałam rosół dla całej twojej rodziny – dopowiedziała na to ta druga. Okazało się, że przyjaciółki połączył też poniekąd wspólny wątek miłosny. Jodłowska wyznała, że przed laty dzieliły sympatię do tego samego mężczyzny. "Miałam kiedyś jednego z mężów i się później okazało, że ona też była kiedyś jego narzeczoną", wyznała aktorka. Zobacz też: Poznali się w pracy, od 40 lat tworzą zgrany duet. Grażyna i Marek Zielińscy są nie tylko małżeństwem, ale też najlepszymi przyjaciółmi <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/EN010481240060-757dce3.jpg" width="2000" height="1440" alt="PHOTO: MONKPRESS/EAST NEWS 29/08/2012 NAGRANIE NOWYCH ODCINKOW PROGRAMU TVP2 PT. KABARETOWY KLUB DWOJKI ORAZ NOWEGO PROGRAMU ROZRYWKOWEGO PROWADZONEGO PRZEZ ROBERTA GORSKIEGO I MARCINA WOJCIKA PT. TO NAS SMIESZY N/Z KABARET KLIMAKTERIUM, ELZBIETA JODLOWSKA, GRAZYNA ZIELINSKA, MALGORZATA DUDA" title="Kabaretowy Klub Dwójki i To nas ?mieszy - nagranie programów" /> Elżbieta Jodłowska i Grażyna Zielińska o swojej relacji. Wspomniały Krystynę Sienkiewicz Jodłowska i Zielińska doskonale się uzupełniają, mimo że różnią się charakterami. Ich sceniczna chemia, życiowa energia i spontaniczność sprawiają, że każda ich rozmowa to gotowy materiał na spektakl komediowy. Elżbieta Jodłowska wyznała, że jej przyjaciółka ma niespożytą energią i nie sposób jej zatrzymać. Kilkukrotnie w trakcie wywiadu padło, że pani Grażyna ma świetną pamięć do zdarzeń, ludzi i miejsc, a także zamiłowanie do... gadania. "Ja gadatliwa jestem", przyznała rację "Buba". Aktorki wspomniały również swoją serdeczną koleżankę Krystynę Sienkiewicz, która była dla nich inspiracją i przyjaciółką z teatralnych scen. Grażyna Zielińska przytoczyła historię ich pamiętnego występu na festiwalu w Opolu w 2007 roku, po którym aktorka poczuła się, jak prawdziwa wokalistka, przechadzając się za kulisami największego festiwalu w Polsce. Czytaj również: Mateusz Rusin podbił serca widzów jako ksiądz Maciej w „Ranczu”. Dziś jego życie wygląda zupełnie inaczej Fani zachwyceni: "Najlepszy wywiad w historii programu!" Rozmowa z Jodłowską i Zielińską była pełna śmiechu, autentyczności i doskonałej energii. Prowadzący Damian Michałowski i Paulina Krupińska nie mogli powstrzymać się od śmiechu, a widzowie byli zgodni – to był najlepszy wywiad w historii "Dzień Dobry TVN"! – Dostarczają energii więcej niż elektrownia atomowa! Cudowny duet – napisał Michałowski na Instagramie. Fani programu również nie szczędzili pochwał: – "Ubawiłam się nieziemsko. Cóż za energia, poczucie humoru… Buba i Jodła jesteście wspaniałe. Wpadajcie częściej do DDTVN " – napisała jedna z widzek. – "Zjawiskowe KOBIETKI, uśmiałam się niesamowicie! Poproszę, aby te wspaniałe Dziewczyny częściej bywały na antenie DDTVN" – dodała inna. – "To była najlepsza nasza rozmowa w Dzień Dobry TVN!", podsumował kolejny internauta. Zgadzacie się? Czytaj też: Cezary Żak opublikował w sieci zdjęcie z serialową Michałową. Fani wieszczą powrót Rancza Źródła: dziendobry.tvn.pl, party.pl
Początkowo go zignorowała. Dziś Anita Werner i Michał Kołodziejczyk tworzą jedną z najbardziej zgranych par w mediach
Anita Werner i Michał Kołodziejczyk od kilku dobrych lat tworzą wyjątkowo zgrany duet zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Choć oboje są dziennikarzami, to nie konkurują ze sobą, a raczej współpracują. Wspólnie udało im się również wydać dwie książki: „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka” wydaną w 2020 roku, a także druga pozycja pt. "Nadzieja FC", która ukazała się w ubiegłym roku. Oficjalnie zadebiutowali jako para podczas gali rozdania Telekamer 2019, kiedy dziennikarka znana z „Faktów” odbierała nagrodę za swoją pracę. Łączą ich wspólne pasje: sport, podróże, bieganie, ciekawość świata i ludzi. Przypominamy wyjątkową historię miłości Anity Werner i Michała Kołodziejczyka! [Ostatnia aktualizacja: 28.03.2025 rok]. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻu: 19.10.2024 rok] View Ediplayer on the source website Anita Werner i Michał Kołodziejczyk — wspólne chwile, sportowa pasja Widać, że u swojego boku są szczęśliwi. Anita Werner i Michał Kołodziejczyk nie ukrywają swojego uczucia. W ich mediach społecznościowych co jakiś czas dzielą się z internautami wspólnymi chwilami. Dziennikarze to wielcy entuzjaści sportu, po zimowej przerwie oficjalnie rozpoczęli sezon biegowy, co udokumentowali radosnym wpisem i zdjęciami z pierwszego treningu. „Dwa ociężałe bąbelki” – jak żartobliwie określili siebie – przebiegły ponad 5 kilometrów, zaznaczając, że to dopiero początek ich sportowych wyzwań w tym roku. Ich wspólna pasja do aktywności fizycznej nie tylko motywuje innych, ale także umacnia ich relację, pokazując, jak sport może łączyć ludzi. Ich piękne uczucie trwa do dzisiaj. Zakochani delektują się uczuciem i nie ma mowy o żadnych kryzysach w związku. A my przypominamy historię niezwykłej miłości dziennikarki TVN i dyrektora redakcji Canal+ Sport, Michała Kołodziejczyka. Czytaj też: Anita Werner opowiedziała o tym, jak z partnerem układają swoje wspólne życie. Przyznała, że Michał Kołodziejczyk ma kilka żelaznych zasad Anita Werner i Michał Kołodziejczyk. Wywiad dla magazynu VIVA! Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Kto zainicjował kontakt i dlaczego Michał Kołodziejczyk twierdzi, że Anita Werner zachowała się skandalicznie? Przypominamy fragment wywiadu pary z Beatą Nowicką, który ukazał się w magazynie VIVA! w listopadzie 2020 roku. Czy to jest przyjaźń? Czy to jest kochanie?” – pytał Marek Grechuta w piosence „Niepewność”. Co było pierwsze – kochanie, przyjaźń, a może wspólna książka? Michał: Zdecydowanie kochanie. Platoniczne. Od momentu, kiedy zobaczyłem Anitę w telewizji. Mężczyźni często mają swój ideał: Angelinę Jolie czy Brigitte Bardot. Moim ideałem kobiety zawsze była Anita Werner. Mogą to poświadczyć wszyscy moi znajomi (śmiech). Anita: Kiedy ja to usłyszałam od Michała, pomyślałam: Serio?! Jaja sobie ze mnie robi. Ale znajomi rzeczywiście potwierdzili. Polecamy: Dla Anity Werner czas się zatrzymał? Zobacz, jak wyglądała dwie dekady temu Kiedy zobaczył swój ideał na żywo? Michał: Poznawaliśmy się dwa razy. Pierwszy raz, kiedy w dzienniku „Rzeczpospolita” pracowałem jako korespondent podczas Euro 2012. Tamtego dnia byłem we Wrocławiu w hotelu Etap, tanim, dwugwiazdkowym, ale miał tę zaletę, że stał właściwie na terenie stadionu. Nazywaliśmy go „dziennikarski”, bo wszyscy się tam kotłowaliśmy. To było przed meczem Polska – Czechy. Anita: Ja miałam wtedy wydanie „Faktów” spod stadionu. Michał: Piotrek Karpiński, też dziennikarz, z którym znałem się bardzo dobrze... Anita: ...a który jest jednocześnie moim kumplem z pracy... Michał: ...powiedział: „Dzisiaj jest Anita Werner, może chciałbyś ją poznać?”. Był wtajemniczony? Michał: Chyba nie. Ja oczywiście bardzo chciałem. No i poznałem Anitę, ale ona mnie nie poznała. To znaczy, przywitała się ze mną w taki sposób... Anita: Nie wiem, czy uda mi się pokazać to w gazecie, ale spróbuję. „Cześć...” (powiedziała pani Anita, patrząc w drugą stronę). Michał: (Śmiech). Tak właśnie „przywitaliśmy się”. Anita: W ogóle tego nie pamiętam. Michał: Kiedy popatrzyłem na swoje zdjęcia z tamtego czasu, podobnie bym to zapamiętał. Poczucie humoru w związku to poważna zaleta. Anita: Najlepsza. Michał: Zachowała się skandalicznie, a ponieważ duma jest cenniejsza niż cokolwiek innego, postanowiłem więcej nie wgapiać się w telewizor maślanymi oczami. Minęło parę lat... Michał: Dużo lat minęło, były urodziny naszego wspólnego kolegi, na których pojawiłem się, wiedząc, że będzie tam Anita. Anita: I ostentacyjnie mnie lekceważyłeś, pamiętając krzywdę, której ode mnie doznałeś. Michał: Po trzech godzinach rozmawiałem na tej imprezie ze wszystkimi, tylko nie z Anitą. Anita: W końcu sama podeszłam i powiedziałam: „Cześć, nazywam się Anita Werner. Jestem twoją fanką”. Wkręcacie mnie oboje. Nie wierzę... Razem: (Śmiech). Nie! Anita: Tak było. Dlatego uznał, że jednak da mi szansę. Michał: Pomyślałem, że tak absurdalnej sytuacji nie byłbym w stanie wymyślić. I puściłem w niepamięć to, co się wydarzyło wcześniej. Anita: Ja naprawdę tak uważałam. Znałam Michała jako dziennikarza sportowego, lubiłam go słuchać, ceniłam jego pióro, styl, interesowały mnie jego opinie. Michał: Przetańczyliśmy i przegadaliśmy całą noc. Zaopiekowałem się nią. Przynosiłem na przykład wodę, bo nie wypadało, żeby sama to robiła. Zobacz też: Anita Werner wraz z ukochanym odwiedzili słoneczną Maltę. Swoją majówkę spędzili bardzo nietypowo Druga randka po roku? Michał: Nie, następnego dnia. Anita: Spotkaliśmy się w takim momencie, kiedy już chyba oboje wiedzieliśmy, czego w życiu nie chcemy, a czego chcemy. Dobry punkt wyjścia dla „kobiety po przejściach i mężczyzny z przeszłością”. To z kolei Agnieszka Osiecka. Kobieta, która znała życie. Anita: Wydaje mi się, że kiedy dobiega się czterdziestki, człowiek nabiera właściwej perspektywy życiowej. Lepiej zna siebie, swoje potrzeby, rozumie, od czego powinien uciekać. To jest też wiek, kiedy nabiera się odwagi, żeby tych zmian dokonać. A czego Pan chciał? Michał: Mówiłem już, że Anita zawsze mi imponowała, zawsze mi się podobała, natomiast nie spodziewałem się, że na tym targowisku próżności znajdę najcieplejszą kobietę na świecie. Może chciałem ciepła, spokoju i tego, że dobrze czułem się w jej towarzystwie, pozostając sobą. Otrzymałem od Anity wsparcie, ale też podziw i szacunek. Już w pierwszym zdaniu, jakie do Pana wypowiedziała. Michał: (Śmiech). To na pewno też zadziałało. Nam się wszystko fajnie robi razem. Jesteśmy do tańca i do różańca. Wspaniale nam się podróżuje, czyta