TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
TYLKO U NAS: Syn Ani Wyszkoni idzie w jej ślady. „Dopiero niedawno przestał się buntować”. Wokalistka zdradziła prawdę o ich relacji
Anna Wyszkoni rzadko opowiada o życiu prywatnym, ale tym razem zrobiła wyjątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl szczerze opowiedziała o swoim 24-letnim synu, jego muzycznej pasji i wyjątkowej relacji, którą udało im się zbudować przez lata.
Choć dzieci znanych artystów często próbują odnaleźć własną drogę z dala od blasku reflektorów, w przypadku syna Anny Wyszkoni muzyka okazała się silniejsza niż wszelkie wątpliwości. Wokalistka przyznała, że przez długi czas obserwowała jego naturalny bunt wobec świata, który zna od podszewki. Dziś jednak coraz śmielej mówi o jego talencie i nie wyklucza, że w przyszłości ich zawodowe ścieżki mogą się przeciąć. Syn Ani Wyszkoni długo buntował się przeciwko muzyce. „To jest też sprawa naturalna” Muzyczny talent często postrzegany jest jako dar, który warto pielęgnować od najmłodszych lat. Anna Wyszkoni zwraca jednak uwagę, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej skomplikowana. Dorastanie u boku jednej z najpopularniejszych polskich wokalistek pozwoliło jej synowi zobaczyć nie tylko blaski, ale również cienie życia artysty. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim w ramach formatu "Kula VIVY!" wokalistka została zapytana, czy kiedykolwiek myślała o wspólnym projekcie muzycznym z synem. Jej odpowiedź pokazała, że taki scenariusz jeszcze niedawno wydawał się mało prawdopodobny. „Otóż myślę, że nieśmiało możemy zaczynać o tym myśleć, bo mój syn dopiero jakiś czas temu przestał się buntować przeciwko swojemu talentowi muzycznemu” – wyznała Anna Wyszkoni. Artystka nie kryje, że przez lata obserwowała ten proces z dużym zrozumieniem. „To jest też sprawa naturalna, bo dziecko, które obserwuje, ile kosztuje bycie w branży muzycznej, mogło się przeciwko temu buntować” – dodała. Choć muzyka ostatecznie okazała się ważną częścią życia jej syna, nie zdecydował się on na identyczną drogę zawodową. Zamiast śpiewu wybrał nieco inną formę artystycznej ekspresji. „Mój syn skupił się na DJ-ce, czyli troszkę jednak w innym kierunku” – zdradziła wokalistka. TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Anna Wyszkoni o relacji z synem. „Mamy bardzo dobry kontakt” Choć temat potencjalnej współpracy artystycznej wywołuje emocje, dla Anny Wyszkoni znacznie ważniejsza wydaje się relacja, jaką udało jej się stworzyć z synem. Wokalistka z wyraźnym wzruszeniem opowiadała o więzi, która dziś łączy ich nie tylko jako matkę i syna, ale również jako ludzi dzielących podobne pasje. Kiedy Rafał Kowalski zauważył, że ścieżki muzyczne matki i syna mogą się świetnie uzupełniać, Anna Wyszkoni przyznała, że nie wyklucza takiej możliwości. Najbardziej wyjątkowe okazało się jednak wyznanie dotyczące codziennych relacji z synem. Wokalistka nie ukrywa, że szczególnie ceni momenty, które mogą spędzać razem poza zawodowymi obowiązkami. „Mamy bardzo dobry kontakt i to jest naprawdę fajne, że 24-letni facet czeka na taki termin, w którym jego mama będzie mogła z nim pojechać na koncert Skrillexa” – opowiedziała. Anna Wyszkoni nie ukrywa również, że z ogromną dumą obserwuje rozwój syna. Choć zaznacza, że każda mama patrzy na swoje dziecko przez pryzmat uczuć, jej słowa nie pozostawiają wątpliwości, jak bardzo wierzy w jego możliwości. „Fajne to są sprawy i myślę, że wszystko przed nami. A naprawdę, może nie jestem jakoś bardzo obiektywna jako mama, ale myślę, że jest przezdolny” – podsumowała. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni i psycholożka Igi Świątek są przyjaciółkami! „Ona była założycielką fanclubu Łez”
Niewiele osób wie, że Anna Wyszkoni od lat przyjaźni się z Darią Abramowicz, psycholożką współpracującą z Igą Świątek. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl artystka wróciła wspomnieniami do początków tej wyjątkowej relacji i zdradziła, jak dziś wygląda ich kontakt.
Choć dziś Daria Abramowicz jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych psycholożek sportowych w Polsce, jej historia z Anną Wyszkoni zaczęła się na długo przed sukcesami Igi Świątek. Piosenkarka opowiedziała o znajomości, która narodziła się dzięki muzyce, przetrwała lata rozłąki i z czasem przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Daria Abramowicz była szefową fanclubu Łez. Tak poznała ją Anna Wyszkoni Dziś Daria Abramowicz kojarzona jest przede wszystkim ze światem profesjonalnego sportu, jednak wiele lat temu jej codzienność wyglądała zupełnie inaczej. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Anna Wyszkoni wróciła pamięcią do czasów, gdy występowała jeszcze z zespołem Łzy. To właśnie wtedy ich drogi przecięły się po raz pierwszy. „To jest w ogóle ciekawa historia, bo my się poznałyśmy wiele lat temu. Daria była szefową fanklubu Łez. Była bardzo zaangażowana, często jeździła na koncerty, no i tak się poznałyśmy” – wspomina Anna Wyszkoni. Dla wielu osób może być zaskoczeniem, że kobieta, która dziś pracuje z jedną z największych gwiazd światowego tenisa, jeszcze kilkanaście lat temu aktywnie działała w środowisku fanów popularnego zespołu. Jak wynika ze słów wokalistki, Daria Abramowicz należała do najbardziej zaangażowanych osób wspierających grupę, regularnie pojawiając się na koncertach i utrzymując bliski kontakt z jej członkami. To właśnie wtedy narodziła się znajomość, która przetrwała próbę czasu. Zdjęcie z US Open wszystko zmieniło. Tak odnowiła się ich relacja Z biegiem lat życie obu kobiet zaczęło toczyć się własnym rytmem. Kariera muzyczna Anny Wyszkoni rozwijała się w nowym kierunku, a Daria Abramowicz realizowała kolejne zawodowe cele. Naturalną koleją rzeczy ich kontakt osłabł. Jak przyznaje artystka, przez pewien czas praktycznie nie utrzymywały ze sobą bliższych relacji. Przełom nastąpił zupełnie niespodziewanie. „Potem ten kontakt się urwał, no bo Daria, wiadomo, obie dorosłyśmy, ona miała swoje sprawy, ja miałam swoje sprawy. I pewnego dnia Daria wysłała mi zdjęcie z kortu z US Open. I byłam totalnie zaskoczona, mówię, co ty robisz na US Open?” – opowiada Wyszkoni. „I wtedy powiedziała, że pracuje z Igą. I ten kontakt się jakoś tak bardzo mocno ożywił” – dodała. TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało? Od tego momentu obie kobiety znów zaczęły być obecne w swoim życiu. Wyszkoni miała okazję obserwować tenisowy świat z zupełnie innej perspektywy, również podczas najważniejszych turniejów. „Cieszę się, że Daria miała ostatnio okazję zobaczyć mój koncert, a ja jak jestem gdzieś w wielkim świecie i mam okazję pójść na turniej, no to też zawsze Darię proszę, żeby mi tam [znalazła jakieś dobre miejsce]” – mówi ze śmiechem. Jednak, że prawdziwą wartością tej relacji jest coś znacznie bardziej zwyczajnego. „Ale przede wszystkim to jest fajne, że jesteśmy przyjaciółkami, które są w stanie nawijać przez dwie godziny o życiu prywatnym, poruszać jakieś różne sytuacje tak po prostu, zupełnie naturalnie, nie skupiając się na tym, czym się zajmujemy” – podkreśla. Czy Anna Wyszkoni poznała już Igę Świątek? Piosenkarka stawia sprawę jasno Choć przyjaźni się z jedną z najbliższych współpracowniczek Igi Świątek, sama tenisistka i wokalistka wciąż nie miały okazji lepiej się poznać. Jak przyznaje Anna Wyszkoni, poprzednie okoliczności nie sprzyjały rozmowie. „Jeszcze nie miałam okazji prywatnie jej poznać. Myślałam, że to się wydarzy na Rolandzie, kiedy byłam dwa lata temu, ale ja sobie też zdaję sprawę z tego, jaka to jest presja, jak Iga jest skupiona na tym, co ma wykonać, więc absolutnie tutaj nie nalegam. Przyjdzie na to czas” – mówi artystka. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Sylwia Peretti myśli o sprzedaży domu po śmierci syna Patryka Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samobójcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało?
Ania Wyszkoni od trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. Dziś wspomina drogę, która zaprowadziła ją na scenę, opowiada o sile marzeń, konsekwencji i decyzjach, które dla wielu wydawały się zbyt ryzykowne. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wraca pamięcią do momentów, które ukształtowały jej karierę.
Choć dziś występuje na największych scenach i zaprasza do wspólnych koncertów legendy polskiej muzyki, Ania Wyszkoni nie ma wątpliwości, że wszystko zaczęło się znacznie wcześniej — od marzeń małej dziewczynki, która dokładnie wiedziała, kim chce zostać w przyszłości. Jak sama przyznaje, od najmłodszych lat nie tylko wyobrażała sobie sukces, ale też głęboko wierzyła, że jest w stanie go osiągnąć. „Gdyby ktoś powiedział mi to 30 lat temu, uwierzyłabym”. Ania Wyszkoni o sile marzeń i pozytywnego myślenia Ania Wyszkoni obchodzi właśnie 30-lecie kariery, które będzie świętować w ten weekend podczas festiwalu w Opolu. Artystka od najmłodszych lat miała jasno określony cel i konsekwentnie zmierzała w jego kierunku. Jak przyznaje, była dzieckiem, które nie tylko marzyło, ale również bardzo wyraźnie wyobrażało sobie swoją przyszłość. "[...] Jako mała dziewczynka wiedziałam czym się chcę zajmować. I byłam osobą, która sobie to wizualizowała. I wymyślając sobie kolejne pragnienia, marzenia, wiedziałam, że jestem w stanie je spełnić" — powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Podczas jednego z ostatnich koncertów w warszawskim Teatrze Roma towarzyszyli jej wyjątkowi goście – Irena Santor i Michał Bajor. To właśnie wtedy przyszła jej do głowy refleksja dotycząca drogi, którą przeszła przez ostatnie trzy dekady. Zamiast powiedzieć, że kiedyś nie uwierzyłaby w taki scenariusz, spontanicznie doszła do zupełnie innego wniosku. "Zaczęłam mówić ze sceny, że gdyby ktoś 30 lat temu powiedział mi, że tacy goście będą na moim koncercie, to bym… i wiesz, nasuwają się słowa: nie uwierzyła. A mi w ostatniej chwili kliknęło, myślę: ale dlaczego nie? I skończyłam to zdanie: to bym uwierzyła" – zaznaczyła. Wokalistka podkreśla, że podobnie działa także negatywne myślenie. Dlatego od lat stara się koncentrować na tym, co budujące i rozwijające. TYLKO W VIVIE! Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” „Byliśmy zadłużeni po uszy, a moi rodzice byli przerażeni”. Tak zaczynała się historia Ani Wyszkoni w zespole Łzy Dziś trudno wyobrazić sobie historię polskiej muzyki rozrywkowej bez zespołu Łzy. Dla Ani Wyszkoni dołączenie do grupy nie było jednak przypadkiem ani efektem szczęśliwego zrządzenia losu. Jak sama podkreśla, dokładnie tego chciała i właśnie taki scenariusz planowała dla siebie. Moment przełomowy przyszedł wtedy, gdy musiała zdecydować o swojej przyszłości. Z jednej strony była dalsza edukacja i bezpieczniejsza ścieżka zawodowa. Z drugiej – muzyka, niepewność i kontrakt z zespołem, który dopiero próbował zaistnieć na rynku. Artystka nie miała jednak większych wątpliwości: "Kiedy przyszedł ten moment decyzji, czy będę się dalej kształcić, czy pójdę na studia, czy skupię się na zespole Łzy i podpiszę kontrakt, to ja bez wahania wybrałam muzykę". Wyszkoni nie ukrywa, że początki były znacznie trudniejsze, niż wielu fanów mogłoby przypuszczać. "Wiem, że to było bardzo ryzykowne. Wiem, że moi rodzice bardzo drżeli. To też były inne czasy, nie było social mediów, były zupełnie inne możliwości. My nie mogliśmy nagrać sobie płyty w garażu, bo nie mieliśmy takiego komputera, który by nam to umożliwił. My po prostu, wiesz, konsekwentnie jeździliśmy od przeglądu do przeglądu" – wyznała. "Pierwszą płytę nagraliśmy na kredyt, byliśmy zadłużeni po uszy, ale w pewnym momencie to się wszystko zaczęło jakoś tak kręcić. Ale wiem, że moi rodzice byli przerażeni, przerażeni tym, na czym chcę się koncentrować w życiu" – wspominała. Najbardziej sceptyczna była mama artystki, która otwarcie wyrażała swój sprzeciw wobec tej decyzji. Z perspektywy czasu wokalistka doskonale rozumie jej reakcję. Była ona wynikiem troski i lęku o przyszłość córki, a nie braku wiary w jej talent. "Moja mama zdecydowanie wyrażała głośno swój sprzeciw. Ale wiesz, no dzisiaj jesteśmy 30 lat później. Moja mama też doskonale wie, że sobie dobrze radzę. Jest dumna i wie, że dobrze wybrałam. Ale wtedy myślę, że po prostu ta obawa, że mi się nie uda, była takim hamującym elementem. I to jest w porządku. I tak poszłam swoją drogą, jestem uparta jak osioł" – podsumowała z uśmiechem Wyszkoni. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znaczy. Ale jest też druga strona. Są komentarze, w których nazywana jestem „matką mordercy”. To jest ogromny cios, za każdym razem. Coś, co boli w sposób, którego nie da się oswoić. Nie oczekuję już od nikogo ratunku. Bo czasem największą formą dobra nie jest to, co się mówi, tylko to, że się zostaje. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Cmentarz stał się częścią jej życia. Tak wyglądają codzienne wizyty przy grobie syna W tej historii są także inne rodziny i inne straty. Czy da się unieść jednocześnie bezwarunkową miłość do syna i świadomość tego, co wydarzyło się tamtej nocy? To jedna z najtrudniejszych przestrzeni, w jakich przyszło mi żyć. Miłość do syna jest we mnie bezwarunkowa. Ale obok niej istnieje świadomość tamtej nocy i jej skutków. Nie rozdzielam tego. Uczę się, że jedno musi istnieć obok drugiego. Cmentarz stał się częścią Twojej codzienności, nie miejscem odwiedzin. Jak wygląda ta obecność? Staję nad grobem mojego dziecka. Wracam tam. To jest część mojego życia, nie coś wyjątkowego ani odświętnego. Spędzam tam wiele godzin. Czasem siedzę i myślę, czytam, przyglądam się wiewiórkom. Po prostu jestem, tak jak się jest w miejscu, które stało się domem dla czegoś, co we mnie nadal żyje. Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i nie dla każdego zawsze jest szczęśliwy. Musi się wiele rzeczy wydarzyć, niezależnych od ciebie. – Czym naprawdę jest? Tyle lat się nad tym zastanawiam. Czy to jest powołanie? Janko Muzykant też miał powołanie do muzyki, ale nie miał możliwości. Ja możliwości miałem, Bogu dzięki, bo jestem tak skonstruowany, że pewnie inaczej nie mógłbym żyć. Wnukom zawsze przypominam, że łatwiej jest w życiu, gdy ma się pasję, i że trzeba się z nią utożsamiać. A najmłodszy z nich, czteroipółletni Wicio powiedział mi niedawno: „Dziadziu, ty nie jesteś stary, ty jesteś pochylony”. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci”
Zagrał chyba wszystkie możliwe role teatralne. Zdobył mnóstwo prestiżowych nagród. Całe życie spędził na scenie, ale gdy zachorował na nowotwór, ani jednej myśli jej nie poświęcił. Wybitny aktor Wiesław Komasa opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o walce z chorobą, jakie znaczenie ma dla niego teatr i co zawdzięcza swojej żonie Ginie.
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad należy do grona najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych. Laureat licznych nagród, pedagog Akademii Teatralnej i artysta, który wychował całe pokolenia aktorów, przez lata żył sceną i poezją. Tym większym zaskoczeniem okazało się dla niego doświadczenie ciężkiej choroby. Kiedy usłyszał diagnozę nowotworu krwi, teatr przestał mieć znaczenie. W centrum jego świata znaleźli się najbliżsi, a przede wszystkim żona Gina, która każdego dnia towarzyszyła mu w walce o powrót do zdrowia. Wiesław Komasa przez miesiące walczył z nowotworem. „Przy Ginie pierwsze kroki stawiałem”. Wywiad VIVA! [...] – Pan zachorował bardzo poważnie. Na szpiczaka. Dzięki ludziom, którzy byli wokół mnie, dzięki temu, że się za mnie modlili, czułem siłę, która nie była moją siłą. Pewnego razu zadzwonił Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara, mój przyjaciel, który już sam wtedy ciężko chorował. Pyta, co słychać. Ja mu mówię, że mam nowotwór, szpiczaka. Okazało się, że jego kolega szkolny z Konina, profesor medycyny w Chicago, jest specjalistą w leczeniu tej choroby i pomógł pokierować moim leczeniem w Polsce. – Najgorsze za Panem. Czy w trakcie choroby tęsknił Pan za teatrem? Dziwna sprawa, że w czasie choroby nie dotknąłem jednej myśli o teatrze, jednego wiersza, poezji żadnej. To było nowością we mnie, bo wcześniej dzień bez poezji był dla mnie stratą. A wtedy… kompletnie nie miałem takiej potrzeby. Chorowałem pięć miesięcy. Długo leżałem, potem uczyłem się chodzić. Przy mojej żonie Ginie pierwsze kroki stawiałem. Gdy przechodziłem bardzo ciężką rehabilitację, nie miałem na nią ani siły, ani chęci. Ale jak patrzyłem na Ginę, jak ona walczy o mnie, to przełamywałem się i robiłem to. – Wyciągnęła Pana z choroby. Miała w tym ogromny udział. Ja popadłem w tej chorobie w taki dziwny stan, którego nie znałem do tej pory. To znaczy miałem stan wyciszenia swojego lęku. Jestem człowiekiem bardzo emocjonalnym i działam szalenie spontanicznie, a tutaj, w tej trudnej sytuacji zawładnęło mną opamiętanie. – Te doświadczenia zmieniły Pana? Tak, zmieniłem się. Jest we mnie samokontrola, jestem w rozmowie z moim organizmem cały czas. Jeżeli cokolwiek jakoś mnie zaboli, jestem na tym skoncentrowany. Ale znów podejmuję wyzwania aktorskie, robię monodramy, odbywam spotkania z publicznością, zagrałem z Anną Seniuk bajkę w „Teatrze Telewizji”. Myślę sobie, że Pan Bóg to jest największy Artysta, który ma wielkie poczucie humoru, życzliwość i miłosierdzie, żeby czekać na każdego połamanego wewnętrznie i zewnętrznie człowieka, w którym jeszcze tli się potrzeba nadziei. Ja nigdy nie miałem jakichś nadzwyczajnych ambicji i zawsze zaskoczony byłem tym, co mnie spotykało. Na przykład ten teatr Wiśniewskiego, przez który przyjechałem do Warszawy, z dnia na dzień się rozpadł. Zostałem bez pracy. Pewnego dnia zostałem z dziećmi w domu, bo Gina, która miała wtedy bardzo dużo odpowiedzialnej pracy, musiała być w studiu nagrań. Marysia wylądowała w szpitalu i musiała pilnie dostać kroplówkę. Ale ja nie miałem w dowodzie osobistym stempla, że jestem gdzieś zatrudniony. Takie to były czasy. Pobiegłem do Teatru Studio i błagałem, żeby mi na godzinę przybili pieczątkę. Przybili. Bardzo jestem tej osobie do dzisiaj wdzięczny. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Choroba, nałóg i wielki talent. „Pomyślałem: piekło jest na ziemi…”, mówił. Przypominamy rozmowę z Jerzym Pilchem dla VIVY!
Pięć lat temu odszedł Jerzy Pilch – jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy. W rocznicę jego śmierci przypominamy poruszający wywiad dla VIVY!, w którym z charakterystyczną szczerością mówił o chorobie, samotności, miłości i nadziei.
Minęło już pięć lat od dnia, w którym odszedł Jerzy Pilch. Wybitny pisarz, felietonista i scenarzysta zmarł 29 maja 2020 roku, w piątkowe popołudnie, w swoim domu w Kielcach. Zostawił po sobie nie tylko niezwykłą literaturę, ale także rzadko spotykaną odwagę mówienia o własnych słabościach. W rocznicę jego śmierci przypominamy poruszającą rozmowę, której udzielił VIVIE! w 2015 roku – pełną charakterystycznego humoru, szczerości i refleksji nad życiem, przemijaniem oraz nadzieją. Jerzy Pilch odszedł pięć lat temu. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z 2015 roku Kiedyś myślał, że trafił do krainy nieśmiertelnych. A Bóg sprawiał, że wygrywał i był zwycięski. Potem mówił, że życie to złudzenie wieczności. Po operacji mózgu walczył z drżeniem rąk, z trudem mówił i pisał. „Ale się nie poddaję!”, deklarował Jerzy Pilch, jeden z najwspanialszych współczesnych pisarzy. Co zdradził w 2015 roku Elżbiecie Pawełek? – Byłeś tak miły, że od razu zaproponowałeś przejście na „ty.” Zawsze jesteś taki otwarty? Z wiekiem coraz częściej. Ale teraz mało kto mnie odwiedza, żeby skorzystać z mojej otwartości. Jeszcze w wolnej Polsce dziewczyny przychodziły do mnie na wywiad i mówiły: „Przeczytałam wszystkie pana felietony” lub „książki”. Albo przychodziły i mówiły: „Wszystko czytałam”. A teraz, jak się znajdzie jakaś bidula, to mówi: „Przeczytałam wszystkie wywiady z panem” (śmiech). To jest powód do dumy, powinienem być szczęśliwy, bo co tam książki! – A Ty czujesz się nieszczęśliwy? Już nie. Rok temu miałem problem, żeby gacie na tyłek wciągnąć, tak mi się ręce trzęsły. Nie mogłem zapiąć guzików w koszuli, zakręcenie butelki było niemożliwe, bo ręka mi latała. A dziś już mogę. Tylko że mówienie przychodzi mi z wielkim trudem. Chociaż przed zabiegiem lekarze mówili, że to się cofnie. A tu nic. – Co Ci zrobili? To była głęboka stymulacja mózgu. Stałem już pod ścianą: farmakologia nie działała, rehabilitacja nie wchodziła w grę, szansą był tylko zabieg, który zresztą wyobrażałem sobie inaczej. – Czyli jak? Że z powrotem będę miał 20 lat i uzdrowi mnie całkowicie prąd, który przeze mnie przepuszczą. Ale wciąż dygoczę, chociaż już dużo mniej niż dawniej. Jak wróci mi normalna mowa, to będę pan. Ale to nic pewnego. – Jak w „Kole Fortuny”? No właśnie. Jak widzisz, cały jestem okablowany. Tutaj, gdzie są wystające rożki (odsłania włosy z czoła), wszczepili mi dwie elektrody. Przewody z nich idą do baterii pod obojczykiem. I to się stymuluje prądem. Gdybym wybrał się gdzieś samolotem, to nafaszerowany elektroniką zacząłbym niechybnie dzwonić. Część operacji odbywała się w znieczuleniu miejscowym, więc jeszcze słyszę odgłos wiercenia dziury w czaszce. Dokładnie nie wiem i wiedzieć nie chcę, na czym polegał ten zabieg. Ale wyglądało to tak, jakby ubierano choinkę. W końcu przyszło ją zapalić. Lekarz pyknął w baterię, a potem jak przyładował mi prądem, to mowę odjęło mi z zachwytu. Wszyscy byli zadowoleni i dumni, że pacjent przeżył i jest w niezłej formie. A że nie mówi? „Co pan narzekasz, siadaj i pisz swoje książki!” (śmiech). Gdyby jednak nie cudowny doktor Włodzimierz Kuran, u którego leczę się już od wielu lat, to może w ogóle nie byłoby tej rozmowy, bo już by mnie nie było. Czytaj też: Dzieliło ich 20 lat, ten romans wywołał burzę. Sekret relacji Małgorzaty Kożuchowskiej i Jerzego Pilcha – Oswajasz teraz życie z Parkinsonem? Nie, bo to nie jest choroba Parkinsona w klasycznym wydaniu, tylko tak zwane drżenie samoistne. Doktor Kuran wyczuł to już na samym początku. Ostatnio zmienił mi leki. Może więc obudzę się któregoś dnia i przemówię strasznym głosem. Może to nie będzie już mój głos. Tak jak trafiło się świętej pamięci Tadeuszowi Konwickiemu, który po operacji chrypiał i mówił głosem starej kurwy. O chorobach nie powinno się opowiadać, ale ekshibicjonizm stał się ostatnio modny. – Sam o nich wspominasz w „Drugim dzienniku”: „Najbardziej, rzecz jasna, boję się, że się obudzę już nie taki. Z niesłychaną finezją rozpierdolą mi czaszkę, z niebywałą zręcznością pogrzebią w mózgu…”. No wiesz, źle było ze mną. Już prawie nie pisałem, w klawiaturę nie trafiałem. A teraz budzę się z rana i jeśli nie mam żadnych zadań, to piszę. Raz kilka linijek dziennie, raz kilkadziesiąt. Skończyłem właśnie małą książkę dla Wydawnictwa Literackiego. Całe 100 stron. – To powieść o miłości? Można tak powiedzieć, a jej tytuł: „Zuza albo czas oddalenia”. Nic więcej nie zdradzę. Powinna przynieść mi kupę forsy (śmiech). – A myślisz, że można żyć bez miłości? Nie. Chociaż dawniej sądziłem, że tak, ale po latach zmieniamy poglądy. Życie bez kogoś bliskiego, kto siedzi obok, jest trudne. Kiedyś wydawnictwo przysłało mi książkę i okazało się, że nie ma nikogo, z kim mógłbym o niej porozmawiać. Pomyślałem: piekło jest na ziemi. – Brakuje Ci przyjaciół? Nie do końca. Niegdyś chorobliwie głosiłem, że mam listę wrogów i listę przyjaciół. Oczywiście ta pierwsza była znacznie dłuższa. Ostatnio, będąc u matki w Wiśle, zorientowałem się, że doskonale pamięta, kto i jak reagował na moją twórczość. Za moją namową matka prowadzi dziennik, w którym literalnie zapisuje wszystko. Nie zaglądam do niego, broń Boże, ale widzę, że stała się prawdziwą strażniczką mojej twórczości. – Sekunduje Ci od początku? Od początku to ja sam sobie nie sekunduję. Zabierałem ją na moje pierwsze wieczory autorskie do Cieszyna i Wisły. Ale zawsze tak celowałem, żeby zdążyć na ostatnią minutę. Czekanie na własny wieczór autorski było dla mnie męką, a dla niej tak stresującym przeżyciem, że aż traciła z nerwów przytomność. Pamiętam zdarzenie – mam wejść na scenę, a moja matka ledwo żywa przy organizatorkach nagle mówi: „Popraw sobie włoski”. Od tamtej pory byłem ostrożniejszy. – Ale to miłość właśnie! Na pewno, a że wypadło śmiesznie, to już inna rzecz. Ale matki są od takich spraw. – Wciąż się wkurzasz, jak do Ciebie zwraca się „Pilszku”? Już mniej. Matka ma szajbę na punkcie tytulatury. Robotnicy kiedyś remontowali nasz dom w Wiśle i często pytali, co syn robi w Warszawie. A ona: „Pilszek to, Pilszek tamto”. Aż majster nie wytrzymał i zapytał: „Jak pani do niego mówi, Pilszek? To nie piknie” (śmiech). Ale nie chciałbym, aby to zabrzmiało, że się na nią uskarżam. Przekroczyła już osiemdziesiątkę i trzyma się świetnie. Zapewne tę formę zawdzięcza swojej pracy, bo była magistrem farmacji i aptekarką. W jej czasach testowało się leki organoleptycznie. Lizała więc palec, przykładała do jakiegoś proszku, wkładała potem do ust i sprawdzała, czy to nie jest aby cyjanek. Była niesamowicie odporna na wszelkie zarazki, depresje, próby samobójcze. Wybawiła z opresji niejednego delikwenta próbującego odebrać sobie życie. – A Ty miałeś kiedyś myśli samobójcze? Każdy normalny człowiek je ma, jak mówi Camus. Samobójstwa stały się modne nawet wśród ewangelików słynących z rozsądku i pobożności. Ale od myśli samobójczych do wykonania jest czeluść. – Czy ewangelików, a więc lutrów, jak się mówiło u Was w Wiśle, obowiązywały szczególnie surowe zasady? Najsurowsze, zwłaszcza jak pochodziło się z tak ortodoksyjnej rodziny, jak moja, którą zarządzała babka Czyżowa. – Ale jednocześnie piszesz w „Drugim dzienniku”, że Wasz dom w centrum Wisły to nie było siedlisko posępnych lutrów. Wielki Piątek nie trwał na okrągło i śmiechu było niemało. Nieraz, zdaniem babki Czyżowej, było go aż za dużo. Dlatego narzucała nam żelazną dyscyplinę. Dziadek był kochanym człowiekiem, ale strasznie się jej bał. A ponieważ lubił wypić w towarzystwie, więc miał odliczony czas, kiedy ma pójść do pracy, bo był naczelnikiem poczty, i kiedy ma z niej wrócić. W drodze powrotnej do domu wpadał więc na chwilę do „Piasta”, walił kilka setek i potem mówił babce: „A teraz se hócz!”. Babka miała też przemożny wpływ na moje wychowanie, ponieważ kiedy tylko pojawiłem się na świecie, przejęła nade mną opiekę. Uznała, że moja 17-letnia matka do tego się nie nadaje i powinna pójść na studia. – Byłeś w Wiśle, a rodzice w Krakowie? Przez całe 10 lat. Wprawdzie rodzice starali się nie dać mi tego odczuć, ale brakowało mi ich rozmów, wizyt. W 1962 przenieśliśmy się wszyscy na stałe do Krakowa, w Wiśle zaliczyłem trzy klasy podstawówki. – Patrząc z dzisiejszej perspektywy, powiedziałbyś, że miałeś szczęśliwe dzieciństwo? Bardzo, co tu gadać. – Jakie miałeś relacje z ojcem? Coraz gorsze (śmiech). Szczerze mówiąc, stary dawał mi w dupę. Był owładnięty niesłychaną ambicją. Ale to dzięki niemu sięgnąłem po książki wielu znakomitych autorów, w tym jego ukochanego Tomasza Manna. Sam nie kupiłby „Czarodziejskiej góry”. Zainteresowania literackie wszczepił w ojca biskup Andrzej Wantuła, którego ojciec, Jan Wantuła, był pisarzem ludowym. Pamiętam ogromne regały z książkami w jego domu, zapach książek i jabłek, kiedy składaliśmy mu wizyty. Widziałem tam po raz pierwszy „Faraona” z dedykacją i inne dzieła. Ojciec tą drogą doszedł do dużej biblioteki na całą ścianę. A ja przejąłem po nim z kolei. W naszym domu książki zawsze były szalenie ważne. Ale, co tu gadać, zostałem wychowany na geniuszach. – Mimo miłości do literatury ojciec był jednak dość surowy? Myślę, że bardziej skłaniał się ku przedmiotom ścisłym, przez jakiś czas był dziekanem na krakowskiej AGH. Ale jak go szał ogarniał, to demolował mieszkanie. Poza tym z matką źle kombinował – oznaką prestiżu było wówczas mieszkanie w Krakowie, wyposażone w meblościankę i komplet wypoczynkowy, czyli wersalkę i ławę. To zdobyli i jak się już zadomowili w Krakowie, zaczęli budować chałupę w Wiśle. Tyle że z powodu braku grosza stawiali ją strasznie długo. – Z tego, co mówisz, wynika, że żyłeś w rozdarciu. Trochę w purytańskiej Wiśle, a trochę wśród krakowskich inteligentów? Tak i to było straszne, bo gnieździliśmy się w dwóch małych pokojach w Krakowie. W Wiśle nikt nie czytał Maxa Webera czy Dostojewskiego, ale było wiadomo, że jak ci się nie wiedzie, to cię Pan Bóg nie kocha. Jest słynna opowieść księdza Tischnera o tym, jak jednemu gaździe się darzy, bydła mu przybywa. A drugiemu – nic. Prosi więc Boga, żeby mu ulżył. W końcu, po kolejnej modlitwie, Pan Bóg się pokazuje, a on pyta: „Boże, dlaczego dajesz mu obfitość wszystkiego, a mnie skąpisz?”. A Pan Bóg odpowiada: „Bo cię k… nie lubię” (śmiech). To był przytyk do systemu komunistycznego, który nie był sprawiedliwy. Ale kto chciał i był sprytny, to ograł komunę i sobie poradził. Pamiętam z dzieciństwa, że jak się przejeżdżało przez biedne podkrakowskie wsie, to stały tam wyłącznie domy kryte słomą, co w moich stronach było nie do pomyślenia. Sprawdź też: Joanna Racewicz pragnęła stabilizacji i własnej rodziny. Związek z Jerzym Pilchem nie spełnił jej życiowych oczekiwań – Bo w Wiśle Pan Bóg wszystkich lubił? Na ogół wszystkich, z wyjątkiem paru pijoków. – Mówiłeś, że Bóg nie spuszczał Ciebie z oka. I nawet porażki przekuwał w sukcesy. To było poetyckie powiedzenie. Ale dzisiaj bym do tego już Pana Boga nie mieszał. Wtedy miałem poczucie, że jestem zwycięski, że wygrywam. Że stałem pod bramką, a Bóg mi dobre piłki centrował. Z sytuacji, które były zagrożeniem dla zdrowia, udawało mi się długi czas wychodzić na prostą. A teraz ręce mi się trzęsą, nie mogę gadać, niemota! – Porozmawiaj z Panem Bogiem. Jakoś mi wstyd. Tak długo szczodrze mnie obdarowywał, a teraz na starość robię się sceptyczny. Normalnie ludzie na starość zbliżają się do Boga, ja – odwrotnie. Gorliwość mojej wiary osłabła. Moja babka obcowała tylko z dwiema książkami: z Biblią i atlasem samochodowym, choć nigdzie nie podróżowała, czego bardzo żałowała. Nigdy nie była w Warszawie, najdalej zajechała do Krakowa. I mówiła: „Cztery razy przeczytałam Ewangelię”. Jej religia była głęboka, choć wydała mi się nieco dziwna. Pamiętam, jak nasłuchiwała Wolnej Europy z uchem przyklejonym do radioodbiornika, albo kazań katolickich. A potem gasiła radio w swoim pokoju i mówiła: „Piękne kazanie”. W pełni realizowała ekumenizm. – W przeciwieństwie do Twojej babki, podróże Cię nie pociągają? A dokąd jeździć, skoro wieczory autorskie się już skończyły? Poza tym wyrosło nowe pokolenie czytelników zadające te same pytania co ich matki. Lista pytań się zamknęła. Na początku targi to był koszmar, bo do Miłosza i Mrożka ustawiały się niebotyczne kolejki. A my, młodzi wyrobnicy pióra, z jedną lub dwiema książkami na koncie, czytaliśmy w kącie gazety. Pamiętam, że z daleka już zobaczyłem kolejkę, i pomyślałem: znowu do Miłosza. A potem się okazało, że ten tłum walił do mnie. Jakie to było przeżycie. Po prostu Mozart! – Wychodzisz czasem z domu? Tak. Dzisiaj odbyłem długi spacer aż do ronda ONZ, gdzie „Polityka” wynajmowała mi mieszkanie, kiedy pisałem dla niej felietony. Spacerowałem wtedy Świętokrzyską do Nowego Światu. I długo chodziłem Hożą, nie wiedząc, że kiedyś tu zamieszkam. – Jak wygląda teraz dzień pisarza, z samego rana kawa? Nie piję jej, bo mam od razu dygot. Piję przeważnie wodę lub coca-colę. Dzisiaj wielka ulga, bo postanowiłem, że nie usiądę do pisania, obejrzę mecz piłkarski, będę miał wywiad i laba. Zwykle siadam rano przy klawiaturze. – Jak urzędnik w biurze? Zawsze tak było, byłem pracowity. O młodych piłkarzach mówi się, że sercem do gry nadrabiają braki w technice. No więc ja też tak miałem. Braki talentu nadrabiałem pracowitością (śmiech). Czegóż ja dawniej nie robiłem! Zapisywałem tony papieru, raczyłem się kawą, koniakiem, winem. Biurko setki razy przesuwałem pod ścianę i z powrotem pod okno. Wstawałem o bladym świcie i ślęczałem do późnej nocy. Papierosy paliłem. Przebierałem się nieustannie, bo wydawało mi się, że mój wygląd zewnętrzny ma wpływ na rodzaj prowadzonej przeze mnie narracji. Pisanie wymaga codziennego wysiłku. Dziś budzę się i o tym myślę, to jest latami ćwiczony nawyk psychofizyczny. – Obmyślasz fabułę wieczorem i rano gotowe sceny same się piszą? Nie. Siedzę, patrzę sobie, poprawiam. A teraz jest tak, że piszę wolniej, ale gorzej (śmiech). – Korzystasz z pomocy Internetu? Nigdy. – Nie jesteś ciekaw, co ludzie tam o Tobie piszą? Nie. Uważam, że to jest rzeka gówna. – Może zaciekawi Cię opinia internauty: „Myślałem, że Pilch to nadęty bufon, ale się miło rozczarowałem”. Nawet na okładkach „Dzienników…” robisz groźną minę. Nic na to nie poradzę, że od dziecka mam wyraz twarzy nadętego buca. Kiedyś szedłem Hożą i jakaś kobieta podeszła do mnie i powiedziała: „Uśmiech, szeroki uśmiech!”. Od tamtej pory pilnuję tego, żeby broń Boże się nie uśmiechać. – Ale teraz się uśmiechasz. Zastanawiające, że dość późno wystartowałeś jako pisarz. Pierwszą książkę wydałeś w wieku 37 lat, pod przewrotnym tytułem „Wyznanie twórcy pokątnej literatury erotycznej”. Na emigracji ją wydałem, w Londynie, pod koniec lat 80. – Co Cię skłoniło, żeby pisać? Są dwie opcje, zależnie, kogo cytuję. Jedna Kieślowskiego, który na pytanie, co go skłoniło do zrobienia filmu, odpowiedział: „Bo nic innego nie umiem”. Ale wolę odpowiedź Kołakowskiego. Kiedy zapytali go, dlaczego zajmuje się filozofią, powiedział: „Żeby mieć w ręce jakiś fach”. To ja też tak. – Najbliższa Twojemu sercu książka to „Pod Mocnym Aniołem”? Nie, zawsze najbardziej lubię tę, nad którą aktualnie pracuję lub niedawno wydałem. „Pod Mocnym Aniołem” było autobiografią, aczkolwiek liczba zasłyszanych historii, wplecionych w akcję, stanowi połowę książki. – To chyba najmocniejszy zapis zmagań z alkoholizmem w literaturze polskiej, co zresztą potwierdził film… Szczerze mówiąc, nie przepadam za tą książką. Oczywiście, daje mi ona siłę, ale nie lubię pijaków. Jestem odludkiem, nie mam ochoty się z nikim spotykać. Większość alkoholu wypiłem sam, ewentualnie gadając przez telefon, ale z tym etapem życia mam raczej przykre wspomnienia. A film dał książce drugi oddech. Kurczę, sprzedałem wszystkie prawa autorskie i teraz pewnie leży u jakiegoś producenta w Hollywood. – Nie pijesz już? Nie. – Jak wygląda życie w trzeźwości? Widzę ostrzej (śmiech). Wypróbowałem wszystkie metody, z odwykiem włącznie, kilka lat temu i jedno, czego unikam jak ognia, to bycia terapeutą. Każdy, kto skończy odwyk i widzi kumpla, który moczy, zaczyna być dla niego terapeutą. – A w grupy AA wchodziłeś? Wszędzie wchodziłem, wszystkiego próbowałem. Oczywiście ręce i nogi się uspokajały, ale na przykład po marihuanie czułem kompletną pustkę. To mnie wytrącało z pracy. Wolę być czyściutki. Nie zdarzyło mi się, żeby jakiś felieton powstał na lufie, może poza jednym, który na gazie podyktowałem. Jak piłem, to nie pisałem – gorzała siadała mi na warsztat. Zauważyłem też, że Polacy przy alkoholu dopierdalają władzy. Czesi zaś przy kielichu opowiadają historie, dlatego oni mają Hrabala, a my poezję stanu wojennego. – A jest coś w tym złego, że się krytykuje władzę? Szlachetniej jest opowiadać dzieje własnej rodziny. – Wróćmy więc do korzeni. To prawda, że cała Wisła służyła w Wehrmachcie, łącznie z Twoim ojcem? Prawie cała, bo to była Rzesza. Mężczyzn traktowano jak Niemców i wcielano do wojska, czy to im się podobało, czy nie. Mój ojciec też został wcielony, tak jak jego brat. Jeden wrócił z wojny, drugi nie. Potem ojciec popisywał się znajomością niemieckiego. Sam nauczył się go w okopach, a mnie pierdolił, że ciężką pracą do tego doszedł. I w ping-ponga grał. Patrzę, a mój stary gra w ping-ponga w mistrzostwach Akademii Górniczo-Hutniczej. Skąd, kiedy? – W okopach pewnie był stół pingpongowy? Był. – Ojciec zaszczepił Ci miłość do piłki nożnej, zabierał na mecze, czasem na kilka dziennie. Podejrzewam, że gdyby nie literatura, pewnie zostałbyś najlepszym w ataku w ulubionej drużynie, Cracovii? Oczywiście nigdy nie marzyłem, żeby zostać Tomaszem Mannem (śmiech). Tylko marzyłem, żeby zostać głównym bombardierem Górnika Zabrze. – To pomogło Ci poderwać córkę prezesa Cracovii, która została Twoją żoną? Trochę, choć nie miało decydującego wpływu. – Jak oglądasz się wstecz, nie żałujesz, że czegoś nie zrobiłeś? Było dłużej siedzieć w Wiśle. – Myślałam, że powiesz: „Szkoda, że zbyt mało czasu poświęciłem córce Magdzie”. Wiesz, jak to jest z córkami. Ile poświęciłem, to poświęciłem, wysoko cenię jej twórczość. Wydała tom wierszy, teraz pisze opowiadania. Jest bardzo zdolna. Zawsze jesteśmy pierwszymi czytelnikami swojej twórczości, posyłam jej swoje teksty, ona na ogół nie ma żadnych uwag. A ja zapalam się i poprawiam niektóre wiersze. Stosuje się do tego w 30 procentach. – Drugie życie Pilcha zaczęłoby się w… …Wiśle, bo to była kopalnia tematów. Na przykład, przychodził listonosz do mojej babki i trzy godziny deliberowali o duchu jasności i duchu ciemności. Nie pamiętam tych rozmów, więc musiałem to wymyślać. A jakbym tam został, w końcu wysłuchałbym ich rozmowy i opisał. – A gdybyś miał zacząć od nowa, to zostałbyś pisarzem? Proszę bardzo. Mogę zacząć jeszcze raz, tylko jako młody. – Z piękną kobietą u boku? Jasne, to nie zaszkodzi. Trochę przesadziłem z samotnością. Z drugiej strony, gdyby ktoś mnie nachodził, nawet kobieta, pomyślałbym: gdzie ona mi się tu, kurczę, kręci! To jest mieszkanie jednoosobowe. Ale teraz łagodnieję i wydaje mi się, że dwie osoby by się zmieściły. – Więc jest ktoś miły sercu? Chyba tak (z tajemniczym uśmiechem). Ale to żadna z moich dawnych dziewczyn. Zresztą, z moimi „byłymi” do dziś mam dobre relacje. – Co dla Ciebie w życiu jest najważniejsze? Kto to mówił, że święty spokój? Bo to znaczy, że wszystko gra. Mówisz własnym językiem i piszesz, co chcesz. – Widzisz dla siebie światełko w tunelu? Coś tam widzę. Nie narzekam, bo moja choroba, nawet nieleczona, daje złudzenie, że można się wyleczyć. Albo że jeszcze na nią coś wynajdą. Był taki Wiesiu na odwyku w Tworkach i mówił: „Jureczku, nie martw się, znajdą lekarstwo na naszą chorobę. Jak na fujarę znaleźli, to i na to coś znajdą”. Choroba w tym sensie daje nadzieję, że zanim umrę, to może jeszcze wyzdrowieję. A jak wyzdrowieję, to będzie show. – Brakuje Ci bycia na świeczniku? Trochę tak. Ale się nie poddaję, jeszcze ciągle udzielam wywiadów. Na przykład dla VIVY! (śmiech).
Otrzymał medal za zasługi, lecz obywatelstwa polskiego wciąż nie ma. Tylko w VIVIE! John Porter mówi wprost: „Było mi przykro, tu jest mój dom"
John Porter od pół wieku żyje w Polsce, tutaj założył rodzinę, tworzył muzykę i zdobywał najważniejsze nagrody branżowe. Mimo tego artysta wciąż nie otrzymał polskiego obywatelstwa. W szczerym wywiadzie opowiedział także o bolesnym dzieciństwie, samotności i emocjach, które do dziś zostawiły w nim ślad.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o odmowie obywatelstwa: „Było mi przykro” [...] Zdarza Ci się tworzyć w środku nocy, kiedy wokół panuje cisza? Bywało, że budziłem się w środku nocy z jakimś pomysłem. Od razu miałem całą piosenkę – melodię i tekst. Siadałem. Grałem. Nagrywałem na dyktafon. Ale to nie zdarza się często. Gdyby było inaczej, byłbym potwornie niewyspany (śmiech). Lubisz słuchać tego, co nagrałeś? Szczerze mówiąc, nie jestem fanem swojego głosu. Twoje utwory są refleksyjne. Opowiadają o moich życiowych doświadczeniach. Wszystko, co się wydarzyło, zostawia ślad w psychice. Mnie zostawiła mama, ojciec wyrzucił z domu. Przecież te wydarzenia miały na mnie wpływ. Tak samo jak wtedy, gdy jako dziecko mieszkałem w internacie. Miałem kłopoty ze wzrokiem i chodziłem do szkoły dla dzieci niedowidzących. Do domu przyjeżdżałem na wakacje i na święta. Czasami w weekendy. Pamiętam, że pewnego razu czekałem, aż ktoś po mnie przyjedzie, bo właśnie skończył się semestr i w szkole była przerwa. Byłem mały. Miałem może sześć lat. Czekałem i czekałem, i czekałem. Okazało się, że ojciec zapomniał, że ma po mnie przyjechać. To wszystko zostawia w człowieku ślad, bo związane jest z przykrymi uczuciami. Miałem też kompleksy związane z tym, że źle widzę. Takie tam niezbyt miłe wspomnienia. Jako dziecko miałeś z powodu choroby kompleksy, ale w jednym z odcinków kultowego serialu z czasów PRL-u „Siedem życzeń” zagrałeś niewidomego muzyka. Namówił mnie Maciej Zembaty. Nie tylko, żebym wcielił się w tę rolę, ale też żebym napisał muzykę. To było niesamowite doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie pisałem do serialu. Cieszę się, że to zrobiłem, bo do dzisiaj otrzymuję za ten projekt pieniądze (śmiech). Jestem wdzięczny losowi, że mogłem się w Polsce muzycznie realizować. Dostałeś nawet brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. A obywatelstwa nie dostałem. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Po tylu latach spędzonych w Polsce? Okazuje się, że im dłużej tu jesteś, tym bardziej musisz udowodnić, że jesteś. Przez pół roku zbierałem wszystkie dokumenty. Potem ponad rok czekałem na decyzję i dostałem. Odmowną. Przyszedł do mnie niemiły list, że są braki w dokumentacji i że dają mi dwa tygodnie na uzupełnienie, że moja pierwsza żona była Polką, że tu urodziły się moje dzieci, że dostałem Fryderyki. Może to dlatego, że nie umiem grać w piłkę nożną i może za wolno biegam? Po prostu wybrałem nie to zajęcie, żeby dostać polskie obywatelstwo. Słyszę żal w Twoim głosie? Dobrze słyszysz. Było mi przykro, bo przecież jestem zasłużony dla polskiej kultury, tu jest mój dom. Trudno. Trudne dzieciństwo Johna Portera zostawiło ślad na całe życie Brak Ci wytrwałości, żeby tę sprawę doprowadzić do końca? Raczej czasu i pieniędzy, bo to jest kosztowna sprawa. Jeśli chodzi o wytrwałość, to nie mogę narzekać. Powiem ci, jaki jestem. Niedawno popsuł mi się komputer. Zamiast zanieść go do kogoś, kto się na tym zna i mi naprawi, sam zacząłem w nim dłubać. Spędziłem nad tym dwa tygodnie, dopóki nie zaczął działać. Nie jestem dobry w naprawianiu komputerów, ale jestem uparty i cierpliwy. Gdybym tego nie skończył, nie dałoby mi to spokoju. Nie mógłbym spać, a ja lubię spać. I gdybym musiał zanieść go do naprawy, musiałbym rozmawiać z ludźmi. Brzmi tak, jakbyś tego nie lubił. To te moje kompleksy jeszcze z dzieciństwa. Krępuję się innych ludzi. To jak koncertujesz? Wtedy jestem w innej sytuacji, niż – dajmy na to – na ulicy. Jestem w pracy i chcę ją wykonać najlepiej, jak potrafię. A że wiążą się z tym spotkania po koncercie, rozmowy, autografy, akceptuję to. Jednak poza salą koncertową nie lubię, jak mnie ktoś rozpoznaje. Może powinieneś zostać pisarzem? Oni pracują w samotności. Próbowałem, ale niestety się nie nadaję. Potrafię pisać teksty piosenek i to wszystko, bo to są krótkie formy. Nie potrafiłbym pisać książek tak jak Kasia Nosowska albo Organek. Odpuszczam, bo wiem, że nie mam w tym kierunku predyspozycji. Uważam, że najgorzej jest, jak się komuś wydaje, że ma talent, a nie ma. Znam sporo takich ludzi z mojej branży. Nie chciałbym znaleźć się w tym gronie. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
Gdyby nie "The Voice" jej kariera mogłaby wyglądać inaczej. Tego o Alicji nie wiedział nikt. Tylko w VIVIE! wyznaje: "To jest fantastyczna terapia"
Wygrała „The Voice of Poland” jako nastolatka, dziś zachwyca Europę głosem i sceniczną charyzmą. Alicja w rozmowie z VIVĄ! opowiada o kulisach Eurowizji, muzycznych idolach i marzeniach, które właśnie zaczynają się spełniać. Mało kto wie, że gwiazda ukończyła też Szkołę Aktorską Machulskich. Czy coraz śmielej myśli o filmie? Gdyby nie „The Voice” jej kariera mogłaby potoczyć się inaczej. „Muzyka wspaniale łączy się i przenika się z aktorstwem”, dodaje.
Wygrała „The Voice of Poland” jako 17-latka, dziś zachwyca dojrzałością, głosem i sceniczną charyzmą, której nie powstydziłyby się światowe divy. Alicja przeszła drogę od nieśmiałej dziewczyny z marzeniami do artystki, która śpiewa na największych scenach Europy i współpracuje z gwiazdami francuskiej muzyki. Mało kto wie, że gwiazda ukończyła także Szkołę Aktorską Machulskich, a doświadczenie zdobyte na scenie i przed kamerą dziś pomaga jej budować hipnotyzujące występy. W rozmowie zaskakuje szczerością, mówi o ogromnej determinacji i kulisach pracy. Są też wielkie nazwiska, emocje i marzenie, które właśnie zaczyna nabierać realnych kształtów. „Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja” — wyznaje w VIVIE! Elżbiecie Pawełek. I trudno nie uwierzyć, że to dopiero początek jej historii. Czy zobaczymy ją wkrótce w filmie? Alicja o muzycznych pasjach, inspiracjach i pasji, o której mało kto wiedział. Gdyby nie ''The Voice" jej kariera wyglądałaby inaczej| wywiad VIVY! – Stałaś się ikoną dla młodych ludzi marzących o scenie. „The Voice of Poland” wygrałaś w wieku 17 lat. Czy myślałaś, że siedem lat później zaśpiewasz na największej muzycznej imprezie Europy? To piękne słowo „ikona”. Ale nie czuję się ani ikoną, ani gwiazdą. Jestem dziewczyną, która po prostu spełnia swoje marzenia i robi to, co jej w duszy gra. Zawsze miałam wielkie marzenia i chciałam śpiewać. Oglądałam wcześniej konkursy Eurowizji, ale nie pamiętam, czy wyobrażałam sobie, że kiedyś stanę na tej scenie. Zaprowadziły mnie tam determinacja, systematyczność i miłość do muzyki. Czytaj też: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt – Jesteś spod znaku Byka, którego cechuje wytrwałość i upór w dążeniu do celu. Oj tak, Byki są uparte. Tego nie można im odmówić. Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja. Przez te ostatnie lata bardzo ciężko pracowałam nad wokalem, bo nie zawsze trafiałam idealnie w każdy dźwięk. Bardzo dużo zawdzięczam mojemu trenerowi wokalnemu Marcinowi Wortmannowi, który prowadzi mnie od 14 lat. Zawsze zachęcał mnie, żebym szła po swoje i śpiewała swój soul. – Przed samą Eurowizją zaśpiewałaś z Patrickiem Fiorim, jednym z najlepszych francuskich głosów, który był Tobą oczarowany. To był dla mnie zaszczyt z nim wystąpić i zaśpiewać w duecie jego słynny utwór „Corsica”. Fiori swego czasu zajął czwarte miejsce na Eurowizji. Takie kolaboracje są szansą jedną na milion, żeby poznać nie tylko innych artystów, ale też przekraczać swoje lęki i swoje bariery, choćby językowe, bo nie znam francuskiego. Występ odbył się w ramach wiosennej edycji French Touch La Belle Vie w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Śpiewałam już w duetach z francuskimi artystami, takimi jak Patrick Bruel czy Nordine Ezzahr podczas wcześniejszych koncertów French Touch. Marzeniem byłoby też wystąpić z Garou… – A Twoje muzyczne idolki? Wychowałam się na Whitney Houston, Céline Dion, Arethcie Franklin, Billie Holiday. Oczywiście też na Jacksonie, Steviem Wonderze, Donnym Hathawayu. To artyści, których muzyka do mnie trafia. Ale mam też wokalistki z młodszego pokolenia kontynuujące ten nurt, jak Jennifer Hudson czy wśród najmłodszych Raye. Mocno wierzę w to, że muzyka, której się słucha od dziecka, ma ogromny wpływ na naszą wrażliwość muzyczną. Do tej listy dorzucę Aaliyah, nazywaną księżniczką R&B, która była też aktorką i bardzo mnie inspirowała, ponieważ sama skończyłam Szkołę Aktorską Machulskich w ubiegłym roku. Muszę przyznać, że przygoda z aktorstwem bardzo pomogła mi w zrozumieniu siebie i pracy ze swoim ciałem na scenie. To jest fantastyczna terapia. – Może kiedyś zobaczymy Cię w filmie? Nie mówię nie, jestem otwarta na nowe przygody. Kiedyś marzyłam o musicalu, nawet w jednym wystąpiłam. Może gdybym nie poszła do „Voice’a”, zostałabym artystką musicalową. Muzyka wspaniale łączy się i przenika się z aktorstwem. Jak źle się czuję, muszę wejść w drugą Alicję, energetyczną i zaangażowaną, żeby podczas koncertu dać z siebie wszystko. I tutaj technika aktorska bardzo się przydaje. – Gdzie się widzisz za kilka lat? Mam nadzieję, że na scenie, jak śpiewam dla odbiorców, którzy kochają moją muzykę, i nagrywam kolejne utwory. Tak wygląda moje wymarzone życie… – A co z płytą? Właśnie jest w trakcie tworzenia. Między koncertami Eurowizji miałam sesje nagraniowe w londyńskim studio i piszę kolejne piosenki na płytę. Trzymajcie za mnie mocno kciuki. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie
TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską
Paulina Młynarska w wywiadzie z Ewą Wojciechowską opowiedziała o swojej potrzebie ciągłego przemieszczania się i życiu między różnymi krajami. Dziennikarka wyznała, że kocha Polskę, Kretę, Francję i Indie, a jednocześnie marzy o małym domu z jabłonką w ogrodzie. Dorota Wellman nie kryła zaskoczenia jej życiowym temperamentem.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska o życiu między Polską, Kretą i Indiami Wspomniałaś o podróżach. Ile razy w życiu się przeprowadzałaś? Dorota w książce napisała o Tobie: „Jesteś jak płynąca po świecie rzeka. Albo nie możesz znaleźć swojego miejsca”. Paulina: Właśnie nie wiadomo, jak to jest z tą rzeką… Może właśnie jej naturą jest, że nie może znaleźć swojego miejsca? Może wychodzimy z błędnego założenia, sądząc, że każdy dąży do jakiegoś umiejscowienia. Nie każdy. Ja mam miejsca, które bardzo kocham. Kocham Kretę i Grecję, nawet próbowałam się z nią rozstać, już prawie się spakowałam i co? Nie da rady. Bardzo też kocham Francję, ale też bardzo, bardzo kocham Polskę i polskość, polski język, literaturę. To jest mój dom, to jest moja ojczyzna-matczyzna. Ale kocham też Indie! Nie mogę żyć bez Indii. Więc co robić? Kochliwa jesteś. Paulina: Wszędzie, gdzie pojadę, już bym się chciała przeprowadzić. Już moje oczka patrzą, gdzie tu jest biuro nieruchomości, i zaczynam fantazjować na temat ewentualnej instalacji. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia" Dorota Wellman wyznała, dlaczego tak bardzo potrzebuje stabilizacji Ale powiedziałaś też w książce, że czasem marzysz o małym domku ze starą jabłonką w ogrodzie, w Polsce… Paulina: Bo mnie się tęskni bardzo za polskim pejzażem. Może po prostu za Polską mi się tęskni zwyczajnie i tak sobie myślę, że jak będę miała możliwość, to się rozejrzę, żeby coś takiego swojego jednak w Polsce mieć. Mieszkałam kiedyś w Zakopanem, ale to był inny etap. Dorota: Jezus, jakim ty jesteś włóczykijem! Po prostu to jest nieludzkie to twoje włóczenie się. Wszędzie ci się podoba. Wszędzie byś zamieszkała. A Ty, Dorota, wyprowadzki z kraju sobie nie wyobrażasz… Dorota: Nie wyobrażam. Chociaż Kretę kocham i chociaż raz w roku muszę tam pojechać. Podziwiam Paulinę za odwagę zaczynania życia w nowym miejscu, którą ona ma od młodości. Ja lubię jeździć, zwiedzać, zmieniać otoczenie, miejsce, krajobrazy. Raz jabłonka, raz drzewko oliwne, ale zawsze lubię wracać do mojego domu, który jest mi bardzo bliski. Dużo podróżuję służbowo, dużo mnie w tym domu nie ma, dlatego mnie do niego ciągnie. Lubię w nim być, czuję się w nim bezpiecznie. Kiedyś analizowałam, dlaczego tak bardzo potrzebna mi jest ta stałość, i myślę, że to wynika z historii rodzinnych. Moi rodzice byli repatriantami ze Wschodu. Nigdy nie mieli poczucia stałości, zawsze się bali, że znów może przyjść światowa katastrofa. I domu nie będzie. Paulina: Ja tylko bym chciała powiedzieć, że ja też kocham dom i przy całym moim podróżniczym zacięciu jestem bardzo domową osobą. Jak już się gdzieś znajdę, to mogę się tam zainstalować i tam natychmiast zapuszczam korzenie. Potem je wyciągam, pakuję do plecaka i wędruję gdzieś indziej. Dorota, powiedziałaś, że twoja potrzeba stałości wynika z historii rodzinnej. Ja przypuszczam, że była w mojej rodzinie jakaś kobieta, która bardzo chciała iść w drogę, a nie mogła. I ona przeze mnie w jakiś sposób działa… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Nie był idealnym tatą dla synów, lecz dla córki się zmienił. TYLKO W VIVIE! John Porter ujawnił kulisy ojcostwa
John Porter po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o swoim życiu rodzinnym. Muzyk przyznał, że w czasie rozwoju kariery brakowało go w domu, a zmęczenie i praca odbiły się na relacjach z synami. Dziś deklaruje, że dla córki stara się być zupełnie innym ojcem. W rozmowie z „Vivą!” mówił też o samotności, ciszy i muzyce, która wypełnia jego życie przez całą dobę.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o dzieciach: „Nie byłem wspaniałym ojcem” [...] Ty sam jakim jesteś ojcem? Teraz dla mojej córeczki staram się być dobrym. Ale mam też synów, których dzieciństwo przypadło na czas rozkwitu mojej kariery. Zaliczyłeś uderzenie wody sodowej do głowy? A jak! Nie byłem wspaniałym ojcem. To nie tak, że byłem całkiem zły, ale… robiłem wszystko, żeby zarobić na utrzymanie rodziny. Czyli nie było Cię w domu. A jak byłem, to byłem zmęczony. I trudno mi było zrozumieć, że żona, która zajmowała się wychowaniem naszych synów i też pracowała, może być zmęczona. Trzeba było się dogadać, kto i kiedy zajmuje się dziećmi. Znam wiele rodzin, w których pojawia się problem podziału obowiązków. Mieliśmy rozmawiać o muzyce, rockandrollu, a zeszliśmy na życie. Rozmawiamy, bo życie jest muzyką. Bez dźwięków nic nie ma. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyk wyznał, co najbardziej napędza go do tworzenia nowych utworów A cisza? Czym jest? Odpoczynkiem od atakujących z każdej strony dźwięków. Im jestem starszy, tym bardziej ją doceniam. Z powodu wieku coraz więcej rzeczy też mnie irytuje. Wkurza mnie nawet, gdy ktoś na ulicy za głośno rozmawia przez telefon. Czasem tembr głosu potrafi doprowadzić mnie do szału. Wtedy muszę zaczekać, aż ten ktoś zniknie mi z pola widzenia i słyszenia, i dopiero wtedy idę dalej. Ale cisza daje mi też przestrzeń w głowie na własne przemyślenia i na muzykę. Muzykiem jest się 24 godziny na dobę i trzeba być non stop otwartym na inspiracje i pomysły. Nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się to coś, co bardzo chcesz uchwycić, jakaś myśl, która może umknąć. Nigdy nie komponowałem w ten sposób, że siadałem i mówiłem: „Teraz napiszę piosenkę”. Pewnie są twórcy, którzy działają w ten sposób, ale to nie ja. To jak Ty to robisz? Dużo ćwiczę, żeby moje palce nie wyszły z wprawy. A ponieważ nie cierpię robić wciąż tego samego, próbuję różnych dźwięków, różnych akordów. Bardzo często wychodzą z tego dobre melodie. I cały czas szukam tych dźwięków odpowiednich, bo dla mnie ważny jest proces. A słowa? Zawsze mam przy sobie notes, w którym zapisuję myśli, słowa. Te piosenki są o mnie, a im jestem starszy, tym więcej przyjemności sprawia mi tworzenie takich miniopowieści. Piszesz tylko o sobie? Siebie znam najlepiej. Dzięki temu, że piszę o sobie, jestem szczery. Nigdy nie piszesz o kimś innym? Zdarza się, ale wiesz… muszę tego kogoś bardzo lubić i dobrze znać. Czasami śpiewam o kobietach. Najgorzej jest, gdy czuję, że w tym, co przychodzi mi do głowy, coś jest, ale nie potrafię tego uchwycić. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać".
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziały o nowym etapie życia kobiet, samotności, sile i potrzebie zmian. Przy okazji premiery książki „Afterparty” dziennikarki zdradziły, dlaczego po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nadal nie zamierzają zwalniać tempa i wciąż chcą „tańczyć na ulicy”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… „Afterparty” jako symbol nowego etapu życia kobiet Na początek chciałabym Wam coś zaproponować. Zabawmy się w nagranie programu „Miasto kobiet 10 lat później”. Tylko to ja będę prowadzącą, a Wy będziecie moimi gośćmi. Paulina: Dobrze. Dorota: Proszę bardzo! Piękny pomysł. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w studio telewizyjnym. Dobry wieczór państwu! Dzisiaj moimi i państwa gośćmi w programie „Miasto kobiet 10 lat później” są Dorota Wellman i Paulina Młynarska w związku z premierą ich książki „Afterparty”. Tematem naszej rozmowy będzie życiowe party i życiowe afterparty. Dorota: Dobre! Podoba mi się temat, ale nie wiem, czy goście dobrze dobrani (śmiech)? Zacznijmy od poranków. Przeczytałam w Waszej książce, że poranki są dla Was bardzo ważne i, co ciekawe, zaczynają się w środku mojej nocy, czyli o czwartej albo piątej. Powiedzcie mi, czy nadal tak jest i dlaczego sobie to robicie? Paulina: Ja to sobie robię dlatego, że rano mam najbardziej sprawny mózg. Jednocześnie poranek jest też momentem logistycznie skomplikowanym. Trzeba pogodzić wyjście z psami, a ja mieszkam na południu Europy, gdzie jest bardzo gorąco, więc żeby one pobiegały, musimy wyjść, zanim wzejdzie słońce, zaczną huczeć cykady i zanim żar z nieba zacznie się lać. Poza tym praktykuję jogę i uczę jogi. Najczęściej pracuję z grupami również rano, online. To Dorota mnie ochrzaniła, że nie prowadzę jogi przez internet. Rano też najlepiej mi się pisze, więc jak widzisz, dużo tego wszystkiego trzeba w tym poranku upchnąć. Dorota: Ja wstaję do pracy o czwartej rano. Przed szóstą muszę wyjechać, żeby być na pierwszych odprawach w studio. To jest mój wybór, bo w zasadzie mogłabym wstać godzinę przed. Tylko że ja lubię poranki spokojne, nie znoszę się spieszyć. Lubię przejrzeć newsy w internecie, zobaczyć, co się wydarzyło na świecie. Lubię się wykąpać, spokojnie wypić kawę, żeby mnie nikt nie popędzał. Poza tym rano najlepiej mi się pracuje, jestem najbardziej twórcza. W domu jest cicho i nikt nie chodzi. Nie ma tysiąca rzeczy do mnie – mąż zazwyczaj ma do mnie różne sprawy, więc trzeba go „uśpić”, żeby był święty spokój. Lubię sobie wtedy zaplanować cały dzień. To wytłumaczcie mi, jak osoby, które wstają o czwartej rano, mogą chodzić na afterparty? Dorota: Spokojnie. Paulina: Ale to afterparty właśnie wtedy jest! A! Rozumiem, czyli Wasze afterparty zaczyna się o czwartej rano? Paulina: No a co? Jeżeli porównamy życie do fajnej imprezy, to dla mnie afterparty to jest ten moment, kiedy zrzucamy niewygodne wysokie obcasy, w których może i wygląda się super, ale wiadomo, że nogi bolą. Makijaż też już się ulotnił. Zostaliśmy z bliskimi przyjaciółmi, z którymi jest nam najcieplej, najmilej. Chodzisz sobie na bosaczka, trochę sprzątasz bałagan po tym party, bo czasami jest trochę bałaganu, w tle jakaś fajna muzyczka leci i już nic nie trzeba, i już można sobie poleżeć pod kocykiem z herbatką. W towarzystwie albo sama i totalnie się relaksować. W tym miłym poczuciu, że wszystko mogę, nic nie muszę. Ja myślę, że ten tytuł „Afterparty”, który Dorota wymyśliła, jest super tytułem! A dużo mogłybyśmy o tym opowiadać, bo były różne propozycje. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman i Paulina Młynarska o sile kobiet po pięćdziesiątce Czyli jaki miał być inny tytuł Waszej książki? Dorota: To był najlepszy tytuł na świecie i ja uważam, że to duży błąd, że nie został wykorzystany. Proszę bardzo, Paulina opowie, jaki był właściwy tytuł, wymyślony przez nią… Paulina: Po prostu różne tytuły przychodziły nam do głowy, ale cały czas brakowało tego właściwego. Wreszcie spotkałyśmy się na sesji zdjęciowej – my i dziewczyny z wydawnictwa z Krakowa. W pewnym momencie powiedziałam, że musimy wymyślić tytuł dziś, bo inaczej będzie: „Głowa siwieje, dupa szaleje” i nie wiem, jak szacowne krakowskie Wydawnictwo Znak udźwignie taką sytuację? A wiadomo, że jak my z Dorotą się na coś uprzemy, to tak będzie. Dorota właśnie wtedy wymyśliła „Afterparty”. I to afterparty świetnie oddaje ten rozdział życia, kiedy my już nie musimy się tak napinać. Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać. Znamy już dokładnie reguły tego balu, którym jest życie. Nie musimy się już ani stroić, ani sadzić i patrzymy trochę może ze wzruszeniem na te kobiety, którymi byłyśmy, wchodząc na ten bal. A jakie byłyśmy? W wielu sprawach niepewne, ale też dzielne, zdeterminowane, choć było w tym mnóstwo niepewności. W książce gadamy o tym, że trochę nie zdawałyśmy sobie sprawy, jakim jesteśmy silnym pokoleniem kobiet. Przecież my się jeszcze uczyłyśmy pisać na maszynie! Nikomu się wtedy nie śniła sztuczna inteligencja. Jako dziennikarki tego pokolenia rzucałyśmy wyzwanie systemowi i niesprawiedliwości wobec kobiet. Naprawdę zawalczyłyśmy o wiele tematów. Cały czas walczycie. Paulina: I cały czas walczymy. Dorota: Czy osoby wstające o czwartej rano mogą być na afterpaty i mogą być aktywne? Właściwie o tym jest ta książka. Jesteśmy osobami, które są pełne siły, wigoru, chęci, ciekawości świata, potrzeby samorozwoju. Po tym party właściwym, o którym mówi Paulina, jesteśmy w stanie albo położyć się z herbatką pod kocykiem, w otoczeniu bliskich osób, albo zdjąć buty i tańczyć na ulicy, bo stać nas także na takie szaleństwo i na to, żeby ta noc była nieprzespana. Wydaje mi się, że pokazujemy innym kobietom, żeby nie rezygnować z tego etapu życia, który może się czasem wydawać zakończony. My pokazujemy, że to jest świetny i twórczy czas, że to jest czas naszych nowych szans i może kompletnej zmiany drogi, którą do tej pory szłyśmy. Nie należy sobie mówić pas, nie należy mówić sobie o końcu kobiecości ani o końcu możliwości, ani o tym, że nasze życie już jest spełnione, bo to nie jest prawda. To piękny okres życia. Można wszystko, byle tylko nie siedzieć w domu, nie narzekać, nie udawać, że po prostu to już jest koniec naszego świata i zostało nam tylko i wyłącznie wychowywanie wnuków. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii…
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie. Miejsce, które projektant stworzył dokładnie na własnych zasadach. Tylko nam otworzył drzwi do przestrzeni, których na co dzień nie pokazuje niemal nikomu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wrócił wspomnieniami do dzieciństwa, pierwszych modowych fascynacji i momentów, które na zawsze zmieniły jego życie.
Choć dziś Mariusz Przybylski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich projektantów, wszystko zaczęło się od wspomnień z domu dziadków i garderoby pełnej szytych na miarę garniturów. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl opowiedział o pierwszych kolekcjach tworzonych jeszcze w liceum plastycznym, debiucie w centrum Warszawy i wsparciu gwiazd, które towarzyszyły mu na początku kariery: od Bogusława Lindy po Kayah. Garderoba dziadka i pierwszy impuls do świata mody Mariusz Przybylski świętuje 20-lecie swojej pracy w modzie, ale wszystko zaczęło się dużo wcześniej. Nie od pokazów, czerwonych dywanów i gwiazd, ale od dziecięcych wspomnień z domu dziadków. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wrócił do momentów, które ukształtowały jego estetykę i sprawiły, że moda stała się jego życiem. „Na pewno od dzieciństwa miałem takie bardzo duże konotacje i duże zainteresowania artystycznym obszarem. I rzeczywiście od dziecka to robiłem, ale to nie było tak, że ja jako mały chłopiec wiedziałem, że chcę być projektantem mody. To na pewno nie w tę stronę. Bardzo często wakacje miałem, jak ja to do dzisiaj się śmieję, że na tak zwanej zsyłce, czyli byłem przez rodziców wysyłany do dziadków na wieś”, opowiadał Mariusz Przybylski. Największe wrażenie robiła na nim garderoba dziadka. Elegancja, szyte na miarę garnitury i dbałość o każdy detal zostały z nim do dziś. „W tym domu mój dziadek, a właściwie ta jego garderoba, to rzeczywiście było coś takiego, co robiło na mnie wrażenie i co pamiętam do dziś, bo byłem naprawdę jeszcze bardzo małym człowiekiem. I on szył sobie garnitury na miarę. On bardzo dbał o to, w co i jak się ubierał. On, jego szafa, jego wizerunek i wygląd zostały mi jako takie bardzo ciepłe wspomnienia człowieka, a zarazem też coś, co było rzeczywiście dla mnie pierwszym przejawem takiej bardzo dobrej, męskiej mody”, wspominał projektant. Choć zainteresowanie modą dojrzewało latami, pierwsze autorskie projekty pojawiły się dopiero w liceum plastycznym. „Ale takie pierwsze kolekcje, które zacząłem robić, pierwsze projekty, które zacząłem realizować, to ja myślę, że było to dopiero w liceum plastycznym. Ja w liceum plastycznym byłem na wnętrzach, ale ta moda gdzieś rzeczywiście cały czas pukała i się odzywała. Na pewno wtedy stworzyłem jakieś pierwsze projekty i myślę, że będąc tam, nie wiem, w drugiej, trzeciej klasie liceum plastycznego pojawiły się moje pierwsze takie debiutanckie, już pełne kolekcje”, zdradził. Podczas rozmowy Rafał Kowalski pokazał projektantowi archiwalne zdjęcia z 2004 roku. Mariusz Przybylski z rozbawieniem wrócił pamięcią do swoich początków. „To nie był pokaz. To była prezentacja, dlatego ja tego nie traktuję właśnie jako jakiś taki mój większy debiut. Ale pamiętam go, no zobacz jaki był super”, mówił, oglądając stare fotografie. Na zdjęciach widać młodego projektanta stojącego przy swoich projektach w centrum Warszawy. „To są moje projekty, jak najbardziej. Ja nie powiem ci dokładnie, gdzie ten event się odbywał, ale to było gdzieś w centrum Warszawy. Tam było nas, nie wiem, podejrzewam, że może z piątka, szóstka młodych wtedy jeszcze bardzo projektantów. I każdy z nas tam miał taką swoją, nawet nie wiem jak to nazwać, strefę, wystawkę, gdzie każdy z nas tam coś prezentował. Jak widzisz, ja już wtedy byłem w modzie męskiej mocno osadzony”, wspominał. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił… Kayah i Bogusław Linda wspierali Mariusza Przybylskiego na początku kariery W rozmowie wrócił też temat pierwszego profesjonalnego pokazu, na którym pojawił się Bogusław Linda. Aktor wcześniej szył u niego garnitur i, jak podkreśla projektant, jego obecność była wtedy ogromnym wsparciem. „To był mój pierwszy taki pokaz profesjonalnie przygotowany, tylko mój. I rzeczywiście udało mi się go zaprosić, bo miałem z nim wcześniej już jakieś spotkanie, a propos szycia garnituru. I był na tym moim debiucie, co było dla mnie wtedy super ważne”, mówił. Jeszcze więcej emocji wywołały wspomnienia związane z pokazem z 2008 roku, który zamknęła Kayah. W tamtym czasie Przybylski intensywnie współpracował z artystami związanymi z Kayaxem. „To był czas, kiedy ja z Kasią, ja zawsze tak po imieniu, pracowałem wtedy bardzo dużo. Ja wtedy dosyć mocno byłem też w ogóle związany z Kayax-em i pracowałem tam z wieloma artystami. Ale myślę, że z Kayah najmocniej i tak najbardziej prężnie”, wspominał projektant. Kayah zgodziła się wtedy wystąpić w finale pokazu jako modelka. „Było to dla mnie mega ważne i super, że ona się zgodziła i rzeczywiście ten pokaz zamknęła”, przyznał. Rafał Kowalski przypomniał też zdjęcie, które po tym wydarzeniu obiegło internet. Fotografia przedstawiała Kayah i Mariusza Przybylskiego całujących się po pokazie. „Znaczy wiesz, to pewnie był taki bardzo serdeczny pocałunek, przyjacielski bardziej. Ale wspaniały czas też. Kompletnie byłem gdzie indziej jako projektant i jako człowiek. Ale wtedy to wszystko się zaczynało, tak bardziej na poważnie już”, podsumował projektant. Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta choroba to cicha złodziejka wzroku. Jak poznać, że dosięgła nas jaskra? View oEmbed on the source website
„Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
W 2023 roku na łamach magazynu VIVA! Ewa Krawczyk w szczerym wywiadzie wróciła do bolesnych wspomnień po śmierci Krzysztofa Krawczyka. Opowiedziała wówczas o niemal 40 latach wspólnego życia, chorobie artysty, wielkiej miłości i samotności, z którą mierzy się po jego odejściu.
„Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym swój smutek i żal po jego odejściu. Poświęciłam się Krzysztofowi całkowicie, żyłam jego życiem”, mówi Ewa Krawczyk. Byli ze sobą prawie 40 lat, na dobre i na złe. Na szczęście pozostały wspomnienia i cudowne piosenki, które udało się zebrać w nowym albumie „Po prostu Krawczyk”. Przypominamy archiwalny wywiad. Ewa Krawczyk o bólu po śmierci męża Często myśli Pani o Krzysztofie? Nieustannie, Krzysztof wciąż jest obecny w moim życiu, a ostatnio często mi się śni. Po jego śmierci całkowicie zmieniłam swój stosunek do życia, stałam się lepszą osobą. Nadal jestem zakochana w swoim mężu, kocham go bardzo. Jeżeli gdzieś napisano jakąś nieprawdę, to nie chcę tego słyszeć, bo w moim sercu nie ma na nią miejsca. Co było najtrudniejsze po jego odejściu? Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym mój smutek i żal po jego śmierci. To była dużo większa trauma niż po śmierci mojej mamy. Wtedy jednak Krzysztof odwołał swoje koncerty, żeby być przy mnie. A jak odszedł, zostałam sama. Zresztą, któż mógłby mnie wesprzeć, jak straciłam najważniejszego człowieka w moim życiu, z którym przeżyłam prawie 40 lat. Byliśmy ze sobą non stop, wspieraliśmy się nawzajem. Poświęciłam się Krzysiowi całkowicie, żyłam jego życiem… Tak wyglądały ostatnie lata Krzysztofa Krawczyka Czy bał się śmierci? Nie, bo nikt nie przypuszczał, że umrze. Miał problemy z chodzeniem po źle zoperowanym biodrze i chorobę Parkinsona, na którą cierpiał ponad 20 lat. Ale dopiero w ostatnich latach czuł drżenie rąk i nóg. Cały czas śpiewał, nagrywał, bo jest to choroba ciała, a nie mózgu. Mówiłam mu, żeby dbał bardziej o siebie, bo nie chcę zostać sama. Chyba się przejął, bo powiedział, że na ewentualność, gdyby coś mu się stało, musi przygotować mi zastępcę. A niedługo potem wyznał: „Wiesz co, Ewuniu, nikogo takiego nie znalazłem”. Z kolei ja zapytałam, czy gdybym umarła, wziąłby sobie inną kobietę. „Ewuniu, ja wtedy wszystko sprzedam”, zaczął, ale mu przerwałam. „Niczego nie sprzedasz, tylko rozdasz, bo gdybym nie trzymała mocną ręką tego wszystkiego, to byśmy nawet domu nie mieli”. Słowem, rozdałby wszystko i poszedł do zakonu, a potem jeździł po kościołach, śpiewał, wygłaszał rekolekcje i wspierał biednych. Zresztą, gdybym nie kupowała mu ubrań, nosiłby się jak kloszard. W domu najlepiej czuł się w dresie, w jakichś laczkach, czasem szedł w nich do hotelu, aż było mi głupio. Nie lubił się stroić, ubierał się tylko na scenę, bo szanował swoją publiczność. Wtedy wszystko musiało być na tip-top, garnitury, koszule, buty. Ale Krzysia wśród nas już nie ma. Wciąż żyje w naszej pamięci i w swoich piosenkach. Niedawno pojawił się album „Po prostu Krawczyk” z jego największymi hitami. Jego „Parostatek” wciąż płynie… Ten tytuł to kwintesencja Krawczyka. Płyta jest pięknie wydana, znalazły się na niej kultowe utwory, choćby piosenka „Trudno tak (razem być nam ze sobą)”, zaśpiewana w duecie z Edytą Bartosiewicz, „Za tobą pójdę jak na bal” czy „Don’t Get Around Much Anymore”, gdzie Krzysztof śpiewa z Rodem Stewartem. Na płycie znalazły się też trzy premierowe piosenki, na których zależało wytwórni Sony Music. Dwie z nich mąż nagrał w duecie z Jarkiem Weberem, młodym śpiewakiem, którego bardzo cenił. A trzecią, nigdzie wcześniej niegraną, odszukał Andrzej Kosmala, jego wieloletni menedżer. Przez trzy noce chodził, męczył się i myślał, co zaproponować. Aż pewnej nocy przyśnił mu się Krawczyk i powiedział: „Andrzeju, czego ty szukasz, przecież masz gotową piosenkę »Zapomniałem«, którą nagraliśmy w 2011 roku”. Skomponował ją Tomasz Lubert, odkrywca Dody. A to jest taka piosenka, jakby Krawczyk zmartwychwstał, żeby powiedzieć mi o tym, o czym wcześniej zapomniał. „Zapomniałem kiedyś ci powiedzieć, że kocham tylko ciebie. (…) Zapomniałem być tuż obok blisko, miałem wszystko i straciłem wszystko”. Jak słucham tego, to płaczę. Byłam strasznie zazdrosna o Krzysztofa. Już za to samo powinien trafić do nieba. Mój dziadek musiał przenieść dom na drugą stronę Kanału Augustowskiego, bo babcia była zazdrosna o sąsiadkę, która się do niego za bardzo uśmiechała. Jestem cała babcia. Jak Krzysztof zbyt długo patrzył na jakąś kobietę, to była awantura. Ale z czasem mi przeszło, uspokoiłam się. Krzysztof nazywał Panią aniołem, którego Pan Bóg postawił na jego drodze. Tak, bo czuł moją miłość. Gdybym mogła, nieba bym mu przychyliła. Zapytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie okazywał mi zazdrości, nie zrobił awantury. A on: „Ewuniu, tak ciebie kocham, że jak na ciebie patrzyłem, to aż serce bolało mnie z miłości”. Nie był wylewny? Był, przy każdej rozmowie telefonicznej mówił, że mnie kocha. Bez żadnej okazji kupował mi kwiaty, prezenty. O nic nie musiałam go prosić. „Ewunia, kup sobie, co chcesz. Bądź szczęśliwa. Tatuś ci na wszystko pozwala”, żartował, bo byłam od niego o 14 lat młodsza. CZYTAJ TEŻ: Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce Historia miłości Ewy i Krzysztofa zaczęła się w Chicago Wasze love story zaczęło się w Stanach? Tak, jak przyjechałam tam do mamy. Nie byłam fanką Krawczyka, wolałam Perfekt, Jerzego Grunwalda, aż do momentu, kiedy zobaczyłam go w klubie Cisza Leśna w Chicago. Wyrwało mi się „wow, wow!”, jaki ten Krawczyk przystojny, jak fajnie śpiewa. Lubię mocne męskie głosy i on miał taki głos. A potem, jak na pierwszej randce przytulił mnie w tańcu, poczułam się jak w niebie. Ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochiwaliśmy się w sobie przez trzy miesiące, aż moja mama się denerwowała: „Dziecko, całe dnie spędzasz z tym Krawczykiem, a jeszcze kładziesz się do łóżka i gadacie ze sobą przez telefon. O czym wy rozmawiacie?”. Ale kto przeżył taką miłość, to wie. Spaliśmy po trzy godziny i znów się spotykaliśmy… Wtedy Krawczyk był jeszcze w związku z Haliną Żytkowiak, z którą miał syna? Byli już w separacji, choć w pewnym momencie Krzysztof postanowił wrócić do Haliny, żeby ich syn miał rodzinę, bo bardzo tęsknił za ojcem. A mama mnie ostrzegała, że nie powinnam zwracać uwagi na takich mężczyzn: „Nawet nie patrz”. A ja spojrzałam. Wpadłam w rozpacz, powiedziałam, żeby do mnie nie dzwonił. Nie wytrzymał, zadzwonił i zapytał, czy zostanę jego żoną. Z niedowierzaniem wykrzyczałam: „Tak, tak, tak!”. „Ale pamiętaj, że moje życie to są walizki, nie ma stabilizacji”, dodał. „Krzysiu, ale ja kocham podróże”, powiedziałam. Hołdował zasadzie „kobiety, wino i śpiew”. Nie przeszkadzało to Pani? Rzeczywiście, jak pracowałam w Ciszy Leśnej w Chicago, mnóstwo panienek koło niego się kręciło. Jedna wychodziła, kolejna przychodziła… Ale tak zakochał się we mnie, że potem nie patrzył na inne kobiety. Podobało mu się, że byłam naturalna, trochę dzika, taka Indianka z Puszczy Augustowskiej. Potem dziewczyny przychodziły do klubu mnie oglądać, żeby zobaczyć, co to za cudo ta Ewa, że tak w głowie mu zawróciła. Życie jednak nie oszczędziło Wam cierpień. W wypadku samochodowym pod Buszkowem cudem przeżyliście. To był okropny wypadek. Straciłam przytomność, miałam wylew wewnętrzny, jego syn był potem w śpiączce. A jak zawieźli mnie na wózku do sali Krzysia, kazałam się wywieźć z powrotem, bo go nie poznałam. Miał zmiażdżoną twarz, zdrutowane szczęki. Przyglądałam się nowej twarzy Krzysia, kiedy spał, żeby nie widział w moich oczach przerażenia. Jak pierwszy raz się wykąpał, to płakał ze szczęścia. Mówił, że ten wypadek to była Boża edukacja, bo dzięki niemu stał się innym człowiekiem. Rzadko się zdarza, żeby ktoś z playboya, jakim był wcześniej Krawczyk, zamienił się w bogobojnego człowieka. Czasem największe lekkoduchy stają się wzorami do naśladowania. I Krzysiek był takim przykładem. W naszym domu dużo było Boga, odmawialiśmy różaniec, razem się modliliśmy. Słyszałam, że przed koncertami modlił się z zespołem. Padał deszcz, Krawczyk wychodził na scenę i wychodziło słońce. Kończył śpiewać – zaczynało padać. Takich przypadków było mnóstwo, że cały czas padało, a wchodziliśmy na scenę i deszczu nie było. Mnie teraz modlitwa trzyma przy życiu. I rozmowy z księżmi. Potrafiłam w nocy pojechać do swojej parafii, żeby mi pomogli, tak byłam przygnębiona po śmieci Krzysia. Czasem ksiądz przyjeżdżał do mnie, żeby podtrzymać mnie na duchu, żebym tylko czegoś sobie nie zrobiła. Dlatego mówię, że modlitwa w naszym życiu czyniła cuda. I wyprowadzała nas zawsze na prostą. O Krawczyku mówiło się, że to człowiek dusza. Na scenie rządził jednak niepodzielnie, był bardzo wymagający. A kto rządził w domu? Oczywiście ja. Zawsze mówiłam, że artystą na scenie był mój mąż, ale artystką w domu byłam ja. Kiedyś ktoś mnie zapytał, jak się żyje z gwiazdą pod jednym dachem. Powiedziałam, że nie wiem, bo w domu Krzysztof nie kaprysił, zawsze przed koncertami była dyscyplina. Wszyscy artyści musieli przebrać się w kostiumy na scenę, mieć wyczyszczone buty. Nikt nie mógł wyjść na scenę po alkoholu, bo jeśli Krzysztof by wyczuł, to taka osoba grała koncert za darmo. A jak ktoś fałszował, to kazał następnym razem lepiej się przygotować. Miał świetny słuch. Oczywiście. W moim rodzinnym domu cierpiał podczas Wigilii, bo wszyscy tak fałszowali, że jeszcze dziś mu współczuję. To były dla niego tortury. Ale znosił je, bo to było dla Pana Boga w Wigilię. Prosił tylko: „Błagam was, nie śpiewajcie głośno w kościele”. Jednak wziął Panią do swojego chórku? Tak, ale zostałam wcześniej przesłuchana przez Rysia Kniata, współproducenta jego płyt, który powiedział Krzyśkowi: „Wiesz, ona czysto śpiewa, nadaje się do chórku”. I tak stałam się chórzystką jeszcze w Chicago. Wtedy prowadziłam też koncerty, co mocno przeżywałam, bo byłam zakompleksioną dziewczyną ze wsi mazurskiej. Nie było mi łatwo się w tym odnaleźć. Kłóciliście się czasem? Oczywiście, że się kłóciliśmy. Czy wyobraża sobie pani małżeństwo bez kłótni? Jednak największe kłótnie były o duperele, o sprawach poważnych staraliśmy się rozmawiać. W przeciwieństwie do Krzyśka dążyłam do zgody, bo nie lubię cichych dni. Na co on: „Ale myśmy się przed chwilą kłócili. Ewuniu, daj mi chociaż godzinę, żebym to przetrawił, o co poszło”. Starałam się w takich chwilach ugotować mu coś dobrego, żeby go udobruchać. I pytałam po awanturze: „Krzysiu, czy ten sos nie jest za słony?”. Wtedy kosztował i mówił, że troszkę dodałby maggi. I już było dobrze. Tak naprawdę wszystko mu smakowało oprócz owsianki i czerniny. Wasz ukochany piesek uzależnił się przy Was od kawy. To prawda. Jak zanosiłam Krzysiowi śniadania do łóżka, Lola podpijała mu kawę z kubka. Nawet dziś nie mogę spokojnie napić się kawy, bo patrzy na mnie tak błagalnie, że w końcu robię jej kawę bezkofeinową. Wzięliśmy ją ze schroniska, tak jak wszystkie nasze psy, z wyjątkiem labradorki podarowanej nam przez Andrzeja Kosmalę. Nazwaliśmy ją Mona Lisa na cześć nowej płyty Krawczyka. Oboje z Krzysztofem kochaliście zwierzęta, a myśleliście kiedyś, żeby mieć dzieci? Nie mogłam mieć dzieci, z czym się pogodziliśmy. Myślę, że Krzysztof był nawet z tego zadowolony. Bo gdyby było dziecko, to nie jeździłabym z nim w trasy koncertowe, jak mówił, i w końcu rzuciłabym go w kąt jak starą szmacianą zabawkę. Śpiewał w domu? Nigdy. Nie robił tego pod prysznicem ani podczas golenia. Kiedyś, jak byłam chora, położył się obok mnie i zaczął mi śpiewać cichutko do ucha. Nie lubił słuchać swoich piosenek, bo mówił, że zaśpiewałby je lepiej. Ale jak jechał do radia na wywiad czy do lekarza, to wtedy było w domu hulaj dusza, piekła nie ma. Na cały regulator puszczaliśmy jego piosenki, bo mieliśmy rozstawione głośniki w ogrodzie. Wracał do domu, wszystko trzeba było wyciszać. Nagrał ponad 130 płyt, nie licząc tych z Trubadurami, przejechał tysiące kilometrów podczas tras koncertowych. Jak Pani to wytrzymała? Nie będę narzekać, ale proszę mi wierzyć, trzy Ewy miałyby co robić. Nie miałam czasu na koleżanki, nie mogłam nigdzie sama wyjechać. Na mojej głowie było przygotowanie Krzysia na koncert, kostiumów dla zespołu. On tylko pytał: „Dokąd jedziemy?”. Bo mógłby powiedzieć: „Witam w Kaliszu”, a byłby w Krakowie. Musiałam przygotować trasę, wyjść na scenę, a po koncercie wszystko rozliczyć. Ale dawało nam to radość. CZYTAJ TEŻ: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Konflikt wokół testamentu. Ewa Krawczyk szczerze o relacji z pasierbem Myślę, że Krzysztof do końca miał apetyt na życie. Tak, tylko był zły, że nie zawsze byłam koło niego, bo miałam dużo zajęć. Byliśmy zboczeńcami telewizyjnymi, bo inaczej nie da się powiedzieć. W czasie pandemii kupowałam w Orange dodatkowe gigabajty, bo miesięczny limit starczał nam na kilka dni. Krzysiek kochał filmy historyczne, nie lubił melodramatów. Ale też bardzo dużo czytaliśmy, przy czym on pochłaniał książki religijne, a ja wolałam historyczne i biograficzne. Po jego śmierci książki ratowały mi życie. Moja głowa pękała od myśli, nie mogłam się na niczym skoncentrować i dopiero książki pozwoliły mi się oderwać od wszystkiego. Jaka byłam wtedy szczęśliwa, przeczytałam w ciągu roku 100 pozycji. Gdyby można wrócić czas, co chciałaby Pani mu powiedzieć? Chciałabym go przeprosić za to, że czasem płakał i cierpiał przeze mnie. Że bardzo za nim tęsknię i że pragnę zgody z jego synem Krzysztofem juniorem. Bo mówił: „Pamiętaj, zadbaj o niego, gdyby był w potrzebie”. Spotkałam się z nim po śmierci Krzysztofa, obiecałam pomoc, co przyrzekłam mężowi. A po naszej miłej rozmowie dostałam SMS, że we wszystkich sprawach mam się kontaktować z jego panią mecenas. I tak możemy się sądzić do śmierci, aż któreś z nas umrze, bo Krawczyk junior jest chory, a ja mam swoje lata. Mój pasierb nie myśli samodzielnie, ktoś nim steruje, bo wniósł sprawę do sądu, że ojciec podpisał testament, będąc nieświadomym. To oczywiste kłamstwo, bo w tym czasie mąż kręcił film dla telewizji i do końca roku udzielał wywiadów. Jego stan się pogorszył po moich urodzinach 8 lutego, a w kwietniu odszedł. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że próbuje się zszargać nazwisko Krawczyka, na które pracował przez 60 lat. O czym marzył? Żeby żyć jak najdłużej, śpiewać i być zdrowym. Bo jako piosenkarz, mąż i ojciec się spełnił. I żeby nie cierpieć, bo bał się bólu. Niestety przez ostatnie dwa miesiące bardzo cierpiał. Może kiedyś o tym opowiem, ale nie jestem na to jeszcze gotowa. Był miłością mojego życia, nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. Rozmawiała. Elżbieta Pawełek. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w rozmowie dla magazynu „VIVA!” otworzyły się na temat polskości, języka i sensu życia. Padły mocne słowa o Polsce, narodzie i odpowiedzialności za wspólne dobro. Dziennikarka i publicystka mówiły także o wdzięczności, życiu za granicą oraz o tym, co naprawdę nadaje życiu sens.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska: „Polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie” [...] Moje drogie, ponieważ nie chciałabym kończyć naszej rozmowy tak smutnym wątkiem, powiedzcie mi, proszę, co to znaczy, że jesteście „polskoczułe”? Paulina: Odpowiedź zawiera się właśnie w tym słowie. Jesteśmy czułe na Polskę i mamy czuły stosunek do Polski i do polskości. Niezaślepiony i niezakompleksiony. Może też przez to, że mieszkam za granicą od bardzo wielu lat i żyję między kilkoma kulturami, które się bardzo mocno między sobą różnią, i mówię w kilku językach. Polskość i polski język przede wszystkim to jest coś niesamowitego. Ludzie sobie z tego nie zdają sprawy, a ja bez przerwy tłumaczę moim znajomym w różnych krajach, że my jesteśmy cholernie inteligentnym narodem. Ponieważ my już w wieku kilku lat musimy opanować język, który bezdyskusyjnie jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie, w związku z tym musimy mieć więcej pod czaszką, żeby to opanować. Polski jest tak dowcipny, tak celny i tak precyzyjny. Jeszcze jego brzmienie też jest po prostu odlotowe. Jestem wielką fanką polszczyzny. Po drugie, kocham bardzo Polskę. Geograficznie i przyrodniczo. Uwielbiam Podhale, gdzie wiele lat mieszkałam, kocham góralszczyznę i kocham polską przyrodę, polskie góry, i kocham ten styl. Rozumiem poetyckość i piękno tego kodu i tej brzydoty, ale jednocześnie tego wdzięku, który jest uchwytny, kiedy się jedzie przez Polskę i kiedy się z Polakami gada. I jestem za to wdzięczna. Korzystanie z polskości jest wielkim przywilejem. Także dziękuję za uwagę. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman o Polsce: „To nasze największe dobro” Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek wygłosił większy pean na cześć polszczyzny! Dorota: Sprawy polskie nie są nam obojętne. Wszystko, co związane z Polską, nas porusza, nie możemy przejść obojętnie wobec rzeczy, które z Polską są związane. Począwszy od wyborów, skończywszy na wszystkim tym, co się dzieje w życiu politycznym i społecznym. Ciągle nie doceniamy, jak się Polska rozwinęła, jak się zmieniła. Doceniajmy to, do jasnej cholery, nie narzekajmy na tę Polskę bez przerwy, tylko popatrzmy, ile zrobiliśmy. To jest nasza wspólna praca, nie jakichś rządów, które się zmieniają, nie marnych polityków, tylko tego, co zrobił naród. My to zrobiliśmy. A Polska jest naszym największym dobrem. Czas antenowy nas goni, ale chciałam Was jeszcze o coś zapytać. W trakcie naszej rozmowy przypomniał mi się „Film balkonowy” Pawła Łozińskiego. Reżyser rozmawia z ludźmi ze swojego balkonu i na koniec zadaje pytanie: „Jaki jest sens życia?”. Dorota: Muszę się chwilę zastanowić, bo to jest pytanie fundamentalne. Paulina: Ja myślę, że sensem życia jest sam fakt życia. Dorota: Sensem życia jest też dobro drugiego człowieka. W filmie starsza pani siedząca na wózku odpowiedziała: „Życie jest sensem”. Dorota: No, to jest to! Paulina: Życie jest warte, żeby o nie walczyć. Niezależnie, czy na etapie party czy afterparty. Bardzo Paniom dziękuję! Za tydzień kolejne „Miasto kobiet”. Rozmawiała: Ewa Wojciechowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Takiej relacji w show-biznesie prawie nie ma. TYLKO W VIVIE! Wellman i Młynarska otworzyły się jak nigdy wcześniej i ujawniły swój sekret
Dorota Wellman i Paulina Młynarska wróciły wspomnieniami do początków „Miasta kobiet” i po latach opowiedziały o relacji, która w świecie mediów okazała się prawdziwym ewenementem. W rozmowie dla magazynu VIVA! mówiły o kobiecej solidarności, trudnych realiach show-biznesu oraz przyjaźni, która przetrwała lata intensywnej współpracy.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o Paulinie Młynarskiej: „To najodważniejsza osoba, jaką znam” [...] Dorota, powiedziałaś jeszcze jedno piękne zdanie o Paulinie, że to jest najodważniejsza osoba, jaką znasz, ale rozumiem, że nie tylko ze względu na jej przeprowadzki? Dorota: Paulina ma niezwykłą odwagę życiową i nie patrzy na konsekwencje. Jest mądra i głośno mówi to, co myśli. Jest dla mnie uosobieniem współczesnej, fajnej kobiety, bardzo odważnej, bardzo ładnej, bardzo kobiecej i jednocześnie bardzo silnej. Oczywiście ma tam, jak każdy, swoje miękkie miejsce w środku. Jesteście ewenementem w świecie show-biznesu i mediów. Zaiskrzyło od początku? Akurat byłam świadkiem, kiedy Dorota poznała się z Marcinem Prokopem, z którym teraz tworzy super duet, i na pewno nie była to miłość od pierwszego… to nawet nie była sympatia od pierwszego wejrzenia. A jak było z Wami? Paulina: U mnie to była miłość od pierwszego wejrzenia. Wiele lat temu zobaczyłam w telewizji wywiad, który Dorota przeprowadzała z Szymonem Wiesenthalem, i byłam absolutnie zafascynowana dziennikarstwem Doroty i w ogóle zjawiskiem, które się nazywało „Dorota Wellman”. Fascynowałam się tym rodzajem inteligencji, skupienia, bo Dorota ma laser w oczach. I ona ciebie słucha, i to nie jest taki przeszywający wzrok, tylko wzrok, który jest skupiony na swoim rozmówcy, i dla mnie to było coś wspaniałego. Dorota potrafi operować ciszą, skupieniem, pauzą. Nie szasta słowami na prawo i lewo. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Wellman i Młynarska szczerze o kulisach pracy w mediach Dorota: Dziękuję, to było piękne. Ale ja ci nie płacę aż tyle za promocję (śmiech). W moim przypadku to też była miłość od pierwszego wejrzenia. Pamiętam dokładnie ten moment, kiedy się spotkałyśmy i powstał pomysł na to, żebyśmy prowadziły razem „Miasto kobiet”. Zaczęłyśmy rozmawiać po prostu tak, jakbyśmy się znały od dawna. Te same rzeczy nas interesowały, a gdy czasem miałyśmy odmienne zdania na różne tematy, zawsze potrafiłyśmy się dogadać. Jak się dowiedziałam, że współprowadzącą program będzie Paulina Młynarska, powiedziałam, że będzie gorąco, będzie się działo, namiesza, będzie stawiała trudne pytania, będzie chciała się dowiedzieć więcej, nigdy nie będzie powtarzała tego samego zdania, które wygłaszają wszyscy inni, będzie ferment, że będę miała naprzeciwko siebie osobę, która będzie pobudzała do tego, żeby to było interesujące, ciekawe i żeby też mnie zmuszało do innego rodzaju pracy. Trafić na takiego partnera to jest to! Paulina: Ja ci też aż tyle nie płacę (śmiech). I to drugi raz w życiu Ci się tak udało. Dorota: Bardzo lubię pracować z drugim człowiekiem. Jestem zwolennikiem duetów i pracy zespołowej. Uważam, że ma ogromną wartość. Dwie dziewczyny, które nie chciały wzajemnie sobie wsadzić noża w plecy, wzajemnie się wspierały, a nie rywalizowały, i robiły wszystko, żeby im się ta wspólna sprawa udała. To moim zdaniem jest też wartość „Miasta kobiet”. Paulina: Tyle lat intensywnej współpracy w trudnym środowisku, bo to jednak nie jest szkółka niedzielna. To są naprawdę ciężkie przypadki narcyzmu i potrzeby kontroli, i po trupach do celu, i tak potworne intryganctwo. A my pracowałyśmy tyle lat i nie miałyśmy nigdy żadnego większego, w ogóle żadnego konfliktu. Co nie znaczy, że nie było sytuacji trudnych, bo były i spięcia. Były też chwile, w których któraś z nas miała gorszy moment, ale zawsze miałyśmy dla siebie dużą dozę akceptującej, przyjaznej tolerancji. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Dorota Wellman nie wyobraża sobie życia na emeryturze. TYLKO W VIVIE! ujawniła, jakie ma plany na przyszłość
Dorota Wellman i Paulina Młynarska bez filtrów opowiedziały o samotności, pracy po pięćdziesiątce i brutalnym hejcie. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” dziennikarki przyznały, że najbardziej boją się pustki i życia bez celu. Padły też mocne słowa o przemocy w sieci oraz osobistym spotkaniu Doroty Wellman z hejterem, który – jak sama mówi – „był odważny tylko za klawiaturą komputera”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o emeryturze: „To nuda i powolna śmierć” [...] Zaczęłyście mówić o pracy na planie „Miasta kobiet” i pracy w mediach. Ale zaskoczyło mnie w książce, co powiedziała Dorota, że najbardziej przerażają Was puste kartki w kalendarzu, bo obie kochacie pracować. Czy wyobrażacie sobie siebie na emeryturze, na leżaku z książką i że po prostu nic nie robicie? Czy to jest w ogóle dla Was możliwe? Paulina: Nie jest to możliwe, mam nadzieję. Ja leżę z książką w ogrodzie, ale jestem obłożona telefonami, komputerem i symultanicznie rządzę galaktyką, w której jestem królową, i wszystko się daje pogodzić. Dorota: Ja nie wyobrażam sobie emerytury. Uważam, że emerytura to nuda i powolna śmierć. Po pierwsze, nie masz kontaktu z ludźmi. Jeśli masz kontakt z grupą przyjaciół, to jesteś wielkim szczęściarzem, ale bardzo często emerytura oznacza samotność. A ja lubię być wśród ludzi, lubię być aktywna. Muszę coś robić. Kiedy przyjdzie ten czas, że telewizja w moim życiu się skończy, a to przecież przyjdzie niedługo, to będę sobie szukać innych aktywności. To może być działalność w lokalnej społeczności, praca na rzecz innych ludzi. Myślę, że obie z Pauliną mamy potrzebę pracy intelektualnej. Czytania, szukania, zbierania informacji, pisania, żeby ten mózg pracował, był na pełnych obrotach, nie tylko po to, żeby rozwiązywać krzyżówki. Cel, codziennie rano wstawać i wiedzieć, że przed nami jest fajny, wypełniony dzień. Wtedy inaczej człowiek żyje. CZYTAJ TEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć” Paulina Młynarska i Dorota Wellman przeciwko hejterom. „Przemoc jest przemocą” W Waszej książce jest cały rozdział poświęcony hejtowi. Dorota, mam wielki szacunek do Ciebie, że spotkałaś się twarzą w twarz ze swoim hejterem, w dodatku w jego miejscu pracy. Dorota: Nie ma czegoś takiego jak anonimowość. Niech się nikomu nie wydaje, że jesteśmy niedostępni i nikt nas nie odnajdzie. Hejt jest przemocą. Jest przemocą, za którą powinno się karać. Walczę z hejtem. Albo podaję kogoś do sądu za rzeczy nieprawdziwe, obraźliwe, które w ogóle nie powinny paść w przestrzeni publicznej, albo konfrontuję się twarzą w twarz. Hejterzy to zwyczajni ludzie, o których inni myślą, że są fajni i mili, a nie są. Ci ludzie, tak jak mój „bohater”, mają rodziny, mają córki, a na temat innej kobiety piszą tak straszne rzeczy. Jego współpracownikom chciałam pokazać, że obok pracuje człowiek, który może też i o nich pisze okrutne rzeczy w anonimowych wpisach w sieci. Jak ten człowiek się zachował? Czy Cię przeprosił? Dorota: Nie przeprosił. Płakał, bo był odważny tylko za klawiaturą komputera i zacierał rączki, kiedy nie było go widać. Był zwyczajnym miękiszonem, który bał się kobiety naprzeciwko siebie. I to jest cała prawda o hejterach. Paulina, Ty też swoje przeżyłaś, jeśli chodzi o hejt. Zwłaszcza w Twoich mediach społecznościowych. Paulina: Tak, ale teraz to się uspokoiło, dlatego że ja po prostu zaczęłam bardzo bezwzględnie banować i blokować hejterów. Pieniacze przyciągają innych pieniaczy, więc jak się ich czyści na bieżąco, to oni sobie idą gdzie indziej. Ale często słyszę taki argument, że jeżeli jesteś w przestrzeni publicznej, to „sama się o to prosisz”. To jest dokładnie ten sam argument: „Miała krótką spódniczkę i szła przez las. Sama się prosiła o gwałt”. To, że mam otwarte drzwi do domu, wcale nie oznacza, że ktoś może tam wejść i mnie okraść. Można mnożyć te przykłady, przemoc jest przemocą i za przemoc odpowiada osoba, która się jej dopuszcza, a nie ofiara czy obiekt przemocy. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia "
TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
John Porter od 50 lat mieszka w Polsce, tutaj stworzył rodzinę, zdobył fanów i muzyczne nagrody. W szczerej rozmowie artysta opowiada o samotności i trudnych emocjach. Muzyk przyznaje, że właśnie muzyka pomaga mu przetrwać najtrudniejsze momenty. Padają też gorzkie słowa o relacjach, miłości i pokusach życia rockandrollowca.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o samotności: „Czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok” [...] Jesteś samotny? Odpowiem cytatem z Charlesa Bukowskiego: „A kiedy nikt cię nie budzi rano i nikt na ciebie nie czeka wieczorem, i możesz robić, co chcesz… jak to nazwać, wolnością czy samotnością?”. To wolność czy samotność? Czasami czuję się samotny, a czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok mnie. W moich różnych związkach, poza poważniejszymi, najgorsze było, gdy wracałem do domu i musiałem odpowiadać na miliony pytań: „Jak było?”, „Co robisz?”. To jest problem artystów, którzy żyją z kimś, kto artystą nie jest. Wtedy trudno jest o zrozumienie, bo ci „nie artyści” nie rozumieją procesu. A z drugiej strony, kiedy artysta jest z artystą, jak ja byłem z Anitą (Lipnicką – przyp. red.), mieliśmy wspólne tematy non stop. Wciąż wałkowaliśmy to samo. Fajnie jest znaleźć kogoś, z kim uda się zachować zdrowy rozsądek, znaleźć kompromis. Nazywam to higieną związku. Jesteś w dobrym momencie życia? Czasem myślę, że tak. Ale zdarzają się ciemne noce, które nazywam „dark night of the soul”. Na szczęście mam muzykę. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyka jako terapia. John Porter mówi o „ciemnych nocach duszy” Ona jest twoją terapią? Jest rodzajem pomocy. Nawet jak mam trudne momenty, jak myślę: Kurde, to wszystko jest bez sensu, siadam i piszę. Nic się nie zmarnuje. Ani jedno słowo, ani jeden dźwięk. Ani najczarniejsze uczucia, ani największe szczęście. Czasem powstają dźwięki ciemności. Ale wiesz, ja mam dzieci… wierzę w to, że życie jest rzeczą jednorazową… jest darem, którego nie można zmarnować. Tworzę więc przez całe życie akordy jasne i akordy ciemne. Teraz w Twoim życiu jest więcej jasnych czy ciemnych? To są akordy półciemności, bo ludzie nie chcą słuchać samej ciemności. Nie piszę ładnych, wesołych piosenek, ale one nie mogą być też zbyt mroczne. Muszą jednak być prawdziwe, bo prawda jest w muzyce najważniejsza. Łatwiej jest śpiewać o miłości szczęśliwej czy nieszczęśliwej? Czy istnieje szczęśliwa miłość? Chyba tak. Chyba… czyli nie jesteś pewna (śmiech)? To trudny temat i każdy musi na takie pytanie odpowiedzieć sobie sam. Już mówiłem, muzyka to życie, raz się kocha, raz się nienawidzi. A przecież zdarza się, że ma się dość nawet tego, kogo się kocha. Jesteś rockandrollowcem. Jak tam u Ciebie z nałogami? Nie palę, chociaż lubiłem to. Ale jestem muzykiem i muszę dbać o płuca. Nałogowo gram na gitarze i czasem piję czerwone wino. Dla zdrowia. Jak Francuzi. I Włosi. Oni mają inne podejście, inny klimat, inne jedzenie. Zazdroszczę im tych pysznych warzyw, owoców, bo my tu u nas mamy taki second hand – cebulę z Hiszpanii, czosnek z Chin. Nie wiem, w jakim kierunku zmierza nasza rozmowa. Chyba zeszła na manowce. (Śmiech). Raczej na zieleninę. To jak jest z tymi pokusami wśród rockandrollowców? Na pewno mamy ich więcej niż górnicy. Chociaż w sumie to nie wiem, co oni tam robią na dole, bo nigdy nie byłem (śmiech). Każdy ma swoje życie i swoje pokusy i łatwo zostać ofiarą swojej własnej słabości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel” Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
„Nigdy nie powinienem był prowadzić DDTVN”. Filip Chajzer po latach wrócił do tv. Tylko w VIVIE! zdradza, czego boi się najbardziej
Filip Chajzer wraca do telewizji i nie ukrywa, że to dla niego ogromne emocje. Po latach pełnych trudnych doświadczeń i walki z własnymi demonami znów stanął przed kamerą — tym razem jako reporter. W rozmowie dla „VIVY!” przyznaje, że właśnie z mikrofonem wśród ludzi czuje się najlepiej. „Kocham tę robotę” — mówi szczerze.
Filip Chajzer przez lata był jedną z największych gwiazd telewizji. Błyskawiczna kariera, prestiżowe nagrody i popularność przyszły szybko, ale równie szybko pojawiła się presja, hejt i demony, z którymi musiał mierzyć się każdego dnia. Rodzinna tragedia sprawiła, że jego życie rozsypało się na kawałki. Dziś, po walce o siebie, wraca do telewizji — jednak już na własnych zasadach. Jak sam przyznaje, jego życie wreszcie zaczyna się prostować, a powrót do pracy z mikrofonem w ręku daje mu poczucie, że znów jest na swoim miejscu. W szczerej rozmowie dla „VIVY!” opowiada o bólu, strachu i nadziei, że najgorsze już za nim. Filip Chajzer o powrocie do telewizji: "Kocham tę robotę, bo ludzie, których spotykam, potrafią mnie totalnie zaskoczyć" – Podsumujmy w skrócie dla tych czytelników, którzy być może nie wiedzą, co się w Twoim życiu działo, jak wyglądało Twoje ostatnie 11 lat. To zacznijmy od czasu, gdy miałem 19 lat i zacząłem pracować w mediach. Kariera zawsze była dla mnie bardzo ważna, a ja oddawałem jej całego siebie, pracowałem 24 godziny na dobę. – Chciałeś być lepszy niż Twój ojciec? To nie ma z nim nic wspólnego. Po prostu taki się urodziłem, że lubię, jak jest „naj”. Nie lubię półśrodków. Sam narzuciłem sobie takie tempo. Szybko piąłem się w górę, zacząłem prowadzić coraz więcej programów, dostawałem nagrody. W 2013 odebrałem Wiktora z ludźmi, którzy mieli po 60, 70 lat i czekali na tę nagrodę całe życie. A tu wchodzę ja, z pryszczami, i odbieram swoją. Potem były kolejne wyróżnienia. Wszystko przychodziło samo, ale ja czułem coraz większy stres, bo im wyżej idziesz, tym większą uwagę na siebie zwracasz, jesteś celem mniejszych bądź większych ataków. A potem przyszedł najgorszy dzień mojego życia, w którym zdarzył się wypadek, w którym zginął mój syn. Potem była żałoba, potem próba samo*ójcza. Każdy człowiek ma prawo przeżywać żałobę po swojemu. Ma prawo śmiać się, ma prawo chlać, myśleć nieracjonalnie. Ja uciekłem w pracę. Pracowałem jeszcze więcej, jeszcze intensywniej, a wraz z tym intensywniejsze stawały się ataki hejterskie. [...] – Jak mówisz, ścieżki Twojego życia się prostują, wróciłeś do telewizji. Znów jestem reporterem, bo ja się reporterem urodziłem. Nigdy nie powinienem był prowadzić „Dzień dobry TVN”. Moje miejsce jest z mikrofonem na ulicy, między ludźmi, z operatorem Pawłem, z którym pracuję od 20 lat. To jest moje środowisko. Kocham tę robotę, bo ludzie, których spotykam, potrafią mnie totalnie zaskoczyć. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Długo zastanawiałeś się nad powrotem? Tak, bo w głowie wciąż mam demony związane z telewizją, z tym, co mnie spotkało, z nałogiem, hejtem, PTSD. Strasznie się boję, ale mam nadzieję, że to do mnie już nie wróci. – Mimo takich doświadczeń potrafisz być wdzięczny? Jestem wdzięczny za wszystko. Po pierwsze, jestem zdrowy, poznałem wspaniałą dziewczynę. Robię to, co kocham. I mogę ciągle pomagać innym, bo pomaganie mam w DNA. Mimo ogromnej liczby hejterów mam za sobą mnóstwo ludzi, którzy widzą sens w mojej historii. Gdy Magda Stępień w moim podcaście powiedziała, że nie ma siły żyć, poprosiłem swoich widzów, a jest ich w sumie prawie dwa miliony, żeby napisali do niej chociaż jedno ciepłe słowo. Ona zna tylko hejt, a ich to nic nie kosztuje. Zasypali ją dobrymi wiadomościami, a słowa mają gigantyczną moc. – Po co napisałeś tę książkę? Na początku napisałem ją do szuflady. Pisanie, podobnie jak budka z kebabem, były moją terapią. Pisząc, wyrzucałem z siebie wszystko, a prowadząc biznes, nie miałem czasu na nic, ciężka fizyczna praca naprawdę dobrze mi zrobiła. Moja koleżanka z TVN Kasia Olubińska wiedziała, że piszę książkę. Zapytała, czy mogłaby ją przeczytać. Zgodziłem się. Po lekturze zapytała mnie, czy może dać ją do przeczytania komuś, kto jest uzależniony. To ona jako pierwsza zasugerowała, że powinni ją przeczytać inni. Twierdziła, że jeszcze nikt nie nazwał tego tak dosłownie. O alko*olu, alko*olizmie wiemy wszystko. O narkotykach dużo mniej. A w polskich szkołach na porządku dziennym sprzedaje się mef*dron… Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze. Jeśli jest fantastycznie, doceniaj każdą minutę, bo to nie będzie trwało wiecznie. A jeśli jest bardzo źle, to też nie jest na zawsze. To minie. Obiecuję. Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia "
Od pierwszych konkursów w przedszkolu po triumfy w „The Voice of Poland” i występ na Eurowizji — Alicja konsekwentnie spełnia swoje muzyczne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! opowiada o początkach kariery, ciężkiej pracy, inspiracjach i drodze, która zaprowadziła ją na europejskie sceny.
Już jako kilkuletnia dziewczynka wiedziała, że scena będzie jej światem. To właśnie w przedszkolu po raz pierwszy odkryto jej niezwykły talent — nauczycielka wysyłała ją na konkursy i powierzała solówki podczas występów. Z czasem lokalne sceny przestały jej wystarczać. Alicja zaczęła występować w konkursach w Polsce i za granicą, a każda kolejna reakcja publiczności tylko utwierdzała ją w przekonaniu, że muzyka jest jej przeznaczeniem. Później przyszły wielkie telewizyjne triumfy — „Hit! Hit! Hurra!”, „The Voice of Poland” i „Szansa na sukces”, które udało jej się wygrać. Dziś, po latach ciężkiej pracy, determinacji i walki o własny głos, stała się pierwszą Polką z kontraktem w Tenace Records i artystką, która podbija europejską scenę, nie zapominając o marzeniach, które narodziły się wiele lat temu. A niedawno zaprezentowała swój talent na Eurowizji 2026 i z miejsca podbiła serca wiedeńskiej publiczności. W rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY! Alicja odkrywa przed nami kulisy swojej kariery. Alicja o muzycznej ścieżce i idolach| Wywiad VIVY! – Zostałaś pierwszą Polką, z którą firma Tenace Records podpisała kontrakt płytowy. Dla mnie jest to wielkie wyróżnienie. To pokazuje, że jeśli gdzieś czujesz się niechciana, zawsze znajdziesz miejsce, gdzie cię docenią. Gdzie zostaniesz wysłuchana i nikt nie będzie chciał cię zmieniać. Jedną z piosenek na tej płycie jest właśnie utwór „Pray”. [...] – Do swojej piosenki nakręciłaś fajny teledysk w rodzinnym Ciechanowie, z udziałem całej rodziny i lokalnego chóru seniorów. Zatrudniłam w nim nawet siostrę, babcię i mojego chłopaka. Potrzebowałam jeszcze podobnej do mnie małej dziewczynki, która zagrałaby małą Alicję w krainie czarów, jaką byłam w dzieciństwie. Miałam zawsze dużą wyobraźnię i wielkie marzenia. Myślę, że udało się to pokazać w tym teledysku, który nie powstałby bez ogromnej pracy całej ekipy… – I bez zgody proboszcza, który pozwolił nagrać go w kościele. Do ostatniego dnia nie wiedzieliśmy, czy ksiądz się zgodzi. Decyzja przyszła w nocy i wtedy kamień spadł mi z serca, bo chciałam zrobić to w ciechanowskim kościele farnym. To miało dla mnie wymiar symboliczny. Wcześniej mój tata znalazł stare nagranie z kościoła, gdzie jako 14-letnia gimnazjalistka śpiewam, a za mną stoi chór. To miało ogromny wpływ na moje dalsze życie, tam rodziły się moje marzenia o muzyce. Potem przeszłam do liceum, gdzie również otrzymałam bardzo dużo miłości i wsparcia. Wzięłam udział w programach „Hit! Hit! Hurra!”, „The Voice of Poland” i w „Szansie na sukces” i wszystkie udało mi się wygrać. Czytaj też: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt – Czy oprócz Ciebie ktoś w Twojej rodzinie śpiewa? Nikt nie śpiewa i nie ma związku z muzyką. Talent muzyczny odkryła u mnie pani w przedszkolu, która wysyłała mnie na konkursy i dawała solówki na występach. Zaczęłam jeździć na konkursy piosenki w Polsce i za granicą. Bardzo je lubiłam, ale nie ze względu na rywalizację, tylko na możliwość zobaczenia reakcji ludzi, jak się cieszą. Nic mnie tak nie fascynowało jak scena. – Stałaś się ikoną dla młodych ludzi marzących o scenie. „The Voice of Poland” wygrałaś w wieku 17 lat. Czy myślałaś, że siedem lat później zaśpiewasz na największej muzycznej imprezie Europy? To piękne słowo „ikona”. Ale nie czuję się ani ikoną, ani gwiazdą. Jestem dziewczyną, która po prostu spełnia swoje marzenia i robi to, co jej w duszy gra. Zawsze miałam wielkie marzenia i chciałam śpiewać. Oglądałam wcześniej konkursy Eurowizji, ale nie pamiętam, czy wyobrażałam sobie, że kiedyś stanę na tej scenie. Zaprowadziły mnie tam determinacja, systematyczność i miłość do muzyki. – Jesteś spod znaku Byka, którego cechuje wytrwałość i upór w dążeniu do celu. Oj tak, Byki są uparte. Tego nie można im odmówić. Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja. Przez te ostatnie lata bardzo ciężko pracowałam nad wokalem, bo nie zawsze trafiałam idealnie w każdy dźwięk. Bardzo dużo zawdzięczam mojemu trenerowi wokalnemu Marcinowi Wortmannowi, który prowadzi mnie od 14 lat. Zawsze zachęcał mnie, żebym szła po swoje i śpiewała swój soul. [...] – A Twoje muzyczne idolki? Wychowałam się na Whitney Houston, Céline Dion, Arethcie Franklin, Billie Holiday. Oczywiście też na Jacksonie, Steviem Wonderze, Donnym Hathawayu. To artyści, których muzyka do mnie trafia. Ale mam też wokalistki z młodszego pokolenia kontynuujące ten nurt, jak Jennifer Hudson czy wśród najmłodszych Raye. Mocno wierzę w to, że muzyka, której się słucha od dziecka, ma ogromny wpływ na naszą wrażliwość muzyczną.[...] Sprawdź też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.