TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Film, który Polacy mogą oglądać bez końca. TVP pokaże dziś oscarową perełkę i przeniesie widzów do stolicy miłości
Już dziś wieczorem na antenie TVP1 widzowie będą mieli okazję zobaczyć uwielbianą na całym świecie komedię romantyczną, która zdobyła prestiżową statuetkę Oscara. Produkcja zachwyca klimatem, nostalgiczną opowieścią i doskonałą grą aktorską. W sam raz na magiczny seans przy wieczornej lampce wina.
Już dziś wieczorem na antenie TVP1 widzowie będą mieli okazję obejrzeć film, który od lat wzbudza zachwyt zarówno wśród krytyków, jak i publiczności na całym świecie. To opowieść pełna uroku, nostalgii i podróży w czasie, osadzona w jednym z najbardziej romantycznych miast świata. Produkcja została nagrodzona Oscarem, a dzięki błyskotliwemu scenariuszowi i gwiazdorskiej obsadzie stała się jednym z najczęściej wspominanych dzieł w dorobku znanego reżysera. Dzisiejszy seans w TVP to niepowtarzalna okazja, by zanurzyć się w klimatyczną historię, która na długo zostaje w pamięci. „O północy w Paryżu” – magiczna opowieść o miłości, nostalgii i Paryżu Film „O północy w Paryżu” z 2011 roku to amerykańsko-hiszpańska komedia romantyczna z elementami fantasy. Reżyserem i scenarzystą filmu jest Woody Allen. Produkcja przedstawia historię Gila Pendera – hollywoodzkiego scenarzysty, który odwiedza Paryż z narzeczoną Inez i jej rodzicami. Gil, zauroczony miastem, pragnie przenieść się do stolicy Francji na stałe. Jednak jego partnerka nie podziela tej wizji. Podczas samotnych spacerów po mieście, Gil doświadcza czegoś niezwykłego – przenosi się do lat 20. XX wieku. Spotyka tam artystyczne ikony tamtej epoki, m.in. F. Scotta Fitzgeralda, Zeldę Fitzgerald, Ernesta Hemingwaya i Gertrudę Stein. Wśród nich poznaje Adrianę – muzę Pabla Picassa, graną przez Marion Cotillard. Między Gilem a Adrianą zaczyna rodzić się uczucie, które wystawia na próbę jego dotychczasowe życie. Zobacz też: Zamień romanse Netflixa na „Materialistów”. Pedro Pascal kontra Chris Evans – Dakota Johnson w miłosnym trójkącie roku Oscary, Złote Globy i BAFTA – film pełen prestiżowych nagród „O północy w Paryżu” został uznany za jeden z najbardziej udanych filmów Woody’ego Allena. Produkcja zdobyła Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny. Film był również nominowany do Oscara w kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser i najlepsza scenografia. Dodatkowo film zdobył Złotego Globa oraz nagrodę BAFTA – również za najlepszy scenariusz oryginalny. Te prestiżowe wyróżnienia świadczą o ogromnym uznaniu, jakim cieszy się ten tytuł na całym świecie. CZYTAJ TEŻ: Wiemy, kiedy nowi Bridgertonowie. Na planie serialu zapadła ważna decyzja Kiedy i gdzie oglądać? Seans „O północy w Paryżu” w TVP1 Dla polskich widzów to wyjątkowa okazja, by obejrzeć „O północy w Paryżu” za darmo. Film zostanie wyemitowany w środę 25 czerwca o godzinie 21:25 na antenie TVP1. To idealna propozycja na wieczorny seans – pełen humoru, nostalgii i magicznej atmosfery Miasta Świateł. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hollywoodzki megahit już dostępny. Netflix odpalił coś, co trzeba zobaczyć! Gwiazdorska obsada i klimatyczna podróż w czasie Obsada filmu „O północy w Paryżu” to prawdziwa plejada gwiazd. W rolach głównych występują: Owen Wilson Rachel McAdams Michael Sheen Marion Cotillard Kathy Bates Tom Hiddleston Adrien Brody Carla Bruni Léa Seydoux Każda z postaci wnosi coś unikalnego do historii, a aktorska gra sprawia, że widzowie z łatwością zatapiają się w opowieści. Film, wypełniony błyskotliwymi dialogami i urokiem dawnych czasów, zachwyca nie tylko fanów Woody’ego Allena, ale i szeroką publiczność, która ceni kino z duszą. Czytaj też: Zapomnij o zwykłej komedii. Figura nie ma sobie równych. Od tego hitu Netflixa trudno się oderwać Źródła: rozrywka.wprost.pl, wiadomosci.radiozet.pl
Nie żyje gwiazdor filmów Woody'ego Allena. Pod koniec życia ciężko chorował
Tony Roberts zmarł w wieku 85 lat. O wszystkim poinformowała jego córka
W sobotni poranek świat obiegła smutna informacja. Nie żyje Tony Roberts — uznany aktor teatralny i filmowy, występował na Broadway'u, pojawił się też w licznych produkcjach Woody'ego Allena. Córka gwiazdora ujawniła, że jej ojciec pod koniec życia mierzył się z ciężką chorobą. Nie żyje Tony Roberts. Aktor zmarł w wyniku powikłań po chorobie Tony Roberts, znany aktor teatralny i filmowy zmarł w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazała córka gwiazdora, Nicole Burley. W rozmowie z "The New York Times" złożyła ojcu hołd oraz ujawniła, że przyczyną jego śmierci były powikłania raka płuc, z którym zmagał się w ostatnich latach życia. Aktor odszedł w swoim domu na Manhattanie w Nowym Jorku. Kariera Tony'ego Robertsa. Był gwiazdorem filmów Woody'ego Allena Śmierć Robertsa to kolejna wielka strata dla świata artystycznego. Jego wybitne kreacje, za które otrzymał dwie nominacje do prestiżowej nagrody Tony, pozostaną w pamięci fanów na długie lata. Tony Roberts występował m.in. na Broadwayu w musicalach tj. "How Now Dow Jones", "Sugar" czy "Victor/Victoria", gdzie występował u boku Dame Julie Andrews. Nie sposób zapomnieć o rolach w filmach Woody'ego Allena, które przyniosły aktorowi międzynarodową rozpoznawalność: "Annie Hall", "Hannah i jej siostry", "Radio Days" czy "Stardust Memories". Widzowie pokochali jego ekranowe kreacje, sposób odgrywania postaci oraz ironię i specyficzny humor, którymi je okraszał. Sam reżyser także był zadowolony ze współpracy z gwiazdorem oraz oferował mu udział w coraz to kolejnych projektach, co niejako przysporzyło Tony'emu problemów w przyjmowaniu propozycji w innych produkcjach. "Często byłem postrzegany wyłącznie jako przyjaciel Woody’ego" — mówił w rozmowie z "The Los Angeles Times" w 1997 r. Źródło: Plejada.pl, Fakt.pl
Woody Allen i jego najlepsze filmy. Ranking Top 10
Zapewne mało kto się spodziewał, że ten komik, który rozpoczął karierę jeszcze w latach 50. ubiegłego wieku w przyszłości zostanie jednym z najbardziej znanych i najlepszych reżyserów i scenarzystów na świecie. W bogatej filmografii Woody’ego Allena znajduje się ponad pięćdziesiąt filmów, wśród których ciężko byłoby wskazać choć jeden kompletnie nieudany. Określony przez krytyka Rogera Eberta mianem „skarbu kina” Allen w swojej karierze otrzymał cztery Oscary i w sumie aż 24 nominacje do tej nagrody. Głównie za scenariusz i reżyserię, ale trafiła się też jedna nominacja aktorska za rolę w filmie „Annie Hall”. Filmy Allena to inteligentne komedie pełne życiowych przemyśleń i trafnych spostrzeżeń na temat związków. Spośród bogatej liczby tytułów wybraliśmy dziesięć najlepszych filmów w karierze Woody’ego Allena. 1. Annie Hall Komik Alvy Singer (Woody Allen) wraca pamięcią do początków zakończonego przed rokiem związku z Annie Hall (Diane Keaton). Chce znaleźć odpowiedź na pytanie: co poszło nie tak? Oboje spotkali się w kolejce do kina i od razu pomiędzy nimi zaiskrzyło. Wiodąc intelektualne dyskusje o życiu i sztuce poznawali coraz lepiej swoją przeszłość i zbliżali się do siebie. Burzliwy związek Alvy’ego i Annie przetrwał wiele rozstań i pojednań, jednak w końcu zrozumieli, że zbyt wiele ich różni. Alvy wciąż jednak nie potrafi odkochać się w Annie. To właśnie „Annie Hall” przyniosła Woody’emu Allenowi jego pierwszego Oscara. A dokładniej rzecz biorąc dwa Oscary. Allen został nagrodzony za najlepszą reżyserię oraz najlepszy scenariusz. Romantyczna komedia „Annie Hall” znacząco różniła się od standardowych komedii romantycznych, wprowadzając do klasycznej miłosnej historii pełnej wzlotów i upadków o wiele poważniejsze, egzystencjonalne tematy. Uważany za jeden z najlepszych filmów w historii kina „Annie Hall” został m.in. sklasyfikowany na 31. miejscu listy stu najlepszych amerykańskich filmów sporządzonej przez Amerykański Instytut Filmowy. Trudno zresztą znaleźć jakiś podobny ranking, na którym nie byłoby filmu Allena. Oprócz Oscarów dla Allena i współscenarzysty Marshalla Brickmana, statuetką nagrodzona została również Diane Keaton w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. 2. Hannah i jej siostry Pochodzące z rodziny aktorskiej trzy siostry każdego roku spotykają się z rodziną w trakcie Święta Dziękczynienia. To właśnie przyjęcia organizowane na przestrzeni dwóch lat są ramami opowieści snutej w filmie „Hannah i jej siostry”. Największy sukces aktorski odniosła Hannah (Mia Farrow). Jej mąż Elliott (Michael Caine) podkochuje się w siostrze Hannah, Lee (Barbara Hershey). Lee żyje w cieniu starszego od siebie partnera, malarza Fredericka (Max von Sydow). Z kolei trzeciej z sióstr, Holly (Dianne Wiest), nie udało się zrobić kariery aktorskiej. Z tego powodu w jej życiu pojawiły się narkotyki, ale próbuje zerwać z nałogiem. Kalejdoskop bohaterów uzupełnia hipochondryk Mickey (Woody Allen). To były mąż Hannah, który poszukuje sensu życia. Przez długi czas film „Hannah i jej siostry” był największym sukcesem kasowym w karierze Woody’ego Allena. W parze z powodzeniem wśród widzów szły też pozytywne reakcje ze strony krytyków. Wielu określało film Allena mianem najlepszego w jego karierze. Film „Hannah i jej siostry” został nagrodzony trzema Oscarami w kategoriach: najlepszy scenariusz, najlepszy aktor drugoplanowy (Michael Caine) oraz najlepsza aktorka drugoplanowa (Diane Wiest). Lista nagród i wyróżnień jest o wiele dłuższa. W 1997 roku Amerykański Instytut Filmowy nominował film Allena do rankingów 100 najwspanialszych filmów amerykańskich, 100 najzabawniejszych filmów oraz 100 najlepszych historii miłosnych. Scenariusz Allena został umieszczony przez Stowarzyszenie Amerykańskich Scenarzystów na 95. miejscu listy najlepszych scenariuszy filmowych. W filmie, obok znakomitej obsady, w epizodach pojawiło się również kilkoro dzieci Mii Farrow. W tym Soon-Yi Previn, którą Allen poślubił w 1997 roku. 3. Manhattan Isaac Davis (Woody Allen) to zakochany w Nowym Jorku niespełniony scenarzysta telewizyjnych komedii, który postanawia rzucić pracę. Drugim źródłem jego frustracji są trudne związki z kobietami, jakie pojawiają się w jego życiu. Aktualnie spotyka się z 17-letnią Tracy (Mariel Hemingway). Tymczasem jego była żona, Jill Davis (Meryl Streep) jest w trakcie pisania książki o małżeństwie z Isaaciem. Kobieta przyznała się niedawno do swojej orientacji seksualnej i aktualnie mieszka razem z lesbijską partnerką Connie (Karen Ludwig). Isaac poznaje też Mary Wilkie (Diane Keaton), kochankę swojego najlepszego przyjaciela. Inteligentna kobieta podbija jego serce. „Manhattan” to kolejna niebanalna komedia romantyczna w filmografii Woody’ego Allena. Czarno-biały film został zilustrowany muzyką George’a Gershwina, którego „Błękitna rapsodia” zainspirowała Allena do napisania tego filmu. Za scenariusz „Manhattanu” Woody Allen po raz trzeci został nominowany do Oscara. Do Oscara za występ w filmie „Manhattan” została także nominowana Mariel Hemingway. Podobnie jak poprzednie filmy Allena, także i „Manhattan” może pochwalić się swoją obecnością na listach najlepszych filmów wszech czasów opracowanych przez Amerykański Instytut Filmowy. 4. Purpurowa róża z Kairu New Jersey, czasy wielkiego kryzysu, rok 1935. Cecylia (Mia Farrow) to niezdarna kelnerka, która w kinie szuka ucieczki od szarego życia u boku nadużywającego przemocy męża Hanka (Danny Aiello). Ostatnim filmem, jaki zobaczyła Cecylia jest przygodowa „Purpurowa róża z Kairu”. Jednym z jego bohaterów jest archeolog Tom Baxter (Jeff Daniels). Podczas jednego z seansów, Tom zauważa siedzącą na widowni Cecylię i schodzi do niej z ekranu. Tak rozpoczyna się ich niezwykły romans. Cecylia oprowadza Toma po New Jersey, a on w zamian zabiera kobietę do filmowego świata Kairu. Inspiracją do powstania filmu „Purpurowa róża z Kairu” były: niema komedia „Sherlock Jr.”, musical „Hellzapoppin’” oraz włoska sztuka „Sześć postaci w poszukiwaniu autora”. Za scenariusz do tego filmu łamiącego zasadę symbolicznej granicy pomiędzy widzami i aktorami, tzw. czwartej ściany, Woody Allen uzyskał swoją kolejną nominację do Oscara. Podobnie jak w przypadku większości filmów Allena, także i „Purpurowa róża z Kairu”, pomimo świetnych recenzji, nie podbiła kinowego box-office’u. Nie przeszkodziło to filmowi Allena w zdobyciu wielu nagród i nominacji, m.in. nagrody BAFTA dla najlepszego filmu roku. 5. O północy w Paryżu Gil Pender (Owen Wilson) to odnoszący sukcesy, ale niespełniony scenarzysta filmowy. Razem ze swoją narzeczoną Inez (Rachel McAdams) wybiera się na wakacje do Paryża. Włócząc się w pojedynkę wieczorami po mieście, Gil niespodziewanie przenosi się do lat 20. XX wieku. Spotyka tam wielu najznamienitszych twórców epoki, m.in. Cole’a Portera (Yves Heck), Scotta Fitzgeralda (Tom Hiddleston), Ernesta Hemingwaya (Corey Stoll), Salvadora Dali (Adrien Brody), czy Gertrude Stein (Kathy Bates). Niespodziewaną znajomość z nimi stara się wykorzystać w pracy nad swoją pierwszą, nieukończoną wciąż powieścią. Poznaje też kochankę Pabla Picassa, Adrianę (Marion Cotillard), z którą nawiązuje bliższą znajomość. „O północy w Paryżu” to największy sukces kasowy w karierze Woody’ego Allena. Nakręcony za 17 milionów dolarów film zarobił w kinach na całym świecie ponad 150 milionów dolarów. Nostalgiczna i romantyczna opowieść o amerykańskim pisarzu poruszającym się pośród najznamienitszych postaci początku dwudziestego wieku spodobała się nie tylko widzom, ale i krytykom. Film „O północy w Paryżu” uważany jest zgodnie za jeden z najlepszych filmów Allena nakręconych w ostatnich latach. Za scenariusz do niego Allen został nagrodzony Oscarem oraz Złotym Globem. Film był też nominowany do Oscara w trzech innych kategoriach: najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepsza scenografia. Dystrybucja w Polsce: Kino Świat 6. Zelig Akcja filmu Woody’ego Allena „Zelig” rozgrywa się w latach 20. I 30. XX wieku. Jego bohater, Leonard Zelig (Woody Allen) trafia do kliniki psychiatrycznej na Manhattanie. Ambitna lekarka doktor Eudora Fletcher (Mia Farrow) chce zbadać jego dziwną przypadłość. Zelig potrafi przejmować sposób zachowania grupy, w której się znajduje, dodatkowo upodabniając się również fizycznie do jej członków. Dzięki temu zyskuje sławę ludzkiego kameleona. Stylizowany na film dokumentalny, tzw. mockument, film „Zelig” niemal w całości nakręcony został na taśmie czarno-białej. Historia opowiadana przez narratora i ilustrowana nagraniami stylizowanymi na nagrania z epoki, przeplatana jest kolorowymi wywiadami z wciąż żyjącymi świadkami tamtych wydarzeń. W filmie pojawiło się wielu amerykańskich intelektualistów, w tym pisarka Susan Sontag czy noblista Saul Bellow. Scenariusz Allena do filmu „Zelig” został nominowany do nagrody BAFTA, a Woody Allen był też nominowany do Złotego Globu w kategorii: najlepszy aktor w komedii/musicalu. Na liście najważniejszych wyróżnień filmu są też dwie nominacje do Oscara w kategoriach: najlepsze zdjęcia oraz najlepsze kostiumy. 7. Zbrodnie i wykroczenia Judah Rosenthal (Martin Landau) to szanowany okulista. Stewardessa Dolores (Anjelica Huston) grozi mu, że zdradzi prawdę o ich romansie żonie Judaha, Miriam (Claire Bloom). Postawiony pod ścianą zwraca się po pomoc do swojego brata, gangstera Jacka (Jerry Orbach). Jack zatrudnia płatnego mordercę, który zabija Dolores. Tymczasem drugi bohater filmu „Zbrodnie i wykroczenia” – obie historie się łączą – Clifford Stern (Woody Allen) to fajtłapowaty reżyser, któremu powierzone zostaje zadanie nakręcenia filmu dokumentalnego o znienawidzonym przez niego producencie (Alan Alda). „Zbrodnie i wykroczenia” to piąty film w karierze Woody’ego Allena, za który zdobył nominacje do Oscara w dwóch kategoriach: najlepszy reżyser, najlepszy scenariusz. Nominację do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego otrzymał także Martin Landau. Scenariusz filmu „Zbrodnie i wykroczenia” został zainspirowany „Zbrodnią i karą” Fiodora Dostojewskiego. Allen po raz kolejny zachwycił krytyków swoim dziełem, które w większości zostało uznane za jeden z najlepszych filmów w karierze reżysera. Magazyn „Empire” umieścił „Zbrodnie i wykroczenia” na 267. miejscu listy pięciuset najwspanialszych filmów wszech czasów. 8. Miłość i śmierć Boris Gruszenko (Woody Allen) to pacyfista i tchórz, który siłą zostaje wcielony do rosyjskiej armii. Jest okres wojen napoleońskich, a Napoleon i jego wojska zdobywają Austrię. Gruszenko zupełnym przypadkiem zostaje bohaterem wojennym, a po powrocie do domu zamierza poślubić niedawno owdowiałą Sonję (Diane Keaton). Sonja nie kocha Borisa i zgadza się na małżeństwo tylko dlatego, że jest przekonana, że narzeczony zginie w zaplanowanym pojedynku. Staje się inaczej. Małżeństwo pomiędzy Borisem i Sonją zostaje zawarte, a ich wspólne życie zostaje przerwane, gdy Napoleon podbija Rosję. W filmie „Miłość i śmierć” Woody Allen wziął na warsztat klasykę literatury rosyjskiej, parodiując w nim takie dzieła jak m.in. „Bracia Karamazow” Fiodora Dostojewskiego oraz „Wojna i pokój” Lwa Tołstoja. Uważany za jeden z najbardziej zabawnych filmów w karierze Woody’ego Allena jest również hołdem dla dzieł braci Marx, Boba Hope’a i Charliego Chaplina. Na ścieżce dźwiękowej filmu „Miłość i śmierć” zostały wykorzystane utwory rosyjskiego kompozytora Siergieja Prokofiewa. W 2008 roku magazyn „Empire” umieścił film „Miłość i śmierć” na 301. miejscu listy pięciuset najlepszych filmów wszech czasów. 9. Mężowie i żony Jack (Sydney Pollack) i Sally (Judy Davis) postanawiają się rozstać. O swojej decyzji informują przyjaciół: Gabe’a i Judy Rothów (Woody Allen, Mia Farrow). Kilka tygodni później Jack przedstawia im swoją nową dziewczynę, Sam (Lysette Anthony). Dla Gabe’a to ogromne zaskoczenie. Uważa, że przyjaciel zwariował odchodząc dla Sam od żony. Tymczasem Sally zaczyna spotykać się z Michaelem (Liam Neeson), z którą poznaje go Judy. Niespodziewanie rozpada się też małżeństwo Rothów, gdy Gabe zaczyna spotykać się z dużo młodszą od niego Rain (Juliette Lewis). „Mężowie i żony” miał swoją premierę tuż po zakończeniu zawodowo-romantycznego związku Woody’ego Allena i Mii Farrow. Był ostatnim z trzynastu filmów, jakie nakręcili razem. Kręcony z ręki film przetykany jest wywiadami z bohaterami opowiadanej historii, co sprawia wrażenie filmu dokumentalnego. „Mężowie i żony” przyniosły Allenowi kolejną nominację do Oscara za najlepszy scenariusz. Nominowana była też Judy Davis w kategorii: najlepsza aktorka drugoplanowa. Krytycy po raz kolejny zgodnie orzekli, że „Mężowie i żony” to jeden z najlepszych filmów w karierze reżysera. 10. Śpioch Miles Monroe (Woody Allen) to muzyk jazzowy i właściciel sklepu ze zdrową żywnością. Bez swojej zgody zostaje zamrożony i wybudzony z tego stanu dokładnie dwieście lat później. Ameryka roku 2137 to policyjne państwo rządzone przez dyktatora znanego jako Lider. Lider wkrótce ma wprowadzić tajny plan ukryty pod kryptonimem Projekt Aries. Rebelianci, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej na jego temat, odmrażają Milesa, który jest jedynym członkiem społeczeństwa, którego dane nie znajdują się w bazach władzy. Poszukując odpowiedzi na temat Projektu Aries, Miles zakochuje się w Lunie Schlosser (Diane Keaton). „Śpioch” to parodia kina science-fiction, a także komediowych dzieł braci Marx i Boba Hope’a, która zwróciła uwagę krytyków celnym humorem. W recenzjach podkreślano, że prezentowany tu slapstickowy humor od dawna już nie pojawił się w żadnym hollywoodzkim filmie. W 2000 roku czytelnicy magazynu „Total Film” umieścili „Śpiocha” na trzydziestym miejscu listy najlepszych komedii w historii.
Mia Farrow poznała Franka Sinatrę, mając 19 lat. Chciał ją zamknąć w domu, jak w złotej klatce
Mia Farrow - jedna z ikonicznych amerykańskich aktorek na zawsze przejdzie do historii jako matka z „Dziecka Rosemary” Romana Polańskiego i Daisy z „Wielkiego Gatsby’ego” z Robertem Redfordem. Ale popularna jest nie tylko jako aktorka. Uwagę przyciągało także jej dramatyczne życie, burzliwe związki, historie jej biologicznych i adoptowanych dzieci, których ma razem 14. Przez kilkanaście lat była żoną Woody Allena i ten związek stał się najgłośniejszy. Może dlatego, że zakończył się w atmosferze skandalu. Reżyser związał się z adoptowaną córką Mii, Koreanką Soong-Yi. Woody Allen nie był jedynym partnerem Mii. W Hollywood głośny był jej romans – zakończony ślubem – z legendarnym piosenkarzem i aktorem Frankiem Sinatrą. Dziś przypada 25. rocznica śmierci artysty. Mia Farrow - dzieciństwo, choroba Poznali się w 1964 roku. Mia miała wtedy 19 lat i była początkującą aktorką, zagrała z dużym powodzeniem w operze mydlanej „Peyton place”. Była zdolna, więc zwróciła na siebie uwagę, zyskała popularność. Chuda wysoka, mówiła sama o sobie, że jest parą błękitnych oczu na długiej łodydze. Wychowała się w Kalifornii, w aktorsko-reżyserskiej rodzinie. Jej dzieciństwo można by uznać za szczęśliwe, gdyby nie ciężka choroba, która dopadła Mię w wieku 9 lat. Zachorowała wtedy na Polio, leżała przez wiele miesięcy w tzw. metalowym płucu. Unieruchomiona oglądała świat przez lustro przypięte w suficie. To doświadczenie naznaczyło ją na całe życie – była empatyczna, rozumiała cierpienie i trudności innych ludzi. Bardzo wielu ludziom pomagała. Choroba nie była jedynym wyzwaniem, któremu musiała stawić czoła jako dziecko. Kiedy rodzicom zaczęło brakować pieniędzy, trafiła do internatu, zakonnej szkoły gdzie były bardzo surowe warunki. Gdy małżeństwo jej rodziców rozpadło się, Mia przeniosła się z matką do Nowego Jorku, zaczęła robić karierę jako modelka i próbować sił w aktorstwie. Zobacz też: Andrzej Żuławski chciał ją stworzyć jako kobietę i aktorkę, ale Joanna Kasperska go odrzuciła. Co dzisiaj robi? Mia Farrow i Frank Sinatra: historia miłości Z Frankiem Sinatrą poznali się w jednej z wytwórni filmowych. Pomógł jej pozbierać drobiazgi, które wypuściła z torebki: kosmetyki, gumę do żucia, jedzenie dla kota. Była speszona, że zachowała się tak niezdarnie. Frank Sinatra był dla niej bogiem, wychowała się na jego piosenkach, widziała tłumy, które zapełniały sale na jego koncertach i uwielbienie, jakie budził. Słynął z tego, że nawet banalne piosenki śpiewał tak, jakby opowiadał każdemu bardzo osobistą historię. Kiedy spotkał Mię, był w swoim żywiole, uwielbiał uwodzić kobiety, jakby mimo sławy i talentu musiał stale przeglądać się w ich oczach. Miał za sobą romanse z największymi pięknościami: Marilyn Monroe, Grace Kelly, Sophią Loren, Kim Novak, Lauren Bacall. Potrafił być romantycznym kochankiem, ale i potworem. Znudzony bogactwem i każdym kaprysem, jaki może spełnić, nieustająco domagał się nowych wrażeń, podniet, zabaw. Sławne było przyjęcie, na które goście musieli wspinać się po drzewie, a Sinatra rzucał w nich talerzami z jedzeniem, zaśmiewając się przy tym do łez. Zobacz też: Alicja Bachleda-Curuś i Piotr Woźniak-Starak byli razem 2 lata. Gdy zamieszkali w USA, nadszedł kryzys Dlaczego zwrócił uwagę na Mię Farrow? Być może tęsknił do partnerki, wobec której to on może być mentorem i autorytetem. Frank Sinatra był po rozstaniu ze swoją wielką miłością Avą Gardner, która nie pozwalała sobą rządzić. Mia była w niego wpatrzona. Miała wygląd dziewczynki i budziła w mężczyznach opiekuńcze instynkty. Mówił do niej Aniołku, ona traktowała go trochę jak ojca. Poza tym obłędnie mu się podobała. Jego służący opowiadał po latach, że Frank Sinatra kazał kupić wszystkie magazyny, w których były zdjęcia Mii i stale je oglądał. Sinatra zaprosił ją do swojej posiadłości w Palm Springs, wysłał prywatny samolot po nią i jej ukochanego, starego, niedowidzącego kota Malcolma. To zaproszenie wzruszyło Mię. Chociaż jej rodzice obracali się w środowisku aktorskim, nigdy nie widziała takiej rezydencji. Gdy dwa lata później Frank Sinatra oświadczył się, prasa rozpisywała się o prezencie zaręczynowym – 9-karatowym pierścionku, który gwiazdor podarował swojej ukochanej. „Ta dziewczyna nic nie je, mało się odzywa, kto to w ogóle jest?” - denerwowała się Dolly, matka Franka Sinatry. Z kolei sama Mia tak wspominała siebie z tamtych lat tak: „Byłam mniej dojrzała, niż jakakolwiek inna dziewiętnastolatka, którą znałam”, mówiła w rozmowie z brytyjskim dziennikiem „The Guardian” w 2007 roku. „Biedny Frank, obarczony był takim dzieckiem! Zasypiałabym przy stole w Las Vegas, próbując rozmawiać z ludźmi o ich kotach. Był wobec mnie bardzo cierpliwy”. Swój związek z Sinatrą opisała jako adopcję małej dziewczynki przez starszego pana. Mia Farrow: ślub z Frankiem Sinatrą Chyba jedynie matka Franka Sinatry była zadowolona, że para bierze jedynie ślub cywilny, a nie kościelny. „To nie potrawa długo” mówiła, gdy pobrali się w 1966 roku w Las Vegas. Mia była trochę rozczarowana ceremonią, choć na zdjęciach ślubnych tego nie widać, ale… w końcu oboje z Sinatrą byli świetnymi aktorami. Sama uroczystość trwała 5 minut, nie było rodziny, tylko świadkowie. Wielu biografów Franka Sinatry uważa, że w gruncie rzeczy ich ślub był początkiem końca tego związku. Frank Sinatra wymagał, by żona zrezygnowała z aktorstwa i pozostała u jego boku, jeździła z nim na plany filmowe, grała ewentualnie w tym filmach, w których gra on. Mia Farrow na początku przystała na taki układ, ale potem znudziła się bezczynnością. Była na początku kariery i w gruncie rzeczy te oczekiwania były dla niej nierealne. Jej mąż podkreślał, że jest głową rodziny, wszystko jej zapewnia i nie rozumie, dlaczego miałaby robić cokolwiek bez jego udziału. A ona czuła się winna, że marzyła o czymś innym niż tylko bycie wybranką Sinatry. On nie znosił sprzeciwu. Obsypywał kobiety prezentami, ale wymagał totalnego podporządkowania. Dlatego wybuchały między nimi konflikty. Zobacz też: Wróżono jej wielką karierę. Rola w Misiu była jej przekleństwem. Tak obecnie wygląda życie Barbary Burskiej Frank Sinatra był zły, kiedy Mia Farrow dostała rolę w „Dziecku Rosemary” w reżyserii Romana Polańskiego. Tymczasem ona czuła, że ten film jest dla niej wielką szansą. Zaangażowała się, Sinatra żądał, by w połowie produkcji zerwała kontrakt i zagrała razem z nim w filmie „Detektyw”. Kiedy się nie zgodziła, przysłał na plan prawnika z papierami rozwodowymi. Mia była załamana, ale ostatecznie nic się między nimi nie naprawiło, w 1968 roku rozwiedli się. Mia Farrow dwa lata później wyszła za mąż za kompozytora Andre Previna, Sinatra przysięgał publicznie, że nie zwiąże się już z nikim z show-biznesu. I słowa dotrzymał, jego czwarta żona Barbara byłą wymarzoną kobietą domową. Rozstali się, ale uczucie przetrwało „Nigdy nie przestała go kochać”, mówił o uczuciach Mii Farrow jeden ze znajomych legendarnego wokalisty. „Sinatra była miłością jej życia. To było uczucie, które trwało nawet po ich rozwodzie, pozostali sobie bliscy na zawsze”. Mia Farrow i Frank Sinatra byli w dobrych relacjach. Aktorka przyszła na pogrzeb piosenkarza w 1998 roku, potem opowiedziała, że ​​wrzuciła kilka przedmiotów do trumny swojego byłego męża, w tym obrączkę. Mówiła, że darzy męża ciepłymi uczuciami. Frank Sinatra pojawiał się w jej życiu w różny sposób. Kiedy na początku lat 90. Mia Farrow oskarżyła swojego trzeciego męża - Woody’ego Allena o nadużycia seksualne wobec ich nieletniej córki Dylan, Frank Sinatra stanął po jej stronie. Groził, że „połamie Allenowi nogi”, ale Mię tym ujął. „Czy on nie jest słodki?”, komentowała przekornie. Sprawa molestowania była kontrowersyjna, niektórzy oskarżali aktorkę, że wymyśliła ten zarzut, bo chciała zemścić się na mężu za zdradę i jego romans z Soong Yi. Dlatego każde wsparcie było dla niej ważne. Wojna miedzy Mią Farrow i Woody Allenem była długa i wyniszczająca. Ostatecznie niczego jednoznacznie nie udowodniono, ale Allen nie dostał prawa do opieki nad córką. W 2013 roku Mia Farrow powiedziała nieoczekiwanie, że jej syn Ronan urodzony podczas małżeństwa z Woody Allenem, może być biologicznym dzieckiem Franka Sinatry. Dodała, że „tak naprawdę nigdy się nie rozstała z byłym mężem”. Ronan urodził się w 1987 roku, Sinatra miał wtedy 72 lata i teoretycznie mógł być ojcem chłopca, a dzisiaj znanego dziennikarza - laureata nagrody Pulitzera za śledztwo w sprawie nadużyć seksualnych producenta filmowego Harveya Weinsteina. Ten pomysł odrzuciła jednak córka piosenkarza Nancy, nazywając go nonsensem. Uznała, że Mia żartowała, a ludzie to wzięli na poważnie. „Była głupia, głupia, głupia”, oburzała się Nancy. Frank Sinatra miał przejść wcześniej zabieg wazektomii. Mia Farrow ma dzisiaj 78 lat, nadal jest aktywna zawodowo
Diane Keaton: cieniem na jej związku z Woodym Allenem położyła się choroba. Jak dziś wygląda życie aktorki?
Stworzyła w filmie postaci nie do zapomnienia, ale wciąż uparcie odmawia bycia gwiazdą
Ostatnie 25 lat jej kariery to głównie romantyczne komedie, które szybko znikają z wielkiego ekranu i pamięci widzów – wśród nich wyróżnia się „Lepiej późno niż później”, w której partnerował jej Jack Nicholson („Jack całował mnie właściwie perfekcyjnie” – powie później o tej współpracy). Rolą, która wyróżniła się na tle wszystkich dotychczasowych była z pewnością siostra Mary w serialu „Młody papież”. W 2016 roku aktorka zaskoczyła swoją stałą widownię i krytyków, wcielając się w postać, w której trudno było dostrzec dawną Keaton. Jako siostra zakonna, najbliższy doradca młodego, zuchwałego papieża (Jude Law), zagrała szarą eminencję Watykanu, lady Makbet kierującą spiskiem zza kulis. Jak wyglądała jej droga do sławy i co dziś mówi o swoim życiu? Diane Keaton jest zawsze sobą O trzy lata starsza od Meryl Streep, jak ona błyszczy osobowością na tle hollywoodzkiej normy, ale nie dostaje aż takich propozycji. Może dlatego, że Streep jest genialnym kameleonem, który we wszystkich skrajnych wcieleniach zachowuje kawałek siebie. Keaton jest zawsze sobą – poddaje się modulacjom, lekko zmienia, wyciąga coś z siebie na użytek roli, ale to wciąż Keaton. Nie bez przyczyny dziennikarze w jej legendarnej Annie Hall z filmu Woody’ego Allena widzieli jeden do jednego Diane Keaton, neurotyczkę z Nowego Jorku, chaotycznie wyrażającą myśli i gwałtownie zmieniającą nastrój. W jednym z pierwszych wywiadów po sukcesie filmu, zapytana, co chciałaby przekazać o sobie widzom, odpowiedziała: „Tylko jedną rzecz. Że umiem mówić pełnymi zdaniami”. Czytaj również: Bożena Rogalska zachwyciła w "Nad Niemnem". Gdy postanowiła zmienić swoje życie, spotkała ją tragedia Diane Keaton, kadr z filmu "Ojciec chrzestny II", 1974 r. Diane Keaton: dorastanie, studia Urodziła się 5 stycznia 1946 roku w Los Angeles, w rodzinie Dorothy i Jacka Hallów jako najstarsza z czwórki ich dzieci. Ojciec był inżynierem, matka zajmowała się dziećmi, ale tęskniła za bohemą i artystycznym życiem. Od narodzin Diane przez 60 lat pisała pamiętniki, których zostawiła ponad 80 tomów. Pięcioletnia Diane miała zwyczaj śpiewania przy księżycu na podwórku za domem. Czuła się wtedy jak podłączona do wielkiej baterii. „To był sposób na zwrócenie uwagi rodziców. Zawsze reagowali, kiedy robiłam dziwne rzeczy” – powie później. Jako 12-latka uznała, że nie jest ładna, a jej młodsze siostry przejęły wszystkie geny odpowiedzialne za urodę. Na studiach aktorskich rozpaczliwie próbowała dopasować się do otoczenia. „Goniłam za popularnością i ani razu nie spróbowałam myślenia – podsumuje tamten okres. – Grałam Blanche w »Tramwaju zwanym pożądaniem« i wiecie co? Nie miałam zielonego pojęcia, o czym jest ta sztuka”. Kiedy dostała propozycję zagrania jednej z pierwszoplanowych ról w musicalu „Hair” wystawianym w New York Baltimore Theatre, producenci uznali, że jest za gruba. „Przeszłam na specjalną dietę, jedną z tych dziwacznych: odżywiałam się łożyskiem owcy i codziennie wypijałam kieliszek wódki. Straciłam wagę i nigdy jej już nie odzyskałam”. Używała już wtedy panieńskiego nazwiska matki, żeby nie być myloną z inną Diane Hall. I zaczynała zaznaczać swoją odrębność – jako jedyna z obsady odmówiła grania w negliżu (co nie dziwi: Keaton podobno ma obsesję na punkcie nagości, nawet pływa w rajstopach) i odłączyła się od otoczonego uwielbieniem prasy „plemienia Hair”. A potem spotkała Woody’ego Allena. Zobacz też: Stanisława Celińska była pierwszą, wielką miłością Andrzeja Seweryna. Aktor wspominał, że miał na jej punkcie bzika Diane Keaton, kadr z filmu "Ojciec panny młodej" 1991 r. Diane Keaton i Woody Allen byli parą. Historia miłości „W prawdziwym życiu Keaton wierzy w Boga. Ale wierzy też, że radio działa, bo w środku obsługują je małe ludziki” – powie o niej Allen, który pierwszy raz zobaczył ją w 1972 roku podczas przesłuchań do „Zagraj to jeszcze raz, Sam”. „Zapamiętałam, że Woody był niski i słodki. Chyba zakochałam się od pierwszego wejrzenia” – wspomina Diane. W tym samym roku zagrała fantastyczną rolę Kay Adams w „Ojcu chrzestnym” Coppoli, a później, jako dziewczyna i muza Woody’ego Allena, zaczęła pojawiać się w jego kolejnych filmach. Czy to Allen zrobił z niej aktorkę? Diane mówiła wielokrotnie, że jej aktorskim mentorem był późniejszy partner, słynny amerykański aktor i podrywacz Warren Beatty. Allen ze swoim specyficznym warsztatem nie nadawał się na aktorskiego mistrza. Ale obudził w Keaton odwagę do brawurowego bycia sobą przed kamerą. Do eksponowania swoich neurotycznych zachowań, sposobu bycia i charme’u, o którym ktoś później napisze: „Gdyby seksapil porównać do minuty, Diane Keaton byłaby godziną. Częściowo dzieje się tak z powodu niezwykłego zderzenia blasku bohemy z porażającą wręcz bezbronnością i wrażliwością”. Diane Keaton i Woody Allen w filmie "Annie Hall" Największym wyznaniem miłosnym Allena dla Keaton wydaje się genialna „Annie Hall” (1977) z oscarową rolą Diane. W największym skrócie to historia burzliwego związku nowojorskiego komika i początkującej piosenkarki, którzy nie umieją się do końca zaangażować, schodzą się i rozchodzą, aż w końcu rozstają na dobre – tak jak ostatecznie Keaton i Allen trzy lata przed premierą „Annie Hall”. Diane nigdy nie mówiła o przyczynach rozstania, ale zawsze opisując związek z Allenem, sugerowała skrajne emocje. „Jego komentarze o mnie były śmiertelnie bolesne i ekstremalnie zabawne jednocześnie” – wspomina, a w innym miejscu przyznaje, że na związku z Allenem cieniem położyła się jej bulimia: „Moje pożądanie do niego było stłumione zniszczeniem, którego dokonywała bulimia. To żałosne, ale prawdziwe”. Podobno byli tak skupieni na sobie, że prawie nie potrzebowali przyjaciół. Godzinami siedzieli przy stoliku nowojorskich knajp, obserwując ludzi. Po rozstaniu pozostali wobec siebie lojalni, Diane stanęła za Woodym nawet w momencie jego konfliktu z Mią Farrow, kiedy na jaw wyszedł romans z adoptowaną córką Soon-Yi. Po latach napisała: „Bez wybitnego mężczyzny piszącego dla mnie i reżyserującego mnie byłabym w najlepszym razie mierną gwiazdą filmową’’. Zobacz również: „To było jak uderzenie pioruna”... Oto fascynująca historia miłości Joan Collins i Percy’ego Gibsona Diane Keaton i Woody Allen, 1979 r. Diane Keaton: walka z bulimią Ekscentryczna neurotyczka z Nowego Jorku, libertynka polująca na młodych mężczyzn, przyznaje, że każdego dnia myśli o śmierci. Lata jej największej popularności były również latami powracającej skłonności do bulimii. Jako dziewczyna Warrena Beatty’ego czuła się „najbardziej pożądaną osobą na świecie”, a kiedy pewnego dnia zniknął, uznała się za zero. Kolejny głośny romans z Alem Pacino skończył się, kiedy Keaton zaczęła domagać się poważnej deklaracji: miał jej oświadczyć, że nigdy nie myślał o małżeństwie z nią. Długo uważała, że małżeństwo i rodzina ograniczą jej życie, tak jak kiedyś jej matce. Dziś lubi powtarzać, że rodzina jest kluczem do wszystkiego. Ma dwoje dzieci: córkę Dexter adoptowała, kiedy miała 49 lat, a pięć lat później pojawił się również adoptowany syn Duke. W wydanej w 2011 roku przejmującej książce „Wciąż od nowa”, która jest dialogiem z pamiętnikami matki, Diane jako 63-latka pisze: „Uczucia i zmartwienia, które trapiły Dorothy, są dziś także moim udziałem. Starzenie się? O tak. Czy jestem w czymś dobra? Wciąż potrafię zapamiętać swoje kwestie. Jaka jest między nami różnica? Taka, że w wieku 63 lat moja matka Dorothy miała już odchowane dzieci. Ja w tym wieku zajmuję się tym, czym ona jako 24-latka. Najbardziej martwię się, jak długo zdołam panować nad tym wszystkim”. Zobacz też: Dzieli ich 17 lat, łączy miłość. Oto niezwykła historia Krystiana Wieczorka i Marii Szafirskiej Warren Beatty, Diane Keaton, kadr z filmu "Czerwoni", 1981 r. Od ponad pół wieku regularnie wraca na wielki ekran, co dało jej m.in. Oscara i dwa Złote Globy. Kiedy zaczynała karierę, wróżono jej, że będzie drugą Audrey Hepburn. Nie była, ale stworzyła w filmie postaci nie do zapomnienia. Dziś jest reżyserką, producentką, fotografką i pisarką. Uparcie odmawia bycia gwiazdą. Potrafi patrzeć na siebie i na życie z dystansu. „Zamiast zajmować się aktorstwem, zaczęłam udawać artystkę” – pisze o swoich sukcesach. Nie korzysta z chirurgii plastycznej ani z przywilejów: staje na końcu restauracyjnych kolejek do stolików i nigdy nie załatwia niczego po znajomości. Nadal uparcie nie mówi o prywatności, za to z rozbrajającą kokieterią prowokuje plotki o kolejnych romansach. Jest samowystarczalna, pracowita i niezłomna, zwłaszcza gdy chodzi o podnoszenie się z porażek. „Chcę powiedzieć wszystkim kobietom: »Nie poddawajcie się! To bez sensu. Zrobiłyście kilka błędów tam i siam, tu zainwestowałyście za dużo, tam za mało. Ale teraz bawcie się, uśmiechajcie i nie przestawajcie nakładać szminki na usta!«”. Czytaj również: Diane Keaton o starości: „Ludzi dziwi to, że kobiety w moim wieku mają jeszcze apetyt na życie” Diane Keaton, 2017 r. TEKST Magdalena Felis
Oskarżenia o molestowanie, ciągłe kłótnie... Tak wyglądał związek Woody'ego Allena i Mii Farrow
Woody Allen i Mia Farrow byli razem prawie 12 lat. Ich związek do dzisiaj budzi wielkie emocje. Aktorkę nazywano muzą swojego ukochanego, ale w ich prywatnych chwilach było też wiele nieporozumień i sytuacji, które nie powinny mieć miejsca... Historię tej miłości przypominamy w dniu 77. urodzin amerykańskiej gwiazdy. Woody Allen i Mia Farrow - związek Woody Allen i Mia Farrow byli ze sobą prawie 12 lat. Poznali się w 1979 roku podczas jednego z przyjęć, ale wówczas tylko wymienili się spojrzeniami. Spotykać zaczęli się dopiero kilka lat później. Był nią oczarowany. Ona już kilka lat wcześniej, jeszcze nie znając go osobiście, napisała mu list, w którym wyznała miłość. Był jej trzecim partnerem, bowiem aktorka wcześniej związana była jeszcze z Frankiem Sinatrą i André Previniem. Wiadomo, że gdy się poznali, z poprzednich związków wychowywała już siedmioro dzieci (troje biologicznych i czworo adoptowanych). Reżyser w autobiografii opisuje byłą partnerkę: „Nie była wymagająca, była za to lepiej poinformowana ode mnie, bardziej kulturalna, urocza dla moich przyjaciół; a co najważniejsze – mieszkała zaraz obok Central Parku, więc zaoszczędzałem sporo pieniędzy na dojazdach”. Dodaje także, że już po kilku tygodniach znajomości kobieta stwierdziła, że chce za niego wyjść i mieć kolejne pociechy: „Czy powinienem dostrzec czerwone flagi? Tak sądzę, ale jeśli spotykasz się z wymarzoną kobietą, nawet gdy widzisz czerwoną flagę, odwracasz wzrok” - dodaje. Wówczas nie zgodził się na ślub, lecz adoptowali dwójkę dzieci, a w 1987 roku na świat przyszedł jedyny biologiczny syn pary, Ronan Farrow. Allen i Farrow rozstali się, kiedy na jaw wyszedł jego romans z Soon-Yi. Młodszą od reżysera o 35 lat Koreanka, która jest adoptowaną córką Mii Farrow. Farrow dowiedziała się o ich romansie, gdy odkryła pornograficzne zdjęcia pary. Woody Allen oskarżony o pedofilię Mia Farrow w 1992 roku oskarżyła Woody'ego Allena o molestowanie ich adoptowanej córki Dylan Farrow. Podczas procesu sądowego byli kochankowie walczyli o prawo do opieki nad dziećmi. Reżyser nie przyznał się do winy. Uważał, że partnerka mści się na nim za związek z jej z drugą adoptowaną córką, pełnoletnią Soon-Yi Previn. W trakcie postępowania obie strony były przyłapywane na kłamstwach. Główną linią obrony Woody'ego Allena było wykazywanie przypadków manipulacji dziećmi ze strony aktorki. „To, co przydarzyło się Woody'emu jest tak bardzo przykre i niesprawiedliwe. Mia wykorzystała ruch #MeeToo we własnym celu, przedstawiając Dylan jako ofiarę molestowania. Przez jej postępowanie o tej sprawie usłyszą kolejne pokolenia - nie powinno tak być”, powiedziała Soon-Yi Previn w wywiadzie dla vulture.com. Woody Allen i Mia Farrow - serial na HBO Od sprawy sądowej Woody'ego Allena minęło już prawie 30 lat. Mimo to konflikt między nim, a Mią Farrow wciąż budzi wielkie emocje. HBO postanowiło wyprodukować miniserial dokumentalny Allen kontra Farrow. Produkcja autorstwa Kirby’ego Dicka i Amy Ziering skupia się szczegółach postępowania sądowego. Pokazuje oskarżenie o molestowanie przez pryzmat fabularnych filmów Allena i przede wszystkim oddaje głos ofierze - Dylan Farrow. Sytuację komplikuje prężnie działający ruch #Metoo, w myśl którego należy wierzyć ofierze. Wokół serialu już pojawiły się kontrowersje, a reakcje amerykańskiej prasy są mieszane. Produkcja nie konfrontuje ze sobą wersji byłych partnerów. Dick i Ziering aktywnie wspierają Mię i Dylan. Twórcom serialu zarzuca się brak nowych dowodów i jednostronność. Osoby wspierające Allena nie pojawiają się w serialu osobiście, a on sam reprezentowany jest za pomocą cytatów ze swojej autobiografii A propos niczego. Amerykańska prasa chwali produkcję za warstwę emocjonalną. Z przychylnymi opiniami spotkało się także wysunięcie Dylan Farrow na pierwszy plan. Dorosła kobieta wraca pamięcią do traumatycznych wydarzeń z przeszłości. Dokumentem zachwycił się recenzent IndieWire - produkcję HBO nazwał ostatnim gwoździem do trumny kariery Woody’ego Allena.
Diane Keaton: nie potrzebuje mężczyzny, żeby czuć się spełniona
Nie wyszła za mąż, matką została w wieku 50 lat. Diane Keaton żyje tak, jak lubi najbardziej
Podczas wywiadów podkreśla, że poznała prawdziwą miłość, dopiero gdy skończyła 50 lat. W 1996 roku adoptowała dziewczynkę o imieniu Dexter, a pięć lat później chłopca, Duke’a. „Posiadanie dzieci jest o wiele ważniejsze niż wszystko inne, co do tej pory zrobiłam. Kiedy zostajesz rodzicem, wszystko się zmienia” – mówiła aktorka w rozmowie z magazynem „People”. Choć miała kilka głośnych romansów (z Woodym Allenem, Warrenem Beattym i Alem Pacino), nigdy nie wyszła za mąż. Od 35 lat nie była nawet na żadnej randce. Od kiedy pamięta, wiedziała, że nie spełni się w roli żony. „Nie jestem nieszczęśliwa, to po prostu nie dla mnie. Być może coś przegapiłam w życiu, ale nie można mieć wszystkiego, prawda?” – zastanawiała się w tym samym wywiadzie. Diane Keaton stała się muzą i dziewczyną Woody’ego Allena Od najmłodszych lat sięgała po swoje. Kiedy zobaczyła swoją matkę wygrywającą konkurs piękności dla gospodyń domowych, zapragnęła zostać piosenkarką. Po ukończeniu szkoły średniej przeprowadziła się na Manhattan, gdzie zaczęła występować w nocnych klubach. Szybko dotarło do niej, że woli aktorstwo. Zmieniła nazwisko (z Hall na Keaton), gdy okazało się, że w Hollywood jest już jedna Diane Hall. Karierę zaczynała na deskach teatralnych. Zadebiutowała w 1968 roku na Broadwayu rolą w musicalu „Hair”. W środowisku mówiło się nie tylko, że jest utalentowana, ale też, że potrafi postawić na swoim. Odmówiła reżyserowi grania nago pod koniec pierwszego aktu, mimo że wiązałoby się to z dodatkowym wynagrodzeniem. Dwa lata później Woody Allen zaproponował jej pracę przy sztuce „Zagraj to jeszcze raz, Sam”. Niewiele brakowało, a rola Lindy przeszłaby jej koło nosa. Wszystko przez... jej wzrost. Reżyser (który wciela się w jedną z głównych ról, Allana) martwił się, że będzie źle wyglądał przy wyższej aktorce. Zwyciężyło jej fantastyczne poczucie humoru. Diane Keaton stała się muzą i dziewczyną Woody’ego Allena. Choć związek nie przetrwał próby czasu, para do dzisiaj się przyjaźni. Po tym, jak reżyser został oskarżony o molestowanie seksualne, aktorka nie tylko się od niego nie odwróciła, ale publicznie go wsparła. Czytaj też: Diane Keaton o starości: „Ludzi dziwi to, że kobiety w moim wieku mają jeszcze apetyt na życie” Diane Keaton i Woody Allen Królowa Hollywood Przedstawienie „Zagraj to jeszcze raz, Sam” stało się takim hitem, że reżyser zdecydował się przenieść je na wielki ekran. Główną rolę dostała Diane Keaton. Ale prawdziwy sukces był jeszcze przed nią. W 1977 roku wystąpiła w filmie Woody’ego Allena „Annie Hall” (reżyser nie ukrywał, że pisał główną rolę specjalnie dla niej). Otrzymała pierwszego (i jak na razie jedynego) w swojej karierze Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, nagrodę BAFTA i Złotego Globa. W 2006 roku magazyn „Premiere” umieścił jej aktorską kreację na liście 100 najlepszych ról wszechczasów. Później przyszły kolejne wielkie role. Po występie w trylogii Francisa Forda Coppoli „Ojciec chrzestny” (gdzie zagrała Kay, żonę Michaela Corleone), dziennikarze nazywali ją „królową Hollywood”. Kolejne występy w filmach Woody’ego Allena (zagrała m.in. w. „Złotych czasach radia” i „Tajemnicy morderstwa na Manhattanie”) przyniosły jej sympatię widzów na całym świecie. Sama Diane Keaton nigdy nie uważała się za „wielką” aktorkę. W wywiadach powtarzała też, że choć uwielbia grać, chce spełniać się na innych polach zawodowych. Wydała trzy książki, zaczęła też reżyserować i produkować filmy. Diane Keaton i Warren Beatty Pojawia się na czerwonych dywanach w męskich garniturach Dziennikarze piszą nie tylko o jej kolejnych rolach filmowych (mimo że ma 75 lat, nie zwalnia tempa, w 2020 roku premierę miał kolejny film z jej udziałem: „Love, Weedings and other Disasters”; w sumie zagrała w niemal 70 produkcjach), ale także o jej oryginalnym stylu. Diane Keaton, pojawiając się na czerwonych dywanach w męskich spodniach, garniturach, kamizelkach, kapeluszach i krawatach, zapoczątkowała nowy styl w modzie amerykańskiej. Znana jest z tego, że nie farbuje włosów i głośno mówi, że nie boi się starości. Głośno sprzeciwia się operacjom plastycznym, mówiąc, że chce widzieć na swojej twarzy wszystkie emocje. Przyznała, że jako młoda dziewczyna cierpiała na bulimię. Był czas, kiedy i ona, podobnie jak wcześniej jej matka, zamartwiała się swoim ciałem i wizerunkiem. Od kiedy wyszła z choroby dzięki terapii, chce żyć pełnią życia. Czytaj też: Allen kontra Farrow: „Gdybyś ją usłyszał, chciałbyś umrzeć. Jak możesz żyć z tym, co zrobiłeś”
Ironiczny, sarkastyczny i... kontrowersyjny. Woody Allen kończy 85 lat!
Jest niekwestionowanym mistrzem ironii, który stworzył swój charakterystyczny styl robienia filmów, nazywany „komedią intelektualną”. Woody Allen, bo o nim mowa, słynie z wyjątkowo wnikliwych obserwacji relacji damsko-męskich i otaczającej rzeczywistości. Nie boi się obnażania stereotypów i często absurdalnych mechanizmów, rządzących relacjami międzyludzkimi. Dzisiaj mistrz kina kończy 85 lat. Woody Allen: kontrowersje, skandale, dorobek Mimo że dla wielu to geniusz tworzenia filmów, nie brakuje również głosów krytyki, dotyczących sposobu tworzenia produkcji przez Woody'ego Allena. Wszystko dlatego, że posługuje się on pewnymi schematami w warstwie fabularnej oraz tworzy postaci przewidywalne charakterologicznie. Zwolennicy przekonują, że to nazywa się po prostu stylem. Kontrowersje budzi jednak przede wszystkim jego życie osobiste. Adoptowana córka, Dylan Farrow, wielokrotnie oskarżała go o nadużycia seksualne, w tym molestowanie. Niczego mu jednak nie udowodniono, natomiast spekuluje się, że wszystko mogło być jedynie aktem zemsty ze strony byłej partnerki, Mii Farrow, która nastawiła przeciwko niemu adoptowaną córkę. Duże emocje wzbudza także małżeństwo Woody'ego Allena z Soon-Yi Previn, młodszą od niego o 35 lat. Jakie jeszcze tajemnice skrywa reżyser? Dowiedz się, oglądając nasz materiał wideo
Kate Winslet ostro o współpracy z Romanem Polańskim: „To cholernie haniebne”
Aktorka tak samo wypowiedziała się o Woodym Allenie
Kate Winslet uznawana jest za jedną z najbardziej utalentowanych aktorek naszych czasów, a na koncie ma współpracę z wybitnymi reżyserami, w tym Woodym Allenem i Romanem Polańskim. Ostatnio ich nazwiska nie kojarzą się z dziełami filmowymi, ale ze skandalami i oskarżeniami o molestowanie osób nieletnich. Coraz więcej aktorek i aktorów odcina się tych twórców, i za ich przykładem poszła Kate Winslet, która w wywiadzie dla Vanity Fair nie szczędziła im ostrej krytyki i przyznała, że żałuje tych znajomości. View Ediplayer on the source website Kate Winslet żałuje współpracy z Polańskim i Allenem Kate Winslet zagrała u Romana Polańskiego w filmie Rzeź w 2011 roku, a u Woody’ego Allena w produkcji Na karuzeli życia w 2017. Obaj filmowcy od wielu lat są zamieszani w poważne skandale seksualne, i z tego właśnie powodu aktorka przyznała, że żałuje, że kiedykolwiek nawiązała z nimi współpracę. „Co ja k*rwa robiłam, pracując z Woodym Allenem i Romanem Polańskim? To niewiarygodne, że ci ludzie byli tak poważani w przemyśle filmowym, w dodatku przez tak długi czas. To cholernie haniebne”, wyznała na łamach Vanity Fair. „Muszę wziąć odpowiedzialność za to, że z nimi pracowałam. Nie mogę cofnąć czasu”, dodała. Kate Winslet i Roman Polański w 2011 roku Justin Timberlake, Kate Winslet, Woody Allen, Juno Temple, Jim Belushi w 2017 roku Roman Polański jest ścigany przez amerykański wymiar sprawiedliwości od 1977 roku. Uciekł z USA przed ogłoszeniem wyroku w sprawie, w której był oskarżony o gwałt na nieletniej. Przyznał się do niektórych stawianych mu zarzutów w zamian za oddalenie innych, jednak obawiał się, że sędzia nie dotrzyma warunków ugody. W następnych latach kolejne kobiety oskarżyły reżysera o molestowanie. Adoptowana córka Woody’ego Allena, Dylan Farrow, twierdzi, że filmowiec wykorzystał ją seksualnie, gdy miała zaledwie siedem lat. W mediach pojawiają się też informacje o tajnym romansie Allena z 16-letnią modelką, który rozpoczął się w 1976 roku i trwał osiem lat. Kontrowersje budzi również jego małżeństwo z inną adoptowaną córką, Soon-Yi Previn. Kate Winslet zachęciła wszystkie ofiary molestowania do przyłączenia się do ruchu #MeToo, czyli kampanii przeciwko przemocy seksualnej wobec kobiet. Gwiazda Hollywood wyjaśniła, że ​​wspiera ten pomysł, ponieważ chce być „najlepszą wersją siebie i dać przykład młodym dziewczynom, które wstydzą się powiedzieć, że kiedyś były ofiarami molestowania”.
Natalie Portman oraz Woody Allen – gwiazdy, które nie świętują Bożego Narodzenia
Boże Narodzenie to święta, które są obchodzone na całym świecie. Większość z nas zmaga się z ostatnimi zakupami i przystraja klimatycznie wnętrza, ale nie wszyscy decydują się na ich huczne świętowanie. A chodzi głównie o gwiazdy Hollywood. Poznaj te, które od lat rezygnują ze obchodzenia Bożego Narodzenia. Na naszej liście pojawiła się między innymi Natalie Portman, Serena Williams, a także Woody Allen – koniecznie zobacz galerię! View Ediplayer on the source website
Woody Allen skończył 86 lat! Oto najbardziej kultowe cytaty reżysera
Woody Allen świętuje dziś 86. urodziny! Twórca „intelektualnej komedii’’ jest zdobywcą wielu nominacji i najważniejszych nagród w świecie filmu. Otrzymał Oscara za reżyserię Annie Hall, a także za scenariusze do filmu Hannah i jej siostry oraz do przezabawnej komedii O północy w Paryżu. Kultowy reżyser przez pięćdziesiąt lat zrobił ponad pięćdziesiąt filmów (większość w jego rodzinnym mieście, czyli Nowym Jorku!). Jego błyskotliwe, zabawne, zjadliwe i okrutnie trafne cytaty towarzyszą nam w życiu codziennym od wielu lat. Oto 8 najtrafniejszych cytatów Woody'ego Allena
Nie wiesz, na co wybrać się w weekend do kina?
Dobra wiadomość dla wszystkich fanów klasycznego Woody’ego Allena. Reżyser powraca na Manhattan, by zabrać widzów na przejażdżkę dorożką. Co jednak ważniejsze, wraca też do formy sprzed lat. W filmie W deszczowy dzień w Nowym Jorku znaleźć można wszystko to, za co pokochali go widzowie. Nie jest to film wolny od słabości, ale w końcu do kin trafia Woody Allen, na którego warto się wybrać i miło spędzić czas. Co obejrzeć w kinie w weekend 26.07-28.07.2019 roku? Do kin wchodzi najnowszy film Jima Jarmuscha, który rozpoczynał tegoroczny Festiwal Filmowy w Cannes. Truposze nie umierają to zabawa kinem gatunkowym z gwiazdorską obsadą. Cienie imperium to pełnometrażowy debiut Karola Starnawskiego. Inspiracją do powstania filmu była książka Tomasza Grzywaczewskiego Granice marzeń. Grzywaczewski, który jest również pomysłodawcą i współscenarzystą filmu, opisał w niej historie mieszkańców państw postsowieckich, na których życiu największe piętno odcisnęła mocarstwowa polityka Rosji. Warto też nadrobić kinowe zaległości. W repertuarze nadal są filmy Król lew, I znowu zgrzeszyliśmy, dobry Boże!, Spider-Man: Daleko od domu, Yesterday i Sekretne życie zwierzaków domowych 2.
W deszczowy dzień w Nowym Jorku, czyli powrót Woody’ego Allena do formy
Dobra wiadomość dla wszystkich fanów klasycznego Woody’ego Allena. Reżyser powraca na Manhattan, by zabrać widzów na przejażdżkę dorożką. Co jednak ważniejsze, wraca też do formy sprzed lat. W filmie W deszczowy dzień w Nowym Jorku znaleźć można wszystko to, za co pokochali go widzowie. Nie jest to film wolny od słabości, ale w końcu do kin trafia Woody Allen, na którego warto się wybrać i miło spędzić czas. W deszczowy dzień w Nowym Jorku w kinach od 26 lipca. „W deszczowy dzień w Nowym Jorku”. Opis fabuły Gatsby (Timothée Chalamet) to inteligentny młody mężczyzna pochodzący z zamożnej nowojorskiej rodziny. W trakcie studiów na jednej z niewielkich lecz prestiżowych uczelni poznaje Ashleigh (Elle Fanning), dziedziczkę bogatej rodziny bankierów z Arizony. Dziewczyna jest aspirującą dziennikarką, która otrzymuje propozycję wywiadu ze znanym reżyserem Rolandem Pollardem (Liev Schreiber). To okazja do wyprawy do Nowego Jorku, gdzie ma odbyć się ta rozmowa. Gatsby cieszy się na możliwość wyjazdu z ukochaną do rodzinnego miasta. Szczegółowo planuje pobyt, wybierając swoje ulubione miejsca. Dba też o to, by informacja o przyjeździe nie dotarła do jego rodziców, z którymi nie ma ochoty się spotykać. Misterny plan szybko bierze w łeb. Pollard zdradza Ashleigh wątpliwości odnośnie swojego najnowszego filmu, z którego chce się wycofać. Rozpoczyna to serię wydarzeń, która sprawi, że dziewczyna, zamiast na romantyczną randkę z Gatsbym, trafi do świata największych gwiazd filmowych. Tymczasem na drodze Gatsby’ego staje siostra jego byłej dziewczyny, Shannon (Selena Gomez). Recenzja filmu „W deszczowy dzień w Nowym Jorku” Z jednej strony wydaje się, że filmów takich jak W deszczowy dzień w Nowym Jorku Woody Allen mógłby pisać i reżyserować po kilka miesięcznie. Naznaczone jego charakterystycznym stylem, którego nie sposób nie rozpoznać, „płyną” przed siebie wartkim nurtem inteligentnych dialogów, żartów i gierek słownych, na których oparta jest fabuła. Bohaterowie Allena nie milkną nawet na chwilę, a ich szermierka słowna pełna jest nawiązań do życia kulturalnego Nowego Jorku. A także naznaczona miłością do tego miasta. Podane to wszystko jest z taką lekkością, że trudno nawet wyobrazić sobie, aby Allen miał jakiekolwiek trudności w trakcie pisania scenariusza. Można odnieść wrażenie, że to dla niego tak łatwe jak oddychanie. Z drugiej zaś strony: to dlaczego Woody Allen dawno nie napisał takiego filmu? Zadanie poszukiwania odpowiedzi lepiej pozostawić biografom. Widzom pozostaje cieszyć się z powrotu mistrza do formy i filmu, który nie tylko za sprawą miejsca akcji od razu kojarzy się z najgłośniejszymi dziełami Allena. Opartego w głównej mierze na charakterystycznych dialogach, których słucha się z przyjemnością, choć momentami opowiadane tu żarty są zbyt dosadne. I zagranego przez starą hollywoodzką gwardię oraz młode pokolenie aktorów, które już zaczyna przejmować od nich pałeczkę. Zwiastun filmu „W deszczowy dzień w Nowym Jorku” View oEmbed on the source website Nie jest W deszczowy dzień w Nowym Jorku filmem w żaden sposób odkrywczym. Kontekstowa fabuła pozwala się nie nudzić, choć można odnieść wrażenie, że trochę prowadzi donikąd. Brak tutaj wyraźniejszej intrygi, która pozwalałaby czekać w napięciu na to, co wydarzy się dalej. Przygody przeżywane przez bohaterów są raczej pretekstem do pokazania kilku epizodów z kulturalnego i towarzyskiego życia Nowego Jorku. Do delikatnego obśmiania lokalnych wyższych sfer i kulis filmowego showbiznesu. Na drodze sympatycznej, ale niezbyt rozgarniętej Ashleigh (świetna i przesympatyczna Elle Fanning) stanie nie tylko Pollard, ale też przeżywający kłopoty osobiste scenarzysta (Jude Law) oraz największy gwiazdor kina Francisco Vega (Diego Luna). W każdym z nich widz odnajdzie cząstkę samego Allena, który znów nie pokazuje się na ekranie, ale nie pozostawia wątpliwości co do tego, że „wysłał” tam swojego człowieka. Tym razem w rolę młodego Woody’ego Allena wcielił się rozchwytywany po sukcesie filmu Tamte dni, tamte noce Timothée Chalamet. I trzeba przyznać, że niezbyt dobrze czuje się w zbyt dużej allenowskiej marynarce. Wydaje się, że młody aktor o wiele lepiej sprawdza się w rolach dramatycznych niż tej wymagającej zacięcia ironiczno-komediowego. Bohater Chalameta szuka swojego miejsca w życiu. Nie chce podążać wyznaczoną dla niego przez rodziców ścieżką, woli żyć po swojemu. A to oznacza zostanie hazardzistą. Gatsby to oczytany, osłuchany, pianista-intelektualista, który najlepiej czuje się przy stole do pokera. Niedawno wygrał sporą sumkę, która pozwala mu na spędzenie dnia w Nowym Jorku na swoich warunkach. Deszczowy Nowy Jork, który Gatsby tak kocha, zaplanował dla niego inny wieczór. W deszczowy dzień w Nowym Jorku to lekkie, urocze i sympatyczne kino, któremu nie grozi wielkość. Choć momentami przypomina wczesne filmy… Kevina Smitha (spotkanie Gatsby’ego z antypatycznym kolegą mogłoby od razu zostać wmontowane we W pogoni za Amy), finalnie zamienia się w typową dla Allena inteligentną (intelektualną) komedię. Być może niezbyt odkrywczą, ale zdecydowanie przyjemną do oglądania. W deszczowy dzień w Nowym Jorku w kinach od 26 lipca. 7/10. Plakat filmu W deszczowy dzień w Nowym Jorku:
Sam był dwa razy oskarżony o gwałt… Teraz Woody Allen staje w obronie Harvey'a Weinsteina, bohatera najgłośniejszej seksafery w dziejach Hollywood!
Tym skandalem żyje całe Hollywood! Harvey Weinstein został oskarżony przez ponad 30 kobiet o molestowanie seksualne. W obronie pogrążonego producenta stanął dwukrotnie oskarżony o gwałt przez adoptowaną córkę, Woody Allen. „Jest ostatnią osobą, która może wypowiadać się w tej sprawie’’ — piszą internauci! Zobacz też: „Moje serce pękło, kiedy dowiedziałam się o wszystkich kobietach”. Georgina Chapman postanowiła opuścić męża, Harveya Weinsteina! Allen o Weinsteinie Reżyser, który stanął w obronie Weinsteina, stwierdził, że w tej sprawie nie ma zwycięzców. „Cała sprawa z Harvey’em Weinsteinem jest bardzo smutna dla wszystkich w nią zaangażowanych. Tragiczna dla zaangażowanych kobiet, smutna dla Harvey’a, którego życie się tak rozsypało. Tu nie ma zwycięzców, to po prostu bardzo, bardzo smutne i tragiczne dla tych biednych kobiet, które muszą przez to przechodzić’’, powiedział legendarny reżyser. Molestowanie aktorek nie jest dla Allena największym problem w tej sprawie. To, co nie spędza reżyserowi snu z powiek, to myśl, że lada moment „puszczenie oczka’’ będzie traktowane jako molestowanie. „Każdy facet, który mrugnie do kobiety okiem, będzie musiał nagle dzwonić do prawnika, by się bronić. To też nie jest dobre’’, twierdzi Allen. Reżyser wydał w tej sprawie oświadczenie. Woody Allen twierdzi, że jego słowa zostały źle zrozumiane. „Kiedy powiedziałem, że jest mi przykro z powodu Harvey'a Weinsteina, myślałem, że jasne jest to, że jest mi go szkoda jako chorego człowieka’’, mówi Allen. Seksskandal w Hollywood Afera z producentem w roli głównej ma wpływ nie tylko na jego życie zawodowe, ale również na życie prywatne. Jak poinformowały media, żona Weinsteina, Georgina Chapman, odeszła od męża. „Troska o moje dzieci jest dla mnie priorytetem i proszę media o uszanowanie mojej prywatności w tym czasie”, napisała Chapman w oświadczeniu przesłanym magazynowi „People”. Przerosły ją doniesienia na temat skandalu. „Moje serce jest złamane z powodu tych kobiet, które spotkał koszmarny ból, będący efektem niewybaczalnego działania”, skwitowała całą sytuację. Nie tylko żona odwróciła się od Weinsteina. Brat producenta, który był również jego wspólnikiem, Bob Weinstein, stwierdził, że Harvey jest chorym człowiekiem. „Nakłaniałem go, aby poszukał natychmiastowej pomocy, ponieważ tego potrzebuje. Jego wyrzuty sumienia i przeprosiny skierowane do ofiar są puste. Udowodnił, że jest prawdziwym kłamcą, a teraz, zamiast poszukać pomocy, chce obwinić innych”, powiedział Bob Weinstein. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggJP1wn-2b0bb26.jpg" width="800" height="1149" alt="SAN SEBASTIAN, SPAIN - SEPTEMBER 18: Director Woody Allen attends "Vicky Cristina Barcelona" photocall at the Kursaal Palace during the San Sebastian International Film Festival on September 18, 2008 in San Sebastian, Spain. (Photo by Carlos Alvarez/Getty Images)" title="56th San Sebastian Film Festival: Vicky Cristina Barcelona Photocall" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6dUGXQ-7047bcb.jpg" width="1200" height="800" alt="SUN VALLEY, ID - JULY 12: Harvey Weinstein, co-chairman and co-founder of Weinstein Co., attends the second day of the annual Allen & Company Sun Valley Conference, July 12, 2017 in Sun Valley, Idaho. Every July, some of the world's most wealthy and powerful businesspeople from the media, finance, technology and political spheres converge at the Sun Valley Resort for the exclusive weeklong conference. (Photo by Drew Angerer/Getty Images)" title="Tech And Media Elites Attend Allen And Company Annual Meetings In Idaho" /> Przeczytaj też: Meryl Streep, Jane Fonda, Kate Winslet... Dlaczego największe gwiazdy Hollywood przez lata uczestniczyły w zmowie milczenia o przestępstwach seksualnych Harveya Weinsteina?
Woody Allen wraca do Nowego Jorku, a z nim Kate Winslet i Justin Timberlake!
Znany jest już tytuł nowego filmu Woody’ego Allena. „Wonder Wheel” będzie miał swoją premierę 1 grudnia, czyli dokładnie w dniu 82 urodzin reżysera. Zgodnie ze swoim zwyczajem reżyser od lat produkuje jeden film rocznie, co przez lata kariery daje pokaźny wynik. W głównych rolach zobaczymy niezwykły duet – Kate Winslet i Justina Timberlake’a. Reszta obsady to m.in. Juno Temple, Jim Belushi, Debi Mazar, Max Casella i Tony Sirico. Życie wszystkich bohaterów jest związane z Coney Island, półwyspem, gdzie nowojorczycy odpoczywają i oddają rozrywce. Znajduje się tam czterokilometrowa plaża i wiele wesołych miasteczek. Postać Timberlake’a będzie ratownikiem, który długie dni na plaży urozmaica sobie nagrywaniem ludzi. Nie jest jasne, czy relacja łącząca głównych bohaterów będzie romantyczna. Akcja dzieje się w latach 50. Tytułowy Wonder Wheel to diabelski młyn na Coney Island. Jego budowę ukończono w 1920 roku i od lat zostaje główną atrakcją popularnego wesołego miasteczka. Diabelski młyn odegrał do tej pory role w wielu filmach, serialach, teledyskach i reklamach – m.in. w „Men in black 3”. Wiele zdjęć do filmu „Wonder Wheel” powstało na głównej promenadzie połwyspu, której przywrócono wygląd z lat 50. Tyle można wywnioskować ze zdjęć plenerowych. Co wydarzyło się w studio filmowym – jest tajemnicą. Szczegóły fabuły na razie nie są znane i prawdopodobnie tak zostanie do dnia premiery. Woody Allen słynie z tajemniczości. Film ma być dramatem, a nie komedią, czyli ulubionym gatunkiem Allena. Tym filmem reżyser powraca do swojego ukochanego Nowego Jorku, w którym się wychował. Coney Island to dla niego wyjątkowe miejsce i to jego postanowił zrobić tematem nowego filmu po ostatnich – tworzonych w Europie. Zobacz także: Woody Allen skończył 81 lat! Osiem najbardziej kultowych cytatów reżysera
Zachwycające suknie i biżuteria Chanel w… nowym filmie Woody’ego Allena „Śmietanka towarzyska”!
Najnowszy film Woody’ego Allena „Śmietanka towarzyska” kończył tegoroczny Festiwal Filmowy w Cannes. Zaprasza on widzów podróż do Hollywood lat 30. i opowiada historię miłosnego trójkąta, w który uwikłani są Jesse Eisenberg, Blake Lively i Kristen Stewart. Ale jak pokazać niedościgły glamour złotego wieku Fabryki Snów bez odpowiednich kreacji i biżuterii? W tej kwestii pomocną dłoń wielkiemu amerykańskiemu reżyserowi podał… francuski dom mody Chanel. A efekty są naprawdę spektakularne. Blake Lively i Jesse Eiseberg w filmie Woody’ego Allena „Śmietanka towarzyska”. Polecamy też: Wybraliśmy najpiękniejsze torebki z pokazu Chanel w Hawanie! Czy będą hitem przyszłego sezonu? Czar dawnego Hollywood Blake Lively i Kristen Stewart wyglądają zachwycająco w uszytych specjalnie przez atelier Chanel sukniach z epoki. Nikt tu nie żałował jedwabiu, koronek czy piór. Szczególne wrażenie robi zaś wykorzystanie zapomnianego materiału czyli lamy. To jedwabna tkanina przetykana złotymi bądź srebrnymi nićmi. Ale to i tak nic w porównaniu z biżuterią, jaką Chanel wypożyczyło gwiazdom występującym w najnowszym filmie Woody Allena. Na ekranie zobaczymy m.in. prawdziwą kaskadę brylantów, która zdobi wyjątkową kolekcję Art Deco Chanel. Blake Lively w sukni z lamy i biżuterii Chanel w filmie Woody’ego Allena „Śmietanka towarzyska”. Polecamy też: Najbardziej prestiżowy plac w Paryżu porosła… pszenica. Za ten kaprys zapłaciło Chanel! Nostalgiczna śmietanka Dlaczego francuski dom mody zdecydował się pomóc Woody’emu Allenowi? Może ze względów sentymentalnych? Tytuł jego ostatniego filmu brzmi w oryginale „Cafe Society”. Terminem tym określano ludzi, którzy w latach 20. i 30 spotykali się w najmodniejszych kawiarniach, barach i nocnych klubach Paryża. Głównie Amerykanów. Pięknych, młodych, bajecznie bogatych. To właśnie z grona tej ówczesnej śmietanki towarzyskiej wywodziły się pierwsze wierne klientki Coco Chanel. I pewnie Mademoiselle byłaby zachwycona, że jej suknie i biżuteria grają ważną rolę w nostalgicznym, filmowym portrecie tego środowiska. Kristen Stewart w film Woody’ego Allena „Śmietanka towarzyska”. Polecamy też: Kristen Stewart w reklamie Chanel! Nie zawsze była ikoną mody. Zobaczcie, jak zmieniał się jej styl
Nowy Allen, Spielberg, przerażający świat mody. Filmy z Cannes, na które czekamy najbardziej
W Cannes trwa najważniejszy europejski festiwal filmowy. W tym roku jest jak zwykle różnorodnie. Coś dla siebie znajdą na nim zarówno miłośnicy dużych amerykańskich produkcji, wielkich nazwisk, jak i niszowego kina artystycznego. Do głównej sekcji nie trafił tym razem niestety żaden polski film pełnometrażowy (w programie znalazły się za to pokazy 13 filmów krótkometrażowych, takich jak „7 owiec” Wiktorii Szymańskiej, „Lokatorki” Klary Kochańskiej), ale jest co oglądać. By osłodzić sobie oczekiwanie na ogłoszenie wielkich wygranych festiwalu, przyjrzeliśmy się listom projekcji i wybraliśmy filmy, na które czekamy najbardziej. Zachęcamy do obejrzenia trailerów! 1. "Café Society", reżyseria: Woody Allen. Polska premiera: 12 sierpnia View oEmbed on the source website Najnowszy film Woody’ego Allena otworzył tegoroczny festiwal (reżyser dostąpił tego zaszczytu już trzy razy - to prawdziwy rekord). „Café Society” to opowieść o Hollywood w latach 30. (dla porównania, „Hail, Caesar!” braci Coen dzieje się dwie dekady później). Zobaczymy w niej Jesse’go Eisenberga i Kristen Stewart w roli pary, która przeprowadza się do Miasta Aniołów i wkręca w hollywoodzkie intrygi. Recenzent „the Guardian” określił „Cafe Society” „słodkim, smutnym” i „pełnym uroku”. 2. "Neon Demon", reżyseria: Nicolas Winding Refn. Polska premiera: 22 lipca View oEmbed on the source website Elle Fanning w roli początkującej modelki, która jak wiele dziewczyn marzących o karierze w tym zawodzie, udaje się do Los Angeles. Takich historii było wiele (ostatnio choćby „Modelka”). Jednak tym razem ten temat poruszył reżyser „Drive” Nicolas Winding Refn, który lubi grać z konwencjami. „Neon Demon” to horror o świecie mody - o pragnieniu sławy, wiecznej młodości i zazdrości. Elle towarzyszy Keanu Reeves. Skąd pomysł na taki film? - Pewnego ranka obudziłem się i zdałem sobie sprawę, że jestem zarówno otoczony, jak i zdominowany przez kobiety. Ku mojemu zdziwieniu poczułem potrzebę nakręcenia horroru o złowrogim pięknie - tłumaczy reżyser. 3. "Julieta", reżyseria: Pedro Almodóvar. Polska premiera: 9 września View oEmbed on the source website Mistrz filmów o uczuciach interpretuje noblistkę. Pedro Almodóvar w adaptacji trzech opowiadań Alice Munro „Julieta”. To historia matki poszukującej zaginionej bez śladu córki - opowieść o skrajnych uczuciach, i rodzinnych tajemnicach, za jakie pokochaliśmy hiszpańskiego hiszpańskiego reżysera. - Odkąd przeczytałem „Uciekinierkę”, myślałem o zaadaptowaniu opowiadań Alice Munro na potrzeby kina. „Julieta” to mój powrót do kobiecego wszechświata - powiedział Almodóvar. Nie możemy się tego powrotu doczekać! 4. „Paterson”, reżyseria: Jim Jarmusch. Premiera na świecie: 16 maja View oEmbed on the source website Nowa komedia Jima Jarmuscha. Twórca „Broken Flowers” (nagrodzonego Grand Prix festiwalu) i „Tylko kochankowie przeżyją” opowiedział historię zupełnie zwyczajnego kierowcy autobusu (w tej roli znany fanom serialu „Dziewczyny” i najnowszej części „Gwiezdnych Wojen” Adam Driver) i jego zwyczajnej dziewczyny w zupełnie zwyczajnym amerykańskim miasteczku. Jednak Jarmusch dał już nam się trochę poznać, więc możemy się spodziewać, że to na pewno nie będzie zwyczajna historia. Nie możemy się doczekać polskiej premiery. 5. "BFG: Bardzo Fajny Gigant", reżyseria: Steven Spielberg. Polska premiera: 1 lipca View oEmbed on the source website Nowy film Stevena Spielberga to adaptacja książki dla dzieci Roalda Dahla - fantastyczna historia o sierocie, którą opiekuje się gigant (w tej roli Mark Rylance, który współpracował już ze Spielbergiem przy „Moście Szpiegów”). Razem zwiedzają pełną cudów magiczną krainę. Sądząc po trailerze, po „Fajnym Gigancie” możemy się spodziewać familijnej rozrywki na wysokim poziomie. 6. „To tylko koniec świata”, reżyseria: Xavier Dolan. Premiera na świecie: 19 maja View oEmbed on the source website Cudowne dziecko kina artystycznego Xavier Dolan dwa lata temu dostał nagrodę jury za film „Mama”. W tym roku zaprezentował film o pisarzu, który po 12 latach wraca do domu, by ogłosić swoją… śmierć. „To tylko koniec świata” to adaptacja sztuki Jean-Luc Lagarce’a. Zapowiada się poważniej i dojrzalej od „Mamy” i „Wyśnionych miłości”. Zachęca też gwiazdorska obsada - Marion Cotillard, Léa Seydoux i Vincent Cassel. 7. „Personal Shopper”, reżyseria: Olivier Assayas. Premiera światowa 17 maja View oEmbed on the source website To kolejny po „Neon Demon” film o przerażającej stronie świata mody. Olivier Assayas pokazał stylowy Paryż od kuchni. Kristen Stewart, która ostatnio polubiła ambitne kino, wcieliła się w osobistą asystentkę sławnych osób. „Personal Shopper” to film nie do końca realistyczny - w fabule bowiem znaczącą rolę grają paranormalne zdolności głównej bohaterki. 8. „Nice Guys. Równi goście”, reżyseria: Shane Black. Premiera w Polsce: 20 maja View oEmbed on the source website Komedia akcji z Ryanem Goslingiem i Russellem Crowem, którzy wcielili się w gruboskórnego łowcę głów i prywatnego detektywa poszukujących wspólnie zaginionej dziewczyny. Akcja toczy się w Los Angeles w barwnych latach 70., więc poza emocjonującą historią czeka nas niepowtarzalny retro klimat. Czuć go już w trailerze! Polecamy też: Blichtr, seks, skandale i ludzkie dramaty. Film „Modelka” pokazuje kulisy świata wielkiej mody.
Obrażali papieża, polityków, gwiazdy sztuki. The Krasnals wracają! Jak prowokują tym razem?
101 najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów. Wygrał Woody Allen
"Chciałem zrobić film, w którym nie będzie nic śmiesznego, choćby przez minutę albo pięć... ale żeby nadal nie nudził" - tak Woody Allen wspominał w filmie "Woody Allen: A Life in Film". I dlatego wymyślił, że nazwie go "Anhedonia" (termin psychiatryczny oznaczający niezdolność do odczuwania przyjemności). Na szczęście jednak zabawny pomysł, by Allen oderwał się od bycia zabawnym, nie został zrealizowany. I tak powstała "Annie Hall". Dziś, zdaniem Amerykańskiej Gildii Scenarzystów, obraz z najzabawniejszym scenariuszem wszech czasów. Amerykańska Gildia Scenarzystów (WGA), skupiająca najwybitniejszych twórców tekstów filmowych w Hollywood, ogłosiła właśnie listę 101 najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów. Liderem zestawienia jest Woody Allen, którego w tym rankingu wymienia się najczęściej - aż siedem razy. Doceniono go za takie filmy, jak "Śpioch" (miejsce 60.), "Bananowy czubek" (miejsce 69.), "Bierz forsę i w nogi" (76.), "Miłość i śmierć" (78.), "Manhattan" (81.) i "Danny Rose z Broadwayu" (92.). Ale przede wszystkim za "Annie Hall", dzięki której znalazł się na szczycie zestawienia (zdjęcie u góry). W 1977 roku Allen wymyślił tę historię wraz z Marshallem Brickmanem i - jak zdradził po latach - była to na wpół autobiograficzna historia Alvy'ego Singera, komika z obsesją śmierci, który poznaje lekkomyślną, ale tryskającą energią tytułową bohaterkę (w tej roli Diane Keaton). Film opowiada losy ich związku na przestrzeni lat, przeplatane retrospekcjami z ich przeszłości. Marilyn Monroe, Tony Curtis i Jack Lemmon w "Pół żartem, pół serio" "Czułem, że wiele osób na widowni miało te same uczucia i te same problemy. Za pomocą filmu chciałem o nich porozmawiać i skonfrontować je z nimi" - autor wyznał w "Woody Allen: A Life in Film" w 2002 roku. Marilyn Monroe pokonana Zrobił to tak dobrze, że za scenariusz dostał wówczas Oscara, a sam film wygrał jeszcze trzy inne oscarowe statuetki plus pięć nagród BAFTA i jednego Złotego Globa. Magia "Annie Hall" trwa do dziś, bo udało się jej w rankingu Amerykańskiej Gildii Scenarzystów pokonać kultowe "Pół żartem, pół serio" z Marilyn Monroe, "Dzień Świstaka" z Billem Murrayem, "Czy leci z nami pilot?" oraz "Tootsie". Wśród 101 scenariuszy są też te napisane m.in. na potrzeby "Absolwenta", "Kac Vegas", "Różowej Pantery", "Czterech wesel i pogrzebu", "Blues Brothers" czy "Pani Doubtfire". Listę zamyka "Zakochany Szekspir" z oscarową rolą Gwyneth Paltrow. Bill Murray w "Dniu świstaka" Czołówka najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów: 1. "Annie Hall", 1977 rok 2. "Pół żartem, pół serio", 1959 rok 3. "Dzień świstaka", 1993 rok 4. "Czy leci z nami pilot?", 1980 rok 5. "Tootsie", 1982 rok 6. "Młody Frankenstein", 1974 rok 7. "Dr Strangelove, czyli jak przestałem się martwić i pokochałem bombę", 1964 rok 8. "Płonące siodła", 1974 rok 9. "Monty Python i Święty Graal", 1975 rok 10. "Menażeria", 1978 rok 11. "Oto Spinal Tap", 1984 rok 12. "Producenci", 1967 rok 13. "Big Lebowski", 1998 rok 14. "Pogromcy duchów", 1984 rok 15. "Kiedy Harry poznał Sally", 1989 rok 16. "Druhny", 2011 rok 17. "Kacza zupa", 1933 rok 18. "Sposób na blondynkę", 1998 rok 19. "Szajbus", 1979 rok 20. "Rybka zwana Wandą", 1988 rok 21. "Dziewczyna Piętaszek", 1940 rok 22. "Narzeczona dla księcia", 1987 rok 23. "Arizona Junior", 1987 rok 24. "Drapieżne maleństwo", 1938 rok 25. "Golfiarze", 1980 rok 26. "Żywot Briana", 1979 rok 27. "Absolwent", 1967 rok 28. "Garsoniera", 1960 rok 29. "Borat: Podpatrzone w Ameryce, aby Kazachstan rósł w siłę, a ludzie żyli dostatniej", 2006 rok 30. "Kac Vegas", 2009 rok Pełna lista tutaj.
Dysfunkcyjni, nieprzystosowani, po prostu dziwni. Ale szczęśliwi. I dają dobry przykład dla wszystkich rodziców
Dysfunkcyjni, nieprzystosowani do współczesnych realiów, albo po prostu dziwni. Takie opinie słyszeli tysiące razy. I nigdy się nimi nie przejmowali. Przecież najważniejsze jest to, że są szczęśliwi. Mimo że te gwiazdy i ich dzieci dość mocno odbiegają od definicji "normalnej rodziny", stanowią dobry przykład. Dla wszystkich rodziców! O dzieciach Angeliny Jolie i Brada Pitta napisano już tyle, że nikt nie wie, co jest prawdą, a co nie. Zaniepokojeni dziennikarze donosili o specyficznych zainteresowaniach najstarszego Maddoksa, który tak jak mama fascynuje się bronią białą. Podobno ma pokaźną kolekcję noży i sztyletów. "Czy to wychowawcze pozwalać dziecku bawić się śmiercionośnymi narzędziami?", pytali. Ostatnio świat obiegła też plotka, że gwiazdy planują zmienić płeć swojej pierwszej biologicznej córce, dziewięcioletniej Shiloh. Dziewczynka chciałaby być chłopcem. Brzmi to dość nieprawdopodobnie nawet jak na doniesienia brukowców. Ale taka jest codzienność tej najsłynniejszej rodziny na świecie. Kiedy nic się nie dzieje, media kreują takie szokujące tematy, chcąc wzbudzić sztuczny szum. Wiedzą, że w przypadku Jolie-Pitt przyniesie to świetne rezultaty. Gazety lepiej się sprzedadzą, portale mają większą klikalność. Dopiero w wywiadach Angeliny i Brada można znaleźć prawdziwe informacje dotyczące ich filozofii wychowania dzieci. I jak się okazuje te zasady wcale nie różnią się od tych uważanych za normalne. Angelina Jolie i Brad Pitt z sześciorgiem dzieci, w tym trójką adoptowanych "Już trójkę dzieci trudno upilnować. Spróbuj sama", przekonywał Brad dziennikarkę w jednej z rozmów. "Przy szóstce jest to niemożliwe!", dodał. To dlatego na wielu zdjęciach dzieci są źle uczesane, niedbale ubrane - mają na sobie za duże albo za małe rzeczy. "Dla nas to nie kłopot. Rano liczy się tylko to, by dzieciaki zjadły śniadanie, spakowały rzeczy i zdążyły na lekcje", tłumaczyła Angelina. Nieważne czy są akurat w Azji, Australii, czy Europie. Każdy poranek wygląda przecież tak samo w dowolnym miejscu na kuli ziemskiej. Dużo ważniejsze powinno być to, jak rodzice dbają o rozwój swoich pociech. A z tego zadania Angelina i Brad wywiązują się znakomicie. Najważniejsze są korzenie "Pielęgnuj pasje swoich dzieci, pomóż im doskonalić się w tym, co lubią robić", mówiła kiedyś Jolie. Shiloh już jeździ na misje humanitarne z mamą. W przyszłości chce zajmować się prowadzeniem rodzinnej fundacji. Maddoks, zafascynowany filmem, ma na swoim koncie rolę w wysokobudżetowej produkcji z Bradem, a teraz pomaga Angelinie w pracach nad dokumentem o jego rodzinnej Kambodży. Każde z adoptowanych dzieci (oprócz Maddoksa, są jeszcze Zahara i Pax) ma specjalne zajęcia, na których może uczyć się o historii, obyczajach swojego kraju. Wszystkie znają też ojczysty język. "To szalenie ważne, by dzieci wiedziały skąd pochodzą", tłumaczył Brad. Madonna jest matką czwórki dzieci, w tym dwójki adoptowanej z Malawi (po lewej) Z podobnego założenia wyszła Madonna, która oprócz dwójki biologicznych dzieci – Lourdes i Rocco, wychowuje także syna Davida i córkę Mercy, które adoptowała z sierocińca w Malawi. Mimo że mogłaby zapomnieć o małym państewku w zachodniej Afryce, wciąż tam wraca z dziećmi. Zabiera je do przytułków, by mogły spotkać się ze swoimi rówieśnikami, pokazuje im jak wygląda życie tych najbiedniejszych. Według nieoficjalnych danych od chwili, gdy adoptowała Davida w 2006 roku, gwiazda przekazała ponad 15 milionów funtów na pomoc dzieciom Malawi. "David i Mercy wiedzą, że miały mnóstwo szczęścia. Że wygrały nowe, lepsze życie. Pamiętają jednak o tym, skąd się wywodzą. Nie zamykają oczu na cierpienia swoich rodaków, chcą pomagać, angażować się w różne akcje", przekonywała gwiazda. Madonna ze swoimi biologicznymi dziećmi: Rocco (którego ojcem jest reżyser Guy Richie) i Lourdes (której ojciec to były tancerz Carlos Leon) Kolorowe rodziny W świecie, który wciąż zmaga się z problemem nietolerancji na tle rasowym, gwiazdy, które adoptują dzieci o innym kolorze skóry, mogą być stawiane za wzór. Ale żadna z nich nie próbuje wykorzystać tego, by wykreować sobie lepszy wizerunek. Dla Charlize Theron było to normalne, ludzkie działanie. Już w dzieciństwie obiecała mamie, że będzie pomagać sierotom. Jackson pojawił się w jej życiu w 2012 roku. Znalazła go w sierocińcu w RPA, kraju, z którego pochodzi. "Popatrzyłam na niego i już wiedziałam, że chcę bardziej walczyć z plagą AIDS, wszelkimi niesprawiedliwościami. Poczułam, że zasługuje, by żyć w lepszym świecie", wspominała w wywiadzie dla magazynu "W". Mimo że nie opowiada dużo o synku, wiadomo, że jest bardzo zżyta z chłopcem. Dużo razem podróżują, ale Charlize dba też, by miał swoje miejsce na ziemi. To ich dom w Los Angeles, w którym bardzo często gości jej mama, babcia Jacksona. Charlize Theron z adoptowanym synem Jacksonem na spacerze w Hollywood A niedawno portal TMZ doniósł, że po pół roku starań w urzędzie adopcyjnym, aktorka została też mamą małej August, ciemnoskórej dziewczynki z jednego z amerykańskich domów dziecka. Nieoficjalnie mówi się, że marzenia Charlize o dużej rodzinie wystraszyły jej byłego narzeczonego Seana Penna. Rozstali się chwilę przed tym, jak August formalnie została jej córką. Dużo o ukradkowych spojrzeniach i szeptach za plecami może też powiedzieć Sandra Bullock. Synek Louis, którego adoptowała w 2010 roku jest ofiarą huraganu Katrina, który spustoszył Nowy Orlean. I też ma ciemny kolor skóry. "Zdaję sobie sprawę, że czasami wzbudzamy sensację, ale to problem ludzi, którym przeszkadzamy. Nie nasz", przekonywała dwa lata temu. A ostatnio, kiedy pojawiły się plotki, że myśli o adopcji dziewczynki, by Louis miał siostrzyczkę, żartowała, że "zupełnie nie jest na to przygotowana". "Kiedyś mówiłam, że marzę o domu pełnym dzieci. Ale teraz jedyne maluchy, które widzę u siebie oprócz Louisa, to te, po które przyjdą rodzice po skończonej zabawie", śmiała się w programie Ellen DeGeneres. Na jedne z kolejnych urodzin sprezentowała synkowi obraz... Andy'ego Warhola. Za "Brzoskwinie" zapłaciła 14 tysięcy dolarów. Bliźniaki Ricky'ego Martina mają już 6 lat, ale ich tata chętnie przypomina ich pierwszą w życiu kąpiel Tata i tata Bliźniaki Ricky'ego Martina są już w takim wieku, że zadają trudne pytania. "Interesuje ich, czy nosiłem je w swoim brzuchu, jak mamy ich kolegów. Odpowiadam im, że nosiłem i wciąż noszę ich w sercu", opowiadał piosenkarz. Sześcioletni Matteo i Valentino urodzeni przez surogatkę prawie nie rozstają się z tatą. Martin zabiera ich nawet w trasy koncertowe. "Ich placem zabaw jest zaplecze sceny muzycznej. Nie mogę ich zostawić w Portoryko, źle się bez nich czuję. Wielu osobom to się nie podoba, mówią, że chłopcy potrzebują stabilizacji. Ale to ja jestem ich stabilizacją. A oni moją", tłumaczył. W bardzo osobistym liście opublikowanym przez magazyn "Time", Ricky podziękował też chłopcom za odwagę i siłę, którą mu dali. "Dzięki wam żyję uczciwie. Nie ukrywam dłużej swojego prawdziwego ja. To napawa mnie dumą i spokojem", pisał nawiązując do swojego "coming outu". W 2010 roku wyznał, że jest gejem. Matteo i Valentino prawie nie rozstają się z tatą W homoseksualnej rodzinie wychowują się też pięcioletni Zachary i dwa lata młodszy Elijah. To synowie Eltona Johna i jego męża Davida Furnisha. Chłopców urodziła ta sama surogatka i jak mówi muzyk, dopiero przy nich zaczął naprawdę żyć. "Bałem się tego, w końcu nie jestem już młodzieniaszkiem. Jednak nic mnie nie przerosło, płacz, nocne wstawanie, wszystko to przyjmowałem z uśmiechem na ustach", zdradził w wywiadzie dla "Daily Mirror". To właśnie ze względu na dzieci postanowił zwolnić tempo. Chociaż jest, jak sam mówi, uzależniony od pracy, Zachary i Elijah trzymają go w domu. "Kąpię ich, czytam książki przed snem, karmię, bawię się z nimi zabawkami. To jest tak fascynujące, że nie chcę stracić ani jednego dnia", tłumaczył. Nie ma też problemu z tym, że ludzie zastanawiają się, czy geje powinni mieć dzieci. "Moi synowie są w 100 procentach heteroseksualni", mówi i jako dowód pokazuje dziennikarzom ich zdjęcia ze swoimi dziewczynami z przedszkola i szkoły. Elton John z mężem Davidem Furnishem i ich dwóch snów, Zachary i Elijah Łatwe pieniądze? Dzieci bogaczy muszą być rozpieszczone. Przecież niczego im nie brakuje i nigdy nie poznają prawdziwej wartości pieniądza. Elton John stara się walczyć z tym stereotypem. "Bardzo boję się, by moi synowie nie byli rozpuszczeni. Ale to nie ja, ani David jesteśmy dla nich zagrożeniem. To ludzie, którzy zarzucają nasze dzieci prezentami", skarżył się. W Boże Narodzenie chłopcy dostają tak dużo prezentów od znajomych muzyka, ludzi z wytwórni, fanów, że większość z nich muszą oddać na cele charytatywne. "Nie mieszczą się w domu. W ostatnie święta na przykład dostaliśmy dziewięć wózków...", śmiał się Elton John. I zapowiada, że kiedy Zachary i Elijah dorosną będą musieli sami zarobić na swoje wydatki. Tak jak CR7 JR, czyli syn wielkiego Cristiano Ronaldo. Kiedy piłkarz ogłosił, że został ojcem, media wręcz oszalały. "Kto jest matką chłopca?", pytały i oferowały wielkie sumy za jakiekolwiek informacje. Mimo że od tego czasu minęło już sześć lat, wciąż nie wiadomo jaka jest prawda. Podobno surogatka dostała dziesięć milionów dolarów za milczenie. "Kiedyś, gdy mały zapytał, gdzie jest jego mama, powiedziałam mu, że w niebie. Teraz, tak jak chce Cristiano, mówimy chłopcu, że pojechała w długą podróż", zdradziła siostra napastnika Realu Madryt. CR7 do dziś nie zdradził, kim jest matka jego syna Cristiano Ronaldo Jr, ale wiadomo, że wychowuje go matka piłkarza - cała trójka po lewej "Nie będę go rozpieszczał. Chcę nauczyć syna życia zgodnie z wartościami", tłumaczył bardzo wierzący Ronaldo. "Sam dorastałem w biedzie i zadbam o to, by fakt, że on nigdy jej nie zazna, nie zmienił go w złego człowieka", dodał piłkarz. Oczywiście czasami zdarza mu się nagiąć te reguły. Na przykład wykupując dla syna całe kolekcje ubrań od najlepszych projektantów. Albo wysyłając juniora na wakacje prywatnym helikopterem. Cristiano Ronaldo Jr od urodzenia żyje w luksusie, ale jego tata zapewnia, że go nie rozpieszcza Dzieci dają siłę! Było już z nią naprawdę źle. Meg Ryan cierpiała na depresję, nie umiała sobie poradzić z przemijaniem, utratą popularności. Potrzebowała bodźca, kogoś kto pomógłby odnaleźć jej sens życia. W styczniu 2006 roku pojawił się ten ktoś. Czternastomiesięczna dziewczynka z Chin. "Macierzyństwo mnie odmieniło. To fundamentalna wartość", zachwycała się. Mimo że proces adopcyjny w Chinach to loteria, nigdy nie wiadomo, jakie dziecko zostanie przyporządkowane pod dane zgłoszenie, Meg nie traktowała tego w ten sposób. "Nie było w tym nic przypadkowego. Daisy to moja córka, którą powinnam mieć. Którą chciałam. Której potrzebowałam", tłumaczyła dalej. Aktorka ma już dorosłego syna Jacka Henry'ego ze związku z Dennisem Quaidem, ale to dla córki znalazła siłę, by przejść ten najtrudniejszy czas. By dziewczynka nie dorastała w zepsutym świecie Hollywood, Meg przeprowadziła się z nią do spokojniejszego Nowego Jorku. Przeorganizowała także swoje życie zawodowe. Mniej pracuje, nie uczestniczy w branżowej gonitwie o role. Opłaciło się. Teraz z dumą spaceruje po Manhattanie z dziesięcioletnią córką. I nie przeszkadza jej nawet fakt, że każde kolejne urodziny Daisy True sprawiają, że i ona jest o rok starsza. "Na tym właśnie polega rodzicielstwo", przekonywała. Woody Allen dzięki adoptowanym dzieciom też zyskał drugą młodość. Ale to już temat na inną opowieść. Tekst Jakub Biskupski Więcej w numerze "Viva! Mama", październik/listopad 2015, już w kioskach.