Cudem uniknęła tragedii. Tuż przed katastrofą rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama"
Izabela Skrybant-Dziewiątkowska była jedną z najbardziej barwnych gwiazd polskiej estrady. Charyzmatyczna wokalistka Tercetu Egzotycznego 28 maja 2026 roku obchodziłaby 88. urodziny. Jej życie mogło jednak zakończyć się znacznie wcześniej — w 1980 roku cudem uniknęła katastrofy samolotu, którym do Polski wracała Anna Jantar. Jeden dodatkowy koncert w USA sprawił, że artystka dostała od losu drugą szansę.
Zanim Izabela Skrybant-Dziewiątkowska stała się ikoną Tercetu Egzotycznego, występowała jako solistka Operetki Wrocławskiej i pojawiła się nawet w kultowym „Rękopisie znalezionym w Saragossie”. Prawdziwą popularność przyniósł jej jednak zespół, który od 1963 roku tworzyła razem z ukochanym mężem Zbigniewem Dziewiątkowskim. Kolorowe stroje, egzotyczne rytmy i sceniczna energia sprawiły, że Tercet Egzotyczny stał się fenomenem polskiej muzyki rozrywkowej, podbijając także zagraniczne sceny. Izabela Skrybant-Dziewiątkowska miała lecieć z Anną Jantar w jednym samolocie. Cudem uniknęła śmierci W 1980 roku miała znaleźć się na pokładzie tego samego samolotu, którym wracała do Polski Anna Jantar. Feralny lot Ił-62 „Mikołaj Kopernik" zakończył się katastrofą, w której zginęła cała załoga i pasażerowie. Tercet Egzotyczny w ostatniej chwili zmienił plany — zostali w USA na dodatkowy koncert. Ten jeden występ ocalił im życie. „Zadzwoniłam do Ani. Była niepocieszona. Mówiła, że tak nie chciała wracać sama. Ja nie wiem dlaczego, ale dostałam od życia drugą szansę...", wspominała po latach Skrybant-Dziewiątkowska w książce "Anna Jantar — bursztynowa dziewczyna". CZYTAJ TEŻ: Razem dorastali i grali w serialach, ale mało kto zna kulisy ich relacji. Bracia Zdrójkowscy nie utrzymywali ze sobą kontaktu przez osiem lat Historia miłości Izabeli i Zbigniewa Dziewiątkowskich Ona — kolorowa i utalentowana wokalistka, on — charyzmatyczny lider zespołu. Izabela i Zbigniew Dziewiątkowscy stworzyli nie tylko jeden z najbardziej barwnych duetów polskiej sceny muzycznej, ale również związek oparty na głębokim uczuciu. Ich największy hit „Pamelo, żegnaj" powstał jako muzyczne wyznanie miłości. — „Nawet Jacek Kuroń to śpiewał, kiedy siedział w więzieniu. Za napisanie całego tekstu »Pameli« z pamięci dostawał od współwięźniów paczkę papierosów" — wspominała Izabela w rozmowie z Onetem. Ich wspólne życie toczyło się w tętniącej dźwiękami willi we Wrocławiu. — „To był prawdziwy cygański tabor, pełen artystów i przyjaciół. Dzieciństwo w takim otoczeniu było niezwykłe" — opowiadała w 2020 roku córka pary, Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko. Ten rodzinny azyl przestał istnieć w 2002 roku, kiedy Zbigniew zmarł na zawał serca w ich domu. Pomimo żałoby, Izabela nie zeszła ze sceny. Tercet Egzotyczny kontynuował działalność z nowym składem — do Izabeli dołączyli Janusz Konefał, Sławomir Marcinkowski i córka Kasia, która śpiewała w chórkach. Zespół koncertował aż do 2017 roku, kiedy choroba wokalistki zmusiła ich do zawieszenia działalności. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ich związek od początku budził wielkie emocje. Urszula ma męża młodszego o 20 lat. Tak mówi o różnicy wieku Ostatnie chwile Izabeli Dziewiątkowskiej Rak trzustki i wcześniejsza diagnoza żółtaczki nie złamały ducha artystki. Do końca pozostała aktywna i pełna pasji. Zmarła 1 maja 2019 roku. Swoim córkom, Kasi i Ani, pozostawiła cały majątek: willę wartą 3 mln zł, oszczędności i cenną kolekcję biżuterii. Córki Izabeli i Zbigniewa odziedziczyły prawa do utworów Tercetu Egzotycznego, ale nie kontynuują działalności zespołu. — „Tercet Egzotyczny był czymś więcej niż zespołem. To było zjawisko, które na zawsze pozostanie w sercach fanów "— podkreśliła Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko w rozmowie z Onetem. CZYTAJ TEŻ: Byli małżeństwem przez 54 lata, ale mało kto wie, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Wzloty i upadki małżeństwa Jaruzelskich
„The Voice of Poland” w żałobie. Poruszające słowa o 21-letnim Olafie chwytają za serce
Śmierć Olafa Kwiatkowskiego poruszyła środowisko telewizyjne i fanów „The Voice of Poland”. 21-letni asystent produkcji był związany z programem od najmłodszych lat i — jak podkreślają współpracownicy — wnosił do ekipy spokój, serdeczność i wyjątkową energię. W opublikowanym komunikacie produkcja nie ukrywała bólu po stracie młodego człowieka, którego wielu znało od dziecka.
Pierwsze informacje o śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się w oficjalnych mediach społecznościowych „The Voice of Poland”. Wpis błyskawicznie obiegł internet i wywołał falę komentarzy pełnych smutku oraz niedowierzania. Współpracownicy programu podkreślali, że trudno znaleźć słowa wobec tragedii, która dotknęła tak młodą osobę i jej bliskich. Komunikat „The Voice of Poland” poruszył internautów. Kim był Olaf Kwiatkowski? Produkcja programu przekazała, że Olaf Kwiatkowski zmarł 19 maja 2026 roku w wieku zaledwie 21 lat. W opublikowanym oświadczeniu nazwano go „przyjacielem i członkiem rodziny The Voice”. Pracował jako runner i asystent produkcji, ale z relacji współpracowników wynika, że dla wielu był przede wszystkim serdecznym, ciepłym i niezwykle lubianym człowiekiem. W komunikacie podkreślono, że Olaf był synem wieloletniej współpracowniczki produkcji — Ewy. Jak napisano, większość członków ekipy znała go od dziecka. To właśnie ten fragment najmocniej poruszył odbiorców i pokazał, że tragedia dotknęła ludzi, którzy przez lata tworzyli bliską, zawodowo-prywatną społeczność. Pogrzeb chłopaka odbędzie się już jutro. „Uroczystości pogrzebowe odbędą się w dniu 29 maja o godz. 12:00 w Kościele pw. Chrystusa Króla przy ul. J. Tuwima w Szczytnie” — przekazano. Gwiazdy żegnają Olafa Kwiatkowskiego. W sieci pojawiły się poruszające wpisy Informacja o śmierci 21-letniego członka ekipy „The Voice of Poland” poruszyła również artystów związanych z formatem. W mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się pełne emocji komentarze muzyków, trenerów programu i osób pracujących przy produkcji. Wśród osób, które publicznie pożegnały Olafa Kwiatkowskiego, znalazł się m.in. Baron. „Najszczersze wyrazy współczucia dla Rodziny Olafa” — napisał. Głos zabrała też Margaret: „Oh, wyrazy współczucia dla rodziny”. Pod publikacjami dotyczącymi śmierci Olafa Kwiatkowskiego pojawiły się tysiące reakcji. Widzowie „The Voice of Poland” pisali, że choć nie znali go osobiście, historia 21-latka głęboko ich poruszyła. Wielu komentujących zwracało uwagę na jego młody wiek i dramat rodziny, która musi mierzyć się z niewyobrażalną stratą.
Robert Wolański zdradził prawdę o chorobie Agnieszki Maciąg. „Sam nowotwór nie był specjalnie powodem jej odejścia"
Śmierć Agnieszki Maciąg wstrząsnęła fanami modelki i autorki książek. Teraz jej mąż, Robert Wolański, po raz pierwszy tak szczerze opowiedział o ostatnich latach ich życia. W rozmowie z Magdą Mołek wyznał, z czym naprawdę mierzyła się jego żona i jakie słowa usłyszeli od lekarzy. Jedno zdanie szczególnie porusza.
Agnieszka Maciąg i Robert Wolański byli razem przez blisko trzy dekady. Poznali się w 1996 roku podczas sesji zdjęciowej. Ona była jedną z najbardziej znanych polskich modelek, on cenionym fotografem. Choć ich relacja przechodziła trudne chwile, ostatecznie udało im się zawalczyć o miłość i w 2011 roku powiedzieli sobie „tak”. Niedługo później na świecie pojawiła się ich córka Helena. Robert Wolański ujawnił, jak wyglądała choroba Agnieszki Maciąg 26 maja w programie „W moim stylu” Magdy Mołek Robert Wolański wrócił wspomnieniami do dramatycznych chwil związanych z chorobą żony. Jak wyznał, pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się jesienią 2022 roku. Agnieszka długo nie mówiła o wszystkim bliskim. Była przyzwyczajona do tego, że radzi sobie sama i nie chciała obciążać innych swoimi problemami. Diagnoza okazała się druzgocąca: zaawansowany rak szyjki macicy. Fotograf przyznał, że bardzo szybko zrozumieli, iż choroby nie uda się całkowicie pokonać. Lekarze dawali jednak nadzieję, że rozwój nowotworu uda się spowolnić nawet na wiele lat. „Choroba spadła na nas bardzo niespodziewanie. Przyszedł taki moment bardzo szybko, że zdaliśmy sobie sprawę, że z tą chorobą będziemy zawsze, że nie możemy jej wyleczyć, ale możemy przyhamować rozwój", wyznał Robert Wolański. CZYTAJ TEŻ: Ten proces od lat spędzał mu sen z powiek. Michał Wiśniewski w końcu usłyszał wyrok w sprawie głośniej pożyczki Lekarze dawali nadzieję. Padły poruszające słowa o nowotworze Mąż Agnieszki Maciąg zdradził też, że lekarze początkowo zakładali znacznie dłuższą perspektywę leczenia. To właśnie wtedy padły słowa, które dziś brzmią wyjątkowo poruszająco. „Ludzie z takimi chorobami żyją i po 20 lat, więc mieliśmy perspektywę, że może te 20 lat jeszcze damy radę", wyznał. „Perspektywa była taka, że nam to zajmie 20 lat. Planowaliśmy leczenie, co z tym zrobimy. Nasz lekarz prowadzący był dobrej myśli na tym ostatnim etapie. Sam nowotwór nie był specjalnie powodem jej śmierci, bo ten, według lekarza, rozwijał się dość powoli", dodał. Robert Wolański podkreślił również, że Agnieszka do końca nie straciła nadziei. Wierzyła, że leczenie przyniesie efekty i nie pozwalała sobie na załamanie, nawet wtedy, gdy pojawiły się skutki uboczne chemioterapii. Najtrudniejszym momentem miały być dla niej zmiany wyglądu spowodowane terapią. „Była pełna nadziei. Wierzyła naprawdę całą sobą i całym sercem, że to, co robimy, przyniesie efekty i da radę. Wierzyła w to do końca", ujawnił. „Był jeden moment, kiedy było jej smutno i przykro: kiedy efekty uboczne chemioterapii się pojawiły. "O Boże, jak ja źle wyglądam", zwierzył się fotograf. W rozmowie pojawił się także temat naturalnych metod leczenia, z których przez długi czas korzystała Agnieszka Maciąg. Jak tłumaczył jej mąż, wynikało to z jej podejścia do zdrowia, duchowości i przekonań dotyczących organizmu. Z czasem zdecydowała się jednak również na chemioterapię. Agnieszka Maciąg zmarła 27 listopada 2025 roku. Miała 56 lat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Grób Łukasza Litewki stanął w ogniu. Świadkowie nie mogli uwierzyć w to, co zobaczyli. Nagranie z miejsca zdarzenia obiegło sieć
To mama ukształtowała Justynę Steczkowską. Jej słowa dziś niosą ważne przesłanie
Justyna Steczkowska wielokrotnie podkreślała, że rodzina jest dla niej najważniejszym punktem odniesienia. W Dzień Matki artystka wróciła wspomnieniami do swojej mamy Danuty, która zmarła w 2020 roku. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o wartościach wyniesionych z domu, codziennym cieple i dobroci, którą pamięta do dziś.
Choć Justyna Steczkowska od lat funkcjonuje w świecie show-biznesu, w rozmowach o życiu prywatnym najczęściej wraca do rodzinnego domu i ludzi, którzy ją ukształtowali. Relacja z mamą była dla niej wyjątkowo ważna — pełna czułości, szacunku i prostych zasad, które z czasem okazały się najcenniejszym drogowskazem. Słowa wokalistki, wypowiedziane dziś przy okazji Dnia Matki, mają w sobie ogromną szczerość i emocjonalną siłę. Dzień Matki ma dla Justyny Steczkowskiej wyjątkowe znaczenie. Z mamą łączyła ją niezwykła więź Mama Justyny Steczkowskiej, Danuta Steczkowska, zmarła w 2020 roku. Jej odejście było dla artystki ogromnym ciosem, o czym wokalistka mówiła już wcześniej w wywiadach i mediach społecznościowych. Przez lata podkreślała, że to właśnie mama była sercem domu — osobą, która scalała rodzinę i dawała dzieciom poczucie bezpieczeństwa nawet w najtrudniejszych momentach. Steczkowska wychowała się w dużej, muzykalnej rodzinie, w której wartości takie jak wzajemna pomoc, empatia i szacunek dla drugiego człowieka były czymś naturalnym. Wspomnienia o mamie wracają do niej szczególnie mocno przy ważnych okazjach i rodzinnych świętach. Tegoroczny Dzień Matki stał się dla niej momentem pełnym refleksji, ale też wdzięczności za wszystko, czego nauczyła ją Danuta Steczkowska. ZOBACZ TEŻ: Izabela Janachowska długo ukrywała ciążę. Mąż żył w nieświadomości przez miesiące Justyna Steczkowska wzruszająco wspomina mamę. "Była po prostu dobra" W najnowszej rozmowie dla Plejady Justyna Steczkowska wróciła pamięcią do codzienności swojego dzieciństwa i wartości, które przekazała jej mama. Słowa artystki poruszają właśnie dlatego, że są niezwykle proste i szczere. "Moja mama była po prostu dobra. W życiu nigdy nie mówiła, że jest dobra, nie chwaliła się niczym, po prostu była dobra dla ludzi, uczynna, miła, taka, że jak się o coś poprosiło, to ona zawsze to zrobiła, mimo że naprawdę miała prawo być zmęczona wiele razy w życiu. Tego się nauczyłam w dzieciństwie — bycia dobrym człowiekiem" — mówiła. Wokalistka podkreśliła również, że jej mama umiała dzielić się z innymi nawet wtedy, gdy sama nie miała wiele. Wspomnienia o domu z czasów PRL-u do dziś są dla niej symbolem ogromnej empatii i otwartości na drugiego człowieka. "Dzieliła się ze wszystkimi resztkami, które miała w życiu, a zawsze znalazła coś dla kogoś. Przychodzili do nas ludzie jeść, chociaż to był PRL i prawie nie mieliśmy jedzenia, to ona zawsze potrafiła się podzielić wszystkim, co miała i myślę, że tego nas wszystkich nauczyła. Była cudowną kobietą. Nie ma jej niestety już wśród nas, ale to na pewno jest coś, co ja poniosłam dalej" — podsumowała artystka. Te słowa pokazują, że dla Justyny Steczkowskiej pamięć o mamie nie jest jedynie nostalgicznym wspomnieniem. To codzienna obecność wartości, które nadal pielęgnuje — zarówno w życiu prywatnym, jak i w relacjach z innymi ludźmi. SPRAWDŹ TEŻ: W najnowszym wywiadzie przyznał, że wśród elit czuje się jak biedny kuzyn. Takich słów nikt się nie spodziewał
Kabaret Hrabi wspomniał Joannę Kołaczkowską, w poruszającym dokumencie Polsatu wyznali smutną prawdę. Trudno powstrzymać łzy
Joanna Kołaczkowska była sercem kabaretu Hrabi i jak dziś przyznają jej sceniczni partnerzy, nie dało się jej zastąpić. W poruszającym dokumencie Polsatu padły szczere i emocjonalne wyznania o stracie artystki, która przez lata zachwycała widzów niepowtarzalnym talentem i charyzmą. Wspomnienia współpracowników chwytają za serce.
Joanna Kołaczkowska pozostawiła po sobie pustkę, której nie udało się wypełnić nikim innym. W premierowym dokumencie wyemitowanym przez Polsat członkowie kabaretu Hrabi po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o stracie artystki. Padły słowa, które chwytają za serce. Kabaret Hrabi wspomina Joannę Kołaczkowską. „Wszyscy byli kandydatami do odejścia” Śmierć Joanny Kołaczkowskiej 17 lipca 2025 roku była ogromnym ciosem dla polskiej sceny kabaretowej. Artystka zmarła w wieku 59 lat po leczeniu nowotworu mózgu. Informacja o jej odejściu wywołała falę emocji wśród fanów i ludzi kultury. Przez lata była jedną z najbardziej charakterystycznych i uwielbianych postaci polskiego kabaretu. Dla wielu pozostawała symbolem inteligentnego humoAru, scenicznej charyzmy i niezwykłej wrażliwości. Teraz Polsat przypomniał widzom, jak wyjątkową osobą była Joanna Kołaczkowska. W premierowym dokumencie pokazano archiwalne nagrania z występów, kulisy pracy kabaretu Hrabi oraz poruszające wypowiedzi jej przyjaciół i współpracowników. Emocji nie brakowało od pierwszych minut. CZYTAJ TEŻ: Niezwykle rzadki widok. Iga Lis opublikowała zdjęcie z Taco Hemingwayem zaraz po wyprzedanym koncercie na Stadionie Narodowym. Ależ oni się kochają Joanna Kołaczkowska była niezastąpiona. Przyjaciele nie mają wątpliwości Szczególnie mocno wybrzmiały słowa Dariusza Kamysa, który wspominał rozmowy prowadzone przez Joannę Kołaczkowską jeszcze przed jej chorobą. „Aśka prowokowała rozmowy na trudne tematy. Co by się wydarzyło, gdyby ktoś z nas odszedł", mówił w dokumencie. Jeszcze bardziej przejmujące okazało się wyznanie Tomasza Majera. Jak przyznał, członkowie grupy wielokrotnie rozważali różne scenariusze przyszłości zespołu, jednak nikt nie spodziewał się właśnie takiego zakończenia. „Wszyscy byli kandydatami do tego odejścia, a tu nas zaskoczyła", wyznał. Twórcy kabaretu Hrabi ujawnili również, że przez lata żartobliwie zastanawiali się nad potencjalnymi zastępstwami na scenie. Problem pojawiał się jednak zawsze wtedy, gdy rozmowa schodziła na Joannę Kołaczkowską. „Na każdego z nas mieliśmy wymyślonego zastępcę. Kiedy dochodziło do Aśki, to poszukiwania okazywały się nieskuteczne i to nigdy się nie udało", mówił Łukasz Pietsch. Te słowa najlepiej pokazują, jak wyjątkową pozycję miała artystka w zespole. Jej charakterystyczna energia, poczucie humoru i sceniczna intuicja były czymś, czego nie da się odtworzyć. Dariusz Kamys podkreślił to jeszcze dobitniej: „Nie udało się znaleźć kogoś, kto byłby w stanie Aśkę zastąpić. Myślę, że nie ma takiej opcji". Dokument Polsatu stał się czymś więcej niż tylko telewizyjnym wspomnieniem. Dla widzów był emocjonalnym powrotem do najważniejszych momentów kariery Joanny Kołaczkowskiej, a dla jej przyjaciół symbolicznym pożegnaniem osoby, która przez lata była sercem kabaretu Hrabi. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oczarował publiczność i widzów. Później Andrzej Lampert ze sceny zwrócił się do Łatwoganga. Padły ważne słowa
Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca"
To już dziewięć lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji. Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Z kolei w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzała się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznawała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela „W piątek 5 maja Zbigniew Wodecki przeszedł w Warszawie operację bypass-ów. Jeszcze w niedzielę czuł się dobrze i rozmawiał z bliskimi. Niespodziewanie 8 maja nad ranem doznał rozległego udaru mózgu. Mimo niezwykłej woli życia i staraniom lekarzy udar dokonał nieodwracalnych obrażeń. Odszedł od nas w dniu 22. maja w jednym z warszawskich szpitali. Żona i dzieci byli przy nim. Zostanie pochowany w ukochanym Krakowie” – przekazano smutną wiadomość na profilu Zbigniewa Wodeckiego. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Mariusz Węgłowski nie kryje bólu po stracie córki: "Nasz świat w jednej chwili się zawalił"
Mariusz Węgłowski i jego ukochana żona przeżywają dziś najtrudniejsze chwile w swoim życiu. Aktor znany z serialu „Policjantki i policjanci” po raz pierwszy publicznie opowiedział o tragedii, jaka dotknęła jego rodzinę po śmierci 24-letniej córki Nikoli.
Trudno wyobrazić sobie większy ból dla rodzica. Mariusz Węgłowski, aktor znany z serialu „Policjantki i policjanci”, mierzy się dziś z dramatem, który całkowicie odmienił życie jego rodziny. Po śmierci 24-letniej córki Nikoli zamieścił w sieci emocjonalny wpis. Opowiedział o cierpieniu, pustce i świecie, który w jednej chwili się zawalił. Nikola Węgłowska odeszła w wieku 24 lat Informacja o śmierci córki Mariusza Węgłowskiego pojawiła się na początku maja i natychmiast poruszyła zarówno fanów aktora, jak i osoby ze świata mediów. Nikola Węgłowska zmarła 28 kwietnia 2026 r. Miała tylko 24 lata. Ta wiadomość spadła na bliskich niczym cios. Przez długi czas Mariusz Węgłowski nie zabierał publicznie głosu. Zniknął z medialnej przestrzeni, skupiając się wyłącznie na rodzinie i przeżywaniu żałoby z najbliższymi. Cisza, którą zachowywał po tragedii, mówiła więcej niż jakiekolwiek słowa. Dopiero po czasie zdecydował się podzielić swoim bólem i opowiedzieć o świecie, który po stracie córki całkowicie się zmienił. Czytaj też: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Mariusz Węgłowski zabrał głos po rodzinnej tragedii Po tygodniach ciszy Mariusz Węgłowski opublikował poruszający wpis w mediach społecznościowych. Aktor zdecydował się podzielić emocjami, które od momentu śmierci córki towarzyszą jego rodzinie. Aktor nie próbował ukrywać emocji. Wręcz przeciwnie — z ogromną szczerością przyznał, że po śmierci Nikoli nic nie jest już takie samo. Codzienność, plany i marzenia rozsypały się w jednej chwili. W jego słowach wybrzmiewał nie tylko żal, ale też ogromna pustka, której nie da się wypełnić. Najmocniej poruszyły jednak słowa, w których opisał skalę rodzinnej tragedii: „Kochani... 28.04.2026 r. odeszła nasza kochana córeczka Nikolcia. Nasz dotychczasowy świat w jednej chwili się zawalił. Nikolcia była miłością naszego życia. Serce pęka nam z bólu i po ludzku czujemy złość, bezradność i niesprawiedliwość, ale stwórca miał dla Nikolci inny plan. Najważniejsze, że jest już w lepszym świecie… spokojna, bezpieczna i szczęśliwa. Jedyne, czego potrzebuje, to modlitwa”. Sprawdź też: Śmierć córki Mariusza Węgłowskiego wstrząsnęła Polską. Pojawiły się nowe doniesienia o przyczynie śmierci 24-latki W jego wpisie wybrzmiała także wdzięczność wobec osób, które wspierają rodzinę w najtrudniejszym czasie. „Dziękujemy z całego serca wszystkim za wsparcie. Bez niego nie dalibyśmy rady. Nie mówimy żegnaj, Nikolciu, ale do zobaczenia, kochana córeczko”, przekazali rodzice Nikoli. Wpis aktora wywołał ogromne poruszenie wśród internautów. Pod publikacją pojawiły się setki komentarzy pełnych współczucia i wsparcia. Fani przesyłali kondolencje oraz słowa otuchy dla pogrążonej w żałobie rodziny.
Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Tak bliscy i przyjaciele oddali jej hołd
Bliscy żegnają Stanisławę Celińską. Uroczystości pogrzebowe wybitnej aktorki i pieśniarki odbywają się 21 maja w Warszawie. Ceremonia rozpoczęła się mszą żałobną w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym, skąd artystka zostanie odprowadzona na Powązki Wojskowe. Wśród żałobników pojawiły się znane postacie świata kultury i sztuki.
Bliscy, przyjaciele oraz przedstawiciele środowiska artystycznego żegnają uwielbianą aktorkę i śpiewaczkę. Uroczystości pogrzebowe Stanisławy Celińskiej zaplanowano na 21 maja w Warszawie. Ostatnie pożegnanie artystki rozpoczęło się o godzinie 11.00 w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym, skąd artystka zostanie odprowadzona na Powązki Wojskowe. Bliscy żegnają Stanisławę Celińską podczas uroczystości w Warszawie Odejście Stanisławy Celińskiej pogrążyło w smutku zarówno jej bliskich, jak i ludzi kultury oraz wiernych widzów. Przez lata artystka zachwycała talentem, sceniczna charyzmą i niezwykłą wrażliwością, stając się jedną z najbardziej szanowanych postaci polskiego świata artystycznego. Jej śmierć wywołała falę poruszających pożegnań i wspomnień. Czytaj też: Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie" 21 maja 2026 r. Warszawa stała się miejscem ostatniego pożegnania Stanisławy Celińskiej. Tłumy bliskich, przedstawicieli świata kultury oraz wielbicieli talentu artystki zgromadziły się, by oddać jej hołd. Informację o uroczystościach pogrzebowych rodzina przekazała za pośrednictwem oficjalnego profilu aktorki w mediach społecznościowych. Ceremonia rozpoczęła się o godzinie 11.00 uroczystą mszą żałobną w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym w Warszawie. To właśnie tam od rana gromadzili się bliscy, przyjaciele oraz przedstawiciele świata kultury i sztuki, by wspólnie pożegnać jedną z najbardziej cenionych postaci polskiej sceny. Wśród żałobników pojawili się: Emilia Krakowska, Maja Komorowska, Muniek Staszczyk, Tomasz Karolak, Grażyna Barszczewska, Lucyna Malec. Dalsze uroczystości pogrzebowe zaplanowano na godzinę 13.00 na Powązkach Wojskowych.
Monika Olejnik nie ukrywała emocji po pogrzebie Piesiewicza. Jej słowa poruszyły niemal wszystkich
Monika Olejnik opublikowała poruszający wpis po pogrzebie Krzysztofa Piesiewicza. Dziennikarka w emocjonalnych słowach pożegnała wybitnego scenarzystę i senatora, podkreślając jego ogromny wpływ nie tylko na polskie kino, ale także na demokratyczne przemiany w kraju. Uroczystość zgromadziła tłum znanych osobistości świata kultury i polityki.
Monika Olejnik nie kryła emocji po ostatnim pożegnaniu Krzysztofa Piesiewicza. Dziennikarka opublikowała w mediach społecznościowych poruszający wpis, w którym oddała hołd wybitnemu scenarzyście, prawnikowi i senatorowi. Słowa, które zamieściła po uroczystości na Starych Powązkach, poruszyły internautów. Tłum znanych osób pożegnał Krzysztofa Piesiewicza na Powązkach W środę odbył się pogrzeb Krzysztofa Piesiewicza, jednej z najważniejszych postaci polskiej kinematografii. Autor scenariuszy do kultowych produkcji przez lata współpracował z Krzysztofem Kieślowskim, a jego twórczość była doceniana nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Ceremonia żałobna miała miejsce w Kościele Sióstr Wizytek, a następnie zmarły spoczął na Starych Powązkach. Na uroczystości pojawiło się wiele znanych osób ze świata kultury i polityki. Wśród żałobników znaleźli się m.in. Bogdan Borusewicz, Adam Bodnar oraz Zbigniew Preisner, który zadbał o muzyczną oprawę ostatniego pożegnania scenarzysty. Atmosfera była niezwykle podniosła i pełna wzruszeń. CZYTAJ TEŻ: Historyczne kadry z Gdańska. Spotkanie z Wałęsą to dopiero początek. Tusk i Magyar dali sygnał, który usłyszała cała Europa <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760009-8ed16e3.jpg" width="2000" height="1338" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760011-65eec78.jpg" width="1364" height="2000" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760002-edc50d9.jpg" width="2000" height="1396" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" /> Monika Olejnik opublikowała poruszające słowa po pogrzebie Tuż po ceremonii głos zabrała Monika Olejnik. Dziennikarka zamieściła krótki, ale niezwykle emocjonalny wpis, w którym podkreśliła znaczenie Krzysztofa Piesiewicza nie tylko dla świata filmu, ale również dla życia publicznego. "Ostatnią drogę Krzysztofa Piesiewicza pięknie zilustrował muzycznie Zbigniew Preisner. Krzysztof tworzył więcej niż filmy nagradzane na całym świecie. Tworzył demokrację! Żegnaj", napisała. Słowa Moniki Olejnik szybko obiegły media społecznościowe. Internauci podkreślali, że wpis doskonale oddaje rolę, jaką Krzysztof Piesiewicz odegrał zarówno w polskiej kulturze, jak i życiu publicznym. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła środowisko artystyczne i polityczne. Jego odejście zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Leon Myszkowski i jego narzeczona ogłosili wspaniałe wieści. Fani nie kryją radości. Posypały się gratulacje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/EN016778760001-5035e7a.jpg" width="2000" height="1334" alt="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" title="20.05.2026 rok. Uroczystości pogrzebowe prawnika, polityka, scenarzysty filmowego Krzysztofa Piesiewicza w Warszawie. Nabożeństwo żałobne w Kościele Sióstr Wizytek" />
Jackie Kennedy kochała nie tego mężczyznę, którego znał świat. Tego romansu Biały Dom miał nigdy nie ujawnić
32 lata temu zmarła Jacqueline Kennedy Onassis – ikona stylu, najsłynniejsza Pierwsza Dama Ameryki i kobieta, której życie naznaczyły wielkie tragedie oraz wielkie namiętności. Po śmierci Johna F. Kennedy’ego to właśnie Robert Kennedy miał stać się jej najbliższą osobą i – jak twierdzili biografowie rodziny – największą miłością życia. Ich sekret przez lata skrywał cały klan Kennedych.
To było wielkie uczucie. I wielka namiętność. Wiedzieli o niej wszyscy Kennedy i robili wszystko, by świat się nie dowiedział. Historię romansu Jacqueline Kennedy i Roberta Kennedy’ego po latach opisał wielokrotnie nominowany do Pulitzera pisarz C. David Heymann w głośnej książce Bobby i Jackie. Love story, która wywołała w USA ogromny skandal obyczajowy. Robert Kennedy został postrzelony 5 czerwca 1968 roku w Los Angeles tuż po wygłoszeniu przemówienia wyborczego. Zmarł dzień później. Dziś, gdy mija 32. rocznica śmierci Jacqueline Kennedy Onassis, historia jej zakazanej miłości do brata JFK znów powraca jako jeden z najbardziej tajemniczych i poruszających rozdziałów sagi rodu Kennedych. View Ediplayer on the source website Historia romansu Jackie i Roberta Kennedych Piąty czerwca 1968 roku. 43-letni Robert Kennedy bierze udział w prawyborach prezydenckich na Zachodnim Wybrzeżu. Po wiecach w Oregonie leci do Kalifornii. Kiedy o 12.15 idzie wraz z żoną Ethel przez kuchnię Hotelu Ambasadorskiego w Los Angeles, zamachowiec Sirhan Sirhan strzela do niego z bliskiej odległości. Trafia w głowę. Robert zostaje przewieziony do szpitala. Zostaje podłączony pod aparaturę podtrzymującą życie. Ale nie ma szans. Jego płuca unoszą się i opadają tylko dzięki aparatom. Mózg jest już martwy. Mimo że Ethel nie odnosi obrażeń, zostaje w hotelu. Do umierającego przybywają tylko dwie osoby: ostatni z żyjących braci Kennedych, Edward zwany Tedem, oraz Jackie Kennedy, wdowa po JFK. I to Jackie na prośbę Teda i za milczącą zgodą Ethel podejmuje ostateczną decyzję o odłączeniu zmarłego od aparatury. Dlaczego ona? To pytanie przez lata pozostaje bez odpowiedzi. Mówi się, że Ethel, która jest w drugim miesiącu ciąży, z powodu szoku nie może pożegnać się z mężem. Heymann, podobnie jak wszyscy Kennedy i zaprzyjaźnione z klanem osoby, znają jednak prawdę. Jackie dostaje prawo do pożegnania Roberta, bo to ona jest największą miłością jego życia. „Żegnaj”, mówi tylko, całuje go w usta i daje znak lekarzom. Jackie i Robert Kennedy - jak się poznali? Kiedy rodzi się uczucie między Jackie i Robertem? Według C. Davida Heymanna, do romansu dochodzi po zamachu na JFK w Dallas. Oboje są jednak sobą zafascynowani od momentu, gdy Jackie wchodzi do rodziny Kennedych w 1953 roku. Robert jest już od trzech lat mężem Ethel Skakel, spadkobierczyni nafciarskiego rodu z Południa. Kocha żonę, ale zdradza ją. Ethel jest typem gospodyni domowej. Jako skrajna katoliczka odnajduje się w tradycyjnej roli matki dzieciom. Nie uznaje antykoncepcji, więc niemal każde zbliżenie pary kończy się ciążą. W sumie w ciągu 18 lat małżeństwa będą mieli 11 dzieci. Daleko jej też do światowej Jackie. 24-letnia Jackie nie jest pięknością. Matka Janet wmówiła jej w dzieciństwie, że przypomina brzydkie kaczątko. To jednak sprawiło, że Jackie doskonale wie, jak maskować mankamenty urody. Niskie czoło podwyższa podtapirowaną fryzurą, szeroki rozstaw oczu – wielkimi ciemnymi okularami. Proste marynarki kryją jej potężne ramiona i plecy, rękawiczki – olbrzymie dłonie, o których jeden z jej wczesnych kawalerów mówi, że „są jak ręce wieśniaka”. Nawet buty Jackie szyje na miarę, by optycznie zmniejszały stopy. W przeciwieństwie do Ethel jest oczytana i elokwentna. Świetnie zna się na sztuce i historii Francji. Robert może godzinami rozmawiać z nią o polityce i prezydencie de Gaulle’u. W Palm Beach na Florydzie, rodzinnej posiadłości Kennedych, często spędzają czas razem. Poza tym Jackie potrafi uwodzić jak żadna inna kobieta u Kennedych. Kiedy zależy jej, by zrobić wrażenie na mężczyźnie, mówi szeptem, patrząc mu w oczy tak, jakby nikt inny na świecie nie istniał. Tak też zachowuje się w stosunku do Roberta. „Wszyscy zauważają, co ich łączy. Chwilami zachowują się jak para zakochanych nastolatków”, wspomina pracujący potem w Białym Domu za czasów JFK przyjaciel klanu Franklin Roosevelt jr. Pragnienie miłości, czyli czy Jackie Kennedy zdradzała męża Robert dobrze wie, że małżeństwo Jackie z Johnem to fikcja. Zapatrzony w siebie John, który, jak uważają psychologowie, w łóżku próbuje sobie zrekompensować brak miłości ze strony zimnej matki Rose, podobno zdradza Jackie już w noc poślubną 12 września 1953 roku w Newport. Jego apetyt seksualny nie ma granic. Wśród tysięcy kobiet, jakie przechodzą przez jego łóżko, są i damy z towarzystwa, i pracownice Białego Domu. Umawia się z przyjaciółką mafijnego bossa Sama Giancany, Judith Campbell, i artystkami jak Mary Mayer czy Marilyn Monroe. JFK ma także setki jednonocnych przygód z dziewczynami, których imion nawet potem nie pamięta. I wszystko to pod nosem Jackie. JFK pnie się w górę po szczeblach władzy i dla Jackie to małżeństwo to także przepustka do wielkiego świata. Robert, który różni się od brata i ceni wartości rodzinne, z bólem patrzy na bratową. Mimo pozornego chłodu czuje, że pod spodem kryje się kobieta uczuciowa i namiętna. John zdradza Jackie nie tylko w dosłownym sensie. „On nie potrafi nawiązać bliższych relacji z nikim”, mówi Mary Mayer. Jest 1956 rok. Jackie ma 27 lat i jest w siódmym miesiącu ciąży. Ma już za sobą dwa poronienia i źle się czuje po konwencji Partii Demokratycznej w Chicago. John nie przejmuje się stanem żony. Odstawia ją do matki na Hammersmith Farm w Newport na Rhode Island, a sam jedzie do Cap de Antibes. Wraz z przyjaciółmi podrywają kilka dziewczyn na plaży i wyruszają w morze. Kiedy jacht pływa już dwa dni, Jackie dostaje krwotoku. John zostaje od razu powiadomiony, ale nie zamierza przerywać zabawy. Jeden raz, kiedy JFK zainteresuje się losem żony, ma miejsce w sierpniu 1963 roku, gdy po dwóch dniach życia umiera ich syn Patrick. John przyjeżdża do szpitala, pada na kolana przed żoną, płacze, przeprasza. Czuje się odpowiedzialny za śmierć synka, bo chorując przewlekle na chorobę weneryczną, zaraził Jackie, bardzo osłabił ciążę i zmniejszył szanse dziecka na przeżycie. Szybko jednak wszystko wraca do starego porządku. I Jackie znów jest sama. Zobacz też: Miał piękną żonę, ale nie potrafił być wierny. Najgłośniejsze romanse Johna F. Kennedy’ego Na kłopoty... Robert Jedyną osobą, na którą może liczyć o każdej porze dnia i nocy, jest Robert. Kiedy dowiaduje się o poronieniu w 1956 roku, rzuca wszystko i przyjeżdża do bratowej. Trzyma Jackie za rękę, gdy ta budzi się po narkozie. To on przekazuje jej wieści o stracie dziecka. Tuli w ramionach, gdy Jackie płacze. I zajmuje się pogrzebem zmarłej córeczki Arabelli. Nie kto inny jak Robert biegnie więc także na ratunek Jackie po zamachu na JFK w Dallas. Gdy Air Force One ląduje w Waszyngtonie, wskakuje do samolotu przednimi drzwiami i biegnie do ukochanej. Bierze zalaną jeszcze krwią Johna bratową w ramiona, tuli i całuje. Jak wspomina obecna wtedy na pokładzie sekretarka Liz Carpenter: „Łzy po jego twarzy ciekną ciurkiem”. Potem czule obejmuje Jackie i wyprowadza z samolotu. Od tamtej pory jest obok Jackie bez przerwy. Gdy następnego dnia Jackie oddaje hołd mężowi, którego ciało zostaje wystawione w Białym Domu, Robert podnosi ją z klęczek i zaprowadza do apartamentów na piętrze. Towarzyszy jej przez całą noc do pogrzebu. Wtedy nikt jeszcze nie zwraca uwagi na to, co się dzieje między nimi. W trakcie pogrzebu dochodzi jednak do dziwnej sytuacji, która wywołała konsternację klanu Kennedych. Bobby i Ted ruszają wraz z Jackie zaraz za trumną JFK. Ethel idzie z tyłu z resztą rodziny. Kiedy rusza kondukt, Robert i Jackie bezwiednie łapią się za ręce. Potem puszczają, jakby przyłapani na gorącym uczynku. Po chwili jednak znów biorą się za ręce, a Robert od tego momentu zaczyna zachowywać się nie jak brat zmarłego, ale jak mąż Jackie i ojciec jej dzieci: Caroline i Johna jr. Blisko, coraz bliżej Ból po śmierci JFK bardziej zbliża Jackie i Roberta. Sami chyba nie wiedzą, w której chwili fascynacja przekształca się w romans. Już w pół roku po pogrzebie prezydenta dochodzi do dziwnej sytuacji. Jackie zostaje zaproszona przez Roberta na krótki rejs prezydenckim jachtem USS Sequoia. W pewnej chwili wymieniają spojrzenia i znikają pod pokładem. Ethel wraz z innymi gośćmi pozostaje na górze. Kiedy wracają po około 10 minutach, widać wyraźnie, co zaszło w tym czasie. „Wyglądają jak dwa łaszące się do siebie koty”, zauważa przyjaciel Kennedych, Artur Schlessinger. Robert jest też coraz częstszym gościem u Jackie w jej apartamencie przy Piątej Alei na Manhattanie, gdzie Pierwsza Dama zamieszkuje po opuszczeniu Białego Domu. Producentka filmowa Susan Pollock, której przyjaciel mieszka obok Jackie, wielokrotnie widzi, jak Robert Kennedy przyjeżdża do Jackie późnym wieczorem, a odjeżdża rano. „Ten romans był otwartym sekretem”, mówi Pollock. A przyjaciel Kennedych Chuck Spalding dodaje: „W 1965 roku Jackie i Bobby byli już kochankami. I nie była to bratnia miłość, dzięki której oboje czuli się bliżej JFK”. Dlaczego więc nie wychodzi na jaw? W latach 60. prasa nie interesuje się jeszcze życiem prywatnym sławnych ludzi. Pierwsze pogłoski o ich związku pojawiają się po śmierci Jackie w 1994 roku, gdy pisarze zaczynają przyglądać się jej życiu. Poza tym Jackie jako wdowie należy się szacunek. Prasa szanuje więc jej prywatność. Zobacz też: Jest ulubioną Pierwszą Damą USA! Oto 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy Niech wszyscy widzą Jackie Kennedy i Robert Kennedy czują się chwilami tak swobodnie, że przestają kryć się z uczuciami nawet przed rodziną. Poza schadzkami w jej apartamencie spotykają się w Palm Beach na Florydzie. Gdy pewnego dnia do posiadłości przybywa z niezapowiedzianą wizytą była kochanka Roberta Mary Harrington, zastaje parę przy basenie w niedwuznacznej sytuacji. Przez chwilę obserwuje, jak Jackie opala się topless. W chwilę potem Robert klęka przy jej leżaku. Jedną ręką zaczyna dotykać jej nagich piersi, drugą wkłada w majtki. Zaczynają się namiętnie kochać. Harrington się wycofuje. Jest w szoku. „To było oczywiste, że Bobby sypiał ze swoją bratową”, relacjonuje Mary. Gdy po roku ma wreszcie okazję zapytać Roberta, co łączy go z Jackie, Robert odpowiada wprost: „Kocham Ethel. Ale nie potrafię oprzeć się Jackie. Jest dla mnie wszystkim”. Zszokowany jest też administrator w Departamencie Handlu Kenneth McKnight, gdy pewnego wieczoru w lipcu 1966 roku przybywa do apartamentów Roberta z pilnymi dokumentami do podpisu. „Gdy wszedłem, oboje byli na kanapie. Jackie siedziała Bobby’emu na kolanach, z rękami zaplecionymi wokół jego szyi. To nie było normalne zachowanie wdowy wobec brata zmarłego męża”, zauważa McKnight. Skazani na klęskę Ethel wie o wszystkim, ale nie protestuje. „Jestem pewny, że gdyby tylko mógł, rozwiódłby się z Ethel dla Jackie”, mówi o Robercie Franklin Roosevelt jr. Ale Ethel wie, że Bobby nie może tego zrobić. Podobnie jak wszyscy Kennedy wyniósł z domu naukę, że Kennedym wolno robić wiele, ale rozwód nie wchodzi w rachubę. Poza tym jest już wówczas pewnym kandydatem Partii Demokratycznej w nadchodzących wyborach prezydenckich. Rozwód w latach 60. całkowicie przekreśliłby jego szanse. Jackie doskonale zdaje sobie sprawę z sytuacji. O ile więc Robert pozostaje jej wierny, ona spotyka się także z innymi mężczyznami. „To nie jest prosty związek. Łączy ich wielka miłość jak zwyczajnego mężczyznę i zwyczajną kobietę. Ale nie są prywatnymi ludźmi, muszą się liczyć z opinią społeczną”, zauważa Truman Capote. Jackie romansuje z przyjacielem rodziny siostry Lee Radziwił, architektem Fernandem Parrą Hernandezem i reżyserem Mikiem Nicholsem. Ma też przelotny romans z Marlonem Brando. Jesienią 1967 roku wszyscy oczekują jej zaręczyn z Dawidem Harlechem. Ale Jackie Kennedy nie zamierza się z nikim wiązać. Wśród adoratorów pięknej wdowy jest także grecki armator i playboy Arystoteles Onassis. Na razie pozostaje w związku z Marią Callas, ale od chwili gdy Jackie po raz pierwszy gości u niego na jachcie „Christina” po śmierci Patricka, nie potrafi ukryć swojej fascynacji żoną zmarłego JFK. Robi wszystko, by ją zdobyć: kupuje drogie prezenty, futra, biżuterię. Zobacz także: Były uosobieniem piękna, luksusu i stylu. Oto niezwykła historia Lee Radziwiłł i Jackie Kennedy Po moim trupie „Jackie wyjdzie za tego faceta po moim trupie”, mówi zazdrosny Robert. Gdy do Jackie dociera wiadomość o zamachu na ukochanego, od pięciu dni jest na jachcie Onassisa na Wyspach Dziewiczych. Ale rzuca wszystko i przylatuje. Wraz ze śmiercią Roberta umiera największa miłość jej życia. „Podejrzewam, że był jedynym mężczyzną, którego kochała. Kiedy o nim mówiła, w jej głosie pojawiała się jakaś inna nuta...”, podsumowuje przyjaciel Jackie Gore Vidal. Teraz Jackie myśli już tylko o tym, by zapewnić sobie i dzieciom spokój. Rezygnuje z poszukiwania miłości. Cztery miesiące po pogrzebie Roberta Kennedy’ego wychodzi za mąż za Onassisa. Tekst: Magda Łuków
Tutaj spoczywa legendarny Janosik. Tak dziś wygląda nowy nagrobek Marka Perepeczki. Jeden szczegół porusza fanów artysty
Na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie na miejscu spoczynku Marka Perepeczki pojawił się nowy pomnik. Monument przedstawiający aktora w roli Janosika stanął kilka miesięcy po sprowadzeniu jego prochów z Warszawy. Symboliczny powrót gwiazdy do miasta, z którym był mocno związany, poruszył fanów i bliskich aktora.
Na grobie Marka Perepeczki na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie stanął nowy pomnik przedstawiający aktora w roli Janosika. Monument ustawiono kilka miesięcy po sprowadzeniu prochów legendarnego artysty z Warszawy. Historia symbolicznego powrotu do Częstochowy poruszyła fanów. Pomnik Marka Perepeczki stanął w Częstochowie Na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie pojawił się nowy pomnik Marka Perepeczki. Doszło do tego ponad pół roku po ponownym pochówku aktora, którego urna została przeniesiona po 20 latach z warszawskich Powązek do miasta szczególnie związanego z jego życiem i karierą. Uroczystości na cmentarzu św. Rocha miały niezwykle emocjonalny charakter i stały się okazją do wspomnień o legendarnym „Janosiku” oraz jego artystycznym dorobku. Ceremonii przewodniczył bp Antoni Długosz, nadając wydarzeniu wyjątkowo podniosły i pełen wzruszeń charakter. „Częstochowa również chciała mieć Marka, ale ja wtedy byłam uparta i uważałam, że Warszawa także będzie go kochać. Choć Warszawa nie kochała go tak jak Częstochowa. Inaczej — nie mówiąc nic złego o Warszawie — ale Marek w Warszawie był smutny. Był nieszczęśliwy. A jako młody, cudowny, wspaniały człowiek, wspaniały mężczyzna i genialny aktor — po prostu był niedoceniany”, mówiła w październiku 2025 roku nad grobem męża Agnieszka Fitkau-Perepeczko. Miejsce spoczynku Marka Perepeczki ma wyjątkową formę i mocno nawiązuje do najbardziej kultowej roli aktora. To właśnie jako Janosik zapisał się w historii polskiej telewizji i zdobył ogromną popularność. Czytaj też: Prochy Marka Perepeczko przeniesione do Częstochowy. Emocjonalna wypowiedź wdowy porusza do łez Rzeźba robi ogromne wrażenie. Tak wygląda miejsce spoczynku Marka Perepeczki Prace przy pomniku Marka Perepeczki na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie rozpoczęły się w środę i od razu wzbudziły ogromne zainteresowanie mieszkańców. Już dzień później trwały ostatnie przygotowania wokół monumentu, który z każdą godziną coraz mocniej przyciągał uwagę odwiedzających nekropolię. Imponującą rzeźbę zaprojektował i wykonał częstochowski artysta Jerzy Kędziora. „Nie mogłem i nie chciałem odmówić prośbie biskupa Antoniego Długosza. Marek Perepeczko był w Częstochowie bardzo popularny, dyrektorował tu teatrowi, a gdy skończył pracę, pozostał w Częstochowie. Miał w mieście wielu przyjaciół, schlebiałoby mi, gdybym mógł się tak określić, ale nasze relacje nie były aż tak bliskie. Na pewno byliśmy dobrymi znajomymi. […] Rzeźbę Perepeczki jako Janosika stworzyłem już ponad 30 lat temu, gdy robiłem serię głów znanych aktorów w różnych rolach. Uznałem, że teraz ją wykorzystam, bo przecież Marek chce być zapamiętany przez polskich widzów jako odtwórca tej roli”, mówił Jerzy Kędziora [cytat za TVP3 Katowice]. Czytaj też: Miłość od pierwszego wejrzenia i jeden niewykorzystany moment. Historia najpiękniejszej pary PRL-u skrywa wielki sekret Przy realizacji projektu uczestniczył również Mieczysław Nicpoń, który odpowiadał za detale kamieniarskie. Konstrukcja monumentu została uzupełniona o detale imitujące sceniczne kotary. Całość prezentuje się niezwykle elegancko i symbolicznie podkreśla artystyczną drogę aktora. „Z Jerzym Kędziorą wspólnie pracowaliśmy nad technologią wykonania i ogólnym zarysem. To wymagało precyzji i skupienia. Zależało nam, aby pomnik oddawał to, co widzowie i bliscy chcą w nim zobaczyć. […] Specjalnie rzucałem na nie rysy i nacinałem je u majstra, żeby delikatnie przypominały fałdy materiału. Dopiero w te słupy wpięta została tablica pamiątkowa. Zwykły nagrobek a pomnik to ogromna różnica. Tutaj mamy do czynienia z dziełem, które całkowicie odróżnia się od innych grobów”, mówił Mieczysław Nicpoń w rozmowie z Dziennikiem Zachodnim. Agnieszka Fitkau-Perepeczko pokazała zdjęcie pomnika Ogromne poruszenie wywołał także wpis Agnieszki Fitkau-Perepeczko. Wdowa po aktorze opublikowała w mediach społecznościowych zdjęcie nowego pomnika i krótki komentarz: „Jest! ❤️”. Pod wpisem błyskawicznie pojawiły się dziesiątki komentarzy. Internauci nie ukrywali emocji i odnosili się również do wcześniejszych dyskusji dotyczących miejsca pochówku oraz opieki nad grobem aktora w Warszawie. „Bardzo ładny pozdrawiam pani Agnieszko”, „Złośliwcy przestaną wreszcie dokuczać Pani Agnieszce. Trzeba było cierpliwie poczekać. Pomnik dostojny!!”, „Piękne uwiecznienie naszego Janosika..Aktora Pana Marka Perepeczko...spoczywaj w pokoju...”, „Wszystkie dziewczyny , podkochiwały się w Janosiku. Przystojny i utalentowany aktor. Teraz ma piękny pomnik. Niech spoczywa w pokoju”, „Kochał był kochany i został upamietniony niezwykle pięknie”, „Cały On”, pisano.
Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem
Śmierć Krzysztofa Piesiewicza poruszyła świat filmu i kultury. Wybitny scenarzysta, adwokat i były senator przez lata współtworzył najważniejsze dzieła Krzysztofa Kieślowskiego. Teraz pożegnał go Maciej Musiał, z którym pracował przy filmie „Parallel Tales”, zaprezentowanym 14 maja podczas festiwalu w Cannes. Aktor opublikował emocjonalny wpis, który chwyta za serce.
Krzysztof Piesiewicz był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury filmowej. Współtwórca „Dekalogu” i wielu filmów Krzysztofa Kieślowskiego pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Informacja o jego śmierci odbiła się szerokim echem, a głos zabrał również Maciej Musiał, który miał okazję współpracować z nim przy międzynarodowym projekcie filmowym. Maciej Musiał pożegnał Krzysztofa Piesiewicza. „Będzie mi Pana bardzo brakowało” Aktor zamieścił na Instagramie poruszające pożegnanie. Opublikował również zdjęcie, które Krzysztof Piesiewicz przesłał mu kilka tygodni wcześniej. „Dziś odszedł Krzysztof Piesiewicz. Wielki człowiek, scenarzysta, adwokat, senator. Współtwórca Dekalogu i większości filmów Krzysztofa Kieślowskiego. Oskarżyciel w procesie Popiełuszki, obrońca Kuklińskiego. To pierwsze zdjęcie wysłał mi kilka tygodni temu, powiedział, że bardzo je lubi. Zostawiam je w kolorach. Bo były przecież dla niego ważne. Będzie mi Pana bardzo, bardzo brakowało”, napisał Maciej Musiał. Ich relacja nie ograniczała się jedynie do zawodowych kontaktów. Maciej Musiał wielokrotnie podkreślał, że spotkanie z Piesiewiczem było dla niego jednym z najważniejszych momentów w życiu. To właśnie scenarzysta stał się współproducentem filmu „Parallel Tales” irańskiego reżysera Asghara Farhadiego, zdobywcy dwóch Oscarów. Produkcja została pokazana 14 maja podczas festiwalu w Cannes. W jednym z wywiadów Musiał opowiadał, jak trudne było pierwsze spotkanie z legendarnym scenarzystą. Jak zdradził, numer telefonu do Piesiewicza otrzymał od Marty Hryniak, córki Krzysztofa Kieślowskiego. „Zanim dotarłem do Farhadiego, musiałem dotrzeć do kogoś bardziej nieuchwytnego. Do scenarzysty filmów Kieślowskiego – pana Krzysztofa Piesiewicza. Naprawdę wielkiego człowieka", mówił. Przez długi czas próbował namówić go na rozmowę. „Zacząłem do niego wydzwaniać z prośbą o spotkanie. W końcu podczas którejś z kolejnych rozmów powiedział mi, że możemy się zobaczyć, ale potem mam się odczepić”, wspominał aktor. CZYTAJ TEŻ: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Tak narodził się „Parallel Tales”. Kulisy spotkania Musiała i Piesiewicza Do spotkania doszło w domu Piesiewicza na warszawskim Żoliborzu. Maciej Musiał nie ukrywał, że tuż przed wejściem sparaliżował go stres. „Piękny, wakacyjny dzień, randka z dziewczyną. Letnie kino w Starej Prochowni, niedaleko mieszka Krzysztof Piesiewicz. Wypiliśmy piwo i opuściłem swoją randkę. Poszedłem pod dom pana Krzysztofa. Nagle poczułem paraliżujący strach i tam, przed drzwiami, klęknąłem, żeby się pomodlić. Zadzwoniłem. Ktoś przekręcił klucz. Otworzył Piesiewicz. Świdrował mnie wzrokiem. „Czego pan chce?". „Byliśmy umówieni…”, opowiadał. Rozmowa miała okazać się przełomowa. Według relacji aktora Piesiewicz mówił o rzeczywistości, czułości i akceptacji ludzkiej słabości. Musiał przyznał, że właśnie wtedy usłyszał ton doskonale znany z filmów Kieślowskiego. Kluczową częścią ich współpracy okazały się prawa do projektu. Jak relacjonował aktor, początkowo realizacja wydawała się niemożliwa, ponieważ prawa zostały wcześniej sprzedane. „Musiałby wydarzyć się cud”, miał powiedzieć Piesiewicz. Ten jednak nastąpił szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Jak wyjaśnił aktor, właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, dzięki czemu scenarzysta odzyskał możliwość dysponowania projektem. „Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem”, wyznał młody artysta. Choć wielu spodziewało się, że aktor pojawi się również przed kamerą, on sam podjął inną decyzję. Uznał, że jego rolą jest bycie producentem i inicjatorem projektu, a nie gwiazdą filmu. „Próba wciśnięcia się tam w charakterze aktora byłaby kompletnie déclassé”, podsumował. Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział w historii polskiego kina. Pozostają jednak filmy, które współtworzył, oraz wspomnienia ludzi, dla których był nie tylko wybitnym scenarzystą, ale również niezwykle ważnym człowiekiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga
Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki
Krzysztof Piesiewicz nie żyje. Wiadomość o śmierci wybitnego scenarzysty, adwokata i byłego senatora obiegła Polskę w czwartek, wywołując poruszenie zarówno w świecie kultury, jak i polityki. Miał 80 lat. Przez dekady pozostawał jedną z najważniejszych postaci polskiego kina autorskiego i bliskim współpracownikiem Krzysztofa Kieślowskiego.
Był człowiekiem wielu ról — prawnikiem zaangażowanym w sprawy opozycjonistów w czasach PRL, politykiem obecnym w życiu publicznym po 1989 roku, a także współautorem filmów, które na trwałe wpisały się w historię europejskiego kina. Krzysztof Piesiewicz pozostawił po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, lecz także opowieść o wrażliwości, odpowiedzialności i potrzebie rozmowy o ludzkich emocjach oraz moralnych wyborach. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz. Miał 80 lat Informacja o śmierci Krzysztofa Piesiewicza pojawiła się w mediach społecznościowych i bardzo szybko została podana dalej przez przedstawicieli świata polityki oraz kultury. Głos zabrała między innymi Małgorzata Kidawa-Błońska, która opublikowała poruszający wpis w serwisie X. "Bardzo smutna wiadomość. Nie żyje Krzysztof Piesiewicz, Senator, prawnik i twórca filmowy, współpracujący z Krzysztofem Kieślowskim. Autor scenariuszy, które na trwałe zapisały się w historii kina. Rodzinie i Bliskim składam wyrazy współczucia. Cześć Jego pamięci" — napisała marszałkini Senatu. Krzysztof Piesiewicz zmarł w wieku 80 lat. Dla wielu osób był symbolem inteligencji, artystycznej refleksji i wyjątkowej umiejętności opowiadania o człowieku w momentach granicznych. Jego odejście zamyka ważny rozdział polskiej kultury i życia publicznego. Kim był Krzysztof Piesiewicz? Prawnik, senator i człowiek zaangażowany społecznie Krzysztof Piesiewicz urodził się 25 października 1945 roku w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie rozpoczął praktykę adwokacką. W latach 80. angażował się w obronę działaczy opozycji demokratycznej i "Solidarności". Był również oskarżycielem posiłkowym w procesie dotyczącym zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki — sprawy, która stała się jednym z symboli dramatycznych realiów PRL. Po przemianach ustrojowych zaangażował się także w działalność polityczną. Przez wiele lat pełnił funkcję senatora RP, zasiadając w Senacie kilku kadencji. Pracował między innymi w komisjach związanych z kulturą, praworządnością i sprawami zagranicznymi. Choć w późniejszych latach wycofał się z pierwszego planu politycznego, pozostawał postacią rozpoznawalną i komentowaną — również ze względu na medialne kontrowersje, które na pewnym etapie mocno odbiły się na jego życiu publicznym. Przez całe życie łączył jednak świat prawa z głębokim zainteresowaniem etyką, filozofią i kondycją człowieka. Te tematy później bardzo wyraźnie wybrzmiewały także w jego twórczości filmowej. ZOBACZ TEŻ: Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości Krzysztof Piesiewicz i Krzysztof Kieślowski. Duet, który tworzył historię polskiego kina Dla widzów na całym świecie nazwisko Krzysztofa Piesiewicza na zawsze pozostanie związane z Krzysztofem Kieślowskim. Ich współpraca rozpoczęła się w latach 80., kiedy — jak wspominano wielokrotnie — połączyła ich wspólna wrażliwość i zainteresowanie moralnymi dylematami zwykłych ludzi. Pierwszym ważnym projektem był film "Bez końca", później przyszły kolejne produkcje, które dziś uznawane są za klasykę kina autorskiego. Razem stworzyli między innymi "Dekalog", "Podwójne życie Weroniki" oraz trylogię "Trzy kolory". Ich scenariusze były wielokrotnie nagradzane i nominowane do najważniejszych światowych wyróżnień, w tym do Oscara. Filmy, nad którymi pracowali, nie dawały prostych odpowiedzi — zamiast tego zmuszały do refleksji nad samotnością, przypadkiem, winą i miłością. Po śmierci Kieślowskiego Piesiewicz długo pozostawał strażnikiem pamięci o ich wspólnej twórczości. W wywiadach podkreślał, że kino było dla nich przede wszystkim próbą zrozumienia człowieka. Dziś wielu widzów wraca do tych filmów właśnie dlatego, że mimo upływu lat wciąż pozostają niezwykle aktualne i poruszające. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się”
Ostatnie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Rodzina przekazała szczegóły uroczystości
Nowe informacje dotyczące pogrzebu Stanisławy Celińskiej poruszyły fanów artystki. Rodzina przekazała datę i miejsce uroczystości żałobnych, publikując krótki, niezwykle emocjonalny komunikat. Wiadomo już, gdzie bliscy, przyjaciele oraz wielbiciele talentu aktorki będą mogli pożegnać ją po raz ostatni.
Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne poruszenie w świecie kultury i wśród widzów, którzy przez lata śledzili jej artystyczną drogę. Aktorka była jedną z najbardziej cenionych postaci polskiej sceny i ekranu, a jej charakterystyczny głos oraz niezwykła wrażliwość na zawsze zapisały się w pamięci publiczności. Stanisława Celińska zmarła 12 maja. Polska kultura pogrążyła się w żałobie 12 maja media obiegła wiadomość o śmierci artystki. W kolejnych godzinach pojawiały się liczne słowa pożegnania i wspomnienia osób związanych ze światem filmu, teatru i muzyki. Fani Stanisławy Celińskiej podkreślali nie tylko jej talent, ale również autentyczność i wyjątkową klasę, którą imponowała przez lata swojej działalności artystycznej. Wiele osób czekało również na informacje dotyczące ostatniego pożegnania aktorki. Teraz rodzina przekazała już oficjalne szczegóły uroczystości pogrzebowych. ZOBACZ TEŻ: Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała Pogrzeb Stanisławy Celińskiej. Podano datę, godzinę i miejsce uroczystości Nowe informacje pojawiły się we wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych. Rodzina przekazała dokładną datę oraz miejsce ceremonii pożegnalnej. W komunikacie napisano: "Szanowni Państwo, 21 maja pożegnamy Naszą Stasię. O godzinie 11 w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie przy Placu Teatralnym zostanie odprawiona Msza Żałobna, pogrzeb odbędzie się o godzinie 13 na Powązkach Wojskowych." Krótki wpis poruszył wiele osób. Szczególne emocje wywołały słowa "pożegnamy Naszą Stasię", które internauci odebrali jako bardzo osobiste i pełne ciepła pożegnanie artystki. Stanisława Celińska przez lata cieszyła się ogromnym szacunkiem publiczności. Widzowie cenili ją za role teatralne i filmowe, ale również za szczerość oraz wyjątkową obecność sceniczną. Nic więc dziwnego, że wiadomość o terminie pogrzebu spotkała się z tak silnym odzewem. SPRAWDŹ TEŻ: Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie"
Partnerka Łukasza Litewki ujawniła ich prywatne kadry. Ten widok porusza do łez. "Umarłam razem z nim"
Śmierć Łukasza Litewki poruszyła wiele osób, jednak dopiero reportaż "Uwaga! TVN" pokazał, jak ogromna tragedia rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami. Partnerka zmarłego po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o bólu po stracie ukochanego. W materiale pojawiły się także prywatne zdjęcia pary, które dla wielu widzów okazały się wyjątkowo przejmujące.
Partnerka Łukasza Litewki zdecydowała się podzielić bardzo osobistym doświadczeniem i pokazać kadry z ich wspólnego życia, których wcześniej nie publikowano. Zdjęcia pełne czułości i codziennych momentów stały się symbolicznym świadectwem relacji, którą — jak podkreślali widzowie — widać było w każdym geście i spojrzeniu. Tragiczna śmierć Łukasza Litewki i reportaż "Uwaga! TVN" Reportaż "Uwaga! TVN" poruszył dziesiątki tysięcy widzów, którzy cenili sobie osobę i działalność Łukasza Litewki. Twórcy programu skupili się nie tylko na samej tragedii, ale przede wszystkim na ludziach, którzy pozostali z bólem i wspomnieniami. Materiał pokazał, jak wielką pustkę po sobie zostawił poseł i jak trudna jest codzienność jego najbliższych po tej stracie. Już od pierwszych minut uwagę widzów przyciągały prywatne fotografie pary. Były to zwyczajne momenty uchwycone między codziennością a wspólnym szczęściem. To właśnie ta autentyczność sprawiła, że reportaż wywołał tak silne emocje. ZOBACZ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki ujawniła, co przeżyła po tragedii. „Ludzie mieli teorie, że ja jestem w to zamieszana”. Teraz ze łzami w oczach opowiada o kulisy wspólnego życia Partnerka Łukasza Litewki zabrała głos. "Ja umarłam razem z nim" Najbardziej przejmującą częścią reportażu były słowa partnerki Łukasza Litewki. Kobieta z ogromną szczerością opowiedziała o bólu, którego — jak sama przyznała — nie da się opisać: "Nie ma takiej skali na tym świecie, która mogłaby opisać moją stratę. Jest to strata, która jest bezgraniczna. Tak naprawdę w tym momencie jestem pochłonięta przez mrok, w który nigdy nie chciałam zajrzeć. Budzę się z płaczem i wiem, że cały świat, który tworzyliśmy, który chcieliśmy tworzyć, nasze wszystkie plany, wspólne marzenia, po prostu ich już nie ma. Nie ma nic. Ja umarłam razem z nim." Ogromne emocje wzbudziły również niepublikowane wcześniej zdjęcia pokazane w materiale. Kadry pełne bliskości, uśmiechów i drobnych gestów pokazały relację opartą na silnym uczuciu i codziennej obecności. Dla wielu widzów właśnie te fotografie stały się najmocniejszym elementem reportażu — subtelnym, ale niezwykle wymownym obrazem miłości, która nagle została przerwana.
Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie"
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła całe środowisko artystyczne. Wybitną aktorkę i wokalistkę we wzruszających słowach pożegnała również Joanna Szczepkowska. W swoim wpisie przypomniała nie tylko niezwykły talent Celińskiej, ale też moment, w którym wielu ludzi dziwiło się jej życiowej decyzji. Artystka świadomie wybrała bowiem bardziej kameralną drogę — bliższą ludziom i własnej wrażliwości.
Odejście Stanisławy Celińskiej wywołało ogromne emocje wśród fanów, artystów i ludzi kultury. Przez dekady była jedną z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej sceny — aktorką o niezwykłej sile wyrazu, ale też kobietą, która nigdy nie próbowała ukrywać swojej kruchości i emocjonalności. Dla wielu osób pozostawała symbolem autentyczności, której w świecie show-biznesu często brakuje. Stanisława Celińska nie żyje. Polska kultura straciła artystkę wyjątkową Stanisława Celińska zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki błyskawicznie obiegła media, wywołując poruszenie w całym środowisku artystycznym. Odeszła jedna z najbardziej wyrazistych i prawdziwych postaci polskiej kultury — artystka, która przez lata budowała swoją pozycję nie skandalem czy medialnym rozgłosem, ale talentem, wrażliwością i emocjonalną szczerością. Urodziła się 29 kwietnia 1947 roku w Warszawie. Była absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i już od początku kariery zwracała uwagę niezwykłą intensywnością sceniczną. Publiczność pokochała ją za role pełne emocjonalnej prawdy, charakterystyczny głos i naturalność, której nie dało się pomylić z nikim innym. Występowała w teatrze, filmie i telewizji, współpracując z najwybitniejszymi twórcami polskiej sceny i kina. Choć mogła konsekwentnie rozwijać wielką karierę aktorską, z czasem coraz mocniej zwróciła się ku muzyce i bardziej intymnej formie kontaktu z publicznością. Jej koncerty były opowieścią o samotności, przemijaniu, bólu i nadziei. Celińska śpiewała tak, jak żyła: bez pozy, bez dystansu, z niezwykłą czułością wobec ludzkich emocji. Przez lata otwarcie mówiła także o własnych kryzysach i trudnych doświadczeniach. Nigdy nie kreowała się na niedostępną gwiazdę. Właśnie dlatego dla wielu widzów pozostawała kimś znacznie więcej niż tylko aktorką czy wokalistką. Była artystką, której się wierzyło. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Joanna Szczepkowska wspomniała Stanisławę Celińską. "Dziwiono się temu" Jednym z najbardziej poruszających pożegnań po śmierci Stanisławy Celińskiej okazał się wpis Joanny Szczepkowskiej. Aktorka wróciła pamięcią do początków kariery Celińskiej i przypomniała, jak ogromnym talentem była obdarzona już od pierwszych lat obecności na scenie. "Staszka Celińska. Stasia. Talent żywiołowy. Czysta prawda uczuć. Kiedy zadebiutowała i weszła w obieg życia artystycznego, jej dziewczęca uroda, silny głos i przede wszystkim talent, stały się od razu naszym skarbem. Bo Staszka była skarbem." Szczepkowska zwróciła uwagę również na moment, który dla wielu osób ze środowiska był trudny do zrozumienia. Stanisława Celińska mogła dalej rozwijać imponującą karierę aktorską, grać na największych scenach i pojawiać się w kolejnych ważnych produkcjach filmowych. Ona jednak wybrała inną drogę — bardziej osobistą i bliższą własnej wrażliwości. "Jej talent mógł się dalej rozwijać na wielkich scenach, w istotnych filmach, ale w pewnym momencie odeszła na swoją ścieżkę, koncertując z piosenkami własnego autorstwa. Dziwiono się temu. Ona jednak chciała mieć kontakt z widzami, bardziej intymny, przez rozmowę na tematy, które ją samą bolały, bawiły, wzruszały. To się nazywa wierność sobie." W czasach, gdy świat kultury często premiuje rozpoznawalność i nieustanną obecność w medialnym obiegu, Stanisława Celińska wybrała autentyczność. I być może właśnie dlatego dla tak wielu osób pozostanie artystką absolutnie wyjątkową. Na końcu swojego wpisu Joanna Szczepkowska zostawiła słowa, które dziś brzmią szczególnie przejmująco: "Jak dobrze, że jednak ciągle jest, można ją oglądać, słuchać, czerpać. Tam jest czysta prawda. Stasiu, Twój głos będzie nam zawsze potrzebny"... SPRAWDŹ TEŻ: Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała
Wielkie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Gwiazdy mówią jednym głosem. „Była dobrem narodowym”
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła środowisko artystyczne w całej Polsce. Aktorka, która przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. W programie „Dzień Dobry TVN” bliscy współpracownicy i przyjaciele opowiedzieli o jej niezwykłej osobowości, ogromnej pasji i wymagającym charakterze.
Śmierć Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła polskim światem kultury. Wybitna aktorka, wokalistka i legenda sceny zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Wzruszające wspomnienia gwiazd pokazują, jak wielki wpływ miała na kolejne pokolenia artystów. W „Dzień Dobry TVN” Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek i Małgorzata Różniatowska opowiedzieli o jej niezwykłej charyzmie, bezkompromisowości oraz ogromnym sercu, które kryło się pod twardym charakterem. Stanisława Celińska nie żyje. Polska żegna wybitną aktorkę Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne emocje w świecie kultury i polskiego show-biznesu. Aktorka odeszła we wtorek, 12 maja 2026 roku, w wieku 79 lat. Dla wielu była nie tylko wielką gwiazdą teatru i filmu, ale również symbolem autentyczności, siły oraz bezkompromisowego podejścia do sztuki. W mediach społecznościowych i programach telewizyjnych pojawiają się kolejne wspomnienia osób, które miały okazję pracować z artystką. W „Dzień Dobry TVN” głos zabrali Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek oraz Małgorzata Różniatowska. Każde z nich podkreślało, że Stanisława Celińska była osobą niezwykle wymagającą, ale jednocześnie pełną ciepła i wrażliwości. Aktorka przez lata związana była z warszawskimi teatrami. Widzowie pamiętają ją także z wielkich ról filmowych oraz charakterystycznych występów scenicznych. Jej śmierć dla wielu osób oznacza koniec pewnej epoki polskiego kina i teatru. Lucyna Malec: „Była naszym dobrem narodowym” Jedne z najbardziej poruszających słów padły z ust Lucyny Malec. Aktorka nie ukrywała emocji i podkreślała, jak wyjątkową osobą była Stanisława Celińska. – Mówiłam jej, że jest naszym dobrem narodowym. Cudowna osoba, wielka gwiazda, która nie miała w sobie nic z gwiazdorstwa. Była po prostu wspaniałą aktorką – powiedziała Lucyna Malec w „Dzień Dobry TVN”. Wspominając wspólne chwile, aktorka zdradziła także mniej znane szczegóły z życia Celińskiej. Opowiadała o jej fascynacji dużymi maszynami oraz o nietypowym prezencie od Andrzeja Wajdy. Reżyser miał podarować jej bezprzewodową wiertarkę-wkrętarkę podczas jubileuszu aktorki. Lucyna Malec wspominała również, że podczas wspólnych podróży potrafiły zatrzymywać się, by obserwować dźwigi i inne maszyny. Te historie pokazały zupełnie inne oblicze Stanisławy Celińskiej – osoby pełnej ciekawości świata i prostych fascynacji. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Jacek Poniedziałek o Celińskiej: „Była kobietą pasji” Wzruszenia nie krył także Jacek Poniedziałek, który wielokrotnie współpracował ze Stanisławą Celińską. Aktor podkreślał, że była niezwykle wymagająca zarówno wobec siebie, jak i swoich partnerów scenicznych. – Skrajnie dużo wymagająca od siebie i od swoich partnerów, od reżyserów – mówił w „Dzień Dobry TVN”. Jacek Poniedziałek tłumaczył, że Celińska poszukiwała w teatrze duchowości i głębokich emocji. Jeśli nie odnajdywała ich w projekcie, traciła zainteresowanie pracą nad nim. Według aktora była „kobietą pasji”, która potrafiła reagować bardzo emocjonalnie i stanowczo. Jednocześnie podkreślił jej ogromną empatię. Przyznał, że Stanisława Celińska potrafiła doskonale rozumieć emocje drugiego człowieka. Ich relacja była szczególna również dlatego, że aktorka aż czterokrotnie wcielała się w rolę jego matki. – Ona potrafiła być bardzo ciepła, bardzo rozumieć, co się dzieje w duszy człowieka – wspominał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Małgorzata Różniatowska wspomina znajomość od dzieciństwa Bardzo osobistą historią podzieliła się również Małgorzata Różniatowska. Aktorka znała Stanisławę Celińską od najmłodszych lat i nie ukrywała, że ich relacja trwała praktycznie przez całe życie. – „Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej i trafiłam pod skrzydła mamy Stasi, prof. Basi Celińskiej, która uczyła mnie grać na skrzypcach. Wtedy poznałam Stasię” – wspominała w „Dzień Dobry TVN”. Jak podkreślała, już jako dziecko Stanisława Celińska była pewna swojej przyszłości. "Wiedziała, że będzie aktorką". Różniatowska opowiadała także o niezwykłych podobieństwach między nimi. – „Obie byłyśmy rude, obie piegowate. Nawet, jak się okazało stosunkowo niedawno, urodziłyśmy się tego samego dnia, czyli, 29 kwietnia” – wyznała. Ich zawodowe drogi wielokrotnie się przecinały. Jak zdradziła Małgorzata Różniatowska, kilka razy przejmowała role po Stanisławie Celińskiej. – „Trzy razy zdarzyło się to, że dostałam rolę po Stasi” – mówiła. „Skupiała na sobie uwagę wszystkich” – wspominała wzruszona. Na zakończenie dodała słowa, które najlepiej oddały ich wieloletnią relację: – „I tak całe życie dreptałam sobie, parę lat później, za Stasią”. Tak widzowie zapamiętają Stanisławę Celińską Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Na ekranie zadebiutowała w 1970 roku w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie”. W pamięci widzów zapisała się między innymi jako Agnieszka z „Nocy i dni” Jerzego Antczaka. Ogromną sympatię zdobyła także dzięki rolom komediowym. Widzowie doskonale pamiętają jej występ jako Lusi w filmie „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei. Do historii przeszło również wykonanie przez nią utworu „Uśmiechnij się. Jutro będzie lepiej” podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Aktorka była związana z warszawskimi teatrami i współpracowała między innymi z Krzysztofem Warlikowskim. Stanisława Celińska otwarcie mówiła również o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. W jednym z wywiadów dla „Dzień Dobry TVN” przyznała, że zdecydowała się publicznie opowiadać o problemie, ponieważ chciała pomagać innym osobom walczącym z uzależnieniem. Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące widzów oraz ludzi kultury. Dla wielu pozostanie symbolem talentu, odwagi i niezwykłej pasji do sztuki.
Śmierć córki Mariusza Węgłowskiego wstrząsnęła Polską. Pojawiły się nowe doniesienia o przyczynie śmierci 24-latki
Nikola Węgłowska, 24-letnia córka aktora Mariusza Węgłowskiego, zmarła pod koniec kwietnia 2026 r. Informacja o tragedii została ujawniona dopiero po pogrzebie. Teraz pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety.
Śmierć Nikoli Węgłowskiej poruszyła opinię publiczną i wywołała ogromne emocje wśród fanów Mariusza Węgłowskiego. 24-letnia córka aktora zmarła 28 kwietnia 2026 r., a informacja o tragedii została ujawniona dopiero po uroczystościach pogrzebowych. W ostatnich dniach pojawiły się nowe doniesienia dotyczące możliwej przyczyny śmierci młodej kobiety. Grób Nikoli na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach tonie dziś w kwiatach i zniczach, a sprawa nadal budzi ogromne poruszenie. Kim była Nikola Węgłowska? Śmierć Nikoli Węgłowskiej wywołała ogromne poruszenie wśród fanów Mariusza Węgłowskiego oraz osób śledzących medialne doniesienia dotyczące rodziny aktora. 24-latka była córką znanego aktora i byłego policjanta, którego widzowie pokochali przede wszystkim za rolę w serialu „Policjantki i policjanci”. Informacja o odejściu młodej kobiety pojawiła się dopiero po uroczystościach pogrzebowych. Rodzina przekazała wiadomość o śmierci w oficjalnym nekrologu. Z kolei agencja aktorska Studio ABM, z którą Nikola była przez krótki czas związana, opublikowała poruszające pożegnanie. „Nikola pojawiła się u nas na krótko. Próbowała zabawy w aktorstwo. Chyba to nie była jej bajka. Zniknęła po jednym castingu. Niestety ostatnio doszły nas tragiczne wieści, że w wieku 24 lat zniknęła też z tego świata. Niektóre wyroki boskie są dla nas zupełnie niezrozumiałe.” — przekazała agencja. W dalszej części komunikatu przedstawiciele Studio ABM złożyli również kondolencje rodzinie dziewczyny. Zobacz też: Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata Mariusz Węgłowski apelował o pomoc dzieciom Dodatkowych emocji całej sprawie dodaje fakt, że zaledwie dwa dni przed śmiercią córki Mariusz Węgłowski pojawił się w materiale opublikowanym przez Hospicjum Formuła Dobra. Aktor zachęcał w nim do pomagania chorym dzieciom oraz wspierania działalności hospicjum. „Kochani, ja od wielu lat pędzę drogą pomagania hospicjum dla dzieci, ale wy w każdej chwili możecie do niej dołączyć” — mówił aktor w opublikowanym nagraniu. Materiał został opublikowany 26 kwietnia 2026 r. Dwa dni później doszło do tragedii. Nikola Węgłowska zmarła 28 kwietnia 2026 r. Informacja o śmierci córki aktora szybko obiegła media i media społecznościowe. Internauci zaczęli publikować wyrazy współczucia oraz kondolencje dla rodziny Węgłowskich. Pogrzeb Nikoli Węgłowskiej w Kobierzycach Ostatnie pożegnanie Nikoli Węgłowskiej odbyło się 6 maja 2026 r. na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach na Dolnym Śląsku. Według relacji przytoczonych w źródłach, na miejscu pojawił się tłum ludzi, którzy chcieli pożegnać 24-latkę. Ceremonia miała wyjątkowo poruszający charakter. Szczególną uwagę zwracał grób Nikoli, który został niemal całkowicie zasypany kwiatami i zniczami. Zdjęcia z cmentarza szybko zaczęły krążyć w sieci i wywołały ogromne emocje. Widok miejsca pochówku młodej kobiety stał się symbolem ogromnej tragedii, jaka dotknęła rodzinę aktora. W komentarzach internauci podkreślali, że śmierć osoby w tak młodym wieku jest wyjątkowo trudna do zrozumienia. Czytaj też: Próbowała swoich sił w aktorstwie, kochała piłkę ręczną. Nikola Węgłowska miała przed sobą całe życie Nowe informacje o możliwej przyczynie śmierci W ostatnich dniach pojawiły się nowe informacje dotyczące możliwej przyczyny śmierci Nikoli Węgłowskiej. Według ustaleń „Super Expressu”, za tragedią mogła stać choroba układu krążenia. „Znałem Nikolę kilka lat, jeszcze z czasów szkoły podstawowej. Dawno jej nie widziałem, ale słyszałem, że powodem jej śmierci była choroba układu krążenia” — powiedział w rozmowie z portalem jeden z mieszkańców miejscowości, w której została pochowana Nikola. Jak wynika z relacji cytowanego mężczyzny, wszystko wskazuje na to, że choroba pojawiła się nagle. W źródłach podkreślono, że tragedia była niespodziewana i wstrząsnęła lokalną społecznością. Do tej pory rodzina nie przekazała oficjalnego komunikatu dotyczącego dokładnej przyczyny śmierci 24-latki.
Nie żyje Maria Ihnatowicz "Mucha". Ikona polskiego plakatu odeszła w wieku 89 lat
Nie żyje Maria Ihnatowicz "Mucha" — jedna z najważniejszych polskich plakacistek i przedstawicielek Polskiej Szkoły Plakatu. Artystka miała 89 lat. Informację o jej śmierci przekazała w mediach społecznościowych wnuczka, Maria Herman. Twórczość „Muchy” przez dekady zachwycała odwagą, kolorem i charakterystycznym stylem, który do dziś inspiruje kolejne pokolenia grafików.
Pierwsze informacje o śmierci Marii Ihnatowicz pojawiły się 9 maja. Wzruszający wpis opublikowała jej wnuczka Maria Herman, która od lat popularyzowała dorobek artystki w mediach społecznościowych. Pod archiwalnym zdjęciem babci napisała krótko: "Babu, nie zostawaj mnie". Maria Ihnatowicz zmarła 8 maja 2026 roku. Była jedną z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej grafiki użytkowej drugiej połowy XX wieku. Maria Ihnatowicz "Mucha" nie żyje. O śmierci artystki poinformowała wnuczka Informacja o odejściu Marii Ihnatowicz szybko obiegła środowisko artystyczne i miłośników Polskiej Szkoły Plakatu. W sieci pojawiły się liczne wspomnienia podkreślające, że "Mucha" była twórczynią o wyjątkowej wyobraźni i niepowtarzalnym języku wizualnym. Jej plakaty filmowe wyróżniały się odważną kolorystyką, ręcznym liternictwem i subtelną ironią. Maria Herman, wnuczka artystki, od kilku lat prowadziła konto poświęcone jej twórczości. Jak podkreślała wcześniej, zależało jej na przypomnieniu postaci babci, która przez lata pozostawała niedoceniana w opowieści o Polskiej Szkole Plakatu. To właśnie ona przekazała wiadomość o śmierci "Muchy" za pośrednictwem Instagrama. Kim była legenda polskiego plakatu, Maria Ihnatowicz "Mucha"? Maria Ihnatowicz urodziła się 1 grudnia 1937 roku w Brześciu. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni legendarnego profesora Henryka Tomaszewskiego, jednego z ojców Polskiej Szkoły Plakatu. Dyplom zdobyła w 1963 roku i szybko zaczęła tworzyć charakterystyczne plakaty filmowe oraz okładki książkowe. Przez lata współpracowała m.in. z redakcją VIVA!, wydawnictwami i instytucjami filmowymi, projektując plakaty do polskich i zagranicznych produkcji. Jej prace wyróżniały się malarskim stylem, lekkością i wyjątkowym wyczuciem koloru. Była jedną z niewielu kobiet zaliczanych do grona najważniejszych przedstawicieli Polskiej Szkoły Plakatu. W środowisku artystycznym znana była pod pseudonimem "Mucha".
Mąż Agnieszki Maciąg zdobył się na poruszające wyznanie o jej ostatnich chwilach. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy
9 maja Agnieszka Maciąg świętowałaby kolejne urodziny. Zostały wspomnienia, zdjęcia i słowa, które dziś wybrzmiewają mocniej niż kiedykolwiek. W reportażu wyemitowanym w "Dzień Dobry TVN" Robert Wolański po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o chorobie żony, jej sile, lęku i o tym, jak z odejściem ukochanej osoby próbują radzić sobie ich najbliżsi.
Przez lata Agnieszka Maciąg była dla wielu symbolem spokoju, kobiecej siły i harmonii. Nawet kiedy wycofała się z życia publicznego, wokół niej wciąż było dużo ciepła i uważności. Dlatego wiadomość o jej śmierci w listopadzie ubiegłego roku poruszyła tak wiele osób. Dziś, w dniu jej urodzin, szczególnie mocno wracają słowa Roberta Wolańskiego, który w szczerej rozmowie opowiedział nie tylko o chorobie żony, ale też o codzienności, która przez długi czas toczyła się obok diagnozy. "Nie od razu wszystko mi mówiła". Robert Wolański o chwili, w której dowiedział się o chorobie Agnieszki Maciąg Robert Wolański wspominał, że Agnieszka Maciąg do końca pozostała osobą niezwykle samodzielną i przyzwyczajoną do radzenia sobie z trudnościami po swojemu. W rozmowie opowiedział, że pierwsze sygnały pojawiły się jesienią 2022 roku, jednak długo nie zdawał sobie sprawy z tego, jak poważna jest sytuacja. "Agnieszka była taką osobą, która była silna, samodzielna i samowystarczalna. Skutkiem tego było to, że nie od razu wszystko mi mówiła. Początek to była końcówka wrzesień 2022 roku. Powiedziała mi, że coś tam się dzieje, że pójdzie, jest umówiona na wizytę do lekarza, żeby to sprawdzić, bo się niepokoi" — wspominał w rozmowie z Piotrem Wojtasikiem. Jak przyznał, jego żona odkładała wizyty lekarskie, bo zawsze znajdowało się coś pilniejszego, ważniejszego do zrobienia. Dopiero po czasie dowiedział się, że wcześniej kilkukrotnie umawiała konsultacje, na które ostatecznie nie dotarła. W pewnym momencie — już podczas leczenia — Agnieszka Maciąg miała wracać myślami do tamtych decyzji i zastanawiać się, czy wcześniejsza reakcja mogła coś zmienić. "Potem się dowiedziałem od naszej pani doktor, że umawiała się z nią trzy razy. Nigdy nie dotarła na wizytę, bo zawsze było coś ważniejszego. Był taki moment już w zaawansowanym momencie choroby, kiedy wyrzucała sobie to, że zaniedbała tę sytuację" — mówił jej mąż. Wolański opowiedział, że po wykonaniu badań diagnoza pojawiła się niemal natychmiast. Lekarze wykryli zaawansowanego raka szyjki macicy. Podkreślił również, że wbrew późniejszym spekulacjom nie była to wznowa wcześniejszej choroby nowotworowej. To właśnie wtedy mieli usłyszeć, że choroba będzie wymagała stałego leczenia i że od tej chwili ich życie już na zawsze się zmieni. Najtrudniejsze stało się nie pytanie o to, czy uda się całkowicie pokonać chorobę, ale jak długo będą mogli jeszcze żyć razem i jak będzie wyglądała ich codzienność. Najtrudniejszy moment przyszedł podczas chemioterapii. "Wtedy naprawdę zwątpiła" W reportażu Robert Wolański mówił o ogromnej pokorze, z jaką Agnieszka Maciąg podchodziła do choroby. Długo nie pozwalała sobie też na bezsilność. Wolański opowiadał, że mimo leczenia chciała zachować sprawczość i możliwie normalne życie. To dawało jej poczucie kontroli w czasie, gdy wszystko wokół zaczynało się zmieniać. Jak przyznał jej mąż, przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy rozpoczęła się chemioterapia i pojawiły się fizyczne skutki leczenia. To właśnie ten moment miał być dla Agnieszki Maciąg najtrudniejszy emocjonalnie. Wcześniej bardzo chroniła swoje emocje, ale wtedy po raz pierwszy pozwoliła sobie na bezradność i łzy. "Miała wiele pokory w sobie. [...] Był taki moment, kiedy zwątpiła rzeczywiście we wszystko, w momencie, kiedy zaczęliśmy chemioterapię. Kiedy efekty tej chemioterapii fizycznie były już widoczne. I to był dla niej chyba najgorszy, najcięższy moment. Wtedy wielokrotnie płakała i już nawet tego nie ukrywała. Ale wcześniej była pełna energii. W ogóle była samodzielna. Jeździła samochodem przez wiele, wiele miesięcy" — opowiadał. ZOBACZ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca Robert Wolański o dzieciach Agnieszki Maciąg. "Nie chciałem powtórzyć błędu ze swojego dzieciństwa" W rozmowie pojawił się także temat dzieci — syna Michała i córki Heleny. Robert Wolański przyznał, że każdy z nich przeżywa stratę inaczej. Michał, mimo dorosłości i samodzielności, bardzo mocno odczuł odejście mamy i był obecny przy niej do ostatnich chwil w szpitalu. "Michał jest osobą dorosłą i zupełnie niezależną. Ale bardzo cierpi. Przeżywa to ogromnie. Był z nami w szpitalu w ostatnich dniach. Myślę, że nie do końca wszystko jeszcze my rozumiemy wszyscy. Któregoś dnia dojdzie to do nas bardziej. [...] Helena bardzo dobrze sobie z tym radzi, można powiedzieć" — wyznał. Szczególnie poruszająco Wolański mówił o trzynastoletniej Helenie. Wspomniał własne dzieciństwo i śmierć swojej mamy, której doświadczył jako dziesięciolatek. To właśnie tamte doświadczenia sprawiły, że tym razem chciał postąpić inaczej. Opowiadając o córce, podkreślał, że zależało mu na szczerości, rozmowie i obecności. "Przypominałem sobie moment mojego życia bardzo podobny. Bo straciłem mamę w wieku dziesięciu lat. Praktycznie w ten sam sposób. W głowie miałem tylko to, jak odbierze to na trzynastoletni umysł i trzynastoletnie serce. Wydaje mi się, że rozmawialiśmy o tym wystarczająco dużo. Nie chciałem jej postawić w takiej sytuacji, jak postawiono mnie w dzieciństwie, że odsunięto mnie od wszystkiego, o nic mnie nie pytano" — opowiadał. Dziś, w dniu urodzin Agnieszki Maciąg, te słowa brzmią szczególnie mocno. To poruszający zapis doświadczenia rodziny, która próbowała przejść przez chorobę razem — najbliżej siebie, jak tylko było to możliwe. SPRAWDŹ TEŻ: Partnerka Łukasza Litewki opublikowała poruszające życzenia w dniu jego urodzin. "Moim domem zawsze byłeś Ty"
Partnerka Łukasza Litewki opublikowała poruszające życzenia w dniu jego urodzin. "Moim domem zawsze byłeś Ty"
Partnerka zmarłego Łukasza Litewki opublikowała na Instagramie niezwykle emocjonalny wpis z okazji jego urodzin. Wspomnienie ostatniej niespodzianki, refleksje o czasie i przejmujące wyznanie o pustce po stracie poruszyły internautów. Jej słowa trudno czytać bez wzruszenia.
Wpis opublikowany przez ukochaną Łukasza Litewki stał się intymnym listem o tęsknocie, żałobie i miłości, która — mimo śmierci — wciąż pozostaje obecna w codzienności. W relacji opublikowanej na Instagramie wróciła pamięcią do ostatniej imprezy niespodzianki, którą wspólnie zorganizowali dla niego kilka miesięcy wcześniej. To właśnie wtedy padły słowa, które dziś nabrały wyjątkowo bolesnego znaczenia. Partnerka Łukasza Litewki wróciła wspomnieniami do ostatniej niespodzianki W pierwszej części instagramowej relacji partnerka Łukasza Litewki przypomniała wydarzenie z 1 lutego — ostatnią imprezę niespodziankę, którą przygotowali wspólnie dla niego bliscy i przyjaciele. Jak wyznała, przemowę na tamten wieczór pisała „prosto z serca”, mając świadomość, że dla Litewki największą wartością była obecność ludzi i wspólnie spędzony czas. To właśnie motyw czasu najmocniej wybrzmiał w jej słowach. Podkreśliła, że ukochany nie oczekiwał od innych prezentów ani wielkich gestów. Najważniejsze było dla niego to, że ktoś chciał po prostu być obok. Dziś te wspomnienia nabrały jeszcze bardziej symbolicznego znaczenia. "Nikt z Was tak naprawdę nie musiał tutaj być, mogliście spędzić miły wieczór w rodzinnym gronie, odpocząć po ciężkiej pracy… ale jesteście, więc dajecie Łukaszowi coś, czego nikt już wam nigdy nie odda, coś, czego nie kupicie za żadne pieniądze…. czas… Jest to najpiękniejszy prezent". To słowa przemowy, którą pisałam prosto z serca na ostatnią imprezę niespodziankę, którą zorganizowaliśmy dla Ciebie wspólnie 1 lutego. Wiedziałam, że nie oczekujesz od innych niczego więcej niż czas. Czas, który uciekał Ci przez palce. Czas, który był dla Ciebie cenniejszy niż złoto. Czas, który się skończył…" - napisała Natalia. ZOBACZ TEŻ: Łukasz Litewka skończyłby dziś 37 lat. Tak zapisał się w pamięci ludzi i zwierząt, którym pomagał "Moim domem zawsze byłeś Ty". Przejmujące słowa opublikowane na Instagramie Największe emocje wywołała jednak druga część wpisu, w której partnerka Łukasza Litewki opisała codzienność po jego odejściu. W relacji nie zabrakło niezwykle osobistych wyznań o tęsknocie i ciszy, która pojawiła się w miejscu, które wcześniej nazywała domem. "Szukam Cię w każdym oddechu, w każdym szumie wiatru, w każdym śpiewie ptaków - czuję, choć nie mogę dotknąć, a tępa cisza w miejscu, które nazywałam domem, wyżera od środka, bo moim domem zawsze byłeś Ty. Choć pochłonęła mnie całkowita ciemność, w którą nigdy nie chciałam zajrzeć - wiem, że Ty odnalazłeś już swój błękit. Swoje niebo" — czytamy... Na końcu relacji dodała jeszcze jeden symboliczny fragment, który szczególnie poruszył obserwatorów. Zapewniła ukochanego, że nadal pielęgnuje wszystkie domowe rośliny, które były jego oczkiem w głowie. "Możesz być spokojny" — napisała, zamykając wpis prostymi słowami, za którymi kryje się ogrom emocji. Internauci nie kryli wzruszenia. Wielu przyznało, że słowa partnerki Łukasza Litewki trudno przeczytać bez łez... SPRAWDŹ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca
To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca
Agnieszka Maciąg odeszła 27 listopada 2025 roku, zostawiając po sobie ciszę, której nie da się wypełnić. W dniu jej urodzin wraca jednak coś więcej niż smutek – wraca miłość. Robert Wolański, jej mąż i towarzysz życia przez niemal trzy dekady, każdego dnia daje świadectwo uczucia, które nie zna granic czasu ani śmierci. Jego słowa poruszają, uczą i przypominają, że prawdziwa bliskość nie znika – zmienia tylko formę.
To nie jest historia o stracie. To opowieść o obecności, która trwa mimo nieobecności. O codzienności budowanej na wspomnieniach, znakach i czułości, której nie da się zamknąć w przeszłości. W swoich poruszających wpisach Robert Wolański odsłania najbardziej intymne emocje – ból, tęsknotę, ale też wdzięczność i nadzieję, które splatają się w jedną, niezwykle ludzką narrację o miłości silniejszej niż śmierć. Agnieszka Maciąg obchodziłaby dziś urodziny. Kilka miesięcy po jej odejściu świat wciąż uczy się żyć bez niej Agnieszka Maciąg przyszła na świat 9 maja 1969 roku. Zmarła 27 listopada 2025 roku, pozostawiając po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, ale przede wszystkim emocjonalną przestrzeń, której nie da się niczym zastąpić. Była modelką, autorką bestsellerowych książek, mentorką i przewodniczką dla wielu kobiet, które w jej słowach odnajdywały sens i ukojenie. Dziś, w dniu jej urodzin, wspomnienia o niej stają się jeszcze bardziej intensywne. Nie mają w sobie jednak wyłącznie bólu – jest w nich także światło, które sama przez lata zapalała w innych. Jej wrażliwość, uważność na życie i niezwykła zdolność dostrzegania piękna w codzienności sprawiają, że dla wielu wciąż pozostaje obecna. Najmocniej – w sercu człowieka, który był przy niej najbliżej. Robert Wolański i Agnieszka Maciąg. Historia miłości, która dojrzewała przez 29 lat wspólnego życia Ich historia nie była historią chwilowego zauroczenia. To była relacja budowana latami, świadomie, uważnie, z ogromnym szacunkiem dla siebie nawzajem. Przez 29 lat tworzyli wspólny świat, w którym liczyły się nie tylko uczucia, ale też rozwój, duchowość i codzienna bliskość. Jak sam wspomina Robert Wolański, ich miłość była niemal bezwarunkowa. "Staliśmy za sobą murem. Byliśmy obok siebie, dla siebie i ze sobą – do końca". Nie mówili na początku "kocham cię", jakby chcąc ochronić to, co dopiero się rodziło. Zamiast tego mówili: "na zawsze". I to "na zawsze" nie skończyło się wraz z jej odejściem. Był przy niej do ostatnich chwil. Towarzyszył jej nie tylko jako mąż, ale jako partner w najgłębszym znaczeniu tego słowa – obecny, uważny, oddany. Ich relacja opierała się na prawdzie, wzajemności i zaufaniu, które – jak sam podkreśla – obejmowało nie tylko ich samych, ale też coś większego: życie, energię, duchowość. ZOBACZ TEŻ: W dzieciństwie uległa poważnemu wypadkowi, cudem uszła z życiem. Już wtedy mówiła, że oszukała przeznaczenie "To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej". Codzienność bez niej i próba odnalezienia jej obecności Po śmierci Agnieszki codzienność Roberta Wolańskiego rozpadła się na fragmenty, które próbuje na nowo ułożyć. W tej nowej rzeczywistości nie ma już fizycznej obecności ukochanej osoby, ale jest coś, co okazuje się równie silne – pamięć i duchowa więź. "Teraz gdy nie mogę usłyszeć jej rady, każdego ranka biorę jeden z zestawów kart afirmacyjnych i proszę Ją o pomoc. To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej. To jak dotyk" – pisze. W tych prostych słowach zawiera się cała głębia tęsknoty, ale też niezwykła próba utrzymania relacji, która nie została przerwana – jedynie zmieniła formę. Otacza się jej rzeczami, wraca do jej notatek, czyta jej książki. W nich szuka odpowiedzi, wsparcia, sensu. "Mam wrażenie, że jest tam całe jej i nasze życie" – przyznaje, stojąc przed półkami pełnymi zapisanych przez nią zeszytów. To właśnie w tych drobnych gestach codzienności widać, jak bardzo miłość potrafi przekraczać granice fizycznej obecności. Miłość silniejsza niż śmierć. Wspomnienia, które nie ranią, lecz uczą żyć na nowo Żałoba nie ma jednego rytmu. Nie kończy się wraz z pogrzebem ani upływem czasu. Robert Wolański opisuje ją jako proces, w którym ból stopniowo zmienia swoje oblicze. "Najtrudniejsze w pustce jest to, że nie znika… Ale może trzeba nauczyć się w niej być" – pisze, trafnie oddając doświadczenie, którego nie da się przyspieszyć ani uprościć. Z czasem jednak pojawia się coś nowego. Wspomnienia przestają być wyłącznie źródłem cierpienia. Zaczynają przynosić ciepło. "Ta przestrzeń… może stać się miejscem, w którym nadal w pewien sposób trwa Jej obecność – już nie obok mnie, ale we mnie", pisze, opisując miłość, która przenosi się do innego wymiaru. Staje się częścią tożsamości, sposobem patrzenia na świat, cichą siłą, która pozwala iść dalej. SPRAWDŹ TEŻ: Separacja, rok milczenia i drugie oświadczyny. Agnieszka Maciąg i Robert Wolański pomimo kryzysu nigdy nie zwątpili w swoją miłość "Budzę się z miłością". Jak pamięć o Agnieszce Maciąg prowadzi go dalej przez życie Dziś każdy dzień zaczyna się dla niego od prostego, ale symbolicznego rytuału. "Zawsze pali się w domu świeczka obok Jej zdjęcia… Budzę się o świcie i mówię ‘dzień dobry’ do świata. Do Niej. Budzę się z Miłością". W tych gestach jest zarówno tęsknota, jak i siła. Bo choć nadal towarzyszy mu strach, niepewność i ból, coraz częściej pojawia się też coś innego – spokój. "Gdy teraz patrzę na Jej zdjęcie uśmiecham się na razie w sercu zamiast wybuchać płaczem" – przyznaje. To dowód na to, że miłość, nawet po stracie, potrafi prowadzić dalej. I może właśnie w tym tkwi jej największa siła – że nie kończy się wraz ze śmiercią. Że trwa. Cicho, głęboko, niezmiennie... Tekst powstał w oparciu o listy Roberta Wolańskiego do Agnieszki Maciąg na instagramowym profilu.
Odeszła zbyt wcześnie. Nie żyje córka uwielbianego aktora. Nikola Węgłowska miała zaledwie 24 lata
To wiadomość, która łamie serce. Nikola Węgłowska, córka aktora Mariusza Węgłowskiego, zmarła w wieku zaledwie 24 lat. Jej odejście pogrążyło w żałobie rodzinę i bliskich... Młodą kobietę pożegnano 6 maja podczas poruszających uroczystości pogrzebowych w Kobierzycach na Dolnym Śląsku.
Trudno uwierzyć w tak bolesną stratę. Nikola Węgłowska, córka znanego aktora Mariusza Węgłowskiego, zmarła w wieku zaledwie 24 lata. Bliscy pożegnali młodą kobietę 6 maja podczas uroczystości pogrzebowych w Kobierzycach na Dolnym Śląsku. Nikola Węgłowska nie żyje. Miała zaledwie 24 lata To niewyobrażalny cios dla rodziny Mariusza Węgłowskiego. Nie żyje Nikola Węgłowska — ukochana córka aktora znanego z seriali „Policjantki i Policjanci” oraz „Święty”. Młoda kobieta odeszła 28 kwietnia, mając zaledwie 24 lata. Informacja o śmierci Nikoli Węgłowskiej głęboko poruszyła osoby związane z rodziną aktora oraz środowisko artystyczne. Smutne doniesienia opublikowała również agencja Studio ABM, publikując poruszające pożegnanie i wyrazy współczucia dla Mariusza Węgłowskiego oraz jego bliskich. Ostatnie pożegnanie Nikoli Węgłowskiej miało miejsce na cmentarzu komunalnym w Kobierzycach na Dolnym Śląsku. To właśnie tam rodzina, przyjaciele oraz bliscy zebrali się, by oddać hołd 24-latce. Czytaj też: Jakub Łoza nie żyje. Aktor "Barw Szczęścia" dwa tygodnie wcześniej pisał o leczeniu Nikola Węgłowska miała wiele pasji. Odeszła zbyt wcześnie Jak wynika z archiwalnego nagrania opublikowanego przez Studio ABM, Nikola Węgłowska była związana z klubem piłki ręcznej KPR Kobierzyce. Sport był ważną częścią jej życia i jedną z największych pasji, którym poświęcała wiele czasu i zaangażowania. 24-latka miała jednak znacznie więcej zainteresowań. Nikola interesowała się również śpiewem, tańcem i muzyką. Archiwalne materiały pokazują dziś osobę pełną planów i marzeń, której odejście poruszyło wiele osób. Jak przekazało Studio ABM, Nikola Węgłowska miała krótki epizod związany z aktorstwem i pojawiła się na jednym z castingów. Ostatecznie zdecydowała jednak, że nie chce podążać tą drogą i wycofała się z dalszych prób w branży. „Nikola pojawiła się u nas na krótko. Próbowała zabawy w aktorstwo. Chyba to nie była jej bajka. Zniknęła po jednym castingu. Niestety ostatnio doszły do nas tragiczne wieści, że w wieku 24 lat zniknęła też z tego świata. Niektóre wyroki boskie są dla nas zupełnie niezrozumiałe. Składamy najszczersze kondolencje rodzicom dziewczynki. Nie ma chyba większej tragedii niż pogrzeb własnego dziecka”, napisano na facebookowej stronie Studio ABM. Rodzinie i bliskim składamy głębokie wyrazy współczucia.
Ten gest Marty Nawrockiej na pogrzebie Litewki nie był przypadkowy. Kryje się za nim niezwykła historia
Podczas pogrzebu posła Łukasza Litewki uwagę wielu przyciągnęła Nawrocka i jej symboliczny, cichy hołd. Historia tego gestu zaczęła się jednak znacznie wcześniej – i niesie ze sobą znacznie głębsze znaczenie.
Pogrzeb Łukasza Litewki był momentem refleksji, ale też przestrzenią, w której emocje wybrzmiewały najmocniej w ciszy. Hołd Nawrockiej zwrócił uwagę po tym, jak fotografka Alicja Stefaniuk opisała pewną niezwykłą historię. Marta Nawrocka w apaszce od Łukasza Litewki. Hołd dla posła poruszył Polaków To, co na pierwszy rzut oka mało wyglądać jak zwykły dodatek, w rzeczywistości miało konkretne znaczenie. Nawrocka nie wybrała tej apaszki przypadkowo. Kilka tygodni wcześniej otrzymała ją od samego Łukasza Litewki. Od tamtego momentu apaszka była przez nią noszona regularnie. Nie jako ozdoba, ale jako coś w rodzaju znaku pamięci i skojarzenia z konkretnymi wartościami, które Litewka reprezentował. Szczegółową historię opowiedziała Alicja Stefaniuk, fotografka pierwszej damy: "Ta historia zaczyna się 3 lutego. Pałac Prezydencki. Czekałam na rozpoczęcie spotkania, gotowa wykonać fotorelację ze spotkania w sprawie patoschronisk w Polsce. Wtedy podszedł do mnie poseł Łukasz Litewka. Przedstawił się z uśmiechem, bez dystansu. I może zabrzmi to patetycznie, ale od razu dało się od niego wyczuć dobro i zauważenie drugiego człowieka. Tego dnia podarował Pierwszej Damie apaszkę polskiej firmy, jak się potem dowiedziałam, z symbolami polskich miast i zabytków. Od tamtej chwili często ją zakładała, jakby wysyłała cichy sygnał o wartościach, o uważności, o tym, co ważne. Zauważyłam ją także wczoraj, podczas pogrzebu. Jako gest pamięci i hołd dla posła Łukasza Litewki.” View oEmbed on the source website
Mija rok od śmierci Tomasza Jakubiaka. Jego żona ma prośbę do fanów. Jej słowa chwytają za serce
Minął rok od dnia, który na zawsze zmienił życie jego bliskich. Teraz, w cieniu tej rocznicy, pojawiają się słowa, które nie tylko poruszają, ale też odkrywają zupełnie inne oblicze pamięci.
30 kwietnia mija dokładnie rok od chwili, która wstrząsnęła światem kulinariów i telewizji. Odszedł wówczas Tomasz Jakubiak, charyzmatyczny kucharz, juror „MasterChefa Juniora” i człowiek o niezwykłej energii. Pozostawił po sobie ogromną pustkę. Dziś jego żona, Anastazja Jakubiak, przerywa milczenie i dzieli się poruszającymi słowami. Rocznica śmierci Tomasza Jakubiaka. Wdowa publikuje poruszający wpis Ukochana ulubieńca publiczności w mediach społecznościowych zmieściła chwytający za serce wpis: „30 kwietnia. Dzisiaj mija rok. Tomek to była energia nie do zatrzymania, śmiech, luz, pasja do jedzenia i do ludzi. To nie jest dzień ciszy i smutku. To dzień wdzięczności. Za to, jaki był Tomek za to, ile nam zostawił”, napisała na Instagramie wdowa po znanym kucharzu. Jej wpis porusza do głębi. Nie ma w nim tylko bólu. Jest przede wszystkim światło, które Tomasz Jakubiak zostawił po sobie. Anastazja nie chce, by rocznica jego śmierci była dniem wyłącznie łez. Wręcz przeciwnie, zachęca wszystkich, którzy go znali i cenili, by pamiętali go takim, jakim był naprawdę. „Pomóżcie nam pamiętać o radości, jaką rozsiewał wkoło. Napisz swoje wspomnienie, myśl czy historię związaną z Jakubiakiem. Niech to miejsce tu, dzisiaj — żyje”, apeluje. CZYTAJ TEŻ: Ulubienica TzG opublikowała niepokojący kadr. Lenka Klimentova trafiła do szpitala. Teraz przekazała najnowsze wieści Nie smutek, a wdzięczność. Zaskakujące słowa Anastazji Jakubiak To wyjątkowy gest, który zamienia smutek w coś wspólnego. Daje przestrzeń pamięci, pełną ciepła i wdzięczności. Pod wpisem pojawiają się dziesiątki komentarzy, pełnych wspomnień, emocji i historii związanych z Tomaszem Jakubiakiem. Wdowa nie zapomina też o tych, którzy wspierali rodzinę w najtrudniejszych chwilach. „Dziękuję, że jesteście z nami, dziękuję za każde wsparcie, każde słowo i wysyłaną energię”, dodaje. Przypomnijmy, że Tomasz Jakubiak walczył z rakiem, o czym poinformował publicznie jesienią 2024 r. Mimo ogromnych wysiłków lekarzy, jego życia nie udało się uratować. Smutna wiadomość o jego śmierci została przekazana 30 kwietnia 2025 r. „Z ogromnym bólem informujemy, że odszedł ukochany Tata, Mąż, Kucharz i Człowiek, którego serce biło dla innych — w domu, przy stole, w codzienności. Jego odejście zostawiło pustkę, której nie da się opisać słowami. Rodzina prosi o pełne uszanowanie prywatności i spokoju w tym niezwykle trudnym czasie", poinformowano wówczas. Dziś, rok później, emocje wciąż są żywe. Ale jak podkreśla Anastazja Jakubiak, to także czas wdzięczności. Za człowieka, który swoją pasją do gotowania i ludzi potrafił zarażać wszystkich wokół. Za śmiech, luz i energię, której nie dało się zatrzymać. I właśnie taki obraz Tomasza Jakubiaka chce zachować jego rodzina. Nie jako symbol straty, lecz jako inspirację do życia pełnego radości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda oddała hołd Łukaszkowi Litewce. Na ten widok łzy same cisną się do oczu. Dwa zdania mówią wszystko