książki, pracuje, biega… Anita rozumiała moje poczucie humoru. Kiedy mówię Monty Pythonem wśród znajomych, Anitka od razu tłumaczy: „On żartował”, bo wszyscy dziwnie na mnie patrzą. Spotkaliście się w dobrym momencie. Anita: Fajny jest ten czas w życiu kobiety, kiedy suma różnych doświadczeń i przeżyć dodaje odwagi. Odwaga dodaje kobiecie skrzydeł w podejmowaniu ważnych decyzji, a decyzje przynoszą spokój i poczucie, że jest w dobrym miejscu. Przez większą część życia byłam samodzielna i samowystarczalna. Wychowana w towarzystwie kolegów, nie gadałam z przyjaciółeczkami o kosmetykach, facetach i ciuchach. Michał: Zabrzmi to komicznie, ale myślę, że faceci bali się Anity, ponieważ jest silną, piękną, samowystarczalną i niezależną kobietą. Rzeczywiście poziom jej samowystarczalności był przesunięty do granic absurdu. Kiedy przyjeżdżaliśmy na stację benzynową moim samochodem, to Anita wysiadała, żeby zatankować. Anita: Odruch bezwarunkowy. Michał: Kiedy już jej wytłumaczyłem, że ja tankuję, to gdy wracałem, były umyte szyby. Anita: W końcu M. opieprzył mnie na maksa… Michał: …ale kulturalnie. Anita: I już więcej tego nie zrobiłam. Michał: Tego typu sytuacji są tysiące. Kiedy prowadziłem samochód, nigdy nie spała, nawet gdy podróżowaliśmy nocą. Pierwszy raz zasnęła po… roku. Wracaliśmy z Chorwacji, o 22 poprosiła, żebym wyłączył klimatyzację, bo zimno, i obudziłem ją w Polsce. Siłowanie się z otwarciem butelki w restauracji było aż żenujące i zawstydzające dla mnie. Anita: Mam zapisane w genach, że lubię mieć wszystko pod kontrolą, ale wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, że ta cecha jest aż tak rozwinięta. Michał nauczył mnie, że mogę pewne rzeczy odpuścić i nie muszę zarządzać światem jako jednoosobowa firma pod nazwą Anita Werner. Stworzył mi takie środowisko naturalne, w którym już nie musiałam być przewodnikiem stada. Ładnie powiedziałam? Michał: Ładnie. Anita: Muszę nauczyć się prosić o pomoc. Obowiązkowo, zwłaszcza M. Anita: (Śmiech). Podziwiam jego pracowitość. M. do wszystkiego doszedł sam, ciężką pracą. Ma pasję, która go ciągnie przez życie zawodowo i uskrzydla. Imponuje mi jego praskość. Z jednej strony ma wielkie, fantastyczne, wrażliwe serce, a z drugiej jest facetem z Pragi, który mówi, co myśli, i potrafi załatwiać trudne sprawy po męsku. Dżentelmen z Pragi. Wrażliwość z pazurem. Intrygujące połączenie, prawda? Od momentu pierwszej rozmowy minęło już sporo czasu, jednak Anita Werner i Michał Kołodziejczyk niezmiennie są w sobie bardzo zakochani. Wiedzą, że razem mogą zdobywać góry, dosłownie i w przenośni. Łączy ich podobne poczucie humoru, dlatego w ich związku nie ma miejsca na nudę. Wolne chwile spędzają, podróżując po świecie. Bogatsi o nowe doświadczenia z przyjemnością wracają do pracy dziennikarskiej. Ich przykład pokazuje, że miłość można znaleźć nawet w najmniej oczywistym momencie i że warto dać komuś drugą szansę. Z okazji dzisiejszych urodzin dziennikarki, życzymy Anicie Werner i Michałowi Kołodziejczykowi wielu cudownych chwil i nieustającej miłości. Zobacz także: Tak Anita Werner świętowała urodziny ukochanego! Padły czułe słowa
Za sukces płaci wysoką cenę, Jakub Józef Orliński wprost mówi o swojej porażce. "Znajomi zaczynają mnie skreślać"
W poruszającym wywiadzie ujawnia kulisy życia prywatnego
Światowej sławy kontratenor. Jakub Józef Orliński na co dzień występuje na najważniejszych operowych scenach świata. O jego występie podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu mówili wszyscy. Za jego sukcesem stoi ciężka praca, talent, pokora i upór. Początki jego kariery nie były usłane różami. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską przyznał, ze każda porażka ukształtowała jego charakter. "Mówię teraz z perspektywy 34-latka, który sieje mądrość (śmiech), ale każdy upadek miał dla mnie duże znaczenie. Gdybym za którymś razem się poddał, przestał walczyć, oglądał się za siebie, nie byłbym dziś w tym miejscu, w którym jestem", wyznaje. Jest artystą dojrzałym, bez przerwy się rozwija i jest głodny nauki. A prywatnie to rodzinny człowiek, dla którego pielęgnowanie relacji jest niezwykle ważne. Ciągłe podróże, życie na walizkach tego nie ułatwiają... W niezwykle szczerej rozmowie przyznał, co uważa za swoją porażkę i czy nie czuje się samotny. Zapraszamy do przeczytania fragmentu wywiadu z Jakubem Józefem Orlińskim. Jakub Józef Orliński w VIVIE!: o pielęgnowaniu relacji i życiu na walizkach – Często zadaję to pytanie muzykom, z którymi rozmawiam. Jak ważna jest dla Ciebie cisza? To jest jedno z najpotężniejszych narzędzi muzycznych. Cisza jest muzyką. Jeśli jesteś artystą, który potrafi zapanować nad publicznością do tego stopnia, żeby zapadła grobowa cisza, żeby cztery tysiące osób czekało w napięciu na twój kolejny oddech, żeby byli z tobą w tej ciszy… jest naprawdę dobrze. Nic nie może się temu równać. Nawet ta publiczność śpiewająca ze mną arie z barokowych oper. Wiesz, ludzie bardzo często nie wiedzą, o czym śpiewam, bo nie znają starowłoskiego, ale czują, bo wysyłam im moją energię. I ta cisza… Potężna. Wspaniała. Doświadczyłem już tego, choć nie jest to częste. – To na scenie, a w życiu? Odpoczywasz w ciszy? W życiu to jest stan trudny do osiągnięcia. Jesteśmy otoczeni ludźmi, dźwiękami, cały czas coś klika, pstryka, brzęczy, szumi. Odcięcie się od tego wszystkiego, wytrwanie bez dźwięków powoduje, że jestem potem bardziej kreatywny. TYLKO W VIVE!: Dziś Jakub Józef Orliński jest na szczycie, jednak życie go nie oszczędzało. Gorzko mówi o początkach i spektakularnych porażkach. Tego nie wiedział nikt – Co Ci daje koncertowanie? Buduje mnie doświadczanie piękna sztuki w dziwnych, przypadkowych ludzkich konstelacjach, jakie zapewniają sale koncertowe czy muzea. Fajnie jest coś takiego przeżywać w nieznanym towarzystwie.[...] – Ciągle jesteś w podróży. Takie życie, jakie prowadzisz, jest trudne dla związku? Najważniejsze jest zaufanie i pielęgnowanie miłości. Moja narzeczona często ze mną podróżuje, a ja swoje plany układam tak, żeby nie było mnie w domu maksymalnie trzy tygodnie. Po tym czasie muszę wrócić. Nawet na parę godzin. Jestem bardzo rodzinnym człowiekiem i pielęgnowanie relacji jest dla mnie niezwykle ważne. Staram się więc, żeby raz na jakiś czas jakieś kwiatki wjechały, żebyśmy poszli do kina… nie, z tym, jak mówiłem, słabo nam idzie, spotkali się z przyjaciółmi. Chodzi o to, żeby w relacji nie było poczucia, że tylko moja praca jest ważna, a narzeczona jest gdzieś obok. I chociaż wiedziała, na co się pisze, nie mogę wymagać, żeby zawsze była szczęśliwa. – Zawsze jesteś otoczony ludźmi, na samotność nie narzekasz? Czasem potrzebuję pobyć sam. I wtedy jest to mój świadomy wybór. Wiesz, przyszło mi do głowy, co jest moją porażką. – Co? To, że znajomi zaczynają mnie skreślać. – To porażka czy raczej cena za bycie znanym na całym świecie śpiewakiem? To porażka, której podłoże rozumiem. Mnie prawie nigdy nie ma. Ale ostatnio byłem, a przyjaciele spotkali się beze mnie, bo nie wiedzieli, że jestem. Było mi przykro, jednak nie mogę od nich oczekiwać, że będą z zapartym tchem śledzili mój kalendarz. Nie wszystko kręci się wokół mnie. Mnie nie ma, a życie przecież toczy się swoim rytmem. Dlatego chcę więcej być w domu, żeby być dla moich bliskich. Nauczyłem się mądrzej układać swój kalendarz. Dobra, przyznam się… staram się, ale nie zawsze mi wychodzi. _____________________________________________ Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 27 marca 2025 roku. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej w Warszawie. Album Jakuba Józefa Orlińskiego „Gluck: Orfeo & Euridice” ukazał się w 2024 roku, wyd. Erato. TYLKO W VIVIE!: Jakub Józef Orliński ujawnił prawdę o partnerce. Smutne wieści dla wszystkich fanek artysty
Helena Englert eksperymentuje… z wizerunkiem. Lubi hardcorowe role i niesztampowe stylizacje
W rozmowie z VIVA! Moda opowiedziała o stylu, modzie i odwadze
Jest jedną z najbarwniejszych postaci w polskim show-biznesie. Nie boi się zabawy wizerunkiem, a każde jej wyjście na ściankę to performance. Potrafi założyć na siebie nawet łańcuch z marketu budowlanego. „Na ponadczasowe atrybuty mam jeszcze czas. Teraz chcę się dobrze bawić modą”, mówi Helena Englert w rozmowie z VIVA! Moda Helena Englert opowiedziała o odwadze w modzie, szaleństwie i przekraczaniu granic… modowych. Helena Englert w rozmowie z Katarzyną Piątkowską o aktorstwie, dlaczego jako aktorka nigdy nie będzie białą kartką i jaki ta świadomość ma wpływ na jej wizerunek. Wystąpiłaś kiedyś jako muza duetu MMC. I wtedy Ilona Majer i Rafał Michalak powiedzieli, że zaintrygowałaś ich swoją świeżością i niezwykłą energią, że jesteś piękna i ekscentryczna. Sprawdziłam w słowniku języka polskiego dokładną definicję słowa „ekscentryczna”. Mów. Dziwaczna, odbiegająca od normy. O masz! Opluję się herbatą (śmiech). Podoba mi się! Ale zastanów się, czy to nie jest dziwaczne, że jest godzina 21, ja siedzę w piżamie, ty w dresie i mamy zamiar rozmawiać o modzie, stylu i wielkich markach? I jeszcze na dokładkę nie mam brwi, bo na sesję zdjęciową do VIVY! MODY zostały mi ufarbowane na biało. Uważam, że to jest jednak delikatnie odbiegające od normy (śmiech). Mniej ekscentryczna osoba poprosiłaby o zamalowanie brwi na chwilę, a Ty pozwoliłaś na permanentną zmianę. Przecież to nie jest żadne poświęcenie. Tylko ciekawe, co powiedzą w teatrze, jak jutro rano pójdę na próbę. Trudno. Bywam ekscentryczna jak na aktorkę w Polsce. Co to znaczy „jak na aktorkę w Polsce”? W naszym kraju klasa i ponadczasowość są dla polskiej aktorki zaletą. A ja na ponadczasowe atrybuty mam jeszcze czas. Teraz chcę się dobrze bawić modą . I widzę, jak robi to np. polska branża muzyczna. Staram się trochę tego koloru przemycić do swojego środowiska. Choć wbrew pozorom jeszcze się hamuję. Trzeba mieć odwagę, żeby przyjść na ściankę i wyglądać inaczej niż wszyscy? W świecie, w którym jesteśmy na przerażającym geopolitycznym skraju czegoś, nie wiadomo jeszcze do końca czego, pójście na ściankę w kolorowej kiecce i z doczepionymi włosami nie jest żadnym aktem odwagi. Niczego się nie boisz? Boję się, dlatego np. odrzucam niektóre propozycje zawodowe. Tyle rzeczy chciałabym zrobić ze swoją karierą, ale nie robię właśnie z powodu lęku. A przecież nie ma się czego bać. Bo co? Bo mi paru trolli w internecie napisze, że jestem, za przeproszeniem, zjebana? I tak mi to napiszą. Z powodu lęku przed hejtem ludzie są stylistycznie zachowawczy? Albo z lęku o rozwój kariery właśnie. Uważam, że zawody artystyczne są przeznaczone dla ludzi, którzy nie boją się odbiegać od normy. Ale w polskim przemyśle filmowym istnieje trącące myszką przekonanie, że aktorka powinna być biała kartką, na której można wszystko namalować. A jeśli nie jest? Wtedy tak jak ja słyszy: „Po co to robisz? Przecież to zmniejsza twoje szanse na zatrudnienie”. Ale niezależnie od tego, czy jest białą kartką, czy nie, jest wsadzana do jakiejś szufladki. Dlatego ja chcę mieć wpływ na to, w jakiej będę siedziała. Najbardziej zależy mi na takiej, w której czekają niesztampowe, hardcore’owe, nietradycyjne role, czyli w moim przekonaniu te najciekawsze. Poza tym ja nigdy nie będę czystą, białą kartką ze względu na to, z jakiej rodziny pochodzę. Nigdy nie mówisz o swojej rodzinie. Tutaj dla przeprowadzenia argumentacji wydaje mi się to dosyć ważne. Nigdy nie będę niczyim odkryciem w niszowym festiwalowym filmie. Nigdy nie będę dziewczyną znikąd, która nagle się pojawiła i zrobiła wielkie „wow!”. Godzisz się czy buntujesz? Godzę się, ale na swoich warunkach. Mam wrażenie, że nierobienie tego, co robię wizerunkowo, byłoby próbą udowodnienia sobie i wszystkim, że jestem skromna, zwykła i szlachetna. Mam wiele zalet, ale skromność traktuję jako narzędzie, a nie cechę charakteru, za którą chcę być rozpoznawana. To nie jest tak, że sobie wymyśliłam, że będę ekstrawagancka i będę się wyróżniać na ściankach. Gdyby to nie było organicznym przedłużeniem mojej osobowości czy kreatywności, nie robiłabym tego. Mnie to po prostu sprawia przyjemność. Uważam, że autentyczność i szczerość, nawet jeśli jest bardzo wybujała, prędzej czy później się obroni. Cierpliwie czekam na ten moment. A może chodzi o to, żeby swoim strojem, stylem, wywierać wrażenie na ludziach? Ktoś, kto się pakuje przed kamerę, czy jako aktor, czy jako muzyk, czy influencer, ma potrzebę bycia w centrum uwagi. Jeśli ktoś mówi, że tak nie jest i że robi to, co robi, tylko dla sztuki, moim zdaniem kłamie. Bywam na ściankach, kiedy promuję swoją pracę. I tak, robię tam performance. Wiesz, co mi się podoba w Stanach Zjednoczonych? Method dressing, czyli promowanie filmu w stroju nawiązującym do postaci wykreowanej na ekranie. Pierwsza była Geena Davis, która w 1992 roku na premierze filmu „Ich własna liga” miała na sobie sukienkę z bejsbolowymi szwami. Teraz hołduje temu zjawisku Zendaya. W 2021 roku na premierze „Spidermana” miała sukienkę od Valentino z pajęczyną. Ostatnio Timothée Chalamet promował film o Bobie Dylanie przebrany za muzyka, a Ariana Grande i Cynthia Erivo chodzą w strojach kolorem nawiązujących do postaci granych przez nie w „Wicked”. Staram się robić coś podobnego, ale możliwości mam mniejsze. Niestety, nie mam dostępu do ubrań Givenchy. Po to stworzyłaś z Magdą Sekrecką kolektyw EMSH, żeby się wyróżniać, żeby Cię ludzie podziwiali? To jest dla nas obu trochę szalony projekt. Magda ma wiedzę, której ja nie mam, bo ona jest kostiumografką, a ja aktorką. Moja estetyka odbiega od tego, co Magda robi na co dzień. Można by pokusić się o uproszczające porównanie, że jej styl można przyrównać do Yves’a Saint Laurenta, a mój do Ricka Owensa. A przynajmniej takie są nasze aspiracje (śmiech). Uzupełniamy się pod tym względem. Okazało się, że mimo różnic, w pewnych aspektach myślimy podobnie. Pamiętam, że kiedyś na jakieś wyjście potrzebowałam odjechaną biżuterię. Ale w żadnym showroomie nie mogłam znaleźć nic, co by mnie satysfakcjonowało. Pojechałyśmy więc do marketu budowlanego i kupiłyśmy łańcuchy na metry. Co więcej, to był chyba pomysł Magdy. Łańcuch z marketu budowlanego… rozumiem, że nie ma rzeczy, której byś nie założyła. Są takie, których teraz bym nie założyła, bo są démodé. Na przykład nie wyobrażam sobie, że mogłabym mieć na sobie coś plisowanego. Już prędzej falbanki. Ale najbrzydszą rzeczą, jaką jestem w stanie sobie wyobrazić, jest plisowana spódnica cięta po kole, z wysokim stanem, do połowy łydki. Ale jeżeli za pięć lat taka będzie modna, niewykluczone, że dam się na nią namówić. Nie chodzi o to, żeby iść ślepo za trendami, ale może wtedy dostrzegę w niej piękno, które wszyscy widzą? Za to nie mogę się doczekać, aż do łask wrócą rurki. Są paskudne, ale wierzę w ich powrót. I to już. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Ben Affleck przerywa milczenie i ujawnia prawdę po rozwodzie z Lopez: "Ludzie by nie uwierzyli"
Gwiazdor wspomniał także o Jennifer Garner
Po tygodniach spekulacji i medialnych doniesień Ben Affleck w końcu otworzył się na temat swojego rozstania z Jennifer Lopez. W szczerym wywiadzie dla magazynu GQ aktor podkreślił, że nie ma tu miejsca na dramat czy skandal, a prawdziwa historia jest znacznie bardziej przyziemna, niż mogłoby się wydawać. Przyczyny rozwodu Bena Afflecka i Jennifer Lopez Affleck i Lopez mieli burzliwą historię miłosną, która rozpoczęła się na początku lat 2000. Po zaręczynach w 2002 roku ich drogi się rozeszły, by niemal dwie dekady później ponownie się połączyć. W 2022 roku wzięli dwa śluby – jeden w Las Vegas, a drugi w Georgii. Mimo początkowej euforii, w 2024 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o kryzysie w ich małżeństwie, który ostatecznie zakończył się rozwodem na początku 2025 roku. W rozmowie z GQ Affleck wyjaśnił, że kluczową kwestią były ich różnice w podejściu do życia publicznego. „Ona znacznie lepiej odnajduje się w świecie show-biznesu niż ja. Mój temperament jest bardziej powściągliwy i prywatny” – przyznał aktor. Podkreślił, że choć nie udało im się stworzyć trwałego związku, nie ma do Lopez żadnych negatywnych uczuć. "Nie ma tu żadnego skandalu, opery mydlanej ani intrygi. To po prostu historia o ludziach próbujących ułożyć sobie życie. Dokładnie tak samo, jak wszyscy inni to robią" - mówił aktor. Czytaj też: Po dwóch miesiącach od rozwodu jest gotowa na nowy związek. Tym razem Jennifer Lopez wymaga jednego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/GettyImages-97257213-98ff9d4.jpg" width="2000" height="3000" alt="UNITED STATES - DECEMBER 08: Ben Affleck and fiancee Jennifer Lopez arrive at the Ziegfeld Theater for the premiere of the movie "Maid in Manhattan." She stars in the film. (Photo by Richard Corkery/NY Daily News Archive via Getty Images)" title="Ben Affleck and fiancee Jennifer Lopez arrive at the Ziegfel" /> Jennifer Lopez i Ben Affleck: jak media wpłynęły na ich związek? Jednym z czynników, które wpłynęły na ich relację, była nieustanna obecność paparazzi. Każdy ich ruch był analizowany przez media, a życie prywatne stawało się tematem spekulacji. Affleck zaznaczył, że choć rozumie zainteresowanie opinii publicznej, ludzie mają tendencję do doszukiwania się sensacji tam, gdzie jej nie ma. „Istnieje tendencja do patrzenia na rozstania i identyfikowania ich przyczyn. Ale szczerze mówiąc... prawda jest o wiele bardziej banalna, niż prawdopodobnie ludzie by uwierzyli lub byłaby interesująca” – powiedział w wywiadzie dla GQ. CZYTAJ TEŻ: To już koniec. Jennifer Lopez i Ben Affleck są po rozwodzie, o podział majątku walczyli kilka miesięcy Ben Affleck o swoich uczuciach do Jennifer Lopez Mimo rozwodu, Affleck nadal darzy Jennifer Lopez dużym szacunkiem. „Jedyne, co do niej mam, to szacunek. Kocham i wspieram Jennifer jako osobę, która była ważną częścią mojego życia. Wierzę w nią. Jest wspaniała i chcę, aby ludzie to widzieli” – wyznał aktor. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/GettyImages-1489056534-e4030a2.jpg" width="4800" height="3200" alt="LOS ANGELES, CALIFORNIA - MAY 10: Ben Affleck and Jennifer Lopez attend the Los Angeles Premiere of Netflix's "The Mother" at Westwood Regency Village Theater on May 10, 2023 in Los Angeles, California. (Photo by Axelle/Bauer-Griffin/FilmMagic)" title="Los Angeles Premiere Of Netflix's "The Mother" - Arrivals" /> Relacja Bena Afflecka z Jennifer Garner Jednocześnie odniósł się do swojej relacji z Jennifer Garner, matką jego trójki dzieci. W rozmowie z GQ podkreślił, że czuje się szczęściarzem, mogąc wspólnie z nią wychowywać potomstwo. „Jestem naprawdę szczęściarzem, że mam tak dobrą współrodzicielkę i partnerkę w Jennifer Garner. Dobrze ze sobą współpracujemy” – powiedział. Zobacz też: Już nie płacze po rozstaniu z Lopez. Wiemy, kim jest jego nowa miłość! To potomkini byłego prezydenta USA Jennifer Lopez gotowa na nową miłość Z kolei Jennifer Lopez również wydaje się iść naprzód. Jak donoszą bliskie jej osoby, gwiazda czuje się gotowa na nową miłość i skupia się na swojej karierze. Niedawno w wywiadzie dla Interview Magazine przyznała: „Nie żałuję ani sekundy, chociaż to prawie mnie zabiło. Prawie. Dzisiaj myślę sobie: 'K..., to jest dokładnie to, czego potrzebowałam'”. Źródła: plejada.pl, pudelek.pl, onet.pl
Historia niewidomej biegaczki poruszyła całą Polskę. Co dziś robi Joanna Mazur?
Tak mówiła o tańcu, treningach i miłości...
