Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie
Świat zapamiętał go jako bezwzględnego Hermanna Brunnera ze „Stawki większej niż życie”. Jednak za ekranowym wizerunkiem kryła się historia znacznie bardziej poruszająca, pełna rozstań, dramatycznych wyborów i wielkiej miłości, która przetrwała ponad sześć dekad.
Legendarny Hermann Brunner ze „Stawki większej niż życie”, ceniony i uwielbiany przez widzów aktor Emil Karewicz odszedł w 2020 roku w wieku 97 lat. W życiu spełniał się nie tylko zawodowo, ale również prywatnie. Z trzecią żoną, która odeszła dekadę temu, byli małżeństwem przez 62 lata. Doczekali się dwójki dzieci. Rodzina była dla nich największą wartością... Przypominamy historię miłości Emila Karewicza. Emil Karewicz: dwa pierwsze związki Pierwszą żonę poznał jeszcze w trakcie drugiej wojny światowej, niedługo po tym, jak w 1941 roku naziści zbombardowali Wilno, z którego pochodził Emil Karewicz. Spotkali się w firmie transportowej, w której zatrudnił się przyszły aktor, by uniknąć wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. W administracji pracowała piękna Ewa, której urokowi 18-latek uległ od pierwszego wejrzenia. Zakochał się po uszy, poprosił ją o rękę, wzięli szybko ślub. „W administracji bazy pracowała piękna dziewczyna, Ewa, której i ja przypadłem do gustu. Więc od rozmów, żartów, przebywania razem doszliśmy do małżeństwa. (...) Ślub mieliśmy skromny, na miarę czasów", opowiadał. Jednak los nie był dla nich łaskawy: Emil Karewicz został wcielony do Wojska Polskiego, z którym walczył na zachodnim froncie, ona zaś została przesiedlona do Gniezna i na kilka lat ich drogi się rozeszły. „Po wojnie odnaleźli się dzięki pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża i zamieszkali w Gdańsku, ale próba ponownego ułożenia sobie życia we dwoje, którą podjęli, nie powiodła się. Po rozwodzie długo jeszcze utrzymywali ze sobą przyjacielski kontakt”, przypominał w 2018 roku serwis kultoweseriale.pl. Drugą żoną Emila Karewicz była Delfina. „Zakochaliśmy się z miejsca, a że wkrótce po pierwszym spotkaniu okazało się, że spodziewamy się dziecka, zdecydowaliśmy się wziąć ślub”, wspominał aktor. Owocem tego związku jest córka Sylwia. Niestety, im także nie było dane długo cieszyć się szczęściem. Gdy przyszły gwiazdor „Stawki większej niż życie” zatrudnił się w Teatrze Kameralnym w Sopocie, w 1949 roku podjęto decyzję o przeniesieniu placówki do Łodzi. Żona i córka Emila Karewicza zostały na Wybrzeżu, on wyjechał. I mimo że dołączyły do niego po jakimś czasie, nic nie układało się tak, jak wcześniej. Zapadła decyzja o rozwodzie. „27-letni wtedy Emil poznał największą miłość swojego życia – Teresę”, czytamy w publikacji. "„Sprowadzenie do Łodzi mojej żony Delfiny nie uratowało małżeństwa. Przyjechała i pomimo radości, jaką odczuwaliśmy na początku, po dość krótkim czasie mogliśmy się przekonać, że coraz mniej nas łączy. Po prostu dwoje ludzi oddalało się od siebie i nie można było nic z tym zrobić", zwierzał się ulubieniec publiczności. Czytaj również: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCadKjo-e73e2fb.jpg" width="1600" height="1787" alt="1963. Kadr z filmu "Yokmok" w rezyserii Stanislawa Mozdzenskiego, n/z Emil Karewicz.,Image: 428823962, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Yokmok"" /> Trzecia żona Emila Karewicza, Teresa: historia miłości Przy jej boku odnalazł spokój i szczęście. Pierwsze spotkanie pary miało miejsce na początku lat 50. Oboje wzięli udział w... pochodzie pierwszomajowym w Łodzi! Ona była wówczas pracownicą administracji w Teatrze im. Stefana Jaracza, w którym Karewicz spełniał się jako początkujący aktor. Był pod jej wielkim urokiem. W pewnym momencie po prostu chwycił ją pod rękę. „Wydawało mi się, że zaraz zemdleje, więc chciałem ją podtrzymać. Od tamtej pory szliśmy przez życie razem, ciągle trzymając się za ręce”, wspominał Tak jak przy pierwszych dwóch małżeństwach, także tu nie zwlekał zbyt długo z poproszeniem ukochanej o rękę. Zaręczyli się po kilku tygodniach znajomości, niedługo potem wzięli ślub. Recepta na udany związek? Ona wzięła na siebie cały ciężar związany z wychowaniem dwójki dzieci – syna Krzysztofa i córki Małgorzaty – oraz codzienne obowiązki, on zaś mógł poświęcać się pasji. A było nią nie tylko aktorstwo! Emil Karewicz był także utalentowanym malarzem, grał na pianinie i komponował. „Wychowywali dzieci w domu stojącym przy jednej w wąskich uliczek Anina i ukrytym w samym środku dużego, otoczonego wysokim płotem ogrodu. To właśnie tu – co aktor często podkreśla w wywiadach – przeżyli najszczęśliwsze chwile swojego życia”, pisał w 2016 roku portal swiatseriali.pl. Doczekali się pięciorga wnucząt. To właśnie za namową żony Emil Karewicz zdecydował się w 1983 roku zakończyć karierę. Chciał więcej czasu poświęcać najbliższym. „Uznałem, że po czterdziestu latach pracy należy mi się odpoczynek, poza tym chciałem poświęcić trochę czasu rodzinie”, podkreślał. „Zawsze chciałem mieć dużą, kochającą się rodzinę. Robiłem wszystko, by spełnić to marzenie. Dwie pierwsze próby się nie udały, ale za trzecim razem szczęście mi dopisało", dodał. Jednak niedługo potem żartował, że emerytura szybko mu się znudziła. W końcu, jak mawiał, „aktorstwo była jego pasją i – drugą po Teresie – największą miłością życia”. Niestety, w kwietniu 2012 roku Teresa Karewicz zmarła. „Byliśmy bardzo dobrym małżeństwem. Jestem jej wdzięczny za ciepło, które wprowadziła do naszej rodziny, za nasze wspólne chwile. Była najbliższą mi osobą”, podsumował ten związek w autobiografii Moje trzy po trzy. Mimo że miał wielki apetyt na życie, po odejściu ukochanej żony szybciej zaczął się starzeć i opadać z sił. Później jego córka przyznała jednak, że czuje się dobrze. „Na ekranie już go raczej nie zobaczymy, ale zapewniam, że nie ma powodów do obaw. Cieszy się urokami życia na emeryturze. Każdą wolną chwilę poświęca na spotkania i rozmowy z wnukami. Chętnie opowiada im różne anegdoty o czasach swojej młodości, o pracy na planach filmowych, a dzieciaki słuchają z zapartym tchem i zadają pytania”, relacjonowała w rozmowie z Super expressem Małgorzata Karewicz. I to właśnie najbliżsi czuwali przy nim do końca... Aktor odszedł 13 marca 2020 roku. Został jednak pochowany trzy miesiące później ze względu na pandemię COVID-19. Urna z jego prochami złożono w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych. Syn Emila Karewicz w rozmowie z Faktem przyznał, że gdy tylko pozwolą na to regulacje prawne, chciałby, by jego rodzice spoczęli w jednym grobie. "Tata chciał być pochowany razem z mamą. I ja spełnię jego wolę", wyznał. Czytaj także: Mąż Magdaleny Majtyki przez lata działał za kamerą. Teraz jego słowa poruszyły tysiące ludzi Tekst aktualizowany na VUŻ i Historie 26.01.2025 r.
Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Takiego głosu jak on nie miał nikt. Niski, z charakterystyczną chrypką. Elektryzujący, ciepły. Do dziś takie przeboje, jak „Na pozór”, „W drodze do Fontainebleau” (z wokalistką Alibabek Ewą Dębicką), „Mały biały pies”, „Z nieśmiałości mojej” i oczywiście wielki evergreen „Jej portret” nucą kolejne pokolenia. Ona zresztą otworzyła Bogusławowi Mecowi drzwi do wielkiej kariery, gdy zaśpiewał ją na festiwalu w Opolu w 1972 roku.
W 2001 spadł na niego i jego bliskich bolesny cios. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok: białaczka. Na szczęście udało się znaleźć dawczynię szpiku: została nią jego siostra Danuta. Nie poddawał się. Miał dla kogo walczyć. Ale po 11 latach zmagań z nowotworem nadszedł kres. Bogusław Mec odszedł 11 marca 2012 roku. Do końca czuwała przy nim żona Jolanta. Walczyła jak lwica o każdą sekundę życia ukochanego. „Wiedziałam, jaka to jest choroba, ale cały czas wydawało mi się, że mu się uda, że będzie tym pierwszym, tym jedynym, który zwycięży wszystko. Był wspaniałym pacjentem, godził się na wszystko, co mu dałam. Chciał wyzdrowieć i chciał być tylko dla nas”, wspominała w jednej z rozmów. Gdy koncertował poważnie już chory, zawsze spoglądał za kulisy, czy Jola tam stoi, czy jest. Ona wkładała mu do kieszonki morfinę, tak na wszelki wypadek, gdyby na koncercie bardzo go bolało. Bogusław Mec: dzieciństwo, dorastanie Bogusław Mec urodził się 21 stycznia 1947 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Pochodził z rodziny ewangelików, jego tata Arnold Metz był spolszczonym Niemcem, mama gorliwą katoliczką, która z miłości do męża przeszła na wyznanie ewangelickie. Po wojnie zamieszkali w Tomaszowie, na parafii, gdzie wynajmowali mieszkanie. Bogusław i jego starsza siostra Danka dobrze się tam czuli jako dzieci. Wokół parafii był piękny, kwietny ogród i brama, za którą byli bezpieczni. Jak wspominał Bogusław Mec, to był jego „meine, kleine welt” - własny, mały świat. W szkole rówieśnicy wymyślali mu „Ty Szwabie!”, dorysowywali hitlerowskie wąsiki. Polscy rodzice zabraniali swoim dzieciom bawić się z nim i jego siostrą. Plotkowano, że w ogrodzie są wilki, a przed wejściem do kościoła leży zakopana Matka Boska i że kościół jest niemiecki… W liceum do jego siostry przychodziły koleżanki i pytały: „to gdzie te wilki?”. Ale wtedy już się z tego śmiali. Zobacz też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTEWOIN-4689261.jpg" width="1964" height="1600" alt="PHOTO : ANDRZEJ ZBRANIECKI / EAST NEWS 2012-03-11 LODZ BOGUSLAW MEC ZNAKOMITY PIOSENKARZ KOMPOZYTOR ZMARL W DNIU DZISIEJSZYM . TE ZDJECIA WYKONANE ZOSTALY PODCZAS WYBOROW PARLAMENTARNYCH .GLOSUJE ZE SWOJA RODZINA ZONA JOALNTA CORKA LUIZA I WNUKIEM 2,5 LAT FRANCISZKIEM N/Z BOGUSLAW MEC Z ZONA JOLANTA I WNUKIEM FRANCISZKIEM" title="Zmar? Bogus?a Mec" /> Oczywiście nie było tylko źle. W licealnych czasach na parafii młodzież urządzała odlotowe prywatki, pastor dostawał z Zachodu płyty, jakich nie było wtedy w Polsce, akcje rodzeństwa poszły w górę. Ojciec wokalisty zmienił dla spokoju imię i nazwisko na Adam Mec, Bogusław je przejął. Kiedyś reżyser Kazimierz Kutz zagadnął go: „A dlaczego ty piszesz się przez c?!". Powinienem pisać się przez „tz", tak mam w pożółkłych papierach”, wspominał Bogusław Mec. Parafii był wierny przez całe życie. Wspierał ją, dawał w niej koncerty. Bogusław Mec: kariera muzyczna Bogusław Mec był bardzo związany z Łodzią. Tam studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (dzisiaj to Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego). Uczył się tam na wydziale projektowania ubiorów. Jednocześnie próbował swoich sił w śpiewaniu. Z powodzeniem! W 1970 roku wygrał koncert Debiuty na festiwalu w Opolu. Pojechał za pieniądze z nagrody do Hiszpanii. Taka kariera robiła wrażenie, nawet na profesorach z uczelni. W 1972 roku zaśpiewał w Opolu melancholijną balladę o rozstaniu „Jej portret”. I zdobył ogromną popularność. Piosenkę miał początkowo śpiewać Jerzy Połomski, ale odmówił. Szukano nowego wokalisty. Bogusława Meca odkryła Renata Rumel, ówczesna szefowa redakcji muzycznej radiowej Trójki. Powiedziała: „Jest taki student z Łodzi, ma niski ciepły głos. Jest malarzem. Będzie pasował”. I okazało się, że trafiła w dziesiątkę. Zobacz też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPVyXgK-280b4c7.jpg" width="1600" height="1633" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Boguslaw Mec.,Image: 428541338, License: Rights-managed, Restrictions: 2938_2 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Po występie w Opolu stał się bardzo popularny, jeździł w długie trasy koncertowe, które nazywał ironicznie „Czyż nie dobija się koni?”. Występowali m.in. dla zakładów pracy, czasem już od 10:00 rano, dla pierwszej zmiany. Potrafili grać po 5-6 koncertów dziennie. Ludzie chcieli się zabawić, chcieli piosenek „pod nogę”, takie utwory jak „Jej portret” były trudne, i Bogusław Mec nieraz się irytował, widząc, jak jego ulubiona piosenka jest odbierana. Jeździł też w trasy z Czesławem Niemenem albo sam, organizował śpiewane wernisaże, na których pokazywał swoje obrazy. Telewizja polska zrobiła do piosenki „Jej portret” teledysk, co było wtedy ewenementem. Bogusławowi Mecowi towarzyszy w nim Dorota Trafankowska, mistrzyni polski w gimnastyce artystycznej. Jolanta i Bogusław Metz: historia miłości Z żoną był razem 38 lat. Poznali się w 1972 roku w klubie 77, w Łodzi, Bogusław tam akurat śpiewał. Razem zatańczyli, rozstali się nad ranem. Jolanta Mec pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy urodziła się ich córka Luiza, zwana Lulu, Bogusław Mec jęknął w budce telefonicznej: „O Boże baba” (cytuję za onet.pl). Nie potrafił się wtedy cieszyć z córki, chciał mieć syna, potem sam się tym emocjom dziwił. Jolanta Mec była trochę zła na męża, że została sama z maleńkim dzieckiem, a on stale był w trasie. Ale szybko jej ta złość minęła. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie. Lulu mówi, że w domu był kult ojca. Jak przyjeżdżał, prosiłam córkę o spokój, bo tato jest zmęczony. Nie czułam się jednak wykorzystywana, byłam po prostu odpowiedzialna za to, co dzieje się w domu. Boguś darzył mnie ogromnym zaufaniem, radził się mnie prawie we wszystkim. Szyłam mu ubrania na scenę, a jak Lulu podrosła, jeździłyśmy z nim na koncerty, sprzedawałyśmy plakaty, płyty. To była miłość. Imponował mi swoją wewnętrzną siłą”, wspominała (cytuję za pomponik. pl). Bogusław Mec: tu było jego miejsce na ziemi Bogusław Mec nie był idealnym partnerem. Jak wynika z jego biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” napisanej przez Macieja Wasilewskiego, potrafił być człowiekiem bezwzględnym, skłonnym do czarno-białego widzenia świata, lubiącym błyszczeć za wszelką cenę. Nie był specjalnie uważnym ojcem dla swojej córki Luizy, chociaż po latach był dumny, że skończyła tak jak on łódzką Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako graficzka w Nowym Jorku. Dopiero jako dorosła, niezależna już kobieta poczuła, że ojciec ją kocha. Ale musieli mieć silne więzi jako rodzina, skoro córka wróciła do Polski, gdy ojciec zachorował, by być bliżej rodziców, pomóc. Bogusław Mec dużo pił, czemu zresztą sprzyjały długie trasy koncertowe. Potrafił pojechać po córkę i wrócić pijany, Jolanta była na niego wściekła, często wyciągała go z różnych opresji. Zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Bogusław Mec sam go wyrysował, mówił, że to był dom z marzeń. Cieszyli się, że w ogrodzie bawi się wnuk. Ale spokój trwał tylko rok. W 2001 piosenkarz rozchorował się na ostrą białaczkę szpikową. Lekarze i żona przez pewien czas ukrywali to. Żona go pocieszała w szpitalu, a potem sama wracała do domu i jak wspominała „wyła z bólu”. Bogusław Metz: choroba Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą była siostra Bogusława — Danuta. Spokój po zabiegu trwał jednak tylko przez osiem miesięcy. Okazało się, że są komplikacje, Bogusław Mec miał ogromne bóle, z którymi zmagał się do końca życia. Jednak przez cały czas występował, nagrywał, praca ratowała go, dawała siły do życia. Była, jak mówił, łaską od Boga. Po dziesięciu latach choroba wróciła na dobre. Trudno powiedzieć, jak by sobie poradził, gdyby nie Jola. Przeżywała wraz z nim huśtawkę emocji – od rozpaczy po nadzieję. A jednocześnie musiała być silniejsza, żeby mogła mu pomóc. Była przy nim dzień i noc, prowadziła go, by mógł dojść na scenę. „Prowadziła go pod rękę. Żeby nie upadł. Nogi miał słabe, zanikające mięśnie. Korytarz był wąski, przypominał tunel. „Jeszcze piętnaście kroków" - powiedziała. Szli tak dwie minuty. W pokoju stała kanapa. „Muszę odpocząć". Usiadł i złapał się za brzuch. Nie mógł opanować kaszlu (…) Przytuliła jego głowę, instynktownie, z miłości. „Wkładam ci tabletkę do kieszeni. Weź, jak będzie bolało". „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgIgdmyz-2a8becc.jpg" width="1600" height="2466" alt="Opole 22.06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (21-25.06). Nz. koncert Pastele, Ewa Dêbicka (z zespo³u Alibabki) i Bogus³aw Mec piewaj¹ piosenkê pt. Ma³y bia³y pies. msa PAP/Ryszard Okoñski Opole 22 June 1977. The 15th National Polish Song Festival (June 21-25). Pictured: The Pastele (Warercolours) concert, Ewa Debicka (from Alibabki band) and Boguslaw Mec singing a song entitled A White Small Dog. msa PAP/Ryszard Okonski Event date unknown." title="Ewa Dêbicka i Bogus³aw Mec" /> To poruszający fragment z książki Macieja Wasilewskiego „Bim bam bom. Mogę wszystko". Ten ostatni koncert zaśpiewał na Dzień Kobiet 8 marca, kilka dni przed śmiercią pojechali jeszcze razem na nagrania „Szansy na sukces”. Kiedyś był człowiekiem, którego „trudno było upilnować". W miarę postępowania choroby coraz bardziej potrzebował opieki. To też musiało być dla niego trudne. Zdawał sobie sprawę, że słabnie. Któregoś dnia powiedział do żony: "Ja już z tego nie wyjdę". Ale kiedy po raz ostatni – jak się okazało – zabierało go pogotowie, oboje mieli nadzieję, że jeszcze się uda. Umierając, ściskał ją za rękę. „Ostatnie jedenaście lat to była ciągła walka o zdrowie taty, ale też podtrzymywanie w nim optymizmu, że wszystko będzie dobrze”, mówiła w jednej z rozmów Luiza Mec. Dla Jolanty Mec żałoba trwała ponad trzy lata. Cały czas żyła sprawami męża, jego chorobą, nie miała swojego azylu, w którym mogłaby się schować. Z czasem nauczyła się żyć sama. Z miłością do męża w sercu. Ma córkę i dwójkę wnuków. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Nigdy nie zapomnimy o jego wielkim talencie. SPRAWDŹ: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść Aktualizacja na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Tłumy na cmentarzu i morze łez. Tak wyglądało ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka
W Gdańsku zapadła cisza, którą przerywał jedynie szelest drzew i szepty bliskich. Ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka zgromadziło rodzinę i znane twarze ze świata teatru. Nie zabrakło wzruszeń, ale też momentów, które na długo pozostaną w pamięci.
W sobotnie południe Gdańsk pogrążył się w ciszy. Na Cmentarzu Srebrzysko odbyło się ostatnie pożegnanie Mirosława Krawczyka, aktora, który przez dekady zapisywał swoją obecność w historii polskiego teatru i telewizji. Wśród żałobników pojawili się najbliżsi, przyjaciele z branży oraz znane twarze ze świata kultury. Emocji nie brakowało. Pogrzeb Mirosława Krawczyka Informacja o odejściu Mirosława Krawczyka obiegła media ponad tydzień temu. Aktor miał 72 lata. Przypomnijmy, że na scenie zadebiutował pod koniec lat 70. i od tamtej pory konsekwentnie budował swoją artystyczną drogę. Występował zarówno w teatrze, jak i w produkcjach filmowych oraz telewizyjnych. Widzowie pokochali go za role w popularnych serialach, takich jak „Sąsiedzi”, „Lokatorzy”, „Pierwsza miłość” czy „Na Wspólnej”. Ostatni raz na dużym ekranie pojawił się w 2015 roku w komedii „Disco Polo”. Przez lata był związany z Teatrem Wybrzeże, który stał się jego artystycznym domem. To właśnie na facebookowym profilu tej instytucji koledzy z zespołu opublikowali wzruszające pożegnanie. CZYTAJ TEŻ: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie Tak pożegnano Mirosława Krawczyka W minioną sobotę, około godziny 12, bliscy zebrali się na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku, by wspólnie pożegnać artystę. Wśród obecnych nie mogło zabraknąć jego syna, Mikołaja Krawczyka. Ubrany w czerń aktor został sfotografowany przez trójmiejskich paparazzi. Na zdjęciach widać, jak wita się z Dorotą Kolak oraz dyrektorem Teatru Wybrzeże, Adamem Orzechowskim. Choć u boku 45-latka nie było jego żony Sylwii Juszczak, w uroczystości uczestniczyła jego była partnerka, Aneta Zając. Towarzyszyli jej wspólni z Mikołajem synowie: 14-letni Michał i Robert. Obecność całej rodziny była wymownym symbolem jedności w obliczu straty. Jak informuje „Super Express”, zwaśniona para nie zamieniła ze sobą ani słowa. Atmosfera podczas ceremonii była pełna skupienia i zadumy. Znani znajomi aktora przybyli, by oddać mu ostatni hołd i podkreślić, jak ważną postacią był dla środowiska artystycznego. Mirosław Krawczyk pozostawił po sobie nie tylko dorobek sceniczny i filmowy, ale przede wszystkim wspomnienia zapisane w rolach, które na zawsze pozostaną w pamięci widzów. Źródło: Pudelek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Żona Macieja Stuhra szczerze o zdrowiu. „To była bardzo trudna diagnoza”
Poruszające wyznanie córki Edwarda Linde-Lubaszenki na pogrzebie. Cztery dni po jego śmierci wydarzył się cud
To był dzień pełen łez i wspomnień. 24 lutego rodzina i bliscy pożegnali Edwarda Linde-Lubaszenkę, który zmarł 8 lutego 2026 r. w wieku 86 lat. Gdy córka Beata stanęła przed żałobnikami, nikt nie spodziewał się tego, co powie. Jej słowa zaskoczyły wszystkich.
Podczas pogrzebu Edwarda Linde-Lubaszenki, który odbył się 24 lutego, jego córka Beata wygłosiła przejmujące przemówienie. W trakcie uroczystości padły słowa, które wzruszyły wszystkich obecnych. Cztery dni po śmierci wybitnego aktora wydarzył się cud. Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki Edward Linde-Lubaszenko zmarł 8 lutego 2026 r. w wieku 86 lat. Informacja o jego odejściu pogrążyła w żałobie rodzinę oraz bliskich znajomych. Aktora, który pozostawił po sobie ogormną spuściznę opłakiwali najbliżsi, którzy 24 lutego br. licznie pojawili się w kościele, by towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Uroczystość miała podniosły i pełen emocji charakter. W trakcie ceremonii nie zabrakło poruszających przemówień. Głos zabrali najbliżsi, w tym córka Beata oraz syn Olaf Lubaszenko. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki, Beata, podobnie jak jej brat Olaf Lubaszenko, skierowała kilka słów do zgromadzonych w kościele żałobników. W jej głosie wyraźnie słychać było wzruszenie. „Ten świat się nagle zatrzymał i trudno jest uwierzyć, że to jest już koniec. Że nie zadzwoni już więcej. Że nie zapytasz, co słychać na świecie, w teatrze. Nie przyjdziesz na obiad w niedzielę. Nie opowiesz wszystkich swoich historii, anegdot, których było tak wiele, a twoje życie było bardzo niezwykłe artystycznie, imponujące, towarzysko barwne", powiedziała córka Edwarda Linde-Lubaszenko. Jej słowa wybrzmiały w kościele z ogromną siłą. CZYTAJ TEŻ: Tłum gwiazd i cisza, która mówiła wszystko. Tak pożegnano Edwarda Linde-Lubaszenkę. Ten widok łamał serca Aż trudno uwierzyć, co wydarzyło się cztery dni po śmierci Edwarda Linde-Lubaszenki Pod koniec swojego przemówienia córka wybitnego artysty podzieliła się informacją, która wniosła w tę smutną uroczystość promień światła. „Wciąż dzwoniłeś do mnie i pytałeś, co słychać na świecie, więc odpowiadam Tato. Wydarzyło się coś bardzo ważnego: 12 lutego urodził się twój wnuk Julian Edward. Cztery dni po twoim odejściu", powiedziała. Słowa o narodzinach wnuka wywołały ogromne poruszenie wśród zgromadzonych. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki podkreśliła, że pamięć o ojcu będzie żywa także dla najmłodszego członka rodziny. „Ale opowiemy mu wszystko o tobie. O tobie w teatrze. O twoim zamiłowaniu do sportu, matematyki, do medycyny. O twojej niezwykłej inteligencji, wolności i niezależności. I przede wszystkim o twoim śmiechu, bo najbardziej brakuje nam dzisiaj właśnie tego. Kogoś, kto jednym zdaniem potrafi rozbroić smutek, a cierpienie obrócić w śmiech. I wiem, że wolałbyś, żebyśmy dzisiaj nie pogrążali się wyłącznie w smutku. Wiem, że chciałbyś, żeby każdy z nas, tu obecnych choć przez chwilę uśmiechnął się na twoją cześć. I bardzo państwa o to proszę. O uśmiech i o modlitwę za tatę do św. Franciszka z Asyżu", podsumowała. Te słowa sprawiły, że pogrzeb aktora stał się nie tylko momentem pożegnania, ale także chwilą refleksji nad ciągłością życia. Córka Edwarda Linde-Lubaszenki w swoim przemówieniu połączyła smutek z nadzieją. Wspomniała o codzienności, której już nie będzie, ale także o nowym życiu, które przyszło na świat cztery dni po jego śmierci. Źródło: Fakt. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Karpiel-Bułecka nie zamierza dłużej milczeć, tak odpowiedział Miszczakowi na komentarz o żonie. Padły zaskakujące słowa
Tłum gwiazd i cisza, która mówiła wszystko. Tak pożegnano Edwarda Linde-Lubaszenkę. Ten widok łamał serca
24 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki. Rodzina, przyjaciele i znani artyści przyszli oddać mu hołd. Tego dnia emocje mieszały się z ciszą, a ostatnie pożegnanie miało wyjątkowy, państwowy wymiar.
Warszawa pogrążyła się w ciszy. We wtorkowe przedpołudnie Kościół Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym w Warszawie wypełnił się rodziną, przyjaciółmi i ludźmi kultury, którzy przyszli pożegnać Edwarda Linde-Lubaszenkę. Przypomnijmy, że wybitny aktor zmarł 8 lutego w wieku 86 lat. O jego odejściu poinformował syn, Olaf Lubaszenko. Teraz bliscy i znani artyści towarzyszyli mu w ostatniej drodze. Pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki Uroczystość miała podniosły, państwowy charakter. 24 lutego w Kościele św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła przy Pl. Teatralnym w Warszawie zgromadzili się ci, którzy przez lata współtworzyli z nim historię polskiego teatru i kina. Atmosfera była pełna skupienia i wzruszenia. Wśród żałobników nie brakowało znanych twarzy. Najbliżej trumny stał syn aktora, Olaf Lubaszenko. To on jako pierwszy przekazał informację o śmierci ojca. Choć oficjalna przyczyna zgonu nie została ujawniona, wiadomo, że w ostatnich latach życia Edward Linde-Lubaszenko zmagał się z problemami zdrowotnymi. Mimo to do końca pozostał aktywny zawodowo. We wrześniu ubiegłego roku zagrał swój ostatni spektakl. Było to symboliczne pożegnanie z publicznością. Rolą w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego zamknął karierę obfitującą w liczne role filmowe i teatralne. CZYTAJ TEŻ: Anita Lipnicka pokazała córkę. Pola ma już 20 lat i mieszka z dala od Polski Ostatnia droga na Cmentarz Wojskowy na Powązkach Nic więc dziwnego, że dziś w kościele pojawili się przyjaciele i współpracownicy artysty. W tłumie żałobników można było dostrzec Roberta Janowskiego, Maję Komorowską oraz Stefana Friedmanna. Obecni byli także Tomasz Iwan i Michał Milowicz, którzy spotkali się z Edwardem Linde-Lubaszenką na planie „Poranka kojota”. Ich obecność była wyrazem wdzięczności i szacunku wobec człowieka, który przez lata inspirował kolejne pokolenia twórców. Były dziekan Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST zapisał się w pamięci studentów jako wymagający, ale niezwykle ciepły pedagog. Dla wielu był nie tylko wykładowcą, lecz także mentorem. Wspomnienia dawnych studentów i kolegów z branży krążyły wśród zgromadzonych jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii. Po zakończeniu mszy żałobnej kondukt pogrzebowy wyruszył na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. To właśnie tam, w grobie rodzinnym, Edward Linde-Lubaszenko spoczął w Alei Zasłużonych. Odejście Edwarda Linde-Lubaszenki to koniec pewnej epoki. Aktor przez dekady obecny był na scenie i ekranie, tworząc role, które na stałe zapisały się w pamięci widzów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Nie żyje Robert Carradine. Aktor, który zagrał w kultowej komedii z lat 80. miał 71 lat. Rodzina ujawnia dramatyczne kulisy jego walki
Za uśmiechem, który znały miliony widzów, kryła się historia, o której mówiło niewielu. Robert Carradine, gwiazdor lat 80. i członek legendarnej hollywoodzkiej rodziny, przez lata zmagał się z cieniem, który ostatecznie okazał się silniejszy. Dziś bliscy przerywają ciszę i ujawniają poruszające kulisy jego odejścia.
Hollywood pogrążyło się w żałobie. Nie żyje Robert Carradine, aktor, który dla jednych był ikoną kina lat 80., dla drugich ciepłym, ekranowym ojcem z ukochanego serialu młodzieżowego. Miał 71 lat. Informację o jego śmierci potwierdziła rodzina. W poruszającym oświadczeniu ujawniono, że artysta odebrał sobie życie po wieloletniej walce z chorobą afektywną dwubiegunową. Robert Carradine nie żyje. Kim był gwiazdor lat 80.? Był najmłodszym przedstawicielem jednej z najbardziej znanych dynastii aktorskich w historii Hollywood. Urodzony 24 marca 1954 r. Robert Carradine przyszedł na świat jako syn legendarnego Johna Carradine’a oraz młodszy brat Davida i Keitha Carradine’ów. Nazwisko, które nosił, otwierało drzwi do wielkiej kariery, ale jednocześnie stawiało przed nim ogromne wyzwania. On jednak szybko udowodnił, że stać go na wiele. „Zemsta frajerów” i największe role Roberta Carradine’a Na dużym ekranie zadebiutował w 1972 r. u boku Johna Wayne’a w filmie „Kowboje”. Do pierwszego castingu namówił go brat David, przekonując, że może tylko zyskać, a nic nie stracić. Ta decyzja okazała się przełomowa. Robert Carradine od początku wyróżniał się autentycznością, które przyciągały uwagę reżyserów. Wkrótce potem pojawił się w docenianym przez krytyków „Powrocie do domu” Hala Ashby’ego oraz „Ulicach nędzy” Martina Scorsese. Były to produkcje, które ugruntowały jego pozycję jako aktora charakterystycznego, zdolnego do budowania złożonych, nieoczywistych postaci. CZYTAJ TEŻ: Niedawno zaręczyny, a tu takie wieści. Narzeczona Akopa Szostaka przekazała smutną wiadomość. To koniec Prawdziwy przełom przyniosły jednak lata 80. W 1980 r. aż dwa filmy z jego udziałem znalazły się w oficjalnej selekcji Festiwalu Filmowego w Cannes: „Wielka czerwona jedynka” Samuela Fullera oraz „Straceńcy” Waltera Hilla. Ten drugi tytuł zapisał się w historii kina nie tylko ze względu na obsadę, ale również koncepcję. Prawdziwi bracia grali na ekranie historycznych braci. To był moment, w którym nazwisko Carradine znów wybrzmiało z pełną siłą. Największy rozgłos przyniosła mu jednak rola Lewisa Skolnicka w kultowej „Zemście frajerów”. Film stał się jednym z symboli popkultury lat 80., a kreacja Carradine’a nieodłącznym elementem jego fenomenu. Dla wielu widzów to właśnie ta postać na zawsze zdefiniowała jego ekranowy wizerunek. Po latach Robert Carradine zdobył serca zupełnie nowego pokolenia widzów jako ojciec w serialu „Lizzie McGuire”. Choroba afektywna dwubiegunowa. Oświadczenie rodziny Za uśmiechem i artystycznym spełnieniem kryła się jednak trudna, wieloletnia walka. W oficjalnym komunikacie przekazanym amerykańskiej redakcji Deadline rodzina aktora podkreśliła, że „w świecie, który potrafi być bardzo mroczny, Bobby zawsze był dla wszystkich wokół światłem i nadzieją”. Bliscy zdecydowali się ujawnić przyczynę śmierci, by przełamać tabu wokół chorób psychicznych. W oświadczeniu podkreślono, że Robert Carradine zmagał się z prawie dwudziestoletnią chorobą afektywną dwubiegunową. „Jesteśmy zdruzgotani utratą tej pięknej duszy i chcemy podkreślić jego odważną walkę z prawie dwudziestoletnią chorobą afektywną dwubiegunową. Mamy nadzieję, że jego historia będzie promieniem światła i zachętą do walki z piętnem, które wciąż towarzyszy chorobom psychicznym”, przekazano. Równie poruszające słowa wypowiedział Keith Carradine. Starszy brat aktora nie ukrywał bólu, ale też determinacji, by mówić otwarcie o problemie. „Chcemy, żeby wszyscy o tym wiedzieli i nie ma w tym żadnego wstydu. To choroba, która wzięła górę, ale pragnę go uczcić za tę walkę i za jego piękną duszę. Był niezwykle utalentowany i będziemy tęsknić za nim każdego dnia”, podkreślił. Śmierć Roberta Carradine’a to nie tylko koniec pewnej epoki w Hollywood. To także bolesne przypomnienie, że za blaskiem reflektorów często kryją się cienie, których nie widać na czerwonym dywanie. Źródło: Deadline, Plejada. CZYTAJ TEŻ: Ruszył proces syna Michele i Roba Reinerów. Ten nie przyznał się do winy
Kołaczkowska, Soyka, Jakubiak… Ostatni rok zabrał nam wybitnych ludzi kultury, polityki i sportu. To ich szczególnie dziś wspominamy
W 12 minionych miesiącach pożegnaliśmy wielu wybitnych ludzi świata kultury, polityki i sportu. Dziś szczególnie ich wspominamy...
Koniec października i początek listopada to czas, w którym wspominamy tych, którzy nadawali sens naszemu światu — artystów, twórców, ludzi kultury i pasji. Minionych dwanaście miesięcy przyniosło pożegnania, które głęboko zapisały się w naszej pamięci. Odeszli ci, których głosy, role, gesty i idee kształtowały nasze emocje i marzenia. Gwiazdy, które zmarły w ostatnim roku Grudzień 2024 przyniósł smutną wiadomość o śmierci Ryszarda Poznakowskiego, lidera Trubadurów — zespołu, który rozbrzmiewał w domach Polaków przez pokolenia. Kilka dni później odszedł Stanisław Tym, niezapomniany aktor o jednym z najbardziej charakterystycznym poczuciu humoru w polskim kinie. W styczniu pożegnaliśmy zaś Barbarę Rylską, gwiazdę filmów lat 60., i Stanisława Brudnego, aktora, którego głos i twarz pamiętamy z dziesiątek ról drugoplanowych — zawsze prawdziwy, zawsze wiarygodny. W lutym 2025 roku odszedł Marian Turski, świadek historii, dziennikarz i człowiek, który całym swoim życiem przypominał, że „Auschwitz nie spadło z nieba”. Jego głos — spokojny, ale stanowczy — był sumieniem naszego czasu. Zaledwie kilka tygodni później świat kina pożegnał Richarda Chamberlaina, amerykańskiego aktora znanego z serialu Ptaki ciernistych krzewów. Jego romantyczne role wzruszały miliony widzów, a elegancja i ciepło sprawiły, że stał się jednym z ostatnich dżentelmenów Hollywood. Marzec przyniósł również wiadomość o śmierci Vala Kilmera, niezapomnianego odtwórcy roli Icemana w Top Gun i jednej z najbardziej wyrazistych osobowości lat 90. — artysty, który łączył bunt z wrażliwością. W kwietniu 2025 świat pogrążył się w żałobie po śmierci papieża Franciszka – duchowego przywódcy, który zdołał połączyć pokorę z odwagą reformy. Ostatniego dnia miesiąca walkę z rakiem przegrał też Tomasz Jakubiak... Lato 2025 roku przyniosło szczególnie bolesne pożegnania. W lipcu zmarł Tadeusz Rolke, mistrz fotografii, który przez dekady dokumentował codzienność Polaków, pokazując piękno w prostocie. Jego zdjęcia stały się kroniką przemian – artystyczną, społeczną i emocjonalną. Czytaj także: Tym jednym postem trafił w serca milionów. Dariusz Kamys o „bolesnej pustce” po Asi W tym samym miesiącu odeszła Joanna Kołaczkowska, filar Kabaretu Hrabi, kobieta o błyskotliwym poczuciu humoru i niezwykłej wrażliwości. Jej śmierć poruszyła nie tylko fanów kabaretu, ale wszystkich, którzy potrzebowali uśmiechu w trudnych czasach. Kilka dni później świat muzyki pogrążył się w żałobie po Ozzym Osbourne’ie – legendzie rocka, który przez dekady inspirował buntowników i artystów na całym świecie. Jego życie było jak jego twórczość – głośne, pełne pasji, ale też szczere i prawdziwe. Sierpień z kolei zabrał nam Stanisława Soykę – słowa jego „Tolerancji” nigdy nie przestaną nam świszczeć w uszach. Jesienią przyszło nam pożegnać kolejne wielkie nazwiska. We wrześniu świat mody zatrzymał się na chwilę po śmierci Giorgia Armaniego – projektanta, który zdefiniował pojęcie elegancji. Jego wizja prostoty i klasycznego piękna na zawsze odmieniła to, jak rozumiemy luksus. Niedługo potem, 16 września, odszedł Robert Redford – aktor, reżyser, laureat Oscara. Jego spojrzenie i uśmiech były symbolem amerykańskiego kina, a jego działalność ekologiczna pokazała, że gwiazda może świecić nie tylko na ekranie, ale też w działaniu dla dobra świata. Pożegnaliśmy też Katarzynę Stoparczyk, dziennikarkę, która potrafiła rozmawiać z dziećmi i dorosłymi tak, by każdy poczuł się ważny… Wspominając ich wszystkich, zatrzymujemy się na chwilę. Bo choć ich już z nami nie ma, to pozostawili po sobie coś bezcennego — światło, które nie gaśnie wraz z nimi.
Była przy niej do samego końca, teraz siostra ujawniła smutną prawdę. Tak brzmiały ostatnie słowa Kołaczkowskiej
To miała być zwykła rozmowa. Cztery dni przed odejściem Joanny Kołaczkowskiej wydarzyło się coś, co jej siostra do dziś nazywa spotkaniem na granicy światów. „Zamknęłam oczy i usłyszałam jej głos", wspomina Agnieszka Kamys. Co dokładnie się wtedy stało?
17 lipca media obiegła smutna wiadomość. Zmarła wówczas Joanna Kołaczkowska. Uwielbiana artystka kabaretowa miała 59 lat. Od miesięcy walczyła z glejakiem mózgu. Teraz Agnieszka Kamys, w poruszającym wywiadzie dla magazynu Pani opowiedziała o ostatnich chwilach życia ukochanej siostry. Joanna Kołaczkowska we wspomnieniach siostry — Agnieszki Kamys Rodzina Joanny Kołaczkowskiej jeszcze w styczniu mierzyła się z innym dramatem. Mama artystki — Ania poważnie zachorowała. Jednak to, co wydarzyło się kilka miesięcy później, było jeszcze bardziej druzgocące. W kwietniu, gdy mama aktorki przechodziła operację, Joanna usłyszała własną diagnozę — glejak. „Asia nie chciała, żebym powiedziała o tym mamie. Nagrała dla niej filmik. Kiedy odbierałam mamę ze szpitala, puściłam jej to nagranie. Asia mówiła z lekkością: "Mamusiu, nie martw się, będziemy razem przechodziły radioterapię, chemię, wszystko się uda", wspomniała na łamach magazynu Pani. Ulubienica publiczności zachowała niezwykły spokój, nawet gdy usłyszała wyrok. „Kiedy zadzwoniła i powiedziała, że zna wyniki, jej głos nie miał w sobie ani krztyny dramatyzmu. Mówiła spokojnie, jakby opowiadała o czymś codziennym, zwyczajnym. Zadawała lekarzowi rzeczowe pytania, a potem powtarzała je nam, jakby chodziło o usuwanie pieprzyka ciekłym azotem", dodaje Agnieszka Kamys. „To było porażające, bo przecież diagnoza była wyrokiem śmierci. A jednak mówiła o tym tonem, w którym było więcej łagodności niż strachu", zaznaczyła. CZYTAJ TEŻ: Zatrzęsła parkietem TzG, publiczność aż wstała z miejsc. Bursztynowicz rozbiła bank! Ale oceny jury zaskoczyły wszystkich Ostatnie dni Joanny. „To było spotkanie na granicy światów" Ostatnie dni życia Joanny były wyjątkowe. Pełne ciszy, czułości i… duchowej obecności. Agnieszka Kamys opowiedziała o chwili, która głęboko ją poruszyła. „Na cztery dni przed jej odejściem wydarzyło się coś, czego nie potrafię nazwać inaczej niż spotkaniem na granicy światów. Trzymałam ją za rękę, zamknęłam oczy i poprosiłam: "Asia, jeśli chcesz, mów do mnie". I wtedy w sercu usłyszałam jej głos — spokojny, pewny", mówi. Joanna powiedziała wtedy, że nic ją nie boli, że jest spokojna. „Spytałam, gdzie jest. Odpowiedziała: "Stoję przed bramą". Widziałam tę bramę. Ogromną, ciężką, nowoczesną, zbudowaną z dwóch monumentalnych płyt w kolorze écru. Przez otwarte wrota widać było światło i ludzi, którzy wchodzili tam powoli, w swoim tempie. Powiedziałam jej: „Asia, dalej już nie pójdę, musisz iść sama". I ona poszła", zwierzyła się. Mimo ogromnej straty Agnieszka Kamys nie pozwala odejść pamięci o siostrze. „Wiem, że chciała, by ją wspominać. Nie pomnik, nie milczenie, ale wspomnienie — takie zwyczajne, pełne śmiechu, wzruszeń, anegdot. I my to robimy. Może to najpiękniejszy sposób, by żyć dalej z kimś, kogo już nie ma. A jednak jest", mówi z głębokim przekonaniem. Źródło: Magazyn Pani. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Owacje na stojąco i łzy wzruszenia w Tańcu z Gwiazdami. Tak uhonorowano legendę polskiego kina. Piękny hołd
Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud
Joanna Kołaczkowska walczyła z nowotworem z niezwykłą siłą i godnością. Do końca była otoczona miłością, wsparciem fanów i środowiska kabaretowego.
Choć jej życie zakończyło się zbyt wcześnie, Joanna Kołaczkowska do ostatnich chwil pozostawała symbolem nadziei i niezwykłej siły ducha. Jej walka z ciężką chorobą poruszyła tysiące serc – od najbliższych po fanów w całej Polsce. Kobieta, która przez lata wywoływała śmiech i wzruszenie, sama stała się źródłem emocji, które teraz trudno opisać słowami. Walka o zdrowie i wsparcie z całej Polski Diagnoza była szokiem – nowotwór, który zaatakował Joannę Kołaczkowską, wymagał intensywnego leczenia i nieustannej walki. Mimo że artystka nie ujawniała szczegółów swojej choroby publicznie, wiadomo było, że jej stan jest poważny. W odpowiedzi na sytuację, przyjaciele i środowisko artystyczne natychmiast zorganizowali wsparcie. Powstały zbiórki i wydarzenia charytatywne – najbardziej poruszający był koncert „Dla Ciebie mógłbym zrobić wszystko” w warszawskim Teatrze Współczesnym. Scena stała się miejscem pełnym emocji, gdzie artyści, publiczność i bliscy Joanny wyrażali swoją miłość, oddanie i nadzieję. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Potemowe piosenki i wielka mobilizacja Kabaret Hrabi, z którym Joanna Kołaczkowska była związana przez lata, zorganizował specjalne wydarzenia pod nazwą „Potemowe piosenki”. Dochód ze sprzedaży biletów w całości przekazano na jej leczenie. Publiczność, która kochała Joannę za jej poczucie humoru i ciepło, odpowiedziała z wielką solidarnością – bilety wyprzedawały się błyskawicznie. Wspólna energia fanów i przyjaciół dawała nadzieję, że cud jest możliwy. Kabaret Hrabi w swoim oświadczeniu napisał później: „Wierzyliśmy w cud. Cud nie nastąpił”. Ostatnie dni – więcej niż cisza Odejście Joanny Kołaczkowskiej w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku było ciosem, który poruszył cały kraj. Miała 59 lat. Odeszła miesiąc po urodzinach, otoczona bliskimi i wdzięcznością za wszystko, co dała światu – nie tylko śmiech, ale też refleksję, czułość i autentyczność. Jej ostatnie chwile były pełne symboliki – koncerty, świece, wspólne modlitwy i cicha obecność tych, którzy kochali ją najbardziej. Mimo że cud nie nadszedł, jej życie i walka były jego esencją – świadectwem miłości, która nie zna granic i pamięci, która nie gaśnie. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Gwiazdy żegnają Joannę Kołaczkowską. Słowa Rogalskiej o przyjaciółce łamią serce
Joanna Kołaczkowska, ukochana przez publiczność artystka Kabaretu Hrabi, zmarła po walce z nowotworem. Gwiazdy, z Marzeną Rogalską na czele, żegnają ją z czułością i wdzięcznością.
Wiadomość o śmierci Joanny Kołaczkowskiej poruszyła Polskę. Zmarła w wieku 59 lat, po walce z chorobą nowotworową. Od rana w mediach społecznościowych płyną wzruszające wpisy – szczególnie słowa Marzeny Rogalskiej zyskały ogromny rezonans. W jej pożegnaniu pobrzmiewała nie tylko przyjaźń, ale i głęboki podziw dla kobiety, która swoją szczerością i humorem zdobyła serca widzów w całym kraju. Joanna Kołaczkowska nie żyje. Marzena Rogalska poruszająco żegna przyjaciółkę Marzena Rogalska opublikowała na Instagramie słowa, które poruszyły cały kraj. „Jeśli chciałabym Ci coś powiedzieć… to pewnie to, że świat bez Ciebie będzie po prostu uboższy. Wszystko, co stworzyłaś, zostanie, ale Twojej obecności już nic nie zastąpi”. To szczere wyznanie ukazuje, jak bliska była im więź – nie tylko zawodowa, ale i głęboka przyjaźń. "Życie bywa piękne, ale też okropnie niesprawiedliwe. To Ciebie dopadła choroba. Nie kogoś, kto żył byle jak, na pół gwizdka. Tylko Ciebie – kochaną, dobrą, całą z serca, z czułości, z miłości. Trudno to wszystko pojąć" — pisała ze wzruszeniem, ukazując część ich wspólnej historii. ZOBACZ: Nie żyje Joanna Kołaczkowska. Gwiazda Kabaretu Hrabi miała 59 lat Gwiazdy żegnają Kołaczkowską – hołd dla życia i talentu W sieci pojawiły się liczne wpisy od gwiazd i artystów, którym bliska była Joanna. Przyjaciółkę pożegnał m.in. Artur Andrus, który podzielił się osobistą refleksją: "Nie da się napisać wesołej piosenki o sercu rozerwanym na kawałku". Luiza Ganczarska, producentka, napisała z kolei: "O milion spotkań za mało, za mało skeczy, programów obejrzanych na żywo. Za mało "nie nagrywajcie, ale można robić notatki". I ****, nigdy nie robiłam. Zapisywałam w sercu każdy jeden wybuch śmiechu, który z intensywności graniczył z mdłościami". Swoje pożegnania zamieścili także m.in. Adrianna Borek, Krzysztof Śmiszek, Paulina Holtz, czy Andrzej Saramonowicz. Kabaret Hrabi – jak scenę żegnała ich Asia Jej misternie utkane kariery ścieżki – od Drugi Garnitur, przez Potem, aż po Kabaret Hrabi – zostawiły niezatarte wspomnienia. Od 2002 roku była jedną z twarzy grupy, współtworzyła skecze, pisała piosenki („Song porzuconej”, „Bakteria w całusie”) i animowała scenę ciepłem charakterystycznej charyzmy. W ostatnich miesiącach zespół zintensyfikował działania – odwołano jej występy do końca sierpnia, a dochód z koncertów przeznaczono na jej leczenie, wraz z apelem o wsparcie finansowe i duchowe.
Tajemnica ostatnich chwil Anny Przybylskiej. Jej mama ujawnia bolesną prawdę
Krystyna Przybylska, mama niezapomnianej Anny Przybylskiej, po 11 latach milczenia odsłania najbardziej wzruszające momenty sprzed śmierci córki. Wspomina ostatni spacer w Orłowie, rozmowy o śmierci i ostatni uścisk dłoni w rodzinnym domu... To historia matczynej miłości i bólu, który nie przemija.
Ostatnia publikacja na FB: 17.01.2026 r. Krystyna Przybylska zdecydowała się opowiedzieć o najtrudniejszych chwilach swojego życia – pożegnaniu z córką. Mija 11 lat od śmierci Anny Przybylskiej, a matka wciąż nie potrafi pogodzić się ze stratą. W emocjonalnym wywiadzie z serwisem Świat Gwiazd wyznała: „Ona mnie przygotowywała". Opowiedziała też o momencie, w którym straciła ostatnią nadzieję na wyzdrowienie Ani. Ostatnie chwile Ani Przybylskiej. Mama ujawniła poruszającą prawdę Anna Przybylska była jedną z najbardziej lubianych i cenionych polskich aktorek. Zarażała optymizmem, uśmiechem, siłą. Jej śmierć w październiku 2014 roku wstrząsnęła całą Polską. Jej mama, Krystyna Przybylska, udzieliła poruszającego wywiadu serwisowi Świat Gwiazd i opowiedziała o ostatnich chwilach córki. Z przejmującego wyznania emanuje ból niemożliwej do zaakceptowania straty. "Myślę, że wola jej walki była niesamowicie silna" — zaczęła. Ania spędziła ostatni dzień życia z rodziną, nad ukochanym morzem w Gdyni-Orłowie. "Pamiętam, że zrobiłyśmy taki spacer. Poszłyśmy na ryby w Orłowie. [...] Byłam z moją siostrą, a ona [córka] do końca była taka, bym powiedziała, [...] pełna świadomości. […] Chyba każdy z nas wyczuwa jakiś moment, że to [koniec] chyba przychodzi" — wspominała mama aktorki. Niezwykła siła Anny Przybylskiej Anna Przybylska, mimo cierpienia i wiedzy o zbliżającej się śmierci, przez cały czas myślała o swojej rodzinie. Nie chciała, aby bliscy cierpieli, dlatego z ogromnym spokojem i opanowaniem przygotowywała ich na najgorsze. "Ania zawsze mówiła: »Mamo, takiej kolejności nie będzie«, bo ja jej mówiłam, że najpierw chowa się rodziców, potem dzieci. [...] Tak jakby ona mnie przygotowywała" — wyznała. Krystyna Przybylska wróciła też wspomnieniami do momentu, w którym córka straciła ostatnią nadzieję na wyzdrowienie. Informację otrzymała od jej siostry, Agnieszki: "Ostatnim takim momentem, był ten, kiedy wróciła z Ameryki. Niestety, tam, tak jak Agnieszka mówi, została odarta z tej ostatniej nadziei". ZOBACZ TEŻ: Marta Nawrocka pokazała zdjęcie z córką. Filip Chajzer nie wytrzymał i odpowiedział jej dosadnie Hospicjum i pożegnanie – emocje, które zostają na zawsze Po powrocie do Polski Anna Przybylska trafiła do szpitala w Bydgoszczy. Wkrótce wróciła do Gdyni, gdzie spędziła swoje ostatnie chwile. Wtedy to właśnie jej mama była przy niej. "Ania nie była nigdy w hospicjum. [...] Była tam parę godzin, jak wróciła z Bydgoszczy. Po tym było trzeba założyć jej ten aparat do morfiny — tłumaczyła. Opiekę nad Anią sprawowali w tym czasie najbliżsi. "Ania miała hospicjum domowe. Przyjeżdżała pani Ela, pielęgniarka wspaniała, no przede wszystkim ci wolontariusze, którzy przyjeżdżali czy tam dzwonili, czy coś potrzeba. Wszyscy byli zorganizowani. Jarek przerwał przede wszystkim grę, więc też był bardzo zaangażowany w pomoc. Ja byłam i Agnieszka i Beata. Myśmy się wymieniali" — podkreślała. Dla Krystyny Przybylskiej czas się zatrzymał 5 października 2014 roku. Od tamtej pory życie toczy się dalej, ale ból nie maleje. SPRAWDŹ TEŻ: Bywały trudne rozmowy. Psycholog Igi Świątek zdradza sekrety pracy z mistrzynią
Serialowy syn wspomina Gabrielę Kownacką. Wyznanie o ostatnich chwilach rozrywa serce na pół
Sergiusz Żymełka, znany z roli Filipa w "Rodzinie zastępczej", podzielił się wzruszającymi wspomnieniami o Gabrieli Kownackiej, serialowej mamie. Jego słowa poruszają do głębi.
W najnowszym wywiadzie dla Plejady Sergiusz Żymełka opowiedział o relacji z Gabrielą Kownacką, która w serialu "Rodzina zastępcza" wcielała się w postać Anki Kwiatkowskiej. Aktor wspomina ją jako drugą mamę, która otaczała go ciepłem i troską na planie serialu. Ich bliska więź sprawiła, że wiadomość o chorobie i odejściu Kownackiej była dla niego ogromnym ciosem. Bliska relacja z Gabrielą Kownacką. Była jego serialową mamą i prawdziwą opiekunką Choć Gabriela Kownacka była znana i ceniona przez widzów, dla młodego Sergiusza Żymełki była przede wszystkim "panią Gabrysią" – drugą mamą, jak sam ją określił. "Pani Gabrysia była jak moja druga mama. Przytulała mnie, głaskała po główce, a gdy trzeba było, wstawiała się ze mną i mnie broniła" — wspominał. Na planie zawsze była opiekuńcza, ciepła i serdeczna. Nie zadzierała nosa, mimo że otaczało ich wiele gwiazd. To właśnie ta ludzka strona aktorki najbardziej zapadła Żymełce w pamięć. ZOBACZ TEŻ: Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób Choroba i odejście. Wspomnienia ostatnich chwil z Gabrielą Kownacką Śmierć Gabrieli Kownackiej w 2010 roku była dla Żymełki ogromnym ciosem. Jako jeden z dziecięcych aktorów z serialu był z nią wyjątkowo blisko. Przez długi czas nie wiedzieli, jak poważny jest stan zdrowia aktorki – informacje docierały do nich stopniowo. W pewnym momencie pojawiła się nadzieja, że Kownacka wyzdrowieje i wróci na plan. Niestety, nastąpił nawrót choroby. "Nie chciała, żeby ktoś ją oglądał w tym stanie" – mówił Żymełka ze smutkiem. "Do samego końca mieliśmy nadzieję, że ta historia będzie miała inny finał". Jej pogrzeb był dla niego momentem szczególnie trudnym – płakał, żegnając osobę, która była mu bliska jak członek rodziny. "Straciłem kogoś bliskiego – kogoś, z kim się wychowywałem" – wyznał Michałowi Misiorkowi. "Rodzina zastępcza" – miejsce dorastania. Wspomnienia z planu i relacje z obsadą Serial „Rodzina zastępcza” był nie tylko przełomem w karierze Sergiusza Żymełki, ale również miejscem, gdzie dojrzewał i kształtował się jako młody człowiek. Atmosfera na planie była pełna wsparcia i przyjaźni. Z Piotrem Fronczewskim, serialowym ojcem, mógł rozmawiać o wszystkim – aktor zabierał go na przejażdżki motocyklem po hali filmowej, ku przerażeniu prawdziwej mamy młodego aktora. To wspomnienia, które – jak sam mówi – „nikt mu nie zabierze”. Wśród całej obsady czuło się naturalność i koleżeństwo – nikt nie wynosił się ponad innych, a młody aktor wyniósł z planu wiele fantastycznych znajomości. SPRAWDŹ TEŻ: Był gwiazdą "Rodziny zastępczej", teraz pojawił się w randkowym show! Co dziś robi Sergiusz Żymełka?
Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób
Minął rok od śmierci Bogumiły Wander, a jej legenda wciąż żyje. Krzysztof Baranowski, mąż ikony TVP, zdecydował się na osobiste wyznanie – nie odwiedza często jej grobu, bo wierzy, że najważniejsze jest to, co nosi się w sercu. Jego słowa poruszają.
Bogumiła Wander, legendarna spikerka TVP odeszła rok temu, 30 lipca. Pozostawiła pogrążonych w żałobie bliskich. W jednym z najnowszych wywiadów jej mąż, Krzysztof Baranowski wyznał, że rzadko odwiedza grób żony. Podkreśla, że liczy się pamięć i miłość, którą chowa w sercu. „Bogusię mam w sercu, ale na cmentarz często nie lubię chodzić, bo dla mnie to jest tylko gest”. Co jeszcze wyznał? Bogumiła Wander - zbliża się pierwsza rocznica śmierci legendarnej spikerki Przez dekady zachwycała widzów nieskazitelną dykcją, spokojem i klasą. Bogumiła Wander, legenda Telewizji Polskiej, zniknęła z ekranów, ale nie z pamięci tych, którzy cenili jej profesjonalizm i ciepło. Ostatnie lata życia spędziła z dala od kamer i reflektorów, w ciszy, tocząc nierówną walkę z chorobą Alzheimera, która krok po kroku odbierała jej sprawność, pamięć i niezależność. Jej świat z dnia na dzień się kurczył. Krzysztof Baranowski, mąż i towarzysz życia, towarzyszył jej w tej drodze z bezgranicznym oddaniem. Przez długi czas sam opiekował się ukochaną w ich domu w Konstancinie. Wspólne życie, które kiedyś pełne było podróży, pasji i emocji, zamieniło się w rytm dyktowany przez problemy zdrowotne. Choć kapitan żeglugi był gotów zrobić wszystko, jego możliwości zaczęły się wyczerpywać. Czytaj też: Krzysztof Baranowski wspomniał zmarłą żonę. Tak wygląda jego życie bez Bogumiły Wander Kiedy stan Bogumiły znacznie się pogorszył, przyszła chwila, która dla wielu bliskich osób staje się najtrudniejsza – decyzja o oddaniu ukochanej pod stałą, profesjonalną opiekę. Nie było w tym ucieczki, lecz głęboka troska i świadomość, że domowe warunki nie są już wystarczające. Odejście Bogumiły Wander 30 lipca 2024 roku zamknęło ważny rozdział w życiu Krzysztofa Baranowskiego. Ale jej historia nie zakończyła się wraz z ostatnim pożegnaniem. Pozostały wspomnienia, pełne światła i wzruszeń. Dla niego nie mają one postaci nagrobka czy chłodnych marmurów. Żyją w gestach, zapachach, dźwiękach dawnych rozmów. Dlaczego Baranowski rzadko odwiedza grób ukochanej żony, Bogumiły Wander? Zbliża się pierwsza rocznica śmierci Bogumiły Wander. Dla wielu bliskich, fanów i osób z otoczenia spikerki, moment jej odejścia był bardzo trudny. Krzysztof Baranowski wyznał, że pamięć o żonie jest wiecznie żywa. Choć nie celebruje rocznicy jej śmierci w tradycyjny sposób, nie oznacza to braku emocjonalnego zaangażowania z jego strony. To dla niego czas zadumy i refleksji. „Uczciłem jej pamięć całym życiem, więc nie ma co tu kombinować i robić próżnych gestów. Bogusia jest ciągle ze mną, mam ją w sercu, także jakby się nie rozstajemy. Wyruszam na ocean, myślę, że tam możemy się spotykać, ale na cmentarz często nie lubię chodzić, bo dla mnie to jest tylko gest”, wyznaje w poruszających słowach w rozmowie z Faktem kapitan żeglugi. Dla Krzysztofa Baranowskiego pamięć o zmarłej nie wymaga fizycznej obecności przy nagrobku. Przekonuje, że emocjonalna więź i wspomnienia są silniejsze niż cokolwiek innego. „Chodzi o to, co ma się w sercu. A pójść na cmentarz zawsze można, szczególnie jak ludzie patrzą, że człowiek tam bywa. Ja mam perspektywy i patrzę w przyszłość”, dodawał w Fakcie. Czytaj też: 93-letnia legenda polskiej sceny muzycznej padła ofiarą oszustwa. Fani w szoku, opublikowano pilny komunikat Upamiętnienie Bogumiły Wander w Łodzi Choć minął już prawie rok od chwili, gdy Bogumiła Wander odeszła, jej obecność wciąż unosi się nad miejscami, z którymi była związana. W Łodzi – mieście, gdzie się urodziła i gdzie stawiała pierwsze kroki na drodze do medialnej kariery – pamięć o niej ma otrzymać wyjątkowy, trwały kształt. Postanowiono, że jej imieniem nazwany zostanie plac znajdujący się tuż przy miejscu, gdzie kiedyś mieszkała. To nie tylko symboliczny gest. To wyraz wdzięczności dla kobiety, która przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Telewizji Polskiej. Jej spokój, profesjonalizm i ciepło budowały zaufanie widzów, a sposób, w jaki mówiła o świecie – zawsze z klasą i szacunkiem – uczynił z niej ikonę mediów. Propozycja nadania placowi imienia Bogumiły Wander spotkała się z ogromnym uznaniem Krzysztofa Baranowskiego, jej męża. Dla niego to coś więcej niż tablica z nazwiskiem – to dowód, że ukochana kobieta nie została zapomniana. To również miejsce, które stanie się przystanią dla wspomnień – zarówno tych osobistych, jak i zbiorowych. W czasach, gdy pamięć o wielu wielkich postaciach szybko blaknie, gest Łodzi to wyraz szacunku i trwałości. CZYTAJ TEŻ: To zdjęcie jest hitem sieci. Jak bardzo zmieniła się dziennikarska gwiazda TVN-u, która miała zostać aktorką?
Tego nikt się nie spodziewał. Wzruszający gest Cristiano Ronaldo. Zwrócił się do żony Diogo Joty i obiecał jej jedno
Tragedia wstrząsnęła światem futbolu. W wypadku samochodowym zginęli Diogo Jota i jego brat Andre Silva. Choć na pogrzebie nie pojawił się Cristiano Ronaldo, media donoszą, że kapitan portugalskiej kadry zdecydował się na niezwykle poruszający gest wobec wdowy po zmarłym piłkarzu.
W czwartek świat obiegła wstrząsająca wiadomość o śmierci Diogo Joty i jego brata, Andre Silvy. Obaj zginęli w wypadku samochodowym niedaleko portugalskiej granicy. Ich Lamborghini wypadło z drogi podczas manewru wyprzedzania, a przyczyną tragedii miało być pęknięcie opony. Auto stanęło w ogniu. Rodzina błyskawicznie rozpoczęła procedury sprowadzenia ciał do ojczyzny. Siostra Cristiano Ronaldo broni brata. Opublikowała poruszające oświadczenie W sobotę 5 lipca w kościele Igreja Matriz de Gondomar odbyła się wzruszająca ceremonia pogrzebowa. To w tej samej świątyni Diogo Jota zaledwie kilka dni wcześniej poślubił swoją ukochaną Rute Cardoso. Osierocił trójkę dzieci. Wśród tłumu żałobników nie pojawił się jednak Cristiano Ronaldo. Jego nieobecność wywołała burzę w mediach, zwłaszcza że jak podała „Ultima Hora", CR7 miał w tym czasie odpoczywać na jachcie na Majorce. Kapitan reprezentacji Portugalii wcześniej zamieścił jedynie wzruszający wpis w mediach społecznościowych, składając kondolencje rodzinie zmarłych piłkarzy. Krytyka nie ustaje, jednak w obronie Cristiano stanęła jego siostra, Katia Aveiro. W emocjonalnym wpisie przypomniała, jak wyglądał pogrzeb ich ojca i dała do zrozumienia, że Ronaldo nie chciał odwracać uwagi od żałoby rodziny. „Kiedy nasz ojciec zmarł, musieliśmy sobie radzić nie tylko z żalem, ale też kamerami i ciekawskimi widzami. Wtedy dostęp nie był tak łatwy, jak teraz, a było tak tłoczno, że nie mogliśmy opuścić kościoła” – napisała. „Nigdy nie wiesz, co oznacza ból w rodzinie i prawdziwe wsparcie, dopóki czegoś takiego nie przeżyjesz. Ten fanatyzm staje się meczący. Krytyka za nic. Chore społeczeństwo! Wszyscy mamy rodziny. To niesamowite, że telewizja i internet, zamiast skupiać się na tym, kto zginął, czcić ból okaleczonej rodziny, skupia się na tym, kogo zabrakło na pogrzebie. Wstydzę się tego oglądać, to godne ubolewania", dodała. CZYTAJ TEŻ: Wielki nieobecny na pogrzebie, aż ciężko uwierzyć, co robił w tym czasie. „To nie do usprawiedliwienia” Media: Cristiano Ronaldo obiecał pomóc dzieciom Diogo Joty Ale to nie wszystko. Jak donosi portugalski dziennik „Record", Ronaldo miał osobiście skontaktować się z wdową po Diogo Jocie i złożyć jej propozycję, która poruszyła serca wielu. Legendarny piłkarz zaoferował, że weźmie na siebie koszty edukacji dzieci Joty. Zapewnił, że zrobi wszystko, by mogły uczęszczać do najlepszych szkół i trenować w profesjonalnych ośrodkach sportowych. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki gest w stronę rodziny, tego nikt się nie spodziewał. Żona i dzieci Diogo Joty otrzymają ogromne wsparcie
Wielki nieobecny na pogrzebie, aż ciężko uwierzyć, co robił w tym czasie. „To nie do usprawiedliwienia”
Śmierć młodego piłkarza i jego brata wstrząsnęła Portugalią. Na pogrzebie pojawili się najwięksi – z jednym zaskakującym wyjątkiem. Nieobecność Cristiano Ronaldo wywołała lawinę komentarzy. Co naprawdę wydarzyło się tego dnia?
Niedowierzanie w Portugalii. Cristiano Ronaldo, kapitan narodowej reprezentacji i jeden z największych piłkarzy w historii kraju, nie wziął udziału w pogrzebie tragicznie zmarłego Diogo Joty i jego młodszego brata. W momencie, gdy cała piłkarska Portugalia żegnała sportowców, Ronaldo miał wypoczywać na luksusowym jachcie u wybrzeży Majorki, co wywołało niesmak. Tłumy żegnały Diogo Jotę i jego młodszego brata. Cristiano Ronaldo – wielkim nieobecnym Na uroczystości pogrzebowe w Gondomar przybyli najwięksi – Bernardo Silva, Ruben Dias, Joao Cancelo, Bruno Fernandes, selekcjoner Roberto Martinez, jego poprzednik Fernando Santos, a także cała drużyna Liverpoolu. Część gości dotarła specjalnie z USA, gdzie trwa Klubowy Mundial. Cristiano Ronaldo jednak nie zjawił się ani na chwilę. Ronaldo na jachcie zamiast na pogrzebie? „To nie do usprawiedliwienia” – komentują dziennikarze Jak donosi hiszpański dziennik „Ultima Hora”, w czasie gdy w Gondomar trwały uroczystości, Ronaldo przebywał na swoim 27-metrowym jachcie o wartości 5,5 miliona funtów. Według dziennikarzy odwiedzał porty w Illetes i Andratx, nie schodząc nawet na ląd. Brak obecności Ronaldo nie przeszedł bez echa. – „To kapitan kadry narodowej, wszyscy liczyli na jego obecność" – mówi Antonio Ribeiro Cristovao. – „Jeśli miał ważny powód, powinien go ujawnić. Ciąży na nim odpowiedzialność" – dodaje. Luis Cristovao ocenił nieobecność Ronaldo jako „nie do usprawiedliwienia”. – „Jakiekolwiek wytłumaczenia będą niewystarczające" – podkreślił. Również Pedro Fatela uważa, że sprawa wymaga jasnych wyjaśnień i będzie szeroko komentowana. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające pożegnanie przerwane przez incydent. Pogrzeb zakłócił tłum fanów, interweniowała policja Emocjonalny wpis Cristiano Ronaldo to za mało Choć Ronaldo zamieścił poruszający wpis w mediach społecznościowych, oddając hołd Diogo Jocie i jego bratu, jego fizyczna nieobecność rozczarowała opinię publiczną. Portugalskie media pytają wprost: gdzie był lider, gdy kraj żegnał swoich synów? Przypomnijmy, że Cristiano na swoim Instagramie napisał: „Przecież jeszcze niedawno byliśmy razem na kadrze, a ty właśnie wziąłeś ślub. Twojej rodzinie, żonie, dzieciom przesyłam kondolencje, życząc siły całego świata. Wiem, że zawsze będziesz z nimi. Odpoczywajcie w pokoju, Diogo i Andre. Będzie nam was brakowało. Diogo Jota był przykładem talentu, skromności oraz poświęcenia", czytaliśmy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki gest w stronę rodziny, tego nikt się nie spodziewał. Żona i dzieci Diogo Joty otrzymają ogromne wsparcie
Wzruszające pożegnanie przerwane przez incydent. Pogrzeb zakłócił tłum fanów, interweniowała policja
Pogrzeb Diogo Joty i jego brata André Silvy w portugalskim Gondomar poruszył nie tylko rodzinę i przyjaciół, ale także tysiące fanów na całym świecie. Emocjonalna msza, wzruszające gesty i niespodziewane sceny po ceremonii sprawiły, że to pożegnanie na długo pozostanie w pamięci wszystkich obecnych.
Wzruszenie, łzy i nieoczekiwane sceny na cmentarzu. Tak wyglądało pożegnanie 28-letniego Diogo Joty i jego 25-letniego brata André Silvy, którzy zginęli w tragicznym wypadku samochodowym. Rodzina, przyjaciele i znane piłkarskie nazwiska żegnali ich w portugalskim Gondomar. Wśród żałobników pojawili się m.in. Virgil van Dijk, Bernardo Silva i Ruben Dias. Uroczystość była poruszająca – nie brakowało jednak emocjonalnych przemówień i wspólnego śpiewu. Jednak finał ceremonii zakłóciło kontrowersyjne zachowanie fanów... Kontrowersje na cmentarzu – selfie przy grobie i interwencja policji Msza żałobna odbyła się w Igreja Matriz de Gondomar. W kościele zgromadzili się najbliżsi – reszta uczestniczyła w ceremonii na zewnątrz, dzięki transmisji. Biskup Porto, D. Manuel Linda, nie krył wzruszenia, zwracając szczególną uwagę na dzieci Joty: – Widok płaczących dzieci jest jeszcze trudniejszy niż dorosłych – mówił ze łzami w oczach. Po zakończeniu mszy trumny braci przeniesiono na pobliski cmentarz, gdzie miały miejsce dramatyczne sceny. Fani, którzy chcieli oddać hołd, zaczęli robić zdjęcia i selfie przy grobie. Tłum szybko się powiększał, a zachowanie części obecnych zmusiło policję do interwencji. Jak donosi „The Sun”, sytuacja została opanowana, ale niektórzy żałobnicy wrócili później na miejsce pochówku. CZYTAJ TEŻ: Hołd dla Diogo Joty. Gdy jego przyjaciele z Liverpoolu nieśli trumnę, oddech wstrzymał cały świat. Ale kolejny gest wzruszył do łez Symboliczne gesty i ostatnie pożegnanie Diogo Joty Przypomnijmy, że w ceremonii wzięli udział także koledzy z boiska – obecni i byli zawodnicy Liverpoolu. Van Dijk niósł kwiatową koszulkę z numerem 20, Robertson trzymał czerwoną koszulkę z numerem 30 – hołd dla brata Joty. Z Manchesteru City przylecieli Bernardo Silva i Ruben Dias. Ruben Neves pojawił się tuż po meczu Klubowych Mistrzostw Świata. Pogrzeb zakończył się symboliczną procesją i wzruszającym momentem pożegnania. Obecni oklaskiwali braci, unosząc transparenty i kwiaty. Rute Cardoso, żona Joty, żegnała męża ze łzami w oczach, trzymając czerwoną różę. Zaledwie 11 dni wcześniej para powiedziała sobie „tak”. W wypadku ich dzieci – Dinis, Mafalda i Duarte – straciły ojca i wujka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielki gest w stronę rodziny, tego nikt się nie spodziewał. Żona i dzieci Diogo Joty otrzymają ogromne wsparcie
Wielki gest w stronę rodziny, tego nikt się nie spodziewał. Żona i dzieci Diogo Joty otrzymają ogromne wsparcie
Historia, która poruszyła cały piłkarski świat. Gdy zmarł Diogo Jota, Liverpool nie pozostał obojętny. Klub podjął wyjątkową decyzję, która wzruszyła fanów do łez. Co takiego zrobili działacze? Szczegóły tej pięknej inicjatywy wzruszają do głębi.
Świat piłki nożnej pogrążył się w żałobie po tragicznej śmierci Diogo Joty. Jednak Liverpool FC postanowił nie zostawić rodziny piłkarza samej z bólem. Jak poinformował serwis record.pt, klub wypłaci bliskim, czyli żonie i trójce dzieci zawodnika pełną kwotę, jaka przysługiwałaby mu za dwa ostatnie lata kontraktu. To ponad 19 milionów dolarów – wzruszający gest, który chwyta za serce. Liverpool nie zostawia rodziny Joty bez wsparcia Dla Liverpoolu Jota był kimś więcej niż tylko napastnikiem. Przez pięć lat stał się integralną częścią drużyny, symbolem walki i oddania. Nic dziwnego, że klub postanowił uhonorować go nie tylko finansowo, ale też emocjonalnie – chce zastrzec koszulkę z numerem 20, z którą Portugalczyk zdobył mistrzostwo Anglii w sezonie 2024/2025 i cztery inne trofea. Zaraz po ogłoszeniu tragicznej wiadomości, do rodzinnej miejscowości piłkarza – Gondomar – wyruszyła delegacja Liverpoolu. Pojawili się tam zarówno członkowie zespołu, sztab szkoleniowy, jak i zarząd klubu. To pokazuje, jak wielkie znaczenie miał Jota dla całej społeczności "The Reds". CZYTAJ TEŻ: Hołd dla Diogo Joty. Gdy jego przyjaciele z Liverpoolu nieśli trumnę, oddech wstrzymał cały świat. Ale kolejny gest wzruszył do łez Kibice żegnają ulubieńca z szacunkiem i miłością Pod stadionem Anfield codziennie gromadzą się tysiące kibiców. Kwiaty, koszulki, zdjęcia, szaliki – wszystko to układa się w morze wspomnień i miłości do piłkarza, który swoją skromnością i walecznością zaskarbił sobie serca fanów. Ten gest Liverpoolu to coś więcej niż piłkarska solidarność. To ludzka historia o pamięci, szacunku i trosce, która zostanie w sercach kibiców na zawsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ostatnie pożegnanie Diogo Joty. Żona piłkarza na krok nie odstępowała trumny męża
Hołd dla Diogo Joty. Gdy jego przyjaciele z Liverpoolu nieśli trumnę, oddech wstrzymał cały świat. Ale kolejny gest wzruszył do łez
Gondomar, rodzinne miasto Diogo Joty i jego brata Andre Silvy, pogrążyło się w żałobie. Setki osób zebrały się w sobotni poranek, by w parafialnym kościele oddać hołd tragicznie zmarłym braciom.
W sobotę w portugalskim Gondomar odbyła się uroczystość, która poruszyła nie tylko całe piłkarskie środowisko. Pogrzeb Diogo Joty i jego brata Andre Silvy zgromadził tłumy – rodzinę, przyjaciół, fanów oraz kolegów z boiska. Ceremonia miała niezwykle emocjonalny przebieg. Kiedy trumny opuszczały Kaplicę Zmartwychwstania, wśród obecnych rozległy się ciche szlochy. Jedną z trumien niósł Ruben Neves – piłkarz reprezentacji Portugalii i Al-Hilal – który osobiście towarzyszył Jocie w jego ostatniej drodze. Kamery uchwyciły, jak w czarnej koszulce prowadził przyjaciela ku wieczności. Środowisko piłkarskie żegna Diogo Jotę i jego brata To było niezwykłe pożegnanie. Na miejsce przyleciała delegacja Liverpoolu, która specjalnie wyczarterowała samolot dla swoich zawodników. Wśród obecnych byli: trener Arne Slot, kapitan Virgil van Dijk, Andrew Robertson, Alexis Mac Allister, a także byli koledzy Joty – Jordan Henderson i James Milner. W hołdzie obecny był również Ruben Dias z Manchesteru City. W Gondomar pojawiła się cała śmietanka portugalskiej i europejskiej piłki. Wśród obecnych byli również: Bernardo Silva, Bruno Fernandes, Joao Felix, Joao Cancelo, Renato Veiga, Danilo, Jose Fonte, a także selekcjoner reprezentacji Portugalii Roberto Martinez. W ostatnim pożegnaniu uczestniczył również były trener Fernando Santos, który prowadził Portugalię i Polskę. CZYTAJ TEŻ: Ostatnie pożegnanie Diogo Joty. Żona piłkarza na krok nie odstępowała trumny męża Tak koledzy oddali hołd Diogo Jocie Szczególny gest wykonała dwójka zawodników z Liverpoolu – Virgil van Dijk i Andrew Robertson przynieśli kwiaty w formie czerwonych koszulek. Na jednej z nich widniał numer 20, na drugiej – 30. To symboliczne upamiętnienie braci, którzy zginęli razem w tragicznym wypadku. Tragiczna śmierć Diogo Joty i jego brata nastąpiła w nocy z 2 na 3 lipca na autostradzie A52 w prowincji Zamora. Jota wracał z Portugalii do Anglii po urlopie. Z powodu problemów zdrowotnych zrezygnował z lotu samolotem. Lamborghini prowadził jego brat Andre. Podczas wyprzedzania doszło do pęknięcia opony, auto wypadło z trasy i stanęło w ogniu. Bracia zginęli na miejscu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej?
Wyszła na scenę i poleciały łzy. Żona Trzcińskiego z drżącym głosem wspomniała męża w Opolu. Była przy nim do samego końca
Podczas finału 62. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu hołd złożono jednemu z najważniejszych twórców rodzimej sceny muzycznej. Nie zabrakło ogromnych refleksji, pięknych historii i łez wzruszenia.
To był wieczór pełen emocji, wspomnień i wzruszeń. W opolskim amfiteatrze zabrzmiały utwory, które na zawsze wpisały się w historię polskiej muzyki. W centrum uwagi – jego imię, jego dźwięki, jego marzenia. SuperJedynka, koncert, łzy i jedno niezwykłe wyznanie miłości… Miłość do końca – osobiste słowa żony Wojciecha Trzcińskiego Wojciech Trzciński – kompozytor, aranżer, producent i dyrygent – został pośmiertnie uhonorowany SuperJedynką. Statuetkę odebrała jego żona, Aleksandra Kisielewska-Trzcińska, podczas wzruszającego koncertu „Małe tęsknoty”. „On kochał ten festiwal, współtworzył go przez wiele lat. On na pewno nas ogląda i słucha" – powiedział Marek Sierocki, dyrektor festiwalu, wręczając nagrodę. „Chciałam bardzo podziękować za tę nagrodę. Jakby on sam ją odbierał, to by ją bardzo mocno przytulił", dodała Aleksandra Kisielewska-Trzcińska. Niedługo potem podkreśliła, że koncert odbywa się równo 40 lat po tym, jak z ukochanym — Wojciechem Trzcińskim zadeklarowali sobie, że będą przy sobie aż do końca życia. Tak też było. Żona nigdy go nie opuściła, a wczoraj odebrała SuperJedynkę w jego imieniu. Pani Aleksandra zwróciła się również do syna — Stanisława Trzcińskiego. Zaznaczyła, że podczas koncertu muzyk byłby niezwykle szczęśliwy i wzruszony, ponieważ już wcześniej planował zorganizować takie wydarzenie, z okazji 50-lecia pracy artystycznej. Wtedy miały wybrzmieć największe przeboje, których był współtwórcą. Niestety za jego życia nie udało się zrealizować tego marzenia. Dopiero po śmierci artysty spełniono jego wolę. Przypomnijmy, że koncert „Małe tęsknoty”, poświęcony pamięci zmarłego w lutym 2025 roku artysty, zamknął tegoroczny festiwal. Na scenie opolskiego amfiteatru wystąpiły największe gwiazdy polskiej muzyki, m.in. Magda Umer, Edyta Geppert, Krystyna Prońko, Ewa Bem, Natalia Przybysz, Natalia Szroeder, Kuba Badach, Roksana Węgiel, Grzegorz Turnau, Sławek Uniatowski, Halina Frąckowiak, Jan Młynarski, Kasia Moś, Natalia Przybysz, czy Jan Borysewicz. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Debiut w wielkim stylu, który przejdzie do historii. Torbicka i Raczek poruszyli publiczność w Opolu. Ależ klasa Niezwykły dorobek artystyczny Wojciecha Trzcińskiego Wojciech Trzciński, urodzony 22 lipca 1949 roku w Warszawie, mimo ukończenia geografii na Uniwersytecie Warszawskim, całe życie poświęcił muzyce. To jemu zawdzięczamy przeboje takie jak „Byle było tak” i „Jak minął dzień?” Krzysztofa Krawczyka, „Hi-Fi" i „Nie będę Julią" zespołu Wanda i Banda, „Dancing Queen" Haliny Frąckowiak, „Małe tęsknoty” Krystyny Prońko, „Odpływają kawiarenki" Ireny Jarockiej , czy „Staruszek świat" Anny Jantar. W latach 80. i 90. był dyrektorem artystycznym festiwali w Opolu i Sopocie. Współtworzył prestiżowe Fryderyki, był dyrektorem muzycznym radiowej Jedynki i zastępcą dyrektora TVP1. Założył również warszawską Fabrykę Trzciny – legendarne centrum kulturalne. W grudniu 2024 roku został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wybitny artysta zmarł 1 lutego 2025 roku po ciężkiej chorobie w wieku 76 lat. Spoczął w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie. CZYTAJ TEŻ: W Opolu 2025 Anna Jurksztowicz zachwycała elegancją, ale to o kreacji innej gwiazdy lat 80. mówią dzisiaj wszyscy
Ryzykowała wszystko, by ratować ludzi. Nie żyje bohaterka i teściowa dziennikarki TVP
Alicja Schnepf nie żyje. Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, teściowa Doroty Wysockiej-Schnepf i matka polskiego dyplomaty, odeszła 29 maja 2025 roku. Miała 94 lata. Jej bohaterska postawa z czasów II wojny światowej na zawsze pozostanie w pamięci rodziny i potomnych.
Nie żyje Alicja Schnepf. Teściowa dziennikarki, Doroty Wysockiej-Schnepf znana była ze swojej bohaterskiej postawy w czasie II wojny światowej, za co otrzymała odznaczenie - Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Odeszła 29 maja 2025 roku. Dziś, 10 czerwca rodzina towarzyszyła jej w ostatniej drodze. Kim była Alicja Schnepf? Alicja Schnepf nie żyje – teściowa Doroty Wysockiej-Schnepf zmarła Zapisała się na kartach historii swoją odwagą i bezinteresowną pomocą w czasach największego zagrożenia. Jej odwaga w mrocznych czasach II wojny światowej została doceniona przez świat – uhonorowano ją zarówno tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata, jak i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Alicja Schnepf, matka byłego ambasadora Polski w Stanach Zjednoczonych Ryszarda Schnepfa i teściowa znanej dziennikarki Doroty Wysockiej-Schnepf, odeszła 29 maja 2025 roku. Bohaterka miała 94 lata. We wtorek, 10 czerwca odbyło się ostatnie pożegnanie Alicji Schnepf. Spoczeła u boku męża, Maksymiliana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W mediach społecznościowych w poruszających słowach jej pamięć uczciła Ambasada Izraela w Polsce. „Pożegnaliśmy dziś śp. Alicję Schnepf z domu Szczepaniak – Sprawiedliwą wśród Narodów Świata, Honorową Obywatelkę Państwa Izrael, długoletnią członkinię Zarządu Polskiego Towarzystwa Sprawiedliwych. Ze wzruszeniem wysłuchaliśmy historii "dzielnej Ali", która jako nastoletnia dziewczyna pomagała swojej mamie w ratowaniu przed śmiercią żydowskiej rodziny. Pamięć o jej pięknym życiu będzie ważnym rozdziałem opowieści o polsko-żydowskich losach”, napisano. Kim była Alicja Schnepf? Przyszła na świat 20 sierpnia 1930 roku w Warszawie. Pochodziła z rodziny o silnych patriotycznych korzeniach – była córką Antoniego Szczepaniaka, działacza PPS, oraz Natalii Szczepaniak z domu Kuźniewska. Gdy nad Polską zawisła groza wojny, miała zaledwie 9 lat. Po tragicznej śmierci ojca podczas bombardowania Warszawy, wspólnie z matką odważnie włączyła się w niesienie pomocy Żydom, wykazując niezwykłą dojrzałość i empatię jak na tak młody wiek. W ich domu drzwi zawsze były otwarte dla tych, którzy potrzebowali pomocy. W 1943 roku Alicja i jej mama dały schronienie Ninie Sandel i Annie Albert – dwóm kobietom żydowskiego pochodzenia. Gdy zagrożenie było największe, ich bezpieczną przystanią stawała się… szafa. To tam ukrywały się przed śmiercią, w ciszy i mroku, licząc na cud. Za swoje działania podczas II wojny światowej, Alicja Schnepf została w 1991 roku uhonorowana medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Odznaczenie to przyznaje izraelski Instytut Yad Vashem osobom, które z narażeniem życia ratowały Żydów przed zagładą. Tytuł ten, nadawany po dogłębnej weryfikacji świadectw i dokumentów, jest jednym z najwyższych wyrazów uznania dla ludzkiej odwagi, empatii i moralnej siły. W 2008 roku Alicja Schnepf została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zaraz po wojnie, w 1947 roku, związała swoje życie z oficerem Ludowego Wojska Polskiego. Na kilka lat zamieszkali we Wrocławiu, jednak już w 1951 roku powrócili do Warszawy. Maksymilian Schnepf objął kierowniczą funkcję w I Oddziale Wywiadu Wojskowego, a jego żona rozpoczęła pracę w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego jako sekretarka. To właśnie tam rozpoczęła swoją wieloletnią ścieżkę zawodową w administracji państwowej. Czytaj też: Straciła rodziców, potem dwóch partnerów. Historia Marzeny Kipiel-Sztuki łamie serce Jak twierdzą autorzy książki Resortowe dzieci: politycy, Dorota Kania i Maciej Marosz, zaangażowana była w działania wymierzone w antykomunistyczne podziemie. Równolegle oddała się pracy w Polskim Towarzystwie Sprawiedliwych wśród Narodów Świata pełniła funkcję sekretarza zarządu, aktywnie uczestnicząc w jego działalności. Alicja i Maksymilian Schnepf doczekali się dwóch synów – Zygmunta oraz Ryszarda. Ten drugi poszedł w ślady ojca, związał życie z dyplomacją i przez lata reprezentował Polskę na arenie międzynarodowej. Jego żoną jest Dorota Wysocka-Schnepf – była dziennikarka 'Gazety Wyborczej' i prezenterka Telewizji Polskiej. Dziedzictwo Alicji Schnepf kontynuuje także młodsze pokolenie – jej wnuczka, Zuzanna Schnepf-Kołacz, sprawuje funkcję wicekonsula Rzeczypospolitej Polskiej w Mediolanie, a także pełni rolę zastępczyni dyrektora Żydowskiego Instytutu Historycznego.
Tak Joanna Szczepkowska oddała hołd Ewie Dałkowskiej, ujawniła prawdę o relacji. Tego nie wiedział nikt. Trudno nie uronić łzy
Poruszający wpis Joanny Szczepkowskiej obiegł sieć. Aktorka żegna swoją wieloletnią koleżankę, Ewę Dałkowską, która zmarła 8 czerwca 2025 roku. W emocjonalnych słowach wraca do wspólnych lat w teatrze, opowiada o wyjątkowym uroku Dałkowskiej i niedokończonych rozmowach, które na zawsze pozostaną wspomnieniem.
„Ewa. Dziewczyna z czarnym warkoczem i jasnymi oczami pełnymi inteligencji”. Joanna Szczepkowska we wzruszającym wpisie wspomina zmarłą Ewę Dałkowską. Artystka opisała wieloletnią relację, wspólne lata pracy i niezwykły urok koleżanki, który mimo różnic światopoglądowych, zjednywał jej ludzi. „Tyle lat razem w jednej garderobie" – Joanna Szczepkowska o przyjaźni i pracy z Ewą Dałkowską Joanna Szczepkowska opublikowała w mediach społecznościowych emocjonalny wpis, w którym pożegnała Ewę Dałkowską. Przypomnijmy, że ulubienica publiczności zmarła 8 czerwca 2025 roku. Miała wówczas 78 lat i była jedną z najważniejszych postaci polskiego teatru. Przez dekady była związana z Teatrem Powszechnym, a później z Teatrem Nowym. Znana była nie tylko z ról dramatycznych, ale i działalności opozycyjnej w latach 80. „Ewa związała się z konspiracyjnym Teatrem Domowym, działała wszędzie z wielkim zaangażowaniem, a potem wchodziła na scenę, uwodzicielska, tajemnicza, emanująca kobiecym czarem", pisze. Joanna Szczepkowska wspomina Dałkowską jako koleżankę ze szkoły teatralnej: „Ewa Dałkowska. Ewa. Dziewczyna z grubym, czarnym warkoczem. I te jasne oczy, z iskrami wielkiej inteligencji. I ten uśmiech, ciepły, ale jakby też trochę smutny. I ten śmiech jak okrzyk radości, z głębi, z serca. Śmiech z chrypką", czytamy. „Taką ją pamiętam jeszcze ze szkoły teatralnej. Była na ostatnim, czwartym roku, razem z Jadwigą Jankowską Cieślak, którą tak niedawno pożegnaliśmy", dodała. Obie artystki przez lata dzieliły garderobę Teatru Powszechnego. „Tyle lat razem w jednej garderobie Teatru Powszechnego… Tyle wspólnych scen i tyle wspólnych akcji. Miałyśmy próby do "Wujaszka Wani" Czechowa i dobiegałyśmy na scenę z zebrań "Solidarności". Lata osiemdziesiąte. Ciężko było ustawić hierarchię, niełatwo było połączyć jeden świat z drugim". CZYTAJ TEŻ: Musiała pozbyć się ukochanych pupilów, ze łzami w oczach ujawniła powód. „Najtrudniejszy wieczór w życiu” „Nie straciła ani pozycji, ani szacunku” – Joanna Szczepkowska o niezależności Ewy Dałkowskiej Aktorka podkreśliła również siłę charakteru Ewy Dałkowskiej, która mimo odmiennych poglądów politycznych, nie traciła uznania w środowisku: „Bo ile czaru trzeba mieć, żeby w tej naszej przepołowionej Polsce, trzymając się opcji tak obcej większości nas, artystów, nie stracić ani pozycji, ani szacunku. Być jedną z zespołu Teatru Nowego, uznanego za najbardziej lewicowy. Mieścić się w progresywnym repertuarze, z zachwycającymi rezultatami”. Joanna Szczepkowska zakończyła swój wpis pełnym smutku zdaniem: „Ewa. Tyle lat i tyle rozmów… Nie dokończyłyśmy”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omenaa Mensah ogłosiła wielki sukces, hit mógł być tylko jeden. Tak podsumowała niezwykły wieczór z udziałem Smitha i Biden
Oddał jej piękny hołd. Tak Maciej Stuhr uczcił pamięć o Ewie Dałkowskiej. W tych słowach jest wszystko
Maciej Stuhr opublikował poruszający wpis, w którym pożegnał Ewę Dałkowską. Przez wiele lat występowali na jednej scenie. Aktor wyraził wdzięczność za nadzieję, z którą zawsze mu się kojarzyła. Co napisał?
Maciej Stuhr w poruszających słowach pożegnał Ewę Dałkowską – wybitną aktorkę, z którą przez lata spotykał się na deskach Nowego Teatru w Warszawie. Jej obecność kojarzyła mu się z nadzieją – tą cichą, lecz niezłomną wiarą, że można wspólnie budować coś wielkiego, mimo różnic i trudnych momentów. Oddał piękny hołd artystce, która na zawsze pozostanie częścią historii polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej poruszyła środowisko artystyczne Ewa Dałkowska zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina, kreując niezapomniane role w tak wyrazistych i głośnych produkcjach jak „Skazany na bluesa”, „Body/Ciało”, „Przedwiośnie”, „Komedia małżeńska”, „Panny i wdowy” czy „Rok spokojnego słońca”. Była postacią wyjątkową – pełną charyzmy, talentu i wewnętrznej siły. Jej śmierć to bolesna strata dla polskiej kultury. Wybitna aktorka odeszła w niedzielę, 8 czerwca po ciężkiej chorobie. To bolesna strata dla polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony artystów, reżyserów i widzów. W mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy, w których środowisko artystyczne dziękowało jej za obecność, za sztukę, za emocje, które zostawiła na scenie i ekranie. Przyjaciele, współpracownicy, znajomi w poruszających wpisach żegnają Ewę Dałkowską. Jedną z tych osób był Maciej Stuhr. Na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikował portret artystki, który opatrzył słowami: „Żegnaj, Ewa!”. Czytaj też: Przyjaźnili się przez lata, ostatnia rozmowa z Ewą Dałkowską złamała mu serce: "Płakałem, prowadząc samochód" Poruszające słowa Macieja Stuhra o Ewie Dałkowskiej Następnego dnia na profilu aktora pojawił się kolejny wpis. Aktor w tych poruszających słowach zawarł tęsknotę i wdzięczność za lata wspólnej pracy. Jego pożegnanie to nie tylko osobista refleksja, ale i hołd dla kobiety, która przez dekady tworzyła historię polskiego teatru i kina. „Umarła Ewa Dałkowska. Jaką była aktorką i jaką osobą- pozostawiam to moim kolegom, którzy potrafią pisać piękne wspomnienia- ja tej sztuki nie posiadam. Byliśmy w jednym zespole teatralnym przez kilkanaście lat. Jej obecność w naszej grupie zawsze kojarzyła mi się z nadzieją, i o tym chciałbym napisać kilka słów”, zaczął. Nowy Teatr w Warszawie był miejscem, które połączyło Ewę Dałkowską i Macieja Stuhra zawodowo i emocjonalnie. To tutaj przez lata współpracowali, budując nie tylko repertuar, ale też artystyczne relacje. „Trudno o bardziej oddalone wizje politycznej rzeczywistości. „Lewacki” teatr, a w nim Ona. Członkini honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego, itp., itd. Już na lotnisku, już w samolocie, podczas licznych podróży było zabawnie, ale też trudno. Jacek Poniedziałek z Wyborczą, a obok w fotelu Ewka, Gazetą Polską, a zdarzało się też, że i z Warszawską. Nie będę opisywał licznych anegdot z tym związanych, bo nie czas ku temu”, dodawał. Sprawdź też: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Wspólne występy, próby, kulisy premier – Dałkowska i Stuhr stanowili część zespołu, który wnosił do polskiej sceny teatralnej nową jakość. Nie ukrywał, że nie zawsze wszystko układało się jak należy. Bywały trudne chwile, nie brakowało tych dobrych, ale przede wszystkim liczyło się to, że razem tworzyli piękny i ważny teatr, którego sztuka skłaniała do refleksji. W jego słowach czuć nie tylko zawodowy szacunek, ale i osobistą więź. Jak zaznaczył, Ewa Dałkowska zawsze kojarzyła mu się z nadzieją. „Przez te wszystkie lata było różnie- czasem zabawnie, czasem ciężko, czasem na krawędzi. Ale do końca nie ulegliśmy pokusom łatwych i szybkich rozwiązań. Nie było łatwo. Myślę, że chyba jej było nawet trudniej. Robiliśmy teatr. Piękny, ważny teatr, dający ludziom w Polsce do myślenia, a na świecie będący wizytówką polskiej kultury. Dla wszystkich nas było to ważniejsze, niż to, do której Polski jest nam bliżej. A zatem Ewa w naszym teatrze zawsze kojarzyła mi się z nadzieją. Da się. Da się wspólnie, przez kilkanaście lat tworzyć coś w imię wyższych celów. Dziękuję Ci Ewka za tę nadzieję”, podkreślił Pożegnanie Macieja Stuhra to nie tylko gest pamięci, ale i przypomnienie, jak ważne są słowa wypowiedziane w odpowiednim momencie – z serca, z miłości, z szacunku.
Maja Dębska odchodziła na jego oczach. Brat ujawnił szczegóły zdarzenia, jego słowa łamią serce
Miała wielkie sportowe marzenia i jeszcze większe serce. Uwielbiana w swoim środowisku, zarażała pasją i energią. Niestety, wszystko przerwał jeden tragiczny moment. Rodzina i bliscy są zdruzgotani, a szczegóły zdarzenia łamią serce...
Dramat rozegrał się w ułamku sekundy. Maja Dębska, znana i ceniona triathlonistka, zginęła w tragicznym wypadku drogowym w Grabiu. Brat, który był świadkiem zdarzenia, opowiedział o ostatnich chwilach siostry. Poruszające słowa padły również ze strony narzeczonego... Brat Mai Dębskiej ujawnił prawdę o jej śmierci. Tak wyglądały ostatnie chwile sportsmenki Maja Dębska miała 42 lata i była pasjonatką sportów wytrzymałościowych. Jej marzeniem był udział w mistrzostwach świata IronMan 70.3. Niestety, plany przekreśliło tragiczne zdarzenie, do którego doszło w miejscowości Grabie. Podczas treningu rowerowego z bratem Maksymem Dębskim zostali wyprzedzeni przez biały samochód. Chwilę później auto gwałtownie zahamowało. „Ja jechałem pierwszy, Maja jechała za mną. Wyprzedził nas biały samochód i nagle się zatrzymał. To był ułamek sekundy. Powiedziałem 'uwaga' i odbiłem w prawo. Maja, broniąc się, odbiła w lewo” – wspomina brat w rozmowie z TVP3 Kraków. To właśnie ten manewr okazał się śmiertelny. Maja wjechała na przeciwny pas i zderzyła się z nadjeżdżającym pojazdem. Mimo reanimacji triathlonistka zmarła na miejscu. CZYTAJ TEŻ: Odebrał telefon, stracił opaskę. Fani nie kryją wzburzenia. Tak zareagowała jego żona, Anna Lewandowska Kulisy pogrzebu Mai Dębskiej Maksym Dębski był nie tylko bratem, ale też towarzyszem sportowych wyzwań Mai. W rozmowie z TVP3 Kraków dodał: „Kiedy podbiegłem, wiedziałem, że jest źle. Siostra była nieprzytomna. Jeszcze przez chwilę oddychała. Podjąłem reanimację aż do przyjazdu karetki”. Śmierć Mai wstrząsnęła całym środowiskiem sportowym. Jak poinformowała prokurator Oliwia Bożek-Michalec, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Krakowie, trwa śledztwo mające ustalić, kto ponosi winę za tragedię. Przypomnijmy, że ceremonia pogrzebowa odbędzie się 10 czerwca 2025 roku o godzinie 12:00 w kaplicy przy cmentarzu Podgórskim w Krakowie. Uroczystość będzie otwarta dla wszystkich. Narzeczony Mai, Mariusz Gnoiński, zaapelował w mediach społecznościowych: „Maja wszystkich łączyła, wszystkim pomagała, kochała ludzi. Pożegnajmy ją wszyscy, dla których była bliska. Zapraszamy wszystkich na przygodę z Mają po uroczystości pogrzebowej! Pamiętajcie – GOŹDZIKI TO JEJ KWIAT”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To jedno zdarzenie zmieniło wszystko. Z tego powodu Michał Probierz nigdy się nie uśmiecha
Dzieliła je przepaść, pożegnała ją z czułością. Maja Ostaszewska mierzy się z bolesną stratą
Maja Ostaszewska żegna Ewę Dałkowską z ogromnym wzruszeniem. Choć różniły się poglądami, łączyła je bliska relacja i głęboki szacunek. „Powiedziałyśmy sobie ważne słowa. Kochałam ją” – napisała aktorka, wspominając ostatnie spotkanie.
Niezwykła kobieta, wspaniała artystka. Ewa Dałkowska nie żyje. Wybitna aktorka odeszła w wieku 78 lat, pozostawiając ogromną pustkę w świecie teatru i filmu. Jedną z osób, które najgłębiej przeżyły jej odejście, jest Maja Ostaszewska. W poruszającym wpisie wspomina swoją relację z Ewą Dałkowską – pełną emocji, różnic światopoglądowych, ale też wielkiego szacunku i bliskości. Przez ostatnie miesiące zbliżyły się do siebie jak nigdy wcześniej. "Ostatni raz odwiedziłam ją w środę w hospicjum. Powiedziałyśmy sobie ważne słowa. Kochałam ją", pisała. Ewa Dałkowska nie żyje. Maja Ostaszewska żegna wybitną aktorkę Polska scena teatralna i filmowa straciła jedną z najbardziej charakterystycznych osobowości – Ewę Dałkowską. Aktorka, która przez dekady zachwycała publiczność swoimi kreacjami, znana była między innymi z roli matki bohaterki granej przez Maję Ostaszewską w filmie „Teściowie” i „Teściowie 2”. Spotykały się także na scenie m.in. u Krzysztofa Warlikowskiego. Ewa Dałkowska była ikoną – charyzmatyczną, niepowtarzalną i w pełni oddaną swojej sztuce. Jej śmierć poruszyła nie tylko środowisko artystyczne, ale również wielu fanów, którzy pokochali ją za role w teatrze i telewizji. Czytaj też: Przyjaźnili się przez lata, ostatnia rozmowa z Ewą Dałkowską złamała mu serce: "Płakałem, prowadząc samochód" Maja Ostaszewska w poruszających słowach pożegnała Ewę Dałkowską. Na swoim profilu na Instagramie opublikowała emocjonalny wpis, w którym uczciła pamięć aktorki. Nie ukrywała smutku. „Żegnaj, Ewa... Kochana moja. Będzie mi cię bardzo brakowało...”, napisała pod wspólnym zdjęciem z artystką. Jej wpis był pełen czułości i emocji, które rezonowały z tysiącami obserwujących. Jak wyznała sama Ostaszewska, śmierć Ewy Dałkowskiej to dla niej kolejna bolesna strata w ostatnim czasie. W emocjonalnym wpisie dała do zrozumienia, że żegna osobę, która była jej bardzo bliska. Udostępniając post Nowego Teatru, Maja Ostaszewska opatrzyła go osobistym, pełnym emocji wpisem: „Kolejna w tym roku, po odejściu Stanisława Brudnego i Jadwigi Jankowskiej-Cieślak, niemal niewyobrażalna strata dla polskiej sceny teatralnej i filmowej. Ubytek w gronie twórców, którzy kształtowali duchową tkankę naszego kina i teatru”, napisała. Sprawdź też: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Maja Ostaszewska w poruszających słowach oddała hołd Ewie Dałkowskiej Na facebookowym profilu aktorki pojawił się także oddzielny wpis. Maja Ostaszewska podkreśliła, że mimo różnic w poglądach łączyła je głęboka więź i wzajemny szacunek. Wspominała ich wspólną pracę w spektaklach „Kofman” oraz „Costello”, w których grały matkę i córkę. W ostatnich miesiącach zbliżyły się do siebie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Aktorce towarzyszyły wspomnienia o ich relacji – kłótniach, śmiechu, wzruszeniach. Odwiedziła Dałkowską w hospicjum w środę, gdzie wymieniły między sobą ważne słowa. Ostaszewska zakończyła pożegnanie słowami miłości i tęsknoty. "Dziś odeszła od nas Ewa Dałkowska… Jedyna taka, wybitna w każdej roli, niepowtarzalna. Na przestrzeni lat tak bardzo nie zgadzałyśmy się w poglądach i jednocześnie byłyśmy sobie bliskie. Bardzo się szanowałyśmy. Czasem się kłóciłyśmy, a potem śmiałyśmy się do łez. Nie rozumiałam przez lata jej konserwatyzmu w poglądach i zarazem nieograniczonej wolności na scenie. Wzruszała mnie. Poruszała. Zachwycała. Rozśmieszała. W ostatnich miesiącach zbliżyłyśmy się bardziej niż kiedykolwiek. Próbując od listopada “Kofman” i grając “Costello” w obu w relacji matka-córka. Mówiłyśmy “matka cholera” i “córka cholera” i bardzo to lubiłyśmy. Ostatni raz odwiedziłam ją w środę w hospicjum. Powiedziałyśmy sobie ważne słowa. Kochałam ją. Będę tęsknić za Tobą cholero. Jak grać bez Ciebie? Jeśli jest jakieś niebo, w które jak wiadomo wątpię- wyobrażam sobie dziś, że pijecie whisky z Zygą. Prawdziwi przyjaciele, a Jadzia i Staś siedzą obok. Odpoczywaj królowo. Dziś cały Nowy Teatr roni łzę… Wyrazy współczucia dla Rodziny i bliskich Ewy", dodała.
„Nie mam już Rodziców". Magdalena Ogórek pogrążona w żałobie, do końca walczyła o życie ukochanego taty
Magdalena Ogórek przeżywa trudne chwile. Po śmierci matki w wieku 13 lat teraz pożegnała także ojca. Dziennikarka opublikowała na Instagramie pełen bólu wpis, który chwyta za serce. „Nie mam już Rodziców” – napisała.
Ojciec Magdaleny Ogórek przez lata zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W ostatnich dniach jego życia dziennikarka robiła wszystko, by ocalić ukochanego tatę. Przez osiem dni toczyła dramatyczną walkę o jego życie. Niestety, mimo jej starań, mężczyzna zmarł. Magdalena Ogórek poinformowała o tragedii za pośrednictwem poruszającego wpisu w mediach społecznościowych. Poruszające słowa Magdaleny Ogórek: „Nie mam już Rodziców” W emocjonalnym poście opublikowanym na Instagramie Magdalena Ogórek podzieliła się bólem po stracie ojca. Napisała: „Przez ostatnich 8 dni z całych sił walczyłam o tatę. Dziś zmarł. Jest już razem z moją mamą. Nie widzieli się 33 lata. Dziękuję wszystkim dobrym ludziom za pomoc i wsparcie — w ostatnich dniach i teraz. Bardzo trudno, w wieku 46 lat, powiedzieć sobie: Nie mam już Rodziców”. Problemy zdrowotne ojca Magdaleny Ogórek trwały od lat. Już w 2015 roku dziennikarka musiała przerwać kampanię prezydencką z powodu jego hospitalizacji. W 2021 roku ojciec przeszedł dwa udary – jeden po drugim. Wówczas Ogórek opublikowała dramatyczny apel: „Przyszłam prosić o zdrowie mojego taty, który właśnie przebył dwa udary – jeden po drugim. Ledwo się trzyma. Oraz o łaskę siły dla mnie, bo mam za sobą bardzo ciężki rok”. Dla Magdaleny Ogórek strata ojca to zamknięcie niezwykle bolesnego rozdziału życia. W wieku 46 lat została bez rodziców, lecz w jej sercu na zawsze pozostaną wspomnienia i miłość do nich. CZYTAJ TEŻ: Fani przecierają oczy, Paulla wygląda jak inna kobieta. Wiemy, co za tym stoi Trauma z dzieciństwa Magdaleny Ogórek – strata matki w wieku 13 lat Przypomnijmy, że to nie pierwsza ogromna tragedia w życiu Magdaleny Ogórek. Kiedy miała zaledwie 13 lat, zmarła jej mama, która chorowała na raka piersi. W rozmowie z „Dobrym Tygodniem” dziennikarka wyznała: „Miałam 13 lat, kiedy straciłam mamę, która zmarła na raka piersi i zostałam wtedy całkiem sama tak naprawdę, bo mój tata się załamał. Musiałam sobie od tego czasu sama swoje życie układać, sama o siebie zadbać i o sobie decydować”. Te słowa pokazują, jak ogromne brzemię spoczęło na niej już w bardzo młodym wieku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach