Żałobnicy wstrzymali łzy. Słowa księdza na pogrzebie Jacka Magiery ściskają za serce: "Zawsze nosił przy sobie różaniec"
Pogrzeb Jacka Magiery zgromadził w Warszawie tłum żałobników i znane postaci polskiej piłki. Podczas mszy w Katedrze Polowej Wojska Polskiego ksiądz powiedział kilka zdań, które szczególnie poruszyły zebranych.
Ostatnie pożegnanie byłego piłkarza i cenionego trenera odbyło się w Katedrze Polowej Wojska Polskiego, gdzie msza żałobna rozpoczęła się o godzinie 12. To właśnie tam padły słowa, które poruszyły zebranych i sprawiły, że w świątyni zapadła szczególna cisza. Wzruszające kazanie księdza podczas pogrzebu Jacka Magiery. "Inaczej patrzył na ludzi" Jacek Magiera zmarł nagle 10 kwietnia 2026 roku podczas treningu biegowego we Wrocławiu. Miał 49 lat. Warszawskie uroczystości stały się dziś miejscem spotkania ludzi, którzy w różnych rolach mijali go na boiskach i w szatniach, a także tych, dla których był po prostu ważnym człowiekiem. Najbardziej poruszający fragment kazania dotknął spraw najbardziej osobistych: tego, jak Magiera traktował innych poza futbolem, jak myślał o młodszych zawodnikach oraz co w jego życiu było naprawdę na pierwszym planie. "Grał na pozycji pomocnika, czasami obrońcy, podobnie zachowywał się poza boiskiem. To był człowiek, który potrafił zadzwonić i poprosić o modlitwę np. dla młodego zawodnika. Jego całym światem były dzieci i żona. Był inny, inaczej patrzył na ludzi. Mówił: "Piłkarzem będziesz 10 lat, ale człowiekiem będziesz całe życie". Jacek widział więcej, widział dalej. Zawsze nosił przy sobie różaniec, miał go też w kieszeni wtedy w parku we Wrocławiu" – usłyszeli zgromadzeni żałobnicy. ZOBACZ TEŻ: Poruszający gest wdowy po Jacku Magierze. Tak podziękowała prezydentowi za odznaczenie dla męża Gwiazdy polskiej piłki przyszły pożegnać trenera W katedrze pojawiły się znane postaci polskiej piłki. Wśród żałobników byli m.in. Robert Lewandowski, Jan Urban, Dariusz Szpakowski, Jerzy Brzęczek, Jacek Krzynówek oraz Józef Młynarczyk. Obecność tylu nazwisk w jednym miejscu tylko podkreśliła, jak szerokim echem odbiła się śmierć Magiery i jak wielką postacią był w środowisku sportowym. Magiera był kojarzony m.in. z pracą w Legii Warszawa i Śląsku Wrocław. W Warszawie wraca dziś także ten wątek: trener, którego kariera wiodła przez największe krajowe sceny, żegnany jest w miejscu, gdzie mieszają się sportowe emocje, prywatny ból i wspólna pamięć. SPRAWDŹ TEŻ: Wzruszające pożegnanie Jacka Magiery. Na pogrzebie pojawiły się wielkie gwiazdy sportu, na trumnie spoczął ważny symbol
Poruszający gest wdowy po Jacku Magierze. Tak podziękowała prezydentowi za odznaczenie dla męża
Karol Nawrocki odznaczył Jacka Magierę podczas uroczystości pogrzebowych w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Prezydent przyznał trenerowi pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, a odznaczenie odebrała żona zmarłego, Magdalena Magiera. W świątyni zgromadziły się tłumy żałobników.
W czwartek 16 kwietnia 2026 roku Warszawa stała się miejscem ostatniego pożegnania Jacka Magiery – byłego piłkarza i trenera, a od lipca 2025 roku także drugiego trenera reprezentacji Polski. W samo południe w Katedrze Polowej Wojska Polskiego rozpoczęła się msza żałobna, na którą przyszły setki kibiców i ludzie futbolu z całego kraju. Wśród żałobników pojawił się również prezydent Karol Nawrocki. Pogrzeb Jacka Magiery. Tłumy żałobników i piłkarska Polska w jednym miejscu W Warszawie zebrała się "piłkarska Polska" – kibice, byli współpracownicy i ludzie związani z klubami, w których Magiera zostawił wyraźny ślad. Wśród obecnych wymieniano selekcjonera reprezentacji Polski Jana Urbana. Pojawiła się również delegacja Legii Warszawa, z którą Magiera był związany przez lata – na jej czele stał właściciel klubu Dariusz Mioduski. ZOBACZ: Wzruszające pożegnanie Jacka Magiery. Na pogrzebie pojawiły się wielkie gwiazdy sportu, na trumnie spoczął ważny symbol Karol Nawrocki odnaczył pośmiertnie Jacka Magierę Podczas uroczystości Karol Nawrocki przyznał Jackowi Magierze pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.Odznaczenie w imieniu zmarłego odebrała jego żona, Magdalena Magiera. W katedrze rozegrała się scena, która na długo zostanie w pamięci obecnych: wdowa przekazała prezydentowi różaniec. Nagła śmierć podczas treningu i sportowy dorobek Magiery Jacek Magiera zmarł nagle 10 kwietnia 2026 roku. Zasłabł podczas treningu biegowego – podawano, że było to w Parku Grabiszyńskim we Wrocławiu. Mimo szybkiej pomocy i przewiezienia do szpitala jego życia nie udało się uratować. W pamięci kibiców zostaje jako wychowanek Rakowa Częstochowa i jedna z ważnych postaci Legii Warszawa, z którą zdobywał mistrzostwo Polski, Puchar i Superpuchar. W najwyższej klasie rozgrywkowej rozegrał ponad 230 meczów. Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener: prowadził m.in. Legię w europejskich pucharach, pracował z młodzieżowymi reprezentacjami, a ze Śląskiem Wrocław sięgnął po wicemistrzostwo Polski. Czwartek w Warszawie był momentem, w którym ten dorobek i osobistą stratę połączyło jedno, wspólne pożegnanie. ZOBACZ: Żałobnicy wstrzymali łzy. Słowa księdza na pogrzebie Jacka Magiery ściskają za serce: "Zawsze nosił przy sobie różaniec"
Ostatnia notatka Jacka Magiery wstrząsnęła Polską. Ksiądz ujawnił jej treść. Te słowa poruszają do łez
Śmierć Jacka Magiery wstrząsnęła całą Polską. Podczas mszy we Wrocławiu ujawniono treść ostatniej notatki trenera, którą zapisał tuż przed śmiercią. Słowa o „codziennej walce” poruszyły wiernych i nadały nowy wymiar jego ostatnim chwilom.
W piątek, 10 kwietnia, Polskę obiegła dramatyczna wiadomość. Jacek Magiera, drugi trener reprezentacji Polski, zasłabł podczas porannego biegu. Natychmiast trafił do szpitala. Lekarze walczyli o jego życie ponad godzinę. Niestety. Bezskutecznie. Ostatnia notatka Jacka Magiery. Słowa zapisane o godz. 8.21 Kilka dni później we Wrocławiu odbyła się uroczysta msza święta w jego intencji. Kościół pw. św. Franciszka z Asyżu wypełnił się po brzegi. Wierni przyszli nie tylko się modlić, przyszli być razem, w ciszy i skupieniu, przy trumnie człowieka, który dla wielu był kimś znacznie więcej niż trenerem. To właśnie podczas tej mszy padły słowa, które na długo zapadną w pamięć. Ksiądz Sylwester Łaska w swojej homilii przywołał ostatnią notatkę, jaką Magiera zapisał w telefonie tuż przed śmiercią. Dokładnie o godz. 8.21. „To tu toczy się walka codzienna. Robić. Nie robić. Chcę. Nie chcę”. Proste zdania. Krótkie. A jednak uderzające z ogromną siłą. Jak zapis wewnętrznego dialogu. Jak moment zatrzymany między decyzją a ciszą. CZYTAJ TEŻ: Ich relacja była wyjątkowa. 12-letni syn Jacka Magiery oddał poruszający hołd ojcu: „Kochany tatusiu”. Ten gest mówi wszystko Kiedy odbędzie się pogrzeb Jacka Magiery? „To był jego ostatni raport taktyczny", powiedział duchowny. I trudno o bardziej wymowne słowa. Bo dla Magiery życie było nieustanną grą. Walką o wybór dobra, o sens, o relację z Bogiem. „Do ostatniej sekundy życia toczył ten dobry bój", dodał ksiądz. Przed rodziną i bliskimi jeszcze jedno, najtrudniejsze pożegnanie. Pogrzeb Jacka Magiery odbędzie się w czwartek, 16 kwietnia w Warszawie. Uroczystości rozpoczną się o godz. 12.00 mszą świętą w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. Jego ciało spocznie na warszawskich Powązkach. W tych trudnych chwilach głos zabrała także rodzina. Brat trenera, Marek Magiera, przekazał w mediach społecznościowych szczególną prośbę od żony zmarłego. „W imieniu naszej rodziny bardzo proszę, nie przynoście kwiatów. Zamawiajcie proszę msze za Jacusia oraz o siłę dla najbliższych”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To było jego najskrytsze marzenie. Dziś te słowa Jacka Magiery łamią serce. Trudno nie uronić łez
Znamy szczegóły ostatniego pożegnania Jacka Magiery. Wybitny trener spocznie w wyjątkowym miejscu
Odejście Jacka Magiery było nagłe i poruszające. Drugi trener reprezentacji Polski, współpracownik Jana Urbana, zmarł w wieku 49 lat, pozostawiając po sobie ogromny dorobek sportowy i jeszcze większą pustkę wśród bliskich oraz kibiców.
Przypomnijmy, że do tragedii doszło w piątek przed południem. Magiera zasłabł podczas treningu biegowego we wrocławskim Parku Grabiszyńskim. Wstępne ustalenia policji wskazują jednoznacznie, że śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych. „Na razie nic nie wskazuje na udział osób trzecich", przekazał komisarz Wojciech Jabłoński. Ostatnie pożegnanie trenera W mediach pojawiły się już informacje dotyczące ceremonii pogrzebowej. Jak podaje serwis i.pl, uroczystości odbędą się w czwartek 16 kwietnia o godz. 12:00 na warszawskich Powązkach. To właśnie tam rodzina, przyjaciele oraz przedstawiciele świata piłki nożnej oddadzą hołd zmarłemu szkoleniowcowi. Można się spodziewać, że na pogrzebie pojawią się nie tylko najbliżsi Magiery, ale także delegacje Polskiego Związku Piłki Nożnej oraz Legii Warszawa. Z tym klubem trener był związany przez blisko 20 lat, co czyni to miejsce szczególnie symbolicznym dla jego kariery. CZYTAJ TEŻ: Znają się od ponad 20 lat. Połączył je kultowy program. „Nigdy się nie zdradziłyśmy” Poruszające słowa brata Jacka Magiery W tych trudnych chwilach głos zabrał również brat zmarłego, Marek Magiera. Jego słowa poruszyły wielu widzów i oddają ogrom emocji, jakie towarzyszą rodzinie. „Są w życiu ludzi sytuacje trudne i ciężkie, natomiast dzięki temu, że człowiek żyje w środowisku ludzi, których lubi, szanuje i od których dostaje duże wsparcie, i do tego ma w sobie ma dużo pasji do tego, co robi, te trudne chwile troszeczkę łatwiej jest przetrzymać. Serce bije mi dzisiaj bardzo mocno, ale nie wyobrażałem sobie sytuacji, żeby z szacunku do tego, co robię, moich współpracowników, pasji, tego wszystkiego, razem z Państwem dziś w tym programie nie być", powiedział na antenie programu #7Strefa. To jednak nie koniec. W Częstochowie, z którą Magiera był związany jako wychowanek Rakowa, pojawiła się inicjatywa nadania jego imienia wiaduktowi nad torami kolejowymi. Stowarzyszenie Kibiców „Wieczny Raków” uzgodniło ten pomysł z władzami miasta. Sprawa ma zostać poddana głosowaniu podczas najbliższej sesji Rady Miasta. Magiera grał dla Rakowa w latach 1995-1997 oraz od stycznia do lipca 2006 r., co czyni to wyróżnienie szczególnie znaczącym dla lokalnej społeczności. Głos zabrali również sympatycy Legii Warszawa. Wśród nich pojawił się apel, by uhonorować Magierę w jeszcze bardziej trwały sposób. Dziennikarz Sport.pl, Konrad Ferszter, zaproponował, by akademia Legii nosiła imię zmarłego trenera. Podkreślił, że Magiera miał ogromny wpływ na rozwój młodych piłkarzy, nie tylko jako trener, ale również jako współzałożyciel akademii. Jego wkład w budowę przyszłości klubu jest niepodważalny. Śmierć Jacka Magiery pozostawiła po sobie ogromny żal, ale też falę wdzięczności i pamięci. Czwartkowa ceremonia na Powązkach będzie momentem, w którym całe środowisko piłkarskie zatrzyma się, by pożegnać człowieka, który dla wielu był nie tylko trenerem, ale i inspiracją. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niezwykle rzadki widok. Maciej Stuhr pokazał 10-letniego syna. Fani nie kryją zachwytu
To padło na pogrzebie Morawskiego. Hołdys przypomniał historię z Anną Jantar
Pogrzeb Wojciecha Morawskiego poruszył środowisko muzyczne. W trakcie uroczystości Zbigniew Hołdys wygłosił przemówienie, które na długo zostanie w pamięci. Nagle wrócił do dramatycznych wydarzeń sprzed lat i relacji muzyka z Anną Jantar, odsłaniając mniej znany, niezwykle osobisty fragment jego życia.
Wspomnienia o wspólnych latach, muzyce i przyjaźni przeplatały się z historią, która wciąż budzi emocje – nawet po dekadach. W centrum tej opowieści znalazła się Anna Jantar i jej szczególna więź z Morawskim. Ostatnie pożegnanie Wojciecha Morawskiego. Bliscy i artyści oddali mu hołd Dzisiejszy pogrzeb Wojciecha Morawskiego zgromadził rodzinę, przyjaciół oraz wielu przedstawicieli świata muzyki. Uroczystość miała podniosły, a jednocześnie niezwykle osobisty charakter – pełen ciszy, refleksji i wspomnień. Wśród żałobników nie zabrakło artystów, którzy przez lata współtworzyli historię polskiego rocka, a dla których Morawski był nie tylko muzykiem, ale i przyjacielem. W trakcie ceremonii wybrzmiewały słowa pełne wdzięczności i uznania dla jego talentu oraz wkładu w rozwój zespołu Perfect. Jednym z najbardziej poruszających momentów było przemówienie Zbigniewa Hołdysa. Muzyk wrócił pamięcią do początków ich wspólnej drogi, przywołując czasy, gdy wszystko dopiero się zaczynało: "Nagraliśmy jako Perfect pierwsze utwory, a potem wyjechaliśmy do Stanów Zjednoczonych w sumie na półtora roku". W pewnym momencie Hołdys sięgnął po historię, która na zawsze zapisała się w pamięci całego środowiska muzycznego. Przywołał tragiczne wydarzenie, które zbiegło się z pobytem zespołu w Stanach Zjednoczonych: "W drugiej połowie naszego pobytu zdarzyła się rzecz straszna. Ania Jantar zginęła w katastrofie lotniczej, a była blisko związana z Wojtkiem, o czym wielu ludzi wie". ZOBACZ TEŻ: Najnowsze zdjęcia Mette-Marit wywołały poruszenie. Pałac milczy, a kadry mówią same za siebie Anna Jantar i Wojciech Morawski. Relacja, o której nie wszyscy wiedzieli Choć Anna Jantar była jedną z największych gwiazd polskiej sceny muzycznej, jej relacja z Wojciechem Morawskim pozostawała w cieniu. Jak wynika ze słów Hołdysa, była to więź bliska i znacząca – taka, która wykraczała poza zwykłe zawodowe znajomości. Dla Morawskiego była to relacja, która miała ogromny wpływ na jego życie emocjonalne. Tragiczna śmierć wokalistki w katastrofie lotniczej była dla niego ogromnym ciosem. W tamtym czasie wielu obawiało się, jak poradzi sobie z tak nagłą i bolesną stratą. Hołdys przyznał, że niepokój o przyjaciela był wówczas czymś naturalnym – wszyscy zdawali sobie sprawę z wagi tej relacji i jej znaczenia. W swoim przemówieniu Hołdys odsłonił bardzo osobisty obraz reakcji Morawskiego na śmierć Anny Jantar. Zamiast się załamać, muzyk skierował swoją energię w stronę pracy i rozwoju: "Baliśmy się bardzo, jak Wojtek na to zareaguje. Zareagował w sobie właściwy sposób. Poza wstrząsem, który był po prostu nieunikniony, zaczął ćwiczyć na perkusji o wiele więcej niż zwykle oraz udał się do chicagowskiego mistrza taekwondo, czyli tych sztuk walki i tam rozpoczął diabelski trening, który pozwolił mu w trzy miesiące osiągnąć coś, co się osiąga w sześć miesięcy. Mianowicie zdobył tam pierwszy żółty pas" – ujawnił.
To ona zrobiła pierwszy krok, doczekali się dwójki dzieci. Niezwykła historia miłości Jacka Magiery porusza dziś całą Polskę
Informacja o nagłej śmierci Jacka Magiery wstrząsnęła nie tylko środowiskiem sportowym, ale także wszystkimi, którzy znali go jako człowieka oddanego rodzinie. 49-letni trener osierocił dwójkę nastoletnich dzieci i pozostawił pogrążoną w bólu żonę.
Do dramatycznych wydarzeń doszło w piątkowy poranek. Jacek Magiera, pełniący funkcję asystenta selekcjonera reprezentacji Polski, zasłabł podczas treningu biegowego i stracił przytomność. Został natychmiast przewieziony do Wojskowego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu. Niestety, mimo wysiłków lekarzy, jego życia nie udało się uratować. Co wydarzyło się w dniu śmierci Jacka Magiery? Śmierć trenera potwierdził Polski Związek Piłki Nożnej, publikując poruszające oświadczenie. W komunikacie podkreślono ogromny żal i smutek po stracie oraz przekazano kondolencje rodzinie i bliskim. Jednocześnie zaapelowano o uszanowanie prywatności najbliższych w tym niezwykle trudnym czasie. Choć Jacek Magiera znany był przede wszystkim ze swojej działalności sportowej, dla niego samego najważniejsza była rodzina. Przed laty uchylił rąbka tajemnicy na temat życia prywatnego. W 2012 roku wraz z żoną powitali na świecie córkę Małgorzatę, a dwa lata później syna Jana. W wywiadach podkreślał, że po powrocie do domu całkowicie odcina się od zawodowych obowiązków i skupia na najbliższych, którym poświęca każdą wolną chwilę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krzysztof Rutkowski i jego nieślubny syn spotkali się w sądzie. Historia tej relacji okazuje się bardziej bolesna, niż przypuszczano Jacek Magiera – rodzina, żona i dzieci trenera reprezentacji Polski Historia jego miłości brzmi jak scenariusz filmu. Poznał swoją przyszłą żonę w 1998 roku na starym stadionie Legii. Jak wspominał, była tam opiekunką młodszego brata, zagorzałego kibica. To właśnie ona zrobiła pierwszy krok. Zapytała, czy mógłby pomóc w zdobyciu biletów na mecz Polska - Anglia. Magiera dał jej swój numer telefonu. Tak zaczęła się relacja, która z czasem przerodziła się w wieloletnie małżeństwo i rodzinę. Dziś ta historia nabiera szczególnie poruszającego wymiaru. Za sukcesami sportowymi stał bowiem człowiek, który przede wszystkim był mężem i ojcem. Jego nagłe odejście pozostawiło pustkę, której nie da się wypełnić. Bliscy Jacka Magiery mierzą się teraz z niewyobrażalną stratą, a cała Polska łączy się z nimi w bólu. CZYTAJ TEŻ: Rozwodził się trzy razy, przy czwartej żonie Dennis Quaid poczuł, czym jest prawdziwa miłość. Dzieli ich niemal 40 lat. Hollywood huczy o tej relacji
Odeszła 22 lata temu. Daria Trafankowska gasła na oczach Polski. To powiedziała w ostatnim wywiadzie VIVY!. Po latach jej słowa wracają ze zdwojoną siłą
22 lata temu odeszła Daria Trafankowska – aktorka, którą widzowie pokochali za ciepło, dobroć i rolę Danusi w „Na dobre i na złe”. Miała 50 lat. Na krótko przed śmiercią w poruszającej rozmowie z „Vivą!” mówiła o życiu z wdzięcznością, lekkością i spokojem, mimo że mierzyła się z najtrudniejszym doświadczeniem.
Odeszła 9 kwietnia 2004 roku, dokładnie 22 lata temu. Miała 50 lat. Wciąż jest w sercach wielu ludzi. Daria Trafankowska uchodziła za osobę niezwykle ciepłą i dobrą. Rola Danusi w serialu Na dobre i na złe sprawiła, że pokochali ją telewidzowie w całej Polsce. Gdy zachorowała, wszyscy trzymali za nią kciuki i robili wszystko, by jej pomóc. Mówiła o swoim życiu z niezwykłą czułością, jak ktoś, kto naprawdę potrafił cieszyć się każdą chwilą. Mimo przeciwności losu uważała się za osobę szczęśliwą. Żyła intensywnie, zachłannie, jakby chciała zdążyć poczuć jak najwięcej. W najtrudniejszych momentach nie była sama – zawsze otaczali ją bliscy, dając jej siłę i oparcie. W rocznicę śmierci Darii Trafankowskiej przypominamy ostatni wywiad, którego przed odejściem udzieliła magazynowi VIVA!. Przypominany ostatnią rozmowę z Darią Trafankowską, która ukazała się miesiąc przed jej odejściem w marcu 2004 roku Dłu­go na­ma­wia­łam Da­rię Tra­fan­kow­ską na tę roz­mo­wę. Zgo­dzi­ła się nie­chęt­nie. Te­raz, sto­jąc pod drzwia­mi jej miesz­ka­nia, za­sta­na­wiam się, czy na­ci­snąć klam­kę. Czy wol­no mi wcho­dzić z bu­cio­ra­mi w czy­jeś ży­cie w tak dra­ma­tycz­nym je­go mo­men­cie? Dla­cze­go ta wraż­li­wa, uta­len­to­wa­na ko­bie­ta ma opo­wia­dać o wal­ce ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, któ­rą wła­śnie to­czy? Czy nie uzur­po­wa­łam so­bie ja­kie­goś nie­ist­nie­ją­ce­go pra­wa, zasłaniając się po­trze­ba­mi czy­tel­ni­ka? Mam wiel­ką ocho­tę za­wró­cić. Se­ria­lo­wa sio­stra Da­nu­ta, szczu­plut­ka, z kró­ciut­ką fry­zu­rą (bar­dzo jej w niej do twa­rzy), sta­je w drzwiach. Jest uśmiech­nię­ta. Jesz­cze wczo­raj by­ła zbyt sła­ba i obo­la­ła, by roz­ma­wiać, cho­ciaż­by przez te­le­fon. Najwyraźniej tra­fi­łam na do­bry dzień. Wca­le nie wy­glą­da na cięż­ko cho­rą. Ra­czej na bar­dzo spo­koj­ną. Bę­dę roz­ma­wiać. Mi­mo wszyst­ko. „Du­sia, bar­dziej niż wła­sną cho­ro­bą, przej­mu­je się tym, że lu­dzie się o nią mar­twią”, twier­dzą Pa­ni przy­ja­cie­le. Po­dob­no to Pa­ni ich po­cie­sza, nie od­wrot­nie. Tak też się zda­rza, ale nie prze­sa­dzaj­my. Na okrą­gło od­bie­ram te­le­fo­ny od osób za­tro­ska­nych mo­im lo­sem. Czę­sto cał­kiem ob­cych. Po­da­ją na­zwy cu­dow­nych le­ków, któ­re na pew­no mi po­mo­gą i za­pew­nia­ją, że wszyst­ko bę­dzie do­brze. Są nie­zwy­kli. Cza­sa­mi na­wet za­cze­pia­ją na uli­cy, py­ta­jąc, czy nie trze­ba mi w czymś po­móc. Cza­iłam się z in­for­ma­cją o cho­ro­bie no­wo­two­ro­wej i pew­nie gdy­by nie kon­cert w Te­atrze Powszechnym, nie zdra­dzi­ła­bym się do dziś. To zresz­tą wy­da­rzy­ło się po­za mną – by­łam już wówczas na zabie­gach w kli­ni­ce w Sal­zbur­gu. Wiem, że moi ko­le­dzy nie mie­li lep­sze­go spo­so­bu na roz­re­kla­mo­wa­nie go, jak po­in­for­mo­wa­nie o zboż­nym ce­lu. I mie­li dy­le­mat, wie­dząc o mo­ich opo­rach. Te­atr Po­wszech­ny prze­żył ob­lę­że­nie. Przy­szło mnó­stwo lu­dzi, nie­któ­rzy po raz pierw­szy w ży­ciu by­li w te­atrze! Ko­cha­ją sio­strę od­dzia­ło­wą. To praw­da. Przy­szli na­wet pił­ka­rze Le­gii. By­ły spon­ta­nicz­ne au­kcje i lo­te­rie, na któ­rych sprze­da­wa­no nie­mal wszyst­ko. Bły­ska­wicz­nie włą­czy­ły się dwa ban­ki i róż­ni spon­so­rzy. I to wszyst­ko zor­ga­ni­zo­wa­no w dwa tygodnie! Wy­obra­żam so­bie, jak wiel­kim wy­sił­kiem ca­łe­go szta­bu lu­dzi by­ło to oku­pio­ne. Kło­po­ty ze zdo­by­ciem biletów na kon­cert mie­li na­wet moi przy­ja­cie­le. Brzmi ni­czym aneg­do­ta, gdy opo­wia­dam, jak mo­ja najwierniejsza przy­ja­ciół­ka Jo­asia pró­bo­wa­ła za­re­zer­wo­wać bi­le­ty. Gdy pa­ni w ka­sie po­wie­dzia­ła jej, że już nie ma, Jo­asia wy­krzyk­nę­ła: „Ależ ja mu­szę je zdo­być. Je­stem naj­bliż­szą przy­ja­ciół­ką Da­rii”. W od­po­wie­dzi usły­sza­ła: „Tu, pro­szę pa­ni, przy­cho­dzą sa­mi naj­bliż­si przy­ja­cie­le”. To wspa­nia­łe. Ja też tak my­ślę. Głów­nym po­wo­dem, dla któ­re­go zgo­dzi­łam się na tę roz­mo­wę, jest moż­li­wość podziękowania lu­dziom, któ­rzy się o mnie trosz­czą. Je­stem tym spe­szo­na. Tę tro­skę od­czu­wam na każ­dym kro­ku, od wie­lu mie­się­cy. Nie­ustan­nie otrzy­mu­ję ad­re­sy wy­bit­nych spe­cja­li­stów – ho­me­opa­tów, bioenergoterapeutów, zie­la­rzy – z za­pew­nie­nia­mi, że czy­nią cu­da. Na­uczy­łam się spo­koj­nie wy­ja­śniać, czemu nie mo­gę brać ko­lej­ne­go, naj­lep­sze­go na świe­cie le­kar­stwa. Bo wła­śnie wy­pró­bo­wu­ję in­ne. Mam też gru­pę przy­ja­ciół, któ­rą na­zy­wam in­ter­we­niu­ją­cą – roz­li­cza­ją mnie z te­go, czy spraw­dzi­łam ko­lej­ny ad­res albo po­łknę­łam ja­kieś le­kar­stwo. Cza­sa­mi mu­szę z ni­mi wręcz wal­czyć! Kon­cep­cja­mi le­cze­nia mo­gła­bym ob­dzie­lić od­dział on­ko­lo­gicz­ny. Gdy­bym chcia­ła wszyst­kim oso­bi­ście po­dzię­ko­wać, mu­sia­ła­bym sie­dzieć i zaj­mo­wać się wy­łącz­nie pi­sa­niem li­stów. Do­świad­czam ta­kiej życz­li­wo­ści i ta­kiej mi­ło­ści, że wła­ści­wie nie mam in­ne­go wyj­ścia, jak wy­zdro­wieć. Ta­ka daw­ka do­bro­ci mo­że być sku­tecz­niej­sza niż naj­lep­sza te­ra­pia. Oczy­wi­ście. Tak jej wie­le, że wręcz mnie pa­ra­li­żu­je. Głu­pio mi, że wo­kół mnie jest ty­le za­mie­sza­nia. Nie lubię być w cen­trum uwa­gi. W wal­ce z no­wo­two­rem po­zy­tyw­ne na­sta­wie­nie mo­że zdzia­łać cu­da. Tak, ale cią­głe przy­po­mi­na­nie cho­re­mu: „Bądź dziel­ny, tak wie­le za­le­ży od cie­bie” jest dla nie­go stre­su­ją­ce. A je­śli się nie uda, choć tak bar­dzo się sta­ram? Prócz sa­mej cho­ro­by za­drę­czy mnie prze­ko­na­nie, że zawiodłam wszyst­kich, któ­rzy we mnie wie­rzy­li! Nie chcę te­go. Co więc mó­wić, gdy ktoś bar­dzo bli­ski oznaj­mia nam: „Mam nowotwór"? Na­praw­dę nie wiem. Mo­że nic? Mo­że je­dy­nie przy­tu­lić i za­pew­nić: „Je­stem z to­bą. Za­wsze mo­żesz na mnie li­czyć. Wie­rzę, że ci się uda. Je­śli mo­gę coś dla cie­bie zro­bić, to mów o tym”. Ale nie bok­so­wać cho­re­go poczuciem od­po­wie­dzial­no­ści, bo on my­śli z prze­ra­że­niem: „To mo­ja wi­na, że źle się czu­ję. Za ma­ło we mnie wia­ry, za ma­ło wo­li wal­ki”. To jest pa­skud­ne uczu­cie. Sło­wo „rak” bu­dzi prze­ra­że­nie. Pod­czas roz­mo­wy z Pa­nią po­ty­kam się o nie. Jakbym po­peł­nia­ła zły uczy­nek. To zro­zu­mia­łe. Pod­świa­do­mie boi się pa­ni, że wy­ma­wia­jąc je, pro­wo­ku­je cho­ro­bę do ak­tyw­no­ści. To sło­wo ma złą ener­gię. Ja też się go bo­ję i nie uży­wam. Mó­wię: no­wo­twór. Brzmi znacz­nie le­piej. Prócz za­tro­ska­nych tra­fi­li się i ta­cy, któ­rzy chcie­li wy­ko­rzy­stać Pa­ni cho­ro­bę dla za­ist­nie­nia. To był od­osob­nio­ny przy­pa­dek. Ale fak­tycz­nie… Kie­dy tra­fi­łam do szpi­ta­la on­ko­lo­gicz­ne­go po raz pierw­szy, na ba­da­nia, ktoś za­dzwo­nił do kil­ku re­dak­cji z in­for­ma­cją, że Tra­fan­kow­ska ma ra­ka. Do­my­śla się Pa­ni, kto to mógł być? Nie mam po­ję­cia. Przed­sta­wił się ja­ko pra­cow­nik szpi­ta­la, ale rów­nie do­brze mógł to być ktoś z odwiedzających. Roz­dzwo­ni­ły się te­le­fo­ny, nie tyl­ko do mnie, tak­że do mo­ich zna­jo­mych. Dziennikarze pytali, czy to praw­da. Za każ­dym ra­zem od­po­wia­da­łam, że je­stem w trak­cie ba­daj, że jesz­cze nic nie wiem i pro­szę, by o tym nie pi­sać. I nikt nie na­pi­sał. Za­cho­wa­no się bar­dzo fa­ir. Za­wio­dła się Pa­ni za to na po­czyt­nym dzien­ni­ku, któ­ry cho­ro­bę zna­nej ak­tor­ki wy­ko­rzy­stał dla pod­nie­sie­nia na­kła­du. Bar­dzo to prze­ży­łam. Udzie­li­łam im wy­wia­du, bo pi­su­ję do tej ga­ze­ty fe­lie­to­ny i czu­łam się zo­bli­go­wa­na do szcze­ro­ści. Po wy­dru­ko­wa­niu go by­łam za­ła­ma­na. Prze­czy­ta­łam wszyst­ko to, cze­go chcia­łam unik­nąć. Prosiłam, by sku­pić się na mo­ich po­dzię­ko­wa­niach dla lu­dzi, któ­rzy mnie wspie­ra­ją. Wszyst­ko, co by­ło dla mnie waż­ne, wy­pa­dło z roz­mo­wy. Zo­sta­ły ba­na­ły. W do­dat­ku wy­glą­da­ło na to, że cho­ro­ba jest ja­kimś pozytywnym wy­da­rze­niem w mo­im ży­ciu, bo na­gle od­kry­łam, ilu mam przy­ja­ciół i ja­kie ży­cie jest faj­ne! A to bzdu­ra, bo o tym aku­rat za­wsze wie­dzia­łam. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Byli razem 75 lat. Śmierć ukochanej żony była dla legendy wyścigów okrutnym ciosem. Łzy same cisną się do oczu Daria Trafankowska, 21.05.2002 rok Dłu­go na­ma­wia­łam Pa­nią na roz­mo­wę. Nie na­le­ży mó­wić o bó­lu, chorobie? Nie na­le­ży ro­bić z tego sen­sa­cji. Mil­cza­łam, bo nie chcia­łam, by ktoś po­dej­rze­wał, że wy­ko­rzy­stu­ję chorobę, by przy­po­mnieć o swo­im ist­nie­niu. By po­my­ślał: „Ma­ło gra, to chwy­ta się wszyst­kie­go”. Strasz­nie się te­go ba­łam. To praw­da, że rak stał się atrak­cyj­nym to­wa­rem me­dial­nym. Czymś w ro­dza­ju dra­ma­tycz­ne­go re­ali­ty show. To głów­ny po­wód, dla któ­re­go nie chcia­łam o tym opo­wia­dać. Wciąż też zbyt ma­ło wiem o swo­jej cho­ro­bie. No­wo­twór wciąż jest wiel­ką nie­wia­do­mą. Prze­bieg cho­ro­by za każ­dym ra­zem jest in­ny. W mo­im przy­pad­ku ro­ko­wa­nia są kiep­skie. Rak trzust­ki z prze­rzu­ta­mi na wą­tro­bę. Fa­cho­wa li­te­ra­tu­ra, na któ­rą rzu­ci­łam się, kiedy usły­sza­łam dia­gno­zę, in­for­mu­je: „W więk­szo­ści przy­pad­ków cho­ro­ba koƒ­czy się zgo­nem na przestrzeni od trzech do sześciu mie­się­cy”. To mu­si obez­wład­nić. Ale tak so­bie my­ślę, że sko­ro na­pi­sa­ne jest „w więk­szo­ści”, a ja po pię­ciu mie­sią­cach od dia­gno­zy wciąż pra­cu­ję i ra­dzę so­bie, to mo­że je­stem w tej mniej­szo­ści? Bar­dzo bym te­go chcia­ła. Się­gnę­ła Pa­ni po książ­kę Car­la Si­mon­to­na „Try­umf ży­cia”? Za­czę­łam edu­ka­cję od pod­ręcz­ni­ków dla le­ka­rzy i stu­den­tów me­dy­cy­ny, gdzie, nie­ste­ty, naj­wię­cej jest statystyk. Zwłasz­cza od­no­śnie czę­sto­tli­wo­ści zgo­nów. A po­win­nam za­cząć od Si­mon­to­na, któ­re­go przeczytałam póź­niej. Znam „Try­umf ży­cia” i je­go naj­gło­śniej­szą po­zy­cję – „Jak żyć z ra­kiem i go po­ko­nać”. Teo­ria Si­mon­to­na, wy­ko­rzy­stu­ją­ca umysł dla le­cze­nia cia­ła, jest mi zresz­tą bli­ska. Ta­kie me­to­dy, jak wizualizacja cho­ro­by, me­dy­ta­cje, chiń­ska die­ta, jak naj­mniej moc­nej che­mii za­le­ca tak­że mój on­ko­log – genialny dok­tor Kryń­ski. Cho­dzi o to, by jak naj­mniej mal­tre­to­wać pa­cjen­ta. Czy dzie­li Pa­ni swo­je ży­cie na to sprzed cho­ro­by i po­tem? Ina­czej się, nie­ste­ty, nie da. Choć­by z po­wo­du ogra­ni­czeń, któ­rych przy­by­wa. Wcze­śniej wy­pi­ja­łam codziennie mo­rze ka­wy, wy­pa­la­łam mnó­stwo pa­pie­ro­sów i ni­gdy nie mia­łam ga­strycz­nych kło­po­tów. Ca­łe ży­cie też no­to­rycz­nie od­chu­dza­łam się, bez efek­tów ubocz­nych. Dziś wiem, że ta­kie wa­ha­nia wa­gi osła­bia­ją trzust­kę. Co nie zna­czy wca­le, że jak ktoś się od­chu­dza, cze­ka go rak. Te­raz je­stem na ści­słej die­cie, a o sma­ku ka­wy za­po­mnia­łam… Dzień, w któ­rym zda­łam so­bie spra­wę, że być mo­że przy­da­rzy­ło mi się najgorsze, pa­mię­tam do­kład­nie. Już ma­jąc za so­bą USG, świa­do­ma, iż coś ze mną nie tak, tra­fi­łam do profesora Gier­bliń­skie­go. Nim po­sta­wił dia­gno­zę, ba­dał mnie bar­dzo dłu­go. Pa­cjen­ci by­li za­pi­sa­ni co 15 minut, a ja sie­dzia­łam pra­wie go­dzi­nę. Do­my­śla­łam się, że mu­si być śle. Pro­fe­sor, nie pa­trząc na mnie w ogó­le, po­wie­dział tyl­ko: „Za­pra­szam, pa­ni Da­rio, do sie­bie, do szpi­ta­la. Zro­bi­my biop­sję trzust­ki. U mnie spę­dzi pa­ni tyl­ko trzy dni, a po­tem od ra­zu na on­ko­lo­gię”. Sie­dzia­łam obok nie­go i po­wta­rza­łam jak automat: „Tak. Ro­zu­miem. Oczy­wi­ście”. A po po­licz­kach spły­wa­ły mi łzy jak groch. Lu­dzie, któ­rzy sta­nę­li oko w oko ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, mó­wią o przewartościowaniu ca­łe­go do­tych­cza­so­we­go ży­cia. Ja nie mo­gę te­go po­wie­dzieć. Nic się nie zmie­ni­ło w mo­jej hie­rar­chii war­to­ści. Cho­ro­ba nie spra­wi­ła, że odkrykłam coś, cze­go nie wie­dzia­ła­bym wcze­śniej. Zmie­ni­ły się pro­por­cje. Na­dal chcę du­żo pra­co­wać, ale gdy pa­da ha­sło „che­mia”, nie dzwo­nię do pa­na dok­to­ra, by ją prze­ło­żył o trzy dni, bo ja mam wła­śnie zdjęcia. Zdro­wie jest na pierw­szym miej­scu. Na pew­no wię­cej cza­su upły­wa mi na re­flek­sjach nad wła­snym ży­ciem. No i szko­da mi go na głu­pie spo­tka­nia, nie­istot­ne za­ję­cia. Ale jak się głę­biej za­sta­na­wiam, to dochodzę do wnio­sku, że nie od­by­wa­łam głu­pich spo­tkań. Je­śli coś już ro­bię, jest to dla mnie waż­ne. Pa­ni naj­wy­raźniej po pro­stu do­brze ży­je. Nie­wie­le osób mo­że tak o sobie powiedzieć. Chy­ba fak­tycz­nie. Nie mo­gę po­wie­dzieć: „Bo­że, ile cza­su zmar­no­wa­łam, a nie wia­do­mo, ile mi go zo­sta­ło”. To by­ła­by nie­praw­da, bo ni­cze­go nie ża­łu­ję. W mo­im po­strze­ga­niu świa­ta i lu­dzi nie do­ko­na­ła się ostat­nio żad­na re­wo­lu­cja. Roz­ma­wia­my o cho­ro­bie, któ­ra jest za­gro­że­niem ży­cia. Ale nie mu­si być wy­ro­kiem śmier­ci. Co­raz wię­cej osób wy­cho­dzi zwy­cię­sko z wal­ki z ra­kiem. To praw­da. Dą­ży się do te­go, by uczy­nić z nie­go prze­wle­kłą cho­ro­bę, jak na przy­kład cu­krzy­ca czy in­ne. Cała on­ko­lo­gia sku­pia się na tym, a każ­dy dzień przy­no­si ja­kieś no­we roz­wią­za­nia, no­we su­ge­stie. Czy naj­po­pu­lar­niej­szej sio­strze od­dzia­ło­wej w kra­ju otrza­ska­nie ze szpitalem po­mo­gło od­na­leść się w ro­li pa­cjent­ki? Oczy­wi­ście. Oka­za­ło się też, że je­stem pa­cjen­tem szcze­gól­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nym. Ca­ły per­so­nel trak­to­wał mnie jak ko­le­żan­kę. Wszy­scy wie­dzą, że je­stem ak­tor­ką, ale gdy ze mną roz­ma­wia­ją, uży­wa­ją ty­lu fa­cho­wych okre­śleń, jak gdy­bym by­ła z ich bran­ży! Mu­szę im przy­- po­mi­nać, że jed­nak nie je­stem pie­lę­gniar­ką. Ale na pla­nie li­znę­łam cał­kiem spo­ro z teo­rii me­dy­cy­ny i to mi się te­raz przy­da­je. By­ło wie­le kon­cep­cji le­cze­nia Pa­ni, naj­waż­niej­szym miej­scem te­ra­pii oka­za­ła się jed­nak kli­ni­ka w Sal­zbur­gu. W każ­dym ra­zie bar­dzo waż­nym, choć to te­ra­pia wspo­ma­ga­ją­ca. Mam bar­dzo rzad­ki ro­dzaj no­wo­two­ru. Poruszamy się trosz­kę po omac­ku. Praw­do­po­dob­nie omi­nie mnie ope­ra­cja, nie unik­nę­łam jed­nak che­mii. Przyj­mo­wa­łam bar­dzo sil­ną, tak zwa­ną do­tęt­ni­czą che­mię, po­da­wa­ną przez pa­chwi­nę. Tak, by le­kar­stwo docierało wy­łącz­nie do cho­rych or­ga­nów. Skut­ki ubocz­ne che­mio­te­ra­pii by­wa­ją dla pa­cjen­tów nie do znie­sie­nia. Róż­nie by­wa. Le­cze­nie po­le­ga tu na po­wol­nym za­tru­wa­niu ca­łe­go or­ga­ni­zmu, w ta­kiej daw­ce jed­nak, by potrafił się obro­nić. Po tej do­tęt­ni­czej che­mii czu­łam się fa­tal­nie. Ale ogól­nie nie jest aż tak śle. Bio­rę różne le­ki osło­no­we, pi­ję zio­ła, ści­sła die­ta przy­no­si efek­ty. Naj­bar­dziej po­ma­ga mi jed­nak im­mu­no­te­ra­pia, ja­ką dok­tor Klehr ser­wu­je mi w Sal­zbur­gu. Ta me­to­da le­cze­nia po­le­ga na po­da­wa­niu pa­cjen­to­wi szcze­pion­ki wy­ho­do­wa­nej w opar­ciu o ba­da­nia je­go krwi. To wciąż me­to­da eks­pe­ry­men­tal­na, ale po­sta­wi­ła na no­gi wielu lu­dzi, na któ­rych tak zwa­na tra­dy­cyj­na me­dy­cy­na mach­nę­ła rę­ką. Roz­ma­wia­łam z ni­mi. Są w do­brej for­mie, choć od mo­men­tu le­cze­nia mi­nę­ło już pięć, sześć lat. Cho­ro­ba zmie­nia per­spek­ty­wę pa­trze­nia na cza­s. Co to jest dla zdro­we­go czło­wie­ka pięć lat? W wy­pad­ku no­wo­two­ru to ca­łe wie­ki. CZYTAJ TEŻ: Skończyła 97 lat, nie potrafiła być idealną matką. Jakie relacje łączą Wandę Traczyk-Stawską z dziećmi? Daria Trafankowska, 20.01.2004 rok Czy dok­tor Klehr miał już do czy­nie­nia z po­dob­nym przy­pad­kiem? Tyl­ko raz. Za to z do­brym skut­kiem. Pa­cjent ży­je do dziś. To na­stra­ja opty­mi­stycz­nie. Jak się Pa­ni czu­je po za­bie­gach? Le­piej, choć za wcze­śnie, by mó­wić o po­pra­wie. Ba­da­nia wy­ka­za­ły co praw­da, że zmia­ny w wą­tro­bie cof­nę­ły się o ja­kieś 3, mo­że 4 pro­cent, ale o re­gre­sie moż­na mó­wić do­pie­ro w przy­pad­ku 25. Wciąż je­stem na początku tej dro­gi. Prze­szłam w Sal­zbur­gu pierw­szą se­rię te­ra­pii. Do­sta­łam do do­mu szcze­pion­ki, codziennie je przyj­mu­ję, i chwa­ła Bo­gu wciąż je­stem spraw­na i ak­tyw­na. Choć mie­wam bar­dzo złe dni. Wiem już, co to ból no­wo­two­ro­wy. Ta­ki, na któ­re­go nie ma moc­nych. Nie­ustę­pli­wy. Łykasz pro­chy garściami, czu­jesz się jak nar­ko­man, a nie prze­sta­je cię bo­leć. Naj­więk­szy strach od­czu­wam jed­nak wówczas, gdy nic mnie nie bo­li. Przez pierw­sze trzy mie­sią­ce od dia­gno­zy czu­łam się bar­dzo do­brze. Wciąż py­ta­łam mo­ją psy­cho­te­ra­peut­kę: „Kie­dy to mnie wal­nie? No kie­dy?” Ona od­po­wia­da­ła: „Nie wiem. Nikt tego pa­ni nie po­wie”. No i wal­nę­ło. Wte­dy się uspo­ko­iłam. Kie­dy bo­li, tak moc­no sku­piam się na wal­ce z bólem, że prze­sta­ję kom­bi­no­wać. Na szczę­ście wciąż mo­gę pra­co­wać. Gram w se­ria­lu, choć no­we od­cin­ki pi­sa­ne są z du­żą ostroż­no­ścią. Tak, by w ra­zie gdy się śle po­czu­ję, mo­gła mnie za­stą­pić in­na ak­tor­ka. Na­dal też na­gry­wam dla ra­dia, a na­wet pro­wa­dzę w te­le­wi­zji no­wy pro­gram – no­men omen o zdro­wiu „Na­sze rytmy zdro­wia”. Spo­ty­kam się w stu­diu z le­ka­rza­mi, cho­ry­mi, każ­dy pro­gram po­świę­co­ny jest in­ne­mu prblemowi. Lu­bię go i mam na­dzie­ję, że uda mi się na­dal nad nim pra­co­wać. Kie­dyś od­wie­dza­ła Pa­ni wró­ży, ta­ro­ci­stów. My­śla­ła Pa­ni, by za­py­tać o efek­ty le­cze­nia? Nie od­wa­ży­ła­bym się na to, zresz­tą nie wie­rzy­ła­bym wróż­bie. Ta­ro­ci­ści nie mó­wią praw­dy, gdy wi­dzą w kartach coś złe­go. Ale przed pię­ciu la­ty je­den za­przy­jaś­nio­ny prze­po­wie­dział mi wszyst­ko to, co wła­śnie mi się przy­da­rzy­ło. Mó­wił, że przyj­dzie pro­po­zy­cja dłu­go­fa­lo­wej pra­cy, któ­ra zmie­ni mo­je za­wo­do­we ży­cie. I tak się sta­ło. Za­po­wia­dał, że spo­tkam męż­czy­znę, któ­re­go pa­mię­tam z mło­do­ści i że ni­gdy bym nie pdejrzewała, iż bę­dzie­my ra­zem. I po­zna­łam mo­je­go Jaś­ka. Opo­wia­dał o du­żych pie­nią­dzach, któ­re ma­ją krą­żyć wo­kół mnie, i o wy­jeździe za gra­ni­cę. A co naj­waż­niej­sze, oświad­czył, że to się zda­rzy w 49. ro­ku mojego ży­cia, że bę­dę wów­czas oto­czo­na ta­ką tro­ską i mi­ło­ścią, jak ni­gdy wcze­śniej. Kie­dy mi­nę­ły 49. urodziny, moi przy­ja­cie­le py­ta­li: „No i gdzie te pie­nią­dze, ta mi­łość, za­gra­nicz­ne wo­ja­że?” Od­po­wia­da­łam: „Jesz­cze tro­chę, pew­nie w koń­cu ro­ku. I się speł­ni­ło, ty­le że w mniej ra­do­snych oko­licz­no­ściach. Mój ksią­żę po­ja­wił się nie­co wcze­śniej, a du­że pie­nią­dze lu­dzie ze­bra­li na le­cze­nie. Za­gra­nicz­ny wy­jazd to oczy­wi­ście Sal­zburg, gdzie pie­nią­dze tra­fia­ją. Je­stem oto­czo­na mi­ło­ścią i tro­ską. Wszyst­ko się zga­dza, tyl­ko tro­chę żal, że baj­ka nie ta… W sta­nie wo­jen­nym gra­ła Pa­ni w słyn­nych spek­ta­klach te­atru domowego. Or­ga­ni­zo­wa­no je pod ha­słem: „Ży­jesz, pó­ki się nie bo­isz”. Czy wal­ka z cho­ro­bą nie jest prze­dłu­że­niem tam­tej, to­czo­nej w in­nych oko­licz­no­ściach? To bar­dzo mą­dre, co pa­ni mó­wi. Tyl­ko wte­dy by­ło nas wie­lu, mie-liśmy ten sam cel i na­wza­jem się wspomagali. Te­raz strach jest tyl­ko mój i nie chcę nim ni­ko­go obar­czać. Ale co­raz wię­cej we mnie spo­ko­ju. Cho­ro­ba no­wo­two­ro­wa ma w so­bie coś bar­dzo uczci­we­go, przy ca­łym jej okru­cieƒ­stwie. Da­je czas na uporządkowanie swo­je­go ży­cia, ja­kie­go nie da wy­lew czy za­wał ser­ca. Ma też je­den aspekt po­zy­tyw­ny – in­te­gru­je naj­bliż­szych cho­re­go. To praw­da. Mój syn po­now­nie zbli­żył się do oj­ca. Za­wsze by­li w przy­jaźni, ale chy­ba bra­ko­wa­ło im dla sie­bie cza­su. Te­raz, gdy mój by­ły mąż tak­że się o mnie trosz­czy, two­rzą wspól­ny front. Wit spę­dza z nim spo­ro czasu, a ich oj­cow­sko­-sy­now­ski zwią­zek sce­men­to­wał się. Skąd to nie­zwy­kłe imię Wit? Z cza­sów stu­diów. Przy­jaś­ni­li­śmy się ze zna­ko­mi­tym ope­ra­to­rem Wi­tem Dą­ba­lem. To świet­ny, uta­len­to­wa­ny fa­cet. Więc ochrzci­li­śmy je­go imie­niem sy­na. Zdrab­nia­my Wi­ta na Wit­ka, ale on te­go nie lu­bi. Je­dy­nie mnie po­zwa­la. Pa­ni też ma ory­gi­nal­ne imię. Mo­ja ma­ma mó­wi­ła, że Da­ria zna­czy dar bo­ży… Mia­łam się nie uro­dzić, stra­szo­no ją, że bę­dę oka­le­czo­na. Le­ka­rze dłu­go wal­czy­li o ży­cie mo­je i mat­ki. Więc fak­tycz­nie mo­je na­ro­dzi­ny moż­na po­strze­gać w kategoriach da­ru bo­że­go. Co ja­kiś czas w Pa­ni opo­wie­ści prze­wi­ja się ha­sło: „Mój Ja­siek”. Wówczas Pa­ni pro­mie­nie­je. Mi­łość jak grom z ja­sne­go nie­ba? Wła­śnie tak! Spo­tka­łam męż­czy­znę, o ja­kim dzi­siaj moż­na już tyl­ko po­czy­tać w sta­rych, pięk­nych książ­kach. Opie­kuƒ­czy, od­po­wie­dzial­ny, czu­ły… Zna­my się od daw­na, ale spo­tka­li­śmy się bo­daj po 12 la­tach, na imprezie u mo­je­go wiel­kie­go przy­ja­cie­la. O iro­nio, on nie­daw­no zmarł na ra­ka płuc. Pa­mię­tam, że spjrzałam na Jaś­ka sto­ją­ce­go w drzwiach, któ­ry pa­trzył w mo­ją stro­nę i po­wie­dzia­łam: „Tyl­ko mi nie mówcie, że coś z te­go bę­dzie. Bła­gam! Nie chcę, nie po­trze­bu­ję”. A po­tem wy­star­czył ty­dzień, by­śmy się od­na­leź­li… Ame­ry­kański chi­rurg Ber­nie Sie­gel w książ­ce „Mi­łość, me­dy­cy­na i cuda" udo­wad­nia, że mi­łość ma moc uzdra­wia­ją­cą, że po­tra­fi uru­cho­mić za­blo­ko­wa­ny bio­lo­gicz­ny me­cha­nizm ży­cia. Za­blo­ko­wa­ny przez nowotwór. Jed­nym sło­wem mój Ja­siek mo­że oka­zać się rów­nie sku­tecz­nym le­kar­stwem, co szcze­pion­ka dr Kleh­ra? Na pew­no bę­dzie dum­ny, gdy mu o tym po­wiem. Pla­nu­je Pa­ni tak po ci­chut­ku, co zro­bi naj­pierw, kie­dy wy­zdro­wie­je? Gdzie wy­je­dzie? Jak bę­dzie wspa­nia­le? Nie, na ra­zie jesz­cze nie. Bo­ję się się­gać tak da­le­ko my­śla­mi. Nie mam od­wa­gi. Roz­ma­wia­ła JU­STY­NA KO­BUS. CZYTAJ TEŻ: Od kilku lat pobiera emeryturę, jednak nie zawiesił kariery. Tak dziś wygląda życie Ryszarda Rynkowskiego Daria Trafankowska, 24.10.2000 rok
Adam Woronowicz przerwał milczenie. To wyznanie o stracie córki zostaje w sercu na długo
Adam Woronowicz rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, ale w programie "Autentyczni" pozwolił sobie na wyjątkową szczerość. W rozmowie wrócił do najtrudniejszego doświadczenia – śmierci córki.
