TYLKO U NAS: Szczere wyznanie Roxie: „Przez takich księży Kościół traci”. Jeden kapłan sprawił jej ogromną przykrość…
Roksana Węgiel w rozmowie z Rafałem Kowalskim w programie „Kula VIVY!” wróciła do trudnych momentów związanych z wiarą, opowiedziała o chwilach zwątpienia i odniosła się do głośnej sytuacji z księdzem, który publicznie zarzucił jej, że nie zapłaciła za ślub. Artystka nie ukrywa, że była to dla niej bolesna lekcja, ale jednocześnie podkreśla, że jej relacja z Bogiem pozostała niezmienna.
Choć Roksana Węgiel od lat podkreśla, jak ważną rolę odgrywa w jej życiu wiara, w najnowszej rozmowie pokazała bardziej osobistą stronę swojej duchowej drogi. Piosenkarka przyznała, że nawet osoby głęboko wierzące przechodzą przez momenty niepewności, jednak to właśnie wtedy odnajdywała największe wsparcie w przekonaniu, że nad jej życiem czuwa ktoś większy niż ona sama. Wiara nie zabrała wszystkich pytań. Roksana Węgiel o momentach, gdy „wszystko dookoła traciło sens” Podczas rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę, że wokalistka często mówi o wierze jako źródle siły. Zapytał więc, czy na swojej drodze miała momenty zwątpienia. Artystka przyznała, życie duchowe nie oznacza braku trudnych emocji czy pytań. Każdy człowiek mierzy się z sytuacjami, które podważają jego pewność siebie, poczucie sensu czy wiarę we własne możliwości. Roksana podkreśliła jednak, że jej doświadczenia nie prowadziły do utraty wiary. Wręcz przeciwnie — to właśnie ona stawała się punktem oparcia wtedy, gdy inne rzeczy przestawały dawać poczucie bezpieczeństwa. „Tak naprawdę wydaje mi się, że jeśli człowiek żyje faktycznie tą wiarą, to bywają różne momenty i też różne sytuacje nam się w życiu przytrafiają. [...] Może nawet nie jeśli chodzi o samą wiarę, ale po prostu człowiek nawet czasami wątpi też w siebie. Czasami też we wszystko dookoła, chociaż szczerze, dawno takiego momentu nie miałam. Ale kilkukrotnie wydaje mi się, że może miałam takie zawahanie, czy na pewno to wszystko ma sens” — wyznaje. Artystka zwróciła uwagę, że najtrudniejsze momenty nie dotyczyły samej relacji z Bogiem. Przeciwnie — właśnie wtedy jej przekonania dawały jej poczucie stabilności i pozwalały spojrzeć na problemy z większym spokojem. „To może już tak nawet nie w kontekście wiary, bo właśnie w tych momentach kryzysowych ta wiara mnie podnosiła na duchu. I to, że zdawałam sobie sprawę z tego, że jest ta siła wyższa, że jest Bóg, który czuwa. Więc wydaje mi się, że w takich momentach, gdzie wszystko dookoła traciło sens, to właśnie ta wiara nie” — podkreśla. ZOBACZ TEŻ: Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY! „Przez takich księży Kościół dużo traci”. Roksana Węgiel wróciła do głośnej afery po ślubie Jednym z najgłośniejszych tematów związanych z Roksaną Węgiel w ostatnich miesiącach była sytuacja, do której doszło po jej ślubie kościelnym. W mediach szeroko komentowano słowa księdza, który publicznie zasugerował, że wokalistka nie uregulowała opłat związanych z ceremonią. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka nie ukrywała, że cała sytuacja była dla niej przykra. Tym bardziej że — jak podkreśla — zarzuty nie miały pokrycia w rzeczywistości. „Oczywiście, że zapłaciłam. To po pierwsze. Po drugie, w Kościele nie ma czegoś takiego jak cennik i on mówiąc coś takiego, on po prostu w złym świetle stawia niestety Kościół. I przez takich księży Kościół faktycznie dużo traci. To jest fakt” — zaznacza. Wokalistka zaznaczyła jednocześnie, że pojedyncze zachowania duchownych nie wpływają na jej własną relację z wiarą. Jak przyznała, przez większość życia spotykała na swojej drodze księży, których wspomina bardzo dobrze. Wśród nich wymieniła również księdza Lecha Dorobczyńskiego, który udzielał jej ślubu i z którym utrzymuje bliskie relacje. Artystka przyznała, że z czasem nauczyła się oddzielać własną duchowość od błędów czy słabości konkretnych osób: „Ja sobie w pewnym momencie po prostu powiedziałam i wbiłam sobie to bardzo mocno w głowę, że chodzę do kościoła dla Boga. Jeśli mi ten Kościół, to Słowo Boże, które słyszę na mszy świętej, daje spokój i taką pewność, że jest ten Bóg, to to jest dla mnie idealna droga i mnie nie interesują księża. Szczerze mówiąc, tak brutalnie powiem, ja po prostu chodzę tam dla Boga, a ksiądz powinien być narzędziem Boga”. ZOBACZ: Roxie Węgiel napisała piosenkę dla swojego męża. TYLKO W VIVIE! ujawnia, jak trudne były ich początki związku: „Okupione psychicznym ciężarem” Sprawa z księdzem znalazła finał. „Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi” Po tygodniach medialnych komentarzy i spekulacji doszło do kontaktu między stronami. Jak zdradziła Roksana Węgiel, ksiądz, który wywołał zamieszanie swoimi słowami, odezwał się później do niej i jej bliskich. „On później też poszedł po rozum do głowy i już się z nami skontaktował. Było duże zamieszanie w tej sprawie, więc no... Takie sytuacje mają bardzo krótkie nogi i wszystko wychodzi na jaw od razu tak naprawdę. Więc nie ma co zaczynać takich spekulacji i wprowadzać taki chaos. To jest bez sensu” — podsumowuje. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
Słynie z talentu komediowego, a jego role w filmach i serialach wciąż bawią kolejne pokolenia Polaków. Poczucie humoru, które jest jego znakiem rozpoznawczym, Paweł Wawrzecki zachował mimo osobistych dramatów. Gdy miał 15 lat, stracił ojca, skazanego na śmierć w słynnym procesie pokazowym. Kolejną bolesny cios przeżył, gdy nagle zmarła jego żona. Ta tragedia zmieniła jego życie, bo od tego momentu aktor został jedynym opiekunem chorej na porażenie mózgowe córki. O ich relacji opowiedział w wywiadzie dla VIVY!,
Przyjacielski, utalentowany, z pogodnym usposobieniem. Poczucie humoru, dzięki któremu stał się mistrzem komedii, to jedna z jego najważniejszych cech. Oprócz tego Paweł Wawrzecki słynie też ze skromności i pracowitości. Nie zwalnia tempa, wciąż gra, jak nie w serialach, to w teatrze. Ale jego najważniejszą rolą okazała się rola ojca. Sprawdził się w niej, choć nie miał wzorca, bo jednym z jego najtrudniejszych życiowych doświadczeń była tragiczna śmierć ojca. O tym, jak opiekuje się córką Anią, która urodziła się z porażeniem mózgowym, aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w maju 2020 roku. Przypominamy ten wywiad z okazji przypadającego dziś Dnia Ojca. Wywiad z Pawłem Wawrzeckim. VIVA! – Jak żyjesz Ty i jak żyje teraz Twoja córka Ania? Paweł Wawrzecki: Staramy się żyć w miarę normalnie. Dużo chodzimy na spacery, bo mieszkamy koło lasu. Mamy swoje trasy i robimy codziennie od trzech do sześciu kilometrów. Robimy to, żeby Ania nie przybierała na wadze i wzmacniała nogi, bo ona chodzi w sposób charakterystyczny. Ale daje radę. Jest zmęczona, lecz za to dobrze śpi. – Czy do Ani dociera to, co dzieje się na zewnątrz? Wie, że istnieje zagrożenie życia, że jest pandemia i że to niebezpieczne. Nieczynny jest ośrodek, do którego jeździła na zajęcia terapeutyczne. Musiała podpisać papiery, więc docierają do niej realia rzeczywistości. Ma świadomość, że dzieje się coś bardzo złego. Sama jednak jest zdrowa, właściwie na nic nie choruje. Ale wie też, że inni ludzie umierają, chociaż moja rodzina właściwie jest długowieczna. – A czy rozumie, czym jest śmierć? Po swojemu na pewno tak. Bardzo przeżywała, kiedy umarł jej dziadek, ojciec mojej żony Basi. Odszedł trzy lata po niej, a ja miałem problem, jak Ani o tym powiedzieć. Pytała, czemu do niego nie zadzwonimy, a ja, że telefon nie działa. Posługiwałem się kłamstwem, które mi bardzo dokuczało. Ale w końcu wyznałem jej prawdę. Bardzo przeżyła śmierć babci, a później też żony mojego brata. Ona wie, co to znaczy odejść. Nie chcę jednak rozmawiać o śmierciach. W pandemii otworzyły się nam drzwi do innego życia, takiego bliżej siebie. Jesteśmy sami, przebywamy we dwoje w domu, bez osób do pomocy. Ale musimy sobie jakoś radzić. Jestem przygotowany psychicznie do trudnych sytuacji. Umiem uprać, posprzątać, ugotować. Wybieramy z Anką sobie rozmaite potrawy. Pytam, co by zjadła i gotujemy na przykład zupę pomidorową. Anka mi pomaga, wrzucając przyprawy. I pyta, czy pamiętam, że ma wziąć lekarstwo o 12 w południe. Albo przypomina: „Nie dałeś mi magnezu!”. Wynosi naczynia do zlewu, po śniadaniu myje swój kubek, a do obiadu przygotowuje stół, kładzie talerze, sztućce i serwetki. Zawsze teraz jadamy razem. Rano przygotowuję sałatkę warzywną: ogórek, rzodkiewka, czosnek, po dwa pomidorki koktajlowe. Dodajemy do tego koper i pietruszkę, bo ma dużo żelaza i neutralizuje zapach czosnku. Ale i tak przez maseczkę nikt go od nas nie poczuje. – Masz takie poczucie, że Twoja córka się Tobą opiekuje? A wiesz, że tak? Ona ogarnia umysłowo to wszystko, co się dzieje wokół nas. I wie, że z powodu koronawirusa na wiele nie możemy sobie pozwolić. Niestety, już sześć tygodni nie chodzi do swojego ośrodka, gdzie gra w zespole, śpiewa i uczestniczy w terapiach. Na pewno jej tego bardzo brakuje. Ma świetny słuch, który odziedziczyła po swojej mamie Basi, i jej ojcu, który miał słuch absolutny. Czuje rytm, dobrze śpiewa i pamięta słowa. Ale teraz czuje się trochę jak na wakacjach, czeka, co dalej będzie. Oboje nie bardzo wiemy, jak długo jeszcze przyjdzie nam tak żyć. A jednocześnie wie, że jestem z nią w domu, bo teatr zamknięty, i że do Stanów Zjednoczonych nie wyjadę, bo są zamknięte granice. – Cieszy ją zapewne, że ma Ciebie przez cały dzień. Tak, ale przecież to nieprawda, że nie pracuję. W teatrze mamy wirtualne spotkania, nagrywamy spektakle. Ostatnio zagraliśmy „Zemstę”. Ania bardzo lubi słuchać tekstów Fredry. – Wie, co to jest teatr? No pewnie, że wie. Zagrała przecież z sukcesem w „Ani z Zielonego Wzgórza”. Najpierw za sprawą Basi, a po jej śmierci zajęła się tym Marysia Ciunelis. Anka miała bardzo dobre doświadczenia z tego teatralnego kontaktu. I chyba ma intuicję aktorską, o czym przekonujemy się, gdy uczestniczy w kółku teatralnym swojego ośrodka, gdzie pracują z nimi zawodowi aktorzy. – Twoja córka urodziła się z porażeniem mózgowym. I to, kim jest dzisiaj, zawdzięcza swojej matce i Tobie. A z tego, co mówisz, jest inteligentną, utalentowaną dziewczyną. Tak, chociaż czasami zachowuje się jak małe dziecko. To zresztą wszystko jest dość skomplikowane. Emocjonalnie rozwija się prawidłowo. Podobają jej się niektórzy moi koledzy, jak Andrzej Grabarczyk czy Paweł Małaszyński. Bardzo lubi z nimi rozmawiać, a ja nie mogę jej tego zabronić. Jest zainteresowana wszystkim, co się dzieje wokół niej i zdrowiem każdego członka naszej rodziny. Bardzo się martwi, gdy ktoś choruje. – A jak się z nią rozmawia? Jest bardzo wygadana. Jak to mówię, mocna w pysku. Zresztą sama z nią porozmawiaj, to się przekonasz. Chodzi też na spotkania z psychologiem i rozmawia z nim o różnych ważnych sprawach, między innymi o tym, jak przychodzą na świat dzieci i co to jest miłość. A gdy pytają ją, kogo kocha, odpowiada, że najbardziej na świecie tatusia. – Na pewno myślisz o tym, co będzie z Twoją córką, gdy Ty odejdziesz. Przepraszam, że Cię o to pytam, ale wiem, że na pewno myślisz o tym ze strachem. Wolałbym, żeby była inna kolejność. Pamiętam, jak moja Basia mówiła o tym, co się stanie, gdy jej nie będzie. Ale ja nie zastanawiam się nad moim odchodzeniem. Nie przywołuję tego, bo wiem, że Anka miałaby wtedy bardzo ciężko. A jednocześnie mam świadomość, że tacy ludzie jak Ania muszą potem jakoś żyć, bez tej osoby, do której się przyzwyczaiły. Żyją z bólem i ze świadomością, że tego kogoś już nie ma. Ale zostają im po nim wspomnienia. – Tak naprawdę nie wiesz, ile Anka rozumie. A na pewno dużo więcej, niż sądzisz. Oceniam jej inteligencję bardzo wysoko. Tym bardziej, że zupełnie obcy ludzie, którzy spotykają się z Anią, czasami są pełni podziwu dla jej zdolności kojarzenia. Chociaż widać, że to osoba obciążona. Ania nigdy nie będzie pracowała, chociaż skończyła szkołę, pisze, czyta, korzysta z komputera. Ale sama na przykład książki nie przeczyta, bo to zbyt dla niej męczące. – Ale filmy ogląda? Oglądamy dużo filmów, zwłaszcza o zwierzętach. A w wolnym czasie gramy w gry internetowe, takie, w których trzeba odpowiadać na pytania - miasta na jakąś literę, warzywa na jakąś literę, państwa na jakąś literę. Często się w to bawimy. Robimy też sobie quizy, słuchamy odgłosów ptaków i Ania zgaduje, jaki to ptak. Na ten temat ma ogromną wiedzę. A w weekendy wpada do nas dawna nauczycielka Ani w klasie integracyjnej i piszą z Anią dyktando. W ortografii jest bardzo dobra. No i ma fantastyczną pamięć. Teraz to jednak wszystko uległo zastopowaniu... – A czym zajmujecie się wieczorami? Stawiamy pasjanse. Ania traktuje je rygorystycznie, układając karty jedna po drugiej. I bardzo się cieszy, gdy jej pasjans wyjdzie. Gra też w Totolotka, chociaż nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego, jak człowiek wchodzi w posiadanie pieniędzy. Dla niej to proste, trzeba iść do bankomatu i je podjąć. – Czy czuje Twój strach przed epidemią? Ja wcale nie jestem taki wystraszony. Nasza rodzina jest mocna genetycznie, jak już ci wspomniałem. A w kręgu moich znajomych dwie osoby przeszły koronawirusa i wyzdrowiały. Oczywiście ważne są warunki, w jakich ta choroba przebiega. Łatwiej jest, gdy można zostać w domu, a jeszcze łatwiej, gdy wokół domu jest ogród. My się więc wirusa nie boimy. Mamy duży ogród, w którym sprzątamy, a Anka zbiera szyszki na ognisko. Któregoś dnia upieczemy sobie przy nim kiełbaski. – Szkoda tylko, że Twoja żona nie może przyjechać z Ameryki i pobyć z Wami. Szkoda. Ania bardzo ją lubi. Ale żona, która w tej chwili jest na Florydzie, często do nas dzwoni. Miała przyjechać na święta Wielkanocne, ale oczywiście epidemia na to nie pozwoliła i na razie nie ma widoków na to, żeby przyjechała. Myślimy o spotkaniu w czerwcu, ale nie mamy pojęcia, czy już to będzie możliwe. Moja żona bardzo się o nas martwi, przypomina o myciu rąk, o maseczkach na twarz. I prosi, żebyśmy nie chodzili na targ. – A chodzicie? Tak, ale rzadko. Na pewno nie codziennie. – Czy teraz, kiedy masz więcej czasu, wracasz myślami do przeszłości? Nie. Bo ja chcę iść do przodu, a nie rozpamiętywać to, co było. – Mam jednak bardzo ważne pytanie. Czy wybaczyłeś już tym, którzy w tak okrutny sposób zabrali Ci ojca? (został skazany na karę śmierci w aferze mięsnej w 1955 roku. To był proces pokazowy, tzw. „odstraszający”). Wywalczyłem jego rehabilitację, i jak na ironię, został zrehabilitowany za rządów Leszka Millera. Nie chcę jednak o tym mówić. Przeżyłem bez ojca 55 lat, bez babci 50, ale gdybym ciągle o tym myślał, działałbym sam na siebie destrukcyjnie. Ułożyłem sobie jakoś życie i nie chcę tego zniszczyć. I myślę też, że jeszcze na tym świecie coś osiągnę, coś zdziałam. Lubię przecież to, co robię. I lubię się czuć potrzebny. Myślę też, że los w jakiś sposób chciał mi wynagrodzić moją stratę i dał mi talent, a także pracowitość. Pomyśl, jestem już 45 lat na scenie. A licząc od tego roku, kiedy jeszcze byłem studentem i Erwin Axer zaprosił mnie do teatru, to już 46 lat jestem aktywny zawodowo. I nawet teraz jakoś funkcjonuję w tej rzeczywistości pandemicznej. Myślę, że się jeszcze nieraz spotkamy w teatrze, chociaż nie wyobrażam sobie przedstawień, w których na widowni siedzi tylko 50 osób. – Ale przecież to się kiedyś skończy. Kiedyś będzie jeszcze normalnie. Głęboko w to wierzę. I wierzę również, że nie będziemy musieli nagrywać spektakli na Skypie, chociaż to też jest ważne dla widza. Po „Zemście” i „Wszystko jest względne” Ayckbourna, widzowie zadają nam dużo pytań. Spotykamy się też przez Internet i dyskutujemy o sztuce. Daje nam to wrażenie prawie prawdziwego teatru (w tym momencie Ania wtrąca się do naszej rozmowy: „Taki teatr jest genialny, nawet bym powiedziała. A ja uważam, że nawet lepszy, ponieważ nie muszę się rozstawać wieczorami z tatą”). Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, ufny stosunek do życia mam po mamie, a po tacie to przekonanie, że wszystko musi mieć jednak solidne fundamenty. Że profesjonalizm jest ważny. Że jest też rodzaj odpowiedzialności, którą trzeba przyjąć i umieć ponieść. – Twoi rodzice byli z pokolenia wojennego, dotkliwie pokiereszowanego. Czy to wpłynęło na Wasze wychowanie i wpajany Wam system wartości? Zdecydowanie tak. Choćby ten prymat edukacji nad dobrami materialnymi. Rodzice byli ludźmi dosyć zamożnymi, jak to lekarska rodzina, ale tata nigdy nie podjął starań, żeby wykupić nasze mieszkanie, choć były takie możliwości. W nim był brak wiary w to, że te ziemie zostaną na wieki wieków i że będziemy cieszyć się pokojem. Zawsze było przekonanie, że człowiek jest bardziej nomadem. – Czyli poczucie tymczasowości? I przeznaczenia tułaczego. – To może powiedzmy, że babcia była z całą rodziną przesiedlona z Wilna. Tak. Mama była przesiedlona w ostatnich miesiącach wojny przez NKWD z Wilna. Cała pięcioosobowa rodzina. Z jedną walizką. – Dziadek stracił całą rodzinę w bombardowanej Warszawie… Tak. Było więc to przekonanie o kruchości dóbr materialnych i bardzo silny prymat edukacji jako najpewniejszej inwestycji. Cały czas mówił też, że musimy bardzo dobrze znać dwa języki: niemiecki i rosyjski. Bo to są wielcy i agresywni sąsiedzi, więc jakby co, to nam pomoże przeżyć. Oczywiście uważał, że trzeba mieć porządny zawód i w jego rozumieniu był to albo lekarz, albo inżynier. Miał też takie postwojenne przesądy, czyli na przykład nigdy nie wyszedł z domu bez pieniędzy. To był wręcz rodzaj obsesji. Do tego stopnia, że jak żegnałem tatę na dobre, to też uznałem, że nie mogę go wypuścić na tamten świat bez grosza przy duszy, więc włożyłem mu pieniądze do kieszeni. U mamy ten syndrom wojenny nie był tak silny, bo była młodsza. Jak zaczęła się wojna, miała dziewięć lat. Jej starsze rodzeństwo było bardziej straumatyzowane. Wujek Michał przekonywał mnie, że powinienem zostać architektem, bo to jeden z tych porządnych zawodów. Był absolutny imperatyw, żeby nauczyć się czegoś, co może być pomocne w warunkach krańcowych. – Z tym porządnym zawodem trochę dziadka rozczarowałeś. No bardzo! Ale pogodził się z tym. Wpływanie na wybory dzieci jest zazwyczaj nieskuteczne. A jak chce się z tego powodu gniewać, to się niszczy więzi rodzinne. Trzeba to przyjąć z jasnym stwierdzeniem, że to działanie na ryzyko własne, czyli: synu, robisz to, co uważasz za stosowne, ale bierzesz za to całkowitą odpowiedzialność. – Zatem nigdy nie kwestionował Twoich wyborów? Nie, bo to też był ten typ, że nigdy nie chciał nikogo urazić. Liczył się bardzo z cudzą wrażliwością. A ponieważ miał naturę choleryczną, to zdarzało mu się powiedzieć słowo za dużo, a potem przeżywał to bardziej niż ta osoba teoretycznie zrugana. – Idąc przez życie, zastanawiałeś się czasem, co by rodzice powiedzieli na to czy tamto? Myślę, że zdecydowanie im by się ta droga podobała, bo to jest jednak droga sukcesu. Bardzo by im się podobała sympatia ludzi wobec mnie. My całą rodziną mamy taki syndrom, że z trudem przyjmujemy komplementy czy dobre opinie o nas, a z drugiej strony bardzo ich potrzebujemy. – To chyba taka natura istnienia publicznego. Może tak, ale część ludzi wręcz łowi je, wymusza, pławi się w nich. Ja, ale też i mama, i ty, i rodzice moi czuliby się tym skrępowani, a z drugiej strony taki rodzaj uznania nadaje sens temu, co robimy. Na pewno spodobałoby im się to, że tyle się udało osiągnąć. – Dziadek był na studiach sędzią piłkarskim i zaraził Was miłością do sportu. Tak, sport był niezwykle ważny pod względem kibicowskim, ale też uprawiania go. – Uważasz, że w jakimś stopniu również ukształtował Twój charakter? Bardzo. Postawa sportowa jest postawą walki, ale opartej na pewnych regułach. Jeżeli się walczy w kampanii wyborczej, to trzeba wiedzieć, ile potrzeba koncentracji, ile determinacji, jak bardzo trzeba być pokornym. Że nie wolno ogłosić zwycięstwa, zanim naprawdę nastąpi, a jednak cały czas wierzyć, że jest możliwe. A z drugiej strony sport jest znakomitym antydepresantem. Pomaga wyrzucić z siebie napięcie, złe emocje. Uważam, że sport zarówno w sensie sposobu myślenia, jak i katalizatora emocji był mi potrzebny. CZYTAJ TEŻ: Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama Droga do prezydentury. Kiedy Aleksander Kwaśniewski uwierzył, że może zostać prezydentem? – Kiedy pierwszy raz pojawiła się w Twojej głowie myśl, że mógłbyś zostać prezydentem? Ona najpierw pojawiła się w głowach innych osób. W książce opowiadam, jak przypisywał mi ten plan Lech Wałęsa, co było zabawne, bo ja wtedy nie brałem tego pod uwagę. Później coraz więcej osób mi to wróżyło, ale ja to traktowałem w kategoriach komplementu. Natomiast nieuchronnie zbliżał się termin wyborów 1995 roku, a ja byłem już wtedy liderem dużej formacji politycznej. Trzeba było podejmować decyzje. Mówiąc wprost, gdyby Lech Wałęsa był lepszym prezydentem, to nie sądzę, żebym zdecydował się na kandydowanie przeciwko dobremu prezydentowi Lechowi Wałęsie. A że był prezydentem, jakim był, rozpoczęto poszukiwania. No i nagle się okazało, że ja jestem traktowany przez coraz więcej ludzi jako poważny kandydat, przez niektórych jedyny kandydat, a także nie miałem argumentów wobec własnego bloku politycznego, żeby powiedzieć, że nie wystartuję. No bo co miałem powiedzieć? Że się boję przegranej? To już nie wchodziło w grę. Trzeba było podjąć tę decyzję jako konsekwencję wzrastania w siłę mojej formacji politycznej. Wszystkie okoliczności zmuszały do tego. Bo w polityce muszą się zbiec trzy rzeczy: miejsce, człowiek i czas. I jak to się zgra, to trudno z tego bermudzkiego trójkąta konieczności uciec. – A kiedy pojawiła się myśl, że możesz być w tym dobry? Nie miałem z tym problemu (śmiech). Przepraszam, że mówię nieskromnie, ale ja byłem przekonany, że jeżeli wystartuję, to po pierwsze, wystartuję po to, żeby wygrać. To nie będzie nic udawanego, to będzie ciężka praca, którą wykonaliśmy. A dwa, wiedziałem, że będę dobrym prezydentem. – Skąd to wiedziałeś? Wewnętrzne przekonanie? To było pewnie połączenie dwóch rzeczy. Z jednej strony młody wiek, bo miałem zaledwie 41 lat, czyli taka trochę buta młodzieńcza, że nie ma spraw, z którymi sobie człowiek nie poradzi. Ale z drugiej strony jednak już spore doświadczenie. W końcu byłem parę lat ministrem, posłem, przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej, więc byłem do tej roli naprawdę nieźle przygotowany. – Mama powiedziała mi kiedyś, że miała takie momenty, kiedy myślała sobie: Jezus Maria, same koronowane głowy i ja – Jola z Gdańska. Czy Ty miałeś takie momenty onieśmielenia? Na pewno to nie jest tak, że w tę rolę wchodzi się bezstresowo. Tylko że ten stres jest pozytywny. Człowiek wie, że musi więcej przeczytać, dowiedzieć się, ale żebym miał poczucie onieśmielenia, to nie. Ale też powiem szczerze, jeżeli nawet mama ci to powiedziała, to w takiej krótkiej chwili, kiedy wydawało jej się, że może sobie nie poradzić. Bo ona w tych sytuacjach świetnie się odnajdywała. – Ale też mogła mieć takie wewnętrznie poczucie, a emanować czymś innym. Możliwe, ale myślę, że to szybko przechodziło na rzecz partnerskich relacji. Być może nam też pomogło to, że pierwszą oficjalną wizytą za mojej prezydentury był przyjazd królowej Elżbiety II. Czyli mówiąc krótko, poprzeczka została zawieszona najwyżej. I ta suma doświadczeń oraz pokonania tych barier później owocowały. No bo skoro daliśmy radę z wizytą królowej brytyjskiej, to czemu mielibyśmy nie dać sobie rady z pielgrzymką papieża albo z wizytą cesarza japońskiego? Poza tym szybko okazywało się, że ogromna większość tych partnerów, których spotykamy, to są fajni, normalni ludzie i można z nimi rozmawiać. – W książce przewija się wątek „Przypadku” Kieślowskiego jako refleksji nad determinizmem społecznym: na ile wybory, których dokonujemy, są kwestią wewnętrznej motywacji, a na ile to wynik zbiegów okoliczności? To jest jedno i drugie. Jest ten trójkąt – czas, człowiek i miejsce. I to musi się zgrać, nie tylko w polityce. Ja znam wielu bardzo dobrych polityków z dobrze zorganizowanych krajów, którzy nie trafili na swój czas. Mogli być lepsi 10 lat wcześniej albo 10 lat później, ale ich ta szansa ominęła i odwrotnie. Są ludzie, którzy pojawiają się we właściwym czasie, ale mają niewłaściwe miejsce do działania, na przykład jakiś autorytarny system, który ich wypluwa czy wsadza do więzienia. A w życiu? Zaczyna się od tego, że jeśli dwoje ludzi się spotyka i mają dziecko, to ono już jest rezultatem w jakimś sensie przypadku, bo mogli się nie spotkać. Ktoś może powiedzieć o Opatrzności, ale ja w to akurat nie wierzę, więc mówię o przypadku. Czyli z jednej strony to są osobiste predyspozycje, dążenia i marzenia, które wskazują drogę, a z drugiej strony mnóstwo okoliczności zewnętrznych, które albo pozwalają taką drogę przejść, albo nie. Albo nawet jak się idzie tą drogą, to mocno ją weryfikują. Opóźniają, przyspieszają, kierują na boczne tory. Ja w moim życiu tak naprawdę starałem się tylko o dwa stanowiska. Mówię o tym w książce? – Tak. Pierwsze to był redaktor naczelny „itd”. Ja już wtedy chciałem odejść z ruchu studenckiego, gdzie wprawdzie zajmowałem się kulturą, ale to było takie animowanie kultury, a ja ciągle miałem problem z ustaleniem, co jest moje w tym wszystkim. I uznałem, że bycie naczelnym „itd” to jest konkret. Bo co tydzień muszę wydać gazetę, musimy napisać tekst, zredagować, to była jakaś twórczość mierzalna, która mnie interesowała. I drugie stanowisko, o które walczyłem, to był przewodniczący Komisji Konstytucyjnej. Uważałem, że wtedy była wyjątkowa i jedyna szansa, żeby Konstytucję stworzyć i żeby ją przyjąć. I to był też taki istotny konkret, który dawał mi ogromną radość, bo wiedziałem, że tworzę coś, co będzie miało namacalny i potrzebny efekt. – Czułeś taki imperatyw, żeby zostawić po sobie coś ważnego? I wyzwanie. Jak już byłem przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej i obszedłem wszystkich liderów, a trzeba było pracować ze wszystkimi, od lewicy do prawicy, bo Konstytucji inaczej się zrobić nie da, to większość wykazywała daleko idący sceptycyzm. Profesor Geremek powiedział wręcz, że to mi się nie uda. I myślę, że gdyby od samego początku nie było z mojej strony takiej determinacji, toby się ta robota rozlazła. Ale ponieważ ja twardo nadawałem tempo, to udało się to zrobić. – Mówisz, że nie była Ci dana łaska wiary. Czujesz, że to jest jakaś strata? Ja nie cierpię z tego powodu, choć są momenty, w których uważam, że wierzącemu jest łatwiej. Szczególnie jak przemawiam na pogrzebach przyjaciół czy bliskich znajomych, to chciałoby się powiedzieć z przekonaniem, że spotkamy się jeszcze, że dokończymy rozmowy. Ja w to nie wierzę. To, co mogę im zaoferować, to że dopóki żyję, będę o nich pamiętał. – A jak sobie radzisz z lękiem egzystencjalnym, nie będąc wyposażony w te narzędzia, które daje wiara? Wszyscy się boimy tego samego przecież. Ja w tym widzę, patrząc ze spokojem, pewną nieuchronność. To znaczy jesteś, czynisz wszystko, co możliwe, i odchodzisz. I nie ma. Przychodzą następni. Jeżeli czegoś się obawiam, to przewlekłych chorób, a jeszcze bardziej, że może nie pracować głowa, że istnieję fizycznie, ale nie ma ze mną kontaktu. – A nie myślisz, że ten imperatyw, żeby coś po sobie zostawić, jakoś się łączy z tą postawą agnostyczną? Z przekonaniem, że jesteśmy tylko tu i teraz? W moim przekonaniu czymś wręcz podstawowym jest to, żeby każdy, kto rozpoczyna tę swoją ziemską wędrówkę, chciał po sobie pozostawiać dobre ślady. Dla jednego to będzie wynalazek, dla drugiego literatura, wynik sportowy, szczęście rodzinne i dobrze wychowane dzieci. Moim zdaniem w ten sposób życie uzyskuje sens, bo przestaje być tylko egzystencją. Ale ten sens można uzyskiwać we wszystkim. To nie jest takie wymaganie, że zostawiamy po sobie tylko te ślady, które przechodzą do historii. Moim zdaniem takie życie oparte tylko na istnieniu z dnia na dzień to straszna nuda przede wszystkim. – Co czujesz, gdy ktoś Ci mówi, że nigdy na Ciebie nie głosował, ale zawsze Cię lubił? Albo że nie głosował, ale teraz żałuje? To jest satysfakcjonujące czy niekoniecznie? Nie mam ukłucia, że nie zagłosował. Może miałbym, gdybym przegrał wybory. Pewnie gdyby Bronisław Komorowski usłyszał taki miły komplement: „Nie głosowałem na pana, ale pana lubię”, a jemu tych głosów zabrakło przy reelekcji, to byłoby przykre. Ja wygrałem jedne i drugie, a drugie nawet w pierwszej turze, to czym mam się przejmować? To jest miłe, że po latach osoby, które na mnie nie głosowały, przyznają, że cele tej prezydentury miały sens, styl prezydentury się podobał, styl pierwszej damy był bardzo akceptowany, a przecież Jola de facto stworzyła instytucję first lady w Polsce. Zdecydowanie jest to satysfakcja. – Ostatnie pytanie, za to trudne. Jakbyś miał mi dać jedną radę życiową, to co by to było? Mógłbym ci przekazać takie moje credo pozytywistyczno-aktywistyczne. Mianowicie: rób, co możesz, a jak nie możesz, też rób. Nie poddawaj się, nie daj się pokonać zniechęceniu, trudnościom, żeby przynajmniej mieć pewność, że podjęłaś próbę. Że jeżeli coś nie wyszło, no to już dlatego, że nie mogło wyjść. To by była pierwsza rada, ale byłoby ich więcej. Ja ci przecież daję te rady. Co ty ich nie słuchasz? – Słucham. Pytam o tę najważniejszą. Ta byłaby bardzo ważna. I że jak już dojdziesz do moich lat, żebyś mogła spokojnie zerknąć do tyłu i stwierdzić, że to było fajne życie. I miało sens. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wrócił wspomnieniami do swojego coming outu. Pewna osoba bardzo go zawiodła
Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serce mi dyktowało. Teraz z nową serią znów wróciłam do tego rodzaju książek, w których czuję się najlepiej. Są pisarze, którzy przyglądają się rynkowi i mówią: „O, tendencja jest taka, idę w tę stronę”. A ja jestem trochę staroświeckim naiwniakiem, który uważa, że nie można na zimno kalkulować, że trzeba oddać serce temu, co się robi. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Dlaczego Katarzyna Puzyńska wciąż szuka odpowiedzi na pytanie o źródła zła? Mówiłaś, że identyfikujesz się ze swoimi bohaterkami… Dobrze, że nie ze złoczyńcami. A to ciekawe… Wiesz, że większość moich czytelników chciałaby być w książce mordercą? Ja wręcz przeciwnie. Boję się zbrodni, przemocy. Nigdy bym nikogo nie skrzywdziła. I chciałabym wierzyć, że wszyscy są dobrzy… Często więc szukam momentu, w którym zwykły człowiek staje się zły. Bo zawsze jest jakieś wydarzenie, które do tego doprowadza. Splot czynników. Szukam źródła zła. Z wykształcenia jestem psycholożką, weźmy więc za przykład eksperyment więzienny, który przeprowadziła grupa psychologów z Uniwersytetu Stanforda pod kierownictwem Philipa Zimbardo w 1971 roku. Polegał na podzieleniu studentów na „strażników” i „więźniów” w sztucznym areszcie, by zbadać wpływ ról społecznych na ludzkie zachowanie. Badanie przerwano już po sześciu dniach, ponieważ uczestnicy skrajnie zradykalizowali się w swoich rolach – „strażnicy” zaczęli stosować okrutną przemoc psychiczną, a „uwięzieni” przeszli załamanie nerwowe. Dlaczego nie fascynuje Cię zbrodnia ani przemoc, a jednak Twoje książki traktują właśnie o tym? Lubię pytanie: dlaczego? To najważniejsze pytanie w całej książce. A jednocześnie odpowiedź na nie wcale nie jest ani łatwa, ani oczywista. To prawda. Ale z drugiej strony znalezienie odpowiedzi, dlaczego w danej sytuacji ktoś przekroczył granicę, daje mi – może złudne – poczucie, że jednak to jednostkowy przypadek. W kryminałach lubię też samą zagadkę. Lubię tę grę między mną a czytelnikami. Zostawiam im ślady, a oni próbują znaleźć odpowiedzi. Lubię kryminał również za to, że zawsze można w nim przemycić sprawy istotne do przemyślenia, na przykład problem zdrowia psychicznego. [...] Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ:
TYLKO U NAS: „Paweł Pawlikowski wymagał od nas totalnej samokontroli” – opowiada Hanns Zischler, odtwórca głównej roli w filmie „Ojczyzna”
Dzisiaj na ekrany polskich kin wchodzi film Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”, w którym Hanns Zischler gra jednego z najsłynniejszych niemieckich pisarzy, noblistę Tomasza Manna. Udało nam się porozmawiać z aktorem tuż przed premierą filmu.
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf i tłumacz. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Aktorem został właściwie przez przypadek. Ma na swoim koncie ponad 300 ról, m.in. u Wima Wendersa w „Królach szos”, czy w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Hanns Zischler o współpracy z Pawłem Pawlikowskim i Sandrą Hüller nad filmem „Ojczyzna”. VIVA.PL EXCLUSIVE VIVA.PL: Jak doszło do tego, że zagrał pan w filmie Pawła Pawlikowskiego i jak zareagował pan na propozycję roli Tomasza Manna? To bardzo ważna postać dla niemieckiej historii. To ktoś na miarę Chopina w Polsce. Hanns Zischler: Ach, nie! Chopin jest o wiele bardziej złożony. Nie można po prostu zagrać Chopina. Można grać Chopina. Paweł się ze mną skontaktował i zaproponował zagranie tej roli. To było rok przed rozpoczęciem zdjęć, czyli latem 2024 roku. Szczerze mówiąc, nie wiem, czym się kierował i jak na mnie wpadł. Nigdy go o to nie pytałem. Przesłał scenariusz, który bardzo mi się spodobał. Potem spotkaliśmy się w Berlinie i porozmawialiśmy o koncepcji filmu. Uznałem to za bardzo interesujące wyzwanie, właśnie dlatego, że to nie jest film biograficzny. Nie chodzi o to, jaki naprawdę był Tomasz Mann, ale raczej o postawę osoby, o której wydaje nam się, że wiemy bardzo wiele. On sam też dużo o sobie opowiadał, ale w filmie oglądamy wizerunek, który został stworzony przez Pawła. To Paweł stworzył ramy dla całości i wykreował obraz Manna od początku, do końca. Bardzo precyzyjnie skupił się na relacji Thomasa z dziećmi, z Eriką i Klausem. Film nawet zaczyna się niespodziewanie od sceny z Klausem. Mam takie wrażenie po obejrzeniu „Ojczyzny”, że to jest jednak opowieść bardzo mocno powiązana z niemiecką historią? H.Z.: - Nie tylko. To niemiecka historia, ale także, a może przede wszystkim historia o relacji ojca i córki. I o byciu szanowanym, niezależnie od tego, czy zostanie się dobrze przyjętym, czy odrzuconym. To się rzeczywiście dzieje w Niemczech, ale ma też bardziej ogólny aspekt. I na pewno nie trzeba znać całej historii Niemiec. Film działa nawet bez tego tła. ZOBACZ: Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? Podczas moich studiów na germanistyce, omawialiśmy skomplikowane pojęcie „literatury na emigracji”, która była dla mnie również bardzo interesującym tematem w filmie. To coś, czego doświadczyło wielu pisarzy w czasie II wojny światowej. To bardzo smutna i tragiczna historia Niemiec. H.Z.: Tak, ucieczka niemieckich pisarzy przed nazistami to straszna historia. I tak naprawdę niewiele osób dziś pamięta, ilu pisarzy odebrało sobie życie, w akcie desperacji i rozpaczy. Nie mieli tyle pieniędzy, co Tomasz Mann, nie mogli sobie pozwolić na dobre życie na emigracji. I na wygnaniu nie mogli już używać swojego ojczystego języka, co dla pisarza jest wielkim dramatem. I to jest problem, który trapi również Thomasa Manna i jego syna Klausa. Czy to była pana pierwsza współpraca z Sandrą Hüller? Jaka jest na planie? H.Z.: Nie znaliśmy się osobiście wcześniej, ale od początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Myślę, że dla niej to była duża nowość, że pracowała z reżyserem, którego styl pracy był tak inny od wszystkiego, co znaliśmy wcześniej. Paweł nie chciał żadnych emocjonalnych wybuchów, czy filmowych eksperymentów. Każdego dnia na planie mówił nam: „To są ramy, w których się spotykacie i w których się kłócicie. Ale ja ustalam te ramy”. I to dokładnie widać na zdjęciach, w sposobie filmowania przez Łukasza Żala – fantastycznego operatora. Tych obrazów widz szybko nie zapomni. Pamiętam taki kadr – wykład Tomasza Manna, kiedy stoi pan na scenie z kartkami w ręku, a na ścianie wisi obraz mężczyzny z kartkami papieru. H.Z.: To właśnie portret Goethego. Bardzo ładna kompozycja. Tak powiedział pan o współpracy z Pawłem Pawlikowskim: „To była bardzo interesująca perspektywa obserwacji człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. Dziwnego i zimnego? H.Z.: Tak, zimnego. Oglądając film, widz może sobie pomyśleć: „Brakuje mi tu emocji” albo „Brakuje mi mężczyzny okazującego więcej emocji, w związku ze śmiercią syna”. Czy chociażby w scenie konferencji prasowej, kiedy Mann był ostro atakowany, też mógłby jakoś emocjonalnie zareagować. Ale tak się nie stało. Cały czas panował nad sobą i swoimi emocjami. Taka totalna samokontrola. Tego właśnie wymagał od nas Paweł na planie. W pewnym sensie, reżyser jakby przejął takie surowe podejście od Manna. Szczerze mówiąc, Mann wydał mi się potworem, po przeczytaniu jego biografii. H.Z.: Tak, ma pani rację, on był potworny w życiu rodzinnym. W sytuacji, w której dowiaduje się o śmierci syna, nie robi kompletnie nic. Nie zamierza nawet zmienić swoich planów. Goethe jest dla niego ważniejszy niż własny syn. Załamuje się dopiero przy muzyce Bacha. Jak ważny jest Tomasz Mann dla Niemców i dla niemieckiej literatury? Powiedziałabym, że on był nie tylko pisarzem. H.Z.: Tomasz Mann był postacią symboliczną dla przedwojennych Niemiec. Zwłaszcza, kiedy był już na wygnaniu. Jego powrót do Niemiec był dla niego tragiczny, ponieważ kolejne pokolenie Niemców nim gardziło. Nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Grupa 47, która po wojnie wyznaczała trendy w niemieckiej literaturze, nie uznawała go za wartego uwagi. Mówili, zaczynamy od zera, a ten starzec nie może przyjść i rozprawiać o literaturze. Dopiero w ciągu ostatnich 30 lat, zwłaszcza dzięki wznowieniu publikacji, Tomasz Mann nagle odzyskał znaczenie. Jest teraz czytany znacznie częściej. To ciekawe zjawisko. Młodsza lub nowsza publiczność, do której ja również należę, odkryła go tak naprawdę dopiero 20, 30 lat temu. Pracował pan wcześniej również z innym polskim reżyserem, mianowicie z Agnieszką Holland. Czy tych dwoje twórców łączy coś wspólnego? H.Z.: Och, minęło za dużo czasu. Bardzo dobrze dogadywałem się z Agnieszką na planie „Europa, Europa”. Jedyne co pamiętam, że kręciliśmy również w warszawskim Pałacu Kultury, tak jak scenę w „Ojczyźnie”. Ale to nie był tak rozległy projekt jak z Pawłem. Dodatkowo, Paweł mówi perfekcyjnie po niemiecku. Nie chciałabym teraz nic wymyślać, ale mam nadzieję, że mają coś wspólnego. Pałac Kultury, najwyraźniej! Bardzo dziękuję za rozmowę. Rozmawiała Ewa Wojciechowska
TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto o tym wspomnieć. Ja na przykład, jak już mówiłam, pracuję cały czas. Wykonuję dziwny zawód, który jest niezwykle absorbujący i bardzo zazdrosny o czas. Najbardziej chciałabym usiąść i napisać książkę za jednym zamachem, ale jest to fizycznie niemożliwe. Ale gdy piszę, nie wychodzę z mężem do kina. Wtedy mu mówię: „Za miesiąc”. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Cisza, natura i pisanie. Co daje pisarce życie z dala od zgiełku? Za Cobenem, Kingiem i wielu innymi stoją żony, a za Tobą stoi wyrozumiały mąż. Jest dla mnie dużym wsparciem. Jestem osobą wysoko wrażliwą. Wszystko przeżywam dużo bardziej niż inni. Mam tysiące skojarzeń w jednej chwili i setki scenariuszy w głowie, jak może rozwinąć się jakieś wydarzenie, co jest dobre w pisaniu, ale złe w życiu. Na przykład ostatnio byłam w domu i usłyszałam ptaki na kominie. Od razu oczami wyobraźni widziałam ptaka, który wpada mi do domu. Rozmyślam, co się może wydarzyć, co powinnam zrobić, do kogo zadzwonić. Jestem już dwa lata do przodu z tym ptakiem, ale na szczęście mam męża, który przede wszystkim sprawdza, czy on tam jeszcze jest. Mój mąż zawsze się ze mnie śmieje, że w każdej życiowej sytuacji mój umysł produkuje scenariusze, które prawdopodobnie nigdy się nie ziszczą, ale ja przeżywam je, jakby ta historia z mojej głowy już się działa w rzeczywistości. On jest moim głosem spokoju i realizmu. Jesteś pełna sprzeczności? Tak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak naprawdę wszystko składa się we mnie w spójny obrazek. Nawet mój wygląd. I, tak jak powiedziałam, wszystko musi być spójne ze mną. Nawet włosy. Przez dwa czy trzy lata zapuszczałam je. Nagle ze zdziwieniem odkryłam, że one mnie straszliwe przytłaczają. Wewnętrznie poczułam się jak szara myszka, bo strasznie się stonowałam. Na początku mojej pisarskiej drogi wymyśliłam sobie, że pisarka musi być grzeczną panią w garsonce. Nie, żebym miała coś przeciwko garsonkom, ale to nie moja bajka. Potem zrozumiałam, że jednak mogę być sobą. Dlatego trzy dni po sesji do VIVY! ścięłam włosy. Poczułam się wyzwolona. Oczywiście czytam w komentarzach, że wyglądam jak mężczyzna, że okropnie, ale ja się w tym dobrze czuję. Znów sobie przypomniałam, że mogę być sobą. Nie wiem, z czego wynika ta moja potrzeba, żeby od czasu do czasu dopasować się do oczekiwań innych. Wtedy czuję się sprzecznie i źle. Przez trzy lata czułaś się ze sobą źle? Nie od początku. Za moich licealnych czasów fryzura świadczyła o przekonaniach. Byłam punkiem, któremu zależało na pokoju, prawach zwierząt, który sprawiał, żeby każdemu było dobrze, i dawał z siebie wszystko innym. Razem ze znajomymi wierzyliśmy, że można stworzyć idealny świat. Stąd to wszystko. A dzisiaj wiem, że idealnego świata nie ma i nie będzie, ale ważne jest, żeby w tym wszystkim pozostać sobą i faktycznie robić, co się może. Bo nawet jeśli kilka osób zrobi małą zmianę, w rezultacie ona będzie ogromna. Dlatego na przykład często zabieram głos w różnych istotnych dla mnie sprawach. Często wtedy spotykam się z komentarzami: „Wyrzucam wszystkie twoje książki” albo „Nigdy już nie przeczytam twojej książki”. Wiem, że łatwiej byłoby milczeć w pewnych kwestiach, po prostu po cichu tworzyć powieści, które są popularne, sprzedawać je w setkach tysięcy egzemplarzy. Tymczasem ja ogłaszam swoje przekonania często kosztem utraty czytelników. Ale nie mogę inaczej. Wiesz, że moja bohaterka z serii o Lipowie, Klementyna Kopp, lesbijka, okazała się najbardziej lubianą postacią z całej sagi? Myślę, że my, pisarze, powinniśmy pokazywać w naszych powieściach, że ludzie są różnorodni i że zawsze trzeba podchodzić do innych z szacunkiem. Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.
Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży
„Teraz rządzi Róża” – przyznają zgodnie. Córka Hanny Żudziewicz i Jacka Jeschke stała się centrum ich świata i sprawiła, że na nowo zdefiniowali to, co w życiu najważniejsze.
Przez lata żyli w rytmie wyznaczanym przez treningi, występy i kolejne zawodowe wyzwania. Świat reflektorów, emocje związane z rywalizacją i spektakularne sukcesy były ich codziennością. Jednak wszystko zmieniło się w chwili, gdy na świecie pojawiła się Róża. To właśnie córka Hanny Żudziewicz i Jacka Jeschke sprawiła, że para spojrzała na swoje życie z zupełnie nowej perspektywy. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o rodzicielstwie, które przewartościowało ich priorytety, nauczyło celebrowania zwykłych chwil i pokazało, że największe szczęście często kryje się z dala od blasku fleszy. Dziś najważniejsze zwycięstwa świętują nie na parkiecie, lecz w domowym zaciszu, gdzie centrum ich świata niezmiennie pozostaje ukochana Róża. Hanna Żudziewicz-Jesche i Jacek Jeschke o córeczce, Róży | Wywiad VIVY! – Jak się zmieniło Twoje życie po urodzeniu Róży? Hania: Dla mnie to było wspaniałe uczucie, bo ja pierwszy raz w życiu mogłam być cały czas w domu. Nigdzie nie musiałam lecieć, pędzić, biec na kolejne szkolenie, na kolejny trening. Byliśmy razem w domu z naszą kochaną córeczką i pieskiem. – Na parkiecie w tańcu rządzi partner. Czy nadal jest tak, że nazwisko tancerza jest wymieniane jako pierwsze? Jacek: Tak, zawsze tak było i jest. – A jak to jest w domu? Kto rządzi w domu? Jacek: Teraz Róża (śmiech). Zdecydowanie rządzi Róża. Ale u nas nie ma czegoś takiego, że ktoś rządzi. Hania: Wydaje mi się, że my dużo rozmawiamy o przyszłości, o tym, co chcemy robić, wspieramy się i razem szukamy sensu w tym wszystkim. [...] – Właściwie zaraz po finale „Tańca z Gwiazdami” ogłosiliście, że odchodzicie z programu. Jacek: Nie odchodzimy! Hania: Po prostu potrzebujemy sobie zrobić przerwę. Czytaj też: Przyjaźń z Elżbietą Czyżewską zmieniła jego życie. W VIVIE! Omar Sangare ujawnia, co przeżyła po powrocie do kraju: "Była właściwie bezdomna" – Czy jesteście już zmęczeni programem, czy chcecie mieć ten czas dla siebie? Jacek: Mamy małe dziecko i Róża jest dla nas najważniejsza. Kiedy oboje bierzemy udział w „Tańcu z Gwiazdami”, wchodzimy w ten program na 150 procent, bo inaczej nie potrafimy. Ktoś, patrząc z boku, może zazdrościć sukcesów, ale nikt nie wie, czym to jest okupione. Całe życie wywraca się do góry nogami. Hania: Przede wszystkim chodzi o to, żebyśmy jako rodzina mieli dla siebie czas, żebyśmy mogli spędzić czas jak mąż z żoną. Nie możemy być ciągle zmęczeni, a byliśmy. Chcemy dbać o to, żeby nasza relacja się nie wypaliła. – Czy jeszcze tańczycie zawodowo, czy zrezygnowaliście już z tańca turniejowego? Hania: Na turniejach już nie tańczymy. Teraz planujemy organizację naszego własnego pierwszego turnieju tańca towarzyskiego w sierpniu. I to jest dla nas bardzo ważny projekt. Chcemy, żeby to była impreza na wysokim poziomie. Jacek: To będzie turniej tańca Pro-Am, czyli profesjonalista tańczy z amatorem. Zaprosimy wielu naszych przyjaciół z „Tańca z Gwiazdami”. Iwona Pavlović będzie prowadzącą, Stefano Terrazzino będzie sędziował. Hania: Chcemy, żeby to był taki mały „Taniec z Gwiazdami”, żeby udowodnić, że każdy i w każdym wieku może zatańczyć. Jacek: Chcielibyśmy też robić coś więcej. Ostatnio podczas wywiadu u Kuby Wojewódzkiego pojawił się pomysł filmu tanecznego. Bardzo nam się to spodobało. Do tej pory nawet nie mieliśmy przestrzeni, żeby o czymś takim pomyśleć, a co dopiero zorganizować. [...] – Czy Róża rozumie, że jej rodzice są mistrzami świata, że wygrywają „Taniec z Gwiazdami”? Hania: Róża wie, co to jest „Taniec z Gwiazdami”. Była kiedyś z nami w programie i zapowiadała nawet nasz występ w edycji jubileuszowej. Do dziś to pamięta i wszystkim zawsze opowiada. Jak ciocia Ewa poprosi, to Róża zaraz zacytuje. Przychodzi Różyczka z miseczką pełną precelków i mówi… Czytaj też: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi – „A teraz zatańczą moja mama i tata”! Hania: O, i wszyscy bili brawo! Róża nas czasem ogląda, ale na pewno nie ma świadomości, że wygranie „Tańca z Gwiazdami” to jest coś trudnego. Ona się cieszy, że mama przyniosła do domu kolejną kulę. „O, fajna kula” (śmiech)! – Ostatnie pytanie to będzie cytat z wywiadu dla VIVY! Jacku, mówiłeś tak: „Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochającą, opiekuńczą mamą. Rozczula mnie, aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę”. To słowa z czerwca 2024 roku. Jacek: No widzisz, dwa lata minęły. Ale w takich sytuacjach nie ma co mówić „tak” albo „nie”, bo to życie pokaże, co się wydarzy. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
W Polsce Omar Sangare pracował z mistrzami. W Oksfordzie jego profesorami byli gwiazdorzy "Harry'ego Pottera". Tylko nam zdradził kulisy
Podbił Nowy Jork, ale droga do sukcesu nie była prosta. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Omar Sangare wraca do przełomowych momentów swojego życia i kariery. Wspomina także niezwykły czas nauki w Oksfordzie pod okiem gwiazd filmu i teatru.
Między Warszawą a Nowym Jorkiem od lat buduje własny świat. Świat teatru, literatury i nieustannego przekraczania granic. Dziś Omar Sangare jest cenionym aktorem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts i twórcą największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, ale za tym imponującym życiorysem kryje się historia pełna samotności, strat i odważnych decyzji. W szczerej rozmowie dla VIVY! wraca do przełomowych momentów swojej drogi, wspomina naukę w Oksfordzie pod okiem legend światowego aktorstwa. To właśnie wtedy narodziły się marzenia, które zaprowadziły go aż do Nowego Jorku. Omar Sangale o drodze na szczyt w poruszającym wywiadzie VIVY! Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. [...] Czytaj też: Musiał szybko dorosnąć. Po latach ujawnia bolesną prawdę o dzieciństwie. TYLKO W VIVIE! Omar Sangare: „Mama trafiała do szpitala, a ja do domu dziecka” Odbitki na ksero Lata studiów w szkole teatralnej wspomina jako czas ucieczki od rzeczywistości, poszukiwania prawdy o sobie i lekarstwa na ból po stracie matki. Od jej śmierci ubiera się na czarno. A od niedawna z dodatkami złota. „To tylko dlatego, że to przecież moje Golden Jubilee”, mówi z uśmiechem. Do studiów przygotowywała go Barbara Wrzesińska, z którą pozostaje do dziś w przyjaźni. A zajęcia z Anną Seniuk, Gustawem Holoubkiem, Ryszardą Hanin, Zbigniewem Zapasiewiczem, Andrzejem Wajdą wprowadziły go w niezwykły, wymagający dyscypliny i pokory świat teatru. Jeszcze na studiach został asystentem Wojciecha Siemiona i Tadeusza Łomnickiego. Później grał nie tylko w Teatrze Dramatycznym, ale i Teatrze Studio, Teatrze Wybrzeże, występował filmach, w telewizji, zajmował się dubbingiem. Czytaj też: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze” – Miałem szczęście pracować z mistrzami w trakcie i po studiach – wspomina – ale po pewnym czasie moje dni wyglądały jak odbitki na ksero. Czegoś mi brakowało. Pracowałem siedem dni w tygodniu, jednak brakowało mi dnia ósmego. Kiedy dowiedziałem się o podyplomowych studiach dla aktorów w Brytyjsko-Amerykańskiej Akademii Teatralnej w Oksfordzie, wysłałem zgłoszenie. I dostałem stypendium! Byłem w szoku. Na miejscu było to zderzenie nie tylko z językiem staroangielskim, ale i warsztatem. Angielski na scenie to nowe brzmienie, znaczenie, nowy świat. Zajęcia prowadzili wybitni aktorzy, na przykład Derek Jacobi, który ma w dorobku arsenał filmowych ról. Grał tytułową rolę w popularnym serialu „Ja, Klaudiusz”, a później króla Edwarda VII w serialu Netflixa „The Crown”. Moimi profesorami byli: Alan Rickman, Jeremy Irons, Fiona Shaw. Było to magiczne zdarzenie teatralne. Dziś wspominam jak czasy Harry’ego Pottera, ale też i moje. Wróciłem do Warszawy uzbrojony w oręż nowej fascynacji. – Myślałeś, żeby spróbować sił za granicą? – Ostatecznie przekonała mnie do tego Ela Czyżewska. Graliśmy razem w Teatrze Dramatycznym w „Szóstym stopniu oddalenia”. Spędzaliśmy razem dużo czasu, potem zamieniło się to w przyjaźń. Ela przyjechała po latach pobytu w Stanach, aby znowu zagrać w Warszawie. Traktowano ją jak niechcianą emigrantkę, która nie zrealizowała swoich marzeń i wróciła. Widziałem, jak bliscy dla niej ludzie, których przyjmowała w Nowym Jorku, nie odpowiadali na jej telefony, nie mieli dla niej czasu. Była właściwie bezdomna, mieszkała w pokoju gościnnym teatru. Podczas prób atmosfera była toksyczna. Po kątach szeptano i zastanawiano się, czy ona jest na pewno trzeźwa, czy nie pije ukradkiem. W bufecie teatralnym plotki były codziennym bestsellerem. Ela broniła się sarkazmem. Ale to nie pomagało. Po roku grania nie przedłużono z nią umowy, a jej rolę grała żona reżysera. Ela wróciła do Nowego Jorku. Uświadomiłem sobie wtedy, że jeśli kiedykolwiek spróbuję świata, to nigdy nie polegając na łaskawości środowiska. Dzisiaj czasy są radykalnie inne. Powroty mają inne znaczenie. Jednego dnia wykładam na uczelni w stanie Massachusetts, wieczorem jestem na lotnisku JFK, wysypiam się w samolocie, biorę prysznic we własnym mieszkaniu w Warszawie i po południu jestem na planie filmu „Syrenka Picassa” Janusza Zaorskiego, w którym zagrałem. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Od wielu lat krąży między Polską a USA, ale większość czasu spędza w Nowym Jorku, który po swojemu podbił i oswoił. W niezwykłej rozmowie z Małgorzatą Kałużą Omar Sangare opowiada o dzieciństwie ciemnoskórego chłopaka w Polsce, rodzinnych perypetiach, zawodowych peregrynacjach i Otellu, literackim bohaterze, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Czyżby to o nim?
Omar Sangare, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, jest założycielem i dyrektorem artystycznym United Solo, największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, działającego w Theatre Row przy 42. Ulicy w Nowym Jorku. Jest aktorem, reżyserem, pisarzem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts. W 2002 roku zagrał główną rolę w przedstawieniu „Otello” w nowojorskim Arena Players Repertory Theatre Company. Barbara Delatiner w artykule dla „New York Timesa” napisała wtedy: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. Grał w polskich filmach i serialach („Miodowe lata”, „Złotopolscy”). Ma na koncie wiele ról teatralnych, jest autorem zbiorów poezji i opowiadań. Mimo amerykańskich i polskich sukcesów strzeże prywatności. Po pertraktacjach udało mi się namówić Omara na spotkanie. Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. Z dumą opowiada o swoim czteroletnim synku Maksymilianie. Czytaj też: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury – W tym wszystkim to on jest dla mnie najważniejszy. Osiągnięcia pokrywa kurz, a mój Maksio rozkwita. Rozmawiam z nim po angielsku, francusku i po polsku. Robię wszystko, aby zapewnić mu lepszy start w życiu niż mój własny. Maks jest moim spełnieniem. – A jakie było Twoje dzieciństwo? – pytam, przerywając opowieść o synku. Omar zamyśla się, wychodzi i po chwili przynosi kolejny album ze zdjęciami. – To jest moje dzieciństwo i młodość w Stalowej Woli, gdzie się urodziłem – mówi. Milknie, jakby szukał słów. – Ta piękna blondynka to Basia, moja mama, a ten maluch w jej ramionach to ja. To portret bezwarunkowej miłości mojej mamy i jej odwagi, szczególnie w tamtych czasach. Byłem pierwszym ciemnoskórym dzieckiem w mieście. A ta brunetka – pokazuje drugie zdjęcie – to moja mama chrzestna Maria Żarow. Tutaj jestem w komży i służę do mszy. Zobacz, w białej komży super wyglądałem. Byłem najprzystojniejszym ministrantem – żartuje. – I maskotką tego miasta. Ludzie zwracali na mnie uwagę, lubili mnie, a ja czułem się jak aktor na scenie. I to w wielu rolach. Byłem ratownikiem wodnym, harcerzem, koszykarzem, grałem w tenisa, chodziłem do szkoły muzycznej. Mama wspierała moje pomysły. Była ze mnie dumna. W liceum po raz pierwszy zagrałem w szkolnym przedstawieniu – profesora języka polskiego w „Ferdydurke” Gombrowicza. I wtedy zarówno nauczyciele, jak i koledzy uznali, że powinienem zdawać do szkoły teatralnej. Ale ja miałem inny pomysł na przyszłość. Chciałem zostać lekarzem. Za jasny, za ciemny Omar przerywa, zamyśla się. Po chwili, ni stąd, ni zowąd pyta: – A może zagramy w szachy? To moja pasja, uspokaja, uczy strategicznego myślenia i działania. Uczy życia. – Ale ja nie gram w szachy! – Trudno – mówi zrezygnowany i proponuje kawę. Przynosi czarną w białych filiżankach. – Kolorystycznie to też szachy, zapraszam. Omar lubi porcelanę, szczególnie Białą Marię Rosenthala. Jest dla niego synonimem „białej karty do zapisania swoich losów życia”. W jego mieszkaniu wszystko jest białe albo czarne, jak szachownica. [...] – W jednym z tomików poezji pisałeś o Afryce. Omar podchodzi do półki z książkami. Szuka. Wyjmuje jedną. – Przeczytam ci wiersz ze zbioru „Krajobraz duszy”: Moja pierwsza Afryka/ jak płaska widokówka/ nieznana nieoczekiwana/ niezwyczajna niepojęta/ Milcząca Afryka. – Afryka była fascynująca – opowiada i odkłada książkę – ale dla mnie kulturowo odległa. Moje korzenie są polskie, europejskie. Podczas jednej z wizyt ojciec zapytał, czy chciałbym przejść na islam, religię jego kraju. Powiedziałem, że spóźnił się o 10 lat. – Czy wybaczyłeś mu to spóźnienie? – Wybaczyłem. Ale pamiętam. Ojciec próbował nadrobić stracony czas. Wiele razy długo rozmawialiśmy o jego studiach na Politechnice Warszawskiej, o jego doświadczeniach w Polsce, o jego wyborach. W pewnym sensie go zrozumiałem. Utrzymujemy kontakt, widujemy się czasami. – Jak czułeś się w muzułmańskiej Afryce? – Biały. Znowu ten inny. W Polsce za ciemny, w Afryce za jasny, dopiero w Ameryce poczułem się jednym z nich. Ale ta samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze. Jednak dzisiaj ta samotność to niezależność. Nie muszę przynależeć, aby żyć. Nie potrzebuję schronienia w żadnym kółku społecznościowych wyznań, chcę brać odpowiedzialność za to, co robię i kim jestem. _______________________________ Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę
Są razem od dziewięciu lat, od dwóch tworzą małżeństwo, a ich córka Róża ma trzy i pół roku. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke w szczerym wywiadzie dla VIVY! wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji. Opowiedzieli o wspólnej pasji do tańca, rozstaniu, ponownym spotkaniu w Warszawie i drodze, która doprowadziła ich do założenia rodziny.
Są parą od dziewięciu lat, od dwóch małżeństwem. Ich ukochana córeczka Róża ma trzy i pół roku. Na koncie mają sześć Kryształowych Kul wygranych w „Tańcu z Gwiazdami”. To ewenement na skalę światową. Po zwycięstwach i porażkach postanowili zrobić sobie dłuższą przerwę od programu. Jak chcą wypełnić ten czas? Kto rządzi w ich domu? I co sprawiło, że musieli trochę zwolnić, Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke mówią Ewie Wojciechowskiej. Hanna Żudziewicz-Jeschke i Jacek Jeschke w rozmowie z VIVĄ! o początkach swojego związku. Tak zaczęła się ich miłość – Jeszcze à propos kryształów, są też kryształowe gody, czyli 15. rocznica ślubu. Ile lat jesteście razem? Jacek: Dziewięć. I dwa lata po ślubie. To jeszcze trochę do tej kryształowej rocznicy mamy. – Połączył Was taniec, ale wcale nie tak od razu, bo na początku tańczyliście wyłącznie jako para zawodowa. Jacek: Oboje zaczęliśmy tańczyć bardzo wcześnie, jako kilkulatkowie. Hania: Jacek jest z Jeleniej Góry, ja z Zielonej, ale spotkaliśmy się i zaczęliśmy razem tańczyć w Warszawie, bo tutaj są największe możliwości, najwięcej klubów tanecznych i trenerów z całego świata. – Jak na siebie trafiliście? Jacek: Właściwie ciągle spotykaliśmy się na turniejach tanecznych. Znaliśmy się. Już byliśmy na topie, ja byłem mistrzem Polski, a Hania była wicemistrzynią Polski, z innymi partnerami. – I kto Was połączył w parę taneczną? Jacek: Mój trener. Ja właśnie kończyłem współpracę taneczną z moją poprzednią partnerką. I nasi trenerzy, ale też nasi rodzice, bo my wtedy nie byliśmy nawet pełnoletni, postanowili nas połączyć w parę taneczną. Czytaj też: Hanna Żudziewicz została rekordzistką „Tańca z gwiazdami”. Dogoniła męża. Tyle zarobili na Kryształowych Kulach – Teraz będzie cytat z Hani: „Przed ukończeniem 21. roku życia wygraliśmy największe światowe turnieje. W codziennym pędzie nawet siebie nie zauważaliśmy i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło współpracę”. Jacek wyjechał do Moskwy, a Hania do Rumunii. I nagle zamieszkujecie w tym samym bloku w Warszawie. Jak to się stało? Przypadek? Jacek: Przypadek? Nie sądzę. Hania specjalnie szukała lokum tam, gdzie ja mieszkałem. Hania: To był naprawdę przypadek. Wszystko przez „Taniec z Gwiazdami”! Dostałam propozycję wzięcia udziału w programie, zdecydowałam się wrócić do Polski i spróbować. Miesiąc przed startem edycji mój tata gorączkowo szukał dla mnie mieszkania. A potem się okazało, że właśnie w tym bloku mieszka też Jacek. Jacek: I nagle spotkaliśmy się w windzie! – To było jednak przeznaczenie. Jacek: Pomyślałem od razu, żebyśmy jeszcze raz spróbowali. A Hania na to, że ona nie ma czasu, bo ma teraz „Taniec z Gwiazdami”. Hania: Wtedy nieźle go przetrzymałam, bo długo nie odpadałam z programu. Byłam też na niego trochę obrażona, bo to Jacek mi wtedy podziękował za współpracę. Dlatego nie byłam zbyt miła i myślałam sobie: Tak, teraz tak ci nagle zależy, a tak naprawdę to ty przestałeś ze mną tańczyć. Jacek: W końcu Hania zgodziła się na wspólny trening. Hania: Powiedz uczciwie, kochanie, chciałeś ze mną tańczyć? Prawda jest taka, że oboje wiedzieliśmy, że jesteśmy idealnie zgrani w tańcu. To jest tak cudowne uczucie, kiedy tańczysz z dobrym partnerem. Po naszym wspólnym treningu zrozumiałam, że ja po prostu kocham tańczyć, że to jest to, co chcę robić, że nie ma nic przyjemniejszego, pomimo tych wszystkich trudów i wyrzeczeń. – No i potem był wspaniały ślub… Hania: Jeszcze przed ślubem pojawiła się nasza Róża, a jeszcze wcześniej piesek Hachi. Czytaj też: Najpierw pobili rekord, a teraz takie wieści. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke odchodzą z "Tańca z Gwiazami" _______________________________ Cały wywiad z Hanną Żudziewicz-Jeschke i Jackiem Jeschke w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. Co jeszcze w nowej VIVIE! 12/2026? Omar Sangare: Pierwszy wywiad od lat! Jak podbił Stany Zjednoczone. W tym się mówi: Jolie, Clooney, Portman… Dlaczego opuścili Hollywood? Katarzyna Puzyńska Dwadzieścia książek przez 11 lat! Gdy nie pracuje… przelicza, ile mogłaby w tym czasie napisać. Extra Pentagon odtajnił materiały o UFO – czy obcy żyją wśród nas? Podróże Niezwykła historia Madrytu, miasta, które stworzyło własny, niepowtarzalny styl.
„Moja długoletnia dziewczyna”. Jan Lubomirski-Lanckoroński zaskoczył wyznaniem o popularnej aktorce
Jan Lubomirski-Lanckoroński podczas najnowszej rozmowy z Żurnalistą wrócił wspomnieniami do swojej młodości i relacji, które odegrały ważną rolę w jego życiu. W pewnym momencie padło nazwisko, którego mało kto się spodziewał. Krótkie wyznanie przedsiębiorcy wystarczyło, by wywołać niemałe poruszenie i zainteresować fanów polskiego show-biznesu.
Choć rozmowa dotyczyła przede wszystkim życia prywatnego, dawnych związków i ważnych życiowych doświadczeń Jana Lubomirskiego-Lanckorońskiego, jeden fragment szczególnie przykuł uwagę słuchaczy. Przedsiębiorca niespodziewanie wspomniał o kobiecie, która przed laty była mu wyjątkowo bliska. Jak się okazało, chodzi o jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek. Dopiero po chwili ujawnił, że mowa o Joannie Liszowskiej. „Moja długoletnia dziewczyna”. Tak Jan Lubomirski-Lanckoroński mówi o Joannie Liszowskiej Podczas obszernej rozmowy z Żurnalistą Jan Lubomirski-Lanckoroński opowiadał o swoim życiu prywatnym, dawnych relacjach i kobietach, które odegrały ważną rolę w jego życiu. W pewnym momencie niespodziewanie padło nazwisko Joanny Liszowskiej. Przedsiębiorca nie pozostawił miejsca na spekulacje. Wprost przyznał: „Moja długoletnia dziewczyna (...), bardzo pięknie śpiewająca, będąca również aktorką, Joanna Liszowska, z którą spotykałem się jeszcze w liceum i trochę na studiach”. To właśnie ten fragment rozmowy błyskawicznie zwrócił uwagę odbiorców. Dla wielu osób informacja o dawnej relacji jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek z Janem Lubomirskim-Lanckorońskim okazała się dużym zaskoczeniem. Czytaj również: Spekulowano o jego romansie z Omeną Mensah, teraz sam opowiedział, jak było. Te słowa nie pozostawiają wątpliwości Ich relacja zaczęła się jeszcze w liceum Choć Jan Lubomirski-Lanckoroński nie zdradził szczegółów związku, z jego wypowiedzi wynika jasno, że znajomość z Joanną Liszowską rozpoczęła się jeszcze w czasach szkolnych. Jak sam powiedział, spotykali się „jeszcze w liceum i trochę na studiach”. To jedyne informacje dotyczące czasu trwania tej relacji, jakie ujawnił podczas rozmowy. Słowa o „długoletniej dziewczynie” sugerują, że nie chodziło o krótką znajomość. Sam przedsiębiorca właśnie w taki sposób określił Joannę Liszowską, wspominając jeden z ważnych etapów swojej młodości. Joanna Liszowska pojawiła się wśród kobiet ważnych dla przedsiębiorcy W rozmowie z Żurnalistą Jan Lubomirski-Lanckoroński wspominał osoby, które odegrały istotną rolę w jego życiu. To właśnie w tym kontekście pojawiło się nazwisko Joanny Liszowskiej. Przedsiębiorca nie mówił o kulisach ich związku ani nie zdradził dodatkowych szczegółów. Skupił się jedynie na krótkim wspomnieniu, w którym nazwał aktorkę swoją „długoletnią dziewczyną” i przypomniał, że ich relacja przypadała na okres liceum oraz części studiów. To wystarczyło, by rzucić nowe światło na mało znany fragment historii obojga. Czytaj też: Jan Lubomirski-Lanckoroński ujawnił kulisy małżeństwa z Dominiką Kulczyk. „To była taka półaranżacja”
Tylko w VIVA! BEZ TABU: Zagrała aż 400 ról, jest legendą polskiego kina. A jednak o zostaniu aktorką Magdalena Zawadzka nigdy nie marzyła. „Podjęłam decyzję w ostatniej chwili”…
Magdalena Zawadzka przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, choć – jak sama przyznaje – nigdy nie planowała zostać aktorką. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc opowiada o przypadku, który odmienił jej życie, imponującym dorobku artystycznym i temperamencie, który od najmłodszych lat nie pozwalał jej stać w miejscu.
Dla wielu pokoleń pozostanie niezapomnianą Baśką Wołodyjowską, jednak sprowadzanie jej kariery wyłącznie do tej jednej roli byłoby ogromnym uproszczeniem. Magdalena Zawadzka należy do grona najwybitniejszych polskich aktorek, a jej zawodowa droga obejmuje teatr, film, Teatr Telewizji i słuchowiska radiowe. Co ciekawe, sama długo nie brała pod uwagę sceny jako swojej przyszłości. Jak więc doszło do tego, że dziewczyna bez aktorskich planów stała się ikoną polskiej kultury? „Nie tylko ta Baśka”. Magdalena Zawadzka o dorobku, który trudno zamknąć w jednej roli Dla milionów widzów pozostaje przede wszystkim Basieńką z „Pana Wołodyjowskiego”. To właśnie ta kreacja przyniosła jej ogromną popularność i sprawiła, że na stałe zapisała się w historii polskiego kina. Magdalena Zawadzka nie ukrywa, że darzy tę postać ogromnym sentymentem, ale jednocześnie zwraca uwagę, że jej zawodowa droga była znacznie bogatsza i bardziej różnorodna, niż mogłoby się wydawać. Podczas rozmowy z Mariolą Bojarską-Ferenc aktorka postanowiła sprostować liczbę ról, którą często przypisują jej media. „Otóż 150 to troszeczkę za mało jak na mnie tych ról, dlatego że okazało się ostatnio, że teatr na żywo, czyli ten prawdziwy teatr plus Teatr Telewizji to już jest ponad 200 ról, i filmy, a jak jeszcze doszły do tego role w Teatrze Polskiego Radia, to jest ponad 400. Także dźwigam na barkach brzemię lat pracy i ilości zagranych ról. Nie chwalę się, tylko chcę powiedzieć, że ich było więcej i że nie tylko ta Baśka, którą kocham” – mówi na wstępie. Co ciekawe, początki tej imponującej drogi sięgają czasów, gdy była jeszcze nastolatką. Mariola Bojarska-Ferenc przypomniała, że jednym z pierwszych filmów aktorki było „Spotkanie w Bajce” z 1962 roku. Zawadzka była wówczas niepełnoletnia. „Dokładnie miałam 17 lat wtedy, dlatego że mama za mnie podpisywała umowę, bo jeszcze nie byłam pełnoletnia” – wspomina w programie „VIVA! Bez Tabu”. Tylko w VIVA! BEZ TABU: Tak serce Magdy Zawadzkiej zdobył Gustaw Holoubek. Aktorka wyjawiła prawdę po latach. Ich znajomi zakładali się, kto kogo zostawi… „Podjęłam decyzję w ostatniej chwili”. Magdalena Zawadzka nigdy nie marzyła o aktorstwie Patrząc na życiorys Magdaleny Zawadzkiej, można odnieść wrażenie, że od najmłodszych lat wiedziała, jaką drogą chce podążać. Sama aktorka zdecydowanie temu zaprzecza. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc z dużą szczerością opowiada o tym, że aktorstwo wcale nie było jej dziecięcym marzeniem, a wybór zawodu nastąpił znacznie później, niż mogliby przypuszczać jej wielbiciele. „Mała Magda nie zapragnęła zostać aktorką i w ogóle nie myślała o takiej ewentualności chyba w zasadzie do ostatnich lat tuż przed decyzją. Czyli rokiem, dwa przed decyzją, która już dopada nas w liceum, że trzeba już kombinować co dalej będzie. Ja uważam, że moje życie to nie jest plan na życie. Ja niczego nie wiedziałam, niczego nie planowałam, o nic siebie nie podejrzewałam” – opowiada. Jednocześnie aktorka doskonale pamięta, co wyróżniało ją już w młodości. Nie była to konkretna wizja przyszłości, lecz energia, której trudno było nie zauważyć. „Ja tylko miałam zawsze, śmiem to powiedzieć, duży temperament i wszędzie mnie było pełno i nigdy właśnie nie leżałam, nie nudziłam się, tylko byłam w ciągłym ruchu. I tak potoczyłam się raz w jednym kierunku, raz w drugim, ale niewątpliwie zawsze zależało mi na tym, żeby być wśród ludzi i jakimś dziwnym zrządzeniem losu byłam wybierana przez tych czy uczniów, że zawsze na jakąś przewodniczącą klasy, zawsze na kogoś, kto niby miał przewodzić, ale ja nie miałam w sobie takich ambicji w ogóle, tylko tak się działo” - podkreśla w programie „VIVA! Bez Tabu”. Właśnie ten temperament wydaje się kluczem do zrozumienia jej późniejszych sukcesów. Zanim pojawiły się role, nagrody i uznanie publiczności, była dziewczyną, która nie potrafiła stać w miejscu, lubiła ludzi i naturalnie przyciągała ich do siebie. Być może właśnie dlatego los poprowadził ją w stronę zawodu, który wymaga nie tylko talentu, ale także ogromnej ciekawości świata i drugiego człowieka. Tylko w VIVA! BEZ TABU: Syn Magdaleny Zawadzkiej to znany reżyser, ale przez 60 lat kariery zagrała u niego tylko raz. Jak to wspomina? „To jest zupełnie inne pokolenie…” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania...
Choć ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, dziś trudno wyobrazić sobie ją bez wspólnych pasji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu „Kula VIVY!” opowiedzieli o tym, jak joga pojawiła się w ich życiu i dlaczego stała się czymś więcej niż tylko aktywnością fizyczną.
Joanna i Krzysztof Ibiszowie od lat pokazują, że udany związek buduje się nie tylko na uczuciach, ale także na wspólnych doświadczeniach. W najnowszej rozmowie dla „Kuli VIVY!” wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji, a także opowiedzieli o tym, jaką rolę odgrywa w niej joga. Nie zabrakło osobistych anegdot, ciepłych wspomnień i refleksji o czasie spędzanym razem. Czy joga połączyła Joannę i Krzysztofa Ibiszów? Historia zaczęła się od jednego pytania Historia Joanny i Krzysztofa Ibiszów od początku miała w sobie coś filmowego. Jak zdradziła Joanna Ibisz w wywiadzie dla magazynu „Pani”, para poznała się na początku pandemii COVID-19 w klubie sportowym w centrum Warszawy. To właśnie tam po raz pierwszy zwróciła uwagę na jednego z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów w Polsce. Choć trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, jedno jest pewne – temat jogi okazał się idealnym początkiem rozmowy, która z czasem przerodziła się w coś znacznie większego. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim prowadzący nie mógł pominąć pytania, które nasuwało się samo. Czy joga rzeczywiście łączy ludzi? „Rozumiem, że to jest nawiązanie do naszej historii. [...] No, wiesz, chodzi o to, że nas trochę połączyła, ale raczej to było takie zagadanie o jogę” – odpowiedziała Joanna Ibisz. Dziś joga zajmuje w ich życiu zupełnie inne miejsce niż na początku znajomości. Nie jest już tylko wspomnieniem pierwszej rozmowy, ale także sposobem na wspólne spędzanie czasu. Para zdradziła, że nawet jedną z ważnych rocznic postanowiła świętować właśnie w takim klimacie. „Natomiast drugą rocznicę ślubu spędziliśmy na wyjeździe jogowym” – opowiedziała Joanna. „Pojechaliśmy na takie warsztaty i tam świętowaliśmy rocznicę ślubu. Było bardzo przyjemnie” – dodał Krzysztof. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej Krzysztof Ibisz nie udawał eksperta. Tak naprawdę zaczęła się rozmowa o jodze Wiele osób mogłoby przypuszczać, że joga była jedynie wygodnym pretekstem do rozpoczęcia znajomości. Jak się jednak okazuje, Krzysztof Ibisz już wcześniej interesował się tą formą aktywności i miał za sobą pierwsze doświadczenia związane z praktyką. „Rzeczywiście zagadałem Asię o jogę, jak pierwszy raz ją zobaczyłem” – wspominał Krzysztof Ibisz. Rafał Kowalski nie krył ciekawości. „Ale miałeś wtedy pojęcie o jodze?” – zapytał. Joanna odpowiedziała natychmiast: „Właśnie miał”. Prezenter wyjaśnił, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą formą aktywności: „Troszkę tak, bo ja kiedyś uczęszczałem na zajęcia, potem miałem przerwę, potem znowu i wciąż mi chodzi po głowie, że to byłoby dla mnie super”. Choć od pierwszego spotkania minęło już kilka lat, temat jogi wciąż pozostaje obecny w ich życiu. Co więcej, Krzysztof Ibisz uważa, że może ona pozytywnie wpływać również na relacje między partnerami. „Ale joga w ogóle dla par, czy na warsztatach, czy jak po prostu pójść na zajęcia, to jest cudowna sprawa” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza dotyczące żony. Poszło o dużą różnicę wieku. "Żałuję, że..."
Joanna i Krzysztof Ibiszowie nie mają wątpliwości, że spotkali się dokładnie wtedy, kiedy powinni. Choć oboje podkreślają, że los idealnie pokierował ich drogami, w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" przyznali też, że jest jedna rzecz, której czasami żałują. Ich słowa o miłości, rodzinie i wspólnym czasie trudno czytać bez wzruszenia.
Nieczęsto zdarza się, by para z taką czułością i spokojem opowiadała o swojej relacji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie mówią o wdzięczności za to, co mają dziś, i o pragnieniu, które wielu zakochanych doskonale rozumie — by wspólnego czasu było po prostu więcej. „Tak miało być”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o momencie, w którym spotkały się ich drogi Wiele par zastanawia się czasem, czy gdyby spotkały się wcześniej albo później, ich historia potoczyłaby się inaczej. To właśnie od takiej refleksji rozpoczęła się rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami. Dziennikarz zauważył, że w życiu często ogromne znaczenie ma odpowiedni moment. Joanna Ibisz nie miała wątpliwości, że ich historia wydarzyła się dokładnie wtedy, kiedy powinna. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać. [...] I tak po prostu miało być” – powiedziała. Krzysztof Ibisz spojrzał jednak na tę historię także z innej perspektywy. „Może tak, ale przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej” – wyznał. Joanna przyznała, że podobne rozmowy często pojawiają się w ich domu. „Często mówimy, że chcielibyśmy mieć przed sobą jeszcze więcej wspólnego czasu” – zaznaczyła. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Żeby z Asią dłużej być”. Najbardziej wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza Słowa Krzysztofa Ibisza o tym, że chciałby poznać Joannę wcześniej, wybrzmiały na tyle mocno, że Rafał Kowalski postanowił wrócić do tego wątku. Poprosił prezentera o rozwinięcie swojej myśli. Odpowiedź okazała się niezwykle szczera i poruszająca. Krzysztof Ibisz nie ukrywał, że gdy myśli o wcześniejszym spotkaniu z Joanną, przede wszystkim wyobraża sobie jeszcze więcej wspólnych doświadczeń. „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą. Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej. [...] Może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu” – opowiadał. Joanna Ibisz potwierdziła, że podobne refleksje pojawiają się między nimi regularnie: „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
„Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
Kora. Wybitna artystka, która od samego początku elektryzowała publiczność, dzisiaj skończyłaby 75 lat. Na swoim koncie miała wiele hitów, które nieustannie nucą kolejne pokolenia. Wciąż trudno pogodzić się z faktem, że nie ma jej wśród nas. I choć już nigdy się do nas nie uśmiechnie, nie opowie magicznych historii, ani nie zaśpiewa, to w naszych sercach pozostają cudowne wywiady, nagrania i piękne fotografie. W rocznicę urodzin wokalistki przypominamy archiwalne zdjęcia oraz wywiad z 2016 roku. Piosenkarka wraz z ukochanym - Kamilem Sipowiczem opowiadała między innymi o życiu na Roztoczu. To właśnie tam odnaleźli swój azyl i ukojenie.
Archiwum VIVY!. Kora i Kamil Sipowicz w wywiadzie z 2016 roku. Koty, psy, alpaki i oni. W magicznym miejscu na końcu świata znaleźli spokój i klimat do tego, by znów tworzyć i budować swoją miłość. Kora wracała wówczas do zdrowia i malowała. Kamil pisał książki i załatwiał codzienne sprawy. O swoim życiu na Roztoczu po raz pierwszy opowiedzieli Beacie Nowickiej. Kora i Kamil Sipowicz na Roztoczu. Dlaczego zamienili miasto na odludzie? Na trzeciej stronie swojej książki „Ramona, Mila, Bobo i pięćdziesiąt sześć innych zwierząt” pisze Pan: „Żyjemy w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob, blisko lasu. Żadna oficjalna droga do nas nie prowadzi. Gdyby ktoś chciał do nas dojechać z pomocą GPS-u, będzie błądził godzinami. Aż w końcu zakopie się w śniegu lub błocie. Zrezygnowany i pokonany będzie czekał na jakiś traktor, którego kierowca (…) wyciągnie go z tarapatów”. Ja byłam sprytniejsza… Kamil: (śmiech). I rozsądnie porzuciła pani samochód na polance, dwa kilometry od domu… Mówiłem, żeby do mnie z drogi zadzwonić. Wszyscy mnie ostrzegali, że Kora z Kamilem mieszkają na końcu świata. Ja mam wrażenie, że w raju. Kora: (śmiech). Ludzie pytają mnie często: „No, jak to? Nie brak ci tego wszystkiego, co zostawiłaś za sobą? Ludzi, kipiącego życiem miasta…? A ja mam wrażenie, że mając dostęp do internetu, filmów, książek i ogromnej ilości czasu na twórczość, czuję się tutaj tak, jakbym była jednocześnie w Nowym Jorku, Paryżu, Rzymie. Wszystkich miastach, które kocham, łącznie z Warszawą i Krakowem, które też kocham. Tęsknię, ale z kolei przyciąganie tego miejsca jest silniejsze niż ta tęsknota. Jeśli nie muszę, do miasta nie jeżdżę. Żadnego. Czasami tylko do Zamościa, to jest teraz nasza stolica. Kamil: To miejsce ma magnetyczne przyciąganie i pewien paradoks polega na tym, że głównie wiedzieli o tym Niemcy w czasie II wojny światowej. Himmler zaczął wysiedlenie Polaków, ponieważ ziemie na Roztoczu, Zamojszczyźnie przeznaczył w prezencie dla swoich najlepszych oprawców. Miał zainteresowania ezoteryczne i wiedział, że jest tu bardzo dobre promieniowanie do życia, przyroda, nasłonecznienie. Zamość nazwano Himmlerstadt, tu miało być centrum Europy niemieckiej. Kora się tu wspaniale czuje, bo do Lwowa, skąd pochodzi jej rodzina, o rzut beretem. „Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Ja czuję tu ten cud istnienia. Kora: Bo tu jest jasna energia. Ten dom budzi się bardzo wcześnie… Lepiej, żeby Kamil opowiedział, bo jak ja powiem, nikt nie uwierzy. Kamil: Przez długi czas Kora wstawała o godzinie czwartej. Byłem tym trochę przerażony. Nasz dom ma kształt litery L. Nowa część to przeniesiona ze wsi Bliżów stara stodoła przerobiona na dom, a stara część to wyremontowana tutejsza chałupa z oborą, gdzie zachował się zapiecek, na którym wiejskie babcie kiedyś się wygrzewały. Od kiedy Kora przeniosła się ze swojej sypialni na piętrze do starej chałupy w przyziemiu, śpi do siódmej (śmiech). Kora: Dziś obudziłam się o piątej, bo tutaj rytm życia jest też związany z pogodą. Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Powiedziała Pani, że na Roztoczu ma Pani dużo czasu na twórczość. Kora: Maluję, robię różne rzeczy manualne, lubię to bardzo. To jest dla mnie ogromne nowe wyzwanie. Od wczoraj czytam książkę Kamila de facto po raz pierwszy, bo wcześniej tylko ją przerzucałam. Przygotowuję się do nagrania tej książki, więc muszę ją najpierw linearnie poznać, przeczytać kilka razy na głos… Zależy mi, żeby nagranie świetnie wypadło, zaczynam nad tym pracować. Podoba się Pani książka? Kora: Mój mąż użył w niej takich słów, że ja podejrzewam, że on mnie w ogóle nie kocha (śmiech). To są cudowne sformułowania z języka poetyckiego, filozoficznego, bo Kamil świetnie się w tych obszarach porusza. Kamil jest człowiekiem bardzo naturalnym, a jednocześnie bardzo wykształconym. Ma serce po właściwej stronie, dzięki temu nie ma między nami konfliktów, choć… gdyby mógł, pozwoliłby, żeby wszystkie psy mieszkały z nami w domu, a jest to o tyle trudne, że one są czasami nieprawdopodobnie brudne, o czym nie wiedzą. Utaplane w błocie na drodze, która w deszczu jest nieprzejezdna dla samochodów. Tak, pamiętam ten fragment, bardzo dowcipny, i wyobrażam sobie ten błotny pancerz na ich sierści leżący w pościeli. Kamil: Kora po raz pierwszy czyta tę książkę w sposób linearny i chyba odkrywa tam… CZYTAJ TEŻ: Poznali się na planie „Nocy i dni”. Był miłością jej życia! Na ślub z drugim mężem Ewa Dałkowska czekała 40 lat „To miejsce ma magnetyczne przyciąganie”. Jak wyglądało życie Kory na końcu świata? …że jej Pan nie kocha??? Kamil: (śmiech) …bo takich słów jak w książce nie używam wobec żony. Kora: Pisze na przykład, że niezbadane są komnaty umysłu i dotyczy to kota Bobo. Natomiast, że niezbadane są komnaty mojego umysłu, to ja czegoś takiego nie usłyszałam przez 40 lat naszego wspólnego życia. No to chyba można być zazdrosnym? Ale jakie piękne słowa są w tej książce użyte! Tak się śmiałam, że łzy zalały mi oczy i nie mogłam czytać. Ale imię Bobo nie jest od kota bohatera serii angielskich książek. Mam o to wielką pretensję, ale wyprostujesz to w następnej książce, powiesz, że się pomyliłeś. To ja byłam nazywana Bobo jako malutkie dziecko. Ludzie pochylali się nade mną w wózeczku: „Jakie śliczne bobo, takie czarne bobo”, i mama tak na mnie mówiła. Kamil: Ale pisarz nie odtwarza wszystkiego tak, jak było, tylko trochę też kombinuje i konfabuluje. To książka dość nietypowa, pojawiają się różne historyjki, trochę niby-dziennik. Czasami są to lapidaria. To daje oddech. Wychodzę od szczegółu do obserwacji, czasami coś dodam. Kora: Wiem. W każdym razie chciałabym, żeby książka była dobrze przeczytana. A mam problem z utrzymaniem głosu, bo nie śpiewam. W ogóle? Kora: Drę się. Trzeba się drzeć, wtedy polepsza się inteligencja. Oczywiście nie jeden na drugiego, ale w niebo. Dużo darłam się tutaj z rozpaczy, ale nie nad sobą. W naszym świecie zwierzęcym mamy różne dramaty, o tym będzie kolejna książka. Tu dzieje się na okrągło, buzują niesamowite emocje. Czy Pani wyobraża sobie, że tu przeniesie całe swoje życie? Kora: Ja już je przeniosłam. Przewieźliśmy ostatnio na Roztocze najważniejsze książki. Resztę przeniesiemy wkrótce. Przeprowadzamy się w samej Warszawie z jednego punktu do drugiego, ponieważ musimy wynająć dom, żeby mieć pieniądze na mój lek Olaparib. Zabezpieczamy się. Uspokaja mnie świadomość, że mam lekarstwo na parę miesięcy. Kiedy jakiś czas temu była zwłoka w aptece, musiałam czekać, zastanawiać się: zdobędę je czy nie zdobędę, byłam nieprawdopodobnie rozdygotana, choć w ogóle nie zdawałam sobie sprawy, że z tego powodu. Wpadłam w depresję, przestałam jeść. Wszystko widziałam w czarnych kolorach po raz pierwszy, odkąd choruję. W tym lekarstwie jest coś pozaracjonalnego. Nie wiemy do końca, czym ono jest. Jego działanie polega na blokowaniu aktywności nowotworu. Ono jest jednocześnie jak hostia. Jak ktoś wierzy w hostię, doskonale rozumie, jakie to lekarstwo ma dla mnie znaczenie. Ono mi ratuje życie. Tak jak wcześniej ta cudowna operacja, którą zrobiła mi profesor Beata Śpiewankiewicz. Bardzo chciałabym, żeby to zostało zaznaczone w tym tekście, bo jak patrzę z perspektywy czasu na drogę, jaką przeszłam, wydaje mi się, że to, co profesor zrobiła dla mnie było niezwykłe. Kamil: Proszę też napisać, że ja przepraszam panią profesor za to, że byłem nieznośnym członkiem rodziny. Dlaczego Kamil przeprasza? Kora: Dlatego, że chyba dopiero teraz jesteśmy w stanie zrozumieć i docenić to, co dla mnie zrobiła przy tych skomplikowanych stosunkach i zależnościach, jakie panują w polskich szpitalach za sprawą Narodowego Funduszu Zdrowia. Uważam, że człowiek powinien mieć świadomość, kto na drodze jego leczenia zrobił coś dobrze, a kto źle. Przecież ja żyję! Małgosia Braunek nie żyje. Cudowna aktorka Ania Przybylska również nie żyje. Kiedy pomyślę, że ta choroba zmogła tak młodziutką osobę, aż dostaję dreszczy. CZYTAJ TEŻ: W dzieciństwie przeszła przez piekło. Te wydarzenia mogły złamać Korę, ale ona do końca kochała życie Roztocze jako lekarstwo. Kora szczerze o chorobie, zdrowiu i codziennym odzyskiwaniu sił Andrzej Żuławski wybrał inną drogę, nie chciał w ogóle się leczyć. Kora: Szkoda, bo to niezwykły reżyser, artysta, diamentowa postać. Gdyby spróbował, być może jemu by się udało? Ale to jest ciężkie leczenie. Może gdybym wiedziała na początku tej drogi, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść? Tego nie wiem. Gdyby człowiek wiedział, co mu życie przyniesie, być może w ogóle nie chciałby żyć. Być może „uratowała” mnie totalna nieświadomość, fakt, że wiadomość o chorobie spadła na mnie nagle, że natychmiast byłam operowana. To wszystko działo się w sekundach, a ja byłam jak ogłuszona. I trwało to bardzo długo. Co dla Pana było najtrudniejsze w tamtych chwilach? Bezradność? Pewnego rodzaju bezużyteczność? Kamil: Byłem tak blisko tego, co się działo, że nie miałem czasu na zastanawianie się nad tym, co jest najgorsze, co czuję, na użalanie się nad sobą. Musiałem działać, pokonywać różnego rodzaju absurdy i opór naszego systemu opieki zdrowotnej. To totalnie wyczerpywało moją energię. Kora: Kamil był zajęty od rana do nocy. Bo w nocy też podejmowało się różne dramatyczne decyzje. Był taki okres, że Kamil cały czas, non stop, dzwonił po lekarzach, szpitalach… Kamil: Gdyby operacja, notabene mistrzowsko przeprowadzona przez doktora Pukaluka w Zamościu, spóźniła się 10 minut, Kora mogłaby nie żyć. Wtedy człowiek nad niczym innym niż to, co dzieje się tu i teraz, się nie zastanawia. I całe szczęście, że nie musi o tym myśleć. Tylko ja byłem od początku święcie przekonany, że Kora z tego wyjdzie. Nawet bardzo bliskie osoby bały się, że tak nie będzie. Ja miałem jakąś intuicję, że musimy stoczyć walkę, ale ona dobrze się skończy. Ani razu nie pomyślałem, że może być inaczej. Kora: Teraz leczy mnie też Roztocze. Dla miejscowych często to jest niepojęte, że ktoś nie chce blichtru wielkiego świata, do którego oni wszyscy tęsknią, zmierzają. Ludzie z naszej okolicy często mają wykształcone dzieci, które nie chcą tu wrócić. Pewnie nas też by tu nie było, gdyby nie sytuacja, która jest, jaka jest. Jednak dokonałam pewnego wyboru. Mogłabym dochodzić do zdrowia w Warszawie i wrócić do pracy koncertowej, bo o to głównie chodzi. Ale nie wiadomo, czy byłabym w stanie udźwignąć taki wysiłek. Może byłby skazany na straty? Ja żyję z pewnym wyrokiem. Zrobię próby, poświęcę temu pół roku, wszystko będzie dopięte na ostatni guzik, po czym nagle okaże się, że mój stan się pogorszył, muszę wziąć chemię i co wtedy? Myśli Pani o tym czasami? Kora: Oczywiście, że myślę. I racjonalnie do tego podchodzę. A z drugiej strony wiem, dlaczego dokonałam takiego wyboru. Przede wszystkim znajduję ukojenie w sztuce, a po drugie, magia tego miejsca jest niezwykła. Po raz pierwszy w życiu odebrałam dobrze zimę. Zawsze marzyłam o tym, że kiedyś obudzę się i zima przestanie istnieć. Tu jest mikroklimat, jakby ciągle było święto natury. Cały czas jest krystalicznie czysto. Dlatego wyostrzył mi się tu apetyt. Wielu rzeczy, które kiedyś jadłam, nie jem. Wszystko, co ma w sobie chemiczną truciznę, wyczuwam natychmiast. Jak jaszczurka wysuwam jęzor i wiem, czego nie tykać (śmiech). Kamil: Ja jestem mniej wrażliwy. Zjem wszystko. Kiedy ludzie żyją ze sobą ponad 40 lat, zakochanie, namiętność, seks… trochę się wypala, co wtedy zostaje istotnego? Kora: Najbardziej liczy się człowiek. Czyjaś osoba jest bezcenna. Kiedyś wydawało mi się, że można sobie taką osobę wymienić… Kamil: …na inny, nowszy model. Kora: A teraz sobie tego nie wyobrażam. Owszem, w złości mówi się różne rzeczy, ale Kamil stał się dla mnie osobą bezcenną. Po tylu latach potrafi mnie rozśmieszyć, jak na przykład tą książką. Zakochałam się w tej książce i dzięki niej znowu zakochałam się w Kamilu. Kamil przez moją chorobę popadł w twórczy marazm, który odczuwaliśmy oboje bardzo boleśnie. Ja byłam zajęta domem, jak to kobieta. Kobieta w domu zawsze znajdzie sobie pasjonujące zajęcie. Im więcej się ruszałam, tym lepiej się czułam. I tak jest do dziś. Kamil jest inaczej skonstruowany przede wszystkim dlatego, że jest mężczyzną. A wiemy, że mężczyźni to słaba płeć. W pewnym momencie atmosfera w domu była bardzo ciężka, bo ja wiedziałam, że to jest coś, czego bardzo mu brak. Jakoś to trzeba było odblokować. Teraz cały czas każę mu całować się po rękach. Dzięki komu napisałeś tę książkę? Kamil: (całując Korę w rękę) Dzięki tobie, kochanie. Kora: Pchałam go do czegokolwiek. A wie pani dlaczego? Bo doskonale wiem, jaki ma język, jak potrafi pisać. Zazwyczaj pisze hermetyczne książki: „Heidegger: degeneracja i nieautentyczność”, „Encyklopedia polskiej psychodelii”. Trzeba naprawdę pochylić się i mieć dużo wiedzy, żeby je zrozumieć, ale Kamil jako dziennikarz i eseista pokazał fantastyczny styl. Mało jest takich osób, które mając głębokie, akademickie wykształcenie – Magda Środa też taka jest – potrafią tę ogromną wiedzę cudownie przemycić dla „normalnego” czytelnika. Ta książka trafia i do pani, i do mnie, ale też do dzieci. Te przeskoki skojarzeń, ta logika, rytm… Ależ żona Pana chwali. Jest dumna! Kamil: Ja się bardzo cieszę (śmiech). Kora bardzo pięknie mówi o mojej książce, ale od razu każdy powie, że to jest subiektywne. Ale mam też opinie od ludzi, z których zdaniem zawsze bardzo się liczyłem. W napięciu czekałem na opinię Jerzego Jarniewicza, krytyka, fantastycznego tłumacza, poety. Dostałem cudownego maila od pani Olgi Tokarczuk. Czytam w tej chwili jej „Księgi Jakubowe”. Frida przysłuchuje się naszej rozmowie. Ramonka leży obok, Mila mnie obwąchała i poszła popatrzeć na alpaki. Pewnie lepiej pachną. Wokół hektary lasów, łąki, pola… Oboje zapełniacie sobą całą tę przestrzeń, zastanawiam się, czy potrzebujecie tu kogoś innego? Kora: Pytanie dobre. Ale mamy gości i chcemy ich: rodzinę, przyjaciół, znajomych. Czasami jest tu taki sznur samochodów, jakbyśmy byli w jakiejś ambasadzie roztoczańskiej (śmiech). Samochody przyjeżdżają z całego świata. Ostatnio wpadła do nas Kasia Maimone, jedna z najbardziej cenionych kostiumologów na świecie. Właśnie robi drugi film ze Stevenem Spielbergiem. Kiedy pracowali nad „Mostem szpiegów”, wpadała na Roztocze prosto z Berlina. Teraz przyjechała specjalnie dla mnie na jeden wieczór, tak się kochamy. Cudowna osoba. Niedawno pracowała przy filmie z Johnnym Deppem. Kasia od lat nosi na szyi takie złote blaszki, jakie mają żołnierze idący na wojnę. Ma tam świętego Krzysztofa, świętą Katarzynę, swoje dzieci. Depp przyuważył, że ona przywiązuje do tego szczególne znaczenie, i do kompletu podarował jej złotą kulkę. Widać, że naprawdę zastanawiał się, co jej sprawi przyjemność. No, czyż nie można faceta jeszcze bardziej pokochać, niż się go kocha? Można. Na przykład za książkę. Kora: Książka Kamila jest kolejnym przełomem w naszym życiu. Kamil: Chciałem powiedzieć, że Kora mówiła: „Napisz, napisz”, a ja nigdy w życiu nie wierzyłem, że mogę pisać prozę, bo pisałem wiersze i książki, powiedzmy, antropologiczne czy filozoficzne. Napisać prozę, mając 63 lata, to jest skok na głęboką wodę. Ale coś się takiego zjawiło, jakby duch święty na mnie spłynął, jakaś bardzo dobra energia, która mówi: usiądź i napisz. No to usiadłem i napisałem w ciągu dwóch tygodni, tu, w naszym starym domu. Kora za ścianą malowała. To był przypadek. Ona malowała nasze zwierzęta, ja zacząłem pisać o zwierzętach. To nie są ilustracje do książki, tylko równoległe działanie. Kora: Ja to robię już od dwóch lat, tych obrazów jest coraz więcej i więcej. Widziała pani moje świnki? Nie. Kora: To zapraszam do środka. Kamilku, teraz pokażę pani obrazy. (Wchodzimy do ogromnego, przepięknego salonu połączonego z kuchnią. Obok lodówki wisi obraz Kory). Oto „Apoteoza świnki”. Kamil na nią patrzy, żeby nie jeść kiełbasy. A to jest świnka z małymi… Kamil: Kora musi coś robić bez przerwy. Maluje, sprząta, gotuje, zajmuje się ogródkiem. Jest bardzo pracowita. Kora: Albo czytam. Przez cały czas choroby bardzo mało czytałam i odczuwałam to jako ogromny brak. Teraz dużo czytam i sprawia mi to wielką przyjemność. „Powietrze u nas podobno można jeść łyżkami. Ola nie lubi, gdy używam tego zwrotu. Ostatnio po powrocie ze stolicy zgodziła się ze mną. Wzięliśmy łyżki i jedliśmy powietrze. Jod i olejki eteryczne. Buki, sosny, jodły, świerki, wielkie brzozy”. Czujecie tu Państwo upływ czasu? Kora: Nie. W ogóle. Tu czas stoi. Kamil: W pozytywnym sensie. Taki powrót do dzieciństwa, do wakacji. Szczególnie teraz, lipiec to jest najpiękniejszy miesiąc. Kora: Włożyliśmy tu mnóstwo pracy. Nawet miejscowi ludzie, których nie ma tu kilka dni, wpadają i dostrzegają różnicę. Pojawia się zupełnie inny obraz natury, niż był. Człowiek czuje się, jakby przechodził z jednego obrazu w drugi, a każdy jest niezwykle kolorowy: powoje, chabry, przeróżne odcienie czerwieni, wędrowniczki, dziwne osty (szczeć), jakby przeniesione tu prosto z Meksyku. Czyste, zachwycające piękno. Kamil: Pod przywództwem Kory została tu całkowicie uporządkowana przyroda, przestrzeń. Na jej polecenie oczyszczono las brzozowy, las sosnowy, który już niemal umierał, a w tym roku odżywa. Kora: Kamilek też ma swoje funkcje: zbiera śmieci… Kamil: (śmiech) …interweniuję, jak znajdę dzikie wysypisko, walczę z gminą, jeżdżę na zakupy. Wczoraj byłem w Krasnobrodzie, największym najbliższym miasteczku, a podstawowe rzeczy kupiłem w Szewni Dolnej, to jest nasza wieś… Ludzie tu są bardzo mili, serdeczni, spokojni. Kora: Oprócz tego kosi trawę, załatwia wszystkie sprawy formalnoprawne, pisze, rozśmiesza mnie… Kamil: Koszę traktorkiem, a jest tu co kosić. Zbieram łajno alpak, bo to jest bardzo cenny nawóz, drogi nawet w Londynie. Nie pachnie brzydko, idealny na kompost. Wieczorem podlewam pomidory. Kora jest kierownikiem budowy. Dzięki niej ten dom został zbudowany w takim stanie, w jakim jest, mamy wspaniały ogród, pola, łąki, lasy… całą przestrzeń. Kiedyś wokół było takie typowo polskie bezhołowie: brud, błoto, syf. Kora: Na wsi szalenie ważnym urządzeniem jest pompa, ponieważ zużywamy bardzo dużo wody. Wczoraj była jakaś awaria studni, przyjechał do nas nasz studniarz z ekipą. Stoimy nad tą studnią i on mówi do mnie w pewnym momencie, że ostatnio dyskutował ze swoim proboszczem na temat Trójcy Świętej i stwierdził, że Trójca Święta to nie jest ta, którą przedstawia Kościół katolicki. Trójcą Świętą jest woda. „Woda?”, pyta się na to proboszcz. „Tak, woda”. „Jak to woda?”. A on odpowiada tak: „Bo tylko woda ma trzy stany: stały, ciekły i lotny”. Na co ja następnego dnia odkryłam czwarty stan skupienia. Wczesny poranek, piąta godzina, idę do naszego warzywniaka, Słońce i wiatr. Bardzo ciepło, ale przez to, że jest wcześnie i wilgotno, od ziemi unoszą się opary. Ja idę, a naprzeciw mnie idzie czwarta, boska postać wody – duch wilgotny. I ten duch wilgotny owiał mnie, ja się natychmiast wyprostowałam – bo właśnie z tym mam problem – nagle urosłam o parę centymetrów i, jak Jezus Chrystus, szłam po wodzie. Kamil: Tu człowiek wszystko czuje: powietrze, wiatr, stare dębowe dechy, wsłuchuje się w liście. Kiedyś czytałem o tym, na czym polegały wróżby w starożytnej Grecji. Na przykład był święty dąb, pod nim siedziała stara wróżbiarka, ktoś zadawał jej pytanie, ona wsłuchiwała się w święte drzewo i udzielała odpowiedzi. Co zrobiło chrześcijaństwo, kiedy zwyciężyło? Ścięło dąb. Też zaczynam wsłuchiwać się w drzewa. Jesteśmy tacy trochę neopoganie, bo wsłuchujemy się w pierwotne żywioły, które, jak sama nazwa wskazuje, żyją. Physis, greckie słowo, z którego powstała cała filozofia i fizyka, odnosi się do rozwoju, dojrzewania roślin, zwierząt. Physis – rodzenie się i rośnięcie, kwintesencja naszego istnienia. Jeżeli można sobie w naszej Polsce ufundować taki prywatny raj, jaki my tu mamy, to jest cudowne. Polska takich rajów ma więcej: Bieszczady, Góry Słonne, Suwalszczyzna i cały południowy, także mistyczny Zachód. W tym raju chętnie chodzicie na wycieczki. Oto jak opisał Pan obowiązującą na nich hierarchię: „Wśród zwierząt stado prowadzi Mila. Ona jest zawsze przewodnikiem. Za nią Pikuś, a na końcu Ramona. Ludzkiemu stadu przewodzi Ola. Za nią Krakers i ja”. Krakers to sąsiad. Kora: (śmiech). Stado naszych alpak prowadzi Amy. Kamil: To nowy nabytek. Przybyły do nas 6 lutego, na rocznicę naszego związku. Prezent. 6 lutego 1975 roku nastąpiło poznanie trzeciego stopnia, wybuch gejzeru (śmiech). Kora: Pewnego dnia odwiedziła nas nasza sąsiadka Iwonka, również bohaterka książki. Ponieważ ona lubi marzyć, mówi tak: „Ach, ach, wiesz, o czym marzę? Tak bym chciała mieć alpaki”. „Alpaki?”, ja na to. Ponieważ mamy kilka hektarów ogrodzonych łąk i sadów, Kamil od razu zajrzał do internetu, znalazł renomowaną hodowlę na Podlasiu, zadzwonił, ja przejęłam telefon, porozmawiałam z panem. To był piątek. W sobotę po południu przyjechał z Podlasia, pokonał 300 kilometrów, przywiózł siedem alpak do wyboru, wypuściliśmy je wszystkie, chodziły tu sobie radośnie, a my wybraliśmy trzy: czarną Amy, brązową z białą twarzą Gagę i najmniejszą koloru ecru – Lilly. Teraz wszędzie stawiamy płoty, bo alpaki są strasznie ciekawskie i zjadły cały ogród (śmiech). Kamil: Na razie dopełniają krajobraz. Jest z nimi zupełnie inny kontakt niż z psami czy kotami. One się nam przyglądają, a my im. Jeszcze nie chcą, żeby je głaskać. Dzikuski z bardzo dużego stada. Powoli się oswajają. Lubią, jak chodzimy na spacery, widać, że jest to zwierzę stadne. Orbitują, chodzą, gdzie chcą, mamy tu kilka ogrodzonych hektarów. Pani ulubiony fragment z książki? Kora: „Gdy oglądamy razem jakiś film, to trzy koty leżą na Oli, pośrodku łóżka Ramona, a Mila na podłodze, między poręczą schodów a ramą łóżka. Rusz się zatem, człowieku, aby ta misterna konstrukcja ludzko-zwierzęca się nie rozpadła. Chciałoby się zejść na dół po coś słodkiego albo po zimne czeskie piwo z lodówki. Ale nie ruszamy się, bo to przecież wielki zaszczyt być tak zwierzęco obłożonym”. Często leżymy tak obok siebie, struchlali, żeby tylko zwierzętom nie zrobić przykrości. W końcu ja dostaję białej gorączki, że tak nie może być (śmiech). Ale zawsze mija dużo czasu. Wtedy podnosimy się każde z osobna (Bobo, Kuki, Rudzik, Ramona), delikatnie jak monstrancję, z wielkimi przeprosinami, że naruszyliśmy ich błogi spokój. Kto częściej wyjeżdża z raju do Warszawy? Kamil: Ja. I za każdym razem, jak tam jadę na trzy–cztery dni, a ostatnio byłem tylko jeden dzień, to jak tutaj wróciłem, wydawało mi się, że byłem w Warszawie tydzień albo dwa. Tak radykalna jest różnica rzeczywistości. W mieście rzeczywistość jest zagęszczona, tym bardziej że jak jadę na krótko, muszę wiele rzeczy pozałatwiać. To świadczy całkowicie o względności czasu. Tu biegnie inaczej niż tam. Nie wiem, czym jest czas, ale na pewno nie jest tworzywem jednorodnym. Jeśli w ogóle istnieje, ale to już jest inna kwestia. Lepiej się Pan czuje w tym czasie tu czy w tym czasie tam? Kamil: Jedno i drugie jest interesujące. Nie chciałbym być skazany na jedno miejsce. Ale na szczęście cywilizacja pozwala nam żyć i tu, i tam. Mamy autostrady, komunikację, internet, służbę zdrowia w całym kraju, która nie jest doskonała, ale można się na niej oprzeć i przeżyć dzięki niej. Wszędzie są apteki, lekarze, szpitale. W naszym wypadku to jest szalenie ważne. Jest też pogotowie, które już raz jadąc do nas, zabłądziło, ale teraz wiedzą, jak dojechać. Odpukać. Podróżowanie pomiędzy tymi dwoma światami jest inspirujące. Ale myślę, że tu jest po prostu wspaniałe życie. O czym Pan marzy tu, na tym pięknym odludziu? Kamil: Marzenia oczywiście odnoszą się do Kory. Marzę o tym, żeby była zdrowa i żeby choroba nie wróciła. Ta choroba ma symboliczną nazwę i wolałbym, żeby w tym wypadku się powstrzymała. Mam też drugie marzenie, żeby książka znalazła czytelników. Nie jest to absolutnie marzenie finansowe. Po prostu kiedy autor ma czytelników, jest szczęśliwy. Rozmawiała Beata Nowicka. CZYTAJ TEŻ: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika
TYLKO U NAS: Zwrot w karierze? Alicja Szemplińska ma plan zostać… aktorką! Zdradziła najbliższe plany
Alicja Szemplińska od lat kojarzona jest przede wszystkim z muzyką, ale okazuje się, że ma również inną artystyczną pasję. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie „Kula VIVY!” wyznała przed kamerami viva.pl, że gdyby nie śpiewanie, prawdopodobnie wybrałaby aktorstwo. Co więcej, nie wyklucza, że jeszcze spróbuje swoich sił na planie filmowym.
Choć dziś skupia się na rozwijaniu kariery muzycznej, Alicja Szemplińska nie ukrywa, że jej zawodowe zainteresowania wykraczają poza scenę. W szczerej rozmowie dla viva.pl opowiedziała o alternatywnej ścieżce, którą mogłaby obrać, a także zdradziła, czy byłaby gotowa przyjąć propozycję zagrania w filmie lub serialu. Jej odpowiedzi mogą zaskoczyć fanów. Alicja Szemplińska zdradza, co zrobiłaby, gdyby nie muzyka. „Poszłabym w aktorstwo” Kariera muzyczna Alicji Szemplińskiej rozwija się od lat, a artystka niejednokrotnie udowadniała, że scena jest jej naturalnym środowiskiem. W formacie „Kula VIVY!” Rafał Kowalski postanowił jednak zapytać ją o coś, nad czym wielu fanów zapewne nigdy się nie zastanawiało. Co by było, gdyby w jej życiu nie było muzyki? Odpowiedź przyszła niemal natychmiast. Jak wyznała przed kamerami viva.pl, jej alternatywną drogą zawodową byłoby aktorstwo. „Myślę, że poszłabym w aktorstwo, bo skończyłam szkołę aktorską, więc myślę, że totalnie zajęłabym się tym, gdyby nie muzyką” – przyznała. To wyznanie rzuca nowe światło na artystyczne zainteresowania wokalistki. Choć dziś publiczność zna ją przede wszystkim z występów scenicznych i muzycznych projektów, sama Alicja nie ukrywa, że fascynuje ją także możliwość wcielania się w różne postacie i opowiadania historii za pomocą innych środków wyrazu. TYLKO U NAS: Ewa Chodakowska stoi za eurowizyjnym sukcesem Alicji Szemplińskiej! Co je łączy? Okazuje się, że poznały się przez… internet! Alicja Szemplińska myśli o castingu. Chce sprawdzić się w wymagającej roli Czy to oznacza, że fani mogą wkrótce zobaczyć Alicję Szemplińską na ekranie? Jak się okazuje, taki scenariusz wcale nie jest wykluczony. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim artystka przyznała, że coraz częściej dopuszcza do siebie myśl o spróbowaniu swoich sił w zawodzie aktorki. Na razie nie mówi o konkretnych projektach, ale nie ukrywa, że chciałaby przekonać się, jak poradziłaby sobie w nowym środowisku. „Ja generalnie zastanawiam się nad tym. Myślę sobie, że jak będzie więcej czasu, to chciałabym pochodzić na castingi i sprawdzić się w tej roli” – wyznała przed kamerami viva.pl. W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski poruszył temat, który często pojawia się w przypadku muzyków trafiających na plan filmowy. Wielu artystów rozpoczyna przygodę z aktorstwem od epizodów lub ról polegających na graniu samych siebie. Alicja Szemplińska ma jednak na ten temat zupełnie inne spojrzenie. Jak zdradziła, gdyby miała zadebiutować przed kamerą, zależałoby jej przede wszystkim na wyzwaniu. „Jakbym miała zagrać, to na pewno chciałabym mieć jakieś wyzwanie. Czyli nie rola pod tytułem „Alicja Szemplińska 2.0”. Tylko, że muszę stawić czoła jakiemuś wyzwaniu” – podkreśliła. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i siłę, a dłonie są tego symbolem. Oczy za to są zwierciadłami duszy, wnętrza. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar Anna Bocek o sztucznej inteligencji: „Oprócz treści ważne są też emocje i technika” Gdy malujesz, potrzebujesz samotności? Każdy artysta lubi samotność, przestrzeń dla siebie. Życie z artystą jest i fascynujące, i okropne. Pracuję na emocjach. Muszę się w nie zagłębić, przeanalizować. Gdy jest się bombardowanym codziennymi sprawami, jest to bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Artystą jest się 24 godziny na dobę. Ale moi bliscy nie narzekają. Gdzie masz swoją przestrzeń? W Gdańsku Wrzeszczu. Tu mam swoją pracownię i mieszkanie, które kiedyś należało do pisarza Pawła Huelle i jego żony. Jako młoda dziewczyna bywałam w nim. Przychodzili tam arcyciekawi ludzie, artyści, pisarze, muzycy. Pełno było książek i panowała w nim zawsze artystyczna atmosfera. Marzyłam o nim i podskórnie czułam, że kiedyś w nim zamieszkam. Nie myliłam się. Kobiecie nie jest łatwo być artystką, choć coraz więcej się o nich mówi, pokazuje prace. A dodajmy do tego jeszcze sztuczną inteligencję… Zdecydowanie jest dużo lepiej niż kiedyś. Coraz częściej mówi się o artystkach i wystawia ich prace, ale wciąż musimy wydrapywać sobie miejsce w historii. Prawdopodobnie nadal musimy pracować dwa razy ciężej, żeby udowodnić swoją sprawność i to, że potrafimy być na równi z mężczyznami. Talent nie ma płci, ale my z konieczności bywamy bardziej pracowite, bo musimy udowadniać, że coś nam się należy. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, która nauczyła się generować obrazy, nie martwię się, bo w moim przypadku oprócz treści ważne są też emocje i technika. A ta jest nie do podrobienia. Próbowano kopiować Twoje prace? Nie raz. Ale w końcu razem z moją macierzystą galerią uznałam, że szkoda naszego czasu, by z tym walczyć. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję… Powstała lista uznanych twórców, których twórczość AI wykorzystało do nauki algorytmów, na tej liście znalazłam się również i ja. Ale mnie przed tym kopiowaniem ratuje technika autorska. Używam farb olejnych, pracuję grubymi impastami, tworzę mocną, warstwową strukturę na wielkich formatach. Tego nie da się precyzyjnie podrobić, bo to nie jest płaski wydruk czy hiperrealizm. Nawet ja sama nie byłabym w stanie odtworzyć swojego obrazu jeden do jednego. Sztuczna inteligencja może skopiować styl, ale bez tej namacalnej, rzemieślniczej faktury i oczywiście emocji efekt zawsze będzie ubogi. Żyjesz w sztuce i sztuką? Żyję w sztuce. Jestem optymistką. Czasem tylko zastanawiam się, czy jestem nią, bo jestem szczęśliwa, czy jestem szczęśliwa, bo jestem optymistką. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
TYLKO U NAS: Ewa Chodakowska stoi za eurowizyjnym sukcesem Alicji Szemplińskiej! Co je łączy? Okazuje się, że poznały się przez… internet!
Jedna spontaniczna wiadomość wysłana przez Instagram wystarczyła, by rozpoczęła się znajomość, która trwa do dziś. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie „Kula VIVY!” Alicja Szemplińska wróciła wspomnieniami do pierwszego spotkania z Ewą Chodakowską i nie ukrywała emocji. Wokalistka opowiedziała także o wsparciu, jakie otrzymała przed Eurowizją.
Choć Ewa Chodakowska od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego świata sportu i mediów, dla Alicji Szemplińskiej okazała się przede wszystkim osobą pełną empatii i autentycznego zaangażowania. Artystka w rozmowie dla Viva.pl przyznała, że ich relacja od początku opierała się na wyjątkowej energii i wzajemnym zrozumieniu, które pojawiło się niemal natychmiast po pierwszym kontakcie. Alicja Szemplińska wyznała: „Zakochałam się w Ewie od pierwszego wejrzenia” W najnowszym odcinku „Kuli VIVY!” Rafał Kowalski wrócił do okresu przygotowań Alicji Szemplińskiej do Konkursu Piosenki Eurowizji. To właśnie wtedy za trening fizyczny wokalistki odpowiadała Ewa Chodakowska, która postanowiła wesprzeć młodą artystkę przed jednym z najważniejszych momentów w jej karierze. Dziennikarz zapytał Szemplińską o ich pierwsze spotkanie po tym, jak trenerka odpowiedziała na jej wiadomość wysłaną przez media społecznościowe. Odpowiedź wokalistki była wyjątkowo szczera i pełna ciepła. „Ja z Ewą miałam takie uczucie, że zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia” – wyznała przed kamerami Viva.pl. Artystka nie kryła, że od pierwszych chwil dostrzegła w Chodakowskiej coś, co trudno opisać słowami. Jak podkreśliła, od trenerki bije ogromne dobro, a jej pozytywna energia sprawia, że ludzie natychmiast czują się przy niej swobodnie. „Po prostu od niej bije tak ogromne dobro i to jest tak pozytywny, niesamowity człowiek, że jestem wdzięczna i zaszczycona, że mogłyśmy się poznać, mogłyśmy pracować razem i że dalej mnie wspiera. Naprawdę każdemu życzę jak najwięcej osób w ich życiu, takich jak Ewa” – mówiła Alicja. TYLKO U NAS: Alicja Szemplińska odsłania kulisy Eurowizji: „To nie jest w pełni sprawiedliwy konkurs”. Tak szczera jeszcze nie była „Nie spodziewałam się, że będzie chciała mi pomóc”. Alicja Szemplińska o geście Ewy Chodakowskiej W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski zwrócił uwagę na coś jeszcze. Dopytał wokalistkę, czy nie zaskoczyło jej, że jedna z najbardziej wpływowych kobiet polskiego świata fitness bez chwili zawahania zdecydowała się poświęcić jej swój czas. Przygotowania do Eurowizji były przecież wymagającym okresem, a wsparcie Ewy Chodakowskiej wykraczało daleko poza pojedyncze treningi. Trenerka zaangażowała się w ten proces, pomagając Alicji budować nie tylko formę fizyczną, ale także pewność siebie przed występem na międzynarodowej scenie. Jak się okazuje, sama zainteresowana również była tym zaskoczona. „Ja nawet nie wpadłam na to, że ona chciałaby się mną zająć i mi pomóc” – powiedziała w rozmowie dla Viva.pl. „To tylko jest dowód na to, jak wielkie serce ma, jak jest pomocną i dobrą osobą. Myślę, że też tutaj pomogła jej intuicja, bo ona mnie poczuła, ja poczułam ją i to tak jakoś naturalnie wyszło. I jestem z tego faktu bardzo zadowolona” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
TYLKO U NAS: Syn Ani Wyszkoni idzie w jej ślady. „Dopiero niedawno przestał się buntować”. Wokalistka zdradziła prawdę o ich relacji
Anna Wyszkoni rzadko opowiada o życiu prywatnym, ale tym razem zrobiła wyjątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl szczerze opowiedziała o swoim 24-letnim synu, jego muzycznej pasji i wyjątkowej relacji, którą udało im się zbudować przez lata.
Choć dzieci znanych artystów często próbują odnaleźć własną drogę z dala od blasku reflektorów, w przypadku syna Anny Wyszkoni muzyka okazała się silniejsza niż wszelkie wątpliwości. Wokalistka przyznała, że przez długi czas obserwowała jego naturalny bunt wobec świata, który zna od podszewki. Dziś jednak coraz śmielej mówi o jego talencie i nie wyklucza, że w przyszłości ich zawodowe ścieżki mogą się przeciąć. Syn Ani Wyszkoni długo buntował się przeciwko muzyce. „To jest też sprawa naturalna” Muzyczny talent często postrzegany jest jako dar, który warto pielęgnować od najmłodszych lat. Anna Wyszkoni zwraca jednak uwagę, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej skomplikowana. Dorastanie u boku jednej z najpopularniejszych polskich wokalistek pozwoliło jej synowi zobaczyć nie tylko blaski, ale również cienie życia artysty. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim w ramach formatu "Kula VIVY!" wokalistka została zapytana, czy kiedykolwiek myślała o wspólnym projekcie muzycznym z synem. Jej odpowiedź pokazała, że taki scenariusz jeszcze niedawno wydawał się mało prawdopodobny. „Otóż myślę, że nieśmiało możemy zaczynać o tym myśleć, bo mój syn dopiero jakiś czas temu przestał się buntować przeciwko swojemu talentowi muzycznemu” – wyznała Anna Wyszkoni. Artystka nie kryje, że przez lata obserwowała ten proces z dużym zrozumieniem. „To jest też sprawa naturalna, bo dziecko, które obserwuje, ile kosztuje bycie w branży muzycznej, mogło się przeciwko temu buntować” – dodała. Choć muzyka ostatecznie okazała się ważną częścią życia jej syna, nie zdecydował się on na identyczną drogę zawodową. Zamiast śpiewu wybrał nieco inną formę artystycznej ekspresji. „Mój syn skupił się na DJ-ce, czyli troszkę jednak w innym kierunku” – zdradziła wokalistka. TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Anna Wyszkoni o relacji z synem. „Mamy bardzo dobry kontakt” Choć temat potencjalnej współpracy artystycznej wywołuje emocje, dla Anny Wyszkoni znacznie ważniejsza wydaje się relacja, jaką udało jej się stworzyć z synem. Wokalistka z wyraźnym wzruszeniem opowiadała o więzi, która dziś łączy ich nie tylko jako matkę i syna, ale również jako ludzi dzielących podobne pasje. Kiedy Rafał Kowalski zauważył, że ścieżki muzyczne matki i syna mogą się świetnie uzupełniać, Anna Wyszkoni przyznała, że nie wyklucza takiej możliwości. Najbardziej wyjątkowe okazało się jednak wyznanie dotyczące codziennych relacji z synem. Wokalistka nie ukrywa, że szczególnie ceni momenty, które mogą spędzać razem poza zawodowymi obowiązkami. „Mamy bardzo dobry kontakt i to jest naprawdę fajne, że 24-letni facet czeka na taki termin, w którym jego mama będzie mogła z nim pojechać na koncert Skrillexa” – opowiedziała. Anna Wyszkoni nie ukrywa również, że z ogromną dumą obserwuje rozwój syna. Choć zaznacza, że każda mama patrzy na swoje dziecko przez pryzmat uczuć, jej słowa nie pozostawiają wątpliwości, jak bardzo wierzy w jego możliwości. „Fajne to są sprawy i myślę, że wszystko przed nami. A naprawdę, może nie jestem jakoś bardzo obiektywna jako mama, ale myślę, że jest przezdolny” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni i psycholożka Igi Świątek są przyjaciółkami! „Ona była założycielką fanclubu Łez”
Niewiele osób wie, że Anna Wyszkoni od lat przyjaźni się z Darią Abramowicz, psycholożką współpracującą z Igą Świątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl artystka wróciła wspomnieniami do początków tej wyjątkowej relacji i zdradziła, jak dziś wygląda ich kontakt.
Choć dziś Daria Abramowicz jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych psycholożek sportowych w Polsce, jej historia z Anną Wyszkoni zaczęła się na długo przed sukcesami Igi Świątek. Piosenkarka opowiedziała o znajomości, która narodziła się dzięki muzyce, przetrwała lata rozłąki i z czasem przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Daria Abramowicz była szefową fanclubu Łez. Tak poznała ją Anna Wyszkoni Dziś Daria Abramowicz kojarzona jest przede wszystkim ze światem profesjonalnego sportu, jednak wiele lat temu jej codzienność wyglądała zupełnie inaczej. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Anna Wyszkoni wróciła pamięcią do czasów, gdy występowała jeszcze z zespołem Łzy. To właśnie wtedy ich drogi przecięły się po raz pierwszy. „To jest w ogóle ciekawa historia, bo my się poznałyśmy wiele lat temu. Daria była szefową fanklubu Łez. Była bardzo zaangażowana, często jeździła na koncerty, no i tak się poznałyśmy” – wspomina Anna Wyszkoni. Dla wielu osób może być zaskoczeniem, że kobieta, która dziś pracuje z jedną z największych gwiazd światowego tenisa, jeszcze kilkanaście lat temu aktywnie działała w środowisku fanów popularnego zespołu. Jak wynika ze słów wokalistki, Daria Abramowicz należała do najbardziej zaangażowanych osób wspierających grupę, regularnie pojawiając się na koncertach i utrzymując bliski kontakt z jej członkami. To właśnie wtedy narodziła się znajomość, która przetrwała próbę czasu. Zdjęcie z US Open wszystko zmieniło. Tak odnowiła się ich relacja Z biegiem lat życie obu kobiet zaczęło toczyć się własnym rytmem. Kariera muzyczna Anny Wyszkoni rozwijała się w nowym kierunku, a Daria Abramowicz realizowała kolejne zawodowe cele. Naturalną koleją rzeczy ich kontakt osłabł. Jak przyznaje artystka, przez pewien czas praktycznie nie utrzymywały ze sobą bliższych relacji. Przełom nastąpił zupełnie niespodziewanie. „Potem ten kontakt się urwał, no bo Daria, wiadomo, obie dorosłyśmy, ona miała swoje sprawy, ja miałam swoje sprawy. I pewnego dnia Daria wysłała mi zdjęcie z kortu z US Open. I byłam totalnie zaskoczona, mówię, co ty robisz na US Open?” – opowiada Wyszkoni. „I wtedy powiedziała, że pracuje z Igą. I ten kontakt się jakoś tak bardzo mocno ożywił” – dodała. TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Od tego momentu obie kobiety znów zaczęły być obecne w swoim życiu. Wyszkoni miała okazję obserwować tenisowy świat z zupełnie innej perspektywy, również podczas najważniejszych turniejów. „Cieszę się, że Daria miała ostatnio okazję zobaczyć mój koncert, a ja jak jestem gdzieś w wielkim świecie i mam okazję pójść na turniej, no to też zawsze Darię proszę, żeby mi tam [znalazła jakieś dobre miejsce]” – mówi ze śmiechem. Jednak, że prawdziwą wartością tej relacji jest coś znacznie bardziej zwyczajnego. „Ale przede wszystkim to jest fajne, że jesteśmy przyjaciółkami, które są w stanie nawijać przez dwie godziny o życiu prywatnym, poruszać jakieś różne sytuacje tak po prostu, zupełnie naturalnie, nie skupiając się na tym, czym się zajmujemy” – podkreśla. Czy Anna Wyszkoni poznała już Igę Świątek? Piosenkarka stawia sprawę jasno Choć przyjaźni się z jedną z najbliższych współpracowniczek Igi Świątek, sama tenisistka i wokalistka wciąż nie miały okazji lepiej się poznać. Jak przyznaje Anna Wyszkoni, poprzednie okoliczności nie sprzyjały rozmowie. „Jeszcze nie miałam okazji prywatnie jej poznać. Myślałam, że to się wydarzy na Rolandzie, kiedy byłam dwa lata temu, ale ja sobie też zdaję sprawę z tego, jaka to jest presja, jak Iga jest skupiona na tym, co ma wykonać, więc absolutnie tutaj nie nalegam. Przyjdzie na to czas” – mówi artystka. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website