Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
Tak mieszka Agata Młynarska. W jej mieszkaniu skrywa się pamiątka, która porusza do łez
W mieszkaniu Agaty Młynarskiej nie brakuje rodzinnych akcentów. Dziennikarka zaprosiła nas z kamerą do swojego warszawskiego lokum, w którym wyjątkowe miejsce zajmują pamiątki po jej ojcu – Wojciechu Młynarskim. Jak wygląda jej dom?
W jednej z uroczych ulic warszawskiego Śródmieścia mieści się mieszkanie Agaty Młynarskiej. Dziennikarka zadbała o każdy detal jego wnętrza. W przytulnej sypialni, funkcjonalnej kuchni i dobrze nasłonecznionym salonie znalazło się sporo miejsca na jej rodzinne pamiątki. Swój kącik ze wspomnieniami ma nawet tata gwiazdy – Wojciech Młynarski. Dom Agaty Młynarskiej – wideo. Co mówi o swoich wnętrzach? Kilka lat temu Agata Młynarska została właścicielką jednego z mieszkań w starej, warszawskiej kamienicy. Jeden telefon i niemal od razu wiedziała, jak chce je urządzić. „Kiedy dowiedziałam się o tym, że to mieszkanie jest na sprzedaż, nic nie powiedziałam mojemu mężowi, a już zadzwoniłam po Krzysztofa Mirucia. Krzysiek wpadł, zobaczył to wszystko i powiedział: Słuchaj, kupuj to natychmiast. To musi być Wasze, to musi być Twoje. Zrobimy tu mały Paryż”, opowiadała dziennikarka przed kamerą VIVY.pl. I jak postanowiła, tak zrobiła. O pojawienie się wielu mebli zadbała osobiście. „Skoro serce domu, to oczywiście stół. To jest typowy stół art deco, zaprojektowany przez polskiego projektanta. Nazywam go stołem komorowskim, bo to przy nim siadała cała moja rodzina przez ostatnie bodaj 100 lat. Towarzyszy mu lampa, którą zdobyłam na słynnych Broniszach. No i oczywiście trzeba było trochę się o nią potargować. Bardzo dużo się wtedy nauczyłam”, mówi nam Agata Młynarska. OBEJRZYJ TAKŻE: Tak mieszka Ewa Wachowicz. Wymarzony dom zbudowała pod Babią Górą Pamiątki po tacie w mieszkaniu Agaty Młynarskiej W jednym z zakątków jadalni znajdują się przedmioty, które mają wiele wspólnego z Wojciechem Młynarskim. To między innymi obraz, z którego patrzą na nas bohaterowie jego piosenek. Są też pamiątkowe fotografie… „Dla nas bardzo ważne jest to zdjęcie taty. Z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że jest zrobione w ogrodzie w Łazienkach Warszawskich. Tata uwielbiał to miejsce, uwielbiał tam chodzić na spacery. Po drugie na tym zdjęciu tata jest bardzo jak nasz tata. Jest uśmiechnięty, ma w oczach takie ciepło, dobroć, ma figliki w tych oczach. No ale najważniejsze, ma na sobie słynną amerykańską kurtkę wojskową, o której napisał piosenkę. On nie wyobrażał sobie, żeby chodzić w czymś innym. Po prostu kurtka wojskowa to był dla niego znak wolności”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. Dziś córka pana Wojciecha często ozdabia jego kącik także świeżymi kwiatami. Jak wyglądają jej salon, łazienka, kuchnia i sypialnia? Zobaczcie cały nasz materiał i dowiedzcie się z niego tego wszystkiego. View oEmbed on the source website
Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa
Nie jest tajemnicą, że Magdalenę Zawadzką i Wojciecha Młynarskiego łączyła piękna przyjaźń, o czym aktorka wspomniała w niedawnym wywiadzie w Pytaniu na Śniadanie.„Cieszę się, już nawet nie wzruszam, że mogę tutaj wystąpić jako bliska mu osoba, bo to prawda. Był mi bardzo bliski", zaznaczyła wówczas. Odsłaniamy kulisy ich relacji. Magdalena Zawadzka — relacja z Wojciechem Młynarskim Magdalena Zawadzka była znaną aktorką, a Wojciech Młynarski jednym z najwybitniejszych polskich twórców muzyki, poetą i kabareciarzem. Łączyła ich przede wszystkim praca. Ulubienica publiczności była jedną z interpretatorek utworów Młynarskiego, szczególnie w zakresie piosenek literackich i kabaretowych. Ich relacja była oparta na wzajemnym szacunku i wspólnej pracy artystycznej. Aktorka wielokrotnie podkreślała, jak wielki wpływ na jej karierę miała współpraca z Młynarskim. Byli przyjaciółmi, którzy bardzo sobie pomagali w swoich artystycznych przedsięwzięciach. CZYTAJ TEŻ: Agata Młynarska wspomina ojca w 8. rocznicę jego śmierci. Emocjonalne wyznanie na wizji Magdalena Zawadzka wspomina Wojciecha Młynarskiego Była jego przyjaciółką i bliską osobą. Magdalena Zawadzka wciąż z ogromnym podziwem i zachwytem wspomina Wojciecha Młynarskiego. Aktorka nie ukrywa, że w przeszłości miała okazję zaśpiewać jego teksty, które wciąż są aktualne i starannie napisane. Ulubienica publiczności zaznacza również, że artysta był doskonały w swoim fachu i zawsze pracował nad tekstem do perfekcji. „Zastanawiałam się nad tym, która z piosenek taty byłaby przekazem na dziś. To jest piosenka „Wojna nigdy nie jest daleko". To jest piosenka, którą tata napisał, nie mając takiej myśli w głowie, że kiedyś ona będzie brzmiała tak boleśnie aktualnie jak dziś", mówi Agata Młynarska. Magdalena Zawadzka natomiast wyznała: „Był normalny. Nie obnosił się ze swoją niewątpliwą sławą, niewątpliwym uwielbieniem. No i już tu dodam, chyba wiedział, że jest bardzo utalentowany, zdawał sobie z tego sprawę. Może dlatego, że zdawał sobie z tego sprawę, że potrafi robić, to co lubi, ciągle się uczył, starał i ciągle cyzelował, to co pisał. To, co napisał, jest fantastyczne, ponieważ jest wiecznie aktualne. Mało tego, robi się coraz bardziej aktualne. Niektóre piosenki zostaną już wspomnieniem o tym co było i minęło. Chociażby piosenka o wiejskim listonoszu. Już nie ma tego romantycznego zwodu, w takim stopniu, jakim napisał Wojtek", słyszeliśmy. Przypomnijmy, że Magdalena Zawadzka jest jedną z bohaterek książki „Kobiety, które śpiewały Młynarskiego” Joanny Nojszewskiej, w której kobiety, które śpiewały jego piosenki, wspominają wybitnego artystę. „Zapytana o swoje internetowe deklamacje, aktorka komentuje: „Czytam to w sieci pod hasłem Młynarski na wszystkie czasy. Bo nawet jeśli wezmę jego teksty z lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i tak dalej – do momentu, kiedy przestał pisać, bo odszedł do innego świata... – to okazują się prorocze. Można je dopasować do każdej epoki. A to znaczy, że Wojtek trafiał bezbłędnie swoim «laserem» w problemy Polaków. Problemy powtarzające się z zadziwiającą regularnością – w związku z tym wiecznie aktualne”, czytamy w książce. Źródło: Pytanie na śniadanie, Zwierciadlo.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wojciech Młynarski doczekał się własnego skweru na warszawskim Mokotowie. Poruszające słowa starszej córki
Agata Młynarska wspomina ojca w 8. rocznicę jego śmierci. Emocjonalne wyznanie na wizji
Cała Polska pogrążyła się w żałobie, gdy 15 marca 2017 r. odszedł Wojciech Młynarski; wybitny artysta, poeta, niezwykła dusza, człowiek o ogromnym sercu oraz pasji. Dziś z nostalgią wspominamy jego dokonania oraz utwory, które wyszły spod jego ręki... Pamięć o nim kultywują też bliscy i rodzina. Córka artysty, Agata Młynarska, pojawiła się w sobotnim wydaniu "Pytania na Śniadanie" po raz pierwszy od dziesięciu lat, i w pięknych słowach wspominała swojego tatę. Agata Młynarska uczciła pamięć o ojcu w "Pytaniu na śniadanie" W ósmą rocznicę śmierci Wojciecha Młynarskiego zmarłemu artyście poświęcono specjalny segment w "Pytaniu na śniadanie". W studio zjawiła się jego wieloletnia przyjaciółka, Magdalena Zawadzka, a także córka, Agata Młynarska. Dziennikarka nie kryła emocji, okoliczności pojawienia się w śniadaniówce TVP były dla niej szczególnie istotne: "Jestem wzruszona podwójnie, bo dziś jest rocznica śmierci taty i nie ukrywam, że jestem bardzo wzruszona [...] i jeszcze ogromne wzruszenie wynikające z tego, że jestem w Pytaniu na Śniadanie, po raz pierwszy od 10 lat, z czego ogromnie się cieszę" — wyznała. Gościnie śniadaniówki opowiadały o unikatowości oraz ponadczasowości piosenek tworzonych przez Wojciecha Młynarskiego. Magdalena Zawadzka zaznaczyła, że niektóre z nich wraz z upływem czasu stają się jeszcze bardziej aktualne. "Zastanawiałam się nad tym, która z piosenek taty byłaby przekazem na dziś. To jest piosenka "Wojna nigdy nie jest daleko". To jest piosenka, którą tata napisał, nie mając takiej myśli w głowie, że kiedyś ona będzie brzmiała tak boleśnie aktualnie jak dziś" — dodała córka artysty. ZOBACZ: „Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego Prywatne oblicze Wojciecha Młynarskiego. Jakim był tatą? Zapytana o to, czy Wojciech Młynarski prywatnie był człowiekiem o przeświadczeniu, że ma coś ważnego do przekazania, dziennikarka stanowczo zaprzeczyła: "Nie. Tata mówił, że nie jest żadnym poetą, że natchnienie miewa w godzinach pracy. To było wszystko na temat jego poezji". A jakim ojcem był dla trójki swoich wspaniałych dzieci: Agaty, Pauliny i Jana? Zbudowali wyjątkową więź, a artysta bardzo poważnie traktował pociechy. Agata Młynarska wspomniała, jakiego typu rozmowy prowadziła z tatą, gdy była małą dziewczynką. "Tata był niezmiernie uczciwy w rozmowach. Dla niego rozmowa była największą przygodą i najcudowniejszym zdarzeniem, jakie może być między dwojgiem ludzi. [...] Tata traktował nas bardzo serio. Nawet od najmłodszych lat uważał, że jesteśmy poważnymi ludźmi. Kiedy mówiłam mu: tato, nudzę się, to odpowiadał mi: inteligentni ludzie się nie nudzą. I ja z tym zostałam do dziś. Teraz już wiem, że czasami warto się ponudzić, ale chętnie bym o tym z tatą porozmawiała" — podsumowała, nie kryjąc wzruszenia. SPRAWDŹ: Wojciech Młynarski doczekał się własnego skweru na warszawskim Mokotowie. Poruszające słowa starszej córki Źródło: Pytanie na Śniadanie
Wojciech Młynarski doczekał się własnego skweru na warszawskim Mokotowie. Poruszające słowa starszej córki
Zmarły w 2017 roku Wojciech Młynarski został upamiętniony w piękny sposób. Od dziś zielony teren na Mokotowie, pomiędzy ulicami: Łowicką, Wiktorską i Jana Józefa Lipskiego — to już oficjalnie skwer imienia wielkiego artysty. W uroczystości brała udział jego najbliższa rodzina, a Agata Młynarska wygłosiła wyjątkowe przemówienie. Wojciech Młynarski doczekał się skweru swojego imienia "To piękny moment, piękny skwer, piękna pogoda, piękni ludzie. Bardzo się cieszę, że dzięki zaangażowaniu, determinacji i pozytywnej energii wielu osób mogliśmy otworzyć ten skwer w miejscu, w okolicach którego Wojciech Młynarski wydeptywał przez lata ścieżki" — mówiła obecna na uroczystości Aldona Machnowska-Góra, wiceprezydentka Warszawy obecna na uroczystości. "Jego twórczość jest wciąż aktualna, a czułość jego tekstów lirycznych porusza młode pokolenia. Myślę, że Wojciech Młynarski i cała rodzina Młynarskich to są właśnie ludzie, którzy tworzą tożsamość tego miasta i tworzą jego DNA". Uroczystość nadania imienia Wojciecha Młynarskiego skwerowi na Mokotowie, Warszawa, 18.06.2024 r. Podczas tej niezapomnianej chwili nie mogło zabraknąć przyjaciół oraz rodziny artysty. Żona Adrianna Godlewska, syn Jan Młynarski i córka Agata Młynarska złożyli podziękowania wszystkim, którzy przyczynili się do nadania imienia Wojciecha Młynarskiego skwerowi na Mokotowie. Starsza córka wygłosiła przemówienie i w ciepłych słowach wyraziła swoją wdzięczność. CZYTAJ TAKŻE: Walczyła o zdrowie, wyjechała z Polski. Dziś Paulina Młynarska pomaga innym i żyje w raju "To jest nasze miejsce, tam jest nasza szkoła, moja i moich wnuczek, do której chodziliśmy dokładnie przez ten skwer. Za blokiem mieszkał mój dziadek Hieronim, ojciec mamy z babunią, i sadzili te drzewa. Tu mieszkali nasi przyjaciele. Tu są nasze korzenie — tak silne, jak korzenie tych drzew, które widzimy. Chcę bardzo podziękować za to, że miasto, przyjaciele i wszyscy docenili, że jednym z najważniejszych korzeni, z których wyrastamy, jest kultura, jest słowo, jest tradycja i jest ciągłość. Bez niej po prostu nas nie ma" — podkreślała Agata Młynarska. Agata Młynarska, 18.06.2024 r. Dziennikarka pozwoliła sobie też na osobiste wspomnienie związane z ojcem. "Cieszę się ogromnie, że z tych okien wyglądają ludzie, którzy już teraz zawsze będą wiedzieli o tym, że to jest skwer Wojciecha Młynarskiego. Taty, który chodził tędy po mnie do szkoły. I myślę, że każdy ma swój fragment Wojciecha Młynarskiego w sobie" — dodała. Legendarny artysta na zawsze w pamięci fanów To moment, który pozostanie w pamięci na długie lata. Uroczystość mająca miejsce we wtorkowe popołudnie uświetnił minikoncert, podczas którego artyści wykonali m.in. utwory Wojciecha Młynarskiego. Dodatkowo na jednym z budynków odsłoniono tablicę pamiątkową z krótką biografią oraz fragmentem tekstu piosenki "Jeszcze w zielone gramy". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Miał 52 lata, gdy został tatą. Dla córki zrobi wszystko, a ojcostwo to dla niego najważniejsza życiowa rola "Skwer Młynarskiego brzmi fantastycznie! Jestem przekonana, że będziemy się tu spotykać nie tylko my. Większość piosenek Wojtka to były właśnie piosenki o spotkaniach. Spotykajmy się na skwerze Młynarskiego i śpiewajmy jego piosenki", zachwycała się aktorka Joanna Szczepkowska. Źródło: tvn24.pl/ Agata Młynarska, Anna Nehrebecka, Jan Młynarski, Aldona Machnowska-Góra, Adrianna Godlewska, Warszawa, 18.06.2024 r.