Adam Woronowicz rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, dlatego jego ostatnie wyznanie porusza wyjątkowo mocno. W szczerej rozmowie aktor wrócił do najtrudniejszego doświadczenia – straty córki – i opowiedział, jak wpłynęło ono na jego życie i pracę. Jego słowa nie pozostawiają obojętnym. Adam Woronowicz wprost o stracie córki. Poruszające słowa Format programu opiera się na bezpośredniości, a pytania zadają osoby w spektrum autyzmu. To właśnie ta szczerość sprawia, że goście nie mogą schować się za rolą czy doświadczeniem. Jedno z pytań dotknęło najtrudniejszego doświadczenia życia Adama Woronowicza – straty dziecka. W rozmowie pojawił się również wątek pracy. Po tak trudnym doświadczeniu wielu artystów decyduje się na przerwę lub zmianę ścieżki zawodowej. W przypadku Adama Woronowicza było inaczej. "To jest taki moment, który był dla mnie i dla żony... Czułem całym sobą, że to jest bardzo osobisty moment w moim życiu, którego się nie spodziewałem, który nas zaskoczył. Ale nie pomyślałem o tym, żeby się wycofać, czy troszkę mniej grać" – wyznał. ZOBACZ TEŻ: Dramatyczne wyznanie Anastazji Jakubiak. Tak wyglądała walka z chorobą jej męża Adam Woronowicz od lat chroni swoją prywatność Adam Woronowicz od początku swojej kariery konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego. Urodził się 25 grudnia 1973 roku w Białymstoku. Jest absolwentem Akademii Teatralnej w Warszawie i jednym z najbardziej cenionych polskich aktorów swojego pokolenia – znanym m.in. z ról w filmach "Popiełuszko. Wolność jest w nas", "Biała odwaga" czy "Teściowie". Prywatnie jest mężem i ojcem. Wraz z żoną wychowuje dzieci, a doświadczenie straty najmłodszej córki w 2015 roku pozostaje jednym z najbardziej bolesnych momentów w jego życiu. Aktor niezwykle rzadko dzieli się szczegółami dotyczącymi rodziny – dlatego każde takie wyznanie ma szczególną wagę.
Gwiazda serialu „Ojciec Mateusz" w żałobie. Tuż przed świętami straciła bliską osobę
Tuż przed Wielkanocą, gdy wszystko miało wyglądać zupełnie inaczej, pojawił się wpis, który zatrzymał czas. Ewa Konstancja Bułhak przekazała wiadomość, która poruszyła nie tylko jej bliskich, ale i całe grono obserwujących.
Święta wielkanocne miały być czasem spokoju i rodzinnego ciepła. Dla Ewy Konstancji Bułhak okazały się jednak momentem głębokiego smutku. Aktorka znana z roli Basi w serialu „Ojciec Mateusz” przekazała niezwykle bolesną wiadomość. Zmarł jej ukochany ojciec, Henryk Bułhak. Ewa Konstancja Bułhak przekazała smutną wiadomość. Poruszający wpis na Instagramie aktorki W czwartek, 2 kwietnia, aktorka przekazała smutne wieści za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych. Na Instagramie zamieściła fotografię ojca wykonaną nad morzem, do której dodała krótki, lecz bardzo poruszający wpis: „Żegnaj, Tato”. Ten zwięzły komunikat wywołał ogromne emocje i natychmiast spotkał się z reakcją wielu osób. Pod wpisem natychmiast pojawiła się fala wsparcia. Internauci, a także znane postaci ze świata show-biznesu, nie kryli wzruszenia i składali aktorce kondolencje. Wśród komentujących znaleźli się m.in. Hanna Śleszyńska, Anita Sokołowska oraz Piotr Jacoń. Wszyscy zgodnie podkreślali, jak trudny to moment i jak ważne jest wsparcie w takich chwilach. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Janja Lesar szczerze o uczuciach do Katarzyny Zillmann: „Od razu się zakochałam”. To nie koniec wyznań! Kim był Henryk Bułhak. Sylwetka cenionego historyka Henryk Bułhak był postacią niezwykle cenioną w świecie nauki. Uznany historyk i bibliotekoznawca przez lata budował swoją pozycję jako ekspert w dziedzinie historii politycznej i wojskowej okresu międzywojennego. Szczególną uwagę poświęcał relacjom międzynarodowym, analizując m.in. stosunki polsko-francuskie, polsko-rumuńskie oraz polsko-czeskie. Był także znawcą historii książki. Swoją edukację rozpoczął na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie ukończył studia historyczne i uzyskał stopień doktora. Następnie rozwijał swoje zainteresowania na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie bibliotekoznawstwa. Zawodowo związany był z prestiżowymi instytucjami, takimi jak Biblioteka Narodowa oraz Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. Jego wkład w rozwój polskiej nauki został doceniony na najwyższym szczeblu. W 2013 r. prezydent Bronisław Komorowski uhonorował go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Krótko po opublikowaniu pierwszej informacji Ewa Konstancja Bułhak ponownie zabrała głos. W emocjonalnym wpisie podziękowała za okazane wsparcie i pamięć. „Dziękuję wszystkim za moc słów i wsparcie. Za pamięć. Tato był wspaniałym człowiekiem. Najwspanialszym. Będzie pochowany 15 kwietnia godz. 14 Na Starych Powązkach. Kościół Św. K. Boromeusza", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Huczało o ich związku. Teraz Kaeyra mówi wprost o Krzysztofie Zalewskim. Jedno zdanie rozwiewa wszystkie wątpliwości
Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic
Choć zagrała w prawie 40 filmach, a dzięki roli księżniczki Lei w "Gwiezdnych wojnach" zyskała miliony fanów na całym świecie, to nigdy nie wyszła z cienia sławnej matki. Od początku kariery była do niej porównywana i do końca życia miała kompleksy na jej punkcie. Relacja Carrie Fisher i Debbie Reynolds do dziś skrywa wiele sekretów.
Była uzależniona od narkotyków, alkoholu i... własnej matki, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy Debbie Reynolds. Mimo bogatej kariery i ogromnej popularności była przekonana, że nie dorównuje swojej mamie - ani urodą, ani talentem. Ich relacja naznaczona była bólem. Carrie przez całe życie zmagała się z chorobą psychiczną, a Debbie – z rodzinną traumą i poczuciem winy. Ich historia to opowieść o miłości matki i córki, która musiała pokonać demony. Specyficzna miłość matki i córki „Jestem jak trójca święta, bo składam się z siebie i dwóch biegunów mojej choroby”, żartowała Carrie Fisher. Za swoje stany maniakalne obwiniała „Reya” – część swojej osobowości, która gotowa była góry przenosić, bawić się do rana przez trzy dni z rzędu albo pojechać na drugi koniec Los Angeles do salonu tatuażu tylko po to, żeby ocknąć się w progu i nie wiedzieć, jak się tam znalazła. Epizodom depresyjnym nadała przydomek „Pam”. „Pam stoi na brzegu morza i płacze, wpatrując się w horyzont”, pisała w swojej bestsellerowej autobiografii „Wishful drinking”. „Rey dekoruje mój dom, a Pam musi w nim mieszkać”. ZOBACZ TEŻ: Walczyła z uzależnieniami, depresją i wizerunkiem księżniczki... Życie Carrie Fisher było smutną bajką Sama Fisher mieszkała w domu należącym niegdyś do aktorki Bette Davis. W salonie stała naturalnej wielkości lalka księżniczki Lei z „Gwiezdnych wojen”. Roli, która przyniosła jej sławę. Okna gabinetu Fisher wychodziły na obsesyjnie planowany przez nią i pielęgnowany ogród i na ogród mieszkającej dom dalej matki. Tak, mama zawsze była blisko. Ratowała w kłopotach, nawet gdy Carrie odpychała ją obiema rękami. A gdy już nie mogła jej ratować, nie miała po co żyć. Carrie Fisher zmarła 27 grudnia 2016 roku. Debbie Reynolds odeszła dzień później. Cały materiał o relacjach Carrie Fisher z matką, znajdziecie w poniższej galerii!
Świat opłakuje Chucka Norrisa. Syn, wnuczka, Stallone i Van Damme zabrali głos. Te słowa wzruszają do łez
Świat reaguje na informację o śmierci Chucka Norrisa. Legendarny aktor odszedł niespodziewanie, a wiadomość przekazana przez rodzinę wywołała lawinę emocji w mediach społecznościowych. Gwiazdy, bliscy i fani publikują przejmujące pożegnania, które łamią serce.
W piątek, 20 marca, rodzina Chucka Norrisa poinformowała o jego śmierci. W oficjalnym oświadczeniu przekazano, że aktor odszedł niespodziewanie dzień wcześniej rano. Jak podkreślono, w ostatnich chwilach życia był otoczony przez najbliższych i odszedł w spokoju. Bliscy zaznaczyli również, że nie chcą ujawniać szczegółów dotyczących okoliczności śmierci. W komunikacie pojawiła się także informacja o niedawnej hospitalizacji aktora oraz wdzięczność za wsparcie i modlitwy, jakie otrzymał w ostatnim czasie. To właśnie ten wpis stał się miejscem, gdzie tysiące osób zaczęło żegnać legendę kina akcji. Fani i gwiazdy w żałobie po śmierci Chucka Norrisa Informacja o tym, że Chuck Norris nie żyje, błyskawicznie obiegła media społecznościowe. Pod oświadczeniem rodziny pojawiły się setki komentarzy, pełnych emocji, niedowierzania i bólu. Wśród żegnających znaleźli się zarówno fani, jak i znane postacie ze świata sportu, takie jak Eddie Hall, Stephen Thompson czy Ross Smith. Wpisy były niezwykle poruszające: „Nie mogę w to uwierzyć!”, „Będziemy za tobą tęsknić zawsze!”, „Jesteś legendą”. To tylko część słów, które pojawiły się w sieci. Internauci podkreślali, jak ogromny wpływ miał Chuck Norris na ich życie i dzieciństwo. Dla wielu był nie tylko aktorem, ale symbolem siły, determinacji i inspiracji. CZYTAJ TEŻ: Śmierć Chucka Norrisa poruszyła świat. Jego życiową siłą była ukochana mama. To ona ukształtowała legendę Jean-Claude Van Damme i Sylvester Stallone żegnają legendę Wśród osób, które publicznie pożegnały Chucka Norrisa, znaleźli się także wielcy przedstawiciele kina akcji. Jean-Claude Van Damme opublikował osobisty wpis, w którym podkreślił, że znał Norrisa od wczesnych lat i zawsze darzył go ogromnym szacunkiem. „Najgłębsze kondolencje z powodu śmierci mojego przyjaciela, Chucka Norrisa. Znałem go od wczesnych lat i zawsze szanowałem człowieka, którym był. Moje serce i modlitwy są z jego rodziną. Nigdy nie zostanie zapomniany”, napisał. Również Sylvester Stallone, który współpracował z Norrisem przy filmie „Niezniszczalni”, wspominał go jako „cudownego człowieka". „Współpraca z Chuckiem była dla mnie wielką przyjemnością. Był prawdziwym Amerykaninem w każdym calu. Wspaniały człowiek i składam kondolencje jego cudownej rodzinie", czytamy. Ich słowa tylko potwierdzają, jak wielkim autorytetem był Chuck Norris. Nie tylko na ekranie, ale i poza nim. Przejmujące słowa syna Chucka Norrisa Szczególnie poruszający okazał się wpis syna aktora, Dakoty Alana Norrisa. W emocjonalnym pożegnaniu opisał swojego ojca jako człowieka pełnego wartości, takich jak hojność, odwaga, uczciwość i wiara. „Tato, trudno mi znaleźć odpowiednie słowa, ale postaram się jak najlepiej. Przez całe życie byłeś dla mnie wzorem do naśladowania. Twoja hojność, życzliwość, odwaga, uczciwość, siła, dyscyplina i wiara w Boga, to tylko kilka cech, które zawsze w tobie podziwiałem. Żyłeś z determinacją i miłością do wszystkich ludzi", napisał. „Byłeś najlepszym ojcem, jakiego Bóg mógł mi dać, i najwspanialszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek znałem. Bez względu na to, przez co przechodziłem, zawsze byłeś przy mnie. Dbałeś o to, bym wiedział, jak bardzo mnie kochasz. Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby minął choćby jeden dzień, w którym byś mi tego nie powiedział. Jestem bardzo dumny, że jestem twoim synem. Wspomnienia, które stworzyliśmy, lekcje, których mnie nauczyłeś, i nieustanne śmiechy, którymi się dzieliliśmy, pozostaną ze mną do końca życia", kontynuował. „Dziękuję ci za wszystko, co dałeś naszej rodzinie, i za przykład, jaki dawałeś każdego dnia. Mam nadzieję, że będę mógł żyć tak, by cię uszanować i sprawić, że będziesz ze mnie dumny. Kocham cię, tato. Będę za tobą tęsknił na zawsze", podsumował. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje legendarny „Strażnik Teksasu”. Chuck Norris miał 86 lat Wnuczka wspomina dziadka: „Świat stracił ikonę” Równie przejmujące słowa opublikowała wnuczka aktora, Greta. "Wszyscy znaliście Chucka Norrisa jako człowieka, który dwukrotnie policzył do nieskończoności, człowieka, którego ugryzła kobra, a kobra zginęła. Był człowiekiem, który nie robił pompek, ale pchał ziemię w dół", zaczęła. Wspominała wspólne chwile, jego obecność na szkolnych wydarzeniach i codzienną bliskość. Podkreśliła, że mimo światowej sławy, dla niej był przede wszystkim człowiekiem, który zawsze potrafił słuchać i wspierać. "Znałam go jako starszego pana, który przychodził na Dni Dziadka do szkoły, na moje mecze piłki nożnej i kibicował mi z największą dumą, jaką tylko mógł. Dziadka, który siadał na swoim bujanym fotelu i słuchał, jak opowiadam mu historie, a potem siadał ze mną, oglądając swoje filmy i wspominając wszystkie swoje życiowe osiągnięcia z ogromnym uśmiechem na twarzy. Bawił się ze mną w przebieranki, uwielbiał żartować, a jego śmiech i uśmiech potrafiły wyrwać ze smutku", dodała. "Jeśli miałeś okazję go poznać, wiedziałeś, że był najbardziej przyziemną osobą na świecie — nawet w pomieszczeniu pełnym ludzi dawał do zrozumienia, że słucha właśnie ciebie i tylko ciebie. Sprawiał, że każdy, kogo spotkał, czuł się jak przyjaciel. Dziadek był jedną z najbardziej wyjątkowych osób w moim życiu. Jestem wdzięczna oraz dumna, że jestem jego wnuczką. Dziadku, bardzo cię kocham, dziękuję ci za wszystko. Świat naprawdę stracił ikonę, a ja straciłam dziadka. Przekaż babci, że ją pozdrawiam. Będę cię kochać na zawsze, dziadku", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie
Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie
Był nieustraszony na ekranie i bezkompromisowy w życiu prywatnym. Gdy media obiegła informacja o śmierci Chucka Norrisa, wielu fanów na całym świecie wróciło pamięcią nie tylko do jego kultowych ról, ale też do historii, która pokazuje go z zupełnie innej strony. Bo za legendą kina akcji stał mężczyzna, który w najtrudniejszym momencie życia wybrał rodzinę.
Dla milionów widzów na zawsze pozostanie legendarnym „Strażnikiem Teksasu”. Jednak dla Geny O’Kelley był przede wszystkim mężem, który nie odszedł ani na krok, gdy jej życie zawisło na włosku. W 2013 roku Chuck Norris zniknął z Hollywood. Nie z powodu braku propozycji, lecz z potrzeby serca. Nieznana przeszłość Chucka Norrisa Choć przez ostatnie lata Chuck Norris nie pojawił się w żadnym filmie, w masowej wyobraźni wciąż funkcjonował jako jeden z największych gwiazdorów kina akcji. Trudno się temu dziwić. Produkcje z jego udziałem od czasu debiutu w 1968 roku biły rekordy popularności i na stałe zapisały się w historii popkultury. To właśnie Bruce Lee odegrał kluczową rolę w jego życiu. To on przekonał Norrisa do spróbowania sił w aktorstwie. Panowie spotkali się na planie kultowej „Drogi smoka”, a reszta potoczyła się błyskawicznie. Kariera Chucka Norrisa nabrała zawrotnego tempa, a na jego koncie zaczęły pojawiać się kolejne hity. Widzowie pokochali go za role w takich produkcjach jak „Zaginiony w akcji”, „Porządni faceci ubierają się na czarno”, „Oddział Delta” czy legendarny serial „Strażnik Teksasu”. Jednak za kulisami jego życie nie przypominało hollywoodzkiej bajki. Ojciec aktora zmagał się z chorobą alkoholową, co odcisnęło ogromne piętno na jego dzieciństwie. Zanim Chuck skończył 15 lat, jego ojciec aż 16 razy wyprowadzał się z domu. Stabilizacji brakowało, a młody Norris musiał szybko dorosnąć. Zupełnie inną postawę reprezentowała jego matka. Głęboko wierząca chrześcijanka, która zaszczepiła w nim silne wartości religijne. Choć wiara towarzyszyła mu przez całe życie, sam aktor nie ukrywał, że w dorosłości zdarzało mu się popełniać błędy. Córka, o której nie miał pojęcia Gdy jego kariera była na szczycie, życie prywatne zaczęło się komplikować. Lata 80. przynosiły mu kolejne sukcesy zawodowe, ale jego małżeństwo przechodziło poważny kryzys. W 1989 roku, po 30 latach wspólnego życia, Chuck Norris rozwiódł się z żoną Dianne. Przypomnijmy, że podczas służby w siłach powietrzynch artysta miał romans. Mimo rozstania zachowali dobre relacje. Głównie ze względu na dwóch synów: Mike’a i Erika. To jednak nie był koniec zaskoczeń. 9 lat po rozwodzie aktor ponownie się ożenił. Zaledwie rok później jego życie wywróciło się do góry nogami. Otrzymał list od 27-letniej wówczas kobiety o imieniu Deanna, która twierdziła, że jest jego córką. Ta wiadomość była dla niego szokiem, ale szybko wszystko zaczęło układać się w logiczną całość. W młodości, na początku związku z Dianne, dopuścił się zdrady. I to właśnie wtedy mogło dojść do poczęcia Deanny. Deanna odkryła prawdę o swoim pochodzeniu przypadkiem. Podsłuchując rozmowę telefoniczną swojej matki. Postanowiła napisać do Norrisa i opowiedzieć mu swoją historię. Aktor nie wahał się ani chwili. Nalegał na szybkie spotkanie, które zmieniło wszystko. Dziewczyna została przyjęta do rodziny i szybko stała się jej pełnoprawną częścią. Dwa lata później życie Chucka Norrisa znów się zmieniło. Na świat przyszły bliźnięta. Syn i córka, ze związku z jego drugą żoną. Dzieci urodziły się jako wcześniaki, a dramatyczne chwile związane z ich narodzinami aktor opisał później w autobiografii „Against All Odds: My Story”. W jednym z najbardziej poruszających fragmentów wyznał: „W ciągu swojego życia zarobiłem miliony dolarów. Byłem przyjacielem kilku prezydentów, ale żadne pieniądze na moim koncie nie mogły mi teraz pomóc... Była tylko jedna osoba, do której mogłem się zwrócić”. Te słowa były dowodem na to, że mimo ogromnej sławy i sukcesu, w najtrudniejszych momentach jego największym oparciem pozostawała wiara. Chuck Norris i choroba żony. Dramat, który zmienił jego życie Kolejny dramat Norrisów rozpoczął się niespodziewanie. Kilka dni po badaniu rezonansem magnetycznym Gena, ostatnia żona aktora zaczęła odczuwać silny ból i pieczenie w całym ciele. Objawy były trudne do opisania, jeszcze trudniejsze do zdiagnozowania. „Przez pięć albo sześć nocy z rzędu trafiałam na izbę przyjęć, a objawy tylko się nasilały. Miałam wrażenie, jakby coś paliło mnie od środka", wspominała po latach. „Nie mogła przełykać, musieliśmy ją karmić przez sondę pokarmem dla niemowląt", relacjonował Norris. Aktor podjął decyzję natychmiast. „Zrezygnowałem z kariery filmowej, by skupić się na Genie. To ona jest dla mnie priorytetem", mówił. Lekarze długo nie potrafili ustalić, co dokładnie dolega żonie aktora. Padały różne hipotezy. Od chorób neurologicznych po nowotwór. Każda kolejna diagnoza niosła nadzieję, która szybko gasła. Ostatecznie pojawiła się teoria o zatruciu gadolinem, czyli substancją stosowaną w kontrastach do rezonansu magnetycznego. Sprawa była na tyle poważna, że Norrisowie zdecydowali się nagłośnić problem i walczyć o sprawiedliwość. To był czas pełen strachu, bezsilności, ale też ogromnej determinacji. Przypomnijmy, że ich historia zaczęła się jak scenariusz romantycznego filmu. Poznali się w 1997 roku, w dość nieoczekiwanych okolicznościach. Gena, młodsza o 23 lata modelka, szybko stała się kimś więcej niż znajomą. Pobrali się w 1998 roku. Trzy lata później na świecie pojawiły się ich bliźniaki. Z czasem ich relacja stała się przykładem partnerstwa opartego na lojalności i oddaniu. Norris wielokrotnie podkreślał, jak ważna jest dla niego żona. „Pan obdarzył mnie najwspanialszą kobietą" napisał w jednym z wpisów. „Kocham cię bardziej, niż można to opisać słowami", dodał. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje legendarny „Strażnik Teksasu”. Chuck Norris miał 86 lat Chuck Norris. Życie prywatne, kariera i majątek legendy Urodził się 10 marca 1940 roku w Oklahomie. Nie był typem gwiazdy od zawsze. Jako młody chłopak zmagał się z nieśmiałością i brakiem pewności siebie. Przełom nastąpił w wojsku. To tam odkrył sztuki walki, które stały się jego drogą do sukcesu. Zdobył sześć tytułów mistrza świata w karate, a jego umiejętności przyciągnęły uwagę Bruce’a Lee. Rola w „Drodze smoka” otworzyła mu drzwi do Hollywood. Później przyszły kolejne sukcesy: „Zaginiony w akcji”, „Delta Force”, czy „Walker, Texas Ranger”. To właśnie serial uczynił go ikoną popkultury. Popularność przełożyła się na ogromne pieniądze. Szacunkowy majątek aktora to około 70 milionów dolarów. Przypomnijmy, że Chuck Norris rozwijał także działalność poza branżą filmową. Inwestował w nieruchomości i prowadził rodzinne przedsięwzięcia w Teksasie. Choć internet uczynił go bohaterem niezliczonych żartów i „faktów o Chucku Norrisie”, jego prawdziwe życie było znacznie bardziej złożone. Za wizerunkiem niezniszczalnego twardziela krył się człowiek, który w kluczowym momencie odwrócił się od kariery i wybrał to, co najważniejsze. Bo jego największą rolą nie był bohater kina akcji., lecz kochający mąż i ojciec. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Śmierć Chucka Norrisa poruszyła świat. Jego życiową siłą była ukochana mama. To ona ukształtowała legendę
Książę William rzadko o tym mówi. W Dzień Matki wrócił do tragedii z 1997 roku
Jedno zdjęcie, kilka słów i tysiące poruszonych serc. Książę William z okazji Dnia Matki opublikował wpis, który natychmiast przywołał wspomnienie jednej z najbardziej ukochanych postaci brytyjskiej monarchii. W krótkiej wiadomości następca tronu wrócił myślami do swojej mamy, księżnej Diany.
Książę William rzadko publicznie wraca do najbardziej bolesnych wspomnień ze swojego dzieciństwa. Tym razem zrobił jednak wyjątek. Z okazji Dnia Matki w Wielkiej Brytanii, następca tronu podzielił się niezwykle osobistym wpisem o swojej mamie, księżnej Dianie. Słowa, które opublikował, poruszyły tysiące osób na całym świecie. Tragiczna śmierć księżnej Diany w 1997 roku 15 marca Brytyjczycy obchodzą Dzień Matki. Dla wielu to dzień pełen radości i rodzinnych spotkań, ale dla księcia Williama to również moment szczególnej refleksji. Syn zmarłej księżnej Diany zdecydował się uczcić pamięć swojej mamy w wyjątkowy sposób. Na oficjalnym profilu w mediach społecznościowych opublikował archiwalne zdjęcie z dzieciństwa. Fotografia przedstawia młodego Williama w towarzystwie uśmiechniętej księżnej Diany. Kobiety, którą miliony ludzi na całym świecie nazywały „królową ludzkich serc”. Do zdjęcia książę William dołączył krótką, ale niezwykle poruszającą wiadomość. „Pamiętam moją mamę dziś i każdego dnia. Jestem myślami z tymi, którzy dziś wspominają kogoś, kogo kochali. Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Matki”, napisał. Te proste słowa natychmiast poruszyły internautów. Pod wpisem pojawiły się tysiące komentarzy pełnych wsparcia, wzruszenia i wspomnień o księżnej Dianie, która do dziś pozostaje jedną z najbardziej uwielbianych postaci brytyjskiej rodziny królewskiej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Lewandowska pokazała rodzinne zdjęcia z plaży. Fani zwrócili uwagę zwłaszcza na jedno Książę William opublikował archiwalne zdjęcie z księżną Dianą Przypomnijmy, że książę William miał zaledwie 15 lat, gdy jego życie na zawsze się zmieniło. 31 sierpnia 1997 roku księżna Diana zmarła w wyniku poważnych obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym w Paryżu. Tragedia wstrząsnęła całym światem i do dziś pozostaje jednym z najbardziej dramatycznych momentów w historii brytyjskiej monarchii. Do dziś jej dziedzictwo pozostaje żywe. Zarówno w działalności charytatywnej jej synów, jak i w nieustannych porównaniach, którym poddawana jest księżna Kate. Wielu obserwatorów życia monarchii widzi w żonie księcia Williama podobną wrażliwość i naturalność, które przed laty uczyniły Dianę ikoną. CZYTAJ TEŻ: Mick Jagger z młodszą o 44 lata narzeczoną, dawno niewidziana Meg Ryan i olśniewająca Nicole Kidman. Tłum gwiazd na kolacji przed Oscarami
Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie
Świat zapamiętał go jako bezwzględnego Hermanna Brunnera ze „Stawki większej niż życie”. Jednak za ekranowym wizerunkiem kryła się historia znacznie bardziej poruszająca, pełna rozstań, dramatycznych wyborów i wielkiej miłości, która przetrwała ponad sześć dekad.
Legendarny Hermann Brunner ze „Stawki większej niż życie”, ceniony i uwielbiany przez widzów aktor Emil Karewicz odszedł w 2020 roku w wieku 97 lat. W życiu spełniał się nie tylko zawodowo, ale również prywatnie. Z trzecią żoną, która odeszła dekadę temu, byli małżeństwem przez 62 lata. Doczekali się dwójki dzieci. Rodzina była dla nich największą wartością... Przypominamy historię miłości Emila Karewicza. Emil Karewicz: dwa pierwsze związki Pierwszą żonę poznał jeszcze w trakcie drugiej wojny światowej, niedługo po tym, jak w 1941 roku naziści zbombardowali Wilno, z którego pochodził Emil Karewicz. Spotkali się w firmie transportowej, w której zatrudnił się przyszły aktor, by uniknąć wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. W administracji pracowała piękna Ewa, której urokowi 18-latek uległ od pierwszego wejrzenia. Zakochał się po uszy, poprosił ją o rękę, wzięli szybko ślub. „W administracji bazy pracowała piękna dziewczyna, Ewa, której i ja przypadłem do gustu. Więc od rozmów, żartów, przebywania razem doszliśmy do małżeństwa. (...) Ślub mieliśmy skromny, na miarę czasów", opowiadał. Jednak los nie był dla nich łaskawy: Emil Karewicz został wcielony do Wojska Polskiego, z którym walczył na zachodnim froncie, ona zaś została przesiedlona do Gniezna i na kilka lat ich drogi się rozeszły. „Po wojnie odnaleźli się dzięki pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża i zamieszkali w Gdańsku, ale próba ponownego ułożenia sobie życia we dwoje, którą podjęli, nie powiodła się. Po rozwodzie długo jeszcze utrzymywali ze sobą przyjacielski kontakt”, przypominał w 2018 roku serwis kultoweseriale.pl. Drugą żoną Emila Karewicz była Delfina. „Zakochaliśmy się z miejsca, a że wkrótce po pierwszym spotkaniu okazało się, że spodziewamy się dziecka, zdecydowaliśmy się wziąć ślub”, wspominał aktor. Owocem tego związku jest córka Sylwia. Niestety, im także nie było dane długo cieszyć się szczęściem. Gdy przyszły gwiazdor „Stawki większej niż życie” zatrudnił się w Teatrze Kameralnym w Sopocie, w 1949 roku podjęto decyzję o przeniesieniu placówki do Łodzi. Żona i córka Emila Karewicza zostały na Wybrzeżu, on wyjechał. I mimo że dołączyły do niego po jakimś czasie, nic nie układało się tak, jak wcześniej. Zapadła decyzja o rozwodzie. „27-letni wtedy Emil poznał największą miłość swojego życia – Teresę”, czytamy w publikacji. "„Sprowadzenie do Łodzi mojej żony Delfiny nie uratowało małżeństwa. Przyjechała i pomimo radości, jaką odczuwaliśmy na początku, po dość krótkim czasie mogliśmy się przekonać, że coraz mniej nas łączy. Po prostu dwoje ludzi oddalało się od siebie i nie można było nic z tym zrobić", zwierzał się ulubieniec publiczności. Czytaj również: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCadKjo-e73e2fb.jpg" width="1600" height="1787" alt="1963. Kadr z filmu "Yokmok" w rezyserii Stanislawa Mozdzenskiego, n/z Emil Karewicz.,Image: 428823962, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Yokmok"" /> Trzecia żona Emila Karewicza, Teresa: historia miłości Przy jej boku odnalazł spokój i szczęście. Pierwsze spotkanie pary miało miejsce na początku lat 50. Oboje wzięli udział w... pochodzie pierwszomajowym w Łodzi! Ona była wówczas pracownicą administracji w Teatrze im. Stefana Jaracza, w którym Karewicz spełniał się jako początkujący aktor. Był pod jej wielkim urokiem. W pewnym momencie po prostu chwycił ją pod rękę. „Wydawało mi się, że zaraz zemdleje, więc chciałem ją podtrzymać. Od tamtej pory szliśmy przez życie razem, ciągle trzymając się za ręce”, wspominał Tak jak przy pierwszych dwóch małżeństwach, także tu nie zwlekał zbyt długo z poproszeniem ukochanej o rękę. Zaręczyli się po kilku tygodniach znajomości, niedługo potem wzięli ślub. Recepta na udany związek? Ona wzięła na siebie cały ciężar związany z wychowaniem dwójki dzieci – syna Krzysztofa i córki Małgorzaty – oraz codzienne obowiązki, on zaś mógł poświęcać się pasji. A było nią nie tylko aktorstwo! Emil Karewicz był także utalentowanym malarzem, grał na pianinie i komponował. „Wychowywali dzieci w domu stojącym przy jednej w wąskich uliczek Anina i ukrytym w samym środku dużego, otoczonego wysokim płotem ogrodu. To właśnie tu – co aktor często podkreśla w wywiadach – przeżyli najszczęśliwsze chwile swojego życia”, pisał w 2016 roku portal swiatseriali.pl. Doczekali się pięciorga wnucząt. To właśnie za namową żony Emil Karewicz zdecydował się w 1983 roku zakończyć karierę. Chciał więcej czasu poświęcać najbliższym. „Uznałem, że po czterdziestu latach pracy należy mi się odpoczynek, poza tym chciałem poświęcić trochę czasu rodzinie”, podkreślał. „Zawsze chciałem mieć dużą, kochającą się rodzinę. Robiłem wszystko, by spełnić to marzenie. Dwie pierwsze próby się nie udały, ale za trzecim razem szczęście mi dopisało", dodał. Jednak niedługo potem żartował, że emerytura szybko mu się znudziła. W końcu, jak mawiał, „aktorstwo była jego pasją i – drugą po Teresie – największą miłością życia”. Niestety, w kwietniu 2012 roku Teresa Karewicz zmarła. „Byliśmy bardzo dobrym małżeństwem. Jestem jej wdzięczny za ciepło, które wprowadziła do naszej rodziny, za nasze wspólne chwile. Była najbliższą mi osobą”, podsumował ten związek w autobiografii Moje trzy po trzy. Mimo że miał wielki apetyt na życie, po odejściu ukochanej żony szybciej zaczął się starzeć i opadać z sił. Później jego córka przyznała jednak, że czuje się dobrze. „Na ekranie już go raczej nie zobaczymy, ale zapewniam, że nie ma powodów do obaw. Cieszy się urokami życia na emeryturze. Każdą wolną chwilę poświęca na spotkania i rozmowy z wnukami. Chętnie opowiada im różne anegdoty o czasach swojej młodości, o pracy na planach filmowych, a dzieciaki słuchają z zapartym tchem i zadają pytania”, relacjonowała w rozmowie z Super expressem Małgorzata Karewicz. I to właśnie najbliżsi czuwali przy nim do końca... Aktor odszedł 13 marca 2020 roku. Został jednak pochowany trzy miesiące później ze względu na pandemię COVID-19. Urna z jego prochami złożono w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych. Syn Emila Karewicz w rozmowie z Faktem przyznał, że gdy tylko pozwolą na to regulacje prawne, chciałby, by jego rodzice spoczęli w jednym grobie. "Tata chciał być pochowany razem z mamą. I ja spełnię jego wolę", wyznał. Czytaj także: Mąż Magdaleny Majtyki przez lata działał za kamerą. Teraz jego słowa poruszyły tysiące ludzi Tekst aktualizowany na VUŻ i Historie 26.01.2025 r.
Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Takiego głosu jak on nie miał nikt. Niski, z charakterystyczną chrypką. Elektryzujący, ciepły. Do dziś takie przeboje, jak „Na pozór”, „W drodze do Fontainebleau” (z wokalistką Alibabek Ewą Dębicką), „Mały biały pies”, „Z nieśmiałości mojej” i oczywiście wielki evergreen „Jej portret” nucą kolejne pokolenia. Ona zresztą otworzyła Bogusławowi Mecowi drzwi do wielkiej kariery, gdy zaśpiewał ją na festiwalu w Opolu w 1972 roku.
W 2001 spadł na niego i jego bliskich bolesny cios. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok: białaczka. Na szczęście udało się znaleźć dawczynię szpiku: została nią jego siostra Danuta. Nie poddawał się. Miał dla kogo walczyć. Ale po 11 latach zmagań z nowotworem nadszedł kres. Bogusław Mec odszedł 11 marca 2012 roku. Do końca czuwała przy nim żona Jolanta. Walczyła jak lwica o każdą sekundę życia ukochanego. „Wiedziałam, jaka to jest choroba, ale cały czas wydawało mi się, że mu się uda, że będzie tym pierwszym, tym jedynym, który zwycięży wszystko. Był wspaniałym pacjentem, godził się na wszystko, co mu dałam. Chciał wyzdrowieć i chciał być tylko dla nas”, wspominała w jednej z rozmów. Gdy koncertował poważnie już chory, zawsze spoglądał za kulisy, czy Jola tam stoi, czy jest. Ona wkładała mu do kieszonki morfinę, tak na wszelki wypadek, gdyby na koncercie bardzo go bolało. Bogusław Mec: dzieciństwo, dorastanie Bogusław Mec urodził się 21 stycznia 1947 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Pochodził z rodziny ewangelików, jego tata Arnold Metz był spolszczonym Niemcem, mama gorliwą katoliczką, która z miłości do męża przeszła na wyznanie ewangelickie. Po wojnie zamieszkali w Tomaszowie, na parafii, gdzie wynajmowali mieszkanie. Bogusław i jego starsza siostra Danka dobrze się tam czuli jako dzieci. Wokół parafii był piękny, kwietny ogród i brama, za którą byli bezpieczni. Jak wspominał Bogusław Mec, to był jego „meine, kleine welt” - własny, mały świat. W szkole rówieśnicy wymyślali mu „Ty Szwabie!”, dorysowywali hitlerowskie wąsiki. Polscy rodzice zabraniali swoim dzieciom bawić się z nim i jego siostrą. Plotkowano, że w ogrodzie są wilki, a przed wejściem do kościoła leży zakopana Matka Boska i że kościół jest niemiecki… W liceum do jego siostry przychodziły koleżanki i pytały: „to gdzie te wilki?”. Ale wtedy już się z tego śmiali. Zobacz też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTEWOIN-4689261.jpg" width="1964" height="1600" alt="PHOTO : ANDRZEJ ZBRANIECKI / EAST NEWS 2012-03-11 LODZ BOGUSLAW MEC ZNAKOMITY PIOSENKARZ KOMPOZYTOR ZMARL W DNIU DZISIEJSZYM . TE ZDJECIA WYKONANE ZOSTALY PODCZAS WYBOROW PARLAMENTARNYCH .GLOSUJE ZE SWOJA RODZINA ZONA JOALNTA CORKA LUIZA I WNUKIEM 2,5 LAT FRANCISZKIEM N/Z BOGUSLAW MEC Z ZONA JOLANTA I WNUKIEM FRANCISZKIEM" title="Zmar? Bogus?a Mec" /> Oczywiście nie było tylko źle. W licealnych czasach na parafii młodzież urządzała odlotowe prywatki, pastor dostawał z Zachodu płyty, jakich nie było wtedy w Polsce, akcje rodzeństwa poszły w górę. Ojciec wokalisty zmienił dla spokoju imię i nazwisko na Adam Mec, Bogusław je przejął. Kiedyś reżyser Kazimierz Kutz zagadnął go: „A dlaczego ty piszesz się przez c?!". Powinienem pisać się przez „tz", tak mam w pożółkłych papierach”, wspominał Bogusław Mec. Parafii był wierny przez całe życie. Wspierał ją, dawał w niej koncerty. Bogusław Mec: kariera muzyczna Bogusław Mec był bardzo związany z Łodzią. Tam studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (dzisiaj to Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego). Uczył się tam na wydziale projektowania ubiorów. Jednocześnie próbował swoich sił w śpiewaniu. Z powodzeniem! W 1970 roku wygrał koncert Debiuty na festiwalu w Opolu. Pojechał za pieniądze z nagrody do Hiszpanii. Taka kariera robiła wrażenie, nawet na profesorach z uczelni. W 1972 roku zaśpiewał w Opolu melancholijną balladę o rozstaniu „Jej portret”. I zdobył ogromną popularność. Piosenkę miał początkowo śpiewać Jerzy Połomski, ale odmówił. Szukano nowego wokalisty. Bogusława Meca odkryła Renata Rumel, ówczesna szefowa redakcji muzycznej radiowej Trójki. Powiedziała: „Jest taki student z Łodzi, ma niski ciepły głos. Jest malarzem. Będzie pasował”. I okazało się, że trafiła w dziesiątkę. Zobacz też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPVyXgK-280b4c7.jpg" width="1600" height="1633" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Boguslaw Mec.,Image: 428541338, License: Rights-managed, Restrictions: 2938_2 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Po występie w Opolu stał się bardzo popularny, jeździł w długie trasy koncertowe, które nazywał ironicznie „Czyż nie dobija się koni?”. Występowali m.in. dla zakładów pracy, czasem już od 10:00 rano, dla pierwszej zmiany. Potrafili grać po 5-6 koncertów dziennie. Ludzie chcieli się zabawić, chcieli piosenek „pod nogę”, takie utwory jak „Jej portret” były trudne, i Bogusław Mec nieraz się irytował, widząc, jak jego ulubiona piosenka jest odbierana. Jeździł też w trasy z Czesławem Niemenem albo sam, organizował śpiewane wernisaże, na których pokazywał swoje obrazy. Telewizja polska zrobiła do piosenki „Jej portret” teledysk, co było wtedy ewenementem. Bogusławowi Mecowi towarzyszy w nim Dorota Trafankowska, mistrzyni polski w gimnastyce artystycznej. Jolanta i Bogusław Metz: historia miłości Z żoną był razem 38 lat. Poznali się w 1972 roku w klubie 77, w Łodzi, Bogusław tam akurat śpiewał. Razem zatańczyli, rozstali się nad ranem. Jolanta Mec pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy urodziła się ich córka Luiza, zwana Lulu, Bogusław Mec jęknął w budce telefonicznej: „O Boże baba” (cytuję za onet.pl). Nie potrafił się wtedy cieszyć z córki, chciał mieć syna, potem sam się tym emocjom dziwił. Jolanta Mec była trochę zła na męża, że została sama z maleńkim dzieckiem, a on stale był w trasie. Ale szybko jej ta złość minęła. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie. Lulu mówi, że w domu był kult ojca. Jak przyjeżdżał, prosiłam córkę o spokój, bo tato jest zmęczony. Nie czułam się jednak wykorzystywana, byłam po prostu odpowiedzialna za to, co dzieje się w domu. Boguś darzył mnie ogromnym zaufaniem, radził się mnie prawie we wszystkim. Szyłam mu ubrania na scenę, a jak Lulu podrosła, jeździłyśmy z nim na koncerty, sprzedawałyśmy plakaty, płyty. To była miłość. Imponował mi swoją wewnętrzną siłą”, wspominała (cytuję za pomponik. pl). Bogusław Mec: tu było jego miejsce na ziemi Bogusław Mec nie był idealnym partnerem. Jak wynika z jego biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” napisanej przez Macieja Wasilewskiego, potrafił być człowiekiem bezwzględnym, skłonnym do czarno-białego widzenia świata, lubiącym błyszczeć za wszelką cenę. Nie był specjalnie uważnym ojcem dla swojej córki Luizy, chociaż po latach był dumny, że skończyła tak jak on łódzką Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako graficzka w Nowym Jorku. Dopiero jako dorosła, niezależna już kobieta poczuła, że ojciec ją kocha. Ale musieli mieć silne więzi jako rodzina, skoro córka wróciła do Polski, gdy ojciec zachorował, by być bliżej rodziców, pomóc. Bogusław Mec dużo pił, czemu zresztą sprzyjały długie trasy koncertowe. Potrafił pojechać po córkę i wrócić pijany, Jolanta była na niego wściekła, często wyciągała go z różnych opresji. Zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Bogusław Mec sam go wyrysował, mówił, że to był dom z marzeń. Cieszyli się, że w ogrodzie bawi się wnuk. Ale spokój trwał tylko rok. W 2001 piosenkarz rozchorował się na ostrą białaczkę szpikową. Lekarze i żona przez pewien czas ukrywali to. Żona go pocieszała w szpitalu, a potem sama wracała do domu i jak wspominała „wyła z bólu”. Bogusław Metz: choroba Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą była siostra Bogusława — Danuta. Spokój po zabiegu trwał jednak tylko przez osiem miesięcy. Okazało się, że są komplikacje, Bogusław Mec miał ogromne bóle, z którymi zmagał się do końca życia. Jednak przez cały czas występował, nagrywał, praca ratowała go, dawała siły do życia. Była, jak mówił, łaską od Boga. Po dziesięciu latach choroba wróciła na dobre. Trudno powiedzieć, jak by sobie poradził, gdyby nie Jola. Przeżywała wraz z nim huśtawkę emocji – od rozpaczy po nadzieję. A jednocześnie musiała być silniejsza, żeby mogła mu pomóc. Była przy nim dzień i noc, prowadziła go, by mógł dojść na scenę. „Prowadziła go pod rękę. Żeby nie upadł. Nogi miał słabe, zanikające mięśnie. Korytarz był wąski, przypominał tunel. „Jeszcze piętnaście kroków" - powiedziała. Szli tak dwie minuty. W pokoju stała kanapa. „Muszę odpocząć". Usiadł i złapał się za brzuch. Nie mógł opanować kaszlu (…) Przytuliła jego głowę, instynktownie, z miłości. „Wkładam ci tabletkę do kieszeni. Weź, jak będzie bolało". „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgIgdmyz-2a8becc.jpg" width="1600" height="2466" alt="Opole 22.06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (21-25.06). Nz. koncert Pastele, Ewa Dêbicka (z zespo³u Alibabki) i Bogus³aw Mec piewaj¹ piosenkê pt. Ma³y bia³y pies. msa PAP/Ryszard Okoñski Opole 22 June 1977. The 15th National Polish Song Festival (June 21-25). Pictured: The Pastele (Warercolours) concert, Ewa Debicka (from Alibabki band) and Boguslaw Mec singing a song entitled A White Small Dog. msa PAP/Ryszard Okonski Event date unknown." title="Ewa Dêbicka i Bogus³aw Mec" /> To poruszający fragment z książki Macieja Wasilewskiego „Bim bam bom. Mogę wszystko". Ten ostatni koncert zaśpiewał na Dzień Kobiet 8 marca, kilka dni przed śmiercią pojechali jeszcze razem na nagrania „Szansy na sukces”. Kiedyś był człowiekiem, którego „trudno było upilnować". W miarę postępowania choroby coraz bardziej potrzebował opieki. To też musiało być dla niego trudne. Zdawał sobie sprawę, że słabnie. Któregoś dnia powiedział do żony: "Ja już z tego nie wyjdę". Ale kiedy po raz ostatni – jak się okazało – zabierało go pogotowie, oboje mieli nadzieję, że jeszcze się uda. Umierając, ściskał ją za rękę. „Ostatnie jedenaście lat to była ciągła walka o zdrowie taty, ale też podtrzymywanie w nim optymizmu, że wszystko będzie dobrze”, mówiła w jednej z rozmów Luiza Mec. Dla Jolanty Mec żałoba trwała ponad trzy lata. Cały czas żyła sprawami męża, jego chorobą, nie miała swojego azylu, w którym mogłaby się schować. Z czasem nauczyła się żyć sama. Z miłością do męża w sercu. Ma córkę i dwójkę wnuków. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Nigdy nie zapomnimy o jego wielkim talencie. SPRAWDŹ: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść Aktualizacja na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Tłumy na cmentarzu i morze łez. Tak wyglądało ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka
W Gdańsku zapadła cisza, którą przerywał jedynie szelest drzew i szepty bliskich. Ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka zgromadziło rodzinę i znane twarze ze świata teatru. Nie zabrakło wzruszeń, ale też momentów, które na długo pozostaną w pamięci.
W sobotnie południe Gdańsk pogrążył się w ciszy. Na Cmentarzu Srebrzysko odbyło się ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka, aktora, który przez dekady zapisywał swoją obecność w historii polskiego teatru i telewizji. Wśród żałobników pojawili się najbliżsi, przyjaciele z branży oraz znane twarze ze świata kultury. Emocji nie brakowało. Pogrzeb Mirosława Krawczyka Informacja o odejściu Mirosława Krawczyka obiegła media ponad tydzień temu. Aktor miał 72 lata. Przypomnijmy, że na scenie zadebiutował pod koniec lat 70. i od tamtej pory konsekwentnie budował swoją artystyczną drogę. Występował zarówno w teatrze, jak i w produkcjach filmowych oraz telewizyjnych. Widzowie pokochali go za role w popularnych serialach, takich jak „Sąsiedzi”, „Lokatorzy”, „Pierwsza miłość” czy „Na Wspólnej”. Ostatni raz na dużym ekranie pojawił się w 2015 roku w komedii „Disco Polo”. Przez lata był związany z Teatrem Wybrzeże, który stał się jego artystycznym domem. To właśnie na facebookowym profilu tej instytucji koledzy z zespołu opublikowali wzruszające pożegnanie. CZYTAJ TEŻ: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie Tak pożegnano Mirosława Krawczyka W minioną sobotę, około godziny 12, bliscy zebrali się na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku, by wspólnie pożegnać artystę. Wśród obecnych nie mogło zabraknąć jego syna, Mikołaja Krawczyka. Ubrany w czerń aktor został sfotografowany przez trójmiejskich paparazzi. Na zdjęciach widać, jak wita się z Dorotą Kolak oraz dyrektorem Teatru Wybrzeże, Adamem Orzechowskim. Choć u boku 45-latka nie było jego żony Sylwii Juszczak, w uroczystości uczestniczyła jego była partnerka, Aneta Zając. Towarzyszyli jej wspólni z Mikołajem synowie: 14-letni Michał i Robert. Obecność całej rodziny była wymownym symbolem jedności w obliczu straty. Jak informuje „Super Express”, zwaśniona para nie zamieniła ze sobą ani słowa. Atmosfera podczas ceremonii była pełna skupienia i zadumy. Znani znajomi aktora przybyli, by oddać mu ostatni hołd i podkreślić, jak ważną postacią był dla środowiska artystycznego. Mirosław Krawczyk pozostawił po sobie nie tylko dorobek sceniczny i filmowy, ale przede wszystkim wspomnienia zapisane w rolach, które na zawsze pozostaną w pamięci widzów. Źródło: Pudelek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Żona Macieja Stuhra szczerze o zdrowiu. „To była bardzo trudna diagnoza”
Poruszające wyznanie córki Edwarda Linde-Lubaszenki na pogrzebie. Cztery dni po jego śmierci wydarzył się cud
To był dzień pełen łez i wspomnień. 24 lutego rodzina i bliscy pożegnali Edwarda Linde-Lubaszenkę, który zmarł 8 lutego 2026 r. w wieku 86 lat. Gdy córka Beata stanęła przed żałobnikami, nikt nie spodziewał się tego, co powie. Jej słowa zaskoczyły wszystkich.
Podczas pogrzebu Edwarda Linde-Lubaszenki, który odbył się 24 lutego, jego córka Beata wygłosiła przejmujące przemówienie. W trakcie uroczystości padły słowa, które wzruszyły wszystkich obecnych. Cztery dni po śmierci wybitnego aktora wydarzył się cud. Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki Edward Linde-Lubaszenko zmarł 8 lutego 2026 r. w wieku 86 lat. Informacja o jego odejściu pogrążyła w żałobie rodzinę oraz bliskich znajomych. Aktora, który pozostawił po sobie ogormną spuściznę opłakiwali najbliżsi, którzy 24 lutego br. licznie pojawili się w kościele, by towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Uroczystość miała podniosły i pełen emocji charakter. W trakcie ceremonii nie zabrakło poruszających przemówień. Głos zabrali najbliżsi, w tym córka Beata oraz syn Olaf Lubaszenko. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki, Beata, podobnie jak jej brat Olaf Lubaszenko, skierowała kilka słów do zgromadzonych w kościele żałobników. W jej głosie wyraźnie słychać było wzruszenie. „Ten świat się nagle zatrzymał i trudno jest uwierzyć, że to jest już koniec. Że nie zadzwoni już więcej. Że nie zapytasz, co słychać na świecie, w teatrze. Nie przyjdziesz na obiad w niedzielę. Nie opowiesz wszystkich swoich historii, anegdot, których było tak wiele, a twoje życie było bardzo niezwykłe artystycznie, imponujące, towarzysko barwne", powiedziała córka Edwarda Linde-Lubaszenko. Jej słowa wybrzmiały w kościele z ogromną siłą. CZYTAJ TEŻ: Tłum gwiazd i cisza, która mówiła wszystko. Tak pożegnano Edwarda Linde-Lubaszenkę. Ten widok łamał serca Aż trudno uwierzyć, co wydarzyło się cztery dni po śmierci Edwarda Linde-Lubaszenki Pod koniec swojego przemówienia córka wybitnego artysty podzieliła się informacją, która wniosła w tę smutną uroczystość promień światła. „Wciąż dzwoniłeś do mnie i pytałeś, co słychać na świecie, więc odpowiadam Tato. Wydarzyło się coś bardzo ważnego: 12 lutego urodził się twój wnuk Julian Edward. Cztery dni po twoim odejściu", powiedziała. Słowa o narodzinach wnuka wywołały ogromne poruszenie wśród zgromadzonych. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki podkreśliła, że pamięć o ojcu będzie żywa także dla najmłodszego członka rodziny. „Ale opowiemy mu wszystko o tobie. O tobie w teatrze. O twoim zamiłowaniu do sportu, matematyki, do medycyny. O twojej niezwykłej inteligencji, wolności i niezależności. I przede wszystkim o twoim śmiechu, bo najbardziej brakuje nam dzisiaj właśnie tego. Kogoś, kto jednym zdaniem potrafi rozbroić smutek, a cierpienie obrócić w śmiech. I wiem, że wolałbyś, żebyśmy dzisiaj nie pogrążali się wyłącznie w smutku. Wiem, że chciałbyś, żeby każdy z nas, tu obecnych choć przez chwilę uśmiechnął się na twoją cześć. I bardzo państwa o to proszę. O uśmiech i o modlitwę za tatę do św. Franciszka z Asyżu", podsumowała. Te słowa sprawiły, że pogrzeb aktora stał się nie tylko momentem pożegnania, ale także chwilą refleksji nad ciągłością życia. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki w swoim przemówieniu połączyła smutek z nadzieją. Wspomniała o codzienności, której już nie będzie, ale także o nowym życiu, które przyszło na świat cztery dni po jego śmierci. Źródło: Fakt. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Karpiel-Bułecka nie zamierza dłużej milczeć, tak odpowiedział Miszczakowi na komentarz o żonie. Padły zaskakujące słowa
Tłum gwiazd i cisza, która mówiła wszystko. Tak pożegnano Edwarda Linde-Lubaszenkę. Ten widok łamał serca
24 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki. Rodzina, przyjaciele i znani artyści przyszli oddać mu hołd. Tego dnia emocje mieszały się z ciszą, a ostatnie pożegnanie miało wyjątkowy, państwowy wymiar.
Warszawa pogrążyła się w ciszy. We wtorkowe przedpołudnie Kościół Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym w Warszawie wypełnił się rodziną, przyjaciółmi i ludźmi kultury, którzy przyszli pożegnać Edwarda Linde-Lubaszenkę. Przypomnijmy, że wybitny aktor zmarł 8 lutego w wieku 86 lat. O jego odejściu poinformował syn, Olaf Lubaszenko. Teraz bliscy i znani artyści towarzyszyli mu w ostatniej drodze. Pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki Uroczystość miała podniosły, państwowy charakter. 24 lutego w Kościele św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła przy Pl. Teatralnym w Warszawie zgromadzili się ci, którzy przez lata współtworzyli z nim historię polskiego teatru i kina. Atmosfera była pełna skupienia i wzruszenia. Wśród żałobników nie brakowało znanych twarzy. Najbliżej trumny stał syn aktora, Olaf Lubaszenko. To on jako pierwszy przekazał informację o śmierci ojca. Choć oficjalna przyczyna zgonu nie została ujawniona, wiadomo, że w ostatnich latach życia Edward Linde-Lubaszenko zmagał się z problemami zdrowotnymi. Mimo to do końca pozostał aktywny zawodowo. We wrześniu ubiegłego roku zagrał swój ostatni spektakl. Było to symboliczne pożegnanie z publicznością. Rolą w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego zamknął karierę obfitującą w liczne role filmowe i teatralne. CZYTAJ TEŻ: Anita Lipnicka pokazała córkę. Pola ma już 20 lat i mieszka z dala od Polski Ostatnia droga na Cmentarz Wojskowy na Powązkach Nic więc dziwnego, że dziś w kościele pojawili się przyjaciele i współpracownicy artysty. W tłumie żałobników można było dostrzec Roberta Janowskiego, Maję Komorowską oraz Stefana Friedmanna. Obecni byli także Tomasz Iwan i Michał Milowicz, którzy spotkali się z Edwardem Linde-Lubaszenką na planie „Poranka kojota”. Ich obecność była wyrazem wdzięczności i szacunku wobec człowieka, który przez lata inspirował kolejne pokolenia twórców. Były dziekan Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST zapisał się w pamięci studentów jako wymagający, ale niezwykle ciepły pedagog. Dla wielu był nie tylko wykładowcą, lecz także mentorem. Wspomnienia dawnych studentów i kolegów z branży krążyły wśród zgromadzonych jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii. Po zakończeniu mszy żałobnej kondukt pogrzebowy wyruszył na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. To właśnie tam, w grobie rodzinnym, Edward Linde-Lubaszenko spoczął w Alei Zasłużonych. Odejście Edwarda Linde-Lubaszenki to koniec pewnej epoki. Aktor przez dekady obecny był na scenie i ekranie, tworząc role, które na stałe zapisały się w pamięci widzów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Nie żyje Robert Carradine. Aktor, który zagrał w kultowej komedii z lat 80. miał 71 lat. Rodzina ujawnia dramatyczne kulisy jego walki
Za uśmiechem, który znały miliony widzów, kryła się historia, o której mówiło niewielu. Robert Carradine, gwiazdor lat 80. i członek legendarnej hollywoodzkiej rodziny, przez lata zmagał się z cieniem, który ostatecznie okazał się silniejszy. Dziś bliscy przerywają ciszę i ujawniają poruszające kulisy jego odejścia.
Hollywood pogrążyło się w żałobie. Nie żyje Robert Carradine, aktor, który dla jednych był ikoną kina lat 80., dla drugich ciepłym, ekranowym ojcem z ukochanego serialu młodzieżowego. Miał 71 lat. Informację o jego śmierci potwierdziła rodzina. W poruszającym oświadczeniu ujawniono, że artysta odebrał sobie życie po wieloletniej walce z chorobą afektywną dwubiegunową. Robert Carradine nie żyje. Kim był gwiazdor lat 80.? Był najmłodszym przedstawicielem jednej z najbardziej znanych dynastii aktorskich w historii Hollywood. Urodzony 24 marca 1954 r. Robert Carradine przyszedł na świat jako syn legendarnego Johna Carradine’a oraz młodszy brat Davida i Keitha Carradine’ów. Nazwisko, które nosił, otwierało drzwi do wielkiej kariery, ale jednocześnie stawiało przed nim ogromne wyzwania. On jednak szybko udowodnił, że stać go na wiele. „Zemsta frajerów” i największe role Roberta Carradine’a Na dużym ekranie zadebiutował w 1972 r. u boku Johna Wayne’a w filmie „Kowboje”. Do pierwszego castingu namówił go brat David, przekonując, że może tylko zyskać, a nic nie stracić. Ta decyzja okazała się przełomowa. Robert Carradine od początku wyróżniał się autentycznością, które przyciągały uwagę reżyserów. Wkrótce potem pojawił się w docenianym przez krytyków „Powrocie do domu” Hala Ashby’ego oraz „Ulicach nędzy” Martina Scorsese. Były to produkcje, które ugruntowały jego pozycję jako aktora charakterystycznego, zdolnego do budowania złożonych, nieoczywistych postaci. CZYTAJ TEŻ: Niedawno zaręczyny, a tu takie wieści. Narzeczona Akopa Szostaka przekazała smutną wiadomość. To koniec Prawdziwy przełom przyniosły jednak lata 80. W 1980 r. aż dwa filmy z jego udziałem znalazły się w oficjalnej selekcji Festiwalu Filmowego w Cannes: „Wielka czerwona jedynka” Samuela Fullera oraz „Straceńcy” Waltera Hilla. Ten drugi tytuł zapisał się w historii kina nie tylko ze względu na obsadę, ale również koncepcję. Prawdziwi bracia grali na ekranie historycznych braci. To był moment, w którym nazwisko Carradine znów wybrzmiało z pełną siłą. Największy rozgłos przyniosła mu jednak rola Lewisa Skolnicka w kultowej „Zemście frajerów”. Film stał się jednym z symboli popkultury lat 80., a kreacja Carradine’a nieodłącznym elementem jego fenomenu. Dla wielu widzów to właśnie ta postać na zawsze zdefiniowała jego ekranowy wizerunek. Po latach Robert Carradine zdobył serca zupełnie nowego pokolenia widzów jako ojciec w serialu „Lizzie McGuire”. Choroba afektywna dwubiegunowa. Oświadczenie rodziny Za uśmiechem i artystycznym spełnieniem kryła się jednak trudna, wieloletnia walka. W oficjalnym komunikacie przekazanym amerykańskiej redakcji Deadline rodzina aktora podkreśliła, że „w świecie, który potrafi być bardzo mroczny, Bobby zawsze był dla wszystkich wokół światłem i nadzieją”. Bliscy zdecydowali się ujawnić przyczynę śmierci, by przełamać tabu wokół chorób psychicznych. W oświadczeniu podkreślono, że Robert Carradine zmagał się z prawie dwudziestoletnią chorobą afektywną dwubiegunową. „Jesteśmy zdruzgotani utratą tej pięknej duszy i chcemy podkreślić jego odważną walkę z prawie dwudziestoletnią chorobą afektywną dwubiegunową. Mamy nadzieję, że jego historia będzie promieniem światła i zachętą do walki z piętnem, które wciąż towarzyszy chorobom psychicznym”, przekazano. Równie poruszające słowa wypowiedział Keith Carradine. Starszy brat aktora nie ukrywał bólu, ale też determinacji, by mówić otwarcie o problemie. „Chcemy, żeby wszyscy o tym wiedzieli i nie ma w tym żadnego wstydu. To choroba, która wzięła górę, ale pragnę go uczcić za tę walkę i za jego piękną duszę. Był niezwykle utalentowany i będziemy tęsknić za nim każdego dnia”, podkreślił. Śmierć Roberta Carradine’a to nie tylko koniec pewnej epoki w Hollywood. To także bolesne przypomnienie, że za blaskiem reflektorów często kryją się cienie, których nie widać na czerwonym dywanie. Źródło: Deadline, Plejada. CZYTAJ TEŻ: Ruszył proces syna Michele i Roba Reinerów. Ten nie przyznał się do winy
Kołaczkowska, Soyka, Jakubiak… Ostatni rok zabrał nam wybitnych ludzi kultury, polityki i sportu. To ich szczególnie dziś wspominamy
W 12 minionych miesiącach pożegnaliśmy wielu wybitnych ludzi świata kultury, polityki i sportu. Dziś szczególnie ich wspominamy...
Koniec października i początek listopada to czas, w którym wspominamy tych, którzy nadawali sens naszemu światu — artystów, twórców, ludzi kultury i pasji. Minionych dwanaście miesięcy przyniosło pożegnania, które głęboko zapisały się w naszej pamięci. Odeszli ci, których głosy, role, gesty i idee kształtowały nasze emocje i marzenia. Gwiazdy, które zmarły w ostatnim roku Grudzień 2024 przyniósł smutną wiadomość o śmierci Ryszarda Poznakowskiego, lidera Trubadurów — zespołu, który rozbrzmiewał w domach Polaków przez pokolenia. Kilka dni później odszedł Stanisław Tym, niezapomniany aktor o jednym z najbardziej charakterystycznym poczuciu humoru w polskim kinie. W styczniu pożegnaliśmy zaś Barbarę Rylską, gwiazdę filmów lat 60., i Stanisława Brudnego, aktora, którego głos i twarz pamiętamy z dziesiątek ról drugoplanowych — zawsze prawdziwy, zawsze wiarygodny. W lutym 2025 roku odszedł Marian Turski, świadek historii, dziennikarz i człowiek, który całym swoim życiem przypominał, że „Auschwitz nie spadło z nieba”. Jego głos — spokojny, ale stanowczy — był sumieniem naszego czasu. Zaledwie kilka tygodni później świat kina pożegnał Richarda Chamberlaina, amerykańskiego aktora znanego z serialu Ptaki ciernistych krzewów. Jego romantyczne role wzruszały miliony widzów, a elegancja i ciepło sprawiły, że stał się jednym z ostatnich dżentelmenów Hollywood. Marzec przyniósł również wiadomość o śmierci Vala Kilmera, niezapomnianego odtwórcy roli Icemana w Top Gun i jednej z najbardziej wyrazistych osobowości lat 90. — artysty, który łączył bunt z wrażliwością. W kwietniu 2025 świat pogrążył się w żałobie po śmierci papieża Franciszka – duchowego przywódcy, który zdołał połączyć pokorę z odwagą reformy. Ostatniego dnia miesiąca walkę z rakiem przegrał też Tomasz Jakubiak... Lato 2025 roku przyniosło szczególnie bolesne pożegnania. W lipcu zmarł Tadeusz Rolke, mistrz fotografii, który przez dekady dokumentował codzienność Polaków, pokazując piękno w prostocie. Jego zdjęcia stały się kroniką przemian – artystyczną, społeczną i emocjonalną. Czytaj także: Tym jednym postem trafił w serca milionów. Dariusz Kamys o „bolesnej pustce” po Asi W tym samym miesiącu odeszła Joanna Kołaczkowska, filar Kabaretu Hrabi, kobieta o błyskotliwym poczuciu humoru i niezwykłej wrażliwości. Jej śmierć poruszyła nie tylko fanów kabaretu, ale wszystkich, którzy potrzebowali uśmiechu w trudnych czasach. Kilka dni później świat muzyki pogrążył się w żałobie po Ozzym Osbourne’ie – legendzie rocka, który przez dekady inspirował buntowników i artystów na całym świecie. Jego życie było jak jego twórczość – głośne, pełne pasji, ale też szczere i prawdziwe. Sierpień z kolei zabrał nam Stanisława Soykę – słowa jego „Tolerancji” nigdy nie przestaną nam świszczeć w uszach. Jesienią przyszło nam pożegnać kolejne wielkie nazwiska. We wrześniu świat mody zatrzymał się na chwilę po śmierci Giorgia Armaniego – projektanta, który zdefiniował pojęcie elegancji. Jego wizja prostoty i klasycznego piękna na zawsze odmieniła to, jak rozumiemy luksus. Niedługo potem, 16 września, odszedł Robert Redford – aktor, reżyser, laureat Oscara. Jego spojrzenie i uśmiech były symbolem amerykańskiego kina, a jego działalność ekologiczna pokazała, że gwiazda może świecić nie tylko na ekranie, ale też w działaniu dla dobra świata. Pożegnaliśmy też Katarzynę Stoparczyk, dziennikarkę, która potrafiła rozmawiać z dziećmi i dorosłymi tak, by każdy poczuł się ważny… Wspominając ich wszystkich, zatrzymujemy się na chwilę. Bo choć ich już z nami nie ma, to pozostawili po sobie coś bezcennego — światło, które nie gaśnie wraz z nimi.
Była przy niej do samego końca, teraz siostra ujawniła smutną prawdę. Tak brzmiały ostatnie słowa Kołaczkowskiej
To miała być zwykła rozmowa. Cztery dni przed odejściem Joanny Kołaczkowskiej wydarzyło się coś, co jej siostra do dziś nazywa spotkaniem na granicy światów. „Zamknęłam oczy i usłyszałam jej głos", wspomina Agnieszka Kamys. Co dokładnie się wtedy stało?
