Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović zapytana o pierwszy rozwód: "Bardzo bolesny temat". Czy została zdradzona?
Iwona Pavlović rzadko wraca publicznie do swojego pierwszego małżeństwa. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "VIVA! Bez Tabu" zdobyła się jednak na wyjątkowo szczere wyznanie. Jurorka "Tańca z gwiazdami" opowiedziała o relacjach między partnerami tanecznymi, kulisach dawnego związku i trudnych emocjach, które przez lata pozostawały zamknięte za drzwiami prywatności.
Pierwsze pytania Marioli Bojarskiej-Ferenc dotyczyły środowiska tanecznego i relacji, jakie tworzyły się między partnerami na parkiecie. Iwona Pavlović nie ukrywała, że w czasach, gdy sama intensywnie trenowała, związki między tancerzami były czymś bardzo naturalnym. Jak wyznała w programie "VIVA! Bez Tabu", wspólne treningi, wyjazdy i codzienna obecność sprawiały, że ludzie po prostu się do siebie zbliżali. Iwona Pavlović o miłości na parkiecie. "Ciągle jesteś razem" Mariola Bojarska-Ferenc zapytała Iwonę Pavlović, czy w świecie tańca romans między partnerami był czymś niemal naturalnym. Jurorka "Tańca z Gwiazdami" przyznała, że w czasach, gdy sama startowała w turniejach, takie historie zdarzały się bardzo często. "W moich czasach dosyć często to było, ale wiesz też z jakiego powodu? Trenujesz razem, jeździsz razem, ciągle jesteś razem, takie na dobre i na złe. A to wiesz, zbliża też" — wyznała w programie „VIVA! Bez Tabu”. Jurorka podkreśliła również, że wiele relacji rodzących się na parkiecie przeradzało się później w trwałe związki. Jak zaznaczyła, część takich par do dziś jest razem, co jej zdaniem pokazuje, że nie były to jedynie chwilowe zauroczenia. "I nie mówię, że tam nie ma miłości w tych związkach, bo bardzo często najpierw gdzieś tam spoglądają na siebie i się łączą w pary taneczne. I to rzeczywiście później się rozwija i kwitnie. I sporo jest takich par, że do dzisiaj są razem ze sobą" — zaznaczyła. Pavlović zauważyła też, że współczesne środowisko taneczne wygląda już inaczej niż kiedyś. Dziś partnerzy częściej pozostają po prostu przyjaciółmi i współpracownikami. "Dzisiejsze czasy troszkę się zmieniły. Już teraz niekoniecznie chłopak i dziewczyna muszą być razem. Po prostu są kumplami, lubią się i dlatego tańczą" — dodała. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Iwona Pavlović o pierwszym rozwodzie: "To bardzo bolesny temat" Mariola Bojarska-Ferenc poruszyła temat plotek o zdradzie w pierwszym małżeństwie Iwony Pavlović. Dziennikarka zapytała wprost, czy jurorka wiedziała o niewiernościach męża i czy próbowała je ignorować. Iwona Pavlović nie ukrywała, że to dla niej niezwykle trudny temat. Jurorka przyznała, że jej małżeństwo stopniowo się rozpadało, choć przez długi czas nie dopuszczała do siebie myśli o rozwodzie. Jak powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, została wychowana w przekonaniu, że małżeństwo powinno trwać mimo kryzysów. "Myślę, że gdzieś w ogóle między nami się tak rozchodziło chyba. Ale ja byłam też taką osobą, tak byłam wychowana, że w mojej głowie pojęcie rozwodu nawet nie istniało. Nawet nie wyobrażałam sobie, że ja bym mogła się rozwieść. To w ogóle by było niemożliwe" — wyznała. Pavlović szczerze opowiedziała również o tym, jak patrzy dziś na kobiety pozostające w trudnych relacjach: "Bardzo jest spora grupa kobiet, która nie ma niezależności finansowej i wtedy akceptują kobiety dużo rzeczy, nie tylko zdradę. No taki to jest trudny temat, [...] nawet nie chcę w niego się teraz zagłębiać, bo co kobieta to by była historia tak naprawdę". W dalszej części rozmowy jurorka zdobyła się także na bardzo osobiste wyznanie dotyczące obecnego męża, Wojciecha Oświęcimskiego. "Myślę, że gdybym tak mocno nie zakochała się w Wojtku, to nie byłoby rozwodu" — powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu Iwona Pavlović szczerze o bezdzietności. Czy żałuje, że nie ma dzieci? Moment refleksji przyszedł po śmierci jej mamy
Iwona Pavlović rzadko mówi o swoim życiu prywatnym tak otwarcie. Tym razem w programie "VIVA! Bez Tabu" zrobiła wyjątek. W szczerej rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiedziała o bezdzietności, rodzinnych więzach i chwili, która przyszła po śmierci jej mamy.
Pierwsze skojarzenie z Iwoną Pavlović? Dyscyplina, perfekcja i charakterystyczna surowość, którą widzowie od lat oglądają w "Tańcu z gwiazdami". Jednak w programie "VIVA! Bez Tabu" jurorka pokazała zupełnie inne oblicze. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc pozwoliła sobie na osobiste wyznania dotyczące macierzyństwa, rodziny i własnych życiowych wyborów. Bez unikania trudnych tematów opowiedziała o tym, dlaczego nigdy nie została mamą i czy dziś czuje z tego powodu żal. Iwona Pavlović o bezdzietności: "Naprawdę nie żałuję" Mariola Bojarska-Ferenc zapytała swoją rozmówczynię, jakie wyrzeczenia wiązały się z życiem zawodowej tancerki. Iwona Pavlović przyznała, że przez lata w ogóle nie myślała o wielu rzeczach w kategorii poświęceń. Dopiero po czasie zdała sobie sprawę, że nie miała okazji zostać mamą. "Moim zdaniem, kiedy robisz to, w ogóle nie czujesz, że to są wyrzeczenia. Ja z perspektywy czasu wiem, że nie mam dzieci na przykład, swoich osobistych" – wyznała Marioli Bojarskiej-Ferenc. Zapytana przez prowadzącą o to, czy żałuje, że nie ma dzieci, odpowiedziała natychmiast: "Nie, naprawdę nie". Jurorka przyznała, że częściowo był to świadomy wybór. Jednocześnie podkreśliła, że nigdy nie odczuwała braku macierzyństwa w taki sposób, w jaki często przedstawia się to społecznie. Dużo mówiła o swojej rodzinie i relacjach, które dawały jej poczucie bliskości. "Może też dlatego, że mam teraz te dzieciaki, teraz są już i żony, i wnuki, to wszystko. A poza tym ja byłam w rodzinie bardzo rodzinnej, gdzie moi bracia mieli dzieci, więc my jesteśmy tacy rodzinni, więc ja nie odczułam tego braku mojego osobistego macierzyństwa" – wyznała w "VIVA! Bez Tabu". Iwona Pavlović o refleksji, która przyszła po śmierci mamy. "Po mnie już nie będzie nikogo" Choć Iwona Pavlović podkreślała, że nie żałuje swojego wyboru, przyznała, że był jeden moment, który skłonił ją do bardzo głębokiej refleksji. Wszystko przyszło po śmierci jej mamy. "Jedyny moment, to jak moja mama umarła, uświadomiłam sobie, że po niej jestem ja, po mnie już nie będzie nikogo. I to był taki moment, nie chcę powiedzieć że tragedii, no mam cudowne życie, ale wiesz taki moment zastanowienia. Zobacz, jej nie ma, ale ona jest tak we mnie, wiesz, tak żyje" – powiedziała. Wtedy Mariola Bojarska-Ferenc zauważyła: Chciałabyś, krótko mówiąc, żebyś ty żyła w innym sercu. Iwona Pavlović odpowiedziała bardzo obrazowo: "Po mnie jest cięcie. [...] Oczywiście nie trzeba wyrywać włosów, są kobiety, które w ogóle nie mogą mieć dzieci i też żyją pięknie i szczęśliwie. Ale to był taki moment, wiesz, że uświadomiłam sobie, że jak są gałęzie, to ta moja gałązka się kończy". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Polska w finale Eurowizji 2026! Tylko nam Alicja Szemplińska zdradza, co było najtrudniejsze w występie
Alicja Szemplińska przygotowuje się do jednego z najważniejszych występów w swojej karierze. W rozmowie z korespondentem Viva.pl Maciejem Mazańskim opowiedziała o emocjach, ogromnej presji i technicznych wyzwaniach, które okazały się najtrudniejsze podczas pracy nad eurowizyjnym show.
Od pierwszych zapowiedzi było jasne, że występ Alicji Szemplińskiej będzie należał do najbardziej wymagających i dopracowanych widowisk tegorocznej Eurowizji. Wokalistka postawiła nie tylko na mocny przekaz i emocjonalną historię, ale również na skomplikowane rozwiązania sceniczne oraz wymagające partie wokalne. Jak przyznaje sama artystka, przygotowania do występu okazały się dużo bardziej intensywne, niż mogłoby się wydawać widzom oglądającym kilkuminutowe show na scenie. Alicja Szemplińska o największych wyzwaniach. "To są dwa osobne światy" Eurowizyjny występ Alicji Szemplińskiej opiera się na bardzo dynamicznych przejściach emocjonalnych. Artystka musi w ciągu kilku sekund przejść od delikatnego, intymnego początku utworu do znacznie mocniejszej i bardziej energetycznej części. Jak podkreśla, właśnie ta zmiana okazała się jednym z najtrudniejszych elementów całego występu. W rozmowie z Maciejem Mazańskim dla Viva.pl Alicja Szemplińska szczerze opowiedziała o kulisach przygotowań i o tym, które momenty występu wymagają od niej największego skupienia. "Mam kilka trudnych elementów. Na pewno trudnym jest przejście emocjonalne z intra do części rapowej, bo jednak to są dwa osobne światy. To jest ten moment przemiany, gdzie z miejsca bólu przechodzę w miejsce, gdzie jestem pewna siebie i gdzie walczę o siebie. Więc tutaj bardzo szybko muszę się przestawić nie tylko w głowie, ale też fizycznie na inny sposób śpiewania" — zdradziła Alicja Szemplińska. Wokalistka przyznała również, że ogromnym wyzwaniem są elementy techniczne połączone z wymagającym wokalem. Szczególnie trudne okazało się wejście na platformę w trakcie śpiewania, kiedy trzeba jednocześnie kontrolować ruch, oddech i emocje. "Potem wejście na platformę jest bardzo trudne. Naprawdę szalenie trudne jest wchodzenie na nią tyłem i śpiewanie jednocześnie. No i riff. Umówmy się, jest to wokalna kobyła, ale sama to wymyśliłam, więc teraz muszę to śpiewać" — powiedziała z uśmiechem. TYLKO U NAS: To czuła Alicja Szemplińska przed wyczytaniem Polski jako ostatniej do finału Eurowizji. Padły znamienne słowa Imponujący rekwizyt i godziny prób przed finałem Eurowizji. "Byłam przerażona" Jednym z najbardziej widowiskowych elementów eurowizyjnego show Alicji Szemplińskiej jest ogromny rekwizyt sceniczny w postaci pochyłej platformy. Wymaga on od artystki nie tylko odwagi, ale również pełnej kontroli nad każdym ruchem. Choć na scenie wszystko wygląda efektownie i naturalnie, początki pracy z konstrukcją wcale nie należały do łatwych. W rozmowie z Viva.pl Alicja Szemplińska przyznała, że podczas pierwszych prób miała momenty zwątpienia. Szczególnie trudne było oswojenie się z wysokością i poruszaniem się po konstrukcji w scenicznych butach. "Pierwszy raz jak zobaczyłam mój rekwizyt, to myślałam, że nie wejdę na niego, byłam przerażona. Miałam te same buty na sobie co dzisiaj, próbowałam na niego wejść i się ześlizgiwałam. I myślałam, że nie dam rady" — wyznała. Artystka podkreśla jednak, że kluczowe okazały się kolejne próby oraz wsparcie całego zespołu. Jak zaznacza, atmosfera współpracy i wzajemnego zaufania pozwoliła dopracować każdy detal występu. "Natomiast bardzo dużo mi dały próby, bardzo dużo dały mi przygotowania. Okazało się, że w tych butach potem mogłam wchodzić na ten rekwizyt zupełnie normalnie. No i też myślę, że atmosfera w mojej drużynie bardzo mi pomogła. Tak zdolni ludzie jak Kamil Staszczyszyn, Adam Beta, moi najlepsi tancerze. Totalnie zbudowaliśmy atmosferę pracy grupowej, pracy, w której każde ogniwo jest ważne i buduje ten sukces, bo ja nie wyobrażam sobie tego, jakby zabrakło kogokolwiek z nich” — podsumowała. Przygotowania do Eurowizji 2026 pokazują, jak wiele pracy stoi za kilkuminutowym występem na scenie. W przypadku Alicji Szemplińskiej to połączenie emocji, technicznej precyzji i ogromnego zaangażowania całego zespołu, który wspólnie pracuje nad każdym szczegółem widowiska. Dla VIVA.pl rozmawiał nasz korespondent Maciej Mazański. View oEmbed on the source website
„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
TYLKO W VIVIE!. W domu marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej polityka wyglądała inaczej. Prawnuczka prezydenta i premiera ujawniła, czego nauczyła się przy rodzinnym stole
Małgorzata Kidawa-Błońska od lat należy do najważniejszych postaci polskiej polityki, ale w rozmowie z „Vivą!” pokazała bardziej osobiste oblicze. Marszałek Senatu wróciła wspomnieniami do rodzinnego domu, opowiedziała o wartościach przekazywanych przez przodków oraz zdradziła, jak polityka wpłynęła na jej emocje i życie prywatne.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska wróciła pamięcią do rodzinnych korzeni [...] Kultura zaprowadziła Panią do Sejmu, a potem do Senatu. A myślałam, że może to jednak zasługa genów. Jeden z Pani pradziadków dwukrotnie był premierem, a drugi raz prezydentem Polski. Pradziadków niestety znam tylko z opowieści. Wychowałam się w domu z pogranicza nauki i kultury. Mój dziadek był pisarzem, babcia malarką, a tata naukowcem. Rozmowy toczyły się wokół książek, malarstwa i sztuki. Przy naszym stole zasiadali artyści, naukowcy i dzięki temu te światy się przenikały. Polityka nie była pierwszym obszarem naszych zainteresowań. Słuchałam jedynie opowieści o pradziadkach, ale nie w kontekście ich politycznej działalności. W rodzinnych historiach przedstawiano ich jako zwykłych ludzi z wielkimi marzeniami, swoimi historiami, pracą naukową. I zawsze w ich kontekście pojawiał się temat odpowiedzialności. Oni wierzyli, że człowiek wykształcony, z lepszym startem w życie, powinien czuć się odpowiedzialny za słabszych i wspierać ich. Uważali też, że nie można być obojętnym na zło. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Marszałek Senatu opowiedziała o emocjach i odpowiedzialności w polityce I naprawdę nie rozmawialiście przy stole o polityce? Gdy byłam mała, o politykę się nie spierano, bo sprawy były czytelne i oczywiste. Wiadomo było, w jakim kraju żyjemy, kto jest wrogiem i kto ogranicza naszą suwerenność. I marzenia były wspólne – wszyscy marzyliśmy o wolnym kraju. Gdy dorosłam, stałam się bardziej bezkompromisowa w ocenie sytuacji od moich rodziców. Zdarzały się więc kłótnie. Ale potem zrozumiałam, że polityka to umiejętność prowadzenia dialogu, rozmów, negocjacji i dochodzenia do porozumienia. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO U NAS: Osobista historia Pauliny Gałązki wzrusza do łez: "Marzyłam, żeby taka nie być". Dziś wytańczy ją we freestyle’u
Tuż przed finałem „Tańca z Gwiazdami” Paulina Gałązka i Michał Bartkiewicz opowiedzieli o freestyle’u, który — jak sami przyznają — będzie najbardziej osobistym momentem całej edycji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie o swojej wrażliwości, empatii i doświadczeniach, które przez lata kazały jej myśleć, że te cechy są słabością.
Choć widzowie poznali Paulinę Gałązkę jako opanowaną i pełną klasy uczestniczkę "Tańca z Gwiazdami", dopiero teraz aktorka odsłoniła emocje, które przez długi czas skrywała. W rozmowie przed kamerami viva.pl nie mówiła wyłącznie o tańcu i finale programu. Opowiedziała przede wszystkim o sobie — o dorastaniu, rozczarowaniach i o tym, jak długo próbowała walczyć z własną wrażliwością. Jej słowa mogą poruszyć szczególnie tych, którzy sami kiedyś usłyszeli, że "za bardzo przeżywają". Freestyle Pauliny Gałązki i Michała Bartkiewicza będzie bardzo osobistą historią Freestyle od lat jest jednym z najbardziej wyczekiwanych momentów finału "Tańca z Gwiazdami". To właśnie wtedy uczestnicy najczęściej pokazują widzom nie tylko swoje taneczne możliwości, ale też emocje i historie, które stoją za ich drogą w programie. Rafał Kowalski nie miał wątpliwości, że to właśnie ten występ wzbudzi największe emocje wśród publiczności. Michał Bartkiewicz zdradził jedynie, że ich występ będzie "szczerą opowieścią". Chwilę później Paulina Gałązka opowiedziała o przesłaniu, jakie chcą przekazać widzom podczas finałowego tańca. Aktorka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że freestyle będzie historią o cechach, które przez długi czas uważała za swoje największe słabości. Jak przyznała przed kamerami viva.pl, chodzi przede wszystkim o jej ogromną wrażliwość i empatię. "To będzie opowieść o tym, że możemy coś uważać za swoją wadę, na przykład wrażliwość, ale że ta cecha [...] właściwie jest naszą siłą. Musimy więc nauczyć się żyć ze swoimi przysłowiowymi wadami i zamieniać je w zalety. I ja mocno w to wierzę, że to, czego nauczyłam się w całym procesie dorastania, rozwijania się, to jest to, że nie ma czegoś takiego jak wada, zaleta" — opowiadała Paulina Gałązka. Aktorka przyznała również, że przez lata próbowała walczyć z tym, jaka jest naprawdę. "Często marzyłam o tym, żeby nie być taka wrażliwa, żeby nie być taka empatyczna, żeby być bardziej egoistyczna" — wyznała szczerze. Dziś jednak patrzy na siebie zupełnie inaczej. Jak podkreśliła, właśnie dzięki tej emocjonalności mogła dojść do miejsca, w którym obecnie się znajduje — zarówno zawodowo, jak i prywatnie. "Okazuje się, że tak naprawdę ta wrażliwość jest moją mocą, bo gdyby nie to, to nie byłabym tu, gdzie jestem teraz" — podkreśliła. TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..." Paulina Gałązka szczerze o rozczarowaniach. "Świat tak jest skonstruowany" W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę na coś, co dla wielu osób może wydawać się zaskakujące. Dziennikarz podkreślił, że empatia, współczucie i wrażliwość to przecież cechy, które większość ludzi uznaje za wyjątkowo wartościowe. Paulina Gałązka nie ukrywała jednak, że życie wielokrotnie pokazało jej również ciemniejszą stronę takiego podejścia do ludzi. Jak przyznała przed kamerami viva.pl, osoby bardzo emocjonalne częściej przeżywają rozczarowania i bywają wykorzystywane przez innych. "Świat tak jest skonstruowany, że polega na grze społecznej i nie jest nic czarno-białe, a kiedy masz to serce na dłoni, to często jest to wykorzystywane" — wyznała. Aktorka opowiedziała też o momentach, w których chciała stać się bardziej zdystansowana i mniej przejmować się innymi ludźmi. "Często marzyłam o tym, żeby tak nie przeżywać, nie martwić się o innych, żeby nie mieć tyle współczucia w sobie" — mówiła szczerze. Jednocześnie podkreśliła, że życie wyłącznie dla własnych korzyści nigdy nie dawało jej szczęścia. Jak zaznaczyła, wierzy raczej w dzielenie się dobrem i w podejście, w którym każdy może coś dać drugiemu człowiekowi: "Myślenie tylko o mojej korzyści absolutnie nie daje mi szczęścia". Paulina Gałązka dodała również, że stara się patrzeć na świat z nadzieją i optymizmem, nawet jeśli czasami wiąże się to z bólem czy rozczarowaniem. "Wierzę w to po prostu, że życie może być tą sumą wygraną, że jeśli ja coś mam, to mogę się tym podzielić i szklanka jest do połowy pełna, a nie pusta" — podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
Paulina Gałązka w rozmowie z Rafałem Kowalskim otworzyła się na temat swojego udziału w "Tańcu z Gwiazdami". Aktorka przyznała, że początkowo nie była pewna, czy odnajdzie się w programie. Dziś mówi wprost o lęku, negatywnych doświadczeniach i ogromnej zmianie, którą przyniósł jej udział w show.
Choć dziś Paulina Gałązka jest jedną z najbardziej lubianych uczestniczek "Tańca z Gwiazdami", początki wcale nie były dla niej oczywiste. W szczerej rozmowie przed kamerami viva.pl aktorka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że długo wahała się przed podjęciem decyzji o wejściu do programu. Paulina Gałązka bała się udziału w "Tańcu z gwiazdami". "Nie widziałam siebie w tym programie" Udział w "Tańcu z Gwiazdami" dla wielu gwiazd jest wielką przygodą, ale także ogromnym wyzwaniem psychicznym. Paulina Gałązka doszła aż do finału — nie ukrywa jednak, że propozycja pojawienia się w programie wywołała u niej przede wszystkim stres i niepewność. W rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka została zapytana o moment, w którym otrzymała propozycję udziału w show i o to, w jakim była wtedy miejscu emocjonalnie. Paulina Gałązka przyznała wprost, że początkowo nie wierzyła, że odnajdzie się na parkiecie. Jak wyznała: "Ja bardzo się bałam, bardzo się wahałam, nie widziałam siebie w tym programie ze względu na moje negatywne doświadczenia z tańcem i byłam przekonana, że dużo krócej tutaj zostanę". Choć początki były trudne, dziś aktorka mówi o swoim udziale w programie z ogromną wdzięcznością. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśliła, że "Taniec z gwiazdami" przyniósł jej wiele dobrych doświadczeń i pozwolił spojrzeć na siebie z zupełnie innej perspektywy. Paulina Gałązka nie ukrywała, że obawy szybko zaczęły ustępować miejsca radości i satysfakcji. "Same dobre [rzeczy] mi dał. Naprawdę. Samo dobro do mnie przyszło dzięki temu programowi" — powiedziała szczerze aktorka. TYLKO U NAS: Zdradziła swój sekret przed finałem "Tańca z Gwiazdami" i wywołała burzę. Paulina Gałązka odpiera krytykę widzów Paulina Gałązka otworzyła się przed widzami. "Bałam się pokazać siebie" W dalszej części rozmowy aktorka jeszcze mocniej opowiedziała o emocjonalnej stronie udziału w show. Jak przyznała, największym wyzwaniem wcale nie była dla niej nauka choreografii, ale pokazanie prawdziwej siebie przed milionami widzów. Paulina Gałązka wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że program okazał się dla niej znacznie ważniejszym doświadczeniem, niż początkowo zakładała. "Miałam wielką nadzieję na naukę, ale to, czego się nauczyłam, przerosło zdecydowanie moje oczekiwania. Nauczyłam się dużo więcej niż sobie wyobrażałam" — powiedziała. Najbardziej poruszające okazały się jednak słowa dotyczące relacji z widzami. Paulina Gałązka przyznała, że długo obawiała się odsłonięcia swojej prywatnej strony i wyjścia poza wizerunek znany z ekranu. "Bałam się bardzo otworzyć przed widzami, pokazać siebie, Paulinę Gałązkę, a nie Paulinę aktorkę" — wyznała przed kamerami viva.pl. Aktorka podkreśliła jednak, że reakcja publiczności całkowicie zmieniła jej podejście. "Sympatia, z którą spotkałam się od widzów, jest dla mnie tak nagradzająca, tak niosąca, że to jest piękny prezent. Naprawdę samo dobro do mnie przyszło" — dodała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Była producentką filmową, dziś jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o początkach kariery
Małgorzata Kidawa-Błońska przez lata budowała swoją zawodową drogę w świecie filmu, jednak ostatecznie to polityka stała się jej życiową misją. W szczerej rozmowie z nami marszałek Senatu opowiada o utracie anonimowości, hejcie, ogromnych kosztach życia publicznego i chwilach, gdy polityka doprowadzała ją do granic wytrzymałości. Nie zabrakło także osobistych refleksji o rodzinie, odpowiedzialności i cenie, jaką płaci się za obecność na świeczniku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o kulisach pracy jako producentka filmowa [...] Rozumiem, że decyzję o zamianie świata filmu na świat polityki podjęła Pani sama? Sama. Na początku moja rodzina obserwowała z dużym zainteresowaniem, jak mi pójdzie. Potem obdarzyła mnie wielkim wsparciem, a teraz… teraz to już dla nas wszystkich jest normalność. Normalność, ale okupiona dużymi kosztami? Niestety tak, bo najpierw człowiek traci anonimowość, w związku z tym wolność. Pewnych rzeczy nie można, bo po prostu nie wypada. Jest się cały czas obserwowanym, od rana do wieczora, i to jest chyba najtrudniejsze. Niestety nie można też niczego zaplanować, co ja bardzo lubię. Moje plany często ulegają modyfikacji. Na szczęście rodzina to rozumie i wytrzymuje. Pewnie dlatego, że mój mąż, syn i synowa od zawsze związani są z kulturą i wiedzą, że zdarzają się bardzo intensywne okresy pracy, bardzo dużo zadań do wykonania, brak czasu dla siebie i rodziny, a potem chwila wytchnienia. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Świat filmu przygotował ją na życie publiczne? Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o presji i hejcie W świecie filmu, w którym Pani kiedyś funkcjonowała, też przecież jest się „na świeczniku”. Ludzie obserwują, komentują, często niestety hejtują. Kiedyś artyści byli bardziej lubiani, patrzono na nich z większym szacunkiem, nawet z podziwem, i doceniano to, co robią. Dzisiaj, w dobie internetu, gdy ludziom się wydaje, że pozostają anonimowi, zachowują się okrutnie wobec osób rozpoznawalnych. U nas od miłości do nienawiści jest jeden krok. Jednego dnia kochamy jakiegoś sportowca, bo wygrał turniej czy mecz, a drugiego, gdy przegra, komentujemy złośliwie. Polityków ludzie nie lubią w ogóle, a co najmniej im nie ufają. Na początku mojej politycznej drogi nie zdawałam sobie sprawy z tego, że aż tak bardzo, obarczając nas nawet za to, co przydarzyło im się w życiu prywatnym. Na hejt trzeba spróbować się uodpornić, choć jest to ekstremalnie trudne, a liczyć się z opiniami ludzi, na których zdaniu nam zależy. Jeśli ktoś nie jest w stanie podpisać się pod krytyką swoim imieniem i nazwiskiem, to albo jest tchórzem, albo botem. Takimi komentarzami się nie przejmuję. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO U NAS: Gdy się w sobie zakochali, poszli o krok dalej. Maciej i Paulina Orłosiowie tłumaczą, dlaczego zdecydowali się na ślub
Maciej i Paulina Orłosiowie zdecydowali się na ślub w czasach, gdy wielu uważa go za zbędny formalizm. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" opowiedzieli szczerze, co ich do tego skłoniło i jak ta decyzja wpłynęła na ich relację.
Choć dla części par ślub to jedynie symboliczny gest, dla Orłosiów stał się ważnym krokiem w budowaniu dojrzałej relacji. W rozmowie przed kamerami viva.pl nie unikają trudnych pytań i pokazują, że za ich decyzją stoją konkretne emocje, doświadczenia i przemyślenia, które zmieniły sposób patrzenia na siebie nawzajem. Maciej i Paulina Orłosiowie szczerze o decyzji, która zmieniła ich relację. Dlatego zdecydowali się na ślub Pytanie z Kuli było proste, ale niezwykle wymowne: Po co wam był ten ślub? Maciej Orłoś odpowiedział bez zawahania: "Odpowiedź jest taka, a dlaczego miało nie być ślubu?" W dalszej rozmowie dziennikarz zauważył: "Bo żyjemy w takim społeczeństwie i w takich czasach, kiedy bardzo wiele osób myśli, kurczę, przecież to tylko papierek". Orłosiowie nie zaprzeczają, że takie podejście istnieje. Jednak ich doświadczenie pokazuje, że za decyzją o ślubie mogą stać głębsze powody – emocjonalne i życiowe. Maciej Orłoś wyznał Rafałowi Kowalskiemu, że zmiana przyszła w sposób subtelny, ale znaczący: "Wiesz, że kiedy już wzięliśmy ślub, to jednak trochę nam się zmieniła ta relacja. Nie to, że tak jakoś diametralnie, ale w głowach się trochę zmieniło." Jak podkreślił przed kamerami viva.pl: "Czyli kiedy już mogłem mówić o Paulinie per żona i myśleć o niej: a to jest moja żona, to tak jakby odpowiedzialność się zwiększyła gdzieś tam w głowie, większe takie poczucie odpowiedzialności." Jak zmieniło się postrzeganie związku po ślubie? Maciej Orłoś nie unikał konkretów i opisał sytuacje, które wielu parom mogą wydać się znajome: "Wcześniej mówiliśmy o sobie per partner, partnerka. Słuchaj, do któregoś momentu okej. [...]. Ale czas leci i w którymś momencie to już zaczyna nie brzmieć dobrze." W rozmowie z Rafałem Kowalskim Orłoś przywołał codzienne sytuacje, które zmieniają swoją wymowę po ślubie: "Jedziemy gdzieś razem, z kim pan przyjedzie, zapytanie w hotelu. A, z partnerką przyjadę. No i wtedy wiesz, jakie mogą być reakcje. [...] A kiedy mówię z żoną, to okej." To drobny detal, który jednak pokazuje, jak język wpływa na społeczne postrzeganie relacji. TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Jeszcze ważniejsze jest jednak to, co wydarzyło się między nimi: "Mam wrażenie, że nasz związek wszedł na zupełnie już inny etap, na inny level po tym, jak wzięliśmy ślub" – wyznała Paulina przed kamerami viva.pl. Podzieliła się również refleksją na temat miłości dojrzałej: "Ta miłość dojrzała powoduje, że my siebie inaczej traktujemy. Wiesz, jednak partnera można łatwiej, mam wrażenie, zmienić na inny, lepszy, nowszy, świeższy model. Mąż, skoro zdecydowałaś się wziąć z tą osobą ślub, powiedzieć tak, przysiąc, to jest zupełnie co innego." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
„Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę". Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska wprost o sile rodziny i momentach słabości
Małgorzata Kidawa-Błońska w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o emocjach, które towarzyszyły jej przez lata w polityce. Marszałek Senatu przyznała, że polityka doprowadziła ją do łez po przegranych wyborach parlamentarnych, mówiła także o rodzinie i wnuczku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o łzach po przegranych wyborach [...] Polityka doprowadziła Panią kiedyś do łez? Z wściekłości i bezradności po przegranych wyborach parlamentarnych. Włożyliśmy wiele pracy, by tak się nie stało, ale ludzie wybrali inaczej. Kiedy przegraliśmy, wiedzieliśmy, że to wszystko, o czym myśleliśmy, co chcieliśmy zrobić, zostanie na długo odsunięte w czasie. Nawet na wiele lat. Czułam się wtedy bezsilna, a mnie denerwuje bezsilność. Jeden z Pani pradziadków, Władysław Grabski, podobno co miesiąc chciał się podawać do dymisji. (Śmiech). Ja nigdy do tego etapu nie doszłam. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Rodzina daje jej siłę. „Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę” Rodzina jest dla Pani zawsze na pierwszym miejscu… I dla nich byłabym w stanie porzucić politykę. Rodzina jest wszystkim, całym moim życiem. Na szczęście nigdy nie musiałam wybierać pomiędzy nimi a pracą, ale gdybym musiała, mój wybór byłby oczywisty. Jedyny moment, kiedy nie pracowałam, był wtedy, gdy mój syn był mały. Zdecydowałam, że chcę zająć się jego wychowaniem, dopóki nie pójdzie do przedszkola. To był nasz wspólny wyjątkowy czas. Zresztą pomagała mi moja mama, która była wspaniałą babcią. Wtedy zrozumiałam, że babcia odgrywa rolę, jakiej nigdy nie wypełnią rodzice. Dlatego ja sama staram się być najlepszą babcią dla mojego wnuczka. Gdy po raz pierwszy wzięłam go na ręce, zrozumiałam, jaki jest sens życia. Poczułam się osadzona w przeszłości, bo pamiętałam moich dziadków, rodziców, swoje dotychczasowe życie. A ten mały Jan, który dzisiaj ma półtora roku, jest łącznikiem między nimi i tym, co było, a tym, co będzie za 50 czy 60 lat. Niesamowite uczucie. W takich momentach człowiek rozumie, że wszystko w życiu jest mądrze ułożone. Ważne jest tylko, żebyśmy my tego nie zepsuli. Ja staram się mądrze korzystać z tego, co dał mi los. Zawsze chciałam mieć kochającą rodzinę, robić rzeczy, które sprawiają mi przyjemność, zajmować się tym, co jest dla mnie ważne, mieć ciekawą pracę, nie nudną. Chciałam mieć psa, kota i ogródek. Wszystkie te marzenia się spełniły. A co jeszcze będę w życiu robiła? Nie wiem, bo życie lubi płatać figle. Nie należy się bać przyszłości, bo ona może być bardzo ciekawa. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO U NAS: Zdradziła swój sekret przed finałem "Tańca z Gwiazdami" i wywołała burzę. Paulina Gałązka odpiera krytykę widzów
Wyznanie Pauliny Gałązki w półfinale "Tańca z Gwiazdami" wywołało ogromne emocje i podzieliło widzów. Aktorka otwarcie powiedziała o życiu w spektrum autyzmu, a chwilę później musiała zmierzyć się z falą komentarzy i zarzutów o "granie na emocjach". W rozmowie z Rafałem Kowalskim odniosła się do krytyki i wyjaśniła, dlaczego zdecydowała się na tak osobiste wyznanie.
Słowa Pauliny Gałązki przed kamerami Polsatu odbiły się szerokim echem w mediach społecznościowych i portalach plotkarskich. Aktorka nie tylko opowiedziała o trudnościach, z jakimi mierzy się na co dzień, ale też pokazała bardziej prywatną stronę siebie, której widzowie wcześniej nie znali. W rozmowie dla portalu viva.pl wróciła do tematu i odpowiedziała na zarzuty części internautów. Wyznanie Pauliny Gałązki w "Tańcu z Gwiazdami" poruszyło widzów Półfinał "Tańca z Gwiazdam"” przyniósł moment, którego nikt się nie spodziewał. Paulina Gałązka, znana dotąd głównie z ról aktorskich, zdecydowała się odsłonić przed widzami swoją bardziej prywatną stronę. W materiale poprzedzającym występ opowiedziała o życiu w spektrum autyzmu i trudnościach, które wpływają na jej codzienność, w tym także na naukę choreografii. Aktorka wyznała przed kamerami: "Nie podejrzewałam, że będę w półfinale w tym programie. Moja historia z tobą jest dowodem na to, że nie ma niezdolnych uczniów potrzebny tylko jest dobry nauczyciel, bo ja jako osoba w spektrum autyzmu uczę się po swojemu". Paulina Gałązka podkreślała, że potrzebuje więcej czasu na przyswojenie kroków i że proces nauki wygląda u niej inaczej niż u innych uczestników. Wyznanie szybko stało się jednym z najczęściej komentowanych momentów odcinka. ZOBACZ TEŻ: Paulina Gałązka od 10 lat jest żoną Norwega. Mało kto wie, że jest równie popularny i ceniony. Aż trudno uwierzyć, czym się zajmuje Paulina Gałązka odpowiada na zarzuty widzów. "Nie widzę różnicy" Po emisji programu pojawiły się jednak nie tylko głosy wsparcia. Część widzów zarzuciła aktorce, że jej wyznanie mogło wpłynąć na odbiór występu i stanowić próbę wzbudzenia współczucia. Do tych opinii odniósł się Rafał Kowalski, który w rozmowie wprost przytoczył komentarze i zapytał o jej perspektywę. "To znaczy, wiesz, ja idąc do tego programu, przede wszystkim, tak jak mówię, myślałam, że dużo wcześniej opuszczę ten program i nie zakładałam tego, że zostanę tak długo, żeby otworzyć się na temat bycia w spektrum. Więc to przyszło jakby razem z procesem bycia w tym programie" — odparła Paulina Gałązka. W tej samej rozmowie odniosła się także do porównań z innymi uczestnikami, którzy dzielili się własnymi doświadczeniami: "Dlatego ja nie widzę różnicy między ich wyznaniami a moim wyznaniem. Nie widzę, że to jest jakaś różnica". Aktorka zwróciła uwagę, że inni uczestnicy również otwierali się na tematy związane ze zdrowiem psychicznym, co stworzyło przestrzeń do szczerych rozmów. TYLKO W VIVIE! Piotr Kędzierski ujawnił kulisy rezygnacji z „Tańca z Gwiazdami”. „Uznałem, że trzeba tak zrobić" Mata zainspirował Paulinę Gałązkę do diagnozy W trakcie rozmowy pojawił się również wątek, który dla wielu osób może być zaskoczeniem. Paulina Gałązka przyznała, że decyzja o diagnozie nie pojawiła się przypadkowo — była efektem inspiracji płynącej ze świata muzyki. "Sama zdecydowałam się na diagnozę spektrum, ponieważ raper, którego bardzo lubię, Mata, powiedział o tym, że jest w spektrum i o swoich trudnościach i on mnie do tego zainspirował" — tłumaczyła aktorka. Rafał Kowalski zwrócił uwagę na proces przyczynowo-skutkowy podobnych spowiedzi: "To jest piękna droga, bo Ciebie zainspirował Mata, a Ty możesz zainspirować inne osoby". Ta część rozmowy pokazuje, jak silny wpływ mogą mieć publiczne wyznania znanych osób. Paulina Gałązka, mówiąc otwarcie o spektrum autyzmu, nie tylko opowiedziała własną historię, ale też stała się częścią większego procesu — budowania świadomości i przełamywania stereotypów. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Jaki kontakt mają dzieci Macieja Orłosia z jego obecną żoną? Dziennikarz zaskoczył wyznaniem
Maciej Orłoś i Paulina Orłoś w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" otworzyli się na temat rodziny, relacji i życia w patchworku. Ich szczere odpowiedzi pokazują, jak wygląda codzienność w związku, w którym ważną rolę odgrywają dzieci z poprzednich relacji. Dziennikarz zaskoczył wyznaniem o kontaktach synów z obecną żoną.
Rozmowa odsłania bardziej prywatne oblicze Macieja Orłosia. Wraz z Pauliną opowiedzieli Rafałowi Kowalskiemu o tym, czym jest dla nich rodzina i jak budują relacje w nowej rzeczywistości. Ich słowa pokazują, że za medialnym wizerunkiem stoi historia pełna emocji, wyborów i prób odnalezienia równowagi między przeszłością a teraźniejszością. Paulina Orłoś o rodzinie: "To jest fundament" Paulina Orłoś wylosowała z Kuli następujące pytanie: Jak wiele i co znaczy dla ciebie słowo “rodzina”? Czy zawsze o niej marzyłaś? W odpowiedzi jasno podkreśliła, jak ogromne znaczenie ma dla niej rodzina. Jak powiedziała przed kamerami viva.pl: "Tak, dla mnie to jest bardzo ważne słowo, ponieważ wychowałam się w bardzo ciepłym domu i zawsze ta rodzina była najważniejsza." Dziennikarka nie kryła, że od lat nosi w sobie konkretną wizję przyszłości. "Bardzo chciałam mieć taki dom, takie małżeństwo, jakie tworzyli moi dziadkowie" – dodała, wskazując na wzorce, które ukształtowały jej myślenie o miłości i stabilizacji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim padło też ważne spostrzeżenie o tym, jak bardzo zmieniło się dziś rozumienie rodziny. Mimo różnych modeli relacji, Paulina pozostaje wierna przekonaniu, że najważniejsze są trwałość i bliskość. Nie zabrakło również refleksji o współczesnym stylu życia. Paulina zauważyła, że wiele osób skupia się na karierze kosztem życia prywatnego. Jak wyznała: "To jest taki fundament wydaje mi się, bo w twoim życiu zawodowym się mogą różne rzeczy dziać". W dalszej części rozmowy dodała: "Praca to jest coś takiego, co jest i za chwilę może tego nie być. Może być inna praca, a rodzina jest i zostaje z tobą. Jeżeli to jest oczywiście dobra rodzina, no bo też nie chodzi o jakieś dziwne relacje, że musimy wszyscy być np. w rodzinie jakiejś toksycznej, ale pięknie jest umieć to stworzyć i mieć to". Maciej Orłoś o relacjach dzieci z obecną żoną: "Idzie to w dobrym kierunku" W drugiej części rozmowy Rafał Kowalski poruszył temat szczególnie delikatny – relacje w rodzinie patchworkowej. Wprost zapytał Macieja Orłosia: "Czy twoje dzieci, Maćku, miały okazję poznać Paulinę?" TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Dziennikarz nie unikał odpowiedzi. "Oczywiście, że tak. Były na naszym ślubie" – powiedział. Rafał Kowalski zauważył przy tym, że relacje w takich rodzinach bywają skomplikowane. Maciej Orłoś nie próbował tego ukrywać. W szczerym wyznaniu przyznał: "Trudno to nazwać happy endem, żyjemy dalej, sytuacja jest dynamiczna i się rozwija." "Rozwijamy te kontakty, ale idzie to w dobrym kierunku. Także tutaj wszystko się zgadza" – dodał, dając do zrozumienia, że choć droga bywa wymagająca, to zmierza w stronę porozumienia. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Iza Krzan ujawniła prawdę o Oscarach. Luksus? Zdecydowanie nie... Mało kto o tym mówi
Iza Krzan zdradziła kulisy jednego z najbardziej prestiżowych wydarzeń świata filmu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim padły słowa, które mogą zaskoczyć fanów wielkiego blichtru i czerwonego dywanu. Czy Oscary naprawdę są tak luksusowe, jak się wydaje?
Choć Oscary od lat uchodzą za symbol hollywoodzkiego splendoru, coraz częściej pojawiają się głosy podważające ten obraz. Iza Krzan, która miała okazję zobaczyć to wydarzenie od kulis, postanowiła podzielić się swoją perspektywą. W programie "Kula VIVY!" wyznała Rafałowi Kowalskiemu, że rzeczywistość znacząco odbiega od wyobrażeń. Czy gala Oscarów jest przereklamowana? Iza Krzan mówi wprost Iza Krzan wylosowała pytanie, które od dawna krąży wśród widzów i branży: Czy oscarowa gala jest przereklamowana? Reporter viva.pl Rafał Kowalski zauważył: "Dużo osób mówi, że jak już ten kurz i konfetti opada, to prawda jest taka, że nie ma za bardzo o czym mówić". Iza Krzan nie unikała odpowiedzi i przyznała szczerze: "Coś w tym jest". Jak powiedziała, wyjazd na Oscary był dla niej ważnym doświadczeniem, choć niepozbawionym refleksji: "Bardzo doceniam to, że tam pojechałam i mam cichą nadzieję, że będę mogła kolejny raz polecieć". Jednocześnie zaznaczyła, że pierwsze zetknięcie z tak dużym wydarzeniem zawsze pozostawia przestrzeń na poprawę: "Jak spróbujesz po raz pierwszy, to masz jakieś uwagi do siebie i wiesz, że zrobiłbyś to lepiej, więc jeszcze drugi by mi się przydał, aby to jeszcze podpicować troszeczkę, podkręcić, zwłaszcza, że już wiem z czym to się je". Prezenterka wyznała przed kamerami viva.pl również coś, co dla wielu może być zaskoczeniem: "Jeśli chodzi o samą galę oscarową, na takowej nie byłam, bo samego wejścia na galę nie mieliśmy". Jak tłumaczyła, dostęp do samej ceremonii jest niezwykle ograniczony: "Rzeczywiście bardzo wąskie grono w ogóle może się tam dostać". Mimo to Iza Krzan miała okazję zobaczyć przygotowania do wydarzenia i kulisy jego organizacji. Opisała, jak powstaje przestrzeń, po której później przechadzają się największe gwiazdy światowego kina. To właśnie ten etap – mniej widowiskowy, a bardziej techniczny – pozwolił jej spojrzeć na Oscary z zupełnie innej perspektywy, dalekiej od idealizowanego obrazu znanego z telewizji. TYLKO U NAS: Długo trzymała swój związek w tajemnicy. Teraz mówi, czego uczy ją ukochany: "Zaczęliśmy się w pewnych kwestiach różnić… Oscary w centrum handlowym? Mocne słowa Izy Krzan: "Czar prysł" W kolejnej części rozmowy padło jeszcze bardziej bezpośrednie pytanie: Czy w pewnych tematach czar prysł? Iza Krzan nie pozostawiła wątpliwości co do swojego stanowiska. Jak wyznała Rafałowi Kowalskiemu: "Na pewno nie będę romantyzować samej gali." Jednym z najbardziej zaskakujących elementów, o których opowiedziała, jest lokalizacja wydarzenia: "To jest tak jakby w Złotych Tarasach zrobić największą galę filmową i byłoby to pewnie ok. Natomiast kiedy wiesz, że Leonardo DiCaprio spaceruje czerwonym dywanem, a ten czerwony dywan jest między Sephorą a Starbucksem, albo innym sklepem, to sobie człowiek myśli: wow". Iza Krzan zwróciła też uwagę na mniej wygodny aspekt otoczenia wydarzenia: "Wokół dużo opustoszałych budynków, bardzo dużo bezdomnych". Ten widok kontrastuje z błyskiem fleszy, drogimi stylizacjami i biżuterią gwiazd. Jak tłumaczyła, na czas gali przestrzeń wokół Dolby Theatre zostaje całkowicie odizolowana: "Na samą galę zamykana jest przestrzeń dookoła tego Dolby Theatre". Co więcej, cały ten spektakl ma bardzo ulotny charakter. Jak wyznała, kiedy ceremonia się rozpoczyna, zaplecze techniczne zaczyna już działać w tle: "Wszyscy właściwie są odsunięci, wyczyszczona przestrzeń, by te gwiazdy mogły na chwilę tam pojechać. A w momencie, kiedy już zaczyna się gala, no to panowie, technicy sprzątają już". To obraz, który burzy stereotypy i skłania do refleksji nad tym, czym naprawdę jest jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie filmu. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Na co dzień odkrywa tajemnice gwiazd, teraz odsłania własne sekrety. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz ujawnia kulisy swojej kariery
Przez lata zadawał pytania innym. Dziś sam opowiada o tym, co najbardziej bolało. Wiktor Słojkowski w szczerym wywiadzie wraca do trudnej relacji z matką, samotności i życia, które zbudował po swojemu. „Matka nikt” to jego najbardziej osobista i emocjonalna historia.
Bezkompromisowy dziennikarz, autor 13 książek i człowiek, który przez lata opowiadał historie innych. Tym razem Wiktor Słojkowski sam staje w centrum opowieści, odsłaniając to, o czym wielu wciąż boi się mówić głośno. W książce „Matka nikt” i szczerym wywiadzie wraca do trudnej relacji z matką, samotności oraz życia, które budował na własnych zasadach. Opowiada o bólu, braku akceptacji i emocjach, które nosił przez lata. Nie ukrywa, że zmiana nazwiska była próbą całkowitego odcięcia się od przeszłości. To jedna z najbardziej osobistych, mocnych i poruszających rozmów w jego życiu — tym razem nie o gwiazdach, lecz o własnych ranach, lękach i cenie, jaką zapłacił za spokój. Wiktor Słojkowski o karierze i doświadczeniu dziennikarskim – W poprzednim życiu… chciałeś ze sobą skończyć? Nigdy. Śmierć byłaby utratą kontroli, a to byłoby dla mnie nie do zaakceptowania. Poza tym nie potrafię sobie wyobrazić, że mnie nie ma. Sądzę, że mam zerowe tendencje do samounicestwienia, ale gdybym miał dowód, że po życiu tutaj jest coś więcej i mógłbym spotkać ludzi, których już przy mnie nie ma, zabiłbym się w trzy sekundy, żeby się spotkać z babcią. Gdy tak ci to wszystko opowiadam, mogłabyś pomyśleć, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Czytelnicy mojej książki też mogą postawić taką diagnozę. Stwierdzić, że poniosłem turboporażkę. Nigdy z nikim nie byłem, z nikim nie jestem i pewnie z nikim nie będę. Żyję z dwoma psami, Józiem i Bolusiem. Nie mam zbyt wielu znajomych, więc nie mam z kim nawet jeździć na wakacje i spędzać świąt. A prawda jest taka, że lubię być sam. Śmieszne jest, jak ludzie reagują na informację o samotnie spędzonym Bożym Narodzeniu. Za każdym razem na ich twarzach maluje się przerażenie. I widzę, że nie wiedzą, jak się mają zachować. A potem mówią, że im przykro i mi współczują. Tylko że mi nie jest przykro, choć kiedyś bałem się samotności i otaczałem się tłumem ludzi. Kiedyś jednak przyszedł taki moment, że nie musiałem chodzić do pracy, bo mogłem pracować z domu. Stopniowo odkrywałem, że to nie obciach pójść samemu do restauracji albo do kina. Pamiętam film, na który pierwszy raz poszedłem sam. To był „Mad Max”, w piątek o godzinie 13. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że na sali siedzi 10 innych osób i one też były same. A potem sam pojechałem na miesięczne wakacje do Nowego Jorku. Udowodniłem sobie, że nie jestem dla siebie taki nudny, jakby się mogło wydawać. [...] – Może za dużo zastanawiasz się nad tym, co świat myśli o Tobie? W ogóle się tym nie przejmuję. Zauważam jedynie, że nie jestem dla ludzi na tyle atrakcyjny, żeby spędzać ze mną czas. I mi to nie przeszkadza. – A na początku książki lista osób, którym składasz podziękowania, jest imponująca. To są osoby, które wykonały w stosunku do mnie jakiś miły gest czy rzecz, którą będę pamiętać do końca życia. Czytaj też: Całe jej dzieciństwo było pełne ograniczeń. Skrywała się za jedną rzeczą. TYLKO W VIVIE! przyznaje: "Miałam zakodowaną dużą skalę odporności na cierpienie" – Porozmawiajmy o Twojej pracy, która polega na rozmawianiu z ludźmi. Chcesz wiedzieć, jak to jest być dziennikarzem i nie przepadać za spotkaniami z ludźmi? – Tak, bo ja akurat lubię. Na co dzień jestem Wiktorem Słojkowskim. A w pracy… wchodzę w rolę dziennikarza. Siadam do rozmowy. Nagrywam. Potem ją spisuję i redaguję. Nagrywam podcasty. Jestem wtedy Wiktorem Dziennikarzem. Ale to trwa godzinę do dwóch, czasem trochę dłużej. A potem wychodzę z tej roli i wracam do swojej autystycznej przestrzeni. – To nie jest hipokryzja? Nie potrzebujesz ludzi, ale rozmawiasz z nimi i dzięki nim zarabiasz pieniądze? Może jest. Gdybym miał pomysł na to, co mógłbym w życiu robić innego, pewnie bym to robił. – Dlaczego wobec tego zostałeś dziennikarzem? To był przypadek. Chciałem być dziennikarzem newsowym. Najpierw pracowałem w agencji informacyjnej, ale tak szczerze mówiąc, nie była to jednak praca moich marzeń. Zarabiałem bardzo mało, ledwo starczało mi na wynajęcie mieszkania. Zrezygnowałem z tego, nie mając nic. Postanowiłem coś zmienić, żeby mieć pieniądze na szlugi i na jedzenie. Zacząłem pisać do jednego z magazynów. Potem robiłem gazety branżowe – dla sieci sklepów budowlanych, dla dekarzy i tego typu. Z tej pracy też zrezygnowałem, bo ile można pisać o tym, że przesunięto regał z alei trzeciej do czwartej? – A Ty chciałeś robić wielkie rzeczy? Już mówiłem, nie wierzyłem, że mógłbym. Ale o regałach też nie chciałem pisać. I wtedy polecono mnie do magazynu „Party”. Poszedłem na spotkanie. Gdy usłyszałem, ile mogę zarobić, zdecydowałem się od razu. Potrzebowałem pieniędzy na życie. Kropka. Żadnej większej logiki w tym nie było. Pamiętam, że matka wtedy powiedziała mi, że nawet jej znajomi mówią, że tak dobrze się zapowiadałem, a tak beznadziejnie skończyłem. Może gdybym zmieniał świat, pomyślałaby, że jestem supergościem. A ja? Ja tylko robię wywiady. Jak pisał ksiądz Twardowski, gdybym umarł, zostałyby po mnie buty i telefon głuchy. Tylko. Gdybym skończył studia z anglistyki, a nie skończyłem, poszedłbym na studia doktoranckie i zająłbym się zagadnieniami teatru absurdu angielskiego. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Chciałbyś komuś zaimponować? Udowodniłbym wszystkim naokoło, że jestem ambitny i stać mnie na dużo. Kiedyś trochę kpiłem z takich gości, jakim sam się stałem – z samotnych facetów w okolicach czterdziestki z dwoma psami, które zastępują rodzinę, przyjaciół, dzieci. Ale dzisiaj mam takie życie, jakie sobie wybrałem. Przede wszystkim mam święty spokój, o którym zawsze marzyłem. Może kiedyś uda mi się powiedzieć sobie, że jestem z siebie dumny. Zakładam, że kiedyś może jeszcze coś się w moim życiu zmieni. Oprócz jednego. Zawsze będę nienawidził arbuzów. Ona je kocha. W książce napisałem: „Początkowo matka namawiała mnie, żebym przekonał się do tego owocu. Dawałem się przekonać. Widziałem, jak je go łapczywie, a sok ścieka jej czasem aż po brodzie. Strużka ulepu wędruje po szyi, aż przez dekolt, do biustu. Zazdrościłem jej chwilowego szczęścia i doznań, jakie niósł ze sobą owoc. Nigdy jednak nie dałem rady wyzbyć się wstrętu. Mam go do dzisiaj”. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Całe jej dzieciństwo było pełne ograniczeń. Skrywała się za jedną rzeczą. TYLKO W VIVIE! przyznaje: "Miałam zakodowaną dużą skalę odporności na cierpienie"
W pierwszym wywiadzie po ośmiu latach milczenia! Inspirującym i motywującym, Edyta Górniak mówi: "Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie".
O bólu z dzieciństwa mówi poruszająco, a każde jej słowo zostaje w głowie na długo. Edyta Górniak w niezwykle osobistym wywiadzie wraca do trudnych momentów, samotności... Opowiada o domu, który zamiast dawać ukojenie, stał się źródłem bólu, i o muzyce, która przez lata była jej jedynym schronieniem. To poruszająca historia o dziewczynce, a potem dorastającej kobiecie, która mimo życiowych ran nauczyła się walczyć o siebie, a dziś z odwagą mówi o tym, co przez lata pozostawało głęboko ukryte. Edyta Górniak wprost mówi o trudnym dzieciństwie. Jedna rzecz była dla niej schronieniem – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). [...] Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
TYLKO U NAS: Długo trzymała swój związek w tajemnicy. Teraz mówi, czego uczy ją ukochany: "Zaczęliśmy się w pewnych kwestiach różnić…
Iza Krzan, prezenterka telewizyjna i była Miss Polonia, coraz śmielej mówi o swoim życiu prywatnym. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" uchyla rąbka tajemnicy na temat relacji z ukochanym Dominikiem. Opowiada o różnicach charakterów, codziennych wyzwaniach i lekcjach, jakie daje jej związek.
Choć przez długi czas Iza Krzan strzegła swojego życia uczuciowego, dziś coraz częściej dzieli się osobistymi refleksjami. W wywiadzie dla viva.pl opowiada nie tylko o emocjach, ale też o tym, jak bardzo różni się od partnera i jak te różnice wpływają na ich codzienność. To szczera, momentami zaskakująca opowieść o miłości, która nie zawsze jest oczywista. Iza Krzan po raz pierwszy tak szczerze o związku: "Zderzenie dwóch różnych osobowości" Związki bywają nieoczywiste, a różnice charakterów potrafią zarówno budować, jak i wystawiać relację na próbę. Iza Krzan w rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśliła, że nawet jeśli ludzie się do siebie dopasowują, to wciąż pozostają odrębnymi jednostkami z własnymi emocjami i sposobem reagowania Prezenterka wyznała, że od niedawna zaczęła interesować się astrologią i dostrzega w niej pewne odbicie swojej relacji. "Na mojej drodze pojawił się Dominik, który jest raczkiem" – powiedziała Rafałowi Kowalskiemu, dodając, że sama jako wodnik zaczęła analizować, co gwiazdy mówią o jej relacji. Z jej obserwacji wynika, że ich związek to spotkanie dwóch bardzo odmiennych temperamentów. Iza Krzan nie ukrywa, że jej sposób przeżywania emocji znacząco odbiega od podejścia partnera. "Okazuje się, że to jest w ogóle zderzenie dwóch tak różnych osobowości, dziwnych charakterów, że nie jest to oczywista sprawa. Ja jestem zadaniowa, mogę o emocjach porozmawiać maksymalnie dwa zdania. I jadę dalej, do przodu, po prostu, rozwiążmy ten problem i zamykamy temat. A mój Dominik jest bardzo wrażliwy, jest bardzo empatyczny. On lubi [...] powiedzieć mi, dlaczego tak jest, a nie inaczej. I zaczęliśmy się rzeczywiście w pewnych kwestiach różnić, bo on jeszcze poza tym ma artystyczny background" – wyznała szczerze w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Prezenterka obrazowo opisała ich relację jako zderzenie skrajności: "Kiedy ta artystyczna, delikatna postać, jaką jest Dominik, zderza się z lodowcem w postaci Izuni wodniczka, to po prostu bywają pewne kwestie w tym naszym domu, które ciężko nam zrozumieć". Jednocześnie podkreśliła, że to właśnie dzięki tym kontrastom uczą się siebie nawzajem i budują głębsze porozumienie. "Uczymy się i też wydaje mi się, że nikt inny nie zrozumiałby mnie tak bardzo jak ta osobowość, która jest skrajnie inna" – wyznała. TYLKO U NAS: Terapia odmieniła jej życie. Iza Krzan szczerze o kontakcie z tatą i potrzebie wybaczenia: „Byłam zraniona” Iza Krzan o codzienności i życiu w relacji. Tak podsumowuje relację z partnerem Choć wiele par doświadcza konfliktów na tle codziennych obowiązków, w przypadku Izy Krzan i jej partnera te kwestie wydają się być już dawno uporządkowane. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski zażartował, że spodziewał się historii o kłótniach o zmywarkę czy skarpetki. Szybko jednak okazało się, że rzeczywistość ich związku wygląda zupełnie inaczej. Prezenterka przyznała, że z biegiem lat relacja naturalnie ewoluowała. Po wielu latach bycia razem wiele spraw przestało być problemem, a codzienne funkcjonowanie opiera się na wzajemnym zrozumieniu i akceptacji. "My już po sześciu latach... Już nie ma takich rzeczy" – powiedziała Iza Krzan przed kamerami viva.pl, odnosząc się do drobnych spięć, które często pojawiają się w związkach. Z uśmiechem opisała też codzienny podział obowiązków: "[Dominik] to typowy stary w domu, więc stary wynosi śmieci, stary rozładowuje zmywarkę, ale ja ją częściej pakuję, tak mi się przynajmniej wydaje." Kluczowe jest jednak coś innego – wypracowany przez lata balans. "My już wiemy, że tam jest jego ogródeczek, tu jest mój ogródeczek, raz to jakiś czas się spotkamy" – wyznała. To podejście pokazuje, że ich relacja opiera się nie na ciągłym dopasowywaniu się za wszelką cenę, lecz na świadomym akceptowaniu różnic. Właśnie dzięki temu, jak sugeruje Iza Krzan, ich związek może funkcjonować stabilnie mimo wyraźnych kontrastów charakterów. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Zagląda do wnuka, spaceruje z psem i siada z mężem przy herbacie. Tak naprawdę żyje marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska
Małgorzata Kidawa-Błońska ujawniła swoją prywatną stronę. Marszałek Senatu opowiedziała o codzienności po pracy, czasie spędzanym z wnukiem, spacerach z psem i rozmowach z mężem. W szczerym wywiadzie mówi także o wspólnej pasji do filmu, znaczeniu przyjaźni oraz o tym, że politycy mierzą się z dokładnie takimi samymi problemami jak wszyscy inni.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o pracy w Senacie Ale póki co lubi Pani przychodzić do pracy? Jestem w Senacie codziennie. Chyba że jeżdżę po kraju i po świecie, spotykając się i rozmawiając z ludźmi i naszymi rodakami za granicą. Lubię, gdy w Senacie dużo się dzieje, ale też te chwile, gdy budynek pustoszeje i zmienia się atmosfera. To zdarza się rzadko, bo mamy posiedzenia, odwiedzają nas wycieczki, organizujemy wystawy poświęcone patronom danego roku, ważnym miejscom i wydarzeniom. Była wystawa o Gdyni w 100-lecie jej powstania, o Wojciechu Jerzym Hasie, księdzu Józefie Tischnerze. Poza pracami legislacyjnymi Senat stał się w tej kadencji miejscem merytorycznej i eksperckiej debaty w wielu bardzo ważnych kwestiach, pracujemy na przykład nad rozwiązaniami dotyczącymi mecenatu kultury. Lubię Senat, ludzi, których tu spotykam, ale bardzo lubię też być w domu, bo ważna jest dla mnie równowaga. Mam tam zawsze co robić. Muszę pani powiedzieć, że nie pamiętam takiego momentu, żebym nie miała nic do zrobienia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Małgorzata Kidawa-Błońska o życiu po pracy. „Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer” Co Pani robi, jak wraca z pracy do domu? Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer, siadam z mężem przy herbacie czy kolacji i rozmawiamy. Poza tym robię to, co sprawia mi przyjemność i mnie relaksuje – zajmuję się domem, ogrodem, czytam książki. My, politycy czy artyści, jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Mamy te same domowe obowiązki, musimy pamiętać, żeby zapłacić rachunki czy podlać kwiaty, mamy lepsze i gorsze dni, tak samo się martwimy i tak samo kochamy. Od czasu do czasu chodzi Pani do kina? Teraz niestety chodzę mniej, bo czasu mam, jak pani widzi, nie za dużo, ale staram się być na bieżąco z tym, co się dzieje w polskim filmie i teatrze. Ostatnio byłam na „Pojedynku” w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Zresztą u nas w domu dużo się o filmie rozmawia. Mąż reżyser, syn i synowa też z filmem związani. A przecież rozmawia się z bliskimi o tym, co jest w życiu ważne i co wspólnie lubimy. Zaczęłyśmy naszą rozmowę od przyjaźni… ona jest naprawdę w życiu bardzo istotna. My z moim mężem najpierw się zaprzyjaźniliśmy, a dopiero później połączyła nas miłość. Mamy podobne poczucie humoru, bardzo dobrze się rozumiemy i świetnie nam się razem milczy, bo rozumiemy się bez słów. Żyjemy razem, ale każde z nas ma coś własnego, takiego tylko dla siebie, swoje terytorium. Moim własnym jest polityka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie”
Była jego schronieniem i jedynym wsparciem. Wiktor Słojkowski wraca do relacji z babcią – kobiety, która dawała mu siłę, gdy wszystko inne zawodziło. Jej strata wciąż pozostaje niezagojoną raną.
Była dla niego wszystkim – tarczą, wsparciem i jedyną osobą, która dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Gdy świat się rozpadał, a najbliższa relacja raniła, to właśnie babcia stawała po jego stronie, broniła i przywracała wiarę w siebie. Wiktor Słojkowski dziś wraca do tej niezwykłej więzi z rozdzierającą szczerością, przyznając, że jej strata wciąż boli tak samo. To opowieść o miłości, która ratowała i o pustce, której nie da się niczym wypełnić. Wiktor Słojkowski o ukochanej babci. Tylko w VIVIE! opowiada o kulisach swojego życia – Gdy z nią [przyp. red. mamą] mieszkałeś, ktoś stawał w Twojej obronie? Mieszkaliśmy z dziadkami. Babcia stała się najważniejszą osobą w moim życiu. Ona mnie broniła, wspierała, pocieszała. Gdy matka mówiła mi, że jestem nieudacznikiem, ona twierdziła, że wszystko w życiu mi się uda. A gdy zwracała jej uwagę, matka wpadała w histerię i nie było z nią żadnej rozmowy. Do babci więc przyczepiłem się jak huba do drzewa. W psychologii taka relacja nazywa się uwikłaniem i uznawana jest za toksyczną. Ale dla ludzi w takiej sytuacji jak moja jest czymś zupełnie normalnym. – Takich ludzi jak Ty niestety jest dużo. Tylko że przyjęło się, że o rodzicach się źle nie mówi. W końcu przemoc rodzicielska przestaje być zamiatana pod dywan, a ci, którzy jej doświadczyli, przestają się tego wstydzić. W naszej rzeczywistości funkcjonuje mit matki – kobiety, która cię urodziła, i już za samo to trzeba ją wielbić i szanować. Życie ci dała przecież! A co wydarzyło się po drodze, to już nie ma znaczenia. Tylko że to ma znaczenie i to nie ja mam się czego wstydzić. – Nie każdy jednak pisze o tym książkę. Nie lubię mówić o emocjach. Dużo łatwiej mi o nich napisać. Zrobiłem to, bo chyba miałem nadzieję, że się uwolnię od tego wszystkiego. Powinienem był wiedzieć, że nic mi to nie da. Opowiem teraz o babci. Zmarła nagle. Zachorowała, a po trzech miesiącach już jej ze mną nie było. To było 15 lat temu, a ja myślę, że wciąż jestem w żałobie. Psycholog poradził mi, że powinienem napisać do niej list, w którym opiszę, jak mi bez niej źle i ciężko. Zmieniłem terapeutę, bo co mi pomoże list, skoro nie pomogło mi napisanie 200 stron książki „Chciałbym nigdy cię nie poznać”? Gdy myślę o „Matce nikt”, zastanawiam się, czy dzisiaj zdecydowałbym się na jej napisanie. Nie wiem. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – To z powodu krytyki, jaka się pojawiła pod Twoim adresem? Że nie wiadomo, po co ją napisałeś? Że nie jest obiektywna, bo nie dałeś w niej matce głosu? Za każdym razem powtarzam, że to jest moja własna wersja zdarzeń. Nie wykluczam, że może ktoś inny zinterpretował te wszystkie sytuacje zupełnie inaczej. Nie udzieliłem w niej głosu mojej matce, bo to nie miała być powieść, w której mieliśmy uprawiać grupową terapię. Nie widzę sensu, bo wiem, jak by to wyglądało. Takich konfrontacji w życiu, nie na kartach książki, mamy za sobą naprawdę dużo. Wiele razy wyciągałem do niej rękę, chciałem wyjaśniać, rozmawiać, naprawiać. Nawet przepraszać, choć nawet psycholog mówi mi, że nie mam za co. I każdy mój gest w jej stronę miał taki sam finał – gigantyczna przemoc skierowana w moją stronę. A to ja powinienem usłyszeć od niej „przepraszam”. I uprzedzę twoje pytanie. Nigdy tego nie usłyszałem. Za to dowiedziałem się, że mam chorą wyobraźnię i powinienem zmienić lekarza i leki, bo nie działają. To nie wszystko. Jej znajomi, gdy dowiedzieli się, że książka ma się ukazać, obdzwonili wszystkich moich pracodawców, twierdząc, że jako pisarz mylę fikcję z rzeczywistością. – Wyjaśniła Ci kiedyś swoje zachowanie względem Ciebie? Ona to wszystko wypiera. A ja mam świadków, bo przecież jest rodzina, która wszystko widziała. Kiedy próbowaliśmy się z nią skonfrontować, jak mantrę powtarzała, że to wszystko kłamstwa. Ona ma swoją rzeczywistość i swoją prawdę, która jest zupełnie inna niż moja. Dla mnie słowa: „Nie nadajesz się do niczego. Właśnie przestałeś być moim synem” są wystarczającym powodem do tego, żebym już nie chciał mieć z nią nic wspólnego. [...] – W poprzednim życiu… chciałeś ze sobą skończyć? Nigdy. Śmierć byłaby utratą kontroli, a to byłoby dla mnie nie do zaakceptowania. Poza tym nie potrafię sobie wyobrazić, że mnie nie ma. Sądzę, że mam zerowe tendencje do samounicestwienia, ale gdybym miał dowód, że po życiu tutaj jest coś więcej i mógłbym spotkać ludzi, których już przy mnie nie ma, zabiłbym się w trzy sekundy, żeby się spotkać z babcią. Gdy tak ci to wszystko opowiadam, mogłabyś pomyśleć, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Czytelnicy mojej książki też mogą postawić taką diagnozę. Stwierdzić, że poniosłem turboporażkę. Nigdy z nikim nie byłem, z nikim nie jestem i pewnie z nikim nie będę. Żyję z dwoma psami, Józiem i Bolusiem. Nie mam zbyt wielu znajomych, więc nie mam z kim nawet jeździć na wakacje i spędzać świąt. A prawda jest taka, że lubię być sam. Śmieszne jest, jak ludzie reagują na informację o samotnie spędzonym Bożym Narodzeniu. Za każdym razem na ich twarzach maluje się przerażenie. I widzę, że nie wiedzą, jak się mają zachować. A potem mówią, że im przykro i mi współczują. Tylko że mi nie jest przykro, choć kiedyś bałem się samotności i otaczałem się tłumem ludzi. Kiedyś jednak przyszedł taki moment, że nie musiałem chodzić do pracy, bo mogłem pracować z domu. Stopniowo odkrywałem, że to nie obciach pójść samemu do restauracji albo do kina. Pamiętam film, na który pierwszy raz poszedłem sam. To był „Mad Max”, w piątek o godzinie 13. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że na sali siedzi 10 innych osób i one też były same. A potem sam pojechałem na miesięczne wakacje do Nowego Jorku. Udowodniłem sobie, że nie jestem dla siebie taki nudny, jakby się mogło wydawać. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
TYLKO W VIVIE!. Mąż reżyserował, ona produkowała filmy. Dziś marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia sekret udanego związku
Małgorzata Kidawa-Błońska rzadko mówi o życiu prywatnym, jednak tym razem zdradziła szczegóły relacji z mężem Janem Kidawą-Błońskim. Marszałek Senatu opowiedziała o wspólnej pracy przy filmach, wzajemnym zaufaniu i zasadach, które od lat pomagają im budować trwały związek mimo zawodowych wyzwań.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o polityce w dzisiejszych czasach [...] Mówią o Pani, że jest łagodna. Czy to wystarczy w dzisiejszym politycznym świecie? Nie jestem łagodna. Po prostu nie jestem chamska i agresywna. Jeśli jestem w stu procentach przekonana do swoich racji, nie ustępuję, nie rezygnuję i nie poddaję się. Uważam jednak, że stanowczość jest czymś zupełnie innym niż agresja, której dzisiaj tak dużo w życiu publicznym. W mojej ocenie obrażanie kogoś nie spowoduje, że poczuję się silniejsza ani nie przekonam go do swoich racji. To raczej objaw słabości, kiedy nie ma argumentów. Wszystko można powiedzieć w kulturalny sposób, a siła to nie pokazywanie pazurów i brutalności. Wracając do moich pradziadków… to nie ich zasługa, że poświęciłam się polityce, ale moją zasługą będzie, jeśli nie przyniosę ich nazwiskom wstydu. Dostałam kapitał, którego nie mogę zmarnować. CZYTAJ TEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" Małgorzata Kidawa-Błońska o mężu W czasach, gdy oni zajmowali się polityką, kobiet u władzy nie było. Ale ja miałam szczęście, że wychowałam się w domu, w którym były silne kobiety, które miały swoje pasje, swoje spojrzenie na życie i zdanie na temat polityki. I choć pozostawały w cieniu, ich głos był ważny. To, że pradziadkowie mogli pełnić najwyższe funkcje państwowe w II RP, było ich zasługą. One uczyły mnie, że przede wszystkim muszę być samodzielna, bo wtedy będę bezpieczna. Czasami w życiu wszystko układa się wspaniale, czasami nie, ale jeśli potrafimy same dać sobie radę, wtedy jesteśmy na dobrej drodze. Byłam szczególnie związana z moją babcią Zosią, malarką. Ona była moją przewodniczką i powierniczką, od której zawsze dostawałam bardzo mądre życiowe rady. Teraz radzi się Pani męża? Dzisiaj działamy zawodowo w zupełnie innych obszarach, choć kiedyś pracowaliśmy razem. Ja produkowałam filmy, mąż je reżyserował. I nawet wtedy nie wchodziliśmy sobie w drogę. Jeśli Jaś chciał pokazać mi efekty swojej pracy, robił to i zaczynaliśmy na ten temat dyskutować. I wtedy, i dzisiaj, jeśli chodzi o sprawy zawodowe, każde z nas ma swoją sferę prywatności. Oczywiście rozmawiamy ze sobą, dzielimy się swoimi problemami, bo przecież radzimy się ludzi, do których mamy największe zaufanie. Ja mam to szczęście, że to są moi najbliżsi. Słucham więc rad, ale i tak ostateczna decyzja należy do mnie. Nauczył mnie tego mój ojciec. Kiedy przychodziłam do niego z prośbą, żeby pomógł mi podjąć decyzję, on odmawiał, bo uważał, że każdy powinien brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Gdy byłam młodsza, miałam do niego pretensje i denerwowałam się, że całą odpowiedzialność zrzuca na mnie. W końcu zrozumiałam, że jednak miał rację. Moja decyzja jest moją odpowiedzialnością i to ja ponoszę jej konsekwencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu.
Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Czy przyjaźń między politykami jest możliwa? Gdy zaczynałam polityczną karierę, wszyscy mówili, że w partii, w parlamencie nie ma przyjaźni. Ale to nie jest prawda. Przyjaźń między politykami jest nie tylko możliwa, ale konieczna. Potrzebujemy wokół siebie ludzi, do których mamy zaufanie, którzy wesprą, gdy zajdzie taka potrzeba, ale też będą potrafili powiedzieć prawdę, nawet gdy ona będzie dla nas niewygodna. Po prostu… polityk nie może być sam. Czy zna Pani osoby z dwóch różnych frakcji politycznych, które są przyjaciółmi? W życiu wszystko jest możliwe. Tylko że ja zakładam, że przyjaźnimy się z ludźmi, z którymi łączą nas takie same wartości, wizja przyszłości i wspólne cele. Miałam to szczęście spotkać w Sejmie osoby, które stały się mi bliskie. Była wśród nich Iwona Śledzińska-Katarasińska, choć na początku naszej znajomości nic nie wskazywało na to, że będzie nam razem po drodze. Mam przyjaciółki, które są ze mną od lat i dzięki którym w polityce się znalazłam. Gdy pierwszy raz kandydowałam do Sejmu, miałam bardzo dalekie miejsce na liście. W ogóle nie zawracałam sobie głowy kampanią wyborczą. I wtedy wkroczyły one i powiedziały, że to nie może tak wyglądać, bo to nie jest zabawa, tylko poważna sprawa, i jeśli zdecydowałam się na taki krok, to powinnam bardziej się zaangażować, dać się poznać wyborcom. Zmobilizowały mnie do walki i za to jestem im bardzo wdzięczna. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki Posłuchała ich Pani, bo dzisiaj jest Pani marszałkiem Senatu i spotykamy się w Pani gabinecie przy Wiejskiej. To przede wszystkim zasługa ludzi, którzy mi zaufali. Ale ja nie pragnęłam zostać polityczką dla samego bycia w polityce. Nie wierzę, że są ludzie, którzy o tym marzą. Wszystkie osoby związane z polityką, które szanuję, zaangażowały się w nią dlatego, że chciały zrobić coś, co w danym momencie trzeba było zrobić. Podobnie ja. Po prostu nie mogę przejść obojętnie, gdy coś wymaga mojej uwagi i działania. Od razu chcę się tym zająć. Kiedy odkryła Pani w sobie cechy społecznika? Gdy mój syn poszedł do szkoły. Zaangażowałam się, bo uznałam, że jak zajmę się sama naprawą chodnika, zdobyciem nowych książek do biblioteki czy usprawnieniem funkcjonowania szkoły, to się to wydarzy szybciej. Zostałam więc członkiem rady rodziców i to były moje pierwsze kroki. Ale tak naprawdę najbardziej zawsze interesowała mnie kultura. Razem z mężem (reżyser Jan Kidawa-Błoński – przyp. red.) mieliśmy firmę produkującą filmy i to była moja pasja. Zorientowałam się jednak, że jak wejdę do świata polityki, to będę mogła bardziej upominać się o prawa twórców i szeroko pojętą kulturę, czyli o to, co leży mi na sercu. Zajęła się Pani nienajłatwiejszym tematem. Ale jak ważnym! Chciałam sprawić, żeby w końcu na kulturę zaczęto patrzeć w sposób przyjazny i żeby wszyscy dostrzegli, że dla społeczeństwa, dla dobrego funkcjonowania państwa jest ona niezbędna. Teraz, kiedy świat wokół nas tak bardzo się zmienia w błyskawicznym tempie i czasami trudno nam za tym wszystkim nadążyć, to kultura jest tym, co pozwala nam wytrwać i zrozumieć to, co się dzieje wokół nas. Ważne, żeby ludzie mieli potrzebę uczestniczenia w kulturze. Artyści świetnie opisują przeszłość, ale doskonale też umieją pisać o przyszłości. Jeżeli wrócimy do lektury książek Stanisława Lema albo obejrzymy „2001: Odyseję kosmiczną” Stanleya Kubricka, zobaczymy, że to, co kiedyś wydawało nam się niemożliwą do zrealizowania bajką, stało się naszą codziennością. Historia naszego kraju pokazuje, że to dzięki kulturze przetrwaliśmy jako naród. Ona nie jest snobizmem, ale koniecznością. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na planie Azja Express, początkowo nie lubili. Teraz ich miłość kwitnie, a kolejne kadry zachwycają
Przeszłość dała jej kilka show-biznesowych lekcji. Czy dziś czegoś żałuje? Edyta Zając szczerze o swojej drodze i opiniach innych
Edyta Zając od lat obecna jest w świecie modelingu, ale jak sama przyznaje – nie ogląda się za siebie. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" mówi wprost o swoich wyborach, młodości w branży i o tym, czy uroda zawsze pomaga. To opowieść o dystansie, świadomości i wdzięczności za własną drogę.
Choć show-biznes często skłania do rozliczeń z przeszłością, Edyta Zając pozostaje wierna swojej filozofii patrzenia w przyszłość. W szczerej rozmowie odsłania kulisy swoich początków, dzieli się refleksją na temat młodych adeptek modelingu i jasno określa, co w życiu – poza urodą – ma dla niej największe znaczenie. Edyta Zając o swoich wyborach w show-biznesie. Czy czegoś żałuje? W świecie, w którym wiele osób po latach wraca do swoich decyzji z nutą żalu, Edyta Zając zachowuje rzadką konsekwencję i spokój. Na pytanie o ewentualne zmiany odpowiada bez wahania: "Nie, nie mam chyba takich momentów. Staram się w ogóle nie myśleć o tym, co było kiedyś, raczej myślę o tym, co przyniesie przyszłość, a wręcz też się nie nastawiam, wolę się miło zaskoczyć niż rozczarować." Modelka nie tylko nie rozlicza przeszłości, ale świadomie odcina się od takiego sposobu myślenia. Jej podejście opiera się na akceptacji i wdzięczności: "Bardzo się cieszę, że moja droga zawodowa wygląda właśnie tak, jak wyglądała i tak, jak teraz się pięknie układa, także oby tak dalej." 14-letnia dziewczyna i świat modelingu. Co Edyta Zając radzi młodszym koleżankom po fachu? Początki kariery Edyty Zając przypadają na czasy, gdy dostęp do wiedzy o branży był mocno ograniczony. Dziś – jak sama zauważa – sytuacja wygląda zupełnie inaczej, a młode dziewczyny wchodzą w modeling znacznie bardziej świadomie. 'W moich czasach nie wiedziałam nic, poza tym, że piękne panie na okładkach Pani Domu, Klaudii czy właśnie, czy gwiazdy na okładkach Vivy, to zazwyczaj są modelki.” Kontrast z teraźniejszością jest wyraźny: "Natomiast teraz 14-letnia dziewczynka sporo może się dowiedzieć z internetu, z social mediów, z programów typu Top Model. Na pewno jest o wiele więcej źródeł teraz informacji niż w moich czasach." Choć brak wiedzy może wydawać się przeszkodą, w przypadku Edyty Zając okazał się… atutem. "I szczerze, wydaje mi się, że nawet to było dobre i fajne, że trochę ta nieświadomość też mi pomagała. Nie bałam się, moi rodzice też nie bali się trochę, to wynikało z tego, że nie wiedzieliśmy z czym to się je, więc szliśmy na żywioł." Z perspektywy lat Edyta Zając patrzy na początki w branży z większą rozwagą. Dziś młodym dziewczynom dałaby konkretną wskazówkę: "Jeśli miałabym dzisiaj dać radę tak młodym dziewczynkom, to żeby poczekały jeszcze przynajmniej 3-4 lata, zanim zaczną taką karierę." SPRAWDŹ: Gdy jest proszona o to w pracy, zawsze mówi STOP! Edyta Zając szczerze o kulisach modelingu: „Mam to zapisane w kontrakcie” Uroda w show-biznesie – dar czy wyzwanie? Edyta Zając odpowiada bez wahania W świecie, w którym uroda często bywa źródłem zarówno sukcesów, jak i presji, Edyta Zając przyjmuje perspektywę pełną wdzięczności i podkreśla swoje poczucie szczęścia: "Uważam, że jestem szczęściarą, że ten los mnie obdarzył oczywiście i przede wszystkim jestem szczęściarą z powodu tego, jak wychowali mnie moi rodzice." Modelka wyraźnie zaznacza, że fundamentem jej obecności w mediach są wartości wyniesione z domu: "Myślę, że to też dało mi taką siłę, żeby w tych mediach zaistnieć i z tego jestem najbardziej dumna." Jej podejście podsumowują słowa, które wybrzmiewają jak osobisty manifest: "I oczywiście uroda gdzieś tam zawsze pomaga w życiu, ale lubię podkreślać, że nie sama uroda, ale również wnętrze i przede wszystkim to, co się ma w głowie." To właśnie równowaga między tym, co zewnętrzne i wewnętrzne, według modelki stanowi o prawdziwej wartości człowieka – nie tylko w show-biznesie. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Maria Prażuch-Prokop w pierwszym wywiadzie po rozwodzie: „Nie chciałam być widoczna jako czyjaś partnerka”
Maria Prażuch-Prokop po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o swoim życiu, wyborach i zmianach, które całkowicie odmieniły jej codzienność. Instruktorka jogi zdradza, dlaczego świadomie unikała show-biznesu i jak wygląda jej nowy etap między Polską a Teneryfą. Jej słowa są szczere i zaskakujące.
Maria Prażuch-Prokop udzieliła szczerego i bardzo osobistego wywiadu Agnieszce Woźniak dla Wirtualnej Polski, w którym po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o swoim życiu, wyborach i zmianach. Instruktorka jogi zdradziła, dlaczego świadomie trzymała się z dala od show-biznesu, jak wyglądał jej proces wewnętrznej przemiany oraz co sprawiło, że dziś z pełnym przekonaniem mówi: „czuję, że jestem we właściwym miejscu”. Maria Prażuch-Prokop o życiu poza show-biznesem Maria Prażuch-Prokop konsekwentnie budowała swoją drogę z dala od świata mediów. Choć przez lata była związana z osobą rozpoznawalną, nigdy nie zdecydowała się na wejście do show-biznesu. Jak podkreśla, był to świadomy wybór, wynikający z potrzeby prywatności i życia na własnych zasadach. – „Ja w ogóle nie czuję się częścią show-biznesu” – mówi wprost. Zamiast tego skupiła się na działalności w internecie i pracy z kobietami zainteresowanymi jogą oraz świadomym życiem. – „Nie miałam potrzeby bycia ‘widoczną’ jako czyjaś partnerka” – dodaje. Nowy etap życia Marii Prażuch-Prokop i wpływ jogi Dziś Maria Prażuch-Prokop mówi o spokoju i równowadze, które nie pojawiły się przypadkiem. To efekt długiego procesu pracy nad sobą i zmiany podejścia do życia. Instruktorka podkreśla, że joga odegrała w tym kluczową rolę – nie tylko jako aktywność fizyczna, ale jako system uczący uważności i zatrzymania. – „To nie jest coś, co pojawia się nagle – to jest proces, który trwa latami” – zaznacza. Dzięki temu podejściu nauczyła się nie reagować na wszystko zewnętrznie i nie komentować każdego etapu życia publicznie. Dziś, jak sama przyznaje: – „Czuję, że jestem we właściwym miejscu”. Teneryfa jako przestrzeń zmian i rozwoju Ważnym elementem nowego etapu życia jest Teneryfa, gdzie Maria Prażuch-Prokop od pięciu lat posiada dom. To właśnie tam rozwija swoją działalność i organizuje warsztaty dla kobiet. Miejsce to ma dla niej szczególne znaczenie. – „To miejsce jest spełnieniem moich marzeń” – przyznaje. Dom, w którym odbywają się spotkania, to 200-letni budynek, który stopniowo odnawia. Warsztaty różnią się od standardowych ofert – zamiast sztywnego planu liczy się atmosfera bliskości i swobody. – „U mnie jest bardziej jak u przyjaciółki, w domu, w którym można po prostu być” – tłumaczy. Od korporacji do świadomego życia Zanim Maria Prażuch-Prokop zaczęła swoją obecną drogę, przez 15 lat pracowała w korporacji. Dziś patrzy na ten etap z dystansem. Przyznaje, że intensywny tryb pracy miał wpływ na jej zdrowie i był sygnałem do zmiany. – „To był sygnał od ciała, że takiego systemu funkcjonowania nie da się utrzymać na dłuższą metę” – mówi. Choć doświadczenie zawodowe było dla niej ważne, z czasem poczuła, że jej życie musi podążyć w innym kierunku. Zdrowie kobiet i ważny apel Marii Prażuch-Prokop Dziś Maria Prażuch-Prokop aktywnie mówi o zdrowiu kobiet i profilaktyce. Podkreśla, jak ważne jest wsłuchiwanie się w potrzeby własnego ciała i reagowanie, zanim pojawią się poważniejsze problemy. – „Nie czekajmy na kataklizm” – apeluje. Jednocześnie zwraca uwagę na realia codziennego życia wielu kobiet, które często funkcjonują w ciągłym biegu. Dlatego zachęca do wyrozumiałości wobec siebie i rezygnacji z porównań. – „Nie porównujcie się” – podkreśla.
Dostała znak od nieżyjącej mamy. Małgorzata Potocka o pamiątce, która ma dla niej szczególne znaczenie…
Odwiedziliśmy Małgorzatę Potocką z kamerą w ramach formatu Viva.pl "Domy gwiazd". W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim aktorka opowiedziała o niezwykłej pamiątce po mamie i znakach, które – jak wierzy – wciąż od niej otrzymuje.
Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl otworzyła drzwi nie tylko do swojego domu, ale i do bardzo osobistych wspomnień. W rozmowie z Rafałem Kowalskim wróciła do momentu pożegnania z mamą oraz do historii, która – choć zaczęła się niepozornie – z czasem nabrała dla niej głębokiego, niemal symbolicznego znaczenia. Małgorzata Potocka o roślinie, która stała się znakiem od mamy "Pani chyba ma też w sobie ogromną miłość do roślin, zgadza się?" – zapytał Rafał Kowalski, otwierając jeden z bardziej osobistych wątków rozmowy. Małgorzata Potocka odpowiedziała z charakterystyczną dla siebie szczerością: "No, miłość do pewnych, określonych roślin". Jak wyjaśniła w materiale Viva.pl, za tym zastrzeżeniem kryje się historia, która do dziś budzi w niej ogromne emocje. Opowiadając Rafałowi Kowalskiemu, wróciła do czasu po śmierci mamy. To wtedy, porządkując jej mieszkanie, zdecydowała się zabrać jedną z roślin – choć, jak sama przyznała, nie była do niej przekonana. "Pomyślałam: co za głupi kwiatek. To nie był kwiatek, to były te liście, takie szable. Po co takie coś trzymać w domu, ale zabrałam" – powiedziała w materiale Viva.pl. Roślina przez lata po prostu rosła. Nic spektakularnego się nie działo, aż do momentu, który – jak podkreśla aktorka – zapamiętała na zawsze. "Pięć lat trzymałam, one się rozrastały, rozrastały i pomyślałam sobie, dziwne, dziwne. I pewnego dnia schodzę z góry, a tutaj witają mnie [...] takie wielkie kwiaty. Ja się tak popłakałam…" – wyznała Rafałowi Kowalskiemu. W materiale Viva.pl Małgorzata Potocka nie ukrywała, że tamta chwila miała dla niej wymiar niemal metafizyczny. "To jest coś takiego jak wydaje ci się, że ta osoba w zaświatów daje ci znak" – powiedziała, próbując ubrać w słowa doświadczenie, które trudno jednoznacznie wyjaśnić. Jednocześnie zwróciła uwagę na coś bardzo przyziemnego, a zarazem znaczącego – relację człowieka z naturą. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśliła, że rośliny reagują na uwagę i emocje. "Kwiaty czują, że jesteś po prostu zakochana w nich, że im wszystko dasz, co tylko będą chciały" – dodała. Ta opowieść staje się więc nie tylko historią o stracie, ale też o trwaniu więzi w innej formie – cichej, ale niezwykle odczuwalnej. Małgorzata Potocka o znakach od bliskich i życiu w ciągłym ruchu Rozmowa naturalnie zeszła na temat znaków od tych, którzy odeszli. Rafał Kowalski przyznał, że sam często ich szuka – w powietrzu, w pogodzie, w przedmiotach. Odpowiedź Małgorzaty Potockiej była natychmiastowa i pełna zrozumienia. "Ja mam tak samo" – powiedziała w materiale Viva.pl. Aktorka podzieliła się bardzo osobistym doświadczeniem, które powtarza się w jej życiu regularnie. "Ja przejeżdżam na przykład koło stacji benzynowej na Puławskiej i zawsze słyszę dzwonek mojej mamy" – opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Jak wyjaśniła, to dźwięk, którym mama przywoływała ją kiedyś z dołu domu. Dziś wraca niespodziewanie, w zupełnie innych okolicznościach. „Po prostu jest to standard. Zawsze tam przejeżdżam, słyszę ten dzwonek” – powiedziała Małgorzata Potocka w materiale Viva.pl. Te powtarzające się momenty są dla niej czymś naturalnym, choć wciąż poruszającym. Jak przyznała, mogłaby o tym rozmawiać godzinami. Jednocześnie aktorka szczerze opowiedziała o swoim stylu życia, który nie pozwala jej na klasyczne przywiązanie do domu. "Ja nie mogę mieć kwiatów w domu. Ani kwiatów, ani psów, ani zwierząt, bo ja jestem człowiekiem, którego nie ma w domu" – wyznała Rafałowi Kowalskiemu. Mimo to rośliny, które już posiada, zdają się funkcjonować na własnych zasadach. "Ja wyjeżdżam na dwa tygodnie, wyjeżdżając podlewam, przyjeżdżam, żyją, szafa gra, witają mnie serdecznie, podlewam, na drugi dzień mam kwiat" – dodała z uśmiechem. To właśnie w takich chwilach, jak zauważył prowadzący, łatwo uwierzyć, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko przypadkiem. Może – jak zasugerował Rafał Kowalski – to rzeczywiście znak od mamy. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Grażyna Torbicka do dziś nie może zapomnieć tego wywiadu. Nie poszedł po jej myśli... "Zaszli mi za skórę!"
Grażyna Torbicka przez lata przeprowadziła setki rozmów z największymi nazwiskami kina. Nie wszystkie jednak przebiegały zgodnie z planem. W formacie "KULA VIVY!" wraca pamięcią do spotkań, które szczególnie zapadły jej w pamięć – zarówno tych inspirujących, jak i trudnych.
Dziennikarka od lat uchodzi za jedną z najbardziej profesjonalnych i eleganckich rozmówczyń w polskich mediach. Jej doświadczenie obejmuje wywiady z legendami światowego kina, ale – jak sama przyznaje – nawet najlepiej przygotowany dziennikarz nie zawsze ma wpływ na przebieg rozmowy. Wspomnienia z niektórych spotkań do dziś wywołują w niej silne emocje. Grażyna Torbicka i Martin Scorsese: spotkanie, które zapisało się w pamięci na zawsze W rozmowie z Rafałem Kowalskim Grażyna Torbicka wraca do jednego z najbardziej symbolicznych momentów w swojej karierze w odpowiedzi na wylosowane pytanie: Do dziś nie mogę zapomnieć spotkania z... "No, mam kilka takich spotkań, ale ponieważ rozmawiamy tu, gdzie rozmawiamy, w pokoju 503 w hotelu Bristol, to dokładnie w tym miejscu, w którym ja w tej chwili siedzę, siedział swego czasu Martin Scorsese" – wspomina. To właśnie tam rozpoczęła się ich rozmowa, która szybko przerodziła się w długi i znaczący wywiad. Scorsese, znany nie tylko jako wybitny reżyser, ale również strażnik dziedzictwa filmowego, przyjechał do Polski z konkretną misją. "Jak wiadomo, on bardzo dba o światowe zasoby kinematograficzne, stara się zachowywać te największe dzieła filmowe, uchronić je od zapomnienia i przyjechał do Polski właśnie dlatego, żeby po raz kolejny jeszcze spojrzeć na to, co można tu zarchiwizować" – tłumaczy Torbicka. To nadało rozmowie szczególny kontekst – nie była to jedynie promocja czy kurtuazyjna wymiana zdań, ale spotkanie wokół ważnej idei. TYLKO U NAS: "Przetrwaliśmy trudne lata". Grażyna Torbicka szczerze o swoim najważniejszym życiowym projekcie. W tym roku czeka go okrągły jubileusz Grażyna Torbicka o braciach Coen. "Zaszli mi za skórę" Nie wszystkie rozmowy w karierze Grażyny Torbickiej przebiegały jednak w równie komfortowej atmosferze. Dziennikarka szczerze przyznaje, że jednym z najbardziej wymagających doświadczeń był wywiad z braćmi Coen. Już na początku rozmowy pojawiły się trudności. "Już nie pamiętam, czy to było po filmie ‘To nie jest kraj dla starych ludzi’, ale zdecydowanie panowie byli nie w humorze i nie w nastroju udzielania wywiadów. I odpowiadaliali: tak, nie: – wspomina. Lakoniczne odpowiedzi i brak zaangażowania rozmówców sprawiły, że wywiad zaczął wymykać się spod kontroli. Mimo niesprzyjających warunków Torbicka postawiła na swoje doświadczenie i przygotowanie. "Zwykle jestem jednak przygotowana do takiej rozmowy. A to jest najsilniejsza broń" – podkreśla, wskazując fundament swojej pracy. Widząc, że rozmówcy nie wykazują inicjatywy, zdecydowała się przejąć stery. "Ponieważ widziałam, że oni nie mają ochoty w ogóle odpowiadać, więc troszeczkę za nich odpowiadałam, podprowadzając kolejne pytanie" – wyjaśnia. Przełom nastąpił niespodziewanie szybko. "No i gdzieś tam w trzeciej, czwartej minucie pękły te granice, te bariery i ruszyli" – relacjonuje. Choć początek był trudny, rozmowa ostatecznie nabrała tempa i zakończyła się powodzeniem. Nie zmienia to jednak faktu, że doświadczenie to zapadło jej głęboko w pamięć. "Ale to na pewno będę zawsze pamiętała. Bracia Coen zaszli mi za skórę" – podsumowuje z charakterystyczną szczerością. TYLKO W VIVIE! Mogła zrobić karierę za granicą, za każdym razem odmawiała. Grażyna Torbicka zdradza, dlaczego nigdy nie zdecydowała się opuścić Polski Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mroczne kulisy biznesu modowego. Ewa Minge bez tabu o zaskakującym procederze. Mówi o licytowaniu modelek
Mroczne kulisy biznesu modowego to temat, który rzadko przebija się do mainstreamu. Tym razem Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w materiale „VIVA! Bez Tabu” odsłania fragment rzeczywistości, o której wielu woli milczeć. Projektantka mówi wprost o mechanizmach działania agencji, selekcji modelek i niepokojących praktykach, które rozgrywają się poza światłem fleszy.
Choć pokazy mody kojarzą się z luksusem, prestiżem i artystyczną wizją, ich zaplecze bywa znacznie bardziej złożone. Ewa Minge, która od lat funkcjonuje w międzynarodowym świecie fashion, w rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc rzeczy, które rzucają nowe światło na relacje między agencjami, modelkami i wpływowymi gośćmi obecnymi na pokazach. Pokazy mody jako przestrzeń selekcji. Ewa Minge ujawnia, co naprawdę dzieje się za kulisami Ewa Minge w materiale "VIVA! Bez Tabu" zwróciła uwagę, że choć w powszechnym odbiorze mówi się o "licytowaniu modelek" przez najbogatszych ludzi, rzeczywistość na pokazach mody wygląda nieco inaczej. Jak podkreśliła: "Na Fashion Weekach i podczas tych regularnych pokazów mody raczej się nie licytuje, ale się przegląda dziewczyny." Ten proces – jak wyjaśnia projektantka – nie jest jednak jedynie standardowym castingiem. W rozmowie powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, że osoby pracujące przy pokazach często nie mają pełnej wiedzy o tym, kto znajduje się na widowni i w jakim celu obserwuje modelki. To tworzy przestrzeń do działań, które wykraczają poza oficjalny obieg branży modowej. Minge zaznacza również, że niektóre agencje funkcjonują w sposób dwutorowy. Z jednej strony zajmują się klasycznym modelingiem, z drugiej – oferują modelki "do czego innego". "Dziewczyny do towarzystwa, na bardzo wysokim luksusowym poziomie, dziewczyny, które są wykształcone, dziewczyny, które są piękne, dziewczyny, które są znane”, wymieniała. TYLKO U NAS: Ewa Minge ujawnia prawdę. To dlatego znalazła się na liście Epsteina "Ta modelka 1000 euro, ta 10 000 euro" – kulisy ofert i niepokojących propozycji Jeszcze bardziej dosadny obraz wyłania się z dalszej części rozmowy. Ewa Minge powiedziała w "VIVA! Bez Tabu", że zdarzało się, iż agencje przedstawiały jej konkretne "wyceny" modelek. W tym kontekście kwoty przestają być jedynie wynagrodzeniem za udział w pokazie, a zaczynają sugerować szerszy zakres oczekiwań. Projektantka przywołała także sytuację, w której zaproponowano jej modelkę bez wynagrodzenia – w zamian za możliwość budowania jej rozpoznawalności. "Mam ją dla ciebie za darmo, bo jej nie zależy na tym, żeby zarobić […] chcielibyśmy ją pokazać w dobrym prestiżowym pokazie na wybiegu […] zrobić jej CV" – relacjonowała, cytując słowa przedstawicieli agencji. Jak podkreśla, początkowo taka propozycja nie wydawała się niczym niezwykłym w branży, gdzie budowanie portfolio jest kluczowe. Jednak z czasem zaczęła dostrzegać, że sytuacja ma drugie dno. "Ona miała świadomość tego, co się z nią dzieje i po co ona tutaj jest" – powiedziała Marioli Bojarskiej-Ferenc, opisując zachowanie modelki. Najbardziej niepokojący fragment dotyczy wydarzeń po pokazie. Minge przyznała, że dziewczyna "po pokazie już świadczyła na poczekaniu pewnego rodzaju usługi kontaktowe". Dodatkowo – jak zaznaczyła – agencje sugerowały organizatorom, które modelki warto zaprosić na after party, a nawet oferowały dodatkowe osoby określane jako "hostessy". Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website