Poszedł w ślady ojca, ich relacje były trudne. Jan Młynarski żałuje jednego
„Nigdy nie byłem z ojcem na rowerze, nigdy nie gadaliśmy o dziewczynach”
Ich relacje nie należały do najłatwiejszych. Mimo wszystko Jan Emil Młynarki poszedł w ślady ojca, a jego pasją stała się muzyka. Artysta wspomina ojca na wiele sposobów, jednak najbardziej zapadł mu w pamięć trudny czas odchodzenia. Jak wyglądały ich stosunki? Jakim ojcem był Wojciech Młynarski i co przekazał jedynemu synowi? Jan Młynarski poszedł w ślady ojca Jan Młynarski urodził się w 1979 roku. Podobnie jak jego siostry, Paulina i Agata, realizuje się jako dziennikarz, ale nie tylko. Jest również artystą, a miłość do muzyki przejął we krwi po swoim ojcu, Wojciechu Młynarskim. Podczas jednego z festiwali w Sopocie poprosił publiczność o brawa dla ojca. ZOBACZ TEŻ: Roxie Węgiel szczerze o przeszłości Dagmary Kaźmierskiej. Dla Królowych życia uciekała ze szkoły "Proszę o brawa dla kogoś, kto kochał Sopot. To w jego imieniu dzisiaj występuję. Trzy i pół tysiąca piosenek napisał dla was — powiedział Jan Emil Młynarski w trakcie koncertu. Jan Młynarski o relacji z Wojciechem Młynarskim Jego relacje z ojcem były trudne i nigdy nie ukrywał prawdy na ten temat. Był szczery, ale po latach próbował wyciągać z tego lekcje. Ojciec był dla Jana przede wszystkim inspiracją pod względem swojej pracowitości, w którą wkładał absolutnie całego siebie. "Ojciec nie uczył mnie niczego specjalnie, z premedytacją. Nigdy nie było takiej sytuacji, żeby powiedział: »siadaj, teraz pogadamy«" - mówił w Twoim Stylu. W ich rodzinie nie było naturalną koleją rzeczy, aby wraz z ojcem przeżywać codzienne sprawy, jak chociażby pierwsze miłości, czy problemy ze znajomymi. W ich domu raczej się o tym nie mówiło. "Nie znałem go od tej strony. Nigdy nie byłem z ojcem w górach, nad morzem, na rybach, na rowerze, na piwie ani na czymkolwiek. Nie gadałem z nim o dziewczynach ani o życiu" - mówił w Twoim Stylu. Jako dorosły mężczyzna podkreśla, że nie ma żalu do ojca za niedociągnięcia w wychowywaniu. Był wielkim artystą, a wszystko, co działo się w ich życiu, skupiało się właśnie wokół niego. To nie było dla Młynarskich nic wyjątkowego. To była ich codzienność. Jan Młynarski wspomina płytę "Młynarski Plays Młynarski" W najnowszym wywiadzie dla Plejady, Jan Emil Młynarski został zapytany o to, jakie miejsce w jego życiu zajmuje obecnie ojciec, Wojciech Młynarski. Syn artysty odpowiedział bardzo konkretnie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zjawiskową figurą cieszy się od lat. Małgorzata Socha zdradza swój sekret na piękną sylwetkę "Do pewnego stopnia jestem oczywiście odpowiedzialny za jego spuściznę jako spadkobierca, ale dziś pamiętam przede wszystkim o tym, że jak umierał, zaczynałem się poważnie określać i osadzać jako artysta. Już nie pracowałem dla innych, pracowałem dla siebie. Miałem masę pomysłów. Dzień po jego śmierci mieliśmy pierwszy ever koncert z Jazz Bandem Młynarski-Masecki, taki secret show. I nie odwołałem" - mówił w Twoim Stylu. Dziś Jan Młynarski sam jest ojcem. Żałuje jednego, że z Wojciechem Młynarskim nie mieli okazji stworzyć wspólnego projektu. To byłoby coś wyjątkowego.
„Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego
Urodził się i odszedł na przedwiośniu. 8 lat temu pożegnaliśmy wybitnego artystę
Mija 8. rocznica śmierci wspaniałego artysty. Wojciech Młynarski zmarł 15 marca 2017 roku po długiej walce z chorobą. Przeżył 76 lat. Jego odejście było bolesnym ciosem dla całej rodziny. To właśnie dzieci poety oraz jego siostra ujawnili, jak wyglądały ostatnie chwile ukochanego ojca i brata. Ich wspomnienia są niezwykle poruszające... „Odwiedziłam go na parę dni przed śmiercią. Wiedziałam, że nie ma z nim kontaktu. Patrzyłam na tę jego mękę. Głaskałam go po ręku. Powiedziałam: „Wojtek, jeżeli masz świadomość, że tu jestem, daj mi znak”. Minął moment, a on zaczął walić głową w poduszkę. Przeszedł przez piekło”, opowiadała ze łzami w oczach siostra autora tekstów piosenek, Barbara Młynarska-Ahrens. Więcej zdradziła w książce Michała Ostrowskiego, która ukazała się na rynku wydawniczym w 2022 roku. Artykuł aktualizowany 15.03.2025 r. Trudne chwile w życiu Wojciecha Młynarskiego Wojciech Młynarski przyszedł na świat 26 marca 1941 roku w Warszawie. Był cenionym poetą, reżyserem, artystą kabaretowym i autorem niezliczonej ilości tekstów piosenek. Wiele z nich na zawsze pozostanie w pamięci Polaków m.in. „Niedziela na Głównym”, „W Polskę idziemy”, „W co się bawić”, „Jesteśmy na wczasach” czy „Ach ty w życiu”. Wielokrotnie podkreślał, że dla niego najważniejsza jest treść piosenki, dlatego starał się w swoich utworach przekazać słuchaczom coś istotnego. Twierdził, że gdy tworzy daną piosenkę, zawsze myśli o jej odbiorcy. Śpiewając na estradzie, chciał widzieć reakcję publiczności, dlatego lubił, gdy widownia była mocno podświetlona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/03/forum-0428541052-96b41e5.jpg" width="3543" height="3506" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Wojciech Mlynarski.,Image: 428541052, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line:" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Nie każdy jednak miał pojęcie, że artysta przez lata zmagał się z afektywną chorobą dwubiegunową. Pierwsze objawy choroby mężczyzna dostrzegł już w latach 70. XX wieku. „Ja już w czasie pisania Henryka VI (lata 70., przyp. red.) stwierdziłem objawy, które potem zdiagnozowano, że jestem chory na tak zwaną chorobę maniakalno-depresyjną. To znaczy, że mam okresy wzmożonego dobrego samopoczucia i mam okresy depresyjne. To choroba, którą się leczy i na którą choruję do dziś”, ujawnił w swojej książce Wojciech Młynarski. Mimo choroby maniakalno-depresyjnej artysta był w stanie dalej tworzyć i komponować wspaniałe utwory. Pierwszy poważny kryzys zdrowotny pojawił się dopiero w 2014 roku. Właśnie wtedy Wojciech Młynarski trafił do szpitala z ostrym bólem serca. Po wyjściu ze szpitala poeta spędził wiele miesięcy w domu, leżąc w łóżku. Opiekę nad ojcem przejęły wówczas jego dzieci: Agata, Paulina i Jan. O chorobie ojca we wrześniu 2016 roku opowiedziała Agata Młynarska. W rozmowie z dwutygodnikiem „SHOW” przyznała, że artysta niejednokrotnie stoczył walkę o własne życie. „Nie ma co udawać, że będzie dużo lepiej. Cieszymy się każdym dniem, a przez ostatni rok mieliśmy sytuacje, w których tata walczył o życie. Teraz stan jest stabilny, choć trudny. Tata jest cierpiący, przebywa w domu, ma jednak komfortowe warunki, wspaniałą opiekę i nas. Paulina, Janek i ja oraz nasze dzieci jesteśmy przy nim niemalże każdego dnia. Pogodziliśmy się z tym, że tata jest chory, a każdy dzień z nim jest prezentem od losu. Wspieramy się wzajemnie, mam kochaną rodzinę i sprawdzonych przyjaciół. Bez nich byłoby marnie”, wyznała wówczas dziennikarka. ZOBACZ: Żona Wojciecha Duryasza zginęła z Anną Jantar w katastrofie lotniczej. Mało kto wie, kim była ukochana znanego aktora Wojciech Młynarski zmarł w otoczeniu rodziny. Dzieci były przy nim do samego końca Wojciech Młynarski odszedł 15 marca 2017 roku w wieku 76 lat. O śmierci ojca poinformowały jego dzieci. „Dziś o godzinie 20.40, po bardzo długiej chorobie umarł nasz tata Wojciech Młynarski. Bardzo prosimy media o danie nam czasu na przeżycie tego w pokoju. Paulina, Agata i Jan Młynarscy”, napisała Paulina Młynarska. Jan Młynarski przekazując wiadomość o śmierci ojca przyznał, że do ostatnich chwil trzymał tatę za rękę. „Dzisiaj o godz. 20.40 zmarł mój tata Wojciech Młynarski. Trzymałem go za rękę. Dziękuję wszystkim, którzy wspierali jego i nas przez ostatnie 15 miesięcy. Proszę puścić sobie jakiś jego kawałek i wspomnieć przez chwilę”, pisał. Uroczystości pogrzebowe Wojciecha Młynarskiego odbyły się w kościele pw. św. Karola Boromeusza w Warszawie. Urna z prochami poety została złożona w Alei Zasłużonych na warszawskich Starych Powązkach. Podczas pogrzebu głos zabrał syn artysty. Jan Młynarski zdradził, że najgorsze dla ojca było 15 ostatnich miesięcy życia. „Stan ojca pogorszył się 15 miesięcy temu i było to 15 bardzo ciężkich miesięcy. Bardzo trudnych, bardzo cierpiał. Nie widziałem jeszcze takiego cierpienia w swoim życiu. Dlatego też dzień jego śmierci był wyzwoleniem z tego ziemskiego stanu”, oznajmił nad mogiłą ojca, Jan Młynarski. Czytaj także: Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie Wojciech Młynarski we wspomnieniach siostry. Łączyła ich silna więź W 2020 roku, z okazji trzeciej rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego, wspomnieniami o trudnym losie artysty postanowiła podzielić się jego siostra Barbara Młynarska-Ahrens. W niezwykle poruszających słowach opowiedziała o ostatnich chwilach życia ukochanego brata. Kobieta przyznała, że sama informacja, że jej brat poważnie zachorował, była dla niej ogromnym ciosem. Nie była w stanie w to uwierzyć. Wspominała, że Wojciech Młynarski bardzo często dzwonił do niej i to w środku nocy, co kończyło się długimi i szczerymi rozmowami. Barbara Młynarska-Ahrens ujawniła, że ostatnie chwile dla jej brata były niezwykle trudne. Mężczyzna nie mógł pogodzić się z chorobą. Gdy go odwiedziła w domu na moment przed jego śmiercią, nie potrafiła powstrzymać łez. Zobaczywszy stan, w jakim znajduje się jej brat, kobieta mocno się załamała. Okazało się, że stan artysty jest praktycznie agonalny. „Odwiedziłam go na parę dni przed śmiercią. Wiedziałam, że nie ma z nim kontaktu. Patrzyłam na tę jego mękę. Głaskałam go po ręku. Powiedziałam: „Wojtek, jeżeli masz świadomość, że tu jestem, daj mi znak”. Minął moment, a on zaczął walić głową w poduszkę. Przeszedł przez piekło”, opowiadała w 2020 roku ze łzami w oczach Barbara Młynarska-Ahrens. Z kolei w biografii artysty Młynarski. Światowe życie wyjawiła Michałowi Ostrowskiemu coś więcej. „W tych dwóch ostatnich latach jego życia wielokrotnie go odwiedzałam. Czasami w ogóle nie rozmawialiśmy, tylko siedziałam i głaskałam go po ręku. Jedynie naszej matce, kiedy jeszcze żyła, pozwolił się objąć za głowę. Na krótko przed śmiercią mojego brata spotkałam się z nim. Już nie miał siły otworzyć oczu, nie mówił, ale dał mi znak. Wiedział, że jestem. Nie zapomnę tego do końca życia. Byłam bardzo złamana jego śmiercią, zrozpaczona. […] Cierpiał, ale odchodził niezwykle pięknie. Nie skarżył się. Odchodził, był coraz bardziej milczący. Coraz mniej go było w życiu…”, czytamy… Gdy życie poety dobiegło końca, jego siostra była „bardzo złamana, zrozpaczona”. Brat pojawiał się, gdy spała... „Kiedy umarł, strasznie rozpaczałam. Dwa razy mi się śnił”, szczerze wyznała Barbara Młynarska-Ahrens kilka lat temu. Śmierć bliskiej osoby tak nią wstrząsnęła, że nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. W końcu zdecydowała wspólnie z mężem, że wybiorą się w podróż do Amsterdamu do Holandii. Podczas rejsu po rzece Ren siostra stworzyła na cześć zmarłego brata wiersz pt.: „Upomniały się niebiosa o poetę”. Czytaj także: Tak Natalia Kukulska dowiedziała się o stracie mamy. Po jej śmierci miała niezwykły sen: „Stała na rusztowa­niu i…” Bliscy wspominają artystę. Wojciech Młynarski pozostawił po sobie bolesną pustkę Dzieci artysty czule wspominają ukochanego tatę, pielęgnują pamięć o nim. W szóstą rocznicę śmierci Wojciecha Młynarskiego, jego córka Agata zamieściła w sieci poruszający wpis, w którym przypomniała, że każda z jego piosenek niesie refleksję i pocieszenie. „Upodobał sobie marzec. Urodził się i odszedł na przedwiośniu. „Przedwiośnie” to była także jedna z jego ulubionych powieści. Nie wierzył w szklane domy. Wierzył w pracę u podstaw i tak też traktował swoją twórczość, nazywając ją pracą rzemieślniczą. Mawiał, że natchnienie miewa w godzinach pracy. Każda z jego piosenek o Polsce jest niezmiennie, niestety przerażająco aktualna. Każde z jego słów niesie refleksję i pocieszenie dla spragnionych oddechu wolności i humoru umysłów. [...] Nie ma Cię Tato już 6 lat. Rozmowa była ratunkiem. Jest cisza", pisała. W siódmą rocznicę śmierci artysty, wyjątkowy post pojawił się na profilu Jana Młynarskiego. "25.03.1941-15.03.2017 7 lat. #wojciechmłynarski #mlynarski #wojtekmlynarski #róbmyswoje #poeta #piosenka", pisał pod fotografią z dzieciństwa, na której widzimy go wraz z tatą. Jak wyznała Agata Młynarska, kadr powstał w ogrodzie na Łowickiej. Dziennikarka zamieściła poruszający wpis i w tym roku. Pod archiwalnymi zdjęciami czytamy zamieściła poruszające wyznanie skierowane do ukochanego taty... "To już 8 lat. Nie ma Ciebie a jesteś. W piosenkach, wspomnieniach, śmiechu, łzach, zwątpieniach, sukcesach, zwykłości dnia. Bardzo tęsknię. Tęsknimy wszyscy." Tak bardzo go brakuje... Czytaj też: Znajomi zazdroszczą im takiej miłości. "Jestem szczęściarą, że tak wcześnie trafił mi się właściwy facet", mówi Katarzyna Żak
Nie żyje partnerka Wojciecha Młynarskiego, Joanna Kossowska. To ona była przy nim aż do końca
O śmierci partnerki muzyka poinformowała Elżbieta Adamiak
Nie żyje Joanna Kossowska, która stała u boku Wojciecha Młynarskiego przez ostatnią dekadę jego życia. Smutną informację przekazała piosenkarka Elżbieta Adamiak. Nie żyje Joanna Kossowska, partnerka Wojciecha Młynarskiego Nie żyje wieloletnia partnerka Wojciecha Młynarskiego, Joanna Kossowska. O jej śmierci poinformowała wieczorem 12 lutego 2024 r. piosenkarka Elżbieta Adamiak. „Joanna odeszła. Wczoraj o 4:20. Przefrunęła do Nowego Świata we śnie. O dniu i miejscu pogrzebu poinformuję was (na prośbę rodziny) później. Żegnaj Joasiu. Przytul się do Wojtka i bądźcie szczęśliwi na zawsze” możemy przeczytać w publikacji na Facebooku. Zobacz także: Była dla niego całym światem. Po śmierci męża Dorota Segda całkowicie wycofała się z życia publicznego <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="500" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fela.adamiak.3%2Fposts%2Fpfbid0akExhMYhKHKgqqcFSTo4sea9ergNrwKZi8RJFk1hyt2mp4Vwbr58f9WuGtps27bNl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Historia związku Wojciecha Młynarskiego i Joanny Kossowskiej Wojciech Młynarski przez lata związany był ze swoją pierwszą żoną, Adrianną Godlewską. Para przywitała na świecie trójkę dzieci, jednak niestety ich związek nie przetrwał próby czasu. Wybitny muzyk zdecydował się zostawić żonę w... jej urodziny. Niedługo później wymienił się obrączkami z Jadwigą Młynarską, niestety i ten związek nie był mu pisany. Para rozwiodła się około roku później. Chorujący na chorobę afektywną dwubiegunową autor wielu znanych piosenek ostatnią partnerkę poznał w klubie Tygmont. Joanna Kossowska miała się o niego troszczyć i dbać o jego zdrowie. Jak mówiła, przy niej choroba ukochanego przestała mu doskwierać. „Przez 11 lat naszego związku Wojtek nie miał nigdy manii, najbardziej uciążliwej dla otoczenia fazy choroby afektywnej dwubiegunowej, na którą cierpiał od lat. Nie miał, bo miał dobry, bezpieczny dom” deklarowała w jednym z postów na Facebooku. Wojciech Młynarski, Joanna Kossowska, premiera „Smuteczek, czyli ostatni naiwni”, 12 grudnia 2011 Czytaj również: Miłość do gór odebrała życie Jerzego Kukuczki. Wdowa po alpiniście każdego dnia pielęgnuje pamięć o nim Wojciech Młynarski, Joanna Kossowska, Świąteczne spotkanie z Legendą, 14 grudnia 2010
Wojciech Młynarski miał do Joanny Trzepiecińskiej ojcowskie uczucia, przyjaźnili się, przyjeżdżał do niej na Mazury
Była jedną z trzech osób, dla których napisał recital
Joanna Trzepiecińska — pamiętna Alutka z „Rodziny zastępczej” – debiutowała w latach 80. i szybko stała się bardzo popularną aktorką. Mężczyźni tracili dla niej głowę, bo była zawsze bardzo piękna i efektowna z burzą blond loków na głowie. Była też zdolna muzycznie, co docenił Wojciech Młynarski, proponując jej wykonanie swojej piosenki „Truskawki w Milanówku”. Aktorka do dzisiaj ma liścik od niego z tą propozycją. Była wtedy jeszcze studentką. Jak wspomina Trzepiecińska w książce Joanny Nojszewskiej „Kobiety, które śpiewały Młynarskiego” (wyd. Marginesy, 2023 rok), mistrz miał do niej ojcowski stosunek, jak do grzecznej, spełniającej oczekiwania córki. Dzieliły ich 24 lata, Joanna Trzepiecińska jest z rocznika Agaty Młynarskiej. Agnieszka Osiecka pisała o Joannie Trzepiecińskiej „Marzenie każdej teściowej”, ale chyba nie do końca była to prawda. Aktorka była w kilku związkach, z Krzysztofem Zaleskim (mężem Marii Pakulnis), Jarosławem Żamojdą, Januszem Andermanem. Joanna Trzepiecińska o Wojciechu Młynarskim: bawił, uwodził, oczarowywał Joanna Trzepiecińska i Wojciech Młynarski poznali się w latach 80. Ona była już młodą gwiazdą, kiedy Jerzy Derfel i Wojciech Młynarski zaproponowali jej udział w bardzo nobilitującym spektaklu „Hemar”, granym w teatrze Ateneum i reżyserowanym przez Młynarskiego. Miała tam nawet dostać, wielki przebój Hemara piosenkę „Nikt, tylko Ty”. Ale ostatecznie zaśpiewała ją przepięknie Krystyna Janda. Bo Joanna Trzepiecińska stwierdziła, że… nie jest zainteresowana. Odmówiła pod pretekstem pracy w teatrze z Jerzym Grzegorzewskim. To był szok, bo każdy chciał wystąpić w "Hemarze". Ale była wtedy młoda, uważała, że od tego jest aktorka, żeby dostawać propozycje grania. Nie uznała tego za coś wyjątkowego. Z czasem Joanna Trzepiecińska, Wojciech Młynarski i kompozytor Jerzy Derfel zaprzyjaźnili się. Joanna Trzepiecińska śmiała się, że to oni zmusili ją do śpiewania. Spotykali się też prywatnie na kolacjach, urodzinach, w jej domu na Mazurach. Joanna Trzepiecińska mówiła o Wojciechu Młynarskim, że był niezwykle atrakcyjny towarzysko. „Skrzącymi się humorem opowieściami bawił, uwodził, prowokował... Oczarowywał. Ale nie był to typ towarzyskiego wesołka. Zanim go poznałam, spodziewałam się – jak większość pewnie – że to będzie taki trochę kabareciarz. A okazało się (…) że to ktoś bardzo serio, z troską patrzący na świat, poważny, głęboko myślący, wspaniale wykształcony, wybitnie inteligentny (…) W swojej dziedzinie był genialny. To był zaszczyt móc go znać”. Zobacz też: „Złoty pierścionek” śpiewała cała Polska. Rena Rolska zeszła ze sceny u szczytu popularności Była jedną z trzech osób, dla której Wojciech Młynarski napisał recital Przed nią dla taki prezent, w postaci recitalu jedynie Halinie Kunickiej i Michałowi Bajorowi. Dla Joanny napisał piosenki inspirowane jej opowieściami o dzieciństwie, szkole teatralnej, pierwszych miłościach. Napisane, elegancko ułożone w teczce. Ale różne życiowe zdarzenia sprawiły, że aktorka odłożyła ten projekt. Słowa pozostały, ale nuty – zaginęły. I teraz muzykę powinien napisać na nowo 83-letni dzisiaj Jerzy Derfel. „Mam poczucie, że się z Wojtkiem przyjaźniliśmy. Chociaż trafiłam na ten trudniejszy czas jego życia. Był już starszy. Zdarzało mu się, zwłaszcza w okresach większego pobudzenia, że jak coś dobrego wymyślił, dzwonił do znajomych zapytać, czy im się to podoba. To była zwykle szósta rano – dla ludzi z naszego środowiska godzina właściwie nieistniejąca. Ja też takie pobudki w swoim życiu zaliczałam... To był niezwykły mózg, który całą swą wiedzę i obserwację życia umiał zamknąć w lapidarnej formie rymowanego utworu scenicznego, z natury wydającego się mniej poważnym niż na przykład esej. Mimo że wznosił się na wyżyny artyzmu, mimo ogromu talentu i umiejętności codziennie pracował. Nie spoczywał na laurach, tylko pracowicie doskonalił rzemiosło dzień po dniu. Z wiekiem, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, nie wydawał aż tak błyskotliwych i spektakularnych plonów jak wcześniej. Ale to nadal był poziom dla dzisiejszych tekściarzy nieosiągalny”, wspomina Joanna Trzepiecińska . Przyjaźnili się do śmierci Młynarskiego w 2017 roku Joanna Trzepiecińska podziwia talent, klasę, styl Wojciecha Młynarskiego. A przede wszystkim wrażliwość na słowo, finezję, umiejętność pisania nie wprost. Nie był człowiekiem wylewnym. „Mam wrażenie, że emocjonalna otwartość nie była dla niego łatwa. Być może nie była mu potrzebna. Być może uznawał ją za pretensjonalną i w złym guście. A jednak burzę emocji potrafił wspaniale zawrzeć w tłumaczeniach”, wspominała Joanna Trzepiecińska w książce Joanny Nojszewskiej „Kobiety, które śpiewały Młynarskiego". Przytacza też anegdotę zapamiętaną z pobytu na tournée w Stanach, która dużo mówi o poczuciu humoru Wojciecha Młynarskiego: „W Ameryce serwuje się ogromne porcje jedzenia. To, czego gość nie zjadł, pakowano w tak zwane doggy bag i zabierano do domu. W Polsce nie było takiego zwyczaju. Mnie uczono, że wręcz nie wypada „wymiatać” talerzy do końca. Gdy w amerykańskiej restauracji zapytano Wojtka: „Czy zapakować resztę?”, odpowiedział: „Tak, poproszę, tylko ładnie, bo to będzie na prezent”. Zobacz też: Zawsze była postrzegana jako żona króla rock'and'rolla. Jak wyglądało życie Priscilli Presley bez Elvisa Presleya? Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 16.03.2025 r.
Przyjaźnili się przez całe życie, wspierała go w chorobie. Tak wyglądała relacja Ewy Wiśniewskiej z Wojciechem Młynarskim
Podziwiała go i czuła się dla niego ważna
Ona nie miała nawet 18 lat, kiedy po raz pierwszy tańczyła z nim i rozmawiała. Był dowcipny, wygadany, pełen uroku. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, że połączy ich głęboka relacja na całe życie. Ewa Wiśniewska i Wojciech Młynarski stali się przyjaciółmi na dobre i na złe. Aktorka wyznała, że podziwiała poetę pod każdym względem, a on z kolei widział w niej autorytet. Ewa Wiśniewska i Wojciech Młynarski: historia relacji. Jak się poznali? Poznali się, gdy Ewa Wiśniewska była na pierwszym roku szkoły teatralnej. Wojciech Młynarski był od niej rok starszy, widywali się często wśród tej samej grupy osób w modnych miejscach stolicy. „Byliśmy tą młodzieżą, która się spotykała głównie właśnie w Hybrydach, Stodole, STS-ie”, wspominała Ewa Wiśniewska na łamach książki Joanny Nojszewskiej "Kobiety, które śpiewały Młynarskiego". „Ciągle w tym samym sosie towarzyskim, w stałym kontakcie, w jednej grupie. Nie trzeba było jakichś specjalnych umizgów i korowodów, żeby się zaznajomić. To działo się naturalnie. Wojtek? Bardzo lubiliśmy ze sobą tańczyć”, dodała aktorka. Uwielbiali też ze sobą rozmawiać, najczęściej jak to wówczas bywało - przy papierosie. Pewnego razu Wojciech Młynarski poczęstował młodą aktorkę partagasem - najsilniejszym papierosem świata. Ewa Wiśniewska wspominała, że zaciągnęła się nim i zemdlała. Ich kontakty rozszerzyły się z czasem również na sferę zawodową. Kiedy Ewa Wiśniewska ukończyła szkołę teatralną, Młynarski z kompozytorem Orłowem złożyli jej propozycję nie do odrzucenia, ale po kilku próbach aktorka zrozumiała, że to jednak nie dla niej. Mowa o słynnej piosence "Z kim tak ci będzie źle jak ze mną", którą dziś znamy dzięki świetnemu wykonaniu Kaliny Jędrusik. „Stwierdziłam, że nie doskoczę do wartości wykonania. I zrezygnowałam. Z wielkim trudem, bo musiałam się wyplątać i od Orłowa, i od Wojtka”, wspominała Ewa Wiśniewska. Ewa Wiśniewska nie przepadała za śpiewaniem na scenie, mimo iż wykształcenie muzyczne odebrała bardzo szerokie. Nie lubiła potem oglądać swoich występów, a przed pojedynczymi recitalami miała ogromną tremę, inną niż przed spektaklem. Jak podkreślała, wtedy ma "czas na zaaklimatyzowanie się w postaci, wejście w nią. Natomiast piosenka trwa trzy minuty i zanim człowiek się zorientuje, już schodzi ze sceny". Wojciech Młynarski namówił ją jednak do kilku występów, przez które jak wspominała, była chora na ciele i na umyśle, tak duża zżerała ją trema. W wyreżyserowanym przez przyjaciela spektaklu "Hemar. Piosenki i wiersze" z 1987 roku na deskach teatru Ateneum Ewa Wiśniewska zaśpiewała utwór, którego szczerze nie lubiła... "Obiecał, że zaśpiewam pewną piosenkę, po czym dał ją Krysi Jandzie. A mnie powierzył Pensylwanię. Której nienawidziłam i której się śmiertelnie bałam. Z tego lęku podczas występu trzymałam się... własnego boa. Różowego. Dla wzmocnienia swojej osobowości i interpretacji. Ściskałam je usilnie! Wydawało mi się, że to jest jedyna gałąź, która mnie trzyma przy życiu", opowiadała artystka na łamach książki Joanny Nojszewskiej "Kobiety, które śpiewały Młynarskiego". Zobacz też: Byli razem ponad 40 lat. Oto historia miłości Wiesława Gołasa i jego żony, Marii Krawczyk-Gołas Ewa Wiśniewska, lata 60. Ewa Wiśniewska i Wojciech Młynarski prywatnie Ich życia splatały się także w codzienności, pomiędzy występami i spektaklami. Oboje zapałali wielką miłością do gry w brydża. Grali nawet podczas tournée po Ameryce – na walizce w autokarze. I jak podkreślała Ewa Wiśniewska, "to był brydż na bardzo wysokim poziomie, nie jakieś gawędzenie czy przekładanie kart". Spotykali się w tym celu głównie w mieszkaniu Młynarskich na Łowickiej całą grupą, a należał do niej m.in. Gustaw Holoubek. Pomiędzy rozgrywkami Wiśniewska i Młynarski prowadzili zacięte dyskusje, uwielbiali dysputować na tematy polityczne. Na ich wieloletnią przyjaźń składały się też inne spotkania, na przykład te przy wigilijnym stole. Po swojej rodzinnej kolacji Ewa Wiśniewska szła z Madalińskiego na Łowicką i choć nie mogła już w siebie nic wcisnąć, to nie umiała oprzeć się kutii przyrządzanej przez mamę Wojtka Młynarskiego. "Przez wiele lat spotykaliśmy się też na wakacjach w Juracie. Albo u Jurka Derfl a na sylwestrach czy wspólnych imieninach – Jerzego i Wojciecha przypada tego samego dnia, 23 kwietnia. Wojtek miał wybitną energię i dominował całe towarzystwo, ale można go było słuchać i jeść łyżkami", wspominała aktorka w rozmowie z Joanną Nojszewską. Czytaj również: Jerzy Turek i jego żona Lisia przeżyli razem blisko 50 lat. Nigdy się sobą nie znudzili Wojciech Młynarski, 1960 r. Ewa Wiśniewska wspierała Wojciecha Młynarskiego w chorobie Zapytana o sekret ich trwającej przez dekady przyjaźni aktorka wyznała, że podobnie postrzegali rzeczywistość i oboje równie mocno kochali sztukę. "I mój podziw dla Wojtka pod każdym względem. To, że w swoich śpiewanych felietonach trafiał w sedno", wyznała. Kiedy się ścierali i jedno zrobiło drugiemu coś nie po jego myśli, burza przechodziła bokiem. "A może też my za bardzo się kochaliśmy – przyjacielsko – żeby robić sobie jakieś afery?", mówiła Ewa Wiśniewska. W 1972 r. Wojciech Młynarski usłyszał od lekarzy diagnozę - chorował na cyklofrenię, czyli chorobę afektywną dwubiegunową. O jego zmaganiach wiedzieli najbliżsi i współpracownicy, ale informacja ta nie wychodziła poza środowisko, w którym żył i pracował. "Ten jego świat, to jakby potrójne widzenie rzeczywistości... Tylko tak wrażliwy umysł może ulegać takim zmianom, tylko takich ludzi jak on może to dotknąć. Nie ma nic darmo", wyznała Ewa Wiśniewska, wspominając chorobę przyjaciela. Aktorka wspominała, że w momentach, kiedy choroba eskalowała, zachowanie artysty potrafiło zranić. "Któregoś dnia Wojtek zwymyślał mnie publicznie, przy obsłudze teatru. Garderobiane szeptały: ". Ale ona nigdy nie protestowała, te gorsze momenty przeczekiwała, a kiedy jej potrzebował i dzwonił do niej nad ranem, żeby porozmawiać — była dla niego. Telewizyjna rejestracja spektaklu warszawskiego Teatru Ateneum pt. "Hemar. Piosenki i wiersze", w którym wystąpili m.in. Ewa Wiśniewska i Wojciech Młynarski View oEmbed on the source website "Wojtek zwierzał mi się ze swoich prywatnych historii, bolączek. Ufał mi, wiedział, że tego, co powie, ja nie puszczę dalej. Towarzyszyłam mu w jego burzach życiowych, uczuciowych. Nasze życia były odseparowane, a jednocześnie wspólne. Ta wyrwa, która nastąpiła, kiedy odszedł Wojtek, jest na razie nie do zasypania”, mówiła aktorka na łamach książki Joanny Nojszewskiej "Kobiety, które śpiewały Młynarskiego". Ostatni raz widzieli się na wieczorze poświęconym Wojciechowi Młynarskiemu w Teatrze 6. piętro. Potem on już nie był skory do spotkań z nią. „Mnie się wydaje, że w tej ostatniej fazie życia on już chciał odejść”, mówiła Ewa Wiśniewska. Dziś idzie przez życie już bez swojego przyjaciela, ale z jego słynnymi słowami: "Jeszcze w zielone gramy", które rozgrzewają jej serce. Zobacz także: Nauczyłem go strzelać, pisać na maszynie i szacunku do kobiet, mówił Mirosław Żuławski o synu Andrzeju Żuławskim Wojciech Młynarski, Viva! grudzień 2002
Przed laty Joanna Kurowska sprzeciwiła się Wojciechowi Młynarskiemu, on nie krył oburzenia. „Był wściekły"
Wojciech Młynarski zapisał się na kartach historii jako jeden z najlepszych polskich petów, reżyserów i autorów tekstów piosenek. Współpracował z najwybitniejszymi artystami, takimi jak: Anna German, Krzysztof Krawczyk czy Kalina Jędrusik. Do tego grona zalicza się również Joanna Kurowska, która w niedawno opowiedziała o tym, jak wyglądała ich relacja. Joanna Kurowska o relacji z Wojciechem Młynarskim i powstaniu piosenki „Gigi L'amoroso" Aktorka nie kryje, że Wojciech Młynarski był jej autorytetem. Przed laty miała również okazję zaśpiewać piosnkę pod tytułem „Gigi L'amoroso", którą z języka francuskiego na język polski przełożył właśnie Wojciech Młynarski na prośbę aktorki. W książce zatytułowanej „Kobiety, które śpiewały Młynarskiego" czytamy: „Ta piosenka [przyp. red. „Gigi L'amoroso"] to wielki hit z lat siedemdziesiątych francuskiej gwiazdy Dalidy, dość swobodnie przełożony na język polski. W wersji Joanny Kurowskiej – bo to ona jest dziewczyną w stokrotkach – aktorski majstersztyk. Tu uśmieszek, tu zniesmaczenie słowami "Wandy, tej rudej małpy", tu pewność siebie, ale taka trochę na glinianych nogach. Aktorka umie w tym utworze pokazać zniuansowanie emocji, o czym można się przekonać, oglądając późniejszą interpretację w spektaklu Pod dachami Paryża z 2002 roku (gdzie Kurowska zamiast stokrotek w uszach ma czerwoną chustę na głowie, występuje w szarym płaszczu). Oba występy zachwycają precyzją wykonania, świadomością sceniczną, siłą głosu", czytamy. Ich zawodowe drogi przecięły się w 1997 roku. To właśnie wtedy Joanna Kurowska została zaproszona do obsady spektaklu „Criminale Tango" w Teatrze Rampa w reżyserii Wojciecha Młynarskiego. Co ciekawe, dostrzegł jej talent dzięki roli w słynnym serialu „Czterdziestolatek". „Zdaje się, Nina Terentiew szepnęła mu, że jest taka dziewczyna. Po roli Jagody Karwowskiej w Czterdziestolatku 20 lat później był akurat na mnie bum. Bez tego nie wiem, czyby mnie obsadził. Chociaż w ogóle mnie kojarzył, bo wtedy już od paru lat byłam przyjaciółką jego córki. Po szkole filmowej dołączyłam do teatru Hanuszkiewicza. Któregoś dnia Agata robiła wywiad z młodymi aktorami. Od razu między nami "zaklikało". Bywałyśmy u siebie, spotykałyśmy się – zresztą to trwa do dziś", wspomina aktorka. „Ale Młynarski nie kierował się nepotyzmem. Dla niego liczył się talent. Nie obsadzał artystów po kiju, mieczu, braterstwie, po znajomych królika. Nigdy. Choćbym nie wiadomo, kim była, jakby zobaczył, że nie mam talentu, toby mnie nie zatrudnił", kontynuuje. CZYTAJ TEŻ: Wspólnie pomagali potrzebującym, byli przyjaciółmi. Anna Dymna nie kryła łez żegnając ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego View oEmbed on the source website Joanna Kurowska i Wojciech Młynarski — relacja, wspólna praca Pracowało im się doskonale, chociaż nie brakowało między nimi lekkich zgrzytów. Największym z nich był dobór utworów. Aktorka otrzymała wówczas do zaśpiewania dwie piosenki - „Kochankowie jednego dnia” Edith Piaf oraz „Whisky Facile” Freda Buscaglionego. Joanna Kurowska stwierdziła jednak, że oba utwory są do siebie bardzo podobne i nie chciała śpiewać bliźniaczych piosenek. Sprzeciwiła się Wojciechowi Młynarskiemu i poprosiła go o zmianę repertuaru. To wstrząsnęło artystą, który nie krył wówczas oburzenia. „Kurowska prosi więc Młynarskiego, żeby dał jej coś innego. On się obrusza. Ponoć bardzo. Jak to? Ktoś młody kwestionuje jego decyzje? Gdy pytam, czy to była z jej strony młodzieńcza brawura, czy brak wyobraźni, poważnieje. „W życiu prywatnym jestem dosyć ustępliwa, ale w pracy walczę o siebie. Wtedy pomyślałam, że trudno, najwyżej się obrazi. Nie obraził się. Ale był wściekły", czytamy w książce Joanny Nojszewskiej. Gdy emocje opadły, napisał „Gigi L’Amoroso” Dalidy. „Nikt wcześniej tak nie potraktował Dalidy. Nie pomyślał, żeby zrobić to i do śmiechu, i do płaczu. Ale tu chodzi o coś więcej. Mnie ta sytuacja pokazała, że warto zawalczyć. Mieć zamysł i trzymać się go. Być lojalnym wobec siebie, swoich wyborów. Prośba o inną piosenkę okazała się ogromnym zwycięstwem. Coś sobie udowodniłam. "Podobno Wojciech Młynarski po namyśle przyznał Kurowskiej rację", kontynuuje autorka książki. "Wiadomo – Wojtek nie był wokalistą, raczej melorecytował. Ale tak, że nagle zobaczyłam, na czym polega geniusz. Chłopak, który to śpiewał, miał fenomenalne możliwości, trzy oktawy. A to przecież nie o oktawy chodzi, ale o charyzmę. Młynarski ją miał. Jak zaśpiewał ten fragment, mieliśmy dreszcze" wyjaśnia ulubienica publiczności. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poszła w ślady ojca, łączyła ich wyjątkowa więź. Janusz Majewski był dumny z jej osiągnięć
Jan Młynarski: "Ludziom może się wydawać, że syn Wojciecha Młynarskiego to taki synek spod klosza"
Muzyk szczerze o młodości, oraz o tym co ocaliło go przed upadkiem
Muzyk, kompozytor, wokalista, multiinstrumentalista. Najmłodszy i najbardziej tajemniczy członek klanu Młynarskich. Właśnie nagrał płytę „Narkotyki”, która… naprawdę uzależnia. Jan Emil Młynarski odsłania przed Beatą Nowicką kawałek swojej duszy. "Miałem dużo szczęścia. Otarłem się o różne niebezpieczeństwa — jak teraz o tym myślę, mam dreszcze" — mówi. Co jeszcze ujawnił? [...] Czego nauczyła Pana „akademia podwórkowa”? Nie będę się bawił w Grzesiuka i głosił prawd życiowych, choć pewnie jakieś wyniosłem z tamtego czasu. Zasadniczo nigdy nie byłem chowany pod kloszem. Miałem kolegów z różnych sfer, o różnym statusie, o różnych rodzinnych historiach. Spędzałem masę czasu poza domem w czasach, kiedy nie było komórek, domofonów, kamer i innych bajerów. Kiedy ktoś się umawiał o 17, był o 17, a jeśli go nie było, to się do niego szło i pukało do drzwi. Celem moich pierwszych wycieczek ze starszymi kolegami był bazar na Skrze, trzeba było przejść na piechotę przez Pole Mokotowskie. Pierwszy duży warszawski jarmark ery przedtransformacyjnej. Kolega miał tatę w Stanach, który mu przysyłał dolary. Wziął nas kiedyś na Skrę, kupił sobie rower BMX i każdemu dawał na nim pojeździć. Można było poszpanować na sąsiednim podwórku, mówiąc, że jest mój. Napatrzyłem się na wszystko, co dzieje się między młodzieżą starszą i młodszą w czasach, kiedy rodzice nas specjalnie nie pilnowali. Na przemoc, na narkotyki. Co mi to dało? Nie wiem. Rodzaj otrzaskania z normalnym życiem. Celne. Ludziom może się wydawać, że syn Wojciecha Młynarskiego to taki synek spod klosza, chowany w śmietance. Moi rodzice funkcjonowali w tak zwanym środowisku, ale nie przypominam sobie, żeby ojciec prowadził jakieś bujne knajpiane życie towarzyskie warszawskiej socjety. Nie miał czasu, a poza tym myślę, że to go mierziło. Robił swoje, był trochę ponad wszystko. Poza tym w moim domu panował jednak spory chaos, niepokój, w dużej mierze sam gospodarowałem swoim czasem. 1989 rok przyniósł – z perspektywy 10-latka – kosmiczne zmiany. Na naszych oczach dokonywała się rewolucja. Pięć lat później w Warszawie pojawiła się plaga brown sugar. Wszyscy palili heroinę i po kolei lądowali albo na Dworcu Centralnym, albo w ośrodkach odwykowych, psychiatrykach albo na cmentarzu. Znam takie przypadki z imienia i nazwiska. Był wśród nas chłopak, zakapior, ale bardzo inteligentny, utalentowany, wygadany, dobrze ubrany, super hop do przodu i z wielkim powodzeniem u dziewczyn. W jego przypadku upadek zajął mniej niż pół roku. Nasi rodzice też próbowali się zaadaptować do nowej sytuacji. Niektórzy tracili pracę, inni sami ją zmieniali, czyjś tata zakładał firmę, potem bankrutował, wyjeżdżał na Zachód, coś przysyłał… Oni zajmowali się odnajdywaniem się w nowym świecie i my też musieliśmy się w tym świecie odnaleźć. A byliśmy w tym sami. Miałem dużo szczęścia. Otarłem się o różne niebezpieczeństwa – jak teraz o tym myślę, mam dreszcze. Co Pana uratowało? Muzyka. Wszedłem w to granie na poważnie i na nic innego nie miałem już czasu, to mnie uchroniło. W liceum dla dorosłych chodziłem na zajęcia dwa razy w tygodniu, poza tym było tylko granie. Po maturze nie poszedłem na żadne studia, przez rok grałem. Nie musiałem przejmować się szkołą ani pracą. Byłem na utrzymaniu mamy, mogłem ćwiczyć cały czas. Cały wywiad z Janem Emilem Młynarskim w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny z trzema okładkami do wyboru w punktach sprzedaży od czwartku, 7 grudnia.
Wojciech Młynarski we wspomnieniach jedynego syna. "Nigdy nie byłem z ojcem na piwie ani na czymkolwiek"
Dziś Jan Młynarski żałuje jednej rzeczy...
Jest jedynym dzieckiem Wojciecha Młynarskiego, które poszło w jego ślady. Jan Emil Młynarski nie ukrywał jednak, że relacje z ojcem nie należały do najcieplejszych. Nie doświadczył z jego strony ciepła, nie spędzali razem czasu. A pomimo wszystko wybaczył mu wszystkie braki. "Relacja ojciec-syn jest trudna, ale ja mam już własne dzieci i własne problemy" — przyznaje artysta w najnowszym wywiadzie. Teraz sam wychowuje dwie córeczki: Helenę i Różę. Oto jak wspomina zmarłego tatę, oraz jakich błędów stara się nie popełniać... Jakim ojcem był Wojciech Młynarski? Artysta we wspomnieniach syna Choć Jan Młynarski zdecydowanie należy do grona artystów pilnie strzegących prywatności, o relacjach ze zmarłym tatą wypowiadał się wielokrotnie. Kilka miesięcy temu minęło sześć lat od śmierci wybitnego tekściarza — Wojciecha Młynarskiego, który odszedł 15 marca 2017 roku po długiej chorobie. Choć daleko było mu do miana rodzica idealnego, a szczere rozmowy należały w ich domu do rzadkości — dla syna nadal stanowił wzór. "Ojciec nie uczył mnie niczego specjalnie, z premedytacją. Nigdy nie było takiej sytuacji, żeby powiedział: „Siadaj, teraz pogadamy”. Przez długi czas mogłem go obserwować i widziałem człowieka oddanego pracy" — wyznaje Jan Młynarski w wywiadzie dla Twojego Stylu. Dość wcześnie zorientował się, że jego tato jest bożyszczem i idolem dla dziesiątek tysięcy ludzi. Wojciech Młynarski, VIVA! 2002 Jednak intensywna kariera Wojciecha Młynarskiego położyła się cieniem na jego relacji z dziećmi: Agatą, Pauliną i Janem. Jan jest najmłodszy z całej trójki rodzeństwa. W tej samej rozmowie przyznał, że nigdy nie postrzegał taty jako dobry wzorzec dla siebie. Wiele pozostawało do życzenia... ZOBACZ: Jan Młynarski w poruszający sposób upamiętnił ojca na festiwalu w Sopocie. Publiczność wstała z miejsc "Nigdy nie byłem z ojcem w górach, nad morzem, na rybach, na rowerze, na piwie ani na czymkolwiek. Nie gadałem z nim o dziewczynach ani o życiu. Ojciec był 41. rocznikiem, mama 38., przyszli na świat w strasznych warunkach", kontynuuje. W porównaniu z relacjami, jakie jego rówieśnicy mieli ze swoimi ojcami, odczuwał pewien dystans. Jednak dziś zachowanie rodziców stara się tłumaczyć traumami przodków, które na dobre zakorzeniły się w ich genach. "Ojciec i matka zostali wychowani przez pokolenie rodziców, które przeżyło rzeczy graniczne, straszne, niewyobrażalne. Nauka stwierdziła, że ta trauma zmieniła nasz genom, siedzi w naszym DNA. Przechodzi na nas, nasze dzieci i Bóg wie ile jeszcze pokoleń". Jan Młynarski żałuje jednego. Tego nie zdążył zrobić przed śmiercią taty Ostatecznie 44-letni muzyk wybaczył ojcu wszystkie błędy oraz pogodził się z tym, że jego życie nie było takie, jak rówieśników. Nie mieli finalnej rozmowy przed śmiercią, pewne słowa miały pozostać niewypowiedziane... Jednak pomimo wszystko bardzo szczerze opowiada o swoim życiu jako syna uwielbianego artysty. Wspomina też o wadach związanych z posiadaniem znanego nazwiska: "Relacja ojciec-syn jest trudna, ale ja mam już własne dzieci i własne problemy. Od dawna odpowiadam za siebie. Przez wiele lat musiałem się mierzyć z rolą „syna Wojciecha”, więc to są sprawy, z którymi jestem pogodzony". ZOBACZ TAKŻE: Grzegorz Ciechowski był tatą czwórki dzieci. Jak wygląda ich życie? Nie poszły w jego ślady Jednak jest jednak rzecz, której szczerze żałuje. Chodzi oczywiście o muzykę — Jan i Wojciech Młynarscy posiadają we wspólnym dorobku artystycznym zaledwie jedną piosenkę. Dziś syn wielkiego muzyka plany może snuć jedynie w swojej głowie. "Namówiłbym go na przykład na założenie młodego zespołu, a on by napisał nowe piosenki. Ojciec umarł, następnego dnia po jego śmierci mieliśmy z Marcinem Maseckim pierwszy secret show „Nocy w wielkim mieście” dla znajomych. Posypały się nagrody, koncerty, splendor. To się dokładnie minęło. Wierzę, że wtedy ojciec złapałby wiatr w żagle" — wyznaje z sentymentem Beacie Nowickiej. Choć jego dzieciństwo było dalekie od ideału, sam stara się najlepiej jak może, aby nie popełnić błędów swoich rodziców. Jako ojciec dwóch córeczek ma nie lada zadanie. "Staram się, ale nie mam pojęcia, czy mi to wychodzi, proszę zapytać córki za piętnaście lat. Próbuję moim dzieciom po prostu nie przeszkadzać. Czy to jest dobre? Nie da się przewidzieć", podsumowuje w dalszej części rozmowy. Niestety sam cierpiał z powodu biedy i braku zainteresowania we własnym domu rodzinnym. Wszelkie trywialne sprawy jak jego plan lekcji czy zaliczenia przedmiotów schodziły na dalszy plan... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jan Młynarski daje córkom to, czego sam nie miał. Jego małżeństwo z piękną dziennikarką jest owiane tajemnicą... Często porównywał się do swoich kolegów — choć później okazywało się, że i w ich życiu nie brakowało zmartwień i osobistych dramatów. Część tych pozornie idealnych rodzin rozpadła się z czasem... "Inni mieli cieplarniane warunki: wspólne wakacje, zajęcia pozaszkolne, ciepłe obiady, milion godzin przegadanych na każdy temat, najlepszy pokój, wyprawy do muzeum… Tyle że później spędzili trzy lata w Monarze, a dziś są po trzech rozwodach", podsumowuje gorzko Jan Młynarski. Jan Młynarski, Wojciech Młynarski
Jan Młynarski po latach w poruszający sposób upamiętnił ojca. Publiczność wstała z miejsc
Jan Młynarski to syn zmarłego już Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej. Przypomnijmy, że wybitny muzyk odszedł 15 marca 2017 roku w wieku 76 lat. Do końca był pod opieką swoich dzieci: Pauliny, Agaty oraz Jana. W 2023 roku dyn artysty pojawił się na sopockiej scenie czwartego dnia festiwalu Top of the Top. Zaśpiewał znany hit Wojciecha Młynarskiego pt. Jesteśmy na wczasach. Potem zwrócił się do publiczności z poruszającą prośbą. Tak upamiętnił ojca. Jak wyglądała ich relacja? Bywała pełna lęku i niepewności... [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 02.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 02.11.2024 r.] View Ediplayer on the source website Jan Młynarski upamiętnił ojca, Wojciecha Młynarskiego na festiwalu w Sopocie Ostatni dzień festiwalu w Sopocie w 2023 roku zachwycił publiczność i widzów. Na scenie artyści wykonywali legendarne polskie przeboje w orkiestrowej aranżacji. Podczas koncertu pt. Teksty, które żyją w nas nie mogło zabraknąć syna Wojciecha Młynarskiego. Jan Emil Młynarski wykonał jego hit „Jesteśmy na wczasach”. Po wszystkim zwrócił się do obecnych w Operze Leśnej. Poprosił o brawa dla zmarłego taty, który zapisał się w historii polskiej muzyki jako wspaniały tekściarz i wykonawca piosenki autorskiej. „To miejsce było dla niego naprawdę specjalne. Był czasami królem tej sceny. Również Grandu, Monciaka i mola. (…) Usłyszeliśmy już tutaj kilka jego piosenek. Usłyszymy jeszcze więcej. Proszę o brawa dla kogoś, kto kochał Sopot i w czyim imieniu dzisiaj występuję. Trzy i pół tysiąca piosenek napisał dla was”, wyznał Jan Emil Młynarski. Publiczność była wówczas poruszona. Zebrani wstali z miejsc, a Operę Leśną wypełniła burza oklasków. Co mówił wcześniej o tej relacji syn tekściarza? Czytaj też: Ewa Bem nie mogła pojawić się na Festiwalu w Sopocie. Ze sceny padło wiele słów wsparcia Jan Emil Młynarski, TOP OF THE TOP Sopot Festival 2023 - #MAGICWORDS, 24 sierpnia 2023 Jan Emil Młynarski, TOP OF THE TOP Sopot Festival 2023 - #MAGICWORDS, 24 sierpnia 2023 Jan Młynarski o relacji z ojcem, Wojciechem Młynarskim Brat popularnych sióstr jest mniej medialny od nich. Bardzo rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, chociaż od czasu do czasu robi wyjątki. Kim jest Jan Emil Młynarski i jak wyglądały jego relacje z tatą? Okazuje się, że stosunki między nimi nie były dobre. W 2017 roku Jan Młynarski w rozmowie ze „Zwierciadłem” opowiedział więcej o swojej relacji z ojcem. Przyznał wtedy, że późno nawiązał kontakty ze swoim tatą. „Żałuję, że nie miałem kontaktu z ojcem, który był inny. Pewnie przekazałby mi dużo więcej, mielibyśmy wspólne wspomnienia. Może dałby mi poczucie bezpieczeństwa, bo nigdy go nie miałem [...] Łapię się czasem, że mam żal. Ale żyje mi się już wygodniej”, mówił. Wojciech Młynarski, VIVA! 2002 Jak się okazuje, w pewnym momencie Wojciech Młynarski opuścił swoich najbliższych. „Ojciec się wprowadzał, wyprowadzał, jako dziecko trochę się go bałem. Nie mieliśmy więzi. Mój ojciec nie wiedział, jak być rodzicem”, stwierdził w tej samej rozmowie. Dodał również, że pamięta też te dobre chwile z muzykiem. „Ojciec zabrał mnie do Stanów, gdzie grał recitale z Jerzym Derflem. Jeździliśmy po Kalifornii, bazą był duży dom w Los Angeles, udostępniony przez hrabinę Tyszkiewicz. Całkiem fajne wakacje dla chłopaka z PRL. Słońce, basen, koledzy mówiący w obcym języku. Pamiętam jak przez mgłę, recital ojca, w czyimś domu [...] Idąc z nim po ulicy, pierwszy raz usłyszałem Orkiestrę z Chmielnej. Bardzo ważny dla mnie moment”, wyjaśnił Jan Młynarski. Czytaj też: Joannę Kossowską poznał u schyłku swojego życia. Gdy Wojciech Młynarski umierał, dostała karygodny zakaz odwiedzin Syn Adrianny Godlewskiej dodawał: „Nie wiem, czy kiedykolwiek widział mnie na żywo jak gram”, opowiadał na łamach „Przekroju”. Z jego słów wynika, że relacja między nimi była chłodna i nieprzyjemna. „Ojciec był skupiony na sobie. Albo pracował całymi dniami, albo wyjeżdżał. Do jego pokoju nikt nie miał dostępu”, czytaliśmy. Przypomnijmy, że gdy Jan Młynarski miał 12 lat, musiał mierzyć się z rozwodem rodziców. Ciężkie chwile w życiu Adrianny i Wojciecha sprawiły, że nie skupili się na wychowaniu swoich dzieci. Nie mieli nad nimi kontroli. „Wiele czasu przetraciłem. Nie mam pretensji do rodziców o to, że mnie nie pilnowali. Byli, jacy byli”, tłumaczył w tej samej rozmowie. Dopiero z czasem ich stosunki znacznie się poprawiły. „Byłem przy nim, kiedy umierał. Siedziałem przy jego łóżku. To było dla mnie bardzo silne przeżycie”, dodawał. W rozmowie z Darkiem Maciborkiem opowiedział, że życie z wybitnym artystą nie było takie łatwe. Dlaczego? „Pisał, więc potrzebował spokoju. Pisał głównie rano. Pamiętam poranki, kiedy budziłem się do szkoły-pokój miałem z nim przez ścianę to słyszałem stukanie maszyny. I... słyszę to stukanie do dziś. Ale jakiegoś takiego zamordyzmu pod tytułem: „ojciec pracuje, więc cały dom musi chodzić na paluszkach” nie przypominam sobie raczej”, czytamy na stronie RMF.FM. Jan Młynarski, Opole, 16.09.2017. 54 Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Odsłonięcie pomnika Wojciecha Młynarskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVLkSWb-3f9c00c.jpg" width="1600" height="2292" alt="Opole, 16.09.2017. 54 Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki; n/z Jan Mlynarski syn Wojciecha Mlynarskiego podczas odsloniecia pomnika ojca na wzgorzu uniwersyteckim.,Image: 428284194, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Mariusz Przygoda / Forum" title="54 Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu" /> Jan Młynarski, Wojciech Młynarski, 19.03.2010 rok Rodzina Młynarskich, 1990 rok Jak dzisiaj wygląda życie Jana Młynarskiego? Jan Młynarski urodził się w 1979 roku w Warszawie. Już w podstawówce udowodnił, że odziedziczył muzyczne zdolności po swoim tacie. W szkole wraz z kolegami założył zespół, w którym regularnie grał. Później rozpoczął studia w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Swoją edukację musiał przerwać ze względu na dużą ilość koncertów. Gdy miał 27 lat wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończył prestiżową szkołę Drummers Collective w Nowym Jorku. Kariera Jana Młynarskiego szybko zaczęła nabierać tempa. Po powrocie z USA zajął się tworzeniem muzyki alternatywnej. Z czasem, występował z zespołem Öszibarack. Do dzisiaj zajmuje się współtworzeniem wielu projektów. Należy do grona najlepszych perkusistów i nie zamyka się na muzyczne gatunki. Tworzy własną muzykę, koncertuje solo, występuje w zespole Jazz Band Młynarski-Masecki. Wokalistę i perkusistę możemy zobaczyć między innymi w: „Młynarski Plays Młynarski”. Współpracował też z takimi artystami jak: Kayah, WWO, duetem Skalpel, triem Nervy czy Gordonem Haskellem. Bierze udział w wielu projektach: „Głosy Gór”, „Dancing, ulica, salon”. Związał się również z Radiem Nowy Świat, gdzie stworzył audycję „Wesoła fala Janka Młynarksiego”. W powstałym zespole „Warszawskie Combo Taneczne” występuje z repertuarem warszawskiej muzyki podwórkowej. „Z muzyką dwudziestolecia zetknąłem się pierwszy raz pod koniec lat 80., kiedy mój ojciec reżyserował w Teatrze Ateneum spektakl z piosenkami i wierszami Mariana Hemara. Chodziłem do teatru na próby. Ojciec słuchał też w domu piosenek przedwojennych polskich twórców, biorąc je za wzór. Chyba właśnie wtedy zapałałem miłością do tego repertuaru, a gdy zacząłem grać, zorientowałem się, że muzyka pozwala mi w pewien sposób wejść w ten stary świat”, mówił Gazecie.pl. Dzisiaj Jan Młynarski jest mężem dziennikarki oraz ojcem dwóch córek: Heleny i Róży. Jak się okazuje, ma zupełnie inne podejście do wychowania niż jego ojciec. „Chciałbym, żeby czuły się bezpiecznie. Żeby wiedziały, że dla nich jestem, by chętnie wpuszczały mnie do swojego świata. Jednocześnie uważam, że rodzic nie ma prawa oczekiwać od dziecka, że wybaczy mu zaniedbania. Lepiej jak najmniej ich popełniać. Swoim córkom staram się dawać to, czego sam nie dostałem, czyli czas i uwagę”, wyznawał w „Przekroju”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Jan Młynarski, Warszawa, 12.05.2016, Nagranie programu Pytanie na śniadanie TVP2 Telewizji Polskiej Jan Młynarski, 24.03.2022 Wrocław, 42.Przegląd Piosenki Aktorskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxfNGcj-a2b6621.jpg" width="1969" height="1600" alt="24.03.2022 Wroclaw: Jan Emil Mlynarski, syn Wojciecha Mlynarskiego wystapil na 42.Przegladzie Piosenki Aktorskiej, spiewajac piosenki Grzesiuka. n/z Jan Emil Mlynarski,Image: 672868709, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Zatycki / Forum" title="Młynarski śpiewa Grzesiuka na 42.PPA we Wroclawiu" />
Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej
Nawet gdy ją zostawił, ona nigdy nie zostawiła jego
Poznali się w jednej z warszawskich kawiarni. On był wówczas jeszcze studentem. Wiedział już jednak, że będzie pisał piosenki. Wojciech Młynarski i Adrianna Godlewska tworzyli związek przez 29 lat. To była miłość od pierwszego wejrzenia, którą zniszczyła potworna choroba i zdrada... Przed śmiercią artysty zdążyli się jednak pojednać... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 15.03.2025 r.] Wojciech Młynarski i Adrianna Godlewska - jak się poznali? Historia miłości Kawiarnia Nowy Świat w Warszawie. 1960 rok. Ostrzyżony na krótko Wojciech Młynarski, który tego wieczoru w tym miejscu zorganizował swój wieczór kabaretowy, jest studentem polonistyki. Wybitnym, co przyznawali już jego nauczyciele z lat szkolnych. Słynny profesor historii literatury Stefan Żółkiewski złożył mu nawet propozycję pozostania na uniwersytecie i rozwijania kariery naukowej. Odmówił. Wiedział, że chce pisać teksty piosenek. Pociągała go scena i artystyczny blichtr. Adrianna Godlewska była od niego o trzy lata starsza. Gdy się poznali, kończyła Akademię Teatralną w Warszawie. Piękna, uśmiechnięta, zdolna. Miała przed sobą obiecujące perspektywy. To on pierwszy zwrócił na nią uwagę. Mimo tego, że był w związku i to narzeczeńskim. Nie przeszkodziło mu to poprosić siostrę, by poznała go z piękną i tajemniczą kobietą o długich włosach. Po latach aktorka przyznała, że pomyślała wówczas, że Wojciech Młynarski zostanie jej mężem... Nie myliła się. Ich los został przypieczętowany cztery lata później. Czytaj także: Od przyjaciół do kochanków. Oto historia płomiennego romansu Piotra Fronczewskiego i Joanny Pacuły <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkmb8M3-5486ad8.jpg" width="1600" height="1647" alt="Opole, 06.1968. VI Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu: Wojciech Mlynarski z zona Adrianna Godlewska-Mlynarska na widowni.,Image: 427795553, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Michalski / RSW / Forum" title="Mlynarski w Opolu" /> Wojciech Młynarski i Adrianna Godlewska-Młynarska, czerwiec 1968, festiwal w Opolu Wojciech Młynarski i Adrianna Godlewska: jak wyglądało ich małżeństwo? Pobrali się 26 września 1964 roku w podwarszawskim Komorowie. Tam mieszkała rodzina pana młodego. Adrianna Godlewska była tego dnia niezwykle wzruszona. Łzy płynęły z jej oczu strumieniami. Po oficjalnej uroczystości miał podejść do niej jeden z wujków Wojciecha Młynarskiego i powiedzieć „Dziecko, nie płacz. Przeżyjesz jeszcze wiele ciężkich chwil, ale pamiętaj, że zawsze będę po twojej stronie”. Nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo będą one prorocze... A jak państwo młodzi wspominali samą uroczystość? „Kiedy się w sobie zakochaliśmy i pobraliśmy, byliśmy przeszczęśliwi. To była cudowna przygoda życia. Byliśmy młodymi ludźmi, którzy czerpali, w miarę możliwości, z tego, co się działo”, wspominała w jednym z wywiadów aktorka. Rok później na świecie pojawiło się ich pierwsze dziecko. Córka, której nadali imię Agata. W 1970 roku urodziła się Paulina, dziewięć lat później Jan. W opiece nad nimi pomagała parze pani Hela, gosposia, która została nawet matką chrzestną najstarszej pociechy. Jakim byli małżeństwem? Jak na tamte czasy - dobrze sytuowanym. Mieszkali na osiedlu Za Żelazną Bramą w Warszawie przy ulicy Siennej (później przeprowadzili się na Łowicką), każde wakacje spędzali w Tatrach (w Kościelisku w 1973 roku wybudowali nawet dom, by móc tam przebywać jak najczęściej) lub nad Bałtykiem w Jastarni. Nic dziwnego. Wojciech Młynarski w bardzo krótkim czasie zdobył popularność, z czasem zaczął być stawiany na równi z tak wielkimi osobistościami ze świata kultury, jak Agnieszka Osiecka i Jonasz Kofta. Szybko wszedł do czołówki najbardziej cenionych autorów tekstów piosenek. Czytaj także: „Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYT1dwx-5af20c0.jpg" width="2341" height="1600" alt="Warszawa, 12.1990. Rodzina Mlynarskich, n/z od lewej: Paulina Mlynarska, Agata Mlynarska, Tadeusz Kieniewicz, Jan Mlynarski, Adrianna Godlewska-Mlynarska, Wojciech Mlynarski, Stanislaw Kieniewicz, xxx.,Image: 428394979, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Rodzina Mlynarskich, 1990" /> Rodzina Młynarskich, od lewej: Paulina Młynarska, Agata Młynarska, Tadeusz Kieniewicz (syn Agaty Młynarskiej), Jan Młynarski, Adrianna Godlewska-Młynarska, Wojciech Młynarski, Stanisław Kieniewicz (drugi syn Agaty Młynarskiej i osoba bliżej nieznana. Warszawa, grudzień 1990 Wojciech Młynarski: jaki był prywatnie? Miał ustalony rytm dnia. Pracował z samego rana, od 5.00. Budził dzieci do szkoły, puszczając im piosenkę „Moje serce to jest muzyk”. Według słów żony, Wojciech Młynarski kochał dzieci wręcz patologicznie. Z kolei w rozmowie z Agatą Młynarską dla „VIVY!” przyznał, że nie poświęcał im tyle czasu, ile by chciał. Jak każdy w tamtych czasach, chciał się dorobić. Pracował więc często ponad normę. A to odbijało się na jego życiu rodzinnym... A jaki był prywatnie słynny poeta? Jak to artysta: skupiony głównie na sobie. Czasem zazdrosny, lubiący być w centrum zainteresowania, egocentryczny. Przy tym wszystkim z niezwykłym poczuciem humoru, barwną osobowością. Zabawny i lubiany. „Był moim oczkiem w głowie”, mawiała Adrianna Godlewska. Ona sama, mimo talentu, wielkiej kariery nie zrobiła. Zagrała raczej mało lub średnio znaczące role, m.in. w komedii „Kłopotliwy gość”, „Czterdziestolatek. 20 lat później” i „Kronice wypadków miłosnych” oraz występowała w kabarecie Dudek. Wraz z mężem byli gwiazdami cieszącego się sympatią widzów „Podwieczorku przy mikrofonie”. Wylansowali tam m.in. humorystyczny utwór „Na rybkę” – „ona była panną Dziunią, on wyznawał jej miłość, ona ratowała go z opresji. Recitale dawała jeszcze w ubiegłym roku już jako 80-latka”, przypominała Agnieszka Dajbor na łamach urodyzycia.pl. Czy czuje, że poświęciła karierę dla męża? O tym opowiedziała swego czasu w wywiadzie dla „VIVY!”.„Kochałam mojego męża, mój dom, moje dzieci, a poza tym uważałam, że skoro moim mężem jest genialny poeta, artysta, trzeba mu oszczędzić wszystkich codziennych kłopotów. Uważałam, że każdy może wyrzucać śmieci, ale nie każdy napisze piękny wiersz”, podkreślała. Z czasem jednak na ich związku zaczęły pojawiać się głębokie rysy, które przesądziły o rozstaniu... Zobacz również: Jan Młynarski szczerze o relacji z ojcem: „Wprowadzał się i wyprowadzał. Jako dziecko trochę się go bałem” Choroba Wojciecha Młynarskiego. Rozpad małżeństwa Wojciech Młynarski od lat 70. zmagał się z chorobą afektywną dwubiegunową. Pierwszy raz dała o sobie znać w trakcie wakacji w Kościelisku w 1973 roku. „Z dnia na dzień odporność psychiczna mojego męża załamała się”, wspominała w swojej biograficznej książce „Jestem, po prostu jestem” Adrianna Godlewska. Euforia i rozpacz. Ogromne wahania nastroju, bezsenność, agresja, dziwne, przerażające wizje i paniczny lęk. Tak wyglądała codzienność słynnego poety i tym samym jego bliskich. Dzieci tego nie rozumiały. Trudno im było pojąć, dlaczego jednego dnia tata jest czuły i kochający a innego odpychający i agresywny. Miały pretensje do matki, która największą uwagę skupiała na cierpiącym mężu, że nie potrafiła ich ochronić. Jednocześnie szukali specjalisty, który potrafiłby opanować postępującą chorobę. Podjęli również decyzję, by nie informować o niej nikogo. Początkowo nawet innych członków rodziny. Nic dziwnego, że atmosfera w domu państwa Młynarskich odbiła się nie tylko na ich małżeństwie, lecz także rodzinnych więziach. „Mój rodzinny dom naznaczony był chorobą nerwową ojca, tzw. dwubiegunową, charakteryzującą się skrajnymi wahaniami nastrojów. Tata, którego kocham, to genialny tekściarz, dowcipny fajny facet. Nagle ten uroczy człowiek zmieniał się i stawał niedostępny, zagrażający”, zwierzyła się po latach na łamach „Twojego stylu” Paulina Młynarska. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaihJgh-9bbf9e0.jpg" width="1610" height="1600" alt="Sopot, 17-20.08.1967 r. VII Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, n/z Wojciech Mlynarski.,Image: 428327303, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="VII Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> „Byłam świadkiem spalania się taty w pracy, a potem przychodziły miesiące, kiedy zapadał się w sobie, nie było z nim kontaktu”, ujawniła w innej rozmowie Agata Młynarska. Gdy w 1979 roku na świat przyszedł syn aktorki i poety, było już bardzo źle. Stan Wojciecha Młynarskiego znacznie się pogorszył. Do tego stopnia, że – jak mówił w wywiadach Jan – z dzieciństwa praktycznie ojca nie pamięta... „Odbyłam wówczas kilkugodzinną rozmowę ze znanym specjalistą w dziedzinie neurologii i psychiatrii, aby poznać podłoże choroby i szanse na wyprowadzenie pacjenta ze złego stanu. Generalnie otrzymałam zalecenie, żeby przede wszystkim zadbać o siebie, bo cokolwiek zrobię i tak obróci się przeciwko mnie”, wspominała w książce aktorka. Ostatecznie małżeństwo Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej rozpadło się w 1987 roku... Czytaj także: Zygmunt i Janina Kęstowiczowie: zakochał się w niej w wieku 19 lat, mówił o ukochanej, że jest ideałem Wojciech Młynarski w sesji dla „VIVY!”. 2002 rok Nagłe rozstania i nowa miłość. Dlaczego Wojciech Młynarski odszedł od Adrianny Godlewskiej? To, co usłyszała, w ciągu sekundy przekreśliło jej nadzieje i szczęście. W trakcie urodzinowego przyjęcia, przy znajomych i bliskich, Wojciech Młynarski poinformował żonę, że odchodzi. „Teraz będę mieszkał u przyjaciół. Proszę do mnie nie dzwonić, i mnie nie szukać”, poprosił. Co stało za jego nagłą decyzją? Szybko wyszło na jaw, że była to inna, młodsza od Adrianny Godlewskiej kobieta. Poeta w krótkim czasie podjął również decyzję, by z nią zamieszkać! Dla aktorki był to niezwykle bolesny cios. Załamała się. Ze stresu miała nawet stracić głos! Niezbędna była psychoterapia. „Kiedy w 1964 roku braliśmy ślub w kościele w Komorowie, wypowiedziałam słowa przysięgi, której nigdy nie złamałam. Ja Wojtka nie opuściłam, nawet jeżeli on opuścił mnie”, zapewniła na łamach książki „Jestem. Po prostu jestem”. Dodała, że z Wojciechem Młynarskim łączyła ją naprawdę wyjątkowa więź... „Nie jest powiedziane, że trzeba mieszkać w jednym mieszkaniu”, deklarowała. Podejmowali próby powrotu do siebie i ratowania małżeństwa. Poeta wrócił nawet na jakiś czas na Łowicką. Bezskutecznie. W końcu rozwiedli się w 1993 roku, Wojciech Młynarski podjął zaś decyzję o poślubieniu nowej ukochanej o imieniu Jadwiga. I ta relacja nie wytrzymała próby czasu i zakończyła się rozwodem po siedmiu latach. Dlaczego? Rodzina nigdy nie zaakceptowała nowej wybranki artysty. Z kolei on w wywiadzie nie ukrywał, że jest człowiekiem trudnym. Związał się później z jeszcze jedną kobietą... Adrianna Godlewska po rozstaniu pozostawała sama. „Przeżyłam boleśnie nasze rozstanie, nikogo potem już nie wpuściłam do mojego domu”, ujawniła w rozmowie z „VIVĄ!”. Czytaj także: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela byli nierozłączni Agata Młynarska z matką Adrianną Godlewską, Warszawa, 18.01.2011 r., Gala Paszportów Polityki Z pierwszą żoną w końcu się pojednali. Niezwykle wzruszająca scena miała miejsce na krótko przed śmiercią poety, w marcu 2017 roku. „Wiem, że ją słyszał. Adrianna prosiła go: „Jeśli mnie słyszysz, uściśnij moją dłoń”. I on uścisnął. Nie wiem, co mu dokładnie powiedziała, bo Wojtek i Ada zostali sami, ale wiem, że Ada poszła tam z zamiarem powiedzenia mu, że nie trzyma żalu w sercu”, zdradził znajomy rodziny w „Życiu na gorąco”. Czy tak się stało? To wciąż pozostaje tajemnicą... „Ucieszyłam się, że Jasio trzymał go za rękę, gdy umierał”, ujawniła jedynie w rozmowie z „VIVĄ!”. Adrianna Godlewska pozostaje osobą pogodą i pozytywnie nastawioną do świata. Mimo wielu przeżyć, stara się cieszyć każdą chwilą. Dziś ma 86 lat. „Cieszę się, że żyję. Po prostu. Dużo rzeczy zdarzyło się w moim życiu, uważam, fantastycznych. Cały czas myślę o różnych sytuacjach i myślę o nich jak najlepiej, bo dzisiaj z perspektywy czasu wszystko mi się wydaje po coś i wszystko mi się wydaje dobre”, zapewniła w rozmowie z „Galą” kilka lat temu. Agata Młynarska z ojcem Wojciechem Młynarskim, sesja dla VIVY!, grudzień 2007
Dla rodziny poświęciła szansę na wielką karierę. W zamian mąż zostawił ją w dniu urodzin
Życie nie oszczędzało Adrianny Godlewskiej, matki Agaty Młynarskiej
Wróżono jej wielką karierę aktorską. Ukończyła warszawską PWST i wyjechała do stolicy Francji. Tam, aby zarobić na studia na Sorbonie, śpiewała w niewielkich pubach. Jej kariera zaczynała się rozkręcać, angażowano ją do reklam i statystowania. Wróciła do Polski, gdzie świat filmu stał przed nią otworem. Wówczas jednak na jej drodze stanęła miłość, a rodzina i dzieci pogrzebały wielką karierę. Czy Adrianna Godlewska żałowała swoich wyborów? Artykuł aktualizowany 29.12.2023 Aktorka z przeznaczenia Miała 10 lat, kiedy zrozumiała, że chce zostać aktorką. Uprosiła wówczas swojego ojca, aby zabrał ją na spektakl. I chociaż małoletnim wstęp był wzbroniony, znajomy dyrektor teatru pozwolił oglądać jej przedstawienie zza kotary. Była zachwycona. Wiedziała, że to jej przeznaczenie. "Wróciłam do domu nieprzytomna z wrażenia. Wtedy zaczęła się moja miłość do teatru muzycznego, operetki, piosenki" - wyznała po latach. Przeprowadzka do Paryża i powrót… do Polski W stolicy Francji zamieszkała tuż po studiach w warszawskiej PWST. Opiekowała się dziećmi, statystowała w filmie, zagrała w reklamie proszku do prania. Robiła wszystko, aby zarobić na swoje utrzymanie. W barze, którego właścicielką była Polka, śpiewała wieczorem „do kotleta”. W ciągu dnia pomagała w kuchni. "Upływał dzień za dniem i ani się obejrzałam, jak minęły dwa lata od mojego przyjazdu do Paryża. Aby układać dalsze plany, musiałam mieć uregulowaną sprawę paszportową, a to okazało się niemożliwe. Odmówiono mi przedłużenia ważności paszportu, co oznaczało, że muszę wracać do Polski" – wspominała. Miłość od pierwszego wejrzenia Po powrocie do Polski wróciła na uczelnię. Pewnego dnia, gdy wychodziła z budynku, zaczepiła ją Barbara Młynarska, siostra Wojciecha Młynarskiego. "Oznajmiła mi, że jej brat robi kabaret i że ma ochotę skontaktować się ze mną, i czy ja bym nie wstąpiła do kawiarni Nowy Świat, bo on tam właśnie teraz będzie miał premierę i będę mogła z nim porozmawiać" – opowiada. Minęło zaledwie kilka dni i poznała jego. Wojciecha Młynarskiego, którego spojrzenie zapamiętała na zawsze. Był młodszy od niej o trzy lata, pewny siebie i nieziemsko przystojny. Była nim absolutnie oszołomiona. "Stanął na maleńkiej estradce, a przez moją głowę przeleciała jak błyskawica myśl: to będzie mój mąż!"- napisała w swojej książce. Po występie Wojciech Młynarski podszedł do jej stolika. Obok niej siedziała jeszcze jedna, nieznana, ale przyjazna kobieta. Była to narzeczona Wojtka. Ta relacja nie trwała jednak długo. Po kilku tygodniach Adrianna Godlewska ponownie spotkała Młynarskiego, który zaprosił ją na kawę informując, że zakończył swój związek z tajemniczą blondynką. To była ta chwila, ten moment. Widywali się codziennie. Dla niego poświęciła wszystko W 1964 roku pobrali się. To było dla niej spełnienie marzeń. Była szaleńczo zakochana i szczęśliwa. Wspólnie planowali przyszłość, a w dniu ślubu była już w ciąży z córką Agatą. Z boku ich życie wyglądało doskonale. Kobiety jej zazdrościły. Młynarski nie tylko świetnie wyglądał, ale jako artysta był bardzo inteligentny. Adrianna Godlewska dopiero po rozstaniu ujawniła światu, jaki był naprawdę. "Tyle razy słyszałam, że nic nie znaczę, że jestem zerem jako kobieta, jako aktorka, jako w ogóle ja. Moje poczucie wartości zostało zdegradowane do minimum i z kimkolwiek bym nie rozmawiała, zawsze miałam uczucie, że ten ktoś rozmawia ze mną wyłącznie dlatego, że jestem żoną wybitnego artysty" - napisała w "Jestem, po prostu jestem". Po narodzinach trzeciego dziecka Godlewska zdecydowała, że odejdzie z teatru. Zajęła się rodziną. Wówczas było już wiadomo, że Młynarski jest chory. Zdiagnozowano u niego chorobę afektywną dwubiegunową. "Uważałam, że skoro moim mężem jest genialny artysta, trzeba mu oszczędzić wszystkich codziennych kłopotów. Uważałam, że każdy może wyrzucać śmieci, ale nie każdy napisze piękny wiersz" - wyznała po latach. To nie była miłość aż po grób W dniu jej 49. urodzin Wojciech Młynarski oznajmił jej, że odchodzi. Zrobił to w teatralny sposób, podczas przyjęcia w gronie znajomych. Takiego prezentu urodzinowego z pewnością nie spodziewałaby się żadna kobieta. "W pewnym momencie odszedł od stołu i po chwili odwołał mnie na bok. Zobaczyłam, że jest ubrany do wyjścia. Zdziwiłam się nieco, ale nie zdążyłam zadać pytania, gdzie ma zamiar iść, gdy usłyszałam, że wychodzi i już nie wraca. Moment był wybrany z premedytacją. Dom pełen gości, którymi musiałam się zająć. Powiedział: teraz będę mieszkał u przyjaciół, proszę do mnie nie dzwonić ani mnie nie szukać" – mówiła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Córka nie wpuszcza mnie do swojego świata''. Trudna relacja Agaty Młynarskiej z mamą Adrianną Godlewską Problemy zdrowotne Sytuacja, która ją spotkała, spowodowała nie tylko obniżenie poczucia własnej wartości, ale również utratę głosu. Nie mogła mówić, śpiewać… straciła narzędzie pracy. Rozwód orzeczono w 1993 toku. Straciła kontakt z córkami, wkrótce z domu wyprowadził się również najmłodszy syn, Jan. "Dzieci miały już swoje własne życie i jemu musiały się poświęcić, ale ja odbierałam to jako kompletne odrzucenie mojej osoby" - wyznała. Nie ma żalu Po rozwodzie skupiła się na odzyskiwaniu swojej pewności siebie. Trwało to bardzo długo. Nie zaufała już w życiu żadnemu mężczyźnie. Przed śmiercią Wojciecha Młynarskiego, była żona miała okazję do pojednania. Skorzystała z niej i nie żałuje. Wyznała potem, że naprawdę bardzo go kochała. "Szczęśliwe chwile przeplatały się z ciężkimi kryzysami, ale życie u jego boku było cudowną przygodą" - powiedziała.
Wojciech Młynarski zmarł sześć lat temu... Przypominamy niezwykłą rozmowę córki z ukochanym ojcem
To rozmowa, jakiej nie da się zapomnieć...
Ukochany ojciec Agaty Młynarskiej, Wojciech Młynarski, zmarł 15 marca 2017 roku. Był autorem około dwóch tysięcy tekstów piosenek, tworzył z największymi gwiazdami polskiej sceny muzycznej i kabaretowej: Skaldowie, Irena Santor, Jerzy Połomski, kabarety Dudek, Owca i Dreszczowiec… Wielu nazywało go „Człowiekiem orkiestrą’’. Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. – Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? – I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. – Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. – Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje Piotr Wysocki. 87-letni aktor zginął tragicznie w pożarze we własnym domu – Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. – Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. – A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. – Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. – Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). – Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. – Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) – Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. – Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. – Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. – Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. – Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. – Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Andrzej Chyra odstawił alkohol dla synka. Tak wspomina wieloletnią walkę z nałogiem – Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. – Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. – A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
Siostra Wojciecha Młynarskiego o niezwykłej więzi z bratem: „Uważał, że ma do mnie prawa większe niż ktokolwiek inny"
Gdyby żył, obchodziłby właśnie urodziny...
Jest artystką, aktorką, poetką, ale przede wszystkim, kolekcjonerką rodzinnych wspomnień. Na co dzień mieszka w Szwajcarii, gdzie działa na rzecz umacniania kultury polskiej. W 2018 roku na rynku ukazała się jej biografia Życie nie tylko snem, pióra cenionego pisarza Jerzego Sosnowskiego. Jej opowieści pełne są anegdot o najbliższych członkach rodziny, o świecie, który bezpowrotnie przeminął, o inspirujących osobowościach. Z bratem, Wojciechem Młynarskim łączyła ją wyjątkowa więź, do ostatniej chwili... Gdyby żył, poeta świętowałby właśnie 82. urodziny. Przy tej wyjątkowej okazji przypominamy intymną rozmowę z 2018 roku, w której Barbara Młynarska-Ahrens opowiedziała niezwykłą historię swojej rodziny. Pierwszy raz tak wyczerpująco podsumowałaś swoje życie? Tak. Uruchamianie pamięci nie jest łatwe. Tak samo jak konfrontacja z samą sobą. Ale trafiłam na niezwykłego Jerzego Sosnowskiego – największą niespodziankę, jaka mnie w życiu mogła spotkać. Nie tylko uruchomił moją pamięć, ale i zaakceptował moją nadwrażliwość. Nie znam człowieka tak umiejącego słuchać jak on. Jeżeli coś wtrącał albo zadawał pytania to nie natarczywie, rzucał je jakby mimochodem a gdy moje emocje sięgały zenitu, wyłączał magnetofon. Emocje czyli płacz? Pierwszy stopień emocji to właśnie łzy. Pierwszy raz opowiedziałaś o swojej chorobie. Wreszcie wyrzuciłam to z siebie. Mam w domu pudełko z fotografiami zrobionymi w sanatorium. Napisałam na nim: „moja bieda”. Nikt ich nigdy dotąd nie