Jest szybka i zwinna jak pantera. Joanna Mazur mówi wprost, że kiedy biegnie, to nie boi się ciemności. Jej występ w Tańcu z Gwiazdami zachwycał i poruszał widzów do łez. Gdyby widziała, może zachwycałaby tańcem jak Isadora Duncan... Całe swoje serce oddała sportowi. „Przez ostatnie dwa lata spędziłam z rodziną jakieś 12 dni. Wszystko poświęciłam, by walczyć o medal”, przyznała wzruszona po tym, jak wraz ze swoim przewodnikiem zajęli 4. miejsce w finale biegu na 1500 m podczas Igrzysk paraolimpijskich Tokio 2020. Historia uzdolnionej sportsmenki kilka lat temu wzruszyła całą Polskę... Jak dziś wygląda jej życie? [Ostatnia aktualizacja: 13.03.2025] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 15.03.2025 r.] Historia Joanny Mazur Nie urodziła się jako osoba niewidoma. Wzrok zaczęła tracić w wieku siedmiu lat. „Najpierw zaczęłam widzieć jednym okiem ciemniej, a drugim jaśniej. Rodzice zabrali mnie do okulisty, stwierdził, że mam rzadką wadę wzroku, która nie ma nawet nazwy. Cierpi na nią parę osób na świecie i nie ma na nią lekarstwa. Postawiłam sobie na półce figurkę miśka i z dnia na dzień przestawałam go widzieć..”, mówiła w rozmowie z Przeglądem Sportowym. Joanna Mazur z powodu swojej niepełnosprawności wielokrotnie szykanowana była przez rówieśników. Szybko okazało się, że cierpi na rzadką chorobę genetyczną – dystrofię plamki żółtej. Joanna Mazur próbowała różnych metod konwencjonalnego leczenia, ale także medycyny eksperymentalnej. „Niestety, to ukryta dystrofia plamki, czyli wada genetyczna, która nie da się leczyć i łudzić, że się odzyska wzrok. Proces godzenia jest bardzo długi. Musiałam to zaakceptować i nauczyć cieszyć się życiem. Mam teraz bardzo fajny czas w życiu. Poznaję fajnych ludzi i to sprawia, że mam więcej uśmiechu. Nie mam monotonii i smutku”, mówiła wprost w rozmowie z Faktem. Mimo to nie poddawała się i walczyła o swoje marzenia. „Można zapamiętać ważne dla człowieka obrazy. Jak twarze rodziców i braci, czerwony rower, wygląd swojego pokoju… Teraz te wspomnienia bardzo mi pomagają. Nie tylko psychicznie. Jest mi łatwiej radzić sobie w rzeczywistości z wyobrażeniem świata, które pozostał mi w głowie”, opowiadała Joanna Mazur w rozmowie z Runner's World. W dorosłym życiu też nie było jej łatwo. Musiała zmagać się z ciężkimi warunkami mieszkaniowymi. Te odmieniły się dopiero, gdy jej historię poznali widzowie za pośrednictwem programu Taniec z Gwiazdami, w którym miała okazję wystąpić. Skończyła technikum, potem studia – pedagogikę terapeutyczną z rehabilitacją ruchową oraz szkołę masażu. Pracowała w zawodzie i próbowała łączyć z treningami. Gdy jej partnerem w bieganiu został Michał Stawicki, wiedziała, że znalazła osobę, przy której czuje się bezpiecznie. „Mam do Michała stuprocentowe zaufanie. On daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa”, mówiła w jednym z wywiadów. Czytaj także: Kroczy własną drogą, właśnie zadebiutowała jako modelka. Tak wygląda starsza córka Katarzyny Figury Co dziś robi Joanna Mazur? Kilka lat temu Joanna Mazur wraz z partnerem Michałem Stawckim zostali podwójnymi paralekkoatletycznymi mistrzami Europy. Wcześniej wyznała: „Przez ostatnie dwa lata spędziłam z rodziną jakieś 12 dni. Wszystko poświęciłam, by walczyć o medal”, przyznała wzruszona po tym, jak wraz ze swoim przewodnikiem zajęli 4. miejsce w finale biegu na 1500m podczas Igrzysk paraolimpijskich Tokio 2020. „Nie tak to miało wszystko wyglądać.... Nie tak to sobie wymarzyliśmy”, pisała para na Instagramie. „Mając świadomość, jak dobrze byliśmy przygotowani i jak duży błąd popełniliśmy podczas finiszu ta porażka boli jeszcze dotkliwiej”, czytamy dalej. Nie ma wątpliwości, że na igrzyskach para dała z siebie wszystko i jak zgodnie piszą pod postem sportowców internauci - już są zwycięzcami, niezależnie od wyniku. Joanna Mazur wielokrotnie udowadniała, że ma w sobie siłę walki i nie mamy wątpliwości, że jeszcze nieraz nas zaskoczy! Dziś nadal trenuje i nie zamierza się poddawać. Regularnie bierze udział w kolejnych biegach i dba o formę. Bardzo się zmieniła? Zobacz także: Annę Lewandowską i jej brata łączy szczególna więź! Kim jest Piotr Stachurski? Przypominamy historię Joanny Mazur, niewidomej mistrzyni świata w bieganiu, w niezwykle poruszającej rozmowie z Elżbietą Pawełek, która opowiedziała o tym, że warto walczyć do końca i zawsze być sobą. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w kwietniu 2019 roku. Zachwycasz od pierwszego występu w „Tańcu z Gwiazdami”. Czy miałaś na początku wielką tremę? Wielkiej tremy nie, ale gdzieś na dnie tlił się lęk, bo to występy na żywo, jest publiczność, orkiestra, jury, są moi rodzice na widowni. Ale czułam się swobodnie i bezpiecznie, mając obok tak wspaniałego tancerza, jakim jest Janek Kliment. Na próbach obeszliśmy całe studio i scenę, żebym mogła oswoić się z nowym miejscem, co też dodało mi pewności. Jan Kliment to perfekcjonista, pewnie wysoko zawiesił poprzeczkę? Nie narzekam. Trenujemy intensywnie, co bardzo mi odpowiada, bo jestem sportsmenką. A Janek to świetny nauczyciel, w dodatku ma w sobie dużo ciepła, ale nie okazuje mi współczucia, więc szybko robię przy nim postępy. Oczywiście nie pokaże mi układów tanecznych w lustrze. Muszę go dotknąć, czasem położyć rękę na jego pośladku, zbliżyć się do niego, żeby poznać ruch jego ciała. Na szczęście żadne z nas nie ma oporu przed tą bliskością. Wspaniale nam się współpracuje i to mnie napędza do pracy. Swoimi występami wzruszasz publiczność do łez. Twój ulubiony taniec to walc, samba, cza-cza? Trudno powiedzieć, jak na razie dopiero je poznaję. Na pewno więcej odwagi wymagają ode mnie tańce latynoamerykańskie, w których dochodzą odważne podnoszenia, prowadzenie tylko za rękę, więc muszę być maksymalnie samodzielna i skupiona. Ale Twoją koronną dyscypliną stał się sport. Skąd pomysł, żeby biegać? Zaczęłam tracić wzrok, a wraz z tym ochotę na życie. Szukałam sposobu, jak uwolnić się od myśli, że będę niewidoma. Poszłam w sport, żeby zapomnieć. Decydując się na ciężkie treningi lekkoatletyczne, skazałam się jednak na wcześniejszą utratę wzroku. Ale nie chciałam żyć zachowawczo, czerpiąc korzyści z resztek wzroku. To nie dla mnie. Chciałam żyć pełnią życia. Wiedziałam, że utrata wzroku to tylko kwestia czasu. Nastąpi nieuchronnie. Szybko połknęłam bakcyla sportowego i dziś to już nie jest dla mnie forma terapii, tylko droga do realizacji marzeń. Styl życia, część mnie. Jak zareagowała Twoja rodzina, kiedy wszystko postawiłaś na sport? Zrozumiała tę decyzję? Rodzina mnie zna i wie, że szybko się nie poddaję. Na początku rodzice mówili: „Nie męcz się, przecież to trudne”, ale widzieli w moich oczach radość i jak sport mnie odmienia. Myślę, że to ich przekonało. Zawsze mnie wspierają. Jestem im wdzięczna za to, że choć traciłam wzrok, nie byłam zwalniana z żadnej czynności domowej, że musiałam wypełniać swoje obowiązki, bo dzięki temu umiem dziś robić wszystko i jestem samodzielna. To ciekawe, co powiedziałaś, bo na ogół ludziom niepełnosprawnym mówi się: „Nie idź, usiądź, bo się przewrócisz, odpocznij…”. Mnie też tak mówili. Był taki moment, kiedy lekarze podejrzewali u mnie guza mózgu i zabronili wszelkiego wysiłku. Mogłam tylko chodzić, leżeć… Przez trzy dni cała rodzina, włącznie ze mną, żyła w niewyobrażalnym strachu. W pewnym momencie powiedziałam, że jeśli miałabym tego guza, to już dawno by mi pękł. I na kolejnych badaniach okazało się, że go nie ma, a ja mogę cieszyć się aktywnym życiem. Kiedy zaczęłaś tracić wzrok? Urodziłam się z dystrofią plamki żółtej, którą wykryto u mnie dopiero, jak miałam siedem lat, ale diagnoza została postawiona niemal 15 lat później. Ta wada występuje u ludzi w starszym wieku, choć sporadycznie u młodych ludzi. Znalazłam się w pierwszej dziesiątce opisanych przypadków na świecie. U mnie jest to schorzenie genetyczne, nie poddające się operacji i leczeniu. Gdybym miała siostrę, to prawdopodobnie cierpiałaby na to samo schorzenie co ja. Na szczęście mam trzech zdrowych braci, na których wsparcie mogę zawsze liczyć. W okresie dojrzewania zaczęłam bardzo szybko tracić wzrok, aż doszło do sytuacji, w której jestem teraz, że szczątkowo widzę tylko światło – cień i tak naprawdę dopiero teraz poznaję ten świat. Ale wchodzę w ciemność bez buntu i cierpienia jak na początku, tylko z nadzieją, że się w tym odnajdę. Z początku bardzo trudno było mi się przyznać przed sobą, że nie widzę. „Ja, niewidoma”, po takich słowach pojawiało się morze łez. Nie chodziłam z laską, zamiast niej brałam parasol. Ukrywałam fakt, że nie widzę, bo się tego wstydziłam i czułam się kimś gorszym. Ten etap mam już za sobą. „Ta niewidoma” stała się częścią mnie. Wiem, że już tego nie zmienię, ale mogę zmienić stosunek innych ludzi do mnie. Chciałabym, żeby oceniali mnie nie przez pryzmat mojej niepełnosprawności, ale przez to, jakim jestem człowiekiem, jakie mam osiągnięcia, cele i co sprawia mi radość… W szkole miałaś pod górkę? To były góry lodowe. Bardzo to przeżywałam. Nie miałam odpowiednich książek, a wstydziłam się używać lupy. A dzieci względem siebie bywają okrutne, więc mnie przezywały, szydziły ze mnie, podkładały nogi. Byłam wytykana palcami i wyśmiewana. To było dla mnie niezwykle bolesne. Nauczyciele nie reagowali? Niestety, w szkole w Szczucinie, do której chodziłam, choć byłam w klasie integracyjnej, dawali pełne przyzwolenie na takie zachowania i tym samym pokazywali uczniom, że nie ma w tym nic złego. Pomagała mi jedna z koleżanek, ale kiedy z jakiegoś powodu nie pojawiała się w szkole, był koszmar. Nie miałam po co tam iść. Któregoś dnia wróciłam do domu zalana łzami i powiedziałam: „Koniec, dłużej nie dam rady”. Myślę, że wszystko, co mnie wtedy spotkało, mocno wpłynęło na to, jakim teraz jestem człowiekiem. Kto wtedy okazał Ci największe wsparcie? Moi rodzice. Są wspaniałymi ludźmi, mają mnóstwo empatii i bardzo mnie kochają. No, jestem ich dzieckiem, więc nie mają wyjścia (śmiech). Ale moja mama jest prawdziwą fajterką, nigdy się nie poddała. Uczyła się ze mną codziennie, pomagała mi czytać, pisać, odrabiać zadania, bo lewym okiem nie rozróżniałam już liter, a prawe zaczęło odmawiać mi posłuszeństwa. A ja lubiłam się uczyć, najniższą oceną była dla mnie czwórka, nie tolerowałam trójek. Chyba tę waleczność mam po mamie, która zawsze dzielnie przyjmowała złe wiadomości przekazywane przez lekarzy i, przytulając mnie, mówiła, że sobie z tym poradzimy. Przeżyłam jednak moment grozy, kiedy moja szkoła w Szczucinie wysłała mnie na badania psychologiczne, licząc na to, że da się mi obniżyć poziom nauczania i dostosować do opóźnionych dzieci, gdyby testy wykazały u mnie niski iloraz inteligencji. Na szczęście badania wypadły pomyślnie, potrzebowałam tylko dostosowania metod nauki. I wtedy mama podjęła odważną decyzję, żeby przenieść mnie do szkoły dla niewidomych i słabo widzących w Krakowie, 140 kilometrów od domu. To była świetna placówka, w której dostałam skrzydeł. Mogłam wreszcie się normalnie uczyć. A potem poszłaś na studia. Tak, najpierw ukończyłam policealne studium masażu leczniczego, równocześnie zrobiłam licencjat z promocji zdrowia, a potem magistra pedagogiki terapeutycznej. Dodam, że krakowski AWF nie przyjął mnie na studia, bo lekarz wykonujący badania uznał, że nie dam sobie rady. A ja pracowałam jako masażystka w przychodni i w hotelu, trenowałam lekkoatletykę i dojeżdżałam w weekendy na uczelnię do Łodzi, gdzie studiowałam pedagogikę. Wkurzasz się, jak słyszysz narzekania zdrowych ludzi? Myślisz: Boże, mają wszystko i jeszcze im źle? Nie, nie myślę tak. W życiu każdego człowieka są trudne chwile, ja też mam gorsze dni, ale nie wolno się poddawać. Kiedy poczułaś się silna? Jak zdobyłaś złoty medal w Londynie? Nadal nie wiem, czy jestem silna. Staram się osiągać swoje cele, co daje mi zastrzyk energii. Od trzech lat startuję na zawodach z moim przewodnikiem i trenerem Michałem Stawickim. Biegam z opaską na oczach, w zupełnej ciemności, połączona z nim opaską owiniętą wokół nadgarstka. Michał może mnie wyprzedzić, ale nie wolno mu wpływać na tempo mojego biegu i to ja muszę wpaść pierwsza na metę. Jest dla mnie ważnym człowiekiem. Kiedy na Mistrzostwach Świata Osób Niepełnosprawnych w Londynie dwa lata temu zdobyliśmy złoto w biegu na 1500 metrów, poczuliśmy wielki zastrzyk adrenaliny. Kosztowało nas to mnóstwo wyrzeczeń i po przekroczeniu mety przed oczami przewinęły mi się wszystkie najgorsze momenty: jak dowiedziałam się, że stracę wzrok, szykany w szkole, kryzysy na treningach i jak nasz związek sportowy utrudniał nam pracę, w efekcie czego część zgrupowań finansowaliśmy sami. Ale w tym samym momencie spełniły się moje marzenia. Emocje puściły, a ja rozpłakałam się ze szczęścia. Żyjesz w treningowym reżimie. Jak wygląda Twój dzień? Przed szóstą pobudka, pierwszy trening na rozruch, potem śniadanie i chwila przerwy, trening tańca. Później trening lekkoatletyczny i tak do wieczora. Na koniec prysznic, kolacja i do łóżka, bo o szóstej znów pobudka… Ale nie odpuszczam. Przed nami mistrzostwa świata w Dubaju w listopadzie, walka o kwalifikację na igrzyska, potem igrzyska olimpijskie w Tokio i walka o wejście do finału. Wspomniałaś, że równie trudno jak o dobry wynik jest trudno o sponsorów. Budzimy mniejsze zainteresowanie niż sprawni sportowcy, choć to się powoli zmienia, bo nasze starty w Dubaju będą transmitowane w telewizji, to krok do łatwiejszego pozyskania sponsorów. Po mistrzostwach świata w Londynie rozesłaliśmy pisma do potencjalnych sponsorów z propozycją współpracy. Odzew był znikomy. To przykre, bo ciężko trenujemy, nasze osiągnięcia są imponujące, zasługujemy, by dać nam szansę. Film pokazany podczas „Tańca z Gwiazdami” mocno poruszył Polaków. Zobaczyli, jak mieszka niewidoma mistrzyni świata. W internacie, w ciasnym pokoiku bez z toalety! Mieszkanie w internacie to mój wybór wynikający ze sportowego zaangażowania oraz z poświęcenia, z jakim wiąże się życie sportowca. Jak wspominałam, sportowcowi z niepełnosprawnością trudno jest pozyskać sponsora, dlatego niezwykle mocno cenimy sobie każdą współpracę. Ministerstwo wspiera nas i kibicuje w drodze do osiągania kolejnych celów. Mówi się, że kiedy Pan Bóg coś nam zabiera, to w zamian coś daje. A Tobie dał sukcesy sportowe, o jakich inni mogą tylko pomarzyć. Myślę, że nie dał mi sukcesów, bo ciężko na nie zapracowałam wraz z trenerem. Na początku buntowałam się przeciw wszystkiemu, co sprawiło, że nie widzę, w tym przeciwko Bogu. To był dla mnie trudny okres w życiu, ale już dogadałam się z Górą i mamy pewien układ. Na razie wszystko idzie w dobrym kierunku, pracuję nad sobą, a Bóg podsyła mi wartościowych ludzi, którzy sprawiają, że mogę się realizować. Brak wzroku to jeszcze nie powód, żeby cierpieć i być nieszczęśliwym. Mogę czerpać przyjemność z życia, z podróży, czy kontaktów z poznawanymi ludźmi. Tylko to wszystko odbieram nieco inaczej. Niektórzy myślą, że podróże są bez sensu dla niewidomych, bo i tak nic nie zobaczą. Ale wyobraź sobie, że przechodzisz wąską uliczką w Barcelonie, gdzie dźwięk inaczej odbija się od ścian kamienic, wibruje i wraca, a w powietrzu unoszą się specyficzne zapachy. Tak jak inni kolekcjonują zdjęcia z wyjazdów, tak ja w ten sposób zbieram wspomnienia, zatrzymując w sobie te piękne chwile. Są one dla mnie tak samo ważne jak dla kogoś cudowne fotografie. Jesteś piękną dziewczyną. Czy ktoś Ci doradza, jak się ubrać, uczesać lub jaką fryzurę dobrać? To trudny temat, bo kiedy zaczęłam tracić wzrok, zupełnie nie przywiązywałam wagi do tego, jak wyglądam. Nie pamiętam nawet swojej twarzy, więc jak ktoś mówi, że jestem piękna, to nie wiem, co powiedzieć. A fryzury? To kwestia komfortu. Często zaplatam sobie warkoczyki, bo są wygodne i bardzo je lubię. Pamiętam, jak to się robi, i nieźle mi to wychodzi. W kwestii stroju często kieruję się opinią innych, którzy podpowiadają mi, w czym mi do twarzy i co założyć. Jak się już ubierzesz, zapleciesz sobie ulubione warkoczyki, to złościsz się, że nie możesz się w lustrze przejrzeć? Trochę. Lustro jest dla mnie taką magiczną sztuczką, bo nie widzę w nim swojego odbicia. Ale dotykam tkanin, z których uszyto ubrania. Przez plamkę w prawym oku mogę nawet dostrzec kolory ubrań, jeśli mocno przybliżę je do oka… Choć przyjdzie chwila, że będę widziała jedynie ciemność. Nie będziesz wtedy przeżywała pierwszych zmarszczek… Już je wyczuwam wokół swoich oczu (śmiech). Uważam, że zmarszczki są czymś pięknym, bo mówią, czy ktoś miał radosne życie, czy dużo trosk. To wszystko odbija się na naszej twarzy i kształtuje nasz charakter. Ale to coś pięknego widzieć, jak się zmieniamy. W tańcu uśmiech jest bardzo ważny. Jest taki moment, kiedy muszę skoordynować całe ciało, ręce, nogi, ustawienie bioder i pleców. A Janek na koniec rzuca: „Jeszcze uśmiech”. Tak samo w biegu… przy krańcowym zmęczeniu ciało się napina i Michał krzyczy: „Uśmiech” po to, by rozluźnić szczękę i chyba oszukać mózg. Powiedz, co zrobisz z tymi wielkimi pieniędzmi, jak wygrasz „Taniec z Gwiazdami”? Stawką jest 100 tysięcy złotych. Jak na razie tak daleko nie wybiegam myślami, skupiam się na tym, co tu i teraz. Ale postawiłam sobie cel, żeby popracować nad sobą w sytuacji stresowej. Chcę odkryć poniekąd swoją kobiecość, którą zaniedbałam przez utratę wzroku. Kiedyś ta sfera nie była dla mnie ważna i teraz w tańcu muszę się przełamywać, bo są to dla mnie nowe sytuacje, ruchy, dzięki którym coś w sobie odnajduję. Przed Tobą całe życie. Jest coś, co chciałabyś bardzo zobaczyć? Chciałabym zobaczyć twarze moich bliskich (łzy). Zapomniałam, jak wyglądają, nad czym ubolewam. Dużo jest rzeczy, które chciałabym zobaczyć. Ale tego wszystkiego mogę doświadczyć w inny sposób, bo będąc nad morzem, czuję wiatr, słyszę fale bijące o brzeg. To mogę sobie wyobrazić. Często buduję sobie obraz na podstawie tego, co opowiadają ludzie, którzy mi towarzyszą. A twarze są nie do odwzorowania. Ostatnio, kiedy dotykałam twarzy mojej mamy, uświadomiłam sobie, że zapamiętałam ją trochę inaczej. To są właśnie te piękne zmiany, o których mówiłam. Masz w planach założenie rodziny, dzieci? Oczywiście, że tak, rodzina jest dla mnie niezwykle ważna. To bardzo przyziemne marzenie, niezwykle ważny cel, jednak na wszystko przyjdzie czas. Muszę pokonywać sporo utrudnień jak wiele osób niepełnosprawnych, ale mając przy sobie życzliwych ludzi, którzy akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy, z optymizmem patrzę w przyszłość. Twoim największym marzeniem jest zdobyć kolejny złoty medal? Nie mogę zdradzić, bo się nie spełni. Mam cele sportowe i pozasportowe. Zawsze się śmieję, że jest lista rzeczy, które choć raz chciałabym zrobić w swoim życiu, na przykład przebiec maraton lub skoczyć ze spadochronem, poczuć wodospad Niagara, co jakiś czas dodaję nowe pozycje. Niezwykle istotny cel sportowy to dobrze się przygotować do mistrzostw świata, a w życiu spotykać szczerych i uczciwych ludzi. Kim jest Twój mistrz? W tańcu to bez wątpienia Jan, w biegach Michał, ale w życiu idę własną drogą. Ścieżki wydeptane przez wszystkich prowadzą donikąd. Chcę robić rzeczy, które sprawiają mi radość. Nie poddawać się, dążyć zawsze do celu. I zawsze być pierwsza na mecie? Nie do końca. To dość nieszablonowe podejście, ale dla nas ważne są założenia. Bardzo zależy mi, by realizować przyjętą przez nas strategię. A jeśli po wykonaniu planu uda się zająć pierwsze miejsce, to będzie pełnia szczęścia. Rozmawiała: Eżbieta Pawełek
Połączyła ich wspólna pasja, miłość dodaje skrzydeł. Lenka i Jan Klimentowie idą przez życie tanecznym krokiem
"Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat"
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodwałą jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalbym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najwazniejsze wartości. A w ostatnim czasie w ich życiu zawodowym nie brakuje wrażeń! Jan Kliment i Lenka Klimentova pojawią się w nowej, 16. edycji Tańca z Gwiazdami. Artystka pojawi się na parkiecie show w owarzystwie Macieja Kurzajewskiego. Do programu wrócił także Jan Kliment, pod którego okiem swoje taneczne umiejętności będzie rozwijała... Grażyna Szapołowska! Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
„Bywałam kiepską matką". Dziś Manuela Gretkowska nadrabia stracony czas z córką Polą
„Nikt nie rodzi się rodzicem idealnym. Z pewnością nim nie byłam i nie jestem", mówi nam
Przyznaje, że nie jest rodzicem idealnym, ale „nadrabia”. Co na to Pola? „Dziećmi artystów są ich dzieła”, mówi. Dlaczego zmieniła nazwisko z Pietucha na Gretkowska? „Bo jestem nepobaby…”. Co się kryje za twierdzeniem, że „córki są identyczne jak matki, tylko mądrzejsze”, Manuela Gretkowska i Pola Gretkowska zdradzają Wiktorowi Krajewskiemu. Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 01.02.2025 r. Manuela Gretkowska i Pola Gretkowska o swojej relacji. Wywiad VIVA! Wiktor Krajewski: Czy o relacji matka–córka można mówić w kategoriach przyjaźni? Manuela: Przyjaciółki raz są przyjaciółkami, raz nie, a relacja matka–córka bez względu na to, co się dzieje, zostanie. Byłyśmy przyjaciółkami i nawet wroginiami, z naciskiem na „rogi” w tym słowie, bo Pola to rogata dusza. Ale zazwyczaj jesteśmy blisko siebie. Zawsze? Manuela: Przeżyłyśmy wyjątkowy rok w Kalifornii, zdane tylko na siebie. Pola miała 12 lat i się nią opiekowałam. Jednak ten świat był tak nowy i zaskakujący, że nas zrównało w jego przeżywaniu. Na przykład pierwsze w życiu trzęsienie ziemi, nocą, byłyśmy same w domu. Pola: Mama myślała, że kot na nią wskoczył w ciemnościach i przewrócił, a ja, że ktoś ukrył się w szafie i dlatego drzwi od niej stukają. Dopiero rano dowiedziałyśmy się od sąsiadów, co się wydarzyło. Manuela: Odciągałam Polę od strzelaniny na ulicy, bo myślała po zwiedzeniu hollywoodzkiego Universal Studio, że to film. Obie uczyłyśmy się języka i nowych kodów kulturowych. W szkole szybciej załapała bezbłędną wymowę, mental i nagle stała się „tłumaczką” dorosłej. Miałyśmy różne przygody, bo kiedy jesteśmy razem, zdarzają się nam dziwne przypadki. Pola: Tej jesieni, gdy nagrywałyśmy na tamie recenzję książki o bobrach, w biały dzień wynurzył się z rzeki bóbr, żywa ilustracja. Manuela: Albo krytyk z bagien (śmiech). Kilka lat temu nasz wyjazd do Wenecji zamienił się w horror. Najpierw nocą powódź stulecia i w hotelowym pokoju dryfowałyśmy na barokowym łożu jak na tratwie. Pękały ściany, woda wlewała się wprost z kanału, odsłaniając pale, na których zbudowano Wenecję. A potem, przy drugim wyjeździe, pisałam wtedy przewodnik po tym mieście, a Pola robiła do niego zdjęcia, spałyśmy w nawiedzonym hotelu. Pola: W Wenecji mówi się, że tam wszystkie domy są nawiedzone albo przeklęte, ale myślałyśmy, że to slogan reklamowy na Halloween. Manuela: Nie wszystkie, spałyśmy w wielu miejscach i nic nie straszyło. Niestety trafiłyśmy do hotelu, o którym w opiniach ludzie piszą: „Widzieliśmy zjawy”. Hotel odpowiada: „Ach, mamy tak świetną atmosferę, że niektórzy wczuwają się za bardzo w historię”. Pola usłyszała tam w naszym pokoju przed snem głosy, zaczęły zapalać się światła i musiałyśmy uciekać o północy w piżamach, z narzuconymi płaszczami, ciągnąc bagaże przez plac Świętego Marka. Pola: Śmiejąc się i płacząc ze strachu. CZYTAJ TEŻ: Ona otworzyła przed nim rodzinny świat, zaś on zapewnił jej poczucie bezpieczeństwa. Dziś razem się uzupełniają Jaką mamą jest Manuela Gretkowska? Wywiad VIVA! Jaką byłaś matką? Manuela: Bywałam kiepską. Nikt nie rodzi się rodzicem idealnym. Z pewnością nim nie byłam i nie jestem, nadrabiam. Pola, a co Ci mama zrobiła złego, że mówi: „Bywałam kiepską matką”? Pola: Myślę, że nie spodziewała się, że w jej życiu pojawi się dziecko. Manuela: Artyści nie powinni mieć dzieci, tylko służbę, mówił Wyspiański. Pola: Też tak uważam. Dziećmi artystów są ich dzieła, bo prawdziwe dzieci trudno skorygować. Polu, jesteś dumna z mamy? Pola: Bardzo. Manuela: Nie bujaj pod publikę, nie jesteś. Pola: Jestem. I bardzo szczęśliwa, że się urodziłam w artystycznej rodzinie. Rodzice nie mieli co ze mną zrobić i zabierali na spotkania biznesowe czy przyjęcia. Manuela: Jeździła z nami zamiast do przedszkola na wiece Partii Kobiet, przysłuchiwała się politycznym debatom. Wychowawczyni z przedszkola pokazała nam prace kilkuletniej Poli. Zamiast piesków i kotków rysowała billboardy wyborcze, a z plasteliny kleiła słupki sondażowe. Starszą zabierałam na buddyjskie nauki do tybetańskich lamów, gdzie też bywają ludzie o dość odjechanych zainteresowaniach, artyści, naukowcy. Mimo że widziała tam dość niezwykłe zjawiska podczas obrzędów, zachowała racjonalny osąd. Pola: Uczyłam się wśród dorosłych słownictwa, zachowań, jak inni uczą się obcych języków. Po szkole na lekcje dodatkowe angielskiego czy inne zajęcia nigdy nie chciałam chodzić. Były nudne w porównaniu z festiwalami czy innymi imprezami dla trochę stukniętych dorosłych, czyli artystów, w każdym razie bardzo oryginalnych ludzi. Manuela: To trochę sprzeczne. Pola: Ale co niby jest sprzeczne? Manuela: Z jednej strony artyści nie powinni mieć dzieci, a z drugiej mówisz: „Jestem szczęśliwa, że jestem w tej rodzinie”. Pola: Nie powinni mieć dzieci, ale jak już się urodziłam wśród nich, to co mam powiedzieć. Manuela: Jakiś dowcip? Pola: OK, kiedyś myślałam, że nic nie umiem, niczego nie osiągnę, więc chciałam być artystką. Przynajmniej tak mówiłam w przedszkolu. [...] Rozmawiał Wiktor Krajewski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. W punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 30 stycznia 2025 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Antoni Sztaba osiągnął ogromny sukces, lecz nie chce być postrzegany tylko przez pryzmat rodziny. Tak mówi o swojej drodze
Antoni Sztaba osiągnął ogromny sukces, lecz nie chce być postrzegany tylko przez pryzmat rodziny. Tak mówi o swojej drodze
Aktor w niezwykle szczerej rozmowie opowiedział nam o piętnie nazwiska i reakcji rówieśników na jego rodzinę
Mówi, że ma nadzieję, że jest dopiero na początku swojej zawodowej drogi, choć ma etat w Teatrze Słowackiego w Krakowie, zagrał w filmie „Minghun” i kilku serialach, a za chwilę zobaczymy go w kolejnych. Antek Sztaba opowiedział Katarzynie Piątkowskiej, o czym marzy, jaki jest i czy zmieniłby nazwisko. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 31.01.2025 r.] Antoni Sztaba o reakcji znajomych na znaną rodzinę. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Na dzień dobry dostałeś coś, o czym wielu może tylko pomarzyć. Antoni Sztaba: Nigdy nie poczułem ze strony moich kolegów zazdrości. A przynajmniej nigdy jawnie mi jej nie okazali. Owszem, w żartach nazywali mnie „chłopcem ze Słowaka” i parodiowali pozę końcowej spektaklu „1989”. Ale nigdy za moimi plecami. Dawali mi szansę, żebym śmiał się z nimi. Nie przyszedłeś tam też jako anonimowy człowiek. Tylko że chyba nikogo nie jarało to, że mam znanych rodziców i babcię. Po prostu przyjęli mnie serdecznie, jak osobę dołączającą do grupy na trzecim roku. Profesorowie również przyjęli mnie dobrze, może z jednym wyjątkiem (śmiech). Nikt nigdy w Krakowie, ani ogólnie, nie zasugerował nawet, że to, że tu jestem, nie zawdzięczam tylko sobie. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że w oczy raczej nikt mi nie powie „Ej, ty, synu Szelągowskiej”, ale za plecami albo w internecie… na pewno są tacy, którzy uważają, że poszło mi łatwiej, bo jestem w takiej, a nie innej sytuacji rodzinno-nazwiskowej. Tylko co ja mogę z tym zrobić? Może się tym chwalić? Tak jak prawnicy czy lekarze. Oni szczycą się tym, że idą śladami rodziców czy dziadków. Dziękuję, że to powiedziałaś! Wiesz, że kilka dni temu dokładnie to samo powiedział mi mój przyjaciel? Powinienem iść pracować do marketu, nikomu nie uwłaczając, tylko dlatego, że nazywam się tak, jak się nazywam? Dlaczego mam nie robić tego, co kocham? CZYTAJ TEŻ: Spotkali się w wieku dojrzałym. Andrzej Seweryn ujawnia, co zafascynowało go w przyszłej żonie: "Nikt wcześniej tak do mnie nie pisał" Antoni Sztaba o piętnie znanego nazwiska. Wywiad VIVA! Ludziom się wydaje, że znane nazwisko pomaga w karierze i raczej nie przekonasz ich, że jest inaczej. Nie będę negował tego, że może pomóc, tym bardziej na początku drogi zawodowej. Bo może ktoś gdzieś myśli: mamy Sztabę i mamy jeszcze dwóch innych kandydatów do roli. Weźmy go, bo dzięki niemu może sobie potem podpromujemy projekt. Nawet jeśli tak się zdarza, ja o tym nie wiem i nie mam na to wpływu. Jedyne, co mogę, to robić to, co robię, najlepiej jak potrafię. Poza tym nie zmienię nazwiska tylko dlatego, że ktoś o mnie napisze „syn Szelągowskiej” czy „syn Sztaby”. Adam był dla mnie ojcem od dziecka i nie wyobrażam sobie, że mógłbym nazywać się inaczej. Nie będę wypierał się ludzi, którzy są mi bliscy i których kocham. Ale na wywiad z babcią albo z mamą się nie zgodzisz. Proponowano mi to wielokrotnie i jestem wdzięczny, ale chciałbym zaistnieć w świadomości widzów jako osobna jednostka, człowiek, który zapracował na to, żeby go na te kanapy do rozmów zapraszać. Dlatego miło odmawiam. Może dlatego wszyscy o Tobie mówią, że jesteś miły (śmiech). To jest prawdopodobne (śmiech). Wiesz, staram się selekcjonować wywiady, których udzielam, nie pojawiam się za często na jakichś medialnych wydarzeniach, bo zależy mi na tym, żeby więcej było mnie w zrealizowanych projektach niż w artykułach na mój temat. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. W punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 30 stycznia 2025 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ona otworzyła przed nim rodzinny świat, zaś on zapewnił jej poczucie bezpieczeństwa. Dziś razem się uzupełniają
Ona otworzyła przed nim rodzinny świat, zaś on zapewnił jej poczucie bezpieczeństwa. Dziś razem się uzupełniają
Ten związek wiele ich nauczył. „Miłość jest codzienną pracą. Nie jest nam dana raz na zawsze", mówi nam Andrzej Seweryn
Spotkali się, gdy byli już dojrzałymi osobami. Oboje z bagażem doświadczeń. Andrzej Seweryn i Katarzyna Kubacka Seweryn w niezwykle szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiedzieli o swoim uczuciu oraz o tym, czego się od siebie nauczyli. Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 01.02.2025 r. Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn o tym, czego się od siebie nauczyli. Wywiad VIVA! [...] Beata Nowicka: Czego nauczył się Pan od żony? Andrzej: O, to ciekawe… Kasia „nauczyła” mnie rodziny. Otworzyła przede mną świat rodzinny, którego nie potrafiłem wcześniej ani docenić, ani zrozumieć. Los i ja sam nie dałem sobie takiej szansy, co jest dość kompromitujące w ustach 78-letniego mężczyzny. Ale tak się stało. Na szczęście Kasia ma poczucie humoru. Zwróciła również moją uwagę na to, że miłość jest codzienną pracą. Nie jest nam dana raz na zawsze, trzeba myśleć o niej i pielęgnować każdego dnia. To tak jak z demokracją. Trzeba walczyć każdego dnia. Co dostałaś od męża? Katarzyna: Poczucie bezpieczeństwa. Poczucie, które niekoniecznie wiąże się z pewnością, że nic złego się nie wydarzy. Ale raczej z wiarą, że jeśli jednak zło nas dotknie, to nie jesteśmy sami, mamy oparcie, mamy z kim o tym porozmawiać. Taką osobą z przeszłości był mój dziadek. Fantastyczny człowiek. Bardzo mnie kochał, ale nie był wylewny. Nie mówił dużo, ważniejsze dla niego były gesty. Wiedziałam, że mogę mu o wszystkim powiedzieć, a on mnie ochroni. I do dziś chroni mnie pamięć miłości babci Hani i dziadka Feliksa. Podobnie jest z Andrzejem. Wiem, że mogę na niego liczyć, mogę na nim polegać. Rozmawiamy o wszystkim. Inspiruje mnie. Nauczył mnie patrzeć na rzeczywistość z innej strony, bardziej racjonalnej, mniej emocjonalnej. Wcześniej zdarzało mi się oceniać różne sytuacje, postawy w sposób zerojedynkowy. Andrzej pokazuje mi różne odcienie, kolory. Uzupełniamy się. Jak yin i yang. Dwie przeciwstawne, ale komplementarne siły, które razem tworzą harmonię i równowagę. Tak o nas myślę. Tak to czuję. W filmie „Jestem postacią fikcyjną” Andrzej odkrywa siebie. Widzowie są zaskoczeni, że pokazuje swoją słabość. Przyzwyczajeni są do wizerunku silnego, niezniszczalnego mężczyzny. Często słyszę, że Andrzej się przy mnie zmienił. Ja myślę, że on się nie zmienił. On przecież taki jest. Może jedynie zmienił się przekaz. Też mam takie wrażenie. Katarzyna: No właśnie. A ja po prostu swoim uczuciem „dokopałam się” do jego ukrytych emocji. Andrzej: Wszyscy jesteśmy słabi i silni, uszczęśliwieni i nieszczęśliwi, nadwrażliwi i niewrażliwi. Katarzyna: Nie jesteśmy idealni. Każdego dnia walczymy o to, żeby po prostu było dobrze. Żeby wstawać z poczuciem, że mamy po co. Żeby patrzeć na siebie z czułością i zainteresowaniem. Andrzej: Z poczuciem, że jesteśmy potrzebni. Sobie nawzajem, ale również rodzinie. Katarzyna: Że nasze uczucie, stałość naszej relacji jest dla nich wsparciem, opoką… Ależ się z tego zrobił spis rzeczy ważnych. Rozmawialiśmy o kompromisach. Każde z nas przeszło wcześniej jakąś drogę, mamy na koncie osiągnięcia i rozczarowania, wiemy już, czego chcemy od siebie i od drugiej osoby. Dla mnie wielką wartością dojrzałej miłości jest to, że można bez bólu i bez poczucia, że traci się cząstkę siebie, pójść na kompromis. Andrzej: Pojawia się też rodzaj porozumienia bez słów. Wystarczy spojrzenie, gest i wszystko jest jasne. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spotkali się w wieku dojrzałym. Andrzej Seweryn ujawnia, co zafascynowało go w przyszłej żonie: "Nikt wcześniej tak do mnie nie pisał" Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn o planach na przyszłość. Wywiad VIVA! Gdyby chciał Pan sprawić żonie przyjemność, to… Andrzej: …wziąłbym ją w ramiona, pogłaskał po głowie i pocałował. Katarzyna: Uwielbiam to. Na początku naszej znajomości opowiadałam Andrzejowi – byłam zaskoczona, że to też zapamiętał – że miałam dosyć smutne dzieciństwo, byłam jedynaczką, wychowywaną przez samotną mamę, tęskniłam za przytulaniem, czułością, w związku z tym nie lubiłam lalek, ale kochałam miękkie misie. Właśnie dlatego, że są doskonałe do przytulania. Parę lat temu Andrzej kupił mi pod choinkę ogromnego, pluszowego niedźwiadka, który teraz z nami mieszka. Nie muszę go jednak zbyt często przytulać. Do przytulania mam męża. Plany na przyszłość? Katarzyna: Drugie wydanie książki o mężu „Ja prowadzę”, które będzie miało nowy, znamienny dopisek w tytule… „Ja pędzę!”. Za dwa miesiące zaczyna się trzecia edycja Festiwalu Sztuki Aktorskiej Teatropolis w Łodzi, w czerwcu – 22. edycja mojego Festiwalu Filmów – Spotkań NieZwykłych, więc jedziemy do Sandomierza. Po drodze Teatr Telewizji, filmy, spektakle, projekty, wnioski, rozliczenia i codzienne obowiązki. Dlatego w planach jest też znalezienie czasu, który spędzimy w naszych ukochanych miejscach. Banalne i cudowne jednocześnie. Andrzej: Czas przynosi „zmniejszenie” świata. Nie mam już wewnętrznego imperatywu, że muszę zwiedzić Afrykę i Antarktydę, świat cały. Nic nie muszę. Ksiądz Pasierb pięknie pisał w jednym ze swoich ostatnich wierszy, że cały świat to jego pokój z książkami, ewentualnie ulica w miasteczku, w którym spędził ostatnie lata jego życia. Nie da się wszystkiego zobaczyć, przeczytać, odkryć. Plany na przyszłość? Po prostu żyć. Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. W punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 30 stycznia 2025 roku. CZYTAJ TEŻ: Piotr Polk zmaga się z ciężką chorobą. Przeszedł poważną operację: „Inaczej zacząłem patrzeć na swoje życie”
Rodzicie nie chcieli, by została aktorką, bardzo się o nią bali. Dziś nieustannie ją wspierają
Chcieli, by Vanessa Aleksander wybrała inną ścieżkę zawodową...
Choć do projektów zawodowych podchodzi selektywnie, wzięła udział w programie rozrywkowym „Taniec z Gwiazdami”. I widzi w tym same pozytywy. Jaka jest, gdy gasną światła? Vanessa Aleksander w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską o tym, jak wiele jest gotowa poświęcić dla roli. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 19.12.2024 r.] Vanessa Aleksander o początkach kariery [...] Twoi rodzice, którzy podobno nie chcieli, żebyś została aktorką, są już trochę spokojniejsi o Ciebie? (Śmiech). Ostatnio byli zaaferowani tym, jakie konsekwencje zdrowotne miała dla mnie przygoda z tańcem. Na szczęście dają mi stuprocentowe wsparcie i zawsze mogę liczyć na ich szczerą opinię i dialog. Faktycznie, nie chcieli, żebym szła w tym kierunku, ale ich nie posłuchałam. Zresztą dzisiaj, z moim bagażem doświadczeń i tym, co wiem, i tak bym ich nie posłuchała. Jestem przekonana, że w żadnym innym zawodzie bym się nie sprawdziła. To jest moja droga, mam poczucie, że urodziłam się po to, by być aktorką. Odkryłaś to dość wcześnie… Już jako dziecko. Występowałam wtedy w młodzieżowej grupie Tintilo występującej w teatrze Rampa. Bycie na scenie, słuchanie publiczności w ukryciu za kurtyną, zapach teatru to było moje życie. Dzisiaj kocham przychodzić do teatru dużo przed rozpoczęciem spektaklu, bo uwielbiam rytuały, zapach kurtyny, głos ludzi zasiadających na widowni, którzy są podekscytowani, bo nie wiedzą, co za chwilę zobaczą. Wszystko to, co się dzieje za kulisami, i ludzi, których tam spotykam, a którzy pracują na to, żeby te spektakle tak wyglądały. Zawsze czułam się najszczęśliwsza w teatrze i do dzisiaj nic się z tym nie może równać. To jest dla mnie jak zaproszenie do jakiejś bajki. Chociaż widzę ją nie w czarno-bieli, nie w różu, tylko tak realnie. I bardzo mi z tym dobrze. Mieszkałaś w Piasecznie, do teatru Rampa jeździłaś na Targówek. To kawał drogi. Bardzo daleko. Tata wstawał ze mną o piątej rano, robił mi tosty, pakował je w takie woreczki strunowe i wiózł mnie na ten Targówek, żebym mogła być tam przed siódmą rano. Wtedy zaczynała się rozgrzewka wokalna, dykcyjna. CZYTAJ TEŻ: Vanessa Aleksander w pierwszym wywiadzie po zwycięstwie w "Tańcu z Gwiazdami". Jak wygląda jej życie po programie? Vanessa Aleksander o wsparciu rodziców A co ze szkołą? Nadrabiałam po teatrze. Zawsze byłam bardzo pilna, a warunkiem postawionym mi przez rodziców było to, że nie zawalę szkoły. Szło mi dobrze, dzięki czemu dostałam się do Batorego, liceum z międzynarodową maturą, które było bardzo wymagające. Rodzice Cię wspierali czy po prostu nie przeszkadzali w realizacji marzeń? Z jednej strony była narracja, że jestem po świetnym liceum, dostałam się do szkoły w Oksfordzie i do Londynu na Saint Martin, gdzie chciałam studiować projektowanie wnętrz, i zmarnuję swój superpotencjał, jeśli z tego zrezygnuję. A z drugiej strony wypytywali znajomych, do kogo zapisać mnie na zajęcia przygotowujące do egzaminów do szkoły teatralnej, wozili mnie do teatru i robili te kanapki. Nie ucieszyli się, gdy przyjęto Cię do szkoły aktorskiej? Oni po prostu byli zaniepokojeni, bo mieli świadomość, że wybieram niepewny zawód z mnóstwem pułapek dla zdrowia psychicznego i wielkimi kosztami. Oni sami też wykonywali artystyczny zawód. Mama do dzisiaj jest łyżwiarką figurową, tata kiedyś był łyżwiarzem. Występowali w rewiach na lodzie. Nadal się o mnie martwią mimo tego, że moja kariera jest dość stabilna i że od pierwszego roku studiów utrzymuję się sama, tylko z pracy aktorskiej. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Vanessa Aleksander zasłabła w finale „Tańca z gwiazdami”. Teraz aktorka zwróciła się do fanów Co jeszcze w VIVIE! 24/2024? Aleksandra Konieczna: Uwielbiana przez widzów, pierwszego Orła dostała… mając prawie 50 lat. O tym się mówi: Jakie tajemnice skrywa życie legendarnej primadonny Marii Callas? Marcin Kydryński: „Etiopia. Dolina Omo. Wracam tam od ćwierćwiecza, ilekroć potrzebuję punktu odniesienia, kompasu…”. Podróże: Grenlandia – kraina lodu i śniegu z… restauracją z dwoma gwiazdkami Michelina. Wielki horoskop 2025: Miłość, kariera, zdrowie… Sprawdź, co przyniesie Ci Nowy Rok.
Kiedyś była katoliczką, teraz chce być wolna. „Lubię pójść do cerkwi, czy kościoła protestanckiego"
Dj Wika w niezwykle szczerej rozmowie opowiada o swoich poglądach
DJ Wika jest ogromną inspiracją zarówno dla młodszych, jak i starszych ludzi. Ulubienica publiczności od lat zachwyca na imprezach na całym świecie. W niezwykle szczerej rozmowie z Elżbietą Pawełek opowiedziała o swojej pracy oraz zdradziła, skąd pochodzi jej artystyczny pseudonim. Dj Wika zdradza kulisy powstania pseudonimu artystycznego [...] Wika to artystyczny pseudonim Wirginii Szmyt? Tak. Wirginia brzmi trochę pretensjonalnie, więc wolę być Wiką lub Viką, jak mnie nazywają. W szkole mówili do mnie Wirgunia, Wirguś, Wiguś i żartowali: „Najpierw cyc, potem nic, a potem Wiguś”. Marzyła Pani o scenie jeszcze jako dziewczynka, a stała się królową disco? Królowa to za dużo powiedziane. Nie wiem, skąd wokół mnie tyle szumu. Prasa, radio, telewizja. Juliusz Machulski powierzył mi rólkę w „Vinci 2”. Ludzie chcą sobie ze mną robić selfie, proszą o autografy, co wprawia mnie w zażenowanie. Tak naprawdę zaczęłam pracować po przejściu na emeryturę, bo nie chciałam siedzieć jak pelargonia w oknie. Był to dalszy ciąg resocjalizacji, tylko tym razem ludzi starszych, często samotnych, bojących się nowości. Pomyślałam, że trzeba seniorów przystosować do współczesnych czasów. A najprościej zrobić to poprzez integrujące działanie muzyki. Najpierw założyłam kabaret Viagrę, który był teatrem żywego słowa. Nawet nie musieli uczyć się ról, wystarczyło pięknie czytać. Do tego był chór i tańce. Dostałam piękny klub na Okęciu, bo wcześniej mieliśmy klub w suterenie na Baśniowej, gdzie widać było tylko nogi przechodniów. Pomyślałam wtedy: Właśnie to jest nasz stosunek do starości. A wróciłam akurat ze Szwajcarii, gdzie stary człowiek był kolorowy i zadbany, siedział w kawiarniach w Migrosie i pił herbatkę. Oglądałam tamtejsze domy starości, wszyscy uśmiechnięci, pogodni. Pomyślałam: inny świat. Od tamtego czasu dużo się u nas zmieniło, a pracuję z seniorami już 26 lat. My też mamy teraz kolorowych seniorów i Uniwersytety Trzeciego Wieku. To mnie uskrzydla, ale nie spodziewałam się, że zrobią o mnie film. Dwa filmy, bo na Arte.tv można było obejrzeć świetny dokument „DJ Wika”, a w ubiegłym roku do kin trafił kapitalny musical dokumentalny „Vika!”, nakręcony przez Agnieszkę Zwiefkę. To jest film o starości, w którym pokazali każdy detal z mojego życia. Przez cztery lata za mną dreptali i rejestrowali moją codzienność, co było chwilami wkurzające. Nawet to, jak sama wytapetowałam swój pokój. Potem miałam pytania, czy zrobiłam to na potrzeby filmu. Skądże, zawsze sama tapetuję mieszkanie. Ale film bardzo się spodobał, był wyświetlany na festiwalu w Cannes i wciąż puszczają go na specjalnych pokazach, po których spotykam się z publicznością. To wszystko zaczęło się od książki „DJ Wika. Jest moc”. Proszę zobaczyć te stosy wywiadów. „Polityka”, „Newsweek”, „Forbes”. Nawet nie wiedziałam, że jestem taka mądra. Ale mam też krytyków. Po pokazie mojego filmu podeszła do mnie zbulwersowana kobieta i powiedziała, że będę się w kotle smażyć. Na co ja: „No to się będziemy razem smażyć”. Zawsze mówię seniorom, że mamy jedno życie, które powinno być radością. Większość z nich została ukształtowana przez Kościół, a ile tam hipokryzji. Dużo czytam na temat różnych religii, a istotą każdej jest troszkę człowieka okiełznać i podporządkować. A ja się przeciwko temu buntuję. CZYTAJ TEŻ: Ma 86 lat, wciąż zachwyca formą. Mało kto jednak wie, że DJ Wika skrywa smutną przeszłość Co jest Pani religią? Mam swoje życie i chcę być absolutnie wolna. Nie chciałabym nawet należeć do jakiejkolwiek partii, żeby nie chodzić na zebrania. Kiedyś chodziłam do kościoła, teraz nawet lubię tam wejść, jak nikogo nie ma, i posłuchać ciszy, poczuć zapach. Czasem ktoś gra na organach, ludzi nie ma. To skłania mnie do refleksji. Lubię też pójść do cerkwi, gdzie śpiewają. I do kościoła protestanckiego, żeby posłuchać, co ksiądz mówi, bo czasami ma mądre kazanie. „Czytała pani Biblię?”, pytają. A co można było wiedzieć o człowieku dwa tysiące lat temu, jak na ośle jeździli. Nie wiedzieli o wielu sprawach, Kolumb dopiero w 1492 roku odkrył Amerykę. Teraz dopiero się dowiedzieliśmy, że dzieci chorują na autyzm, mają ADHD, że część populacji dotyka schizofrenia czy depresja i są osoby transpłciowe. Mam specjalizację z oligofrenii, czyli niepełnosprawności intelektualnej. Zdziwienie wciąż wywołuje fakt, że dziewczynka z downem może być modelką. Może, a dlaczego nie? Tak dużo jest w nas uprzedzeń. Co jest Pani idée fixe? Postawiłam sobie za cel w życiu, żeby seniorom przywrócić godność. Starość jest naszym korzeniem i nie możemy dopuścić, żeby ten korzeń był przegniły i zapomniany. Muszę przyznać, że zrobiłam tu piękną robotę. Wymyśliłam bowiem paradę seniorów, żeby pokazać ich światu. Senior był postrzegany jako nikt, po przejściu na emeryturę nie istniał. Nie było go w życiu publicznym, w telewizji. Nawet środki przeczyszczające reklamowały młode dziewczyny. Przez pięć lat mieszkałam w Szwajcarii, trochę byłam w Stanach i w Szwecji, gdzie zobaczyłam inny świat. Zachwycałam się amerykańskimi programami robionymi dla seniorów przez seniorów. Ale w końcu ruszyło się coś u nas. I tak Pierwsza Ogólnopolska Parada Seniorów pod hasłem „Dojrzali! Wspaniali!” odbyła się w Warszawie w 2014 roku. Przyjechało na nią 14 tysięcy seniorów, zaczynała się na placu Konstytucji, a kończyła w Alejach Ujazdowskich. Tak się spodobała, że kilka miesięcy później zorganizowano Senioralia w Krakowie, które stały się międzynarodową imprezą, gdzie gram już od 12 lat. [...] Rozmawiała Elżbieta Pawełek. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn. CZYTAJ TEŻ: Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz?
Osiągnął międzynarodowy sukces, od 30 lat jeździ po całym świecie. „Mój dom jest zawsze przy mnie"
„Wożę go ze sobą", mówi nam Leszek Możdżer
Wybitny jazzman, wirtuoz pianina, kompozytor, producent muzyczny, twórca muzyki filmowej. Nagrał ponad 120 płyt! Leszek Możdżer mówi Beacie Nowickiej: „Dwanaście klawiszy to rodzaj niewoli, w której żyję od ponad 40 lat”. Mówi też o procesie kreacji, trwałych wartościach w jego życiu i miłości. Właśnie ze swoim trio wydał nową płytę „Beamo”. Rewolucyjna! – chwalą krytycy. Leszek Możdżer o pierwszej podróży i pracy za granicą Widziałam fragment koncertu w Korei: Pan na scenie, w tle monumentalne góry. Pan gra, niebo grzmi… Zanurzony w muzyce odbiera Pan jakieś bodźce? Oczywiście. Każdy człowiek ma różne warstwy osobowości, jest tam energia, procesy mentalne. Jest również ciało fizyczne, które też odbiera sygnały. W Korei było dosyć zimno i akurat tego dnia grałem w butach, bo nie chciałem przemarznąć na scenie. Na góry nie patrzyłem. Nawet nie wiem, jakie tam były pejzaże, jeśli mam być szczery. Podczas grania widok mam zawsze taki sam: klawiatura przed nosem i po prawej stronie publiczność. Uprawiając muzykę, dotykam pewnego rodzaju tajemnicy, koncert to nie tylko wzbudzanie fali akustycznej. W grę zaczynają wchodzić elementy intelektualne, mistyczne, energetyczne. Bodźce dochodzą z zewnątrz, od słuchaczy, i od wewnątrz – w zasadzie też od słuchaczy, bo ich czuję w środku. [...] Koncertował Pan na wszystkich kontynentach, co Pana zachwyca? Widziałem trochę świata i przyznam, że przestało mnie interesować oglądanie architektury, zabytków. Nie jestem turystą. Bycie turystą to inny stan umysłu, bo przygotowanie się do występu wymaga zupełnie innej mobilizacji, a nie trwonienia energii na wycieczki, spotkanka, zwiedzanka czy zakupiki. To rozprasza. Dlaczego artyści muzycy często jeżdżą sami w trasy koncertowe? Bo siłą rzeczy następuje konflikt interesów, gdy jedna osoba jest na wycieczce, a druga w pracy. Kiedy jestem za granicą i mam dwa dni oczekiwania na koncert, najchętniej siedzę w pokoju hotelowym i odpoczywam. Ciało przełącza się na tryb regeneracji, a umysł na pielęgnowanie abstrakcji. Wiem, że za chwilę będę musiał pokazać ludziom abstrakcyjny świat, w który muszę wierzyć. Pamięta Pan swój pierwszy wyjazd na koncert? To był wyjazd ze Zbigniewem Namysłowskim do Bilbao w Hiszpanii na festiwal Getxo Jazz. Moje pierwsze spotkanie ze światową sceną, z kulisami. Miałem 20 lat. Graliśmy przed Janem Garbarkiem, można było się tym zachłysnąć. CZYTAJ TEŻ: Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz? Tak Leszek Możdżer definiuje słowo "dom" W tę podróż po świecie wyruszył Pan z rodzinnego Gdańska. To Pana heimat? Na pewno tak, choć w tej chwili wszędzie czuję się u siebie. Przez 30 lat odwiedziłem tak dużo miejsc, że gdziekolwiek bym nie pojechał, to trochę wracam. To bardzo przyjemne uczucie wracać w te same miejsca. Widzę ludzi czarnych, białych, wątłych, silnych, mocno nasyconych słońcem albo bladych jak papier i zaczynam widzieć cywilizację z dystansu, jako całość złożoną z odmiennych elementów. Gdzie jest dom, jakkolwiek go Pan definiuje? Wożę go ze sobą. Moim domem jest moje ciało fizyczne, które ma dwie nogi, dwie ręce i jest obdarzone świadomością oraz emocjami. Warunki zewnętrzne nieustannie się zmieniają, a mój dom jest zawsze przy mnie. Nie jestem przywiązany do żadnego miejsca ani do żadnego adresu. Najwięcej swoich prywatnych rzeczy trzymam we Wrocławiu. Jaki był tamten 20-latek w Bilbao? Dobre pytanie… Na pewno szukałem tych uniwersalnych treści w muzyce, których szukam do dzisiaj. Wtedy jeszcze wierzyłem, że jest coś do zdobycia. Jeszcze nie wiedziałem, że trzeba zbierać wizytówki, budować relacje, nawiązywać kontakty. Byłem zajęty muzyką. Dziś widzę ten świat jako sferę osobistych kontaktów: z innymi muzykami, z organizatorami, z fanami. Nie patrzę już na show-biznes jak na przestrzeń, w której jest cokolwiek do zdobycia. Mam poczucie, że już wiele rzeczy w życiu widziałem, byłem na okładkach różnych magazynów, zarobiłem duże pieniądze, które oczywiście wydałem, zaliczyłem duże estrady, grałem dla dziesiątków tysięcy ludzi. Wiem, że to wszystko bardzo szybko znika. Jedyne, co może zostać, to relacje z ludźmi. Reszta jest nietrwała. [...] Rozmawiała BEATA NOWICKA. Cały wywiad przeczytasz w nowym numerze VIVY! Magazyn, który będzie dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 grudnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ma 86 lat, wciąż zachwyca formą. Mało kto jednak wie, że DJ Wika skrywa smutną przeszłość
Ma 86 lat, wciąż zachwyca formą. Mało kto jednak wie, że DJ Wika skrywa smutną przeszłość
„Nie wiem, jak to przetrwałam z moją wrażliwością", mówi
DJ Wika, czyli Wirginia Szmyt. Łączy pokolenia, inspiruje, łamie stereotypy, zachwyca. Jest kolorowym ptakiem, który uskrzydla innych. „Życie szybko mija i powinno być radością. Starość tkwi tylko w naszym umyśle. Lepiej działać, niż siedzieć jak pelargonia w oknie”, zdradza swój sposób na życie. Charyzmatyczna didżejka w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Dj Wika o doskonałej formie [...] Udaje się potem Pani zasnąć? Jak Pani się wycisza? Jeśli gram do trzeciej rano, to potem muszę posiedzieć w ciszy, najlepiej w kuchni przy herbacie z cytryną. Później biorę prysznic, wchodzę do łóżka i już mnie nie ma. Czasem jeszcze czytam, ale potem muszę pospać do południa. Następnego dnia szwendam się po domu, podlewam kwiaty, moje ukochane koty Duduś i Bubuś wskakują mi na kolana, dochodzę do siebie. Nie zapraszam nikogo do domu, nie wychodzę na zakupy. Wystarcza mi chleb, masło i pomidory – to moja podstawowa dieta. Ile ma Pani lat? Osiemdziesiąt sześć. Ale nie robię z tego tragedii. Staram się przeżyć życie w sposób łagodny i z dobrym nastawieniem do innych. Czasem jednak brak mi dopingu ze strony bliskich. Kiedy jeszcze żył mąż, systematycznie ćwiczyłam sylwetkę, siedząc na drążku, żeby nie mieć brzucha. On patrzył i pytał: „Po co to robisz?”. „Bo lubię”, odpowiadałam. Miałam widownię, to była zdrowa próżność. Wciąż imponuje Pani sprawnością. Staram się ją zachować. Jak prowadziłam wczasy dla seniorów, jeździłam na rowerze i hulajnodze. Gdybym nie miała endoprotezy stawu biodrowego, dziś zrobiłabym zakupy na hulajnodze czy pojechała na niej do parku. Ale boję się, bo kiedyś rowerzysta wjechał mi kołem w biodro i musiałam się operować drugi raz. Trzy miesiące leżałam i lekarz powiedział: „Proszę za bardzo nie skakać, bo jak to się znów zdarzy, to będzie pani leżała pół roku”. A Pani nadal skacze… Chcę udowodnić, że starość też się Panu Bogu udała. W dużej mierze zależy ona od nas samych. CZYTAJ TEŻ: Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz? Dj Wika wspomina życie w zakładzie poprawczym DJ Wika to Pani drugie wcielenie. Wcześniej były inne doświadczenia. Jak wyglądał świat za kratami w zakładzie poprawczym? Jest wulgarny, okrutny. Przez całe zawodowe życie pracowałam z trudną młodzieżą. Po dyżurach wracałam o szóstej rano do domu, czasem z wszami w głowie, bo przytulałam tych chłopców i dziewczyny… Byłam dla nich nie tylko wychowawcą, ale i matką. Angażowałam się emocjonalnie. Nie wiem, jak to przetrwałam z moją wrażliwością. Pamiętam, jak przyjeżdżali do mnie pedagodzy z Kanady, żeby poznać moje nowatorskie metody wychowawcze. To nie były jakieś metody z kosmosu. Starałam się uwrażliwiać swoich wychowanków poprzez literaturę. Sprowadziłam też do zakładu psy i koty, żeby nauczyć ich empatii, bo potrafili wrzucić kota do smoły, a potem podpalić go żywcem. Widzieli w tym swoją siłę, a powinni dostrzec okrucieństwo... Zawsze jednak marzyła Pani o muzyce? To prawda, ale nie zdobyłam muzycznego wykształcenia. W domu było pianino, na którym trochę grałam. Traf chciał, że rozbiło się podczas naszej kolejnej przeprowadzki, a nie stać nas było na nowe. Moi rodzice uciekli przed pożogą z Kresów i cały ich dobytek został spalony. Przeżyliśmy potem wielomiesięczną podróż do Polski na sucharach i wodzie. Ojciec tęsknił za Wilnem, nie mógł odnaleźć się w nowych warunkach, więc ciągle zmienialiśmy adresy, a ja zmieniałam szkoły. Żałuję, że nie nauczyłam się grać na żadnym instrumencie. Ale gdybym miała sprawny keyboard, który akurat jest w naprawie, tobym coś zagrała i zaśpiewała. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączy ich gen indywidualizmu i fascynacja teatrem. Córka Tomasza Karolaka pójdzie w ślady sławnego ojca? Rozmawiała Elżbieta Pawełek. Cała rozmowa dostępna w nowym numerze VIVY! Magazyn, który będzie dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 grudnia.