TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając nie miała zostać modelką… Wszystko zmienił przypadek
Nie miała planu, by zostać modelką. Jedna decyzja, jeden kupon i podróż, która miała otworzyć drzwi do wielkiej kariery, zamieniły się w doświadczenie, które mogło wszystko zakończyć. Mediolan, samotna podróż i pieczątka w paszporcie. Od tego momentu nic już nie było takie samo.
Nie planowała kariery modelki, a jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Edyta Zając w szczerym wywiadzie ujawnia kulisy swoich pierwszych kroków w branży. Od przypadkowego konkursu po dramatyczną deportację z Mediolanu. To historia pełna napięcia, odwagi i decyzji, które zaważyły na całej przyszłości. Edyta Zając i deportacja z Mediolanu. Dramatyczny początek kariery [...] Nie marzyłaś o tym, żeby zostać modelką? Przygoda z modelingiem w moim przypadku zaczęła się zupełnie nieplanowanie. Od 7. do 14. roku życia śpiewałam w zespole dziecięcym. Potem przez dwa lata uczęszczałam do szkoły muzycznej. Uczyłam się gry na gitarze klasycznej. W moim domu to tata był inicjatorem różnych przedsięwzięć, w których brałam udział. Podsuwał pomysły, zachęcał mnie do zajęć pozalekcyjnych. Kiedyś podczas obiadu położyłam na stole pismo młodzieżowe i tata zaczął je przeglądać. Zobaczył, że jest tam kupon konkursowy. Można było wygrać sesję zdjęciową, okładkę magazynu i kontrakt z agencją modelek. Namówił mnie. Miałaś jakieś zainteresowania w tym kierunku? Mama opowiadała mi, że od dziecka uwielbiałam przymierzać jej ubrania. Zawsze żartowała, że albo będę modelką, aktorką, albo prezenterką telewizyjną. Wykrakała (śmiech). Nie da się ukryć. Nie wiedziałam do końca, kim chciałabym zostać w przyszłości, ale bardziej skłaniałam się ku muzyce. Okoliczności zweryfikowały jednak moje oczekiwania. Dzisiaj czuję ogromną wdzięczność za to, że moje życie potoczyło się w ten, a nie inny sposób. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przypadek, który zmienił wszystko. Jak Edyta Zając trafiła do modelingu? Często rodzice raczej nie chcą, żeby córki poświęcały się modelingowi, a jeśli już, to stawiają mnóstwo warunków. Moi rodzice uczyli się tego zawodu i modelingowego świata razem ze mną. Ufali mi i miałam w nich ogromne wsparcie. Postawili jeden warunek. Musiałam zaliczyć każdy semestr w szkole i zdać maturę. Najważniejsza była dla nich edukacja. Moja mama zawsze powtarzała, że modeling może w każdej chwili się skończyć i powinnam mieć plan B. Rodzice nauczyli mnie szacunku do pieniędzy i oszczędzania. To pozwoliło mi na niezależność w bardzo młodym wieku. Często żartuję, że gdyby nie charakter i odwaga, moja kariera skończyłaby się, zanim jeszcze się zaczęła. A zaczęła się od deportacji. Byłam niepełnoletnia i poleciałam sama do Mediolanu. Wysłała mnie tam moja polska agencja modelingowa. W tamtych czasach Włosi byli szczególnie wyczuleni na samotnie podróżujące młode dziewczęta. Cofnęli mnie z lotniska do Polski ze stemplem w paszporcie „deportado”. Nie wystraszyłaś się? Oczywiście, że się wystraszyłam, choć nigdy nie byłam zbyt zachowawcza i bojaźliwa. Jednak była to moja pierwsza podróż samolotem i od razu z przygodami. Mój ówczesny menedżer nie zrezygnował z wysłania mnie do Włoch. Po wylądowaniu w Polsce od razu wsadził mnie do autokaru. Niezłe przygody jak na 15-latkę. Nie wiem, czy chciałabym, żeby moja córka takie miała. Miałam szczęście, bo trafiłam do wspaniałej agencji modelek. Byłam tam najmłodsza i świetnie się mną zaopiekowano. Poznałam cudownych ludzi, z którymi mam kontakt do dziś. Spędziłam tam miesiąc. Chodziłam na swoje pierwsze castingi, miałam zaplanowane sesje zdjęciowe. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Rodzice zmuszali go do ich wymarzonego zawodu. Wtedy na jego drodze stanęła Justyna Steczkowska. Zaskakujące wyznanie Norbiego
Norbi w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "Bez Tabu" wrócił do trudnych wspomnień z dzieciństwa. Opowiedział o presji rodziców, którzy widzieli w nim wirtuoza skrzypiec, oraz o przełomowym momencie, gdy na jego drodze pojawiła się Justyna Steczkowska.
Choć dziś Norbi kojarzony jest przede wszystkim z lekką, rozrywkową sceną muzyczną i telewizją, jego początki były znacznie bardziej wymagające. W szczerej rozmowie wraca do momentów, które na długo odcisnęły się na jego podejściu do muzyki i własnej drogi zawodowej. Norbi o dzieciństwie pod presją i skrzypcach, których nie znosił Muzyka była obecna w jego życiu od najmłodszych lat, ale – jak sam podkreśla – nie była jego wyborem. Rodzice widzieli w nim przyszłego wirtuoza i konsekwentnie realizowali ten plan, nie zważając na jego emocje. Norbi nie ukrywa, że próbował się buntować. "Mówiłem wielokrotnie, [...] że nie będę grał, że wiesz, to jeszcze gorzej działało na nich. [...] [Chcieli ze mnie stworzyć] wirtuozę, Paganiniego.” Z czasem pojawił się jednak pewien paradoks, jak mówi Norbi: "Jak granie muzyki klasycznej mnie nudziło, to granie rozrywkowej czy ludowej już mnie bawiło." Z kolei wyjazdy zagraniczne, możliwe dzięki muzyce, były dla niego namiastką innego świata – kolorowego, pachnącego Zachodem i wolnością. Jednym z najbardziej poruszających wątków rozmowy jest wstyd, który towarzyszył mu w dzieciństwie. Instrument, który dla wielu jest powodem do dumy, dla niego był ciężarem. "Dla mnie to był obciach, bo tam chłopacy krzyczeli: Janko Muzykant. Bardzo mnie to mierziło [i krępowało]. Bardzo się wstydziłem i nie lubiłem tego" – przyznaje szczerze. Norbi na studiach poznał Justynę Steczkowską Mimo niechęci Norbi kontynuował edukację muzyczną. Dostał się do Akademii Muzycznej w Gdańsku – jednak również ten krok był bardziej spełnieniem oczekiwań rodziców niż jego własną decyzją. To właśnie tam na jego drodze pojawiła się Justyna Steczkowska – postać, którą zapamiętał bardzo wyraźnie. "To był ciekawy epizod. To bardzo kolorowa kolorowa dziewczyna. Już od samego początku, to pamiętam. Do mnie: cześć Dudziuk, siemano. Taka to była dziewczyna. Ale ten epizod był krótki. No i ja wiesz, do tego Olsztyna wracałem, wracałem i w końcu przestałem chodzić na te studia" – opowiada Marioli Bojarskiej-Ferenc. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Wielki sukces Ani Dąbrówki! Córka Natalii Kukulskiej pokonała całą konkurencję. Teraz idzie w ślady mamy
Ania Dąbrówka coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie muzyki, a jej sukcesy nie przechodzą bez echa. W rozmowie z Rafałem Kowalskim Natalia Kukulska szczerze opowiedziała o drodze swoich dzieci, ich wyborach i artystycznych ambicjach. Jej słowa rzucają nowe światło na rozwój córki, która już dziś zaskakuje talentem i determinacją.
Choć Natalia Kukulska od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny muzycznej, dziś coraz częściej mówi się o jej córce. Ania Dąbrówka nie tylko rozwija własny styl, ale też – jak wynika z wypowiedzi artystki – podejmuje odważne decyzje, które mogą zdefiniować jej przyszłość. W rozmowie przed kamerami Viva.pl padło wiele znaczących słów. Natalia Kukulska o dzieciach. Ania i Jan idą w jej ślady Natalia Kukulska wylosowała z Kuli VIVY! pytanie, które jest bardzo dobrze znane rodzicom młodych artystów: "Ile razy w życiu odradzałaś swoim dzieciom drogę muzyczną?" Okazuje się, że Natalia Kukulska nigdy nie miała w tej kwestiiwątpliwości: "Nie odradzałam im, bo życie z muzyką jest wspaniałe. Zawód jest wymagający, ale jeżeli ktoś to kocha… A w nich ta muzyka gra.” Artystka, która sama dorastała w świecie muzyki, doskonale wie, jak trudna potrafi być ta droga. Jednocześnie nie odbiera swoim dzieciom prawa do wyboru. Nie narzuca im scenariusza, nie chroni na siłę przed porażkami. Zamiast tego daje im przestrzeń – i wsparcie, które nie jest nachalne, ale zawsze obecne. ZOBACZ TEŻ: Kto zagra Annę Jantar? Natalia Kukulska przygotowuje niespodziankę dla jej fanów. Znamy kulisy prac nad musicalem! Córka Natalii Kukulskiej zrezygnowała ze studiów w Londynie. Ma konkretne plany W trakcie rozmowy pojawił się temat życia dorosłej córki Natalii – Anny Dąbrówki. Kukulska podkreśliła, że jej córka rozwija się w swoim tempie, bez presji i bez potrzeby natychmiastowego debiutu. "Ania przygotowuje swoje solowe piosenki powoli, ale myślę, że to nie czas jeszcze, żeby o nich mówić" – zdradziła przed kamerami Viva.pl. Jednocześnie Kukulska ujawniła ważny zwrot w edukacji córki: "Natomiast przy okazji jeszcze się edukuje, ale już nie musicalowo, bo zrezygnowała ze swoich studiów londyńskich. Nie wytrzymała z różnych powodów." Największe emocje pojawiły się, gdy Natalia Kukulska zaczęła opowiadać o sukcesie córki w świecie opery. W młodej artystce drzemie bowiem ogromny potencjał! "Ania również kształci się operowo i świetnie sobie radzi. Teraz chyba znowu szkoła ją wysyła na kolejny konkurs, bo poprzedni konkurs operowy wygrała. To było zaskoczenie dla nas wszystkich, ale i nauczycielka Kasia Trylnik wspaniała, bardzo w nią mocno wierzy. To był jej pierwszy konkurs w życiu, wyjechała i udało jej się. To dało jej wiatr w skrzydła. To jest bardzo ciekawe. Myślę, że gdyby ona śpiewała operowo, to przynajmniej by z głowy miała, że [jest] jak mama" – zaznaczyła. Na koniec rozmowy Kukulska podsumowała swoją rolę jako matki: "Ja oczywiście mocno za nich trzymam kciuki, ale też staram się być obok, służyć w razie czego radą, ale też to musi być ich wybór, ich krok, ich kroki. Inaczej będzie to sztuczne.” SPRAWDŹ TEŻ: Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Kryzys w "Tańcu z gwiazdami"! Piotr Kędzierski wprost: "Nasz występ był straszny". Dziennikarz złożył widzom obietnicę
Piotr Kędzierski i Magdalena Tarnowska nie kryją emocji po ostatnim odcinku „Tańca z gwiazdami”. W rozmowie z reporterem Viva.pl zdradzili kulisy swojego występu i szczerze ocenili własne błędy. Jak para radzi sobie z krytyką i presją programu?
Pierwsze chwile po zejściu z parkietu rzadko bywają łatwe, ale tym razem emocje były wyjątkowo widoczne. Piotr Kędzierski i Magdalena Tarnowska otwarcie opowiedzieli o zmęczeniu, emocjach i presji, jaka towarzyszy im z tygodnia na tydzień. Piotr Kędzierski szczerze o występie: "Nasza cha cha była straszna" Piotr Kędzierski nie próbował łagodzić rzeczywistości. Zapytany przez Rafała Kowalskiego o ocenę występu, odpowiedział wprost przed kamerami Viva.pl. "Nasza cha cha była straszna. Kurczę, nie ma co udawać, była straszna. Jest już zmęczenie materiału. Uważam tak ja, ale też nasi koledzy z programu, bo rozmawiamy o tym i się zgadzamy" – słyszymy. Nie chodzi tylko o zmęczenie fizyczne. Kędzierski zwrócił uwagę na presję, która narasta z każdym kolejnym odcinkiem: "Mamy niecały tydzień na jedną choreografię i to jest męczące. Fizycznie i psychicznie". Piotr Kędzierski nie ukrywa, że jego przygoda z tańcem dopiero się zaczęła. W rozmowie z Rafałem Kowalskim przypomniał: "Ja dwa miesiące temu nie miałem pojęcia czym jest chassé". To zdanie wiele mówi o skali wyzwania, z jakim mierzą się uczestnicy programu. Brak doświadczenia, ograniczony czas i rosnące oczekiwania – to mieszanka, która potrafi przytłoczyć. Mimo to Kędzierski zachowuje spokój i dystans do ocen jurorów. "[...] Jestem na początku drogi i myślę, że w moim wieku i przy moich predyspozycjach… Kurczę, oczywiście mogło być lepiej, ale myślę, że kolejnym tańcem pokażemy, na co nas stać. Ja to mówię na spokojnie, mimo że teraz są schody, to myślę, że będzie fajnie i dostaniemy większe noty. Ja założyłem sobie, że nie będę się wściekał o noty jurorów, bo oni się znają na robocie. Oczywiście mnie to trochę boli, że na mnie poszło, ale z drugiej strony rozumiem..." – wyznał. ZOBACZ TEŻ: Nie wszyscy byli gotowi na ten kadr. Gwiazda “Domu nad rozlewiskiem” po 13 latach małżeństwa pokazała niezwykłe zdjęcie Magdalena Tarnowska o emocjach i krytyce: "Bierzemy to na klatę" Magdalena Tarnowska w rozmowie z Rafałem Kowalskim również odsłoniła bardziej osobistą stronę udziału w programie. Jej reakcje – jak sama przyznaje – są trudne do ukrycia. "Ja raczej nie potrafię trochę ukrywać emocji. Wiadomo, że była jakaś tam przykrość" – powiedziała przed kamerami Viva.pl. "Ale przyjmujemy to na klatę tak zwaną” – dodała, podkreślając wspólnotę doświadczeń z partnerem. Tarnowska zaznaczyła, że kluczowe jest dla niej podejście do krytyki: "Bierzemy to do siebie, bierzemy uwagi do siebie, wracamy na salę i ciśniemy. Ale myślę, że nie było łez, bo staram się przyjmować taką konstruktywną krytykę. Staramy się przyjmować i raczej jest ok." Nie bez znaczenia pozostaje także reakcja widzów. Para wyraźnie czuje ich wsparcie, co – jak sugeruje Kędzierski – może wynikać z autentyczności, którą pokazują na parkiecie. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Kto zagra Annę Jantar? Natalia Kukulska przygotowuje niespodziankę dla jej fanów. Znamy kulisy prac nad musicalem!
Natalia Kukulska w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" uchyliła rąbka tajemnicy na temat powstającego musicalu o Annie Jantar. Artystka opowiedziała o swoim zaangażowaniu w projekt, rodzinnej współpracy oraz planach dotyczących castingu. Co dokładnie czeka fanów i kiedy premiera? Jej słowa nie pozostawiają wątpliwości – to będzie wyjątkowe wydarzenie.
Wylosowane pytanie z "Kuli VIVY!" dotyczyło jednego z najbardziej wyczekiwanych projektów ostatnich lat. Natalia Kukulska opowiedziała o pracy nad musicalem poświęconym swojej mamie, Annie Jantar. Jak przyznała, to dla niej nie tylko zawodowe wyzwanie, ale i osobista podróż przez historię, emocje i muzykę, które wciąż żyją w świadomości fanów. Powstanie musical o Annie Jantar. Natalia Kukulska zdradza kulisy “Powstaje musical o twojej mamie, też masz w nim swój udział. Co dokładnie czeka fanów?” – brzmiało pytanie wylosowane przez Natalię Kukulską. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka zdradziła, że stoi za jednym z najważniejszych elementów spektaklu – jego konstrukcją i emocjonalnym kręgosłupem: "Mój udział polega na tym, że napisałam libretto razem z Ałbeną Grabowską. Nadzoruję tworzenie muzyki, aranżację piosenek, które przecież już są. Bo musical to historia opowiedziana piosenkami.” To właśnie piosenki Anny Jantar – znane, kochane i wciąż aktualne – stanowią punkt wyjścia dla całej opowieści. Kukulska zwraca uwagę na coś więcej niż tylko ich popularność. „W wypadku mojej mamy niesamowicie to się tak łączy, że nie wiadomo czy to piosenki stworzyły jej historię, czy jej historia tworzyła piosenki. To jest niesamowite, więc to jest idealny materiał na musical" – zaznacza. Za kulisami musicalu kryje się coś jeszcze – historia współpracy, która łączy pokolenia. Natalia Kukulska zdradziła, że nad projektem pracuje razem z najbliższymi: "Aranżację tworzy tutaj mój syn Jasiek i mój mąż Michał, a ja gdzieś tam razem z nimi nadzoruję ten kierunek. Reżyserować to będzie Sebastian Gonciarz. I to jest tak fajna, ciekawa, nowa przygoda. Jestem bardzo podekscytowana." Kto zagra Annę Jantar? Kukulska nie pozostawia złudzeń W dalszej części rozmowy Rafał Kowalski dopytał o szczegóły, które najbardziej interesują fanów: emocje, jakie niesie musical, oraz jego ostateczny kształt. Natalia Kukulska nie ukrywa, że ambicje twórców są wysokie: "Jeśli się wszystko uda tak jak myślę, to będzie naprawdę poruszające, mocne. Zresztą te piosenki same w sobie tak działają, a dopiero połączone z historią, z tymi dialogami. Myślę, że moją rolą też było to, żeby znaleźć wątki z życia i połączyć je z piosenkami. Okazało się, że to było wcale nie takie trudne, że to się właśnie bardzo fajnie łączy. Myślę, że to będzie bardzo ciekawe”. Największą niewiadomą pozostaje jednak obsada. Pytanie o to, kto wcieli się w legendarną artystkę, wciąż pozostaje bez odpowiedzi, ale Kukulska zdradziła pierwsze konkrety dotyczące procesu wyboru aktorów. "Premiera będzie w 2027 roku jesienią, także jeszcze chwila, ale w tym roku pod koniec prawdopodobnie już będzie casting ogólnopolski, przynajmniej na główne role, więc no bardzo jestem ciekawa. Zapraszam wszystkich, którzy czują swój potencjał w tym temacie." SPRAWDŹ TEŻ: Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Nie pamiętał imion dziewczyn, z którymi się spotykał; przegrywał z uzależnieniami. Norbi o momencie, w którym postanowił zmienić swoje życie
Norbi o uzależnieniach opowiada bez upiększeń: o alkoholu, krótkim epizodzie z używkami, hazardzie i realiach lat 90., gdy popularność mieszała się z autodestrukcją. Przyznaje, że zdarzało mu się nie pamiętać następnego dnia, z kim spędził noc, a przełom w łączeniu kropki po kropce wiąże z „ostatnim aktem” i postawą żony.
W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "Bez Tabu" Norbi wraca do czasu, gdy życie towarzyskie i zawodowa rozpoznawalność napędzały kolejne ryzykowne decyzje. Przyznaje, że zdarzało mu się wchodzić w relacje bez emocjonalnej odpowiedzialności, a granice zacierały się do tego stopnia, że następnego dnia nie potrafił odtworzyć, z kim spędził noc. Norbi o realiach lat 90. Mówi o "kolejkach dziewczyn" Norbi mówi wprost, że alkohol pełnił w jego życiu rolę zastępczą: dawał wrażenie ulgi i "nagrody", gdy w środku narastał chaos. Zwraca uwagę na sposób myślenia, który przez lata pozwalał mu odsuwać od siebie odpowiedzialność. Dopiero z czasem okazało się, że taka narracja działa tylko do momentu, w którym kończy się "wygodne" wytłumaczenie. "[...] Najpierw zwalałem zdrady, czy wtopy kasenowe na alkohol. No oczywiście na alkohol. Potem zdrad już nie było, ale było granie dalej w kasenach. I na co zwalać, skoro jesteś trzeźwy, już nie pijesz od iluś lat" – przyznaje artysta. W tej samej rozmowie wspomina też o kolejkach dziewczyn, które chciały spędzić z nim namiętne chwile. "[...] Ne róbmy ze mnie jakiegoś Casanovy, no ale... Ale no tak było. Takie były lata 90." – podsumowuje. Norbi o momencie zwrotnym w życiu. Wielokrotnie próbował się zmienić Pytany o punkt zwrotny, nie wskazuje jednej daty ani jednego wydarzenia. Mówi o "dziesiątkach momentów", w których wypowiadał decyzję o zmianie i na chwilę czuł, że to wystarczy: "Tych momentów to było wiele, wiele. To było, to było dziesiątki momentów. [...] To było takie tylko: powiedział, wypowiedział słowa, wypuścił litery z buzi, koniec. To już jest super." Przyznaje też, że w hazardzie miał przerwy: kilkumiesięczne, nawet półroczne. Z dzisiejszej perspektywy nazywa ten schemat udowadnianiem sobie i bliskim, że "panuje nad sytuacją" – i zarazem przyznaje, że była to iluzja. "Chodziłem do psychologa, nawet byłem na, wiesz, na AA, chodziłem parę razy, ale to mi akurat nie podeszło. Miałem przerwy, słuchaj, w tym graniu, w tym hazardzie. Wiesz, miałem przerwy, półroczne, trzymiesięczne" – podkreśla. A choć wielolkrotnie zawiódł zaufanie najbliższych, to miał wiele szczęścia. Żona go nie opuściła, lecz podeszła do sprawy stanowczo. "Moim zdaniem hazard był przyczyną tego. [...] Ja byłem mądrzejszy zawsze. [...] Wiem co się wydarzyło w ostatnim akcie. To jest dla mnie najważniejsze, jak się mleko rozdało, że moja żona mnie nie opuściła. Podeszła ostro po prostu do tematu na maksa, ale została. Chociaż nie ufa mi, już nigdy pewnie mi nie zaufa" – podsumowuje gorzko. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi rozlicza się z dzieciństwem: "Z jednej strony paciorek, z drugiej lanie". Mówi o rozdwojeniu jaźni Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu
Natalia Kukulska w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie Kula VIVY! wróciła do wspomnień o swoim ojcu. Artystka opowiedziała nie tylko o jego wsparciu w karierze, ale też o słowach, które do dziś brzmią w jej głowie. Jedno zdanie – proste, a jednocześnie niezwykle znaczące – towarzyszy jej w najtrudniejszych momentach dorosłego życia.
Pytanie z KULI VIVY! dotyczyło relacji artystki z ojcem i jego wpływu na jej twórczość. Natalia Kukulska odpowiedziała szczerze, pokazując, jak ważną rolę odgrywał w jej życiu – zarówno jako twórca, jak i rodzic. Wspomnienia, którymi podzieliła się z Rafałem Kowalskim, są pełne ciepła, ale też autentyczności i dystansu do samej siebie. Ojciec Natalii Kukulskiej wspierał ją w karierze muzycznej Relacja Natalii Kukulskiej z ojcem była złożona – oparta na bliskości, ale też naturalnym napięciu między wsparciem a potrzebą niezależności. W rozmowie dla Viva.pl artystka podkreśliła, jak ważną rolę odegrał w jej karierze. "Tata wspierał mnie w takim też sensie, że napisał kilka piosenek. Na moją pierwszą solową płytę napisał piosenkę "Dłoń". Ale jego największym hitem dorosłym z mojego dorosłego repertuaru jest oczywiście piosenka "Im więcej ciebie tym mniej", którą napisał pod pseudonimem" – wyznaje. Mimo ogromnego wsparcia Natalia Kukulska nie ukrywa, że chciała iść własną drogą. Jak wyznała przed naszymi kamerami: "Tak troszeczkę chciałam z jego skrzydła i kurateli się wyczmychnąć i robić swoje ze swoimi rówieśnikami. A on miał taką ambicję, żeby udowodnić, że jest starszy, ale nadal w tym wieku czuje to i robi fajne rzeczy." ZOBACZ: Nie była grzeczną dziewczynką. Natalia Kukulska w VIVIE! zdradza sekrety burzliwej młodości: "Wolność uderzyła mi do głowy" Natalia Kukulska wspomina jedną radę od ojca. Te słowa prowadzą ją przez życie Choć wspomnienia o ojcu są związane z muzyką i wspólną pracą, to właśnie jedno zdanie – proste i bezpośrednie – okazało się dla Natalii Kukulskiej najtrwalszym drogowskazem. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka zdradziła, że wraca do niego w momentach napięcia i emocjonalnych turbulencji. Natalia Kukulska powiedziała wprost: "Jego słowa, które do mnie wracają najczęściej, to są te, które sobie w pewnych momentach mojego życia mówię i to jest takie: ‘nie histeryzuj’." Natalia Kukulska, dzieląc się tym wspomnieniem pokazała, że najważniejsze lekcje często przychodzą w najprostszej formie – i zostają z nami na całe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Wrócił po kilku latach, ale wybrał spokój. Ralph Kaminski wprost o bólu i cenie, jaką płaci za bycie sobą
Zniknął w momencie, gdy miał wszystko. Sukces, uwagę, tłumy. I właśnie wtedy wybrał ciszę. Ralph Kaminski wraca odmieniony, z historią, której nie da się opowiedzieć bez emocji. „Góra” nie jest tylko płytą. To zapis tego, co wydarzyło się poza sceną. I tego, czego wcześniej nie chciał mówić głośno.
Po spektakularnym sukcesie „Balu u Rafała” Ralph Kaminski zniknął z radarów. Niedawno wrócił z najbardziej osobistym projektem w swojej karierze. „Góra” to opowieść o stracie, ciszy i emocjach, których nie da się zagłuszyć. W szczerym wywiadzie artysta mówi wprost o bólu, show-biznesie i cenie, jaką płaci za bycie sobą. „Góra” Ralpha Kaminskiego. Płyta, która rozpoczyna nowy etap w jego życiu Ralph Kaminski po czasie milczenia wraca z projektem, który jest całkowitym przeciwieństwem jego wcześniejszej twórczości. Sam przyznaje, że ta zmiana była świadoma, choć życie nadało jej zupełnie inny kierunek. „Już w trakcie grania projektu „Bal u Rafała” myślałem o tym, że dobrym zwrotem akcji będzie powrót do moich korzeni, do muzyki bardziej akustycznej, takiej, która naturalnie we mnie rezonuje. Chciałem odejść od konceptualnego podejścia i skupić się na czymś bardziej osobistym, opartym na songwritingu. Planując ten album jeszcze w tamtym czasie, miałem nadzieję, że będzie w nim dużo światła i ciepła. Jednak życie pisze własne scenariusze i nie wszystko da się zaplanować”, mówi artysta. Nowa płyta „Góra” nie jest jednak tylko estetycznym zwrotem. To przede wszystkim zapis emocji, które przyszły niespodziewanie. „Nie powiedziałbym, że na tej płycie nie ma nadziei, ale zdecydowanie więcej jest w niej smutku, melancholii, pożegnań i rozstań – takich osobistych rozliczeń, które przyszły w moim życiu. Mam jednak poczucie, że obok tego wszystkiego jest tam również dużo pogodzenia i zgody. Zgody na to, że życie właśnie takie bywa. I to chyba jest największa różnica między tymi dwoma światami”, kontynuuje. Artysta nie ukrywa, że to projekt bardzo osobisty, będący próbą zamknięcia pewnego etapu życia. „Mam też poczucie, że wydając ten album, coś domykam. Nie chcę już w tym dłużej tkwić. Zamykam etap, który mi towarzyszył, i otwieram się na nowe, choć jeszcze nie wiem, czym ono będzie. Życie zresztą uczy, chyba każdego z nas, że nie wszystko da się zaplanować. Nawet to, o czym będzie płyta. Możemy mieć wyobrażenie, że chcemy pójść w jakimś kierunku, ale rzeczywistość potrafi skręcić nasze drogi zupełnie gdzie indziej”, zwierza się muzyk. Za spektakularnym sukcesem „Balu u Rafała” kryje się ogromna intensywność pracy. Kaminski nie owija w bawełnę. To był czas skrajnego wysiłku. „Założyłem sobie, że zrobię totalną przerwę, taką kontrę wobec intensywności „Balu u Rafała”. Chciałem na jakiś czas praktycznie przestać pracować, poza pojedynczymi rzeczami, jak jakiś serial czy drobne projekty. Zobaczyć, co się stanie, kiedy pozwolę sobie na „nicnierobienie”. Wiedziałem, że potrzebuję przestrzeni i na komponowanie, i na zwykłe bycie ze sobą. „Bal u Rafała” to były dwa lata bardzo intensywnej promocji, około 150 koncertów i mnóstwo rzeczy wokół. To był dla mnie projekt nie tylko wymagający artystycznie, ale też wyczerpujący fizycznie. Z drugiej strony ta przerwa nauczyła mnie, że takie gwałtowne, całkowite odcięcia też nie działają dobrze”, dodaje. Po takim maratonie artysta zdecydował się na całkowite odcięcie. Jak się okazało: nie było to łatwe doświadczenie. „Brak pracy, wbrew pozorom, również potrafi być trudny, zwłaszcza kiedy nagle zostajesz sam z emocjami, na które wcześniej nie było czasu. A prędzej czy później i tak trzeba się z nimi zmierzyć. To był ważny moment, ale też lekcja. Dla mnie takie długie przerwy nie są dobre”, kontynuuje. Dziś patrzy na to inaczej. Wie już, że skrajności nie są dla niego. „Nie chcę już pracować na skrajnych obrotach ani grać takiej liczby koncertów, jak wtedy. Muszę szukać balansu. Odpoczynek – tak, miesiąc czy dwa – ale nie rok czy półtora. To po prostu mi nie służy”. CZYTAJ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady „Od zawsze płacę cenę”. Ralph Kaminski o wrażliwości w show-biznesie Jednym z najmocniejszych wątków rozmowy jest temat wrażliwości. Kaminski mówi o niej bez filtrów, jako o darze, ale też ciężarze. „Myślę, że branża boli mnie co jakiś czas. W ogóle wykonywanie tego zawodu bywa trudne. Uważam też, że każdy twórca, nawet najbardziej komercyjny, jest wrażliwy. Pytanie brzmi tylko: jak sobie z tą wrażliwością radzimy i pod jaką maską ją ukrywamy. Ja staram się nie ukrywać swojej wrażliwości i inwestować ją w twórczość, ale od zawsze płacę za nią pewną cenę. Teraz jestem coraz bardziej świadomy tej ceny. Jednak chcąc robić to, co robię, muszę ją akceptować”, mówi. Artysta nie ma złudzeń. Show-biznes potrafi być okrutny, a emocje są w nim często maskowane. „Na scenie wydają się niewzruszeni, a kiedy reflektory gasną, mogą cierpieć tak samo jak każdy”, zaznacza. Jednocześnie podkreśla, że wrażliwość nie znika. Zmienia tylko formę. „Nie wierzę, że w show-biznesie w ogóle nie ma wrażliwości. Ona jest, tylko często opakowana w sztuczne uśmiechy, mocne osobowości, pewną przesadę czy prześmiewczość”. Po widowiskowym „Balu u Rafała” wielu spodziewało się kolejnego spektaklu. Kaminski zrobił jednak coś zupełnie odwrotnego. „Tematyka to coś, co musi mnie poruszać i być ze mną aktualne w momencie pisania płyty. Natomiast sam pomysł, żeby zrobić coś w kontrze do poprzedniego projektu, był już moim świadomym założeniem. Chciałem stworzyć coś, czego być może nikt się po mnie nie spodziewa. Miałem poczucie, że po „Balu u Rafała” ludzie mogą oczekiwać jeszcze bardziej rozbudowanej formy, mocniejszego wizerunku, większego spektaklu. A ja poczułem, że muszę się od tego odbić, że kontynuowanie tego kierunku to byłoby dla mnie po prostu za dużo. Oczywiście pewnie wiele osób byłoby zadowolonych, ale jako twórcy nie dałoby mi to nic nowego. Poczułem też potrzebę pokazania się słuchaczowi i widzowi w możliwie najbardziej odartej formie, na tyle, na ile to w ogóle jest możliwe na scenie. Chciałem odsłonić coś bardziej osobistego, bliższego mnie samego. Wiedziałem, że to będzie trudne, ale jednocześnie nowe i potrzebne. Ufałem też, że dla odbiorcy taka szczerość może mieć dodatkową wartość, zwłaszcza że temat płyty jest bardzo intymny. Tym razem nie chciałem chować się za żadną kreacją ani zbroją”, podkreśla. Nowy projekt to cisza, skupienie i emocje, które wymagają uwagi. „To płyta, która wymaga od słuchacza pewnego zaangażowania, ciszy, uważności. Jest też trochę kontrą wobec tego, czym dziś często staje się muzyka, czyli narzędziem do generowania zasięgów i zarabiania pieniędzy. Dzisiaj, przy obecnej technologii, właściwie każdy może tworzyć muzykę. Wielu twórców robi to niekoniecznie z potrzeby artystycznej, tylko raczej z myślą o popularności czy rozpoznawalności. A ja mam poczucie, że przy tym projekcie znowu idę pod prąd. Zresztą właściwie przy każdej płycie miałem takie wrażenie, że robię coś wbrew oczekiwaniom, może nawet wbrew temu, co powinienem. Ale taki już jestem”, ujawnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Spokój zamiast show. Kaminski zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał Artysta świadomie rezygnuje z łatwych rozwiązań i trendów. „Ja nigdy nie chciałem robić wygodnych rzeczy. Rozumiem ludzi, którzy wybierają komfort, ale dla mnie to po prostu trochę bez sensu. Dla mnie ważniejsze jest, żeby muzyka była intrygująca, niewygodna, zagadkowa. Sam jako odbiorca szukam czegoś takiego u innych twórców, więc staram się funkcjonować w podobny sposób”, kontynuuje. I dodaje jasno: „Ten album przypomniał mi, że jestem twórcą, że bliżej mi do artysty alternatywnego, który jakimś trafem przebił się do szerszej świadomości, nawet do mainstreamu. Zdarzało mi się grać na dużych, telewizyjnych wydarzeniach, ale nigdy nie było to coś, do czego świadomie dążyłem. Zawsze dobrze czułem się w swoim miejscu, w tej relacji ze słuchaczami, którzy naprawdę chcą słuchać tego, co robię. Dlatego też było dla mnie zaskoczeniem, że nagle dotarłem do dużo szerszej publiczności, która wcześniej w ogóle się mną nie interesowała”. Mimo rosnącej popularności Ralph Kaminski nie chce iść w stronę celebryckiego świata. Wyraźnie stawia granicę. „Wolę, żeby moja rozpoznawalność była odpryskiem tego, co robię artystycznie, a nie czystym byciem celebrytą. Nie czuję się dobrze w tej roli. Pójście do reality show sprawiłoby, że bardziej byłbym znany jako osobowość telewizyjna niż jako muzyk, a ja chcę być przede wszystkim kojarzony z muzyką”, mówi. Propozycje telewizyjne? Są, ale nie wszystkie go przekonują. „Na przykład pojawiła się propozycja udziału w ‘Tańcu z gwiazdami’”. Jednak decyzja była świadoma. „Na obecnym etapie życia czułbym, że mocno by mnie to obciążało psychicznie”. Artysta jasno określa swoje priorytety. „Może kiedyś, gdy będzie inaczej, wezmę udział. Na razie… nie podoba mi się to, choć wiem, że mógłbym np. wiele się nauczyć, poprawić swoje umiejętności taneczne, a przy okazji wziąć udział w konkursie. Ale każda przyjemność ma swoją cenę”, podsumowuje. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Odszedł 11 lat temu. Elżbieta Zapendowska poruszająco wspomina charyzmatycznego jurora programu "Idol". Te słowa rozrywają serce
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno…
Zaczynała jako 15-latka, a przez ponad 20 lat była na szczycie świata mody. Dziś Edyta Zając odsłania kulisy swojego stylu i zdradza, co naprawdę liczy się w jej szafie. Od wybiegów po codzienność. Jej wybory mogą zaskoczyć nawet największych fanów trendów.
Karierę modelki zaczęła od… deportacji. Była wtedy 15-latką. Przez ponad 20 lat brała udział w największych pokazach mody, była twarzą perfum Kenzo. Dzisiaj Edyta Zając zamieniła wybiegi i modowe sesje na programy telewizyjne. Jakie marki kocha, czego nigdy by na siebie nie założyła i gdzie jest najprawdziwsza, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Edyta Zając i jej styl. Dlaczego nie podąża za trendami? Bogna Sworowska powiedziała, że odnalazła swój styl około czterdziestki, bo dopiero wtedy poczuła siebie i zaczęła bawić się modą. A jak jest u Ciebie? Też już jesteś około czterdziestki. Gdy zaczynałam pracę w modelingu, miałam 15 lat i nie nazwałabym siebie rasową modelką, która zna trendy, która wie, jak dobrze się ubrać, jak być fashion. Do własnego stylu dojrzewałam przez lata. Chyba każda z nas dorasta do tego we właściwym dla siebie czasie. Mam poczucie, że ja do wielu rzeczy ciągle dojrzewam. Nie tylko do tego, żeby mieć swój styl. Moda zawsze była dla Ciebie ważna? Podchodziłam do niej z naturalnością i dystansem. To, że coś jest w trendach, nie miało dla mnie większego znaczenia. Wręcz przeciwnie. Zawsze byłam indywidualistką i jeśli coś mi się nie spodobało, choć było modne, nie zakładałam tego. Często muszę najpierw przekonać się do jakiejś części garderoby, która nagle staje się modna. Tak było na przykład ze skórzaną ramoneską. Dopiero kiedy ten rodzaj kurtki został dobrze osadzony w trendach, a ja znalazłam model, który mi się spodobał, trafiła do mojej szafy. Kiedy już coś się w niej znajduje, mogę to nosić przez wiele lat, w różnych zestawieniach. I zupełnie nie mam z tym problemu. Zdecydowanie preferuję modę slow fashion. A jeśli coś Ci się nie podoba, ale wymaga tego Twoja praca? W pracy modelki często zdarza się, że zakładam na siebie rzeczy, które prywatnie zupełnie nie trafiają w mój gust. Zdaję się na stylistów, którzy widzą więcej niż ja i wiedzą, że dana rzecz w odpowiednim kontekście będzie wyglądała doskonale. Praca modelki dała mi niesamowitą możliwość zabawy modą, próbowania nowych rzeczy i zobaczenia swoich innych wcieleń. Często okazuje się, że to, co sprawdza się na planie sesji, na wybiegu czy podczas nagrywania programu, zupełnie nie sprawdza się na co dzień. Mam ogromne szczęście, ponieważ sporo ubrań dostaję. Od zaprzyjaźnionych marek modowych lub ulubionych projektantów. Oczywiście wybieram zawsze te rzeczy, które są w moim stylu i w których czuję się dobrze. Ale mój styl zmienia się w zależności od okazji. Wyjście na czerwony dywan rządzi się swoimi prawami. Często obowiązuje dress code, a ja lubię wtedy poczuć się bardzo kobieco. Stawiam na kolor, najczęściej czerwień. Choć na co dzień uwielbiam stonowaną kolorystykę w swoim ubiorze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jej szafa: beż, brąz, czerń i… złoto. Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels uważa, że biżuteria nie uzupełnia stylizacji. Ona nią jest! Co nosi Edyta Zając na co dzień? Konkretne wybory i ulubione marki A tak poza planem, gdybyśmy spotkały się na ulicy, jak byłabyś ubrana? Najprawdopodobniej miałabym na sobie dżinsy, wygodny top i oversize’ową marynarkę. Ewentualnie beżowy trencz, do którego również musiałam się przekonać, tak jak do ramoneski. Na pewno założyłabym płaskie buty. Połowę swojego życia spędziłam na szpilkach, więc nie są dla mnie butami pierwszego wyboru (śmiech). Lubię wyglądać modnie i z klasą. Ale przede wszystkim tak, aby czuć się wygodnie. W szafie mam sporo marynarek. Niektóre mają po kilka lat i wciąż je uwielbiam. Kilka z nich to projekty La Manii, bo bardzo lubię ich luźne kroje. Jedną z moich ulubionych polskich marek jest marka Matin. Lubię ich przepiękne sukienki, body i skórzane spodnie z pazurem. Ulubione płaszcze pochodzą od marki Bad Icon z Pabianic. Mam także w swojej szafie modowe perełki od polskich projektantów. Na co jesteś w stanie wydać dużo pieniędzy? Zawsze miałam do nich duży szacunek i większość swoich zarobków inwestuję. Bardzo rzadko wydaję pieniądze na ubrania. Jeśli miałabym wymienić najdroższe rzeczy w mojej garderobie, to będą to torebki. Mam kilka klasycznych modeli od Chanel, które traktuję jako inwestycję. Wiem, że zatrzymam je na wiele lat. I nie mam już potrzeby kupowania nowych. W modzie stawiam na ponadczasowość i jeśli coś trafia do mojej szafy, dobieram to tak, aby służyło mi przez długi czas. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA! Moda. Magazyn dostępny w całej Polsce od 31 marca. Do wyboru dwie okładki. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
TYLKO W VIVIE!. Tomasz Włosok szczerze o przełomie w życiu. „Byłem totalnie zagubiony”
Tomasz Włosok wraca wspomnieniami do momentu, który odmienił jego życie. Decyzja o aktorstwie, wyjazd do Krakowa i pierwsze doświadczenia samodzielności okazały się przełomowe. W wywiadzie dla dla magazynu VIVA! aktor odsłania kulisy swojej drogi. Od zagubienia po determinację i walkę o marzenia.
Dwie torby, pusta kawalerka i cisza, która zmusza do zadania najważniejszych pytań. Tomasz Włosok stanął wtedy przed czymś więcej niż tylko decyzją o studiach. To był moment, który zdefiniował wszystko. W wywiadzie z Beatą Nowicką odsłania historię, która mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Tomasz Włosok wywiad z VIVĄ!: decyzja o aktorstwie i wyjazd do Krakowa [...] Stałeś kiedyś w życiu pod ścianą? Trudnego wyboru? Jasne, kilka razy. O tym najtrudniejszym nie chciałbym rozmawiać, ale ważnym momentem było podjęcie decyzji o studiowaniu aktorstwa. W liceum nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Dni mi upływały na odbębnianiu rzeczy i spraw. Dryfowałem. Nie miałam żadnych planów na przyszłość. Kiedy pojawił się pomysł z aktorstwem, desperacko się go chwyciłem. W jakimś sensie chciałem uciec z domu, wyrwać się ze swojego otoczenia. Do Krakowa, na roczny kurs przygotowawczy w Larcie przyjechałem z dwiema torbami. Mama je zapakowała. W jednej miałem ubrania, w drugiej pościel. W wynajętej kawalerce była meblościanka z rozkładanym tapczanem. Usiadłem na nim, obok postawiłem obie torby i dwie godziny zastanawiałem się: Co teraz? Co dalej? Na czym właściwie polega ta samodzielność? Kadr jak z filmu. Jeden z najważniejszych kadrów w moim życiu, pamiętam go w szczegółach. Byłem totalnie zagubiony. W domu rytm ustawiała mama, ja adaptowałem się do schematu. Tu musiałem wszystko wymyślić na nowo. Na szczęście była szkoła. Zacząłem ostro zapieprzać i sprawiało mi to frajdę. Z domu wyniosłem przekonanie, że w życiu można coś osiągnąć wyłącznie ciężką pracą i poświęceniem. Odkryłem, że bardzo lubię ten mozół. Pierwszy raz poczułem, że mam cel. Odnalazłem sens życia i to było ekscytujące. Po roku zdałeś do szkoły teatralnej. Najlepsze studenckie kadry? Mam ich mnóstwo. Pierwsze spotkanie z ludźmi z roku, pierwsze wyjście na scenę i sprawdzanie swoich umiejętności. Pamiętam, jak Piotruś Nerlewski, mój najserdeczniejszy przyjaciel, z którym zresztą potem mieszkaliśmy razem, wychodzi na scenę, stawia stół, na nim krzesło i coś tam próbuje na wybranych tekstach. Studia to długa seria obrazów… Część nie nadaje się do opowiadania (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Tomasz Włosok i historia, którą zapamięta na zawsze Zaintrygowałeś mnie! Wybierz jedną historię. Wigilia. Rozjeżdżaliśmy się do domów, więc wymyśliliśmy swoją wigilię studencką i nazwaliśmy ją „żygilią”. Adekwatnie do nazwy imprezowaliśmy ostro, w samych kąpielówkach. Boże, dlaczego ja ci to opowiadam (śmiech)? No, dobra… W pewnym momencie, już na dość zaawansowanym etapie zabawy stwierdziliśmy, że brakuje nam asortymentu i postanowiliśmy uzupełnić braki, udając się na stację benzynową. Akurat wtedy przygotowywaliśmy jakiś egzamin dell’arte z profesorem Fabisiakiem. Grudzień, zimno. Na kąpielówki zarzuciliśmy barokowe żupany i w klapkach na nogach pomaszerowaliśmy na stację. Zamiast telefonu, do dziś nie wiem dlaczego, Oskar wziął walkie-talkie. Już za rogiem straciliśmy zasięg i kontakt z bazą. Kupiliśmy, co trzeba, wychodzimy i nagle z okna sąsiedniego bloku słyszymy wołanie: „Eee, chłopaki, co tam macie? Chodźcie do nas!”. Żadnemu z nas nie zapaliła się czerwona lampka. Idziemy. Wchodzimy do jakiegoś mieszkania, a tam z 15 chłopa gra w „FIFĘ”. Zaprosili nas do grania, zaczęli wypytywać, co tu robimy, skąd jesteśmy. My śmiało, że z Warszawy. Zapadła cisza… Trafiliśmy na zagorzałych fanów Wisły Kraków. Poczuliśmy wrzut adrenaliny! W końcu jeden się odzywa: „Słuchajcie, Wojtek odprowadzi was do domu”. Zrozumieliśmy, że chcą sprawdzić, gdzie mieszkamy. Psim swędem, w klapkach i żupanach jakoś udało nam się uciec, schować i na szczęście nic się nie stało. Naprawdę mieliście szczęście! Do Krakowa przyjechałeś z dwoma torbami. Akademię opuściłeś pełen marzeń? Mocno zdeterminowany. Szkoła nauczyła mnie walki o siebie, to była cenna lekcja. Chciałem zaistnieć, chciałem zdobyć pracę. Zresztą praca do tej pory jest dla mnie piekielnie ważna, daje mi satysfakcję, poczucie celu. Nadal w jakimś sensie mnie definiuje, choć w mniejszym stopniu niż kiedyś. Lubię czuć się potrzebny. Mam świadomość, że uprawiam trudny zawód, w który wpisana jest pewna niesprawiedliwość. Możesz być fantastycznym aktorem, dawać z siebie wszystko, a to nie ty tworzysz filmy, spektakle, seriale. Możesz pójść na casting i czekać na telefon. Musisz mieć szczęście. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia"
Macierzyństwo dla Natalii Kukulskiej to opowieść utkana z czułości, bliskości i tych małych chwil, które budują największe szczęście. W trakcie oczekiwania na narodziny trzeciego dziecka, Laury, jej świat znów rozkwitł, ale niemal w tej samej chwili musiała zmierzyć się z bolesnym pożegnaniem ukochanej babci. Radość i strata spotkały się tu w jednym, niezwykle poruszającym momencie życia.
Macierzyństwo przyszło do niej jak najpiękniejsza przygoda – pełna czułości, bliskości i codziennych małych cudów. Wspólnie z ukochanym mężem, Michałem Dąbrówką, doczekała się trójki pociech: Jana, Anny i Laury. Jednak gdy Natalia Kukulska spodziewała się najmłodszej córki, jej życie nabrało zupełnie innego wymiaru. Radość oczekiwania splatała się z bólem po stracie ukochanej babci, tworząc jeden z najbardziej przejmujących momentów w jej życiu. "No i w tym momencie pojawiła się Laura, i przewróciła wszystko do góry nogami. Niestety w międzyczasie odeszła moja babcia. Wymiana pokoleń? Ktoś odchodzi, żeby zrobić miejsce na nowe życie… Babcia zmarła, gdy byłam w ciąży, kilka lat wcześniej zmarł tata. To były dla mnie graniczne przeżycia", opowiada artystka w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. TYLKO W VIVIE! Natalia Kukulska o macierzyństwie, narodzinach trzeciej córki i pożegnaniu ukochanej babci – Macierzyństwo dla młodej artystki było…? Nowością i ogromną radością. Wszystko miałam ogarnięte. Babcia Halinka mieszkała z nami, mama Michała też bardzo nam pomagała. Mieliśmy pomoc niani Mai, która najpierw była w moim fanklubie. Kiedy wychodziłam na scenę, prosiłam, by potrzymała Jasia, i w ten sposób stała się nianią na cały etat. Z Jasiem się nie rozstawałam. Zabierałam go wszędzie, na wszystkie trasy, koncerty, nagrania. Kiedy się urodził, w Studio S4 nagrywaliśmy płytę „Tobie”, woziłam go w nosidełku, stawiałam na stole, a my z Leszkiem Kamińskim nagrywaliśmy. Jasio dał mi i mężowi mnóstwo miłości. Był bezproblemowy, otwarty na ludzi, zawsze uśmiechnięty. Patrzył na mnie i wzdychał: „Aaaa, piękna, piękna…” (śmiech). Nigdy tego nie zapomnę! Był naszym promyczkiem. Mieliśmy z mężem wtedy złoty czas, jeśli chodzi o nasze uczucie. Życie jak w bajce. – Tak brzmi… Pewnie dlatego album „Sexi Flexi” okazał się rewolucją. Spędziliśmy z Michałem kilka miesięcy w prestiżowym Musicians Institute w Los Angeles, po powrocie zmieniłam podejście do śpiewania, otworzyłam się na pisanie tekstów, zaczęłam współpracę z Bartkiem Królikiem. Płyta „Sexi Flexi” była odważna muzycznie, świeża, z zabawą formą. Pokazała mnie jako bardziej świadomą, kreatywną artystkę. Ci, którzy uważali mnie za „produkt popowy”, trochę inaczej na mnie spojrzeli. Płyta miała artystyczny sznyt, była stylistycznie wysmakowana. Dała mi nową publiczność, choć jednocześnie straciłam część starej. Tych, którzy nie rozumieli tej muzyki. Pierwszy sygnał, że pewne artystyczne decyzje mogą wiązać się ze stratą. Wzbudzają sympatię jednych, ale rozczarowanie innych. To była ważna lekcja. Miałam poczucie, że się rozwijam, idę dalej na swoich zasadach. – Ma Pani wtedy 31 lat, na świecie była już dwuletnia Ania. Mam nagrania wideo z próby w naszej piwnicy, na których Jasio z Anią cały czas tańczą. Dzieci znały wszystkie moje piosenki na pamięć. Najważniejsze dla nich były dwie płyty: „Sexi Flexi” i „CoMix”, który stworzyliśmy z Michałem w naszym domu. To był zresztą sprawdzian, czy umiemy ze sobą pracować. Na scenie każdy jest skupiony na swojej roli. Mamy oddzielne garderoby. Michał jest z muzykami, ja sama. Niby razem, ale osobno. Każdy z nas zanurzony w trochę innym świecie. Często po takich dniach koncertowych tęsknimy za sobą. Przy płycie „CoMix”, którą sygnowaliśmy Kukulska – Dąbrówka, musiałam być szefową. Żandarmem od deadline’u, który mówi: „Idziemy dalej. Kończymy. Nie szukamy innego czy lepszego brzmienia. Bo zawsze będzie”. Michał uwielbia proces, a ja w procesie lubię świadomość, że do czegoś prowadzi. Lubię stawiać kropkę. Lubię metę. Myślę, że dlatego udało mi się nagrać tyle płyt. [...] Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! – Płyta „Czułe struny” z interpretacjami Fryderyka Chopina i tekstami była precedensem. Publiczność oszalała: „Niekończąca się uczta dla duszy. Diament. Głębokie przeżycie estetyczne. Moja dusza tego potrzebowała”. Też tak czuję, gdy jej słucham. Bardzo dziękuję. Ta płyta była moim nowym początkiem. Spełnieniem wielkiego marzenia. I dowodem na to, że poprzeczkę zawsze można ustawić wyżej. Tylko my o tym decydujemy! Przez lata miałam menedżerów, z którymi byłam blisko, ale odkąd spotkałam Monikę, moje zawodowe życie nabrało rumieńców. Jak w piosence „Czułe struny”: „Poczuj to. Przecież tego właśnie chcesz. Zarumienić każdy poszarzały dzień, odwagę miej”. Nasza historia to scenariusz na film. Poznałyśmy się w 1999 roku, w Zamościu. Po koncercie 13-letnia Monika stała pod hotelem wśród fanów i płakała. Tak mnie to rozczuliło, że do niej podeszłam: „Dziewczynko, dlaczego płaczesz?”. A ona była po prostu wzruszona, że mnie widzi. Dzisiaj mówię do niej żartem: „Pewnie czułaś, co cię czeka ze mną w przyszłości” (śmiech). Zaczęłyśmy pracować ściśle razem 10 lat temu. Któregoś dnia powiedziałam: „Moniu, mam plan na 2020 rok. Chcę zrobić płytę symfoniczną z utworami Fryderyka Chopina”. Ona na to: „Oooo, mamy cztery lata. Czyli niedługo musimy zabrać się do roboty!”. To było największe logistyczno-artystyczne przedsięwzięcie w moim życiu. Za aranżacje odpowiadali między innymi Krzysztof Herdzin i Adaś Sztaba, którzy już wcześniej „dotykali” Chopina. Pod ich batutą zabrzmiała Sinfonia Varsovia. Gdy nagraliśmy orkiestrę, ogłoszono lockdown, w domu dogrywałam wokale i pisałam teksty. Płyta weszła ludziom pod skórę. To jest najważniejsze. – „Czułe struny” wydaje 44-latka, to ważny czas w Pani życiu. Wcześniej zostałam jurorką w „The Voice of Poland”, a chwilę potem okazało się, że jestem w ciąży. Ku mojemu zaskoczeniu. Nie wiedziałam, że w wieku 40 lat można być zaskoczonym ciążą. A jednak… Bardzo się ucieszyłam. Kiedyś myślałam o trójce dzieci, ale potem, gdy moje życie zawodowe nabrało przyśpieszenia, pomyślałam: Nie! Teraz jest czas dla mnie. No i w tym momencie pojawiła się Laura, i przewróciła wszystko do góry nogami. Niestety w międzyczasie odeszła moja babcia. Wymiana pokoleń? Ktoś odchodzi, żeby zrobić miejsce na nowe życie… Babcia zmarła, gdy byłam w ciąży, kilka lat wcześniej zmarł tata. To były dla mnie graniczne przeżycia, a jednocześnie zawodowo super się wszystko kręciło. Powstała płyta „Halo tu Ziemia” czy „Szukaj w snach” z Markiem Napiórkowskim, za którą dostaliśmy Fryderyka. Nagrałam piosenkę do serialu „Elena z Avaloru”, „Treflików”, głos do „Muminków”. Moje życie wypełnione było wydarzeniami – nagrałam koncertowy album MTV Unplugged. „Czułe struny” otrzymały podwójną platynę, a w zeszłym roku pojechaliśmy z tym projektem na EXPO do Japonii. Monia okazała się menedżerką, która jest krok przede mną, a nie krok za mną. Nazywa mnie „Natalia Jeszcze Bym Powalczyła Kukulska”, ale ona ma to samo usposobienie. Nie odpuszcza i jest bardzo kreatywna. Przyjaźnimy się. Pasmo sukcesów zawodowych łączyło się z wieloma prywatnymi trudnościami. Mieliśmy z Michałem poważny kryzys, problemy. Ale, jak śpiewam w piosence „Próba” na płycie „Dobrostan”: „Na szczęście mamy to za sobą. Nic się nie może stać. Chociaż niełatwą szliśmy drogą. Wszystko, co złe, już nie dotyczy nas”. Bardzo w to wierzę, bo te trudne doświadczenia nas tylko wzmocniły, a świadomość, że byliśmy na krawędzi, po raz kolejny przypomniała mi, że ważniejsza od każdego sukcesu jest rodzina. – „Niech dzieje się, już się nie boję zmian. Dobrze to wiem, znalazłam w sobie swój dobrostan”. Czym jest dobrostan dla dzisiejszej Natalii? Wczoraj i przedwczoraj na koncercie, gdy śpiewałam „Dobrostan”, widziałam, że publiczność zna prawie cały tekst i się z nim identyfikuje. Dla mnie dobrostan nie jest tożsamy ze szczęściem. Nie musi być uśmiechnięty. Jest bazą, oazą, prawdą. Zaufaniem, że wszystko, co się dzieje, jest nam potrzebne, jest po coś. Trudne do zrozumienia. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki: mat. pras mat. pras
TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił
Tomasz Włosok w szczerym wywiadzie opowiada o roli Dawida, czyli młodego studenta, który po śmierci ojca zaczyna produkować dopalacze. Historia, która miała być drogą do sukcesu, szybko zamienia się w opowieść o władzy, pieniądzach i dramatycznych konsekwencjach. Aktor nie ukrywa, że to opowieść o odpowiedzialności i cienkiej granicy między dobrem a złem.
Jedna decyzja może zmienić wszystko. Młody chłopak, szybkie pieniądze i świat, który nagle staje u jego stóp. Tomasz Włosok odsłania kulisy historii, w której granica między sukcesem a upadkiem zaciera się z każdą chwilą. To opowieść o wyborach, które mają swoją cenę. Czasem najwyższą. Tomasz Włosok o roli Dawida w filmie „Król dopalaczy" Porozmawiajmy o odpowiedzialności. Dawid, Twój bohater, to zwykły, sympatyczny student. Śmierć ojca i pozostawione długi sprawiły, że wpada na pomysł produkcji dopalaczy, legalnej „zabawki” dla tysięcy młodych ludzi. Pomysł chwyta. Dawid niemal z dnia na dzień stał się królem życia... Kiedy pierwszy raz spotkaliśmy się z Patem, reżyserem, studiował jeszcze w Szkole Wajdy. Miał pomysł i chciał nakręcić scenę na potrzeby zajęć. To była scena, w której wiozę swoim samochodem nieprzytomną dziewczynę, nie wiem – żyje czy nie żyje, próbuję dowieźć ją do szpitala, ale ostatecznie porzucam po drodze, bo pali mi się grunt pod nogami. Lecę ratować biznes, poświęcając czyjeś życie. To był punkt wyjścia tej historii. Kiedy powstawał scenariusz, od początku bazował na chęci opowiedzenia o konsekwencjach czynów. O odpowiedzialności. O determinacji, która czasami prowadzi w głąb mroku. Dawid to chłopak, który chciał czegoś więcej. Chciał wyrwać się ze świata, w którym żył. Tylko że źle zainwestował. Takie postaci jak Dawid są wyjątkowo niebezpieczne – dzięki swojej błyskotliwości i urokowi wydaje się fajnym kumplem, ale zadając się z nim, można wejść na drogę, z której nie ma powrotu. Jego historia to między innymi opowieść o tym, jak łatwo rodzi się zło. CZYTAJ TEŻ: „Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY! Lubisz go? Nie. Przez chwilę nim byłem, więc starałem się go zrozumieć. Dla mnie to jest najważniejsze w budowaniu postaci. Nie oceniać, nie usprawiedliwiać, nie piętnować. Tylko zrozumieć, dlaczego ktoś tak postępuje. Kiedy realizowaliśmy zdjęcia, próbowałem ogarnąć mechanizmy jego postępowania i amok, w który wpadł. Nagle świat leżał u jego stóp. Miał pieniądze, piękne kobiety, silne układy. I grupę wpatrzonych w niego ludzi. Był podziwiany, głaskany, popularny. Uwielbiał to uczucie. I ja go w pewnym sensie rozumiem. Władza i hajs to mieszanka uzależniająca. Problem w tym, że wszystko zdobył, czyniąc zło. Stawką było ludzkie życie. Mógł swoją energię zainwestować w inny sposób, nie krzywdząc młodych ludzi, ale nawet nie spróbował tej innej drogi poszukać. Tomasz Włosok o życiowych zmianach Zdjęcia zakończyliście ponad cztery lata temu. Świętowałeś trzydziestkę. Byłeś na innym etapie życia. Dziś mam 35 lat i lepiej rozumiem skalę i konsekwencje zła, o którym opowiadamy. Widzę proces, który zachodzi w człowieku i doprowadza do takiego upadku. Swojego i innych. Sobie można wykopać grób, ale innym? Kilka ostatnich lat to był czas przewartościowań w moim życiu. Mam perspektywę bycia ojcem, bycia odpowiedzialnym za czyjeś życie. Kiedy zaczęły się pierwsze zdjęcia, Jagoda miała roczek, dziś ma sześć lat. Jest malutkim człowiekiem, który wkrótce będzie zmagać się z własnymi problemami, z własnymi marzeniami, kompleksami i ambicjami. Jak potoczą się jej losy? Kogo spotka na swojej drodze? Nie wiem tego. Dlatego chciałem, żeby Dawid miał świadomość wyrządzonego zła, mam nadzieję, że to wybrzmiewa w filmie. Wybrzmiewa. W młodości kusiły Cię jakieś zakazane substancje? W moim najbliższym otoczeniu nikt nie używał narkotyków czy dopalaczy. Na imprezach byłem bardziej obserwatorem, widziałem, jak szybko zmieniają chemię mózgu. Natomiast my dość szybko zaczęliśmy pić alkohol. Myślę, że wszystkie używki spełniają tę samą funkcję – próbują oszukać rzeczywistość. Tworzą iluzję. Powodów, dla których po nie sięgamy, jest wiele. Czasami próbujemy odciąć się od złych wspomnień, wyciszyć emocje, zagłuszyć myśli, wypełnić pustkę. To kwestia charakteru, osobowości. Alkohol sprawiał, że czułem się odważny, we własnych oczach byłem ciekawszym człowiekiem. Kiedy przestałem pić, miałem poczucie, że coś traciłem, że staję się mniej… interesujący, żeby nie powiedzieć nudny. Dopiero po czasie zrozumiałem, że nie potrzebuję takiego „dopingu”. I że bez niego też jestem w porządku. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
Tomasz Włosok w rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! odsłania kulisy swojej kariery i życia prywatnego. Aktor opowiada o pierwszych porażkach, przełomowych rolach oraz o tym, jak strach zamienia w siłę. Nie brakuje też osobistych wyznań o miłości, ojcostwie i potrzebie równowagi.
Pierwszy casting zakończył się porażką, ale to właśnie on zmienił wszystko. Tomasz Włosok wraca do momentów, które ukształtowały jego życie. W tle pojawia się strach, ryzyko i decyzje, które na zawsze odmieniły jego drogę. Zarówno zawodową, jak i prywatną. [...] Zdefiniuj szczęście. Trafiasz na casting, na którym zaiskrzy. Moim pierwszym castingiem był „Zły” Xawerego Żuławskiego. Byłem na drugim roku. Dałem ciała, bo straszliwie zżerał mnie stres, nawet Xawcio przyznał, że pierwszą scenę zawaliłem. A jednak spośród setek twarzy Marta Kownacka, reżyserka obsady, zapamiętała właśnie mnie i zaprosiła na zdjęcia do serialu „Bodo”. Wtedy się udało, dostałem rolę. Więc… szczęście. Początkowo moje role sprowadzały się do grania miłego chłopca z sąsiedztwa, a jednak Maciek Kawulski zobaczył we mnie potencjał do zagrania skomplikowanego, nieobliczalnego gangstera. Miał odwagę zaryzykować i dać mi tę szansę. Byłem podekscytowany, a jednocześnie bałem się, że temu nie podołam. Często moją pierwszą reakcją na wyzwanie jest strach. Z czasem przekuwam go w ekscytację. Lubię boksować się z przeciwnościami. To dla mnie sposób na niepoddawanie się – nie ma w tym agresji, raczej upór. Wspaniale boksowałeś w filmie „Kulej” Xawerego Żuławskiego. Kolejna znakomita rola! Po tym filmie zrobiłeś sobie przerwę? Przy „Kuleju” byłem w trybie szalenie intensywnej pracy, dużo czasu spędzałem poza domem. Mamy z Malwiną umowę, że po każdym planie mam dwa tygodnie na to, żeby wyjść z roli i dojść do siebie. Tym razem zrobiłem sobie prawie roczną przerwę dla higieny psychicznej. Mówię „prawie”, bo w międzyczasie dostałem propozycję z kategorii nie do odrzucenia, więc ją przyjąłem. Ale potrzebowałem odpocząć. Pobyć w domu. Bardzo lubię pracować i bardzo lubię być w domu. Lubię codzienność, rutynę zwykłego dnia. To mi daje poczucie bezpieczeństwa. Dobrze mi ta przerwa zrobiła. W nowy projekt wszedłem ze świeżą, gotową do działania głową. [...] Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. CZYTAJ TEŻ: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. [...] Macie [przyp.red. "Tomasz Włosok i jego partnerka] cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? Wybrałeś… …ciekawość. Chciałem się dowiedzieć, co dla niej znaczy ten chłopiec, do którego bije jej serduszko. Usłyszałem, że ma piękne kręcone blond włosy. Próbowałem tłumaczyć, że w miłości nie tylko o wygląd chodzi… No, ale całe przedszkole żyje przygodami Biedronki i Czarnego Kota. To dziewczyna i chłopak z jednej klasy wybrani na superbohaterów. Mają się ku sobie, ale cały czas się mijają. Nie wiedzą o swoim alternatywnym istnieniu. Oczywiście Czarny Kot też ma długie blond włosy (śmiech). Wczoraj Jagoda wróciła do domu z dylematem. Otóż kolega chce obciąć włosy i ona nie jest pewna, czy nadal będzie się jej podobał. Wywiązała się kolejna dyskusja. Jagoda jest Wagą, będzie wiecznie w miłościach. Kiedy moja córka pojawiła się na świecie, coś chemicznie zmieniło się w mojej głowie. Poczułem, że inaczej odbieram rzeczywistość. Zmieniła się perspektywa. Kiedy mówi do mnie „tato”, czuję odpowiedzialność, ale wszystko się porządkuje. Najpierw jest ona, potem reszta. Chciałbym dać córce poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie wolność, która pozwoli jej odkrywać sens swojego życia. Rozmawiała: Beata Nowicka. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który dostępny będzie w sprzedaży od 26 marca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Niezwykle utalentowany, a przy tym skromny. Bliżej mu do marzyciela niż realisty. Pracoholik domator. Tomasz Włosok opowiada Beacie Nowickiej o swoich rozterkach, rolach, dojrzewaniu, miłości do partnerki Malwiny Buss i cudownych rozmowach z sześcioletnią córeczką Jagodą. Na ekrany kin wchodzi „Król dopalaczy” z Tomkiem w roli głównej.
Choć na ekranie coraz częściej widzimy go w wymagających, intensywnych rolach, prywatnie Tomasz Włosok stawia na spokój, bliskość i uważność. W rozmowie zdradza, jak zmieniało się jego podejście do życia i relacji, co daje mu poczucie równowagi oraz dlaczego najważniejsze decyzje podejmuje dziś nie tylko z myślą o sobie. To opowieść o odpowiedzialności, partnerstwie i codzienności, która – choć zwyczajna – okazuje się najcenniejsza. Miłość, ojcostwo i dojrzewanie – życie prywatne Tomasza Włosoka bez tajemnic. Wywiad VIVA! – Gdy ostatnio rozmawialiśmy, miałam poczucie, że siedzi przede mną chłopak. Dziś patrzę na młodego mężczyznę. Czuję się dojrzalszy, a jednocześnie pielęgnuję w sobie dziecko. Kiedy spędzam cztery godziny przed konsolą, tłumaczę, że przecież ja tylko podtrzymuję dziecięce pasje (śmiech). Uwielbiam grać. Śledzę rynek na bieżąco. Kolekcjonuję gry retro, stare konsole. Trzymam je na półeczce, lubię na nie patrzeć, nie dają mi zapomnieć o dzieciństwie, którego były bardzo ważnym elementem. Ucieczka w świat wyobraźni. Miałem super komfort, którego nie mają współczesne dzieciaki, że te gry przekładały się na relacje przyjacielskie w realu. Wychodziliśmy na podwórko wspólnie grać na przenośnych konsolkach, potrafiliśmy godzinami o tym rozmawiać. Doświadczyłem fuzji życia podwórkowego i fascynacji elektroniką. – Szczęściarz. Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. – Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. – Macie cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, jej przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
„W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE!
To jej rok! Świętuje 50. urodziny. Czterdzieści lat temu ukazała się jej pierwsza dziecięca płyta „Natalia”. Dekadę później – pierwsza dorosła, czyli „Światło”. Wspaniała artystka, piękna kobieta, mama, żona, przyjaciółka. Natalia Kukulska w rozmowie z Beatą Nowicką zabiera nas w odyseję po swoim barwnym życiu.
50. urodziny to nie tylko moment podsumowań, ale i odważnego spojrzenia w głąb siebie. Natalia Kukulska – artystka, która dorastała na oczach publiczności – dziś wraca do swoich początków, by lepiej zrozumieć, kim jest jako kobieta, matka i twórczyni. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazybu VIIVA! opowiada o dzieciństwie naznaczonym stratą, o pierwszych muzycznych marzeniach i o drodze do dojrzałości, która wciąż ją zaskakuje. To szczera, pełna refleksji podróż przez emocje, wspomnienia i kolejne odsłony samej siebie. Natalia Kukulska: 50 lat życia, muzyki i nieustannego odkrywania siebie. Wywiad VIVA! Każdy z nas składa się z genów, pamięci przodków i wy chowania. Jesteśmy też sumą wszystkich wersji samych siebie. Niedawno święto wała Pani 50. urodziny. Kogo widzi Pani w lustrze? Aby odpowiedzieć sobie na to pytanie, podjęłam się wyzwania artystyczno-filozoficznego w postaci trasy jubileuszowej, którą zatytułowałam „Czy ona jest taka jak ja”. Traktuję to jako rodzaj autolustracji. Konfrontacji z przeszłością, z moimi doświadczeniami, ale też jako próbę zrozumienia, kim jestem dzisiaj. Ile jest we mnie tej 10-letniej czy 20-letniej Na talii? Na koncertach wrócę do piosenek, których dawno nie śpiewałam… Od tych dziecięcych poprzez te z lat 90., piosenki filmowe, takie jak „Zakochani”, „Ani słowa” czy „Wierność jest nudna”, a nawet utwory z „Czułych strun”. Przekrojowo i różnorodnie, sentymentalnie, ale też z dystansem, gdyż moje życie jest niezwykle barwne, intensywne. Będzie sporo archiwalnych wspomnień. Oglądając swoje zdjęcia przy okazji urodzin, pomyślałam, że w tych 50 latach zmieściłabym nie jedno życie! Z jednej strony coraz lepiej znam swoje potrze by, wiem, co mi służy, a co nie. A jednocześnie cały czas sama siebie zaskakuję. Sokrates ma wiał: „Wiem, że nic nie wiem”. Im człowiek dojrzalszy, tym bardziej świadomy, że życie ma o wiele więcej barw i odcieni, niż nam się wydawało. – W 1986 roku ukazuje się pierwsza płyta, zatytułowana „Natalia”. Obok przebojów „Co powie tata” i „Puszek Okruszek” 10-letnia Natalka śpiewa o „Małej, smutnej królewnie, której rozbawić nigdy nie mógł nikt”. Symboliczne. Przywołała pani piosenkę, która została napisana na moją prośbę. Wujek Lech Konopiński zapytał, o czym chciałabym śpiewać. Opowiedziałam mu wtedy, że na wakacjach w Ustce wymyśliłyśmy z koleżankami przedstawienie o królewnie, która miała wszystko, ale była nieszczęśliwa. Tata król przychylał jej nieba, czarodzieje próbowali ją odczarować, a ona wciąż była smutna. Któregoś dnia jeden z nich podarował jej lusterko. (Natalia nuci – przypis redakcji). „Spotkała się królewna z czarodziejem, który lustra złożył do jej stóp. Co królewna spojrzy na nie, to się śmie je. Więc ze szczęścia płacze stary król. (…) Mała, piękna królewna jest radośniejsza od słonecznych snów”. Niesamowite jest to, że w wieku 10 lat zrozumiałam, czy może raczej poczułam, że szczęścia trzeba poszukać w sobie. Metafora tej piosenki jest całkiem niegłupia. Sama to wymyśliłam. – To też dobra metafora Pani dzieciństwa: podskórny smutek i radość. Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu. Nikt mi wprost nie powiedział, że moja mama zginęła. Dziś wiemy, jak rozmawiać z dziećmi o śmierci rodzica, 45 lat temu był to temat tabu. Cmentarz, na który chodziliśmy, długo był dla mnie „ogródkiem”, którym opiekowaliśmy się niby na prośbę mamy. Sama odkryłam prawdę. Dwa lata po jej śmierci przez przypadek zobaczyłam w telewizji program wspomnieniowy o mamie. Puszczano jej piosenki i pokazano szczątki samolotu po katastrofie. Podobno wyszłam bez słowa do swojego pokoju i zamknęłam drzwi. Nikt o tym ze mną nie porozmawiał. Po prostu nie umieli. Więc ja też to przemilczałam. Nigdy świadomie nie przepracowałam straty mamy, ale uważam, że moje dzieciństwo pomimo tej straty było niezwykle barwne, ciepłe – babcia z tatą dali mi mnóstwo miłości – a dzięki muzyce i śpiewaniu było również wyjątkowe. Nie każde dziecko wchodzi do studia i nagrywa płytę! W szarej, peerelowskiej rzeczywistości to był wspaniały, kolorowy świat. – Dekadę później wydaje Pani pierwszy dorosły album „Światło”, a po roku znakomity „Puls”. Nagle przed 20-latką otwiera się świat… Jaka była tamta młodziutka artystka? Niecierpliwa. Głodna doświadczeń i doznań. Kochałam życie, wszystkie możliwości, które mi oferowało. Miałam duży apetyt również dlatego, że tata zatrzymał mnie w dziecięcym śpiewaniu. Powiedział: „Nie będziemy nagrywać żadnych piosenek. Te raz jest czas szkoły, nauki i skupienia”. W liceum pokochałam filozofię, zdałam na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. By łam ciekawa świata, chłonęłam wszystko. Ale… od dnia, kiedy usłyszałam: „Teraz nie będziesz śpiewać”, niecierpliwie czekałam, aż do tego wrócę. Wiedziałam, że ten moment nadejdzie. W domu cały czas śpiewałam, wymyśla łam piosenki, wyobrażałam sobie stroje, rozkład muzyków na scenie. W liceum zapisałam się na lekcje gitary i już na drugich zajęciach wylądowaliśmy z młodym nauczycielem Grzesiem Klocem w restauracji na pizzy, omawiając muzykę, którą chciałabym robić, oraz skład przyszłego zespołu (śmiech). Tak się zaczęło. Byłam bardzo ambitna. Od początku chciałam wszystko robić na moich zasadach, pracować z rówieśnikami. Tatę trochę odsunęłam na dalszy plan. Uważałam, że nie zna się na tym, co powinno się grać i jak (śmiech). Czułam się wizjonerką. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki: Co jeszcze w VIVIE! 6/2026? Tomasz Włosok. Jeden z najbardziej utalentowanych aktorów młodego pokolenia mówi: "Czuję się dojrzalszy" O tym się mówi. Joanna Pacuła podbiła Hollywood i usunęła się w cień. Dlaczego? Kamil Sipowicz. W poetyckiej rozmowie o magicznym Roztoczu, Korze i ich zwierzętach. Extra. Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Chrystusa Święta Helena znalazła narzędzia Jego męki? Podróże. "Wracałem do Etiopii coraz bardziej inny. A ona wciąż nowe objawiała mi twarze...", pisze Marcin Kydryński
Do dziś jest inspiracją, ale mało kto wie, że żyła jak królowa. Po wielu latach prawnuczka Tamary Łempickiej ujawniła jej tajemnice
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka.
Marisa w sukience i czepku ręcznie uszytych przez jej prababcię, Tamarę Łempicką. Spotkały się po raz pierwszy w Cuernavaca w Meksyku – Marisa miała pięć lat, Tamara 78. Jak wspomina, spędziła tu „kilka cudownych wakacji”. Przypominamy archiwalny wywiad z prawnuczką Tamary Łempickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2025 roku Tamara Łempicka oczami prawnuczki. Życie, charakter i relacje Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. CZYTAJ TEŻ: Ma 71 lat i zachwyca formą! Teściowa Brooklyna Beckhama była wziętą modelką Meksyk, kariera i legenda. Fakty z życia Tamary Łempickiej Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. Rozmawiałam z nim, był w niej szaleńczo zakochany, nieprawdaż? Nie wiem. Był od niej prawie 30 lat młodszy. I szczerze mówiąc, lubił mężczyzn. Niedawno odszedł. Myślę, że bardzo ją podziwiał i adorował. Potrafił też rozśmieszyć, kiedy była smutna. Był mocno zaangażowany w życie społeczności w Cuernavaca i zapraszał Tamarę na imprezy czy do kościoła w niedzielę. Victor razem z moją babcią Kizette wykonali ostatnią wolę Tamary. Tak jak chciała, rozsypali jej prochy nad wulkanem Popocatépetl, który widziała ze swojego domu, przy czym turbulencje były tak wielkie, że omal nie wypadli z helikoptera, a jeszcze Kizette cierpiała na klaustrofobię… Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. Dlaczego ostatnie lata życia spędziła w Meksyku? W latach 70., mieszkając w Houston w Teksasie, często jeździła tam na wakacje. Znała więc Meksyk wcześniej, a z Houston nie czuła się związana. Poza tym w Cuernavaca mieszkało wielu europejskich emigrantów, więc było to dla niej idealne miejsce na emeryturę. Znów mogła sobie pozwolić na królewskie życie, na szofera, kucharza, sprzątaczkę i ogrodnika, którzy troskliwie zajmowali się jej domem, a także nią samą. Opiekowali się Tamarą, a przy tym ją kochali. To się czuło w tym domu. Łempicka była obywatelką świata, ale do końca tęskniła za Polską? Jeśli pytano ją o jej rodowód, zawsze mówiła, że jest Polką. Rozmawiała często ze swoją córką Kizette po polsku, kiedy nie chciała, żeby je podsłuchiwano. To był ich sekretny język. Gotowała polskie jedzenie na święta. Myślę, że bardzo chciała przyjechać do Polski, ale za każdym razem coś stało na przeszkodzie, najczęściej niepewna sytuacja polityczna. Słyszałam, że denerwowała się, kiedy nazywano ją Rosjanką? Nie chcę wchodzić w politykę, ale nie lubiła Rosjan. Przetrwała rewolucję rosyjską. Mieszkała wtedy w Petersburgu ze swoim mężem Tadeuszem Łempickim i to było traumatyczne przeżycie. W jednej chwili stracili wszystko. Piękny dom, przyjaciół i dostatnie życie, bo Tadeusz był prawnikiem cara w rosyjskich sądach. Z nastaniem rewolucji trafił do bolszewickiego więzienia, po którym nie potrafił już się podnieść, co zaciążyło na ich dalszym życiu w Paryżu. Nie mógł zmusić się do jakiejkolwiek pracy, Tamara więc sama musiała zarabiać na utrzymywanie rodziny, bo mieli już wtedy dziecko. Jednak Paryż przyniósł jej szczęście i wkrótce stała się sławną malarką, niekwestionowaną królową art déco. W karierze pomogła jej utalentowana siostra Adrianna Górska, jedna z pierwszych kobiet w Europie z dyplomem architekta. Zachęciła ją do malowania w stylu modernizmu, który był wówczas czymś nowym. Tamara to podchwyciła, ale nie zamierzała być tylko malarką. Chciała stać się najbardziej rozchwytywaną portrecistką i żądać za swoje obrazy jak najwięcej pieniędzy. Wkrótce ustawiały się do niej kolejki chętnych, bo każdy chciał mieć w domu „Łempicką”. Okazała się mistrzynią autopromocji, w czym pomogły jej liczne skandale obyczajowe. Dziś pewnie odnosiłaby sukcesy jako celebrytka? Prawdopodobnie byłaby sławną celebrytką. Jej obrazy stały się teraz bardzo modne. Wiele z nich trafiło do prywatnych kolekcji, między innymi Barbry Streisand. Najwięcej dzieł Tamary posiada jednak Madonna, która naśladowała jej styl w teledyskach do swoich piosenek, takich jak „Open Your Heart” czy „Express Yourself”. Obrazy Łempickiej wykorzystywano w scenografiach filmowych, powstały o niej filmy dokumentalne i musical, który zebrał świetne recenzje na Broadwayu. Łempicka inspiruje artystów, kreatorów mody, twórców reklamy, a nawet gier wideo. Japońska firma kosmetyczna Shiseido wzorowała swoją kampanię reklamową na życiu Tamary i nazwała ją „Nieustraszone piękno”. „Chéri” pokochałaby tę nazwę. Obrazy Tamary Łempickiej biją rekordy w domach aukcyjnych. „Różową tunikę” wylicytowano za ponad 13 milionów dolarów, a „Portret Marjorie Ferry” za 21 milionów dolarów. Co można zrobić z taką fortuną? Chciałabym ją mieć, naprawdę, ale obrazy pochodziły z prywatnej kolekcji. Pamiętajmy, że w latach 20. i 30. Tamara malowała na zamówienie klientów portrety, które przeszły na własność ich rodzin. A przed śmiercią kilka swoich dzieł, takich jak portret Tadeusza czy słynną dziewczynę w zielonej sukience, podarowała Centrum Pompidou. Była bardzo mądra, chciała zostać zapamiętana jako wielka malarka. Dzięki temu dzisiaj możemy organizować wystawy jej obrazów, wypożyczając je z muzeów. Bliskie memu sercu stało się też przedsięwzięcie podjęte wspólnie z polskim Wydawnictwem BoSz, któremu zawdzięczamy trzy piękne albumy prezentujące obrazy Łempickiej, w tym ostatni wyjątkowy, bardzo ekskluzywny z najpiękniejszymi reprodukcjami. Po prababce masz nie tylko nazwisko, ale też zamiłowanie do sztuki. Nie od razu jednak zdecydowałaś się na prowadzenie fundacji Tamara de Lempicka Estate LLC? Robię to dopiero od pięciu lat, odkąd moja matka Victoria, która ją prowadziła, przeszła na emeryturę. Wcześniej zajmowałam się nieruchomościami. Pracowałam w hotelach, na statkach wycieczkowych. Zarządzałam też firmą rozrywkową w Argentynie, więc było to inne życie. Ale wydaje mi się, że życie z Tamarą jest o wiele bardziej interesujące. Czuję, że jest to moje przeznaczenie, bo dzięki Tamarze i jej sztuce mogę podróżować, poznawać ludzi na całym świecie. Chciałabym, aby jej sztuka i historia jej życia inspirowały ludzi na całym globie. W pewnym sensie jest to moja misja. Mam też nadzieję, że wkrótce uda się stworzyć fundację, która będzie wspierać kobiety artystki i biznesmenki na całym świecie. Cristina, moja siostra, „Malutka”, jak nazywała ją Tamara, poświęciła życie ratowaniu zwierząt i swojej pasji, którą stały się konie. Wspomaga także amazonki w realizacji ich marzeń. W przeciwieństwie do mnie wykazuje też pewien talent malarski po prababce. Który z obrazów Tamary lubisz najbardziej? Oczywiście „Autoportret w zielonym bugatti”. Obraz najpierw nazywał się „Mon Portrait”. A kiedy dziennikarz zapytał Tamarę: „Co to za samochód, którym jeździsz?”, odpowiedziała: „Oczywiście bugatti”. Naprawdę jeździła niedużym, żółtym renault. Ale namalowała siebie w bugatti, najdroższym samochodzie świata w tamtych czasach. Ten słynny obraz przedstawia ją jako przykład dla niezależnych, silnych kobiet, odpowiedzialnych za swoje życie. A przy tym efektownych i pięknych. Obraz powstał w 1929 roku i wciąż, prawie sto lat później, pokazuje na wskroś nowoczesną kobietę. Czy Tamara może być wzorem dla współczesnych kobiet? Z całą pewnością tak. Jej ciężka praca i determinacja są imponujące. Przeżyła dwie wojny światowe, rewolucję bolszewicką, wielki kryzys 1923 roku i hiszpańską wojnę domową. Uciekając z Rosji, stała się uchodźczynią, tak jak wiele dzisiejszych kobiet szukających dla siebie nowego miejsca na ziemi. Wiedziała, czym jest dyskryminacja, z powodu bycia kobietą malarką. Zmagała się z depresją i lękiem, a pomimo tego odniosła wielki sukces. Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. To zaszczyt być jej prawnuczką. Rozmawiała Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich. Nic nie zapowiadało, że odejdzie. Nie była chora. I teraz wszystkie światowe agencje muszą przestawić się na współpracę z nowym partnerem. Skąd u nich taka ostrożność? Jak wspomniałem, muzyka klasyczna to są kontrakty na ogromne kwoty. Jest więc pewnego rodzaju niedowierzanie, że uda się ten projekt kontynuować z takim rozmachem. Poza tym to jest zamknięty świat, a ja muszę udowodnić, że jestem częścią tego środowiska. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint zdradza, czego nauczył ją ojciec. Te trzy zasady prowadzą ją przez życie
Dorota Goldpoint ubierała pierwszą damę Agatę Dudę i największe gwiazdy polskiej sceny. W rozmowie z "Vivą!" projektantka wraca do zaskakujących początków swojej drogi.
Kochają ją kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy, jak Irena Santor czy Grażyna Szapołowska. Przez osiem lat na wszystkie oficjalne wydarzenia ubierała byłą pierwszą damę Agatę Dudę. Przekornie mówi: „Sama skazałam się na sukces”. Dorota Goldpoint opowiada Beacie Nowickiej o swojej drodze do kariery. Dorota Goldpoint o kulisach sukcesu. Wywiad VIVA! – Przez lata na wszystkie oficjalne wyjścia ubierała Pani byłą prezydentową Agatę Dudę. Kochają Panią gwiazdy: Irena Santor, Grażyna Szapołowska, Olga Bończyk, Anna Radwan, Katarzyna Żak… Była Pani skazana na sukces? Sama „skazałam” się na sukces. Sama wybrałam życie, o którym marzyłam. Jako dziecko wyobrażałam sobie, że będę nosiła piękne kreacje gwiazd, które śpiewały w Opolu i w Sopocie. Wychowałam się na tych festiwalach. Nie lubię marchewki z groszkiem. Nie w sensie smaku, tylko rutyny, banału, przeciętności. Lubię rzeczy out of the box. Miałam siedem lat, kiedy na maszynie mamy uszyłam sobie pierwsze spodnie. Pamiętam moją stylówkę – dżinsy dzwony i futrzana czapka z lisa. Zawsze wyglądałam dość dziwacznie na tle innych dzieci w szkole. Podśmiewano się ze mnie i… inspirowano się. Gdy w drugiej klasie podstawówki przyszłam na lekcje w wielkim berecie, po paru tygodniach pół szkoły nosiło takie berety. Szyłam sobie wystrzałowe kreacje na szkolne dyskoteki, które wtedy były towarzyskim wydarzeniem. Koleżanki w napięciu czekały na to, w co się ubiorę (śmiech). Zawsze wiedziałam, czego chcę. – Miała Pani silną osobowość. W moim domu był „ordnung”. Tato nauczył mnie trzech zasad: „Czytaj książki i ucz się języków, otworzą ci okno na świat. Zawsze odkładaj rzeczy na miejsce, bo nawet w nocy będziesz mogła je znaleźć. I pamiętaj, kończ zaczęte sprawy”. Całe życie tego się trzymam. W liceum zamarzyłam o aktorstwie. Poszłam na egzaminy do szkoły teatralnej, ale odpadłam na trzecim etapie. Więcej nie próbowałam. Zdałam na dziennikarstwo na Uniwersytet Warszawski. Na drugim roku zaczepiła mnie koleżanka: „Kodak potrzebuje dziewczyny do reklamy”. „Ale ja jestem taka drobna, niewysoka…”. Zaczęła się śmiać: „Szukają kogoś do działu reklamy, a ty świetnie znasz angielski”. Tak zostałam pełniącą obowiązki kierownika do spraw promocji i reklamy. [...] SPRAWDŹ: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak” Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Mama była przerażona, ona w szoku. Tylko w VIVIE! Paulina Gałązka wspomina moment, który odmienił jej życie
Paulina Gałązka dziś jest rozpoznawalną aktorką, ale jej droga do szkoły filmowej wcale nie była oczywista. Najpierw wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim, kierując się rozsądkiem i poczuciem odpowiedzialności za rodzinę. Dopiero niespodziewany telefon z informacją o przyjęciu do szkoły aktorskiej w Łodzi sprawił, że musiała podjąć jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu.
Nie planowała tego. Miała studiować, zdobyć stabilny zawód i pomóc rodzinie. Aktorstwo było raczej marzeniem z boku. Czymś, co mogło nigdy się nie wydarzyć. Wszystko zmienił jeden telefon i termin w dziekanacie. Wtedy rzeczywistość nagle wyprzedziła jej własne wyobrażenia o przyszłości. Dlaczego Paulina Gałązka wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim [...] Kiedy jednak cofnąć się jeszcze o krok, zanim pojawiła się szkoła aktorska, była racjonalna decyzja, czyli studia na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd decyzja o stosunkach międzynarodowych? To była decyzja podsunięta z ogromnej troski. W liceum dużo recytowałam, brałam udział w festiwalach teatralnych, wygrywałam konkursy. W naturalny sposób pojawiał się więc pomysł, że może powinnam zdawać do szkoły aktorskiej. Albo na ASP, bo też bardzo lubiłam rysować i podobno miałam do tego rękę. Moja wychowawczyni powiedziała mi wtedy coś bardzo ważnego. Chodziłam do liceum imienia Czackiego w Warszawie. Była to niezwykle dobra szkoła, taka, która naprawdę wzmacnia człowieka. I ona powiedziała: „Ty nie jesteś w takiej sytuacji jak niektóre twoje koleżanki. Nie możesz sobie pozwolić na kilka lat niepewności”. Co to znaczy? Moją siostrę Anię i mnie mama wychowywała samotnie, tata już wtedy nie żył, a nasza sytuacja finansowa była trudna. I ona po prostu widziała coś, czego ja wtedy może jeszcze nie do końca rozumiałam, że prędzej czy później będę musiała wziąć na siebie część odpowiedzialności za dom. Dlatego radziła: „Najpierw studia, które dadzą zawód i stabilność. A dopiero potem aktorstwo”. [...] CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Paulina Gałązka o szkole filmowej w Łodzi Czyli naprawdę nie dopuszczałaś do siebie myśli, że możesz przejść dalej. Kompletnie. I dlatego telefon od niej był takim wstrząsem. Zadzwoniła i powiedziała: „Słuchaj, musisz iść do dziekanatu z dowodem, podpisać dokumenty, bo jesteś przyjęta. Jest termin do któregoś dnia”. Ja byłam w absolutnym szoku. To było jedno z doświadczeń, kiedy rzeczywistość nagle wyprzedza twoją wyobraźnię. Jak zareagowała Twoja mama Gienia? Moja mama była przede wszystkim przerażona. Ona nie potraktowała tego jak spełnienia marzenia, tylko raczej jak bardzo ryzykowną decyzję. Pamiętam, że powiedziała coś w rodzaju: „Paulinka, gdzie ty pojedziesz do tej Łodzi?”. Dla niej to był skok w nieznane. A w naszym domu zawsze myślało się raczej kategoriami bezpieczeństwa. Nie pojawiła się w Tobie wtedy myśl: Może jednak zostać na uniwersytecie? Oczywiście, że takie myśli się pojawiały. Zresztą ja jeszcze wróciłam na uniwersytet, żeby zdać jeden egzamin. Kiedy zaczęłaś studia w Łodzi, miałaś poczucie, że to Twoje miejsce? Nie od razu. Pierwszy rok był dla mnie bardzo trudny. Trafiłam w zupełnie inny system niż ten, który znałam z liceum i z Uniwersytetu Warszawskiego. Tam wszędzie traktowano nas bardzo poważnie, właściwie partnersko. A w szkole filmowej obowiązywał wtedy bardzo wyraźny system mistrzowski. Bardzo wertykalny. Profesor był na górze, student bardzo wyraźnie na dole. I dla mnie to było trudne doświadczenie. Miałam poczucie trochę takiego „upupienia”, jak z „Ferdydurke”. Czy w tamtym momencie pojawiła się myśl, żeby się wycofać? Tak, oczywiście. Zastanawiałam się, czy nie wrócić na uniwersytet. Ale były jedne zajęcia, które mnie wtedy uratowały. Jakie? Praca z kamerą z Mariuszem Jakusem. To były moje ulubione zajęcia. On traktował nas bardzo poważnie, jak partnerów w pracy. A przede wszystkim oceniał bardzo konkretnie. Nagrywaliśmy sceny na początku roku i na końcu roku. Potem oglądaliśmy je razem i on bardzo dokładnie omawiał, co się zmieniło, co się udało, nad czym trzeba pracować. To była taka bardzo uczciwa, wymierna ocena, a nie kwestia czyjegoś nastroju czy kaprysu. I co powiedział o Tobie? Powiedział, że zrobiłam największy postęp ze wszystkich przez ten rok. Bo ja naprawdę na początku właściwie nic nie umiałam. I to był moment, który dał mi ogromną nadzieję. Pomyślałam wtedy, że może jednak jest w tym jakaś droga dla mnie, tylko że będzie to droga pracy, a nie łatwego talentu. I w gruncie rzeczy taka perspektywa była dla mnie nawet bardziej przekonująca. [...] Rozmawiał Wiktor Słojkowski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak”
Droga Doroty Goldpoint do świata mody nie była oczywista. Zanim stworzyła markę sygnowaną własnym nazwiskiem, była przede wszystkim mamą, terapeutką i kobietą szukającą swojej życiowej równowagi.
Dorota Goldpoint opowiada o przełomowych momentach w swoim życiu: macierzyństwie, rozstaniu z mężem i decyzji o rozpoczęciu kariery w modzie. Projektantka zdradza, jak narodziła się jej marka oraz skąd wzięła się filozofia „złotego środka”, która stała się fundamentem jej biznesu. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką mówi o odwadze do realizowania marzeń, nawet wtedy, gdy życie prowadzi w zupełnie inną stronę. Dorota Goldpoint przez lata była przede wszystkim mamą. Dopiero potem spełniła marzenie o modzie. Wywiad VIVA! [...] – Co było punktem zwrotnym? Poznałam mojego przyszłego męża. To mi uświadomiło, że rodzina i dzieci są dla mnie największą wartością. Wyszłam za mąż, urodziłam ukochanego synka Filipa. Założyłam, że po czterech miesiącach wrócę do pracy. Kiedy popatrzyłam w jego piękne, duże oczy i przytuliłam do piersi, zrozumiałam, że nie ma opcji, żebym ja to dziecko komukolwiek zostawiła. Jestem matką lwicą. Przegryzłabym aortę w obronie moich dzieci. Kiedy na świecie pojawił się kochany Wiktor, mój mąż, mężczyzna tradycyjny, uznał, że kobieta, która wychowuje dzieci, nie powinna pracować. Freud byłby zachwycony. Sam uważał model, w którym mężczyzna jest głową rodziny i pracuje, a żona zajmuje się domem i wychowuje dzieci, za naturalny, a wręcz pożądany ze względów cywilizacyjnych. – Ale to nie był model dla Pani! Ani dla wielu innych kobiet. Spełniamy się i pracując, i wychowując dzieci. Kiedy przestałam karmić Wiktora piersią, poczułam, że czegoś mi brak. Mąż zapewniał nam wysoki standard życia, ale ja chciałam coś robić. Poszłam na podyplomowe studia terapii psychoanalitycznej. W trakcie musiałam odbyć własną analizę szkoleniową. Pytała pani o punkt zwrotny. Myślę, że ta terapia była dla mnie czymś w rodzaju otwarcia. Zrozumiałam, że nie ma przeszkody, której nie pokonam, żeby sięgnąć po swoje pragnienia, które były głęboko poukładane i pochowane. Byłam ukochaną mamą, wspaniałą panią domu, spełniałam się intelektualnie jako terapeutka. Pracowałam z pacjentami o poważnych zaburzeniach, świadomość, że mogę komuś pomóc, dawała mi ogromną satysfakcję, a jednak, gdzieś na dnie duszy cały czas czułam, że… – …nie do końca robi Pani to, o czym marzyła? Dokładnie. W międzyczasie rozstałam się z mężem. W pewnym momencie nasze drogi po prostu rozeszły się w różnych kierunkach. Mąż cały czas bardzo aktywnie uczestniczył w wychowaniu naszych synów, do dziś utrzymujemy przyjacielskie stosunki. Nasi synowie są wspaniali, wykształceni, samodzielni, mądrzy. Jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie, mając takich chłopców. Wracając do pytania, przez te wszystkie lata nieustannie sobie szyłam: na bale, imprezy, wyjścia, wyjazdy. Pewnego dnia powiedziałam do byłego już męża: „Mam pomysł, żeby otworzyć własną firmę. Chciałabym zająć się modą”. Usłyszałam: „Kochasz ciuchy, zawsze o tym marzyłaś, więc będę cię wspierał”. Mąż od lat współpracował z Włochami, uważał, że Włosi mają najlepsze tkaniny, i skontaktował mnie ze znajomymi. Kupiłam maszyny, wynajęłam lokal, zatrudniłam dwie osoby i z moją ukochaną krawcową panią Basią, którą tutaj czule pozdrawiam, w ciągu dwóch miesięcy stworzyłam pierwszą kolekcję. – Narodziła się Dorota Goldpoint. Byłam na to gotowa. Chciałam stworzyć firmę, która będzie odzwierciedlała moją filozofię życia. Zakładając, że istnieje idealny świat, chciałabym, żeby w moim życiu zapanowała harmonia. Balans we wszystkich dziedzinach życia. Stąd Goldpoint, jak złoty środek. Chciałam stworzyć się na nowo, odciąć od nazwiska męża. Ponosić wyłączną odpowiedzialność za moje wybory, decyzje i przyszłość. Biznes modowy jest bardzo trudny, ale przeszkody mnie nie przerażają. Lubię wyzwania, nienawidzę narzekania. Kiedy mam problem, szukam rozwiązania, zastanawiam się, jak z niego wybrnąć. Jak w bajce: „Myśl, myśl, myśl…”. Kiedy wiem, że nie mam na coś wpływu, odpuszczam. Nie robię niczego na siłę. Mam ulubione powiedzenie: „I just go with the flow of my life”. Chciałam tworzyć własne kolekcje, a nie sprzedawać cudze marki, choć na tym najwięcej się zarabia. Dlatego dwa lata po otwarciu filmy skończyłam w Londynie roczny kurs z projektowania i zarządzania w modzie. Już wiedziałam, jakie będzie DNA mojej firmy. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
Choć różnią się niemal we wszystkim, stworzyli związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. W rozmowie zdradzają, jak wygląda ich codzienność i który moment w relacji był dla nich prawdziwym sprawdzianem.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr Domaniecki w szczerej rozmowie opowiadają o tym, jak naprawdę wygląda ich związek. Aktorka przyznaje, że są jak ogień i woda, ale właśnie dzięki temu świetnie się uzupełniają. W wywiadzie dla magazynu "Viva!", który przeprowadziła Katarzyna Piątkowska, wracają też do ważnego momentu w swojej relacji – pierwszego spotkania Piotra z córką aktorki, Marysią. Ewa i Piotr o ważnym etapie swojego związku. Chodziło o jej córkę. Wywiad VIVA! [...] – Jesteście jak ogień i woda? Piotr: Różnimy się w wielu sprawach. Nawet inne rzeczy lubimy oglądać. Ja kocham stare filmy, Ewa woli „Bridgertonów”. Ewa: Jestem małomówna, w przeciwieństwie do Piotrka (śmiech). Sama słyszysz. Potrafi mówić bez przerwy. Mnie czasem wystarczą dwa zdania i już mam załatwioną sprawę. Za to Piotr… ma zawsze dużo do powiedzenia. Gdy w nocy wracam ze spektaklu, zawsze na mnie czeka. I gdy ja marzę o przyłożeniu głowy do poduszki, on zaczyna swoją serię pytań. Czasem mnie to wkurza, bo jestem zmęczona i wszystko zdążyłam mu opowiedzieć przez telefon. – To nieduży koszt za bezwarunkową miłość. Ewa: To prawda. Ale czasem wolałabym, żeby pomilczał (śmiech). Nie mówi tylko wtedy, gdy ogląda mecz. Piotr: Byłem trenerem bramkarzy w Legii, a piłka to moja pasja. – A Ewy? Ewa: Na początku znajomości, kiedy chciałam się podlizać, oglądałam razem z nim. Ale przestałam (śmiech). Piotr: Za to ja nie oglądam polskich seriali. I nie będę oglądał, dopóki moja żona nie będzie w nich więcej grała (śmiech). Ewa: Wiesz, Piotr jest trenerem z prawdziwego zdarzenia. Coachem. I dla zawodników, i dla mnie. Piotr: Bywam bardzo zasadniczy i wymagający. Ewa: Ale jesteś sprawiedliwy i dlatego dzieciaki cię uwielbiają. Piotr ma talent pedagogiczny. – Wykorzystał to podczas pierwszego spotkania z Twoją córką Marysią? Piotr: To było dla mnie bardzo stresujące spotkanie. Marysia ma przecież prawo do własnego osądu całej sytuacji. Nie miałem wpływu na to, co myśli o nowym związku swojej mamy, mogłem się tylko postarać, żeby wypaść jak najlepiej. Mogę powiedzieć, że się lubimy. Ewa: Marysia wyprowadziła się z domu, jak miała 18 lat, bo chciała mieszkać sama. Od wielu lat jest samodzielna. Gdy pojawia się nowy partner jednego z rodziców… to nigdy nie jest proste. Ale gdy dziecko jest dorosłe, prowadzi własne życie, chyba jest trochę łatwiej. Niestety rzadko się widujemy, bo mnie nie ma w weekendy, a w tygodniu każdy ma swoje sprawy, pracę, życie. [...] SPRAWDŹ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.