17 lipca media obiegła smutna wiadomość. Zmarła wówczas Joanna Kołaczkowska. Uwielbiana artystka kabaretowa miała 59 lat. Od miesięcy walczyła z glejakiem mózgu. Teraz Agnieszka Kamys, w poruszającym wywiadzie dla magazynu Pani opowiedziała o ostatnich chwilach życia ukochanej siostry. [Ostatnia publikacja na FB: 28.03.2026 r.] Joanna Kołaczkowska we wspomnieniach siostry — Agnieszki Kamys Rodzina Joanny Kołaczkowskiej jeszcze w styczniu mierzyła się z innym dramatem. Mama artystki — Ania poważnie zachorowała. Jednak to, co wydarzyło się kilka miesięcy później, było jeszcze bardziej druzgocące. W kwietniu, gdy mama aktorki przechodziła operację, Joanna usłyszała własną diagnozę — glejak. „Asia nie chciała, żebym powiedziała o tym mamie. Nagrała dla niej filmik. Kiedy odbierałam mamę ze szpitala, puściłam jej to nagranie. Asia mówiła z lekkością: "Mamusiu, nie martw się, będziemy razem przechodziły radioterapię, chemię, wszystko się uda", wspomniała na łamach magazynu Pani. Ulubienica publiczności zachowała niezwykły spokój, nawet gdy usłyszała wyrok. „Kiedy zadzwoniła i powiedziała, że zna wyniki, jej głos nie miał w sobie ani krztyny dramatyzmu. Mówiła spokojnie, jakby opowiadała o czymś codziennym, zwyczajnym. Zadawała lekarzowi rzeczowe pytania, a potem powtarzała je nam, jakby chodziło o usuwanie pieprzyka ciekłym azotem", dodaje Agnieszka Kamys. „To było porażające, bo przecież diagnoza była wyrokiem śmierci. A jednak mówiła o tym tonem, w którym było więcej łagodności niż strachu", zaznaczyła. CZYTAJ TEŻ: Zatrzęsła parkietem TzG, publiczność aż wstała z miejsc. Bursztynowicz rozbiła bank! Ale oceny jury zaskoczyły wszystkich Ostatnie dni Joanny. „To było spotkanie na granicy światów" Ostatnie dni życia Joanny były wyjątkowe. Pełne ciszy, czułości i… duchowej obecności. Agnieszka Kamys opowiedziała o chwili, która głęboko ją poruszyła. „Na cztery dni przed jej odejściem wydarzyło się coś, czego nie potrafię nazwać inaczej niż spotkaniem na granicy światów. Trzymałam ją za rękę, zamknęłam oczy i poprosiłam: "Asia, jeśli chcesz, mów do mnie". I wtedy w sercu usłyszałam jej głos — spokojny, pewny", mówi. Joanna powiedziała wtedy, że nic ją nie boli, że jest spokojna. „Spytałam, gdzie jest. Odpowiedziała: "Stoję przed bramą". Widziałam tę bramę. Ogromną, ciężką, nowoczesną, zbudowaną z dwóch monumentalnych płyt w kolorze écru. Przez otwarte wrota widać było światło i ludzi, którzy wchodzili tam powoli, w swoim tempie. Powiedziałam jej: „Asia, dalej już nie pójdę, musisz iść sama". I ona poszła", zwierzyła się. Mimo ogromnej straty Agnieszka Kamys nie pozwala odejść pamięci o siostrze. „Wiem, że chciała, by ją wspominać. Nie pomnik, nie milczenie, ale wspomnienie — takie zwyczajne, pełne śmiechu, wzruszeń, anegdot. I my to robimy. Może to najpiękniejszy sposób, by żyć dalej z kimś, kogo już nie ma. A jednak jest", mówi z głębokim przekonaniem. Źródło: Magazyn Pani. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Owacje na stojąco i łzy wzruszenia w Tańcu z Gwiazdami. Tak uhonorowano legendę polskiego kina. Piękny hołd
Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud
Joanna Kołaczkowska walczyła z nowotworem z niezwykłą siłą i godnością. Do końca była otoczona miłością, wsparciem fanów i środowiska kabaretowego.
Choć jej życie zakończyło się zbyt wcześnie, Joanna Kołaczkowska do ostatnich chwil pozostawała symbolem nadziei i niezwykłej siły ducha. Jej walka z ciężką chorobą poruszyła tysiące serc – od najbliższych po fanów w całej Polsce. Kobieta, która przez lata wywoływała śmiech i wzruszenie, sama stała się źródłem emocji, które teraz trudno opisać słowami. Walka o zdrowie i wsparcie z całej Polski Diagnoza była szokiem – nowotwór, który zaatakował Joannę Kołaczkowską, wymagał intensywnego leczenia i nieustannej walki. Mimo że artystka nie ujawniała szczegółów swojej choroby publicznie, wiadomo było, że jej stan jest poważny. W odpowiedzi na sytuację, przyjaciele i środowisko artystyczne natychmiast zorganizowali wsparcie. Powstały zbiórki i wydarzenia charytatywne – najbardziej poruszający był koncert „Dla Ciebie mógłbym zrobić wszystko” w warszawskim Teatrze Współczesnym. Scena stała się miejscem pełnym emocji, gdzie artyści, publiczność i bliscy Joanny wyrażali swoją miłość, oddanie i nadzieję. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Potemowe piosenki i wielka mobilizacja Kabaret Hrabi, z którym Joanna Kołaczkowska była związana przez lata, zorganizował specjalne wydarzenia pod nazwą „Potemowe piosenki”. Dochód ze sprzedaży biletów w całości przekazano na jej leczenie. Publiczność, która kochała Joannę za jej poczucie humoru i ciepło, odpowiedziała z wielką solidarnością – bilety wyprzedawały się błyskawicznie. Wspólna energia fanów i przyjaciół dawała nadzieję, że cud jest możliwy. Kabaret Hrabi w swoim oświadczeniu napisał później: „Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Ostatnie dni – więcej niż cisza Odejście Joanny Kołaczkowskiej w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku było ciosem, który poruszył cały kraj. Miała 59 lat. Odeszła miesiąc po urodzinach, otoczona bliskimi i wdzięcznością za wszystko, co dała światu – nie tylko śmiech, ale też refleksję, czułość i autentyczność. Jej ostatnie chwile były pełne symboliki – koncerty, świece, wspólne modlitwy i cicha obecność tych, którzy kochali ją najbardziej. Mimo że cud nie nadszedł, jej życie i walka były jego esencją – świadectwem miłości, która nie zna granic i pamięci, która nie gaśnie. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Joanna Kołaczkowska, ukochana przez publiczność artystka Kabaretu Hrabi, zmarła po walce z nowotworem. Gwiazdy, z Marzeną Rogalską na czele, żegnają ją z czułością i wdzięcznością.
Wiadomość o śmierci Joanny Kołaczkowskiej poruszyła Polskę. Zmarła w wieku 59 lat, po walce z chorobą nowotworową. Od rana w mediach społecznościowych płyną wzruszające wpisy – szczególnie słowa Marzeny Rogalskiej zyskały ogromny rezonans. W jej pożegnaniu pobrzmiewała nie tylko przyjaźń, ale i głęboki podziw dla kobiety, która swoją szczerością i humorem zdobyła serca widzów w całym kraju. Joanna Kołaczkowska nie żyje. Marzena Rogalska poruszająco żegna przyjaciółkę Marzena Rogalska opublikowała na Instagramie słowa, które poruszyły cały kraj. „Jeśli chciałabym Ci coś powiedzieć… to pewnie to, że świat bez Ciebie będzie po prostu uboższy. Wszystko, co stworzyłaś, zostanie, ale Twojej obecności już nic nie zastąpi”. To szczere wyznanie ukazuje, jak bliska była im więź – nie tylko zawodowa, ale i głęboka przyjaźń. "Życie bywa piękne, ale też okropnie niesprawiedliwe. To Ciebie dopadła choroba. Nie kogoś, kto żył byle jak, na pół gwizdka. Tylko Ciebie – kochaną, dobrą, całą z serca, z czułości, z miłości. Trudno to wszystko pojąć" — pisała ze wzruszeniem, ukazując część ich wspólnej historii. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Gwiazdy żegnają Kołaczkowską – hołd dla życia i talentu W sieci pojawiły się liczne wpisy od gwiazd i artystów, którym bliska była Joanna. Przyjaciółkę pożegnał m.in. Artur Andrus, który podzielił się osobistą refleksją: "Nie da się napisać wesołej piosenki o sercu rozerwanym na kawałku". Luiza Ganczarska, producentka, napisała z kolei: "O milion spotkań za mało, za mało skeczy, programów obejrzanych na żywo. Za mało "nie nagrywajcie, ale można robić notatki". I ****, nigdy nie robiłam. Zapisywałam w sercu każdy jeden wybuch śmiechu, który z intensywności graniczył z mdłościami". Swoje pożegnania zamieścili także m.in. Adrianna Borek, Krzysztof Śmiszek, Paulina Holtz, czy Andrzej Saramonowicz. Kabaret Hrabi – jak scenę żegnała ich Asia Jej misternie utkane kariery ścieżki – od Drugi Garnitur, przez Potem, aż po Kabaret Hrabi – zostawiły niezatarte wspomnienia. Od 2002 roku była jedną z twarzy grupy, współtworzyła skecze, pisała piosenki („Song porzuconej”, „Bakteria w całusie”) i animowała scenę ciepłem charakterystycznej charyzmy. W ostatnich miesiącach zespół zintensyfikował działania – odwołano jej występy do końca sierpnia, a dochód z koncertów przeznaczono na jej leczenie, wraz z apelem o wsparcie finansowe i duchowe.
Tajemnica ostatnich chwil Anny Przybylskiej. Jej mama ujawnia bolesną prawdę
Krystyna Przybylska, mama niezapomnianej Anny Przybylskiej, po 11 latach milczenia odsłania najbardziej wzruszające momenty sprzed śmierci córki. Wspomina ostatni spacer w Orłowie, rozmowy o śmierci i ostatni uścisk dłoni w rodzinnym domu... To historia matczynej miłości i bólu, który nie przemija.
Ostatnia publikacja na FB: 17.01.2026 r. Krystyna Przybylska zdecydowała się opowiedzieć o najtrudniejszych chwilach swojego życia – pożegnaniu z córką. Mija 11 lat od śmierci Anny Przybylskiej, a matka wciąż nie potrafi pogodzić się ze stratą. W emocjonalnym wywiadzie z serwisem Świat Gwiazd wyznała: „Ona mnie przygotowywała". Opowiedziała też o momencie, w którym straciła ostatnią nadzieję na wyzdrowienie Ani. Ostatnie chwile Ani Przybylskiej. Mama ujawniła poruszającą prawdę Anna Przybylska była jedną z najbardziej lubianych i cenionych polskich aktorek. Zarażała optymizmem, uśmiechem, siłą. Jej śmierć w październiku 2014 roku wstrząsnęła całą Polską. Jej mama, Krystyna Przybylska, udzieliła poruszającego wywiadu serwisowi Świat Gwiazd i opowiedziała o ostatnich chwilach córki. Z przejmującego wyznania emanuje ból niemożliwej do zaakceptowania straty. "Myślę, że wola jej walki była niesamowicie silna" — zaczęła. Ania spędziła ostatni dzień życia z rodziną, nad ukochanym morzem w Gdyni-Orłowie. "Pamiętam, że zrobiłyśmy taki spacer. Poszłyśmy na ryby w Orłowie. [...] Byłam z moją siostrą, a ona [córka] do końca była taka, bym powiedziała, [...] pełna świadomości. […] Chyba każdy z nas wyczuwa jakiś moment, że to [koniec] chyba przychodzi" — wspominała mama aktorki. Niezwykła siła Anny Przybylskiej Anna Przybylska, mimo cierpienia i wiedzy o zbliżającej się śmierci, przez cały czas myślała o swojej rodzinie. Nie chciała, aby bliscy cierpieli, dlatego z ogromnym spokojem i opanowaniem przygotowywała ich na najgorsze. "Ania zawsze mówiła: »Mamo, takiej kolejności nie będzie«, bo ja jej mówiłam, że najpierw chowa się rodziców, potem dzieci. [...] Tak jakby ona mnie przygotowywała" — wyznała. Krystyna Przybylska wróciła też wspomnieniami do momentu, w którym córka straciła ostatnią nadzieję na wyzdrowienie. Informację otrzymała od jej siostry, Agnieszki: "Ostatnim takim momentem, był ten, kiedy wróciła z Ameryki. Niestety, tam, tak jak Agnieszka mówi, została odarta z tej ostatniej nadziei". ZOBACZ TEŻ: Marta Nawrocka pokazała zdjęcie z córką. Filip Chajzer nie wytrzymał i odpowiedział jej dosadnie Hospicjum i pożegnanie – emocje, które zostają na zawsze Po powrocie do Polski Anna Przybylska trafiła do szpitala w Bydgoszczy. Wkrótce wróciła do Gdyni, gdzie spędziła swoje ostatnie chwile. Wtedy to właśnie jej mama była przy niej. "Ania nie była nigdy w hospicjum. [...] Była tam parę godzin, jak wróciła z Bydgoszczy. Po tym było trzeba założyć jej ten aparat do morfiny — tłumaczyła. Opiekę nad Anią sprawowali w tym czasie najbliżsi. "Ania miała hospicjum domowe. Przyjeżdżała pani Ela, pielęgniarka wspaniała, no przede wszystkim ci wolontariusze, którzy przyjeżdżali czy tam dzwonili, czy coś potrzeba. Wszyscy byli zorganizowani. Jarek przerwał przede wszystkim grę, więc też był bardzo zaangażowany w pomoc. Ja byłam i Agnieszka i Beata. Myśmy się wymieniali" — podkreślała. Dla Krystyny Przybylskiej czas się zatrzymał 5 października 2014 roku. Od tamtej pory życie toczy się dalej, ale ból nie maleje. SPRAWDŹ TEŻ: Bywały trudne rozmowy. Psycholog Igi Świątek zdradza sekrety pracy z mistrzynią
Serialowy syn wspomina Gabrielę Kownacką. Wyznanie o ostatnich chwilach rozrywa serce na pół
Sergiusz Żymełka, znany z roli Filipa w "Rodzinie zastępczej", podzielił się wzruszającymi wspomnieniami o Gabrieli Kownackiej, serialowej mamie. Jego słowa poruszają do głębi.
W najnowszym wywiadzie dla Plejady Sergiusz Żymełka opowiedział o relacji z Gabrielą Kownacką, która w serialu "Rodzina zastępcza" wcielała się w postać Anki Kwiatkowskiej. Aktor wspomina ją jako drugą mamę, która otaczała go ciepłem i troską na planie serialu. Ich bliska więź sprawiła, że wiadomość o chorobie i odejściu Kownackiej była dla niego ogromnym ciosem. Bliska relacja z Gabrielą Kownacką. Była jego serialową mamą i prawdziwą opiekunką Choć Gabriela Kownacka była znana i ceniona przez widzów, dla młodego Sergiusza Żymełki była przede wszystkim "panią Gabrysią" – drugą mamą, jak sam ją określił. "Pani Gabrysia była jak moja druga mama. Przytulała mnie, głaskała po główce, a gdy trzeba było, wstawiała się ze mną i mnie broniła" — wspominał. Na planie zawsze była opiekuńcza, ciepła i serdeczna. Nie zadzierała nosa, mimo że otaczało ich wiele gwiazd. To właśnie ta ludzka strona aktorki najbardziej zapadła Żymełce w pamięć. ZOBACZ TEŻ: Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób Choroba i odejście. Wspomnienia ostatnich chwil z Gabrielą Kownacką Śmierć Gabrieli Kownackiej w 2010 roku była dla Żymełki ogromnym ciosem. Jako jeden z dziecięcych aktorów z serialu był z nią wyjątkowo blisko. Przez długi czas nie wiedzieli, jak poważny jest stan zdrowia aktorki – informacje docierały do nich stopniowo. W pewnym momencie pojawiła się nadzieja, że Kownacka wyzdrowieje i wróci na plan. Niestety, nastąpił nawrót choroby. "Nie chciała, żeby ktoś ją oglądał w tym stanie" – mówił Żymełka ze smutkiem. "Do samego końca mieliśmy nadzieję, że ta historia będzie miała inny finał". Jej pogrzeb był dla niego momentem szczególnie trudnym – płakał, żegnając osobę, która była mu bliska jak członek rodziny. "Straciłem kogoś bliskiego – kogoś, z kim się wychowywałem" – wyznał Michałowi Misiorkowi. "Rodzina zastępcza" – miejsce dorastania. Wspomnienia z planu i relacje z obsadą Serial „Rodzina zastępcza” był nie tylko przełomem w karierze Sergiusza Żymełki, ale również miejscem, gdzie dojrzewał i kształtował się jako młody człowiek. Atmosfera na planie była pełna wsparcia i przyjaźni. Z Piotrem Fronczewskim, serialowym ojcem, mógł rozmawiać o wszystkim – aktor zabierał go na przejażdżki motocyklem po hali filmowej, ku przerażeniu prawdziwej mamy młodego aktora. To wspomnienia, które – jak sam mówi – „nikt mu nie zabierze”. Wśród całej obsady czuło się naturalność i koleżeństwo – nikt nie wynosił się ponad innych, a młody aktor wyniósł z planu wiele fantastycznych znajomości. SPRAWDŹ TEŻ: Był gwiazdą "Rodziny zastępczej", teraz pojawił się w randkowym show! Co dziś robi Sergiusz Żymełka?