Szukał żony i dzieci przez 72 godziny. Miesiąc później Lucas Trejo opublikował wpis, który porusza do łez
Lucas Trejo to argentyński piłkarz od lat związany z klubami występującymi w Wenezueli. W czerwcu jego życie zmieniło się bezpowrotnie, gdy katastrofalne trzęsienie ziemi odebrało mu żonę Yaninę oraz dwoje dzieci – Aarona i Ainhoę. Po miesiącu milczenia sportowiec opublikował pierwszy, niezwykle osobisty wpis, w którym opowiedział o bólu, wierze i ludziach, którzy pomogli mu przetrwać najtrudniejsze chwile.
Przez wiele dni świat śledził dramatyczne informacje napływające z Wenezueli. Lucas Trejo, który w chwili katastrofy przebywał z drużyną poza domem, niemal trzy doby uczestniczył w poszukiwaniach swojej rodziny pod gruzami zawalonego budynku. Gdy potwierdzono śmierć jego najbliższych, tragedia poruszyła nie tylko środowisko piłkarskie, ale również tysiące osób, które z zapartym tchem śledziły rozwój wydarzeń. Miesiąc później piłkarz zdecydował się przerwać milczenie. Opublikowany 28 lipca wpis stał się natomiast szczerym świadectwem niewyobrażalnego bólu, ale także wiary, która – jak sam podkreślił – pomogła mu przetrwać najtrudniejsze chwile. Trzęsienie ziemi w Wenezueli odebrało Lucasowi Trejo całą rodzinę Do tragedii doszło pod koniec czerwca, kiedy silne trzęsienie ziemi nawiedziło część Wenezueli. W wyniku wstrząsów zawaliły się budynki mieszkalne, a pod gruzami znalazły się dziesiątki osób. W jednym z nich przebywała żona Lucasa Trejo – Yanina – oraz ich dwoje dzieci: Aaron i Ainhoa. Sam piłkarz przebywał wówczas poza domem razem ze swoją drużyną. Po otrzymaniu dramatycznej wiadomości natychmiast wrócił na miejsce katastrofy i przez blisko 72 godziny uczestniczył w poszukiwaniach najbliższych. W akcję zaangażowani byli ratownicy, służby oraz mieszkańcy, którzy robili wszystko, by odnaleźć uwięzionych pod gruzami ludzi. Niestety, z czasem potwierdziły się najgorsze obawy – żona i dzieci piłkarza nie przeżyli katastrofy. Informacja o rodzinnej tragedii Lucasa Trejo obiegła media na całym świecie. Wyrazy współczucia napływały od klubów piłkarskich, zawodników, kibiców i osób, które wcześniej nie znały jego historii. W obliczu tak ogromnej straty sport zszedł na dalszy plan. W centrum uwagi znalazł się człowiek, który w jednej chwili stracił wszystko, co było dla niego najważniejsze. „Musiałem szukać mojej żony i dzieci, wiedząc, że już nie żyją”. Pierwszy wpis Lucasa Trejo po miesiącu milczenia Miesiąc po tragedii Lucas Trejo opublikował w mediach społecznościowych pierwszy wpis od czasu katastrofy. Kilka prostych, szczerych zdań wystarczyło, by pokazać skalę bólu, z jakim przyszło mu się zmierzyć. Piłkarz rozpoczął swój wpis od słów, które poruszyły tysiące osób: „Miesiąc temu przeżyłem najgorszy moment w moim życiu — jedyną rzeczą, która mnie przerażała, była utrata mojej rodziny. Musiałem szukać mojej żony i dwojga dzieci w całkowicie zawalonym budynku, wiedząc, że już nie żyją… Nie było nic, co przerażałoby mnie bardziej w całym moim życiu…” Mimo ogromnego cierpienia Lucas Trejo podkreślił, że w tamtych chwilach nie chciał poddać się rozpaczy. Jak wyznał, zdecydował się zaufać wierze i do samego końca mieć nadzieję, że wydarzy się cud. „Postanowiłem jednak działać w oparciu o wiarę, wierząc, że mogą jeszcze żyć. Stąd to zdjęcie — kiedy rozpoczął się trzeci dzień, postanowiłem zebrać ich razem i modlić się o cud. Tak właśnie wybieram życie — z wiarą — nawet w najgorszych okolicznościach” – pisał. W dalszej części swojego wpisu Lucas Trejo zwrócił się do wszystkich osób, które były przy nim w pierwszych godzinach po katastrofie. Podkreślił, że doskonale pamięta każdego człowieka, który zaoferował mu pomoc, wsparcie czy po prostu swoją obecność. „Dziękuję wszystkim, którzy byli przy mnie w ciągu tych pierwszych 72 godz. Każdy z was ma swoje imię i bardzo dobrze pamiętam, kim byliście. Bez wątpienia Bóg was posłał, by mnie otoczyć opieką i wesprzeć. Wierzcie mi, że bez was nie zdołałbym znieść tak wielkiego bólu. Nigdy nie zostawiliście mnie samego, nigdy nie byłem sam, naprawdę dziękuję” – czytamy. Na zakończenie piłkarz napisał, że chce kontynuować wartości i cele, które przez lata tworzył wspólnie z rodziną: „Dziś mogę wam powiedzieć: ich życie nie pójdzie na marne. To, co rozpoczęliśmy wraz z moją żoną Yaniną oraz moimi dziećmi Aaronem i Ainhoą, będzie kontynuowane”. Źródło i tłumaczenie: przegladsportowy.onet.pl
Była otoczona ludźmi, których kochała. Ostatnie zdjęcia Igi Cembrzyńskiej chwytają za serce
Iga Cembrzyńska przez ostatnie lata konsekwentnie strzegła swojej prywatności i niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego. Dlatego zdjęcia opublikowane rok temu przez Bożenę Stachurę z okazji jej urodzin były dla wielu wzruszającym, rzadkim spojrzeniem na ukochaną aktorkę. Dziś, gdy dotarła wiadomość o jej śmierci, te kadry poruszają z zupełnie nową siłą.
Pierwszy raz od dawna fani mogli zobaczyć ją uśmiechniętą, otoczoną ludźmi, których kochała i którzy pozostali przy niej mimo upływu lat. Zdjęcia były świadectwem bliskości, przyjaźni i zwykłej, ludzkiej radości. Dziś patrzy się na nie zupełnie inaczej... Iga Cembrzyńska nie żyje. Odeszła jedna z najwybitniejszych aktorek polskiego kina Wiadomość o śmierci Igi Cembrzyńskiej poruszyła środowisko artystyczne i widzów, którzy przez dekady śledzili jej twórczość. Aktorka, piosenkarka i producentka filmowa zmarła w wieku 87 lat. Była jedną z najbardziej charakterystycznych osobowości polskiego kina – stworzyła dziesiątki niezapomnianych kreacji, współpracowała z najwybitniejszymi reżyserami, a dla wielu na zawsze pozostanie także muzą Andrzeja Kondratiuka, z którym stworzyła wyjątkowy duet nie tylko zawodowo, ale i prywatnie. W ostatnich latach świadomie wycofała się z życia publicznego. Rzadko udzielała wywiadów i praktycznie nie pojawiała się na branżowych wydarzeniach. Zamiast medialnego rozgłosu wybierała spokój, dlatego każda nowa fotografia aktorki była dla jej wielbicieli wyjątkowym wydarzeniem. ZOBACZ TEŻ: Iga Cembrzyńska kochała tylko jego. Te słowa o Andrzeju Kondratiuku dziś poruszają jeszcze bardziej Ostatnie zdjęcia Igi Cembrzyńskiej opublikowała Bożena Stachura. Dziś wzruszają jeszcze bardziej Przez długi czas Iga Cembrzyńska pozostawała poza zasięgiem aparatów. Tym większe emocje wywołały zdjęcia, które rok temu z okazji jej urodzin opublikowała aktorka Bożena Stachura. Dla wielu osób był to pierwszy od lat tak bliski obraz ukochanej artystki. Na fotografiach nie widać wielkiej gwiazdy polskiego kina, lecz kobietę otoczoną serdecznością, przyjaciółmi i wspomnieniami. Obok Igi Cembrzyńskiej znalazła się jej ukochana przyjaciółka Małgorzata Piekarska, z którą znały się jeszcze z dzieciństwa spędzonego w Radomiu. Ten szczegół nadał całemu spotkaniu wyjątkowo osobisty charakter. Bożena Stachura opatrzyła fotografie poruszającym wpisem: „Iga Cembrzyńska świętuje z nami zaległe urodziny. Wzruszona do łez. A my razem z nią. Jest tu z nami Jej ukochana Przyjaciółka Małgorzata Piekarska, z którą spędziła dzieciństwo i młodość w Radomiu. Utrzymują stały kontakt przez te wszystkie lata. Jubilatka dziękuje za nadesłane życzenia. Tonie dziś w kwiatach i we wspomnieniach. Sprawiliśmy Jej wielką radość.” Już wtedy te słowa poruszały. Dziś wybrzmiewają jednak jeszcze mocniej. Trudno nie zatrzymać wzroku na kadrach, na których widać wzruszenie, wdzięczność i autentyczną radość z obecności najbliższych. To zapis cichej, bardzo osobistej chwili, która – jak się okazało – stała się jednym z ostatnich publicznych wspomnień o Igi Cembrzyńskiej. SPRAWDŹ TEŻ: Po stracie męża Iga Cembrzyńska skłóciła się z rodziną, brat chciał ją ubezwłasnowolnić. W ostatnich latach życia los jej nie oszczędzał
Zmuszano ją, by występowała na scenie, była bezsilna. Tak wyglądał ostatni koncert Amy Winehouse
Amy Winehouse zachwycała talentem i podbiła serca milionów fanów, ale za kulisami jej życia rozgrywał się dramat. Ostatni koncert, który dała 18 czerwca 2011 roku w Belgradzie, pokazał artystkę w niezwykle trudnym stanie. Występ pełen łez, zagubienia i bezradności okazał się wstrząsającą zapowiedzią tragedii, która nastąpiła zaledwie miesiąc później.
Obecnie Amy Winehouse uchodzi za legendę i wybitną artystkę, która zmarła przedwcześnie. Miała niemal wszystko: niespotykany talent, charyzmę i rzeszę fanów. Piosenkarka jednak w młodym wieku zaczęła mieć poważne problemy z używkami. W pewnym momencie przestała to ukrywać i występowała na scenie pod wpływem alkoholu. Ostatnie miesiące życia były dla niej niezwykle ciężkie i przytłaczające, a koncert, na którym wystąpiła w czerwcu 2011 roku, przedstawiał niezwykle smutny obrazek, który był zapowiedzią jej śmierci. Amy Winehouse: sława ją przytłoczyła, a media nie dawały spokoju Była prawdziwą artystką, ludzie ją kochali. Olśniewała niemal każdego, a fani nieustannie jej kibicowali. Niestety mało kto wiedział, że za kulisami rozgrywał się prawdziwy dramat, którego Amy Winehouse nie potrafiła udźwignąć. Jednym z najgorszych momentów w jej życiu była walka z tabloidami. W czasach jej świetności rozwijały się media plotkarskie, które czekały na najbardziej kompromitujące zdjęcia gwiazd, gdyż miały z tego zysk. Artyści stali się więc pewnego rodzaju zabawkami w ich rękach. Do tego grona zaliczała się właśnie Amy Winehouse. Potrzebowała wsparcia i pomocy bliskich, lecz oni wypychali ją na pierwszy plan, by zarobić na jej pracy. W 2011 roku zorganizowano aż 12 koncertów Amy Winehouse, lecz ona tego nie chciała. Co więcej, jej przyjaciele również prosili, by zrezygnować z tego pomysłu. Nikt jednak się nie ugiął. Ostatecznie wokalistka zaśpiewała tylko na jednym z nich w Serbii. Media huczały wówczas, że był to najgorszy koncert w historii kraju. Z archiwalnych nagrań wynika, że piosenkarka źle się czuła na scenie, płakała. Nie chciała tam być. Co więcej, była pod wpływem alkoholu. Na domiar złego publiczność ją wybuczała... CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy” Amy Winehouse, Belgrade, Serbia - 18 czerwca, 2011 rok Amy Winehouse, Belgrade, Serbia - 18 czerwca, 2011 rok Tak wyglądał ostatni koncert Amy Winehouse Na koncercie pojawiła się Iva, która później zrelacjonowała, co się działo podczas występu. Okazuje się, że wokalistka przyszła na scenę z godzinnym opóźnieniem, natomiast podczas wykonywania utworów myliła teksty piosenek i zachowywała się niepokojąco. „Byliśmy już naprawdę zmęczeni, ale się nie poddaliśmy. Czekaliśmy na nią kilka godzin, żeby stać w pierwszym rzędzie, więc te kilkadziesiąt dodatkowym minut nie robiło nam już różnicy. W okolicach godziny 23.00 w końcu zgasły światła i na scenie pojawił się jej zespół i chórzyści. Myślę, że sami nie wiedzieli, co się dzieje, bo grali intro do pierwszej piosenki "Just Friends" kilka razy. Kibicowaliśmy jej, bardzo się cieszyliśmy, że do nas wyszła", wyznała. Fanka artystki dodaje, że na początku nikt nie zauważył, że ich idolka jest w złym stanie. Wszyscy podejrzewali, że najzwyczajniej w świecie się wygłupia. „Pamiętam, że kiedy usiadła na głośniku, zdjęła buty i rzuciła nimi w chórzystę, to byliśmy przekonani, że sobie żartuje. Amy słynęła z niebanalnego poczucia humoru", kwitowała. „Może chciała sprawdzić naszą cierpliwość. Dopiero kiedy zaczęła śpiewać drugi kawałek i nadal było dość dziwnie, to wiedzieliśmy, że coś jest z nią nie tak", zaznaczała. I choć fani pod sceną zachęcali wokalistkę oklaskami, tylna część tłumu zaczęła buczeć. „W pewnym momencie zrozumiałam, że Amy wcale nie chce być na tej scenie. Jest nieobecna i znudzona. Wiedziała jednak, że w festiwalowym tłumie jest mnóstwo fanów, którzy czekali na nią cały dzień. Dzisiaj już wiemy, że tak naprawdę została zmuszona do zagrania tych koncertów. Nieustannie próbowała coś do nas mówić, ale albo było to niezrozumiałe, albo po prostu przedstawiała swój zespół, z którego była bardzo dumna. Nie była w stanie skupić się jednak na żadnej piosence. Cały czas gdzieś odpływała", wspomina uczestniczka wydarzenia. Gdy Amy Winehouse zaczęła śpiewać piosenkę Back to Black, rzuciła mikrofon za siebie. Wiele osób interpretuje to zachowanie jako znak protestu. „Myślę, że ten moment był jej osobistym sprzeciwem. Nie przeciwko nam fanom, ale przeciwko ludziom, którzy chcieli na niej zarabiać pieniądze. To było jedno z tych wykonań, których nigdy nie zapomnisz. Najlepsze tamtego wieczoru. Amy była tak prawdziwa, przepełniona emocjami. A później rzuciła mikrofonem", mówiła Iva. Piosenkarka ukazała na scenie cały wachlarz emocji. Gdy tłum głośniej buczał, ona stawała się coraz bardziej zamknięta. W pewnym momencie coś w niej pękło i zaczęła płakać. „Widziałam twarze zmęczonych fanów. Nie wiedzieliśmy, co tak naprawdę się stało. Nie potrafiliśmy zrozumieć, czego właśnie doświadczyliśmy. Pamiętam, że zamieściłam kilka czarno-białych zdjęć z tamtego wieczoru w sieci i jeden z naszych lokalnych artystów skomentował je później, że są przepełnione emocjami, które trudno powtórzyć", zwierzała się fanka. Amy Winehouse zmarła miesiąc później 23 lipca 2011 roku. Przed śmiercią zdołała wypowiedzieć dwa zdania do mamy i taty: „Przytul mnie tato", „Ja ciebie też kocham mamo", tak brzmiały jej ostatnie słowa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miliony Polaków ją uwielbiały. Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, miała zaledwie 49 lat View oEmbed on the source website Amy Winehouse, Belgrade, Serbia - 18 czerwca, 2011 rok Amy Winehouse, Belgrade, Serbia - 18 czerwca, 2011 rok
Miliony Polaków ją uwielbiały. Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, miała zaledwie 49 lat
Mija 20 lat od śmierci Ewy Sałackiej – aktorki, którą widzowie pokochali za role w filmach „Och, Karol”, „Sztuka kochania” czy „Ciemna strona Wenus”. Zmarła nagle 23 lipca 2006 roku po wstrząsie anafilaktycznym wywołanym ukąszeniem przez osę. Miała zaledwie 49 lat. Jej tragiczna śmierć wstrząsnęła Polską, a pamięć o niej wciąż pozostaje żywa.
Dokładnie 20 lat temu, 23 lipca 2006 roku, Polskę obiegła wiadomość o nagłej śmierci Ewy Sałackiej. Odeszła nagle, na skutek wstrząsu anafilaktycznego po ukąszeniu przez osę. Mimo natychmiastowej pomocy medycznej, Ewy Sałackiej nie udało się uratować. Uwielbiana przez miliony aktorka, znana z takich produkcji, jak „Och, Karol”, „Sztuka kochania” czy „Ciemna strona Wenus”, osierociła 12-letnią wówczas córkę Matyldę oraz pozostawiła pogrążonego w żałobie męża Witolda. Dwie dekady po tej tragedii wielu wciąż wspomina ją jako jedną z najpiękniejszych i najbardziej charyzmatycznych aktorek swojego pokolenia. Ewa Sałacka we wspomnieniach przyjaciół: studia, pierwszy chłopak Na ekranie otrzymywała role wampów, namiętnych kochanek i femme fatale. Przed kamerą była profesjonalistką, nie bała się prezentować kobiecych wdzięków, które rozpalały wyobraźnię mężczyzn i wzbudzały zazdrość wśród kobiet. Nie do końca jej się jednak to podobało, została zaszufladkowana i czekała na tę rolę, która pokazałaby jej aktorski kunszt. „Stale mam poczucie, że zagrałam role lepsze i gorsze, ale nie zagrałam jeszcze roli życiowej, która by mnie w pełni usatysfakcjonowała. Mogę jej nigdy nie zagrać, ale przecież muszę mieć nadzieję, że ją kiedyś dostanę”, podkreślała w jednym z wywiadów. Emocje wzbudzało również jej życie prywatne. Tym bardziej że – jak wspominała jej koleżanka ze szkoły Filmowej w Łodzi – była kobietą niezwykle atrakcyjną, uosobieniem seksapilu. Wzbudzała zachwyt i podziw. Mężczyźni chcieli dla niej porzucać rodziny, kobiety rwały sobie włosy z głowy. Dlaczego? „Gdy szła ulicą, wszyscy zatrzymywali się, by na nią popatrzeć. Była najpiękniejszą dziewczyną na uczelni. I wspaniałym człowiekiem”, wspomina koleżankę ze studiów Małgorzata Potocka (cytaty za Pomponik.pl). Mimo niewątpliwej urody długo nie mogła znaleźć szczęścia. W trakcie studiów – poza tarapatami miłosnymi – miewała również kłopoty z wykładowcami. Zwierzała się w wywiadach, że nie była najbardziej pilną studentką. „Ciągle był dylemat, czy już Sałacką wyrzucić, czy może jeszcze nie. No i jakoś dotrwałam do końca”, żartowała. To właśnie na studiach poznała swoją pierwszą sympatię. A cieszyła się wśród kolegów wielkim powodzeniem. „Faceci wariowali na jej punkcie, ale ona nie była łamaczką męskich serc, w miłości była bardzo oddana”, podkreśla Małgorzata Potocka. Jej pierwszym chłopakiem był Dariusz Wolski, student wydziału operatorskiego. Jednak gdy zdecydował się wyjechać do USA i przerwać studia, związek dobiegł końca. Kariera mężczyzny rozwinęła się jednak za oceanem do tego stopnia, że realizował zdjęcia do Hollywoodzkich produkcji, takich jak „Piraci z Karaibów” czy „Karmazynowy przypływ”. Zobacz też: Jak dziś wygląda córka Ewy Sałackiej, Matylda Kirstein? Przypomina sławną mamę Ewa Sałacka: życie prywatne. Małżeństwo z Krzysztofem Krauze A Ewa Sałacka? Pocieszenie znalazła w ramionach nieznanego wówczas i stawiającego pierwsze kroki w kinematografii Krzysztofa Krauzego. Był od niej starszy o cztery lata, jednak zapałali do siebie gorącym uczuciem. Na tyle mocnym, że zdecydowali się na ślub, który miał miejsce w 1979 roku. Aktorka była jego drugą żoną. Znajomi nie mieli wątpliwości, że dobrali się doskonale, wydawali się dla siebie stworzeni. „Skazani na sukces”, mówili o nich. Dwa lata później ich kariery zaczęły nabierać rumieńców. Krzysztof Krauze zrealizował pierwsze filmy krótkometrażowe oraz animowane, Ewa Sałacka stawiała natomiast pierwsze kroki jako aktorka. Gdy w sierpniu 1981 roku wyjeżdżali na wakacje do mamy reżysera do Wiednia, nie sądzili, że ich życie zmieni się niemal całkowicie. Tak Ewa Sałacka wyglądała w lutym 2006 roku, na kilka miesięcy przed tragiczną śmiercią Pobyt przedłużył się z uwagi na turbulencje w placówce, w której aktorka była wówczas zatrudniona. „Ewa po szkole została zaangażowana do Teatru Rozmaitości u Andrzeja Jareckiego. Mieli wrócić we wrześniu, bo zaczynał się sezon. Ale Jarecki zadzwonił do mnie, że jest jakiś konflikt, nie można się dogadać w sprawie nowego repertuaru, więc Ewa, jeśli chce, może przedłużyć pobyt o miesiąc czy dwa”, wyjaśniała w jednym z wywiadów Barbara Sałacka, matka aktorki, zawodowo reżyserka telewizyjna. Niestety, przedłużenie wyjazdu okazało się fatalne w skutkach. Utknęli za granicą, gdy w grudniu został wprowadzony stan wojenny. Ewa Sałacka była kompletnie odcięta od ukochanych rodziców i nie wiedziała, co dzieje się w kraju. „Był to bardzo nerwowy okres w moim życiu. Nie wiedziałam, co dzieje się z rodzicami. Stewardesa przekazała mi wiadomość o śmierci ukochanej babci. Papieros dawał mi chwilowe ukojenie. W torbie zawsze nosiłam aż dwie paczki, żeby mi nie zabrakło. Miałam brzydką cerę, słabą kondycję, czułam się przemęczona”, wspominała dramatyczne chwile. Przenieśli się do Paryża, mieszkali u aktorki Małgorzaty Zajączkowskiej. Między Ewą Sałacką i Krzysztofem Krauze coś zaczęło się zmieniać. Ona próbowała podbić świat modelingu, on zatrudniał się na budowach. Uczucie przygasło. Wreszcie mogli wrócić do kraju: tyle że właściwie już osobno. Był rok 1983. Aktorka podjęła pracę w jednym z teatrów w Radomiu. Dzięki temu uzyskała angaż w „Sztuce kochania” Jacka Bromskiego, która miała premierę w 1989 roku. Pięć lat wcześniej uwikłała się w romans ze znanym w środowisku ginekologiem, który zostawił dla niej żonę (znaną aktorkę) oraz dwójkę dzieci. Relacja trwała zaledwie dwa lata. Skruszony lekarz wrócił do żony. Przyjęła go. Na salonach mówiło się później o bliskiej relacji Ewy Sałackiej ze Zbigniewem Wodeckim (był wówczas żonaty i nie chciał się rozwodzić). Wreszcie los się do niej uśmiechnął i poznała mężczyznę swojego życia... Zobacz też: Córka Ewy Sałackiej wspomina zmarłą mamę. Chce, aby pamięć o niej trwała jak najdłużej Ewa Sałacka i Witold Kirstein - historia miłości On – uznany stomatolog i chirurg szczękowy tuż po rozstaniu z partnerką. Ona – doświadczona przez życie, z dorobkiem artystycznym, szukająca swojego miejsca. Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. Ale to właśnie Witold Kirstein okazał się miłością życia Ewy Sałackiej. Przy nim znalazła bezpieczną przystań i zbudowali razem dom. Co ciekawe, miał obserwować wziętą gwiazdę małego i dużego ekranu przez kilka lat. Było mu łatwo, bo... był jej sąsiadem! Początkowo jednak aktorka nie zwracała na niego większej uwagi, ich kontakty były sporadyczne i ograniczały się do zdawkowej wymiany uprzejmości. Miłość dopadła ich nagle. Sami byli zaskoczeni siłą uczucia. Okazało się, że nie mogą bez siebie żyć. Zaczęli pokazywać się razem na salonach, spotykali się ze znajomymi i rodziną. Zapraszali ich również do siebie. W 1994 stanęli na ślubnym kobiercu, by sformalizować związek. Tym bardziej że kilka miesięcy później powitali na świecie upragnione dziecko: córkę Matyldę. „Oczywiście chciałabym coś zrobić w swoim zawodzie, ale dzisiaj już musiałaby to być naprawdę interesująca propozycja. Teraz nie zrezygnowałabym dla niewielkiej roli z innych planów, nawet z wakacji”, podkreślała w wywiadzie tuż po tym, jak urodziła córkę. Zawodowo związała się z PR-em w firmie zajmującej się dystrybucją filmów, której koniec końców została szefową. Coraz rzadziej grała. Ale to jej w ogóle nie przeszkadzało. Nic dziwnego: byli uważani za dusze towarzystwa, znajomi i przyjaciele uwielbiali ich towarzystwo. „Ich dom tętnił życiem. Mieli psy, koty, papugę, a nawet małpkę Bożenkę”, przypomina Pomponik. Wydawało się, że ich szczęścia nic nie jest w stanie zburzyć... Ewa Sałacka i Witold Kirstein, 2005 r. View Burdaffi on the source website Ewa Sałacka: nagła śmierć - lipiec 2006 roku Upalne lipcowe niedzielne popołudnie. Ewa Sałacka i Witold Kirstein wypoczywają wraz z rodziną – matką aktorki i kuzynem – na działce swoich rodziców w Arciechowie nad Zalewem Zegrzyńskim. Nikt nie przeczuwa, że za chwilę wydarzy się tragedia, która obróci w pył misternie budowane dotąd szczęście. Ewa Sałacka sięga po coś do picia. Do szklanki lub kubka wpadła osa. Aktorka jest uczulona na ich jad, zawsze w pobliżu ma odpowiednie leki. Owad żądli ją w usta. Mąż niezwłocznie wzywa karetkę, podaje zastrzyki antyuczuleniowe. Gdy przyjeżdża pogotowie, stan 49-latki jest krytyczny. Doznaje wstrząsu anafilaktycznego. Jest reanimowana, ale umiera na oczach najbliższych w drodze do szpitala. 9 dni później ma miejsce pogrzeb Ewy Sałackiej. Żegna ją ukochany mąż, 12-letnia wówczas córka, przyjaciele i znajomi. Wśród nich m.in. dziennikarka Katarzyna Dowbor, restauratorka, przyszła gwiazda TVN Magda Gessler, Kuba Wojewódzki z ówczesną dziewczyną Anną Muchą oraz koleżanka ze studiów, Małgorzata Potocka. Nikt nie może uwierzyć w to, co się stało. Tym bardziej że Ewa Sałacka była pełna życia, wydawało się, że dożyje sędziwego wieku w gronie tych, których kochała. Nie było jej to jednak dane... Spoczęła na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 1 sierpnia 2006 roku. Mąż regularnie odwiedza jej grób. Stawia na nim kwiaty i znicz. Przysiada także na ławce, wpatrzony w płytę... Mąż Ewy Sałackiej, Witold Kirstein i jej córka Matylda Kirstein na jej pogrzebie, 1 sierpnia 2006 roku: Urna z prochami Ewy Sałackiej, 1 sierpnia 2006 roku:
Brenda Fricker nie żyje. Zdobywczyni Oscara i niezapomniana gwiazda kultowego „Kevina” odeszła w wieku 81 lat
Brenda Fricker, laureatka Oscara i aktorka, którą miliony widzów pokochały za rolę gołębiarki w kultowym filmie „Kevin sam w Nowym Jorku”, nie żyje. Miała 81 lat. Choć stworzyła wiele wybitnych kreacji, to właśnie jej pełna ciepła bohaterka na stałe zapisała się w historii kina.
Nie każda gwiazda potrzebuje pierwszego planu, by zapisać się w historii kina. Brenda Fricker należała do tych aktorek, które jednym spojrzeniem potrafiły powiedzieć najwięcej. Laureatka Oscara i niezapomniana gołębiarka z kultowego filmu „Kevin sam w Nowym Jorku” nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 81 lat, pozostawiając po sobie role, które od lat poruszają kolejne pokolenia widzów. Brenda Fricker nie żyje. Smutną wiadomość potwierdził agent aktorki Brenda Fricker zmarła w wieku 81 lat. Informację o śmierci irlandzkiej aktorki potwierdził jej agent. „Już nigdy nie zobaczymy jej takiej, a świat straci na wartości z powodu jej braku. To zaszczyt, że mogłem ją poznać, kochać i pracować z nią. Zawsze będzie miała specjalne miejsce w moim sercu oraz sercach fanów z całego świata”, cytuje słowa Phila Belfielda BBC. Jej nazwisko na zawsze pozostanie zapisane w historii światowego kina. Dla jednych Brenda Fricker była przede wszystkim wybitną aktorką nagrodzoną Oscarem za rolę drugoplanową w filmie „Moja lewa stopa”. Przez lata budowała karierę zarówno w kinie, jak i telewizji, konsekwentnie wybierając role, które pozwalały jej tworzyć wiarygodne i zapadające w pamięć postacie. Przełomem w jej telewizyjnej karierze okazał się brytyjski serial „Na sygnale”, emitowany na antenie BBC One od 1986 r., dzięki któremu zyskała szeroką rozpoznawalność. Czytaj też: Smutne życie gołębiarki z filmu Kevin sam w Nowym Jorku. Los nie jest dla niej łaskawy Gołębiarka z „Kevina” stała się ikoną świątecznego kina Ale to nie oscarowa kreacja, lecz rola w filmie „Kevin sam w Nowym Jorku” sprawiła, że Brenda Fricker na stałe zagościła w pamięci kolejnych pokoleń widzów. Dla milionów jest przede wszystkim niezapomnianą Gołębiarką z kultowej świątecznej produkcji. Wcieliła się w samotną kobietę opiekującą się gołębiami, która początkowo budziła lęk Kevina, by z czasem stać się jego niespodziewaną sojuszniczką. To właśnie ich pełna ciepła i zrozumienia relacja należy dziś do najbardziej wzruszających momentów filmu. Mimo że Fricker nie była pierwszoplanową bohaterką, stworzyła postać o niezwykłej sile oddziaływania. Bez efektownych scen i patetycznych dialogów zbudowała rolę, która od ponad trzech dekad pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych elementów świątecznego klasyka i na stałe zapisała się w zbiorowej pamięci widzów. Ostatnie lata życia Brendy Fricker Ostatnie lata życia Brendy Fricker naznaczone były walką z depresją i samotnością. W latach 90. Pożegnała ukochanego męża, Barry'ego Daviesa. Powoli wycofywała się z życia publicznego. Mieszkała w swoim domu w Dublinie, gdzie większość czasu spędzała w otoczeniu książek. „Często rozmawiam ze ścianą, trochę z psem, piszę wiersze, czytam książki, oglądam telewizję. Nic innego, niż robią inni, z tą różnicą, że bycie samotnym przez tak długi czas może sprawić, że rozmawiasz ze ścianą częściej niż większość ludzi”, opowiada dwa lata temu w „The Tommy Tiernan Show”.
Takiego Sama Neilla znali tylko nieliczni. Małgorzata Potocka zdradza, jaki był naprawdę. Mało kto wie, co ich połączyło
Świat kina pogrążył się w żałobie po śmierci Sama Neilla. Aktora wspomina dziś także Małgorzata Potocka, z którą spotkał się na planie kultowego „Opętania”. Jej opowieść odsłania nieznane oblicze gwiazdy – człowieka pełnego ciepła, empatii i życzliwości wobec Polaków.
Są wiadomości, które zatrzymują świat choćby na krótką chwilę. Informacja o śmierci Sama Neilla wywołała falę wzruszenia wśród miłośników kina na całym świecie. W Polsce aktora żegna także Małgorzata Potocka, która poznała go podczas pracy nad kultowym „Opętaniem” Andrzeja Żuławskiego. Jej wspomnienia tworzą portret człowieka, którego – jak podkreśla – zapamiętała nie jako światową gwiazdę, lecz jako osobę pełną serdeczności, empatii i autentycznej ciekawości drugiego człowieka. Sam Neill nie żyje. Rodzina przekazała smutną wiadomość 13 lipca świat obiegła wiadomość, której nikt się nie spodziewał. Rodzina Sama Neilla poinformowała o śmierci aktora. Miał 78 lat. Jak przekazali bliscy, odszedł nagle i niespodziewanie. Podkreślili również, że nie zmagał się już z chorobą. Choć dla milionów widzów pozostanie jednym z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, dla osób, które miały okazję poznać go z dala od kamer i filmowych planów, był przede wszystkim człowiekiem o niezwykłej serdeczności. Wśród nich jest Małgorzata Potocka. Jej wspomnienia odsłaniają mniej znane oblicze Sama Neilla – pełne empatii, uważności i autentycznej bliskości, która nie kończyła się wraz z ostatnim klapsem na planie. W mediach społecznościowych zamieściła serię wspólnych kadrów z podpisem: „Wtedy Sam i ja żartowaliśmy, było wesoło a dziś jest bardzo smutno. Trochę pięknych wspomnień jest w sercu na zawsze”. Czytaj też: Sam Neill nie żyje. Gwiazdor „Parku Jurajskiego” odszedł nagle. Rodzina opublikowała poruszające oświadczenie Historia, która zaczęła się na planie „Opętania” Ich drogi przecięły się na planie kultowego „Opętania” Andrzeja Żuławskiego. Był 1981 rok, a film powstawał przede wszystkim w Berlinie Zachodnim. To właśnie wtedy Małgorzata Potocka miała okazję poznać Sama Neilla nie tylko jako partnera na planie, ale również jako człowieka, którego ciekawość świata wykraczała daleko poza filmową rzeczywistość. Jak dziś wspomina, aktor regularnie bywał w Polsce, chcąc lepiej zrozumieć kraj, o którym tak wiele słyszał od swoich polskich współpracowników. Polska, którą zobaczył, znajdowała się w jednym z najbardziej burzliwych momentów swojej historii. Neill z uwagą przysłuchiwał się rozmowom o codzienności, polityce i nastrojach społecznych. Według Potockiej nie był biernym obserwatorem – zadawał pytania, słuchał i starał się zrozumieć rzeczywistość, z którą sam wcześniej nie miał do czynienia. Przyjechał z kraju, w którym kwestie wolności i bezpieczeństwa wyglądały zupełnie inaczej. Tym większe wrażenie robiło na nim to, z czym mierzyli się wówczas Polacy. Jak podkreśla aktorka, wydarzenia rozgrywające się wokół niego nie pozostawiały go obojętnym, a pobyt w Polsce stał się dla niego doświadczeniem, które zapamiętał na długo. „Sam spędził w Polsce bardzo dużo czasu. Wie pani, wielcy ludzie są wspaniali. Tacy ludzie są skromni, empatyczni. Był bardzo zaciekawiony Polską. Tym bardziej że w 1981 roku nastroje były już takie rewolucyjne. Jego to bardzo ciekawiło. Przyjechał z poukładanego świata, w którym nie trzeba było walczyć o swoją tożsamość czy wolność osobistą”, opowiadała Małgorzata Potocka w rozmowie z Faktem Julii Borkowicz. Czytaj też: Odeszła legenda „Parku Jurajskiego”. Słowa Laury Dern i Stevena Spielberga chwytają za serce Nie tylko obserwował. Potrafił także pomagać We wspomnieniach Małgorzaty Potockiej szczególne miejsce zajmują nie wielkie filmowe wydarzenia, lecz codzienne gesty. Aktorka opowiada, że gdy sytuacja w Polsce stała się bardzo trudna, Sam Neill nie pozostawał obojętny. Wspomina, że często płacił za posiłki, przywoził kawę oraz jedzenie, o które prosili go polscy współpracownicy. To właśnie te drobne, ale znaczące gesty najmocniej zapadły jej w pamięć. Jak mówi, zachowywał się „jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny”. To porównanie najlepiej oddaje atmosferę, którą – według jej relacji – tworzył wokół siebie. Nie budował dystansu i nie podkreślał swojej pozycji. Był po prostu obecny tam, gdzie mógł okazać wsparcie. „Potem był stan wojenny. […] Pamiętam, że nie było za dużo jedzenia. W hotelach jeszcze można było dostać prawie wszystko i często to właśnie on płacił. Kiedyś poprosiliśmy go, żeby przywiózł nam kawę czy coś podobnego. Przywiózł wtedy wielką pakę kawy. Tak mnie to wzruszyło. Zachowywał się jak ktoś z bardzo bliskiej rodziny. Jak mówi się do ciotki: "Słuchaj, brakuje nam tego czy tamtego". Przywoził jedzenie”, zwierzała się w rozmowie z Faktem.pl. „Był bardzo czuły, serdeczny”. Tak zapamiętała go Małgorzata Potocka Najbardziej poruszające są jednak słowa, którymi aktorka opisuje charakter Sama Neilla.W rozmowie wspomina go jako człowieka czułego, serdecznego i pogodnego. Podkreśla, że nie tworzył wokół siebie atmosfery niedostępności, mimo iż już wtedy był rozpoznawalnym aktorem. W jej pamięci pozostał kimś niezwykle bezpośrednim, kto szybko skracał dystans i sprawiał, że inni czuli się przy nim swobodnie. Potocka przyznaje również, że wiadomość o jego śmierci była dla niej ogromnym zaskoczeniem. Jak mówi, wciąż trudno jej uwierzyć, że odszedł. „Był bardzo czuły, serdeczny. Naprawdę bardzo czuły i serdeczny, ale przede wszystkim pogodny. Taki normalny. Nie stwarzał żadnej bariery między sobą a innymi. Nie było czegoś takiego, że "proszę pana". Wszyscy od razu byli z nim na ty”, mówiła w Fakcie Julii Borkowicz. Czytaj też: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami
Marian Lichtman wspomina ostatnie chwile Krzysztofa Krawczyka. "Wiedziałem, że to ostatni przystanek"
Po latach od śmierci Krzysztofa Krawczyka Marian Lichtman zdecydował się opowiedzieć o ich ostatnim spotkaniu. W rozmowie z Jakubem Szewczykiem dla Kozaczek.pl wrócił do wspomnień, które do dziś wywołują w nim silne emocje. Muzyk zdradził również, o jaką przysługę poprosił go przyjaciel tuż przed odejściem.
Przyjaźń Mariana Lichtmana i Krzysztofa Krawczyka trwała przez dziesięciolecia i wykraczała daleko poza wspólną historię Trubadurów. Łączyły ich nie tylko koncerty i sukcesy, ale także prywatne rozmowy oraz wzajemne wsparcie. Nic więc dziwnego, że wspomnienie ich ostatniego spotkania wciąż pozostaje dla Lichtmana jednym z najtrudniejszych doświadczeń, do którego wraca z ogromnym wzruszeniem. Marian Lichtman wspomina ostatnie chwile Krzysztofa Krawczyka. "Poszedłem z boku i się popłakałem" Choć od śmierci Krzysztofa Krawczyka minęło już kilka lat, Marian Lichtman wciąż bardzo dokładnie pamięta ich ostatnie spotkanie. Doszło do niego podczas realizacji programu telewizyjnego, kiedy razem z żoną odwiedził przyjaciela. Jak opowiadał w rozmowie z Kozaczkiem, po przyjeździe przez chwilę nie widzieli gospodarza. Dopiero po pewnym czasie Krawczyk pojawił się przed domem. Widok artysty głęboko poruszył Lichtmana. Jak wspominał, Krawczyk był bardzo osłabiony i potrzebował pomocy przy poruszaniu się. Muzyk przyznał, że już wtedy przeczuwał, iż może to być ich ostatnie spotkanie. "Szczerze powiem, ostatnie spotkanie odbyliśmy, jak kręciliśmy ten film taki, co telewizja tak tyle razy puszcza. No i jadę do niego z moją żoną, z Bożenką, lecimy do niego. Nie ma jego. Jest taka ławka, jest tam u niego dom. Taki mały lasek, taki skwerek jest u niego" – wspominał Po chwili zobaczył przyjaciela schodzącego w ich stronę. To właśnie wtedy emocje wzięły górę. "Krzysztof schodzi i jego po prostu, prowadzą go prawie. (…) Ja z moją żoną tak patrzę. (…) Ja poszedłem z boku i się popłakałem, bo wiedziałem, że to jest ostatni po prostu już przystanek. Nie mogłem się powstrzymać od łez" – przyznał. Choć stan zdrowia Krzysztofa Krawczyka był już bardzo poważny, Marian Lichtman podkreśla, że jego przyjaciel nie stracił miłości do muzyki. Wspominał, że podczas spotkania widział go również w garderobie. Zapamiętał go jako człowieka bardzo słabego fizycznie, ale jednocześnie wciąż myślącego o scenie i kolejnych występach. "Ja przeszedłem do garderoby, bo po prostu jak to się zachowuje. A mnie: „Marian, wszystko w porządku jest”. I on siedział, słabiutki był. On był taki słabiutki. Chłopak chciał do końca życia grać. Wielki artysta, ale los, ta choroba go po prostu… tak się stało. Mógł troszeczkę by się oszczędzać, bo grał bardzo dużo koncertów. To było troszeczkę niepotrzebne" – wyznał artysta. ZOBACZ TEŻ: „Matki, żony i kochanki” uratowały ją w najtrudniejszym momencie. Małgorzata Potocka zdobyła się na bolesne wyznanie. To przeżywała za kulisami Marian Lichtman ujawnił, o co poprosił go Krzysztof Krawczyk. Ta rozmowa została z nim na zawsze W rozmowie z Jakubem Szewczykiem Marian Lichtman podzielił się także historią, której przez lata nie opowiadał szerzej. Wspominał wieczór spędzony z Krzysztofem Krawczykiem, kiedy atmosfera była wyjątkowo szczera i pełna emocji. Jak przyznał, po wspólnie wypitym drinku artysta niespodziewanie wrócił do tematu swojej rodziny. To właśnie wtedy padły słowa, które Lichtman zapamiętał na całe życie: "Pamiętam, troszeczkę wypiliśmy po drinku. Można powiedzieć, że młodzieżowo się upiliśmy. On się popłakał i powiedział: „Pamiętaj Marian. Ja cię bardzo proszę, jak odejdę z tego świata, to zaopiekuj się moim synem". Marian Lichtman nie ukrywa, że potraktował prośbę przyjaciela niezwykle poważnie. Jak podkreśla, do dziś stara się wspierać Krzysztofa Krawczyka juniora i broni jego interesów. SPRAWDŹ TEŻ: Kiedyś zachwycał jako gwiazda „W labiryncie”. Dziś powody do dumy dają mu utalentowani synowie. Jeden z nich robi wielką karierę. Fani rapu dobrze go znają
Maciej Kot wrócił do wspólnych chwil z Grzegorzem Miętusem. To zdjęcie łamie serce
Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła całe środowisko polskich skoków narciarskich. Były reprezentant Polski zmarł w wieku 33 lat, pozostawiając po sobie sportowe sukcesy i wspomnienia ludzi, z którymi przez lata tworzył jedną drużynę. Wśród nich jest Maciej Kot, który pożegnał przyjaciela wyjątkowym zdjęciem z dawnych lat i krótkimi, niezwykle wymownymi słowami.
Przez lata wspólnie trenowali, reprezentowali Polskę na międzynarodowych zawodach i przeżywali najważniejsze chwile swoich sportowych karier. Dlatego gest Macieja Kota wybrzmiał szczególnie mocno. Skoczek opublikował fotografię sprzed lat, przypominając czasy, gdy razem walczyli o sukcesy na skoczniach całego świata. Śmierć Grzegorza Miętusa poruszyła środowisko skoków. Miał 33 lata W sobotę 4 lipca media obiegła smutna wiadomość o śmierci Grzegorza Miętusa. Były reprezentant Polski, a w ostatnich latach trener młodzieży w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, zmarł w wieku 33 lat. Informacja błyskawicznie poruszyła środowisko skoków narciarskich, w którym Miętus był ceniony nie tylko za sportowe osiągnięcia, ale także za otwartość i serdeczność wobec innych. Wraz z Maciejem Kotem, jego bratem Jakubem oraz Andrzejem Zapotocznym Miętus zdobył w 2009 roku brązowy medal mistrzostw świata juniorów w konkursie drużynowym. Tamten sukces na słowackich mistrzostwach do dziś pozostaje jednym z ważniejszych momentów w jego sportowej karierze i symbolem wyjątkowej więzi, jaka połączyła zawodników reprezentujących wówczas Polskę. ZOBACZ: Żona Grzegorza Miętusa ujawniła szczegóły pogrzebu. Obietnica szwagierki porusza do głębi Maciej Kot opublikował zdjęcie sprzed lat. "Spoczywaj w pokoju" Maciej Kot zdecydował się pożegnać dawnego kolegę. W mediach społecznościowych opublikował archiwalne zdjęcie z czasów, gdy obaj stawiali kolejne kroki w reprezentacji Polski. Fotografia przywołuje wspomnienia z młodzieńczych lat i przypomina o drodze, którą wspólnie przeszli jako członkowie jednej drużyny. Do zdjęcia skoczek dołączył jedynie dwa słowa: „Spoczywaj w pokoju”. Choć wpis był bardzo krótki, trudno było nie odczytać go jako osobistego i pełnego emocji pożegnania. Dla kibiców był również przypomnieniem o przyjaźniach, które rodzą się poza kamerami i trwają długo po zakończeniu sportowej rywalizacji. Maciej Kot wspomina Grzegorza Miętusa. "Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy" Po śmierci Grzegorza Miętusa Maciej Kot udzielił także poruszającej rozmowy „Super Expressowi”, w której opowiedział o tym, jakim człowiekiem był jego kolega poza skocznią. "[Grzegorz] to był "Atmosferić" w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Miał świetne poczucie humoru, uwielbiał żartować i rozładowywać napięcie. Był bardzo podobny pod tym względem do swojego brata Krzyśka. Wystarczyło, że rzucił coś po góralsku i od razu wszyscy się uśmiechali. Był takim człowiekiem, który wnosił dobrą energię do całej grupy. Oczywiście, kiedy sytuacja tego wymagała, potrafił być poważny, ale na co dzień lubił pośmiać się z trenerami i zawodnikami. Był też bardzo aktywny sportowo. Chętnie grał w siatkówkę, interesował się sportami motorowymi, piłką i zawsze korzystał z okazji, żeby wspólnie coś porobić" - wspominał Kot. W dalszej części rozmowy skoczek podkreślił, że właśnie taki obraz Grzegorza Miętusa pozostanie z nim na zawsze. Zwrócił również uwagę na to, jak dobrze odnajdywał się w roli szkoleniowca i jak łatwo nawiązywał relacje z młodymi zawodnikami. "Właśnie takiego go zapamiętam – jako uśmiechniętego, pogodnego człowieka z dużym dystansem do siebie i świata. Jakim był trenerem? Trudno mi ocenia, bo pracował głównie z młodzieżą w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, a ja nie byłem z nim na co dzień w jednym sztabie. Trochę się mijaliśmy. Wiem, że miał bardzo dobry kontakt z zawodnikami. Dzięki swojemu poczuciu humoru i otwartości potrafił nawiązać relację zarówno z młodszymi, jak i starszymi skoczkami. Jestem przekonany, że był przez nich lubiany i szanowany" - podsumował. SPRAWDŹ TEŻ: Grzegorz Miętus odszedł w wieku 33 lat. Tak wyglądało jego życie z dala od reflektorów
Miliony go uwielbiały, ale nikt nie znał prawdy. Żona Jerzego Stuhra zdradziła, jaki był naprawdę. Te słowa zapadają w pamięć
Jerzy Stuhr zapisał się w historii jako wybitny aktor i reżyser. Dla Barbary i Macieja Stuhrów był jednak przede wszystkim mężem, ojcem i człowiekiem pełnym codziennych rytuałów. We wzruszających wspomnieniach odsłaniają jego prywatne oblicze i opowiadają o tym, jakim był naprawdę.
Publiczność zapamiętała go jako wybitnego aktora, reżysera i mistrza słowa. Najbliżsi znali jednak Jerzego Stuhra przede wszystkim jako męża, ojca i gospodarza domu. W ostatnich wywiadach Barbara Stuhr odsłania codzienność, której nikt poza najbliższymi nie miał dostępu. Jerzy Stuhr prywatnie. Bliscy ujawniają tajemnice wybitnego aktora Jerzy Stuhr przez dekady należał do grona najwybitniejszych polskich artystów. Jego zawodowe życie toczyło się w intensywnym rytmie prób, planów filmowych i kolejnych projektów. Barbara Stuhr we wspomnieniach podkreśla, że mąż, mimo licznych obowiązków, potrafił odnaleźć równowagę między życiem zawodowym a rodzinnym. Gdy sytuacja tego wymagała, był obecny i angażował się w sprawy najbliższych. Nie kreował wizerunku bohatera codzienności — po prostu starał się być tam, gdzie był potrzebny. Wdowa po wybitnym aktorze nie ukrywała, że za drzwiami domu Jerzy Stuhr był człowiekiem o wyjątkowych przyzwyczajeniach. Z uśmiechem w rozmowie z Pytaniem na Śniadanie mówiła: „W domu był jaskiniowcem”. Bo najlepiej odnajdywał się w świecie książek, scenariuszy i własnych myśli. Kiedy przygotowywał się do kolejnej roli, potrafił całkowicie odciąć się od otoczenia. Dom żył swoim rytmem, w tle grał telewizor, toczyły się rozmowy, a on z niezwykłą łatwością zanurzał się w tekście, ucząc się kolejnych kwestii. „Nie mam pojęcia, jak on to robił”, wspominała Barbara Stuhr, podziwiając niezwykłą umiejętność męża do pełnego skupienia. Czytaj też: „Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska Maciej Stuhr w poruszającym wyznaniu o ojcu, Jerzym Stuhrze O swoim ojcu z ogromnym wzruszeniem mówi także Maciej Stuhr. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” przyznał, że z upływem czasu pamięć o Jerzym Stuhrze nabiera nowych znaczeń. Żałoba ustępuje miejsca wspomnieniom, a wraz z nimi pojawiają się refleksje nad tym, jak wiele cech i wartości odziedziczył po ojcu. Aktor wyznał, że coraz częściej wraca myślami do chwil, które dziś wydają mu się bezcenne. Najmocniej zapisał się w jego pamięci niezwykły talent Jerzego Stuhra do snucia opowieści. Potrafił zamienić nawet zwyczajną historię w fascynującą opowieść, pełną barw, humoru i emocji. Maciej nie ukrywa, że właśnie tej umiejętności zawsze trochę ojcu zazdrościł. „Też czasami różne rozrachunki, człowiek się zaczyna zastanawiać, skąd pewne rzeczy ma, ale też mnóstwo wspomnień i rzeczywiście to wspomnienie jego bajdurzenia i cudownego opowiadania jest bardzo mocne, jedno z najwspanialszych moich wspomnień o tacie, to były jego opowieści, miał niezwykły dar po prostu tak ciekawego, tak barwnego opowiadania, którego mu czasami nawet zazdroszczę”, opowiadał aktor. Czytaj też: Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze O chorobie Jerzy Stuhr potrafił mówić otwarcie. Znacznie trudniej było mu jednak opowiadać o własnych lękach, słabościach i emocjach. Po latach do tej rodzinnej lekcji wrócił Maciej Stuhr, który przyznał, że długo nosił w sobie podobny sposób myślenia o męskości i okazywaniu uczuć. Uważał, że ten model za naturalny. Dziś jednak patrzy na niego z zupełnie innej perspektywy. Jak podkreślił, doświadczenia ojca stały się dla niego ważną lekcją i skłoniły go do refleksji nad tym, jak chciałby przeżywać własne emocje. „Trochę zostałem tak wychowany i sporo tego odziedziczyłem, i przez dużą część życia myślałem, że rzeczywiście to jest mój wzorzec i tak chcę. Ale też taka lekcja, którą mimochodem tato mi udzielił, pokazał mi pewne rzeczy na sobie. Ja dziś, jako debiutujący starszy człowiek, chciałbym jednak unikać. Takie twardzielstwo, mimo że wychowaliśmy się na takich filmach, patrzyliśmy na Gregory'ego Pecka, który wjeżdżał na koniu i odjeżdżał na koniec, i nic nie było wiadomo, czy on się czegoś przestraszył, czy się zmartwił, co czuje. Wydaje mi się, że dobrze, że z tym Gregorym Peckiem trochę odjechało. Teraz ja próbuję odrabiać takie lekcje, w których jeszcze mężczyźni w moim wieku słabo się orientują, jak jakieś męskie uczucia, emocje, żeby umieć to rozpoznać w sobie”, opowiadał w rozmowie z „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr o odejściu męża Najtrudniejsze pożegnania nie zawsze przychodzą w chwili śmierci. Czasem trwają miesiącami, a nawet latami, odbierając bliską osobę po kawałku. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr po raz pierwszy z taką szczerością opowiedziała o ostatnich latach życia Jerzego Stuhra i emocjach, które towarzyszyły jej już po jego odejściu. Aktor zmarł 9 lipca 2024 roku. „Cztery lata była ciężka choroba, pod koniec już była depresja, demencja. To były trudne chwile i potem, jak on odszedł, miałam do siebie trochę żal, że jakoś tak mi spadł jakiś ciężar z serca i trochę się nie lubiłam za to. Teraz to już jest tak, rozmawiam z nim (sobie myślę tak): "czy ty byś lubił, żebym ja była taką smutną wdową z ołtarzykiem twoim? Chyba byś tego nie lubił". Dlatego, ja teraz żyję pełnią życia”, mówiła w rozmowie z Dzień Dobry TVN skrzypaczka, wiceprezes Stowarzyszenia Unicorn. Barbara Stuhr opowiadała, że Jerzy Stuhr nie należał do mężczyzn, którzy z łatwością ubierali uczucia w słowa. Miłość wyrażał przede wszystkim w codziennych gestach, spojrzeniach i czułej obecności. Paradoksalnie, najpiękniejsze wyznania często odnajdywała dopiero w jego wywiadach, kiedy publicznie mówił o tym, jak wiele dla niego znaczyła. Jak przyznała, był jednak moment, który oboje zapamiętali szczególnie mocno. Gdy ważyły się losy ich córki Marianny, wszystkie emocje przestały mieścić się za maską codziennej powściągliwości. Strach o dziecko sprawił, że po raz pierwszy tak wyraźnie dzielili ten sam ból i bezradność. „Wtedy po prostu płakaliśmy razem”, wspominała Barbara Stuhr, podkreślając, że właśnie w tych najtrudniejszych chwilach ich więź wybrzmiewała najmocniej. Stuhralia jako forma pamięci Barbara Stuhr opowiedziała również o festiwalu Stuhralia oraz jego kolejnej edycji. Jak podkreśla, inicjatywa narodziła się spontanicznie przy pierwszej rocznicy śmierci Jerzego Stuhra i stała się sposobem na pielęgnowanie pamięci o artyście. Druga edycja Stuhraliów potrwa od 2 do 5 lipca i po raz kolejny zgromadzi w Krakowie przyjaciół, współpracowników oraz miłośników twórczości wybitnego aktora. Festiwal otworzyło spotkanie „Obiad czwartkowy z Jerzym Stuhrem”, a oficjalna inauguracja odbyła się dzień później w Kopalni Soli w Wieliczce. W programie znalazły się także projekcja kultowego „Kingsajzu” i rozmowa z jego reżyserem Juliuszem Machulskim. Organizatorzy przygotowali również przegląd najważniejszych filmów z udziałem Jerzego Stuhra oraz wydarzenia poświęcone ludziom, którzy współtworzyli niezwykłą epokę polskiego teatru i kina. Jednym z nich będzie spotkanie poświęcone Jerzemu Treli w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej. „Zamysłem tego było rozszerzenie, pokazanie, że to nie Jerzy Stuhr był fantastyczny, no był fantastyczny, ale był taki fantastyczny, bo miał fantastycznych przyjaciół reżyserów, to w ogóle była epoka, za którą ludzie w moim wieku w Krakowie tęsknią, za tym Starym Teatrem z tamtych czasów, za atmosferą SPATiF-u i stąd się wziął Jurek Trela”, relacjonowała w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Festiwal zakończy „Bal z Jerzym Stuhrem” w Dworku Białoprądnickim. Czytaj też: „Obudził się na chwilę” – syn legendy polskiego kina o ostatnich słowach ojca, które z nim zostały
Zmarł Dariusz Oskroba. Jeden z najbogatszych Polaków zbudował markę, którą zna niemal każdy. Miał zaledwie 64 lata
29 czerwca po chorobie zmarł Dariusz Oskroba – przedsiębiorca, który przez lata rozwijał rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność wykraczała daleko poza biznes. Był związany z Mazowszem, konsekwentnie rozwijał firmę w Człekówce i pozostawił po sobie markę rozpoznawalną w kraju oraz wielu państwach Europy.
29 czerwca po walcje z chorobą, zmarł Dariusz Oskroba, czyli przedsiębiorca, wizjoner i kontynuator rodzinnej tradycji piekarskiej. Był człowiekiem, który przez lata rozwijał firmę Oskroba, przekształcając rodzinną piekarnię w jednego z największych producentów pieczywa w Polsce. Jego działalność na trwałe zapisała się zarówno w historii Mazowsza, jak i krajowej branży piekarniczej. Kim był Dariusz Oskroba? Tak rozwijał rodzinną piekaranię z Mazowsza Nazwisko Dariusza Oskroby od lat było związane z rozwojem współczesnego polskiego piekarstwa. To właśnie pod jego kierownictwem rodzinna piekarnia osiągnęła pozycję jednego z liderów rynku. Produkty wytwarzane w zakładzie w Człekówce, położonej w gminie Celestynów, każdego dnia trafiały na stoły milionów Polaków. Z czasem firma rozszerzyła działalność także poza granice kraju, a jej wyroby były dostępne również w wielu państwach Europy. Historia Dariusza Oskroby pokazuje, że rozpoznawalną markę można zbudować także poza dużymi ośrodkami miejskimi. Przedsiębiorca udowodnił, że firma wywodząca się z niewielkiej miejscowości może zdobyć silną pozycję na krajowym i zagranicznym rynku. Mimo rozwoju działalności nie odcinał się od swoich korzeni. Mazowsze, gmina Celestynów oraz rodzinna tradycja piekarska przez cały czas pozostawały fundamentem prowadzonego przez niego biznesu. Dariusz Oskroba kontynuował dzieło rozpoczęte przez wcześniejsze pokolenia swojej rodziny, jednocześnie nadając przedsiębiorstwu nowoczesny kierunek rozwoju. Łączył przywiązanie do tradycyjnych receptur z inwestycjami w nowe technologie i rozwój produkcji. Dzięki takiemu podejściu rodzinna firma stała się symbolem jakości, rzetelności i konsekwentnie realizowanej strategii. Za sukcesem przedsiębiorstwa stali jednak przede wszystkim ludzie. Firma przez lata tworzyła miejsca pracy dla setek mieszkańców regionu, a dla wielu rodzin stała się gwarancją stabilności i bezpieczeństwa. W okolicach Otwocka i Celestynowa trudno było znaleźć osobę, która nie znałaby kogoś zatrudnionego w piekarni lub współpracującego z przedsiębiorstwem. CZYTAJ TEŻ: Helena Englert zadebiutowała na Open'erze. Występ wywołał lawinę komentarzy Dlaczego marka Oskroba stała się symbolem polskiego piekarnictwa? Osoby, które miały okazję poznać Dariusza Oskrobę, zwracały uwagę nie tylko na jego osiągnięcia zawodowe, ale również na cechy charakteru. Wspominają go jako człowieka skromnego, spokojnego, życzliwego i otwartego na innych. Mimo sukcesów pozostawał przede wszystkim człowiekiem rodziny, dla którego szczególne znaczenie miały wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jego życie było przykładem tego, że sukces przedsiębiorcy nie musi być oceniany wyłącznie przez pryzmat wyników finansowych czy wielkości firmy. Równie ważne pozostają odpowiedzialność za pracowników, szacunek do pracy i budowanie przedsiębiorstwa, które będzie mogło rozwijać się również w kolejnych pokoleniach. Marka Oskroba stała się symbolem rodzinnej przedsiębiorczości, jakości oraz tradycji, z której dumni mogą być mieszkańcy regionu. Rozwój rodzinnego przedsiębiorstwa przełożył się również na miejsce Dariusza Oskroby wśród najzamożniejszych przedsiębiorców w kraju. W ostatniej edycji rankingu miesięcznika „Forbes” on i członkowie jego rodziny, zaangażowani w prowadzenie firmy, zajęli 40. miejsce. Wartość ich majątku oszacowano na 2,69 mld zł. Śmierć Dariusza Oskroby jest dużą stratą dla jego najbliższych, pracowników oraz lokalnej społeczności. To właśnie dzięki swojej pracy rozsławił gminę Celestynów i powiat otwocki zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Pozostawił po sobie nie tylko nowoczesne zakłady produkcyjne, ale także przykład, że uczciwość, pracowitość i rodzinne wartości mogą stać się fundamentem trwałego sukcesu. Informację o śmierci przedsiębiorcy potwierdzono w nekrologu opublikowanym na stronie internetowej piekarni. Dariusz Oskroba zmarł w wieku 64 lat. Na ten moment nie podano okoliczności jego śmierci. Rodzinie, bliskim oraz wszystkim pracownikom składane są wyrazy szczerego współczucia. Pamięć o Dariuszu Oskrobie pozostanie żywa nie tylko w historii polskiego piekarnictwa, ale również wśród osób, które miały okazję z nim współpracować i poznać go osobiście. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hubert Hurkacz już tego nie ukrywa. Po raz pierwszy oficjalnie przedstawił swoją dziewczynę. "Jest wspaniała"
Justyna Steczkowska spotkała Michaela Jacksona. Po latach wyznała, jaki był naprawdę
Justyna Steczkowska wróciła pamięcią do wyjątkowego spotkania z Michaelem Jacksonem, które miało miejsce podczas jego wizyty w Polsce w 1996 roku. W rocznicę śmierci króla popu opublikowała poruszające wspomnienie, w którym opisała, jakie wrażenie zrobił na niej artysta poza sceną. Nie zabrakło również osobistych wyznań o jego muzyce i słów wdzięczności.
W rocznicę śmierci Michaela Jacksona Justyna Steczkowska opublikowała poruszające wspomnienie związane z osobistym spotkaniem z legendą światowej muzyki. Artystka miała okazję poznać go 30 lat temu podczas wizyty króla popu w Polsce w 1996 roku. Jak wyznała, największe wrażenie zrobił na niej nie sceniczny wizerunek gwiazdora, lecz jego niezwykła delikatność. Justyna Steczkowska wspomina spotkanie z Michaelem Jacksonem w Warszawie Michael Jackson odwiedził Polskę w 1996 roku. Na zaproszenie Waldemara Dąbrowskiego pojawił się w warszawskich Łazienkach, gdzie spotkał się z zaproszonymi gośćmi, wśród których była również Justyna Steczkowska. Pamiątką z tamtego wydarzenia jest wspólna fotografia artystów. Z okazji rocznicy śmierci Jacksona wokalistka opublikowała w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym podzieliła się swoimi emocjami. „Dziś mija 17 lat od odejścia Michaela. Patrzę na to zdjęcie i myślę, jak kruche jest życie i jak nieśmiertelna potrafi być sztuka. Ciało przemija. Muzyka nie. Miłość nie. Dobro nie…”, czytamy. Justyna Steczkowska przypomniała również okoliczności ich spotkania. Jak wyjaśniła, Michael Jackson przebywał w Polsce, ponieważ planował budowę dużego parku rozrywki w Warszawie. CZYTAJ TEŻ: Jest głęboko wierzący, ale nie ochrzcił syna. Teraz tłumaczy, dlaczego podjął taką decyzję „Bardziej przypominał chłopca niż mężczyznę”. Takiego Michaela Jacksona zapamiętała artystka „Miałam szczęście spotkać Michaela, kiedy był gościem w naszym kraju, ponieważ miał w planach zbudować w Warszawie duży park rozrywki. Byłam jednym z zaproszonych gości w pałacu w warszawskich Łazienkach”, napisała. Artystka nie ukrywa, że spotkanie z jej wieloletnim idolem było niezwykle poruszającym przeżyciem. Przyznała, że najbardziej zaskoczyło ją to, jaki Michael Jackson był poza światłami reflektorów. „Pamiętam, że najbardziej zaskoczyło mnie nie to, jaki był na scenie. To przecież wiedział cały świat, ale to, jaki był poza nią. Delikatny. Wręcz kruchy. Drobnej postury. Bardziej przypominał chłopca niż mężczyznę”. Justyna Steczkowska wspomniała także, jak ogromną rolę muzyka Jacksona odegrała w jej młodości. Jak wyznała, słuchała jego utworów tak często, że kasety odtwarzane na walkmanie zużywały się od ciągłego odtwarzania. „Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. Był w tym czasie najpopularniejszym artystą na świecie. Kochałam jego muzykę. Słuchałam kaset na walkmanie aż do ich zniszczenia przez ilość odtworzeń. Dziękuję Michael, za muzykę, za tę krótką chwilę, która pozwoliła mi zobaczyć nie legendę, lecz człowieka…”, podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: On jest w trakcie rozwodu, ona też niedawno się rozstała. Teraz Mandaryna skomentowała plotki o tym, że wraca do Wiśniewskiego. „Dla mnie od zawsze najważniejsze było to, żeby dzieci miały tatę"
Był najbogatszym Polakiem i żył jak król. Mało kto wiedział, jaki naprawdę był Jan Kulczyk
Żegnaj, Janku... mówią przyjaciele, którzy nie mogli pogodzić się z jego nagłą śmiercią. Geniusz biznesu, miliarder, znawca sztuki, miłośnik opery. Dla wielu – po prostu przyjaciel. Z życia czerpał pełnymi garściami. Jego wyobraźnia nie miała granic. Ci, którzy go znali, wspominają go jako człowieka o niezwykłej wrażliwości i wielkim sercu, który jak nikt znał twardy świat interesów i jak nikt umiał dostrzec i docenić piękno. I który zawsze wznosił toasty za miłość. Zmarł 29 lipca 2015 roku w Wiedniu.
Doktor Jan Kulczyk zapragnął spotkać się z Panem Bogiem. Wsiadł w swój samolot i pognał do Nieba. Święty Piotr wahał się, czy go wpuścić, ale Jan przekonał go swoim urokiem i wdziękiem. Po spotkaniu z Panem Bogiem uśmiechnięty, radosny, zadowolony wsiadł do samolotu i popędził z powrotem na Ziemię. Tymczasem Pan Bóg po spotkaniu z doktorem Janem zamyślony, zafrasowany spacerował niespokojnie po niebie. Święty Piotr długo zbierał się na odwagę, by zadać pytanie, co go tak trapi. W końcu się odważył. „Panie Boże, i jak spotkanie z doktorem Kulczykiem?”, zapytał. Pan Bóg westchnął: „Świetnie, świetnie. Wspaniale. Tylko, drogi Piotrze, nie rozumiem jednego, dlaczego ja jestem wiceprezesem rady nadzorczej Nieba?!”. Zawsze pierwszy Ten dowcip o Janie Kulczyku od wielu lat krążył po salonach, śmiesząc za każdym razem tak samo. Lubił go też Kulczyk, który miał nieprawdopodobne poczucie humoru. Sam fantastycznie opowiadał żarty. I nie miał nic przeciwko, żeby i z niego dworować. Warunek był jeden – puenta ma przedstawiać go jako zwycięzcę. „To cały Jan”, mówi Zbigniew Napierała, wieloletni przyjaciel Jana Kulczyka, ówczesny prezes wydawnictwa Edipresse Polska. „Zawsze musiał być pierwszy. Zawsze musiał dominować. Ale przy tym był niezwykle ciepły i koleżeński. Wszyscy go naprawdę lubiliśmy. Miał taką cechę charakteru, że człowiek się od niego uzależniał”. Prowokator. W czasie rozmowy rzucał zdanie, że na przykład filmy Kieślowskiego są kiepskie. Choć podziwiał dzieła reżysera, chciał wywołać tym stwierdzeniem burzliwą dyskusję i miał z tego niesamowitą radość. Albo niekończące się rozmowy z córką, Dominiką, na temat roli kobiety. Prowokował ją, że kobiety powinny siedzieć w domu i słuchać się mężów. A potem mówił do otoczenia: „Zobaczcie, jak ona dobrze argumentuje swoje racje!”. Uważał, że takie dyskusje rozwijają, a tylko kłopotliwe pytania prowokują do myślenia. Dar od Boga Słowo charyzma pochodzi od greckiego charisma – dar. Opisywano nim ludzi obdarzonych łaską boską, „darem bożym”. To słowo doskonale pasuje do Jana Kulczyka. „Miał w sobie ogromną charyzmę”, uważa Zbigniew Napierała. „Był jak magnes. Przyciągał ludzi. Miał w sobie miękkość, wdzięk, drapieżność. Był pełnym człowiekiem”. Uwiódł nawet takiego giganta, jak prezydent Lech Wałęsa. „Wiele ładnych lat się znaliśmy i nigdy w żadnej sprawie mnie nie zawiódł”, mówił prezydent. „Teraz mnie tylko zawiódł, bo byliśmy umówieni w Gdańsku, a on się przeniósł do wieczności”. Tylko dzięki charyzmie namówił emira Kataru do założenia spółki poszukującej bogactw naturalnych. Jak miała się nazywać? Oczywiście „Kulczyk Katar Resources”. Jego megalomania nie znała granic. Napierała wspomina: „Żartowałem, że jest największym megalomanem w Polsce. Ale jak z cholesterolem – jest dobry i zły. On miał megalomanii pozytywnej znacznie więcej niż złej”. Lubił komplementy, lubił być adorowany, podziwiany. Nie dopuszczał myśli, że może nie być numerem jeden na liście najbogatszych Polaków. Bardzo tam chciał być. I był. Miliarder z Bydgoszczy Urodził się 24 czerwca 1950 roku w Bydgoszczy. Marzył, żeby zostać architektem, ale ojciec doradził mu prawo. W 1972 roku obronił magisterium na uniwersytecie w Poznaniu, a trzy lata później obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Powtarzał żartem, że nie musiał ukraść pierwszego miliona, bo dostał go od ojca. W jego rodzinie zajmowano się handlem od kilku pokoleń. Dziadek przed wojną prowadził dom handlowy, ojciec w latach 50. wyemigrował do Berlina Zachodniego, gdzie dorobił się majątku. Jan razem z ojcem w 1981 roku założył pod Poznaniem jedną z pierwszych firm polonijnych, Interkulpol. Zrobili genialny interes na paście bhp. Pod koniec lat 80. Kulczyk zaczął reprezentować w Polsce niemieckie koncerny Krupp i Rau, produkujące między innymi maszyny rolnicze. Uczył się robić wielki biznes. Gdy w 1989 roku skończył się komunizm, był gotowy wypłynąć na szerokie wody. W roku 2015 „Forbes” wycenił jego majątek na 15 miliardów złotych. On sam nigdy nie wiedział, ile ma dokładnie pieniędzy. „Przypuszczam, że tego w ogóle nikt nie wie”, powiedział Piotrowi Najsztubowi w wywiadzie dla VIVY! na początku tysiąclecia. „Bo nie wiem, jaki jest dzisiaj kurs moich akcji. Ten, kto liczy pieniądze, już nie ma czasu na cokolwiek innego”. Wizjoner Dostrzegał szansę tam, gdzie inni przechodzili obojętnie. Łączył ze sobą ludzi i kontynenty. Jego najbardziej ambitnym planem było poszukiwanie ropy naftowej w Afryce. Rok temu kupił w Namibii kopalnię złota. Jako pierwszy zagraniczny biznesmen dostał tytuł „Przyjaciela Nigerii”. „Niespełnienie pchało go ku coraz nowym wizjom”, mówi Waldemar Dąbrowski, niegdyś minister kultury, dziś dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. „Jego plany wybiegały daleko w przyszłość. Przypominam sobie nasze spotkanie z ministrami niemieckimi czy brytyjskimi, gdzie usiłował promować swoją ideę połączenia Europy i Afryki”. „W działaniach biznesowych był niezwykle błyskotliwy”, mówi Zbigniew Napierała. „Nie można się tego nauczyć. Był dotknięty przez Boga jednym palcem”. Przyjaciołom, też doświadczonym biznesmenom, jego plany wydawały się mrzonkami. „Czasem coś mu radziłem”, uśmiecha się Zbigniew Napierała. „Odpowiadał: »Wiesz, pewnie masz rację. Ale gdybym ciebie słuchał, nigdy nie zrobiłbym takich pieniędzy«”. Rodzina Przez ponad 30 lat był żonaty. Wierzył, że stabilizacja pomaga robić interesy. „Nie znam ludzi, którzy są zadowoleni, szczęśliwi i robią kariery przy połamanym życiu osobistym”, mówił Najsztubowi w 2001 roku. „Nie wyobrażam sobie »budowania« bez oparcia w silnej szczęściem rodzinie”. Żonę Grażynę poznał na studiach. Wychowali dwoje dzieci: 35-letniego dziś Sebastiana i 38-letnią Dominikę. „Wszystko było podporządkowane mężowi”, wspominała w „Twoim Stylu” Grażyna Kulczyk po rozstaniu. „Na niego się czekało, gdy wyjeżdżał w interesach. Był pachnący placek, wyprasowane koszule, dzieci z piątkami w zeszytach. Taki stereotyp wpoiła mi mama. Gdy urodziła się moja Dominika, zrezygnowałam z pracy. Gdybym przy aktywności męża i ja chciała robić karierę, rodzina by się rozpadła”. Rozwiedli się w 2006 roku. Potem biznesmen związał się z Joanną Przetakiewicz. Rozstali się po ośmiu latach. Swoje uczucia przelał na dzieci. „Był prawdziwie kochającym ojcem”, ocenia Niemczycki. „Martwił się o ich kariery, utrzymywał z nimi bardzo częsty kontakt”. Oboje dopuścił do zarządzania swoimi biznesami. Dominika jest członkinią rady nadzorczej funduszu Kulczyk Investments. Sebastian w zeszłym roku został prezesem Kulczyk Investments. „Uważam, że prawdziwą oceną ludzi jest to, jak wychowają swoje dzieci”, mówił Kulczyk senior Najsztubowi. „To jest naszym prawdziwym obowiązkiem. Dbanie o istnienie”. CZYTAJ TEŻ: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY! Król życia Brał życie pełnymi garściami. „Świat w jego towarzystwie wydawał się zawsze większy”, mówi Zbigniew Napierała. Uwielbiał ludzi. Uwielbiał spotkania, kolacje przy winie, rozmowy. „Gdziekolwiek chodziliśmy do najlepszych restauracji francuskich, włoskich czy niemieckich, widziałem, jak wśród kelnerów wybuchała radość”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Natychmiast wychodzili mu na spotkanie właściciele restauracji i było ceremonialne powitanie. Nawet gdy wszystkie miejsca były zajęte, bo zwykle w takich restauracjach zamawia się je na kilka tygodni naprzód, stolik dla doktora Kulczyka znajdował się od ręki”. Zbigniew Niemczycki jest wstrząśnięty: „Ciężko mówić o nim w czasie przeszłym. Był wspaniałym przyjacielem. Szczerym, lojalnym. Choć nieraz się spieraliśmy o polską politykę, sprawy gospodarcze. Pamiętam, pojechaliśmy z Jurkiem Starakiem i Rysiem Krauze do Doliny Krzemowej. Po biznesowym spotkaniu o drugiej w nocy Janek powiedział: »Lećmy na Florydę, bo tu nudno«. I polecieliśmy jego odrzutowcem. Rano zrobiłem dla wszystkich jajecznicę. To był rytuał”. Sztuka pomocy Mówił, że nie lubi być sam. Cenił sobie towarzystwo przyjaciół. I pozostawał im wierny. Nawet tym z liceum. „Pojechaliśmy kilka miesięcy temu do Bydgoszczy na premierę »Rigoletta« w Operze Bydgoskiej”, mówi Waldemar Dąbrowski. „A potem wprowadził mnie w krąg przyjaciół z klasy licealnej. Jego relacje z nimi były tak ciepłe, bliskie, jakby rozstali się wczoraj. Cenił te przyjaźnie jak największy skarb. To pokazuje, jakie w nim były pokłady wrażliwości”. „Przyjaźnie ze szkoły były dla niego ważne”, dodaje Napierała. „Gdy kolega potrzebował pieniędzy na leczenie, pomagał nieproszony”. Z działalności charytatywnej uczynił sztukę. Poeta i malarz Jan Wołek wspomina taką scenę: „Siedzimy gdzieś na końcu świata, palmy, parna noc, a on zasłuchany w śpiewie młodej wokalistki, która miała pewnie 18 lat, pyta: »Jasiu, dobra jest?«. Ja, który napisałem ze trzy tysiące piosenek: »Znakomita«. On: »A jak jej pomóc?«. Powiedziałem, że można by ją wysłać do którejś ze szkół dla wokalistów i tu rzuciłem nazwy kilku najlepszych w świecie. Nie minęło pięć minut i dziewczyna stoi w objęciach matki, obie ryczą wniebogłosy. Okazało się, że Jasiu, działając pod dyktando serca, po prostu wypisał już czek dziewczynie na studia w Berkley School of Music”. Założył fundację, która pomaga zdolnym, niezamożnym dzieciom. Pomagał poznańskim uczelniom, fundował dziesiątki nagród naukowych. Płacił setki tysięcy złotych na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Dał 20 milionów złotych na powstające Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. Lech Wałęsa też wiele mu zawdzięcza. „Amerykanie w Huston bardzo dużo zrobili dla ratowania mojego serca, ale wszystkie dodatkowe rzeczy potrzebne w terapii załatwił Kulczyk”, mówi prezydent. „Nawet nie wiedziałem kiedy i jak. Pomagał mi też w sprawach mojego Instytutu. Mogłem się nie przejmować różnymi rzeczami, bo on je załatwiał. Podziwiałem w nim bezinteresowność i rozmach”. Droga perełka Kochał piękno. Otaczał się rzeczami w najlepszym gatunku. Wyjątkowymi dziełami sztuki. Jego domy projektowali najwięksi projektanci. Nosił ubrania najlepszych marek. „Żył według światowych standardów”, mówił Napierała. Dzięki pieniądzom mógł spełnić swoje marzenie o byciu architektem. Kupował domy, pałace, zajmował się ich aranżacją, sprawiał, że nabierały blasku. I wartości. Miał do tego szczęśliwą rękę. Zbigniew Niemczycki opowiada: „Siedział kiedyś z Janem Wejchertem i agentem nieruchomości w restauracji na Lazurowym Wybrzeżu. Wejchert namawiał go, żeby kupił w pobliżu dom, żeby mogli się spotykać. Janek Kulczyk powiedział, że dom go nie interesuje, ale taki zamek to by kupił. I pokazał na piękną starą budowlę na skale. Na to zerwał się agent nieruchomości i mówi, że zamek jest na sprzedaż. Poszli oglądać i tego samego dnia Janek wpłacił zaliczkę”. W ten sposób stał się właścicielem przepięknego Chateau de Madrit stojącego nad urwiskiem tuż nad samym Morzem Śródziemnym. Zrobił z niego perełkę. Bardzo drogą perełkę. Wartą kilkadziesiąt milionów złotych. Arcydzieło Jego jacht „Phoenix 2” jest jednym z najpiękniejszych jachtów na świecie. Sześć pokładów, 30 osób załogi, basen, lądowisko dla helikopterów, sala kinowa i kilkanaście kabin dla gości. Na pewno są na świecie większe i droższe jachty. Ale jego jest wyjątkowy. Urządzony z dużym smakiem. Wiesław Olko, architekt, przez ćwierć wieku projektował wnętrza domów, biur, a nawet helikopter Jana Kulczyka. Biznesmen miał duszę artysty. Godzinami potrafił rozmawiać o sztuce, architekturze, designie. Żył nie tylko robieniem pieniędzy. „Nie miał mentalności księgowego”, uważa Jan Wołek. „Choć ciągle się kłóciliśmy, bo nadużywał słowa sztuka i mówił: sztuka kulinarna, sztuka taka, taka… A ja: »Jasiu, jaka to sztuka, to jest gotowanie. Sztuką jest malarstwo, poezja, rzeźba«. Być może brało mu się to z tęsknoty za tym, żeby być twórcą i całym sobą chciał to udowodnić ku naszej radości. W jednej ze swoich wspaniałych rezydencji, pokazując biurko zaprojektowane przez Lagerfelda, mawiał: »Patrz, jakie piękne, sam je wymyśliłem«. Ja: »Jasiu, nie wymyśliłeś, tylko zapłaciłeś, to co innego«. On: »Nie, bo wiedziałem, gdzie ma stanąć, miałem jego wyobrażenie, zanim je zamówiłem«”. Swój jacht też wymarzył. „Siedzieliśmy kiedyś na Sardynii i on sobie go wykreował w głowie i naszkicował”, wspomina Waldemar Dąbrowski. „Miał naturę architekta, co w dużej mierze zadecydowało o jego sukcesie w biznesie. Potrafił skonstruować fundament, strukturę, zarządzić przestrzenią, a na koniec dodawał jeszcze do tego dekoru. Uważał, że piękno jest energią, która napędza ludzi i czyni ich lepszymi. A jacht to było nie tylko miejsce wypoczynku, ale też pracy. Ktokolwiek z wielkiego biznesu wsiadał na jego jacht, nie potrzebował już ani rekomendacji, ani gwarancji bankowych. Wiedział, że to człowiek do działania w wielkiej skali”. Dusza marynarza W Bydgoszczy wychował się w domu obok opery. W dzień, gdy otworzyło się okno, słychać było próby śpiewaków. Miłość do opery została mu na resztę życia. Jeździł na najlepsze przedstawienia w La Scali, Covent Garden i Metropolitan Opera. Wiele przedstawień zrealizowano tylko dzięki jego hojności. Monumentalna rzeźba na froncie budynku Opery Narodowej zawdzięcza powstanie właśnie jemu. Kochał też pop. Tinę Turner, Amy Winehouse, Marylę Rodowicz, Krzysztofa Krawczyka. Jan Wołek pamięta, że gdy wysłuchał jego piosenki „Dzieciaki z Alwernii”, dostał obłędu. „I facet, który ma wszystko, nagle wzrusza się obrazem małego miasteczka, gdzie dzieci jedzą kwaśne porzeczki, dla których całym światem jest piernik czy cukierek. Po prostu płakał jak bóbr”, wspomina wzruszony Wołek. Sponsorował artystów i sportowców. Zastrzykiem pieniędzy wspomógł Polski Komitet Olimpijski. Miał wizję, że polski sport może przyczynić się do promocji Polski na świecie. Pokazać jej moc i umiejętność rozwoju. Dlatego, jako współwłaściciel Warty, sponsorował Romana Paszke w międzynarodowych regatach dookoła świata „The Race” z okazji rozpoczęcia nowego tysiąclecia. Paszke popłynął wielkim katamaranem. Kulczyk po zawodach pływał razem z nim. Sam sterował łodzią. Stał za sterem, wiatr rozwiewał jego dyrygencką grzywę szpakowatych włosów. „Miał duszę marynarza”, ocenia Paszke. „Podążał za przygodą”. Tak naprawdę najlepiej czuł się w ruchu. Miał wiele domów na świecie: w Wiedniu, Londynie, St. Moritz, ale najlepiej czuł się na swoim jachcie. A dom miał w samolocie. Wciąż w podróży na kolejne spotkanie. „Nie umiał odpoczywać”, przyznaje Zbigniew Napierała. „Całe życie był na najwyższych obrotach”. „Mówiłem mu: »Jasiu, ty już nie musisz nikomu nic udowadniać«”, wspomina Zbigniew Niemczycki. „To, co zrobiłeś, wystarczy na kilka pokoleń”. Fenomen Wstrząs to mało. Na wieść o jego śmierci Polska zawrzała. Internet zagotował się od hejtu. „Oczywiście znajdą się tacy, którzy będą o nim źle mówić, bo wolność wypowiedzi to przywilej demokracji”, Lech Wałęsa smutno kiwa głową. „Ale kto go znał, złego słowa o nim nie powie. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda się spisać wszystkie jego zasługi. Byliśmy gotowi w ogień za nim wskoczyć. Nie widzę nikogo, kto mógłby go zastąpić. To był fenomen na miarę XXI wieku”. Spoczął na małym, poznańskim cmentarzu. Obok swego ojca, pod płytą, na której kazał postawić rzeźby Igora Mitoraja, artysty, którego ukochał nad życie. W zakrystii Był wierzący. W każdą niedzielę chodził do kościoła. W Konstancinie wchodził bocznymi drzwiami i wysłuchiwał mszy, stojąc w zakrystii. Zawsze przyjmował komunię świętą. Kto wie, może miał bezpośrednią linię z Panem Bogiem? Należałaby mu się za ten milion, którym wsparł budowę ośrodka dla młodzieży nad Lednicą. Ojciec generał włączył go do Konfraterni Zakonu Paulinów. Wcześniej zapisano tam króla Jagiellończyka, Henryka Sienkiewicza i Lecha Wałęsę. Pytany o religijność, Jan Kulczyk odpowiadał: „Czy nazwiemy to energią, czy nazwiemy duszą, to to »coś« pcha nas do przodu. Ciało jest tylko i wyłącznie instrumentem”. To ciało zaczęło zawodzić go kilka lat temu. Przeszedł poważną operację w Detroit, na kolejną pojechał do Wiednia. Miała trwać godzinę, trwała pięć. Wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu. „Dzwoniłem do niego codziennie, rozmawiałem na pięć godzin przed śmiercią”, wspomina z bólem Wołek. „Osłabiony mówił: »Wszystko w porządku«. Już snuł plany… Odszedł tydzień po operacji. W przypadku osób o takiej miłości do świata i ludzi to niesprawiedliwe. Mówi się, że jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach. A plany miał wielkie”. Za miłość „Nieobecność przyjaciela jeszcze bardziej ukazuje to, co zawsze w nim kochałeś”, mówi Zbigniew Napierała. Jan Kulczyk był wielkim znawcą wina. Kiedy pił w gronie przyjaciół, wznosił tylko jeden toast: „Za miłość!”. Jan Wołek wzruszony: „Nie za sukces, nie za szczęście. Więc jak podnosił kieliszek, to chóralnie krzyczeliśmy: »Za miłość!«. To było jego credo. Reszta go nie interesowała”. Tekst Roman Praszyński. Współpraca Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Wzruszający gest siostry Tomasza Jakubiaka. Jej wpis chwyta za serce. Tymi słowami zwróciła się do ukochanego brata
W dniu, w którym Tomasz Jakubiak świętowałby 43. urodziny, jego siostra Joanna opublikowała wzruszający wpis i archiwalne zdjęcie z dzieciństwa. Pełne czułości słowa oraz wspomnienia internautów pokazały, że pamięć o uwielbianym kucharzu i jurorze „MasterChefa” wciąż pozostaje żywa.
Niektóre daty na zawsze pozostają zapisane w sercu. Dla rodziny Tomasza Jakubiaka dzień jego urodzin stał się momentem pełnym wspomnień, wzruszeń i tęsknoty. Właśnie tego dnia Joanna Jakubiak opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowy wpis poświęcony swojemu bratu. Towarzyszyło mu archiwalne zdjęcie z dzieciństwa, które przywołało najpiękniejsze wspomnienia i poruszyło obserwatorów. Siostra Tomasza Jakubiaka uczciła jego urodziny poruszającym wpisem Choć czas nieustannie płynie naprzód, są chwile, które zatrzymują go choćby na moment. Takim momentem okazała się rocznica urodzin Tomasza Jakubiaka. W dniu szczególnie ważnym dla jego najbliższych Joanna Jakubiak postanowiła podzielić się publicznie wspomnieniem ukochanego brata. Na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikowała emocjonalny wpis, w którym zwróciła się do Tomasza z czułością i tęsknotą. Słowa siostry miały osobisty charakter i były wyrazem pamięci o człowieku, którego brak wciąż pozostaje odczuwalny przez rodzinę oraz osoby śledzące jego zawodową drogę. Kucharz i osobowość telewizyjna przez lata zdobywał sympatię widzów swoją autentycznością, energią i pasją do gotowania. Dziś, 21 czerwca, Tomasz Jakubiak obchodziłby 43. urodziny. Juror „MasterChefa” odszedł rok temu. W walce z chorobą Tomaszowi Jakubiakowi kibicowała cała Polska. Do samego końca wszyscy wierzyli, że uda mu się wygrać ten najważniejszy i najtrudniejszy pojedynek. W chwilach pełnych niepewności i nadziei mógł liczyć nie tylko na ogromne wsparcie fanów, ale przede wszystkim na swoich najbliższych. U jego boku niezmiennie trwała żona Anastazja, siostra oraz mama. Niezwykłą siłę do walki dawał mu także ukochany syn Tomek. To właśnie rodzina była dla niego bezpieczną przystanią i źródłem motywacji w czasie najtrudniejszej życiowej próby. Czytaj też: Produkcja „Tańca z Gwiazdami” odkrywa karty. Mandaryna dołącza do grona uczestników. A w komentarzach burza! Archiwalne zdjęcie i słowa Joanny Jakubiak wzruszyły internautów W dniu urodzin Tomasza Jakubiaka jego siostra Joanna opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowo poruszający wpis. W pełnych czułości słowach wróciła wspomnieniami do brata, dzieląc się swoją tęsknotą, ale także przekonaniem, że wciąż jest obecny w życiu najbliższych. Jej refleksje, opublikowane w tak symbolicznym dniu, stały się wzruszającym świadectwem pamięci, która nie przemija mimo upływu czasu. „Dziś są twoje urodziny. Świętuję. Pewnie sobie gdzieś pływasz. A może wrzucasz coś dziwnego do gara. Może robisz sobie żarty. Może się wzruszasz niepowtarzalnym smakiem. Jedno jest pewne, wiem, że świętujesz razem z nami”, napisała Joanna Jakubiak. Archiwalne fotografie mają niezwykłą moc. Potrafią przywoływać emocje, przypominać chwile zapisane w rodzinnej historii i sprawiać, że wspomnienia stają się wyjątkowo namacalne. Tak było również tym razem. Zdjęcie Tomasza Jakubiaka z najmłodszych lat stało się symbolicznym powrotem do czasów beztroski i rodzinnego ciepła. Pod publikacją szybko pojawiły się dziesiątki komentarzy. Internauci nie kryli wzruszenia, wspominając Tomasza Jakubiaka. Wśród wpisów znalazły się zarówno osobiste wspomnienia, jak i słowa pełne ciepła oraz tęsknoty. „Pamiętamy, to był cudowny chłopak. Nauczyłam się przy nim gotować”, „Pamiętam jak uczył sie jeździć na rowerku w mieszkaniu na Pieknej. Taki mały Denis rozrabiaka”, „Niebianskich urodzin”, „Jest tu z nami energią tego nie zmieni nic”, czytamy. Czytaj też: Jego walkę o życie śledziła cała Polska. Mało kto wie, że na SORze usłyszał: "Nic panu nie jest"
Przed pogrzebem Piotra Klimczaka rodzina wydała komunikat. Tak chciał być pożegnany
Śmierć Piotra Klimczaka poruszyła nie tylko warszawskie środowisko gastronomiczne, ale również osoby ze świata kultury i show-biznesu. Teraz rodzina przekazała szczegóły ostatniego pożegnania. W komunikacie znalazła się także wyjątkowa prośba, która najlepiej oddaje charakter zmarłego restauratora.
Piotr Klimczak przez ostatnie miesiące otwarcie mówił o swojej walce z ciężką chorobą. Współtwórca JOEL Sharing Concept zyskał sympatię wielu osób nie tylko dzięki zawodowym sukcesom, ale również swojej otwartości, serdeczności i optymizmowi. Po informacji o jego śmierci do rodziny napłynęły setki słów wsparcia, a teraz bliscy przekazali szczegóły uroczystości pogrzebowych. Śmierć Piotra Klimczaka poruszyła przyjaciół i bywalców jego restauracji Piotr Klimczak zmarł w nocy z 4 na 5 czerwca 2026 roku. Informację o jego odejściu przekazała żona, Brygida Naumowicz-Klimczak, publikując krótki, niezwykle poruszający wpis. Jak poinformowała, restaurator odszedł otoczony miłością najbliższych. Miał 41 lat. W 2024 roku Klimczak ujawnił, że usłyszał diagnozę raka trzustki. Nie ukrywał przed obserwatorami trudów leczenia, ale równie często dzielił się nadzieją i wdzięcznością za wsparcie, które otrzymywał od żony, przyjaciół i klientów swojej restauracji. Wielu znajomych wspomina go dziś jako człowieka pełnego życia, serdeczności i niegasnącego optymizmu. Pogrzeb Piotra Klimczaka. Rodzina przekazała szczegóły i wyjątkową prośbę W kolejnych dniach po śmierci restauratora jego bliscy przekazali informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych. Komunikat opublikowany przez rodzinę spotkał się z ogromnym odzewem osób, które chciały uczestniczyć w ostatnim pożegnaniu lub w symboliczny sposób oddać mu hołd. Uroczystości pogrzebowe Piotra Klimczaka odbędą się w poniedziałek 15 czerwca 2026 roku o godzinie 10:30 w Domu Pogrzebowym Służew przy ul. Fosa 19A w Warszawie. Następnie kondukt żałobny uda się na Cmentarz Wilanowski, gdzie spocznie restaurator. Informację przekazała jego żona, Brygida Naumowicz-Klimczak, za pośrednictwem mediów społecznościowych. Największe poruszenie wywołała jednak wiadomość, którą rodzina dołączyła do informacji o pogrzebie. Bliscy zaapelowali o uszanowanie ostatniej woli zmarłego. „Zgodnie z wolą Piotra prosimy o strój elegancki, jednak nie w pełni czarny. Piotr kochał kwiaty, więc będą one mile widziane. Rodzina prosi o nieskładanie kondolencji” – czytamy. ZOBACZ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka”
Był bohaterem nie tylko na stoku. Bronisław Czech odrzucił propozycję Niemców i zapłacił za to najwyższą cenę
Bronisław Czech zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych polskich sportowców okresu międzywojennego. Trzykrotny olimpijczyk, ratownik górski, taternik i człowiek bezgranicznie oddany Tatrom. Jego życie mogło być opowieścią o sportowych triumfach, ale zakończyło się w niemieckim obozie Auschwitz. Dziś, w rocznicę jego śmierci, wracamy do historii, która wciąż porusza.
W pamięci wielu Polaków Bronisław Czech pozostaje przede wszystkim legendą narciarstwa. Był jednym z tych sportowców, którzy jeszcze przed II wojną światową budowali pozycję Polski na międzynarodowej arenie sportów zimowych. Jednak za rekordami, medalami i olimpijskimi startami kryła się historia człowieka niezwykle skromnego, lojalnego i odważnego. To właśnie te cechy sprawiły, że podczas wojny nie pozostał bierny wobec okupacyjnej rzeczywistości. Kim był Bronisław Czech? Narciarz, który wyniósł polskie sporty zimowe na europejski poziom Bronisław Czech urodził się 25 lipca 1908 roku w Zakopanem. Dorastał w miejscu, gdzie góry były naturalną częścią codzienności, dlatego od najmłodszych lat związał swoje życie z Tatrami. Już jako chłopiec wyróżniał się sprawnością fizyczną i ogromną łatwością poruszania się w górskim terenie. To właśnie tam rodziła się legenda człowieka, który w kolejnych latach miał stać się jednym z najważniejszych sportowców II Rzeczypospolitej. Nie był jednak wyłącznie narciarzem. W czasach, gdy sport wyglądał zupełnie inaczej niż dziś, Czech imponował wszechstronnością. Uprawiał skoki narciarskie, biegi, kombinację norweską i konkurencje alpejskie. Był również taternikiem, ratownikiem górskim TOPR, instruktorem narciarskim, a później także pilotem i instruktorem szybowcowym. W jego życiorysie trudno znaleźć dziedzinę związaną z górami, której nie próbował podporządkować swojej pasji. Największą sławę przyniosły mu występy w reprezentacji Polski. Bronisław Czech trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich — w Sankt Moritz, Lake Placid i Garmisch-Partenkirchen. Dla polskiego sportu było to wydarzenie wyjątkowe. W okresie międzywojennym kraj dopiero budował swoją pozycję w sportach zimowych, a Czech należał do grupy zawodników przecierających szlaki kolejnym pokoleniom. Szczególne uznanie przyniosły mu starty w kombinacji norweskiej. Rywalizował z najlepszymi zawodnikami świata, głównie ze Skandynawii, którzy w tamtych czasach dominowali w tej dyscyplinie. Mimo to regularnie osiągał wyniki stawiające go w ścisłej europejskiej czołówce. Jego siódme miejsce podczas igrzysk olimpijskich w Lake Placid w 1932 roku było jednym z najważniejszych osiągnięć polskiego sportu zimowego tamtej epoki. Bronisław Czech aż 24 razy zdobywał mistrzostwo Polski w różnych konkurencjach narciarskich. Dziś taki wynik wydaje się niemal niewyobrażalny. Przez lata bił rekordy skoczni, zdobywał medale mistrzostw kraju i reprezentował Polskę na najważniejszych imprezach sportowych świata. Uznawano go za pierwszego polskiego narciarza o międzynarodowej klasie. ZOBACZ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki Podczas wojny nie pozostał obojętny. Tak Bronisław Czech zaangażował się w działalność konspiracyjną Wrzesień 1939 roku zakończył świat, który znał. Sportowe zawody, treningi i plany na przyszłość przestały mieć znaczenie wobec niemieckiej okupacji. Dla wielu znanych osób wojna oznaczała próbę przetrwania. Bronisław Czech postanowił jednak działać. Doskonała orientacja w Tatrach sprawiła, że szybko zaangażował się w działalność konspiracyjną. Wykonywał zadania kuriera tatrzańskiego, pomagając w przerzucaniu ludzi, informacji oraz dokumentów przez granicę na Węgry. Była to jedna z najbardziej niebezpiecznych form działalności podziemnej. Każda wyprawa mogła zakończyć się aresztowaniem albo śmiercią. Znajomi wspominali później, że Czech nie traktował swojej działalności jak bohaterstwa. Dla niego była naturalnym obowiązkiem wobec kraju. Nie szukał rozgłosu ani uznania. Wykorzystywał po prostu umiejętności, które przez lata rozwijał w górach. Jednym z najbardziej symbolicznych momentów jego wojennej biografii była odmowa współpracy z okupantem. Niemcy mieli proponować mu szkolenie zawodników reprezentujących III Rzeszę. Bronisław Czech nie zgodził się na taką współpracę, mimo że mogła ona zapewnić mu względne bezpieczeństwo. W maju 1940 roku został aresztowany przez Gestapo. Trafił do zakopiańskiego „Palace”, miejsca, które mieszkańcy Podhala do dziś nazywają „katownią Podhala”. Tam był brutalnie przesłuchiwany i torturowany. Następnie znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał numer obozowy 349. Auschwitz było ostatnim rozdziałem jego życia. Dziś przypada rocznica śmierci Bronisława Czecha Pobyt w Auschwitz trwał niemal cztery lata. Dla większości więźniów był to czas niewyobrażalnego cierpienia, głodu i wyniszczającej pracy. Bronisław Czech znalazł się w rzeczywistości, która odbierała ludziom zdrowie, godność i nadzieję. Ze wspomnień współwięźniów wynika, że nawet w ekstremalnych warunkach starał się wspierać innych. Dzielił się żywnością, pomagał słabszym i angażował się w działalność obozowego ruchu oporu związanego z siatką Witolda Pileckiego. Jego postawa budziła szacunek współwięźniów, którzy po wojnie wielokrotnie wracali do wspomnień o nim jako o człowieku wyjątkowo uczciwym i życzliwym. Mimo postępującego wycieńczenia próbował zachować wewnętrzną siłę. Tworzył również rysunki i obrazy. Część z nich przetrwała i znajduje się dziś w zbiorach związanych z historią obozu. Wiosną 1944 roku jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Lata głodu, chorób i ciężkiej pracy doprowadziły organizm do skrajnego wyniszczenia. Bronisław Czech zmarł w Auschwitz na początku czerwca 1944 roku w wieku 35 lat. W źródłach historycznych pojawiają się dwie daty — 4 oraz 5 czerwca. Instytut Pamięci Narodowej i część opracowań wskazują na 5 czerwca, natomiast wiele publikacji rocznicowych oraz materiałów poświęconych pamięci sportowca przywołuje datę 4 czerwca. SPRAWDŹ TEŻ: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Cudem uniknęła tragedii. Tuż przed katastrofą rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama"
Izabela Skrybant-Dziewiątkowska była jedną z najbardziej barwnych gwiazd polskiej estrady. Charyzmatyczna wokalistka Tercetu Egzotycznego 28 maja 2026 roku obchodziłaby 88. urodziny. Jej życie mogło jednak zakończyć się znacznie wcześniej — w 1980 roku cudem uniknęła katastrofy samolotu, którym do Polski wracała Anna Jantar. Jeden dodatkowy koncert w USA sprawił, że artystka dostała od losu drugą szansę.
Zanim Izabela Skrybant-Dziewiątkowska stała się ikoną Tercetu Egzotycznego, występowała jako solistka Operetki Wrocławskiej i pojawiła się nawet w kultowym „Rękopisie znalezionym w Saragossie”. Prawdziwą popularność przyniósł jej jednak zespół, który od 1963 roku tworzyła razem z ukochanym mężem Zbigniewem Dziewiątkowskim. Kolorowe stroje, egzotyczne rytmy i sceniczna energia sprawiły, że Tercet Egzotyczny stał się fenomenem polskiej muzyki rozrywkowej, podbijając także zagraniczne sceny. Izabela Skrybant-Dziewiątkowska miała lecieć z Anną Jantar w jednym samolocie. Cudem uniknęła śmierci W 1980 roku miała znaleźć się na pokładzie tego samego samolotu, którym wracała do Polski Anna Jantar. Feralny lot Ił-62 „Mikołaj Kopernik" zakończył się katastrofą, w której zginęła cała załoga i pasażerowie. Tercet Egzotyczny w ostatniej chwili zmienił plany — zostali w USA na dodatkowy koncert. Ten jeden występ ocalił im życie. „Zadzwoniłam do Ani. Była niepocieszona. Mówiła, że tak nie chciała wracać sama. Ja nie wiem dlaczego, ale dostałam od życia drugą szansę...", wspominała po latach Skrybant-Dziewiątkowska w książce "Anna Jantar — bursztynowa dziewczyna". CZYTAJ TEŻ: Razem dorastali i grali w serialach, ale mało kto zna kulisy ich relacji. Bracia Zdrójkowscy nie utrzymywali ze sobą kontaktu przez osiem lat Historia miłości Izabeli i Zbigniewa Dziewiątkowskich Ona — kolorowa i utalentowana wokalistka, on — charyzmatyczny lider zespołu. Izabela i Zbigniew Dziewiątkowscy stworzyli nie tylko jeden z najbardziej barwnych duetów polskiej sceny muzycznej, ale również związek oparty na głębokim uczuciu. Ich największy hit „Pamelo, żegnaj" powstał jako muzyczne wyznanie miłości. — „Nawet Jacek Kuroń to śpiewał, kiedy siedział w więzieniu. Za napisanie całego tekstu »Pameli« z pamięci dostawał od współwięźniów paczkę papierosów" — wspominała Izabela w rozmowie z Onetem. Ich wspólne życie toczyło się w tętniącej dźwiękami willi we Wrocławiu. — „To był prawdziwy cygański tabor, pełen artystów i przyjaciół. Dzieciństwo w takim otoczeniu było niezwykłe" — opowiadała w 2020 roku córka pary, Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko. Ten rodzinny azyl przestał istnieć w 2002 roku, kiedy Zbigniew zmarł na zawał serca w ich domu. Pomimo żałoby, Izabela nie zeszła ze sceny. Tercet Egzotyczny kontynuował działalność z nowym składem — do Izabeli dołączyli Janusz Konefał, Sławomir Marcinkowski i córka Kasia, która śpiewała w chórkach. Zespół koncertował aż do 2017 roku, kiedy choroba wokalistki zmusiła ich do zawieszenia działalności. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ich związek od początku budził wielkie emocje. Urszula ma męża młodszego o 20 lat. Tak mówi o różnicy wieku Ostatnie chwile Izabeli Dziewiątkowskiej Rak trzustki i wcześniejsza diagnoza żółtaczki nie złamały ducha artystki. Do końca pozostała aktywna i pełna pasji. Zmarła 1 maja 2019 roku. Swoim córkom, Kasi i Ani, pozostawiła cały majątek: willę wartą 3 mln zł, oszczędności i cenną kolekcję biżuterii. Córki Izabeli i Zbigniewa odziedziczyły prawa do utworów Tercetu Egzotycznego, ale nie kontynuują działalności zespołu. — „Tercet Egzotyczny był czymś więcej niż zespołem. To było zjawisko, które na zawsze pozostanie w sercach fanów "— podkreśliła Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko w rozmowie z Onetem. CZYTAJ TEŻ: Byli małżeństwem przez 54 lata, ale mało kto wie, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Wzloty i upadki małżeństwa Jaruzelskich
„The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
Śmierć Olafa Kwiatkowskiego poruszyła środowisko telewizyjne i fanów „The Voice of Poland”. 21-letni asystent produkcji był związany z programem od najmłodszych lat i — jak podkreślają współpracownicy — wnosił do ekipy spokój, serdeczność i wyjątkową energię. W opublikowanym komunikacie produkcja nie ukrywała bólu po stracie młodego człowieka, którego wielu znało od dziecka.
Pierwsze informacje o śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się w oficjalnych mediach społecznościowych „The Voice of Poland”. Wpis błyskawicznie obiegł internet i wywołał falę komentarzy pełnych smutku oraz niedowierzania. Współpracownicy programu podkreślali, że trudno znaleźć słowa wobec tragedii, która dotknęła tak młodą osobę i jej bliskich. Komunikat „The Voice of Poland” poruszył internautów. Kim był Olaf Kwiatkowski? Produkcja programu przekazała, że Olaf Kwiatkowski zmarł 19 maja 2026 roku w wieku zaledwie 21 lat. W opublikowanym oświadczeniu nazwano go „przyjacielem i członkiem rodziny The Voice”. Pracował jako runner i asystent produkcji, ale z relacji współpracowników wynika, że dla wielu był przede wszystkim serdecznym, ciepłym i niezwykle lubianym człowiekiem. W komunikacie podkreślono, że Olaf był synem wieloletniej współpracowniczki produkcji — Ewy. Jak napisano, większość członków ekipy znała go od dziecka. To właśnie ten fragment najmocniej poruszył odbiorców i pokazał, że tragedia dotknęła ludzi, którzy przez lata tworzyli bliską, zawodowo-prywatną społeczność. Pogrzeb chłopaka odbędzie się już jutro. „Uroczystości pogrzebowe odbędą się w dniu 29 maja o godz. 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ul. J. Tuwima w Szczytnie” — przekazano. Gwiazdy żegnają Olafa Kwiatkowskiego. W sieci pojawiły się poruszające wpisy Informacja o śmierci 21-letniego członka ekipy „The Voice of Poland” poruszyła również artystów związanych z formatem. W mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się pełne emocji komentarze muzyków, trenerów programu i osób pracujących przy produkcji. Wśród osób, które publicznie pożegnały Olafa Kwiatkowskiego, znalazł się m.in. Baron. „Najszczersze wyrazy współczucia dla Rodziny Olafa” — napisał. Głos zabrała też Margaret: „Oh, wyrazy współczucia dla rodziny”. Pod publikacjami dotyczącymi śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się tysiące reakcji. Widzowie „The Voice of Poland” pisali, że choć nie znali go osobiście, historia 21-latka głęboko ich poruszyła. Wielu komentujących zwracało uwagę na jego młody wiek i dramat rodziny, która musi mierzyć się z niewyobrażalną stratą.
Robert Wolański zdradził prawdę o chorobie Agnieszki Maciąg. „Sam nowotwór nie był specjalnie powodem jej odejścia"
Śmierć Agnieszki Maciąg wstrząsnęła fanami modelki i autorki książek. Teraz jej mąż, Robert Wolański, po raz pierwszy tak szczerze opowiedział o ostatnich latach ich życia. W rozmowie z Magdą Mołek wyznał, z czym naprawdę mierzyła się jego żona i jakie słowa usłyszeli od lekarzy. Jedno zdanie szczególnie porusza.
Agnieszka Maciąg i Robert Wolański byli razem przez blisko trzy dekady. Poznali się w 1996 roku podczas sesji zdjęciowej. Ona była jedną z najbardziej znanych polskich modelek, on cenionym fotografem. Choć ich relacja przechodziła trudne chwile, ostatecznie udało im się zawalczyć o miłość i w 2011 roku powiedzieli sobie „tak”. Niedługo później na świecie pojawiła się ich córka Helena. Robert Wolański ujawnił, jak wyglądała choroba Agnieszki Maciąg 26 maja w programie „W moim stylu” Magdy Mołek Robert Wolański wrócił wspomnieniami do dramatycznych chwil związanych z chorobą żony. Jak wyznał, pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się jesienią 2022 roku. Agnieszka długo nie mówiła o wszystkim bliskim. Była przyzwyczajona do tego, że radzi sobie sama i nie chciała obciążać innych swoimi problemami. Diagnoza okazała się druzgocąca: zaawansowany rak szyjki macicy. Fotograf przyznał, że bardzo szybko zrozumieli, iż choroby nie uda się całkowicie pokonać. Lekarze dawali jednak nadzieję, że rozwój nowotworu uda się spowolnić nawet na wiele lat. „Choroba spadła na nas bardzo niespodziewanie. Przyszedł taki moment bardzo szybko, że zdaliśmy sobie sprawę, że z tą chorobą będziemy zawsze, że nie możemy jej wyleczyć, ale możemy przyhamować rozwój", wyznał Robert Wolański. CZYTAJ TEŻ: Ten proces od lat spędzał mu sen z powiek. Michał Wiśniewski w końcu usłyszał wyrok w sprawie głośniej pożyczki Lekarze dawali nadzieję. Padły poruszające słowa o nowotworze Mąż Agnieszki Maciąg zdradził też, że lekarze początkowo zakładali znacznie dłuższą perspektywę leczenia. To właśnie wtedy padły słowa, które dziś brzmią wyjątkowo poruszająco. „Ludzie z takimi chorobami żyją i po 20 lat, więc mieliśmy perspektywę, że może te 20 lat jeszcze damy radę", wyznał. „Perspektywa była taka, że nam to zajmie 20 lat. Planowaliśmy leczenie, co z tym zrobimy. Nasz lekarz prowadzący był dobrej myśli na tym ostatnim etapie. Sam nowotwór nie był specjalnie powodem jej śmierci, bo ten, według lekarza, rozwijał się dość powoli", dodał. Robert Wolański podkreślił również, że Agnieszka do końca nie straciła nadziei. Wierzyła, że leczenie przyniesie efekty i nie pozwalała sobie na załamanie, nawet wtedy, gdy pojawiły się skutki uboczne chemioterapii. Najtrudniejszym momentem miały być dla niej zmiany wyglądu spowodowane terapią. „Była pełna nadziei. Wierzyła naprawdę całą sobą i całym sercem, że to, co robimy, przyniesie efekty i da radę. Wierzyła w to do końca", ujawnił. „Był jeden moment, kiedy było jej smutno i przykro: kiedy efekty uboczne chemioterapii się pojawiły. "O Boże, jak ja źle wyglądam", zwierzył się fotograf. W rozmowie pojawił się także temat naturalnych metod leczenia, z których przez długi czas korzystała Agnieszka Maciąg. Jak tłumaczył jej mąż, wynikało to z jej podejścia do zdrowia, duchowości i przekonań dotyczących organizmu. Z czasem zdecydowała się jednak również na chemioterapię. Agnieszka Maciąg zmarła 27 listopada 2025 roku. Miała 56 lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Grób Łukasza Litewki stanął w ogniu. Świadkowie nie mogli uwierzyć w to, co zobaczyli. Nagranie z miejsca zdarzenia obiegło sieć
To mama ukształtowała Justynę Steczkowską. Jej słowa dziś niosą ważne przesłanie
Justyna Steczkowska wielokrotnie podkreślała, że rodzina jest dla niej najważniejszym punktem odniesienia. W Dzień Matki artystka wróciła wspomnieniami do swojej mamy Danuty, która zmarła w 2020 roku. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o wartościach wyniesionych z domu, codziennym cieple i dobroci, którą pamięta do dziś.
Choć Justyna Steczkowska od lat funkcjonuje w świecie show-biznesu, w rozmowach o życiu prywatnym najczęściej wraca do rodzinnego domu i ludzi, którzy ją ukształtowali. Relacja z mamą była dla niej wyjątkowo ważna — pełna czułości, szacunku i prostych zasad, które z czasem okazały się najcenniejszym drogowskazem. Słowa wokalistki, wypowiedziane dziś przy okazji Dnia Matki, mają w sobie ogromną szczerość i emocjonalną siłę. Dzień Matki ma dla Justyny Steczkowskiej wyjątkowe znaczenie. Z mamą łączyła ją niezwykła więź Mama Justyny Steczkowskiej, Danuta Steczkowska, zmarła w 2020 roku. Jej odejście było dla artystki ogromnym ciosem, o czym wokalistka mówiła już wcześniej w wywiadach i mediach społecznościowych. Przez lata podkreślała, że to właśnie mama była sercem domu — osobą, która scalała rodzinę i dawała dzieciom poczucie bezpieczeństwa nawet w najtrudniejszych momentach. Steczkowska wychowała się w dużej, muzykalnej rodzinie, w której wartości takie jak wzajemna pomoc, empatia i szacunek dla drugiego człowieka były czymś naturalnym. Wspomnienia o mamie wracają do niej szczególnie mocno przy ważnych okazjach i rodzinnych świętach. Tegoroczny Dzień Matki stał się dla niej momentem pełnym refleksji, ale też wdzięczności za wszystko, czego nauczyła ją Danuta Steczkowska. ZOBACZ TEŻ: Izabela Janachowska długo ukrywała ciążę. Mąż żył w nieświadomości przez miesiące Justyna Steczkowska wzruszająco wspomina mamę. "Była po prostu dobra" W najnowszej rozmowie dla Plejady Justyna Steczkowska wróciła pamięcią do codzienności swojego dzieciństwa i wartości, które przekazała jej mama. Słowa artystki poruszają właśnie dlatego, że są niezwykle proste i szczere. "Moja mama była po prostu dobra. W życiu nigdy nie mówiła, że jest dobra, nie chwaliła się niczym, po prostu była dobra dla ludzi, uczynna, miła, taka, że jak się o coś poprosiło, to ona zawsze to zrobiła, mimo że naprawdę miała prawo być zmęczona wiele razy w życiu. Tego się nauczyłam w dzieciństwie — bycia dobrym człowiekiem" — mówiła. Wokalistka podkreśliła również, że jej mama umiała dzielić się z innymi nawet wtedy, gdy sama nie miała wiele. Wspomnienia o domu z czasów PRL-u do dziś są dla niej symbolem ogromnej empatii i otwartości na drugiego człowieka. "Dzieliła się ze wszystkimi resztkami, które miała w życiu, a zawsze znalazła coś dla kogoś. Przychodzili do nas ludzie jeść, chociaż to był PRL i prawie nie mieliśmy jedzenia, to ona zawsze potrafiła się podzielić wszystkim, co miała i myślę, że tego nas wszystkich nauczyła. Była cudowną kobietą. Nie ma jej niestety już wśród nas, ale to na pewno jest coś, co ja poniosłam dalej" — podsumowała artystka. Te słowa pokazują, że dla Justyny Steczkowskiej pamięć o mamie nie jest jedynie nostalgicznym wspomnieniem. To codzienna obecność wartości, które nadal pielęgnuje — zarówno w życiu prywatnym, jak i w relacjach z innymi ludźmi. SPRAWDŹ TEŻ: W najnowszym wywiadzie przyznał, że wśród elit czuje się jak biedny kuzyn. Takich słów nikt się nie spodziewał
Kabaret Hrabi wspomniał Joannę Kołaczkowską, w poruszającym dokumencie Polsatu wyznali smutną prawdę. Trudno powstrzymać łzy
Joanna Kołaczkowska była sercem kabaretu Hrabi i jak dziś przyznają jej sceniczni partnerzy, nie dało się jej zastąpić. W poruszającym dokumencie Polsatu padły szczere i emocjonalne wyznania o stracie artystki, która przez lata zachwycała widzów niepowtarzalnym talentem i charyzmą. Wspomnienia współpracowników chwytają za serce.
Joanna Kołaczkowska pozostawiła po sobie pustkę, której nie udało się wypełnić nikim innym. W premierowym dokumencie wyemitowanym przez Polsat członkowie kabaretu Hrabi po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o stracie artystki. Padły słowa, które chwytają za serce. Kabaret Hrabi wspomina Joannę Kołaczkowską. „Wszyscy byli kandydatami do odejścia” Śmierć Joanny Kołaczkowskiej 17 lipca 2025 roku była ogromnym ciosem dla polskiej sceny kabaretowej. Artystka zmarła w wieku 59 lat po leczeniu nowotworu mózgu. Informacja o jej odejściu wywołała falę emocji wśród fanów i ludzi kultury. Przez lata była jedną z najbardziej charakterystycznych i uwielbianych postaci polskiego kabaretu. Dla wielu pozostawała symbolem inteligentnego humoAru, scenicznej charyzmy i niezwykłej wrażliwości. Teraz Polsat przypomniał widzom, jak wyjątkową osobą była Joanna Kołaczkowska. W premierowym dokumencie pokazano archiwalne nagrania z występów, kulisy pracy kabaretu Hrabi oraz poruszające wypowiedzi jej przyjaciół i współpracowników. Emocji nie brakowało od pierwszych minut. CZYTAJ TEŻ: Niezwykle rzadki widok. Iga Lis opublikowała zdjęcie z Taco Hemingwayem zaraz po wyprzedanym koncercie na Stadionie Narodowym. Ależ oni się kochają Joanna Kołaczkowska była niezastąpiona. Przyjaciele nie mają wątpliwości Szczególnie mocno wybrzmiały słowa Dariusza Kamysa, który wspominał rozmowy prowadzone przez Joannę Kołaczkowską jeszcze przed jej chorobą. „Aśka prowokowała rozmowy na trudne tematy. Co by się wydarzyło, gdyby ktoś z nas odszedł", mówił w dokumencie. Jeszcze bardziej przejmujące okazało się wyznanie Tomasza Majera. Jak przyznał, członkowie grupy wielokrotnie rozważali różne scenariusze przyszłości zespołu, jednak nikt nie spodziewał się właśnie takiego zakończenia. „Wszyscy byli kandydatami do tego odejścia, a tu nas zaskoczyła", wyznał. Twórcy kabaretu Hrabi ujawnili również, że przez lata żartobliwie zastanawiali się nad potencjalnymi zastępstwami na scenie. Problem pojawiał się jednak zawsze wtedy, gdy rozmowa schodziła na Joannę Kołaczkowską. „Na każdego z nas mieliśmy wymyślonego zastępcę. Kiedy dochodziło do Aśki, to poszukiwania okazywały się nieskuteczne i to nigdy się nie udało", mówił Łukasz Pietsch. Te słowa najlepiej pokazują, jak wyjątkową pozycję miała artystka w zespole. Jej charakterystyczna energia, poczucie humoru i sceniczna intuicja były czymś, czego nie da się odtworzyć. Dariusz Kamys podkreślił to jeszcze dobitniej: „Nie udało się znaleźć kogoś, kto byłby w stanie Aśkę zastąpić. Myślę, że nie ma takiej opcji". Dokument Polsatu stał się czymś więcej niż tylko telewizyjnym wspomnieniem. Dla widzów był emocjonalnym powrotem do najważniejszych momentów kariery Joanny Kołaczkowskiej, a dla jej przyjaciół symbolicznym pożegnaniem osoby, która przez lata była sercem kabaretu Hrabi. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oczarował publiczność i widzów. Później Andrzej Lampert ze sceny zwrócił się do Łatwoganga. Padły ważne słowa
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Mariusz Węgłowski nie kryje bólu po stracie córki: "Nasz świat w jednej chwili się zawalił"
Mariusz Węgłowski i jego ukochana żona przeżywają dziś najtrudniejsze chwile w swoim życiu. Aktor znany z serialu „Policjantki i policjanci” po raz pierwszy publicznie opowiedział o tragedii, jaka dotknęła jego rodzinę po śmierci 24-letniej córki Nikoli.
Trudno wyobrazić sobie większy ból dla rodzica. Mariusz Węgłowski, aktor znany z serialu „Policjantki i policjanci”, mierzy się dziś z dramatem, który całkowicie odmienił życie jego rodziny. Po śmierci 24-letniej córki Nikoli zamieścił w sieci emocjonalny wpis. Opowiedział o cierpieniu, pustce i świecie, który w jednej chwili się zawalił. Nikola Węgłowska odeszła w wieku 24 lat Informacja o śmierci córki Mariusza Węgłowskiego pojawiła się na początku maja i natychmiast poruszyła zarówno fanów aktora, jak i osoby ze świata mediów. Nikola Węgłowska zmarła 28 kwietnia 2026 r. Miała tylko 24 lata. Ta wiadomość spadła na bliskich niczym cios. Przez długi czas Mariusz Węgłowski nie zabierał publicznie głosu. Zniknął z medialnej przestrzeni, skupiając się wyłącznie na rodzinie i przeżywaniu żałoby z najbliższymi. Cisza, którą zachowywał po tragedii, mówiła więcej niż jakiekolwiek słowa. Dopiero po czasie zdecydował się podzielić swoim bólem i opowiedzieć o świecie, który po stracie córki całkowicie się zmienił. Czytaj też: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Mariusz Węgłowski zabrał głos po rodzinnej tragedii Po tygodniach ciszy Mariusz Węgłowski opublikował poruszający wpis w mediach społecznościowych. Aktor zdecydował się podzielić emocjami, które od momentu śmierci córki towarzyszą jego rodzinie. Aktor nie próbował ukrywać emocji. Wręcz przeciwnie — z ogromną szczerością przyznał, że po śmierci Nikoli nic nie jest już takie samo. Codzienność, plany i marzenia rozsypały się w jednej chwili. W jego słowach wybrzmiewał nie tylko żal, ale też ogromna pustka, której nie da się wypełnić. Najmocniej poruszyły jednak słowa, w których opisał skalę rodzinnej tragedii: „Kochani... 28.04.2026 r. odeszła nasza kochana córeczka Nikolcia. Nasz dotychczasowy świat w jednej chwili się zawalił. Nikolcia była miłością naszego życia. Serce pęka nam z bólu i po ludzku czujemy złość, bezradność i niesprawiedliwość, ale stwórca miał dla Nikolci inny plan. Najważniejsze, że jest już w lepszym świecie… spokojna, bezpieczna i szczęśliwa. Jedyne, czego potrzebuje, to modlitwa”. Sprawdź też: Śmierć córki Mariusza Węgłowskiego wstrząsnęła Polską. Pojawiły się nowe doniesienia o przyczynie śmierci 24-latki W jego wpisie wybrzmiała także wdzięczność wobec osób, które wspierają rodzinę w najtrudniejszym czasie. „Dziękujemy z całego serca wszystkim za wsparcie. Bez niego nie dalibyśmy rady. Nie mówimy żegnaj, Nikolciu, ale do zobaczenia, kochana córeczko”, przekazali rodzice Nikoli. Wpis aktora wywołał ogromne poruszenie wśród internautów. Pod publikacją pojawiły się setki komentarzy pełnych współczucia i wsparcia. Fani przesyłali kondolencje oraz słowa otuchy dla pogrążonej w żałobie rodziny.
Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Tak bliscy i przyjaciele oddali jej hołd
Bliscy żegnają Stanisławę Celińską. Uroczystości pogrzebowe wybitnej aktorki i pieśniarki odbywają się 21 maja w Warszawie. Ceremonia rozpoczęła się mszą żałobną w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym, skąd artystka zostanie odprowadzona na Powązki Wojskowe. Wśród żałobników pojawiły się znane postacie świata kultury i sztuki.
Bliscy, przyjaciele oraz przedstawiciele środowiska artystycznego żegnają uwielbianą aktorkę i śpiewaczkę. Uroczystości pogrzebowe Stanisławy Celińskiej zaplanowano na 21 maja w Warszawie. Ostatnie pożegnanie artystki rozpoczęło się o godzinie 11.00 w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym, skąd artystka zostanie odprowadzona na Powązki Wojskowe. Bliscy żegnają Stanisławę Celińską podczas uroczystości w Warszawie Odejście Stanisławy Celińskiej pogrążyło w smutku zarówno jej bliskich, jak i ludzi kultury oraz wiernych widzów. Przez lata artystka zachwycała talentem, sceniczna charyzmą i niezwykłą wrażliwością, stając się jedną z najbardziej szanowanych postaci polskiego świata artystycznego. Jej śmierć wywołała falę poruszających pożegnań i wspomnień. Czytaj też: Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie" 21 maja 2026 r. Warszawa stała się miejscem ostatniego pożegnania Stanisławy Celińskiej. Tłumy bliskich, przedstawicieli świata kultury oraz wielbicieli talentu artystki zgromadziły się, by oddać jej hołd. Informację o uroczystościach pogrzebowych rodzina przekazała za pośrednictwem oficjalnego profilu aktorki w mediach społecznościowych. Ceremonia rozpoczęła się o godzinie 11.00 uroczystą mszą żałobną w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym w Warszawie. To właśnie tam od rana gromadzili się bliscy, przyjaciele oraz przedstawiciele świata kultury i sztuki, by wspólnie pożegnać jedną z najbardziej cenionych postaci polskiej sceny. Wśród żałobników pojawili się: Emilia Krakowska, Maja Komorowska, Muniek Staszczyk, Tomasz Karolak, Grażyna Barszczewska, Lucyna Malec. Dalsze uroczystości pogrzebowe zaplanowano na godzinę 13.00 na Powązkach Wojskowych.
Monika Olejnik nie ukrywała emocji po pogrzebie Piesiewicza. Jej słowa poruszyły niemal wszystkich
Monika Olejnik opublikowała poruszający wpis po pogrzebie Krzysztofa Piesiewicza. Dziennikarka w emocjonalnych słowach pożegnała wybitnego scenarzystę i senatora, podkreślając jego ogromny wpływ nie tylko na polskie kino, ale także na demokratyczne przemiany w kraju. Uroczystość zgromadziła tłum znanych osobistości świata kultury i polityki.
Monika Olejnik nie kryła emocji po ostatnim pożegnaniu Krzysztofa Piesiewicza. Dziennikarka opublikowała w mediach społecznościowych poruszający wpis, w którym oddała hołd wybitnemu scenarzyście, prawnikowi i senatorowi. Słowa, które zamieściła po uroczystości na Starych Powązkach, poruszyły internautów. Tłum znanych osób pożegnał Krzysztofa Piesiewicza na Powązkach W środę odbył się pogrzeb Krzysztofa Piesiewicza, jednej z najważniejszych postaci polskiej kinematografii. Autor scenariuszy do kultowych produkcji przez lata współpracował z Krzysztofem Kieślowskim, a jego twórczość była doceniana nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Ceremonia żałobna miała miejsce w Kościele Sióstr Wizytek, a następnie zmarły spoczął na Starych Powązkach. Na uroczystości pojawiło się wiele znanych osób ze świata kultury i polityki. Wśród żałobników znaleźli się m.in. Bogdan Borusewicz, Adam Bodnar oraz Zbigniew Preisner, który zadbał o muzyczną oprawę ostatniego pożegnania scenarzysty. Atmosfera była niezwykle podniosła i pełna wzruszeń. CZYTAJ TEŻ: Historyczne kadry z Gdańska. Spotkanie z Wałęsą to dopiero początek. Tusk i Magyar dali sygnał, który usłyszała cała Europa <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760009-8ed16e3.jpg" width="2000" height="1338" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760011-65eec78.jpg" width="1364" height="2000" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760002-edc50d9.jpg" width="2000" height="1396" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> Monika Olejnik opublikowała poruszające słowa po pogrzebie Tuż po ceremonii głos zabrała Monika Olejnik. Dziennikarka zamieściła krótki, ale niezwykle emocjonalny wpis, w którym podkreśliła znaczenie Krzysztofa Piesiewicza nie tylko dla świata filmu, ale również dla życia publicznego. "Ostatnią drogę Krzysztofa Piesiewicza pięknie zilustrował muzycznie Zbigniew Preisner. Krzysztof tworzył więcej niż filmy nagradzane na całym świecie. Tworzył demokrację! Żegnaj", napisała. Słowa Moniki Olejnik szybko obiegły media społecznościowe. Internauci podkreślali, że wpis doskonale oddaje rolę, jaką Krzysztof Piesiewicz odegrał zarówno w polskiej kulturze, jak i życiu publicznym. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła środowisko artystyczne i polityczne. Jego odejście zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Leon Myszkowski i jego narzeczona ogłosili wspaniałe wieści. Fani nie kryją radości. Posypały się gratulacje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760001-5035e7a.jpg" width="2000" height="1334" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" />
Jackie Kennedy kochała nie tego mężczyznę, którego znał świat. Tego romansu Biały Dom miał nigdy nie ujawnić
32 lata temu zmarła Jacqueline Kennedy Onassis – ikona stylu, najsłynniejsza Pierwsza Dama Ameryki i kobieta, której życie naznaczyły wielkie tragedie oraz wielkie namiętności. Po śmierci Johna F. Kennedy’ego to właśnie Robert Kennedy miał stać się jej najbliższą osobą i – jak twierdzili biografowie rodziny – największą miłością życia. Ich sekret przez lata skrywał cały klan Kennedych.
To było wielkie uczucie. I wielka namiętność. Wiedzieli o niej wszyscy Kennedy i robili wszystko, by świat się nie dowiedział. Historię romansu Jacqueline Kennedy i Roberta Kennedy’ego po latach opisał wielokrotnie nominowany do Pulitzera pisarz C. David Heymann w głośnej książce Bobby i Jackie. Love story, która wywołała w USA ogromny skandal obyczajowy. Robert Kennedy został postrzelony 5 czerwca 1968 roku w Los Angeles tuż po wygłoszeniu przemówienia wyborczego. Zmarł dzień później. Dziś, gdy mija 32. rocznica śmierci Jacqueline Kennedy Onassis, historia jej zakazanej miłości do brata JFK znów powraca jako jeden z najbardziej tajemniczych i poruszających rozdziałów sagi rodu Kennedych. View Ediplayer on the source website Historia romansu Jackie i Roberta Kennedych Piąty czerwca 1968 roku. 43-letni Robert Kennedy bierze udział w prawyborach prezydenckich na Zachodnim Wybrzeżu. Po wiecach w Oregonie leci do Kalifornii. Kiedy o 12.15 idzie wraz z żoną Ethel przez kuchnię Hotelu Ambasadorskiego w Los Angeles, zamachowiec Sirhan Sirhan strzela do niego z bliskiej odległości. Trafia w głowę. Robert zostaje przewieziony do szpitala. Zostaje podłączony pod aparaturę podtrzymującą życie. Ale nie ma szans. Jego płuca unoszą się i opadają tylko dzięki aparatom. Mózg jest już martwy. Mimo że Ethel nie odnosi obrażeń, zostaje w hotelu. Do umierającego przybywają tylko dwie osoby: ostatni z żyjących braci Kennedych, Edward zwany Tedem, oraz Jackie Kennedy, wdowa po JFK. I to Jackie na prośbę Teda i za milczącą zgodą Ethel podejmuje ostateczną decyzję o odłączeniu zmarłego od aparatury. Dlaczego ona? To pytanie przez lata pozostaje bez odpowiedzi. Mówi się, że Ethel, która jest w drugim miesiącu ciąży, z powodu szoku nie może pożegnać się z mężem. Heymann, podobnie jak wszyscy Kennedy i zaprzyjaźnione z klanem osoby, znają jednak prawdę. Jackie dostaje prawo do pożegnania Roberta, bo to ona jest największą miłością jego życia. „Żegnaj”, mówi tylko, całuje go w usta i daje znak lekarzom. Jackie i Robert Kennedy - jak się poznali? Kiedy rodzi się uczucie między Jackie i Robertem? Według C. Davida Heymanna, do romansu dochodzi po zamachu na JFK w Dallas. Oboje są jednak sobą zafascynowani od momentu, gdy Jackie wchodzi do rodziny Kennedych w 1953 roku. Robert jest już od trzech lat mężem Ethel Skakel, spadkobierczyni nafciarskiego rodu z Południa. Kocha żonę, ale zdradza ją. Ethel jest typem gospodyni domowej. Jako skrajna katoliczka odnajduje się w tradycyjnej roli matki dzieciom. Nie uznaje antykoncepcji, więc niemal każde zbliżenie pary kończy się ciążą. W sumie w ciągu 18 lat małżeństwa będą mieli 11 dzieci. Daleko jej też do światowej Jackie. 24-letnia Jackie nie jest pięknością. Matka Janet wmówiła jej w dzieciństwie, że przypomina brzydkie kaczątko. To jednak sprawiło, że Jackie doskonale wie, jak maskować mankamenty urody. Niskie czoło podwyższa podtapirowaną fryzurą, szeroki rozstaw oczu – wielkimi ciemnymi okularami. Proste marynarki kryją jej potężne ramiona i plecy, rękawiczki – olbrzymie dłonie, o których jeden z jej wczesnych kawalerów mówi, że „są jak ręce wieśniaka”. Nawet buty Jackie szyje na miarę, by optycznie zmniejszały stopy. W przeciwieństwie do Ethel jest oczytana i elokwentna. Świetnie zna się na sztuce i historii Francji. Robert może godzinami rozmawiać z nią o polityce i prezydencie de Gaulle’u. W Palm Beach na Florydzie, rodzinnej posiadłości Kennedych, często spędzają czas razem. Poza tym Jackie potrafi uwodzić jak żadna inna kobieta u Kennedych. Kiedy zależy jej, by zrobić wrażenie na mężczyźnie, mówi szeptem, patrząc mu w oczy tak, jakby nikt inny na świecie nie istniał. Tak też zachowuje się w stosunku do Roberta. „Wszyscy zauważają, co ich łączy. Chwilami zachowują się jak para zakochanych nastolatków”, wspomina pracujący potem w Białym Domu za czasów JFK przyjaciel klanu Franklin Roosevelt jr. Pragnienie miłości, czyli czy Jackie Kennedy zdradzała męża Robert dobrze wie, że małżeństwo Jackie z Johnem to fikcja. Zapatrzony w siebie John, który, jak uważają psychologowie, w łóżku próbuje sobie zrekompensować brak miłości ze strony zimnej matki Rose, podobno zdradza Jackie już w noc poślubną 12 września 1953 roku w Newport. Jego apetyt seksualny nie ma granic. Wśród tysięcy kobiet, jakie przechodzą przez jego łóżko, są i damy z towarzystwa, i pracownice Białego Domu. Umawia się z przyjaciółką mafijnego bossa Sama Giancany, Judith Campbell, i artystkami jak Mary Mayer czy Marilyn Monroe. JFK ma także setki jednonocnych przygód z dziewczynami, których imion nawet potem nie pamięta. I wszystko to pod nosem Jackie. JFK pnie się w górę po szczeblach władzy i dla Jackie to małżeństwo to także przepustka do wielkiego świata. Robert, który różni się od brata i ceni wartości rodzinne, z bólem patrzy na bratową. Mimo pozornego chłodu czuje, że pod spodem kryje się kobieta uczuciowa i namiętna. John zdradza Jackie nie tylko w dosłownym sensie. „On nie potrafi nawiązać bliższych relacji z nikim”, mówi Mary Mayer. Jest 1956 rok. Jackie ma 27 lat i jest w siódmym miesiącu ciąży. Ma już za sobą dwa poronienia i źle się czuje po konwencji Partii Demokratycznej w Chicago. John nie przejmuje się stanem żony. Odstawia ją do matki na Hammersmith Farm w Newport na Rhode Island, a sam jedzie do Cap de Antibes. Wraz z przyjaciółmi podrywają kilka dziewczyn na plaży i wyruszają w morze. Kiedy jacht pływa już dwa dni, Jackie dostaje krwotoku. John zostaje od razu powiadomiony, ale nie zamierza przerywać zabawy. Jeden raz, kiedy JFK zainteresuje się losem żony, ma miejsce w sierpniu 1963 roku, gdy po dwóch dniach życia umiera ich syn Patrick. John przyjeżdża do szpitala, pada na kolana przed żoną, płacze, przeprasza. Czuje się odpowiedzialny za śmierć synka, bo chorując przewlekle na chorobę weneryczną, zaraził Jackie, bardzo osłabił ciążę i zmniejszył szanse dziecka na przeżycie. Szybko jednak wszystko wraca do starego porządku. I Jackie znów jest sama. Zobacz też: Miał piękną żonę, ale nie potrafił być wierny. Najgłośniejsze romanse Johna F. Kennedy’ego Na kłopoty... Robert Jedyną osobą, na którą może liczyć o każdej porze dnia i nocy, jest Robert. Kiedy dowiaduje się o poronieniu w 1956 roku, rzuca wszystko i przyjeżdża do bratowej. Trzyma Jackie za rękę, gdy ta budzi się po narkozie. To on przekazuje jej wieści o stracie dziecka. Tuli w ramionach, gdy Jackie płacze. I zajmuje się pogrzebem zmarłej córeczki Arabelli. Nie kto inny jak Robert biegnie więc także na ratunek Jackie po zamachu na JFK w Dallas. Gdy Air Force One ląduje w Waszyngtonie, wskakuje do samolotu przednimi drzwiami i biegnie do ukochanej. Bierze zalaną jeszcze krwią Johna bratową w ramiona, tuli i całuje. Jak wspomina obecna wtedy na pokładzie sekretarka Liz Carpenter: „Łzy po jego twarzy ciekną ciurkiem”. Potem czule obejmuje Jackie i wyprowadza z samolotu. Od tamtej pory jest obok Jackie bez przerwy. Gdy następnego dnia Jackie oddaje hołd mężowi, którego ciało zostaje wystawione w Białym Domu, Robert podnosi ją z klęczek i zaprowadza do apartamentów na piętrze. Towarzyszy jej przez całą noc do pogrzebu. Wtedy nikt jeszcze nie zwraca uwagi na to, co się dzieje między nimi. W trakcie pogrzebu dochodzi jednak do dziwnej sytuacji, która wywołała konsternację klanu Kennedych. Bobby i Ted ruszają wraz z Jackie zaraz za trumną JFK. Ethel idzie z tyłu z resztą rodziny. Kiedy rusza kondukt, Robert i Jackie bezwiednie łapią się za ręce. Potem puszczają, jakby przyłapani na gorącym uczynku. Po chwili jednak znów biorą się za ręce, a Robert od tego momentu zaczyna zachowywać się nie jak brat zmarłego, ale jak mąż Jackie i ojciec jej dzieci: Caroline i Johna jr. Blisko, coraz bliżej Ból po śmierci JFK bardziej zbliża Jackie i Roberta. Sami chyba nie wiedzą, w której chwili fascynacja przekształca się w romans. Już w pół roku po pogrzebie prezydenta dochodzi do dziwnej sytuacji. Jackie zostaje zaproszona przez Roberta na krótki rejs prezydenckim jachtem USS Sequoia. W pewnej chwili wymieniają spojrzenia i znikają pod pokładem. Ethel wraz z innymi gośćmi pozostaje na górze. Kiedy wracają po około 10 minutach, widać wyraźnie, co zaszło w tym czasie. „Wyglądają jak dwa łaszące się do siebie koty”, zauważa przyjaciel Kennedych, Artur Schlessinger. Robert jest też coraz częstszym gościem u Jackie w jej apartamencie przy Piątej Alei na Manhattanie, gdzie Pierwsza Dama zamieszkuje po opuszczeniu Białego Domu. Producentka filmowa Susan Pollock, której przyjaciel mieszka obok Jackie, wielokrotnie widzi, jak Robert Kennedy przyjeżdża do Jackie późnym wieczorem, a odjeżdża rano. „Ten romans był otwartym sekretem”, mówi Pollock. A przyjaciel Kennedych Chuck Spalding dodaje: „W 1965 roku Jackie i Bobby byli już kochankami. I nie była to bratnia miłość, dzięki której oboje czuli się bliżej JFK”. Dlaczego więc nie wychodzi na jaw? W latach 60. prasa nie interesuje się jeszcze życiem prywatnym sławnych ludzi. Pierwsze pogłoski o ich związku pojawiają się po śmierci Jackie w 1994 roku, gdy pisarze zaczynają przyglądać się jej życiu. Poza tym Jackie jako wdowie należy się szacunek. Prasa szanuje więc jej prywatność. Zobacz też: Jest ulubioną Pierwszą Damą USA! Oto 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy Niech wszyscy widzą Jackie Kennedy i Robert Kennedy czują się chwilami tak swobodnie, że przestają kryć się z uczuciami nawet przed rodziną. Poza schadzkami w jej apartamencie spotykają się w Palm Beach na Florydzie. Gdy pewnego dnia do posiadłości przybywa z niezapowiedzianą wizytą była kochanka Roberta Mary Harrington, zastaje parę przy basenie w niedwuznacznej sytuacji. Przez chwilę obserwuje, jak Jackie opala się topless. W chwilę potem Robert klęka przy jej leżaku. Jedną ręką zaczyna dotykać jej nagich piersi, drugą wkłada w majtki. Zaczynają się namiętnie kochać. Harrington się wycofuje. Jest w szoku. „To było oczywiste, że Bobby sypiał ze swoją bratową”, relacjonuje Mary. Gdy po roku ma wreszcie okazję zapytać Roberta, co łączy go z Jackie, Robert odpowiada wprost: „Kocham Ethel. Ale nie potrafię oprzeć się Jackie. Jest dla mnie wszystkim”. Zszokowany jest też administrator w Departamencie Handlu Kenneth McKnight, gdy pewnego wieczoru w lipcu 1966 roku przybywa do apartamentów Roberta z pilnymi dokumentami do podpisu. „Gdy wszedłem, oboje byli na kanapie. Jackie siedziała Bobby’emu na kolanach, z rękami zaplecionymi wokół jego szyi. To nie było normalne zachowanie wdowy wobec brata zmarłego męża”, zauważa McKnight. Skazani na klęskę Ethel wie o wszystkim, ale nie protestuje. „Jestem pewny, że gdyby tylko mógł, rozwiódłby się z Ethel dla Jackie”, mówi o Robercie Franklin Roosevelt jr. Ale Ethel wie, że Bobby nie może tego zrobić. Podobnie jak wszyscy Kennedy wyniósł z domu naukę, że Kennedym wolno robić wiele, ale rozwód nie wchodzi w rachubę. Poza tym jest już wówczas pewnym kandydatem Partii Demokratycznej w nadchodzących wyborach prezydenckich. Rozwód w latach 60. całkowicie przekreśliłby jego szanse. Jackie doskonale zdaje sobie sprawę z sytuacji. O ile więc Robert pozostaje jej wierny, ona spotyka się także z innymi mężczyznami. „To nie jest prosty związek. Łączy ich wielka miłość jak zwyczajnego mężczyznę i zwyczajną kobietę. Ale nie są prywatnymi ludźmi, muszą się liczyć z opinią społeczną”, zauważa Truman Capote. Jackie romansuje z przyjacielem rodziny siostry Lee Radziwił, architektem Fernandem Parrą Hernandezem i reżyserem Mikiem Nicholsem. Ma też przelotny romans z Marlonem Brando. Jesienią 1967 roku wszyscy oczekują jej zaręczyn z Dawidem Harlechem. Ale Jackie Kennedy nie zamierza się z nikim wiązać. Wśród adoratorów pięknej wdowy jest także grecki armator i playboy Arystoteles Onassis. Na razie pozostaje w związku z Marią Callas, ale od chwili gdy Jackie po raz pierwszy gości u niego na jachcie „Christina” po śmierci Patricka, nie potrafi ukryć swojej fascynacji żoną zmarłego JFK. Robi wszystko, by ją zdobyć: kupuje drogie prezenty, futra, biżuterię. Zobacz także: Były uosobieniem piękna, luksusu i stylu. Oto niezwykła historia Lee Radziwiłł i Jackie Kennedy Po moim trupie „Jackie wyjdzie za tego faceta po moim trupie”, mówi zazdrosny Robert. Gdy do Jackie dociera wiadomość o zamachu na ukochanego, od pięciu dni jest na jachcie Onassisa na Wyspach Dziewiczych. Ale rzuca wszystko i przylatuje. Wraz ze śmiercią Roberta umiera największa miłość jej życia. „Podejrzewam, że był jedynym mężczyzną, którego kochała. Kiedy o nim mówiła, w jej głosie pojawiała się jakaś inna nuta...”, podsumowuje przyjaciel Jackie Gore Vidal. Teraz Jackie myśli już tylko o tym, by zapewnić sobie i dzieciom spokój. Rezygnuje z poszukiwania miłości. Cztery miesiące po pogrzebie Roberta Kennedy’ego wychodzi za mąż za Onassisa. Tekst: Magda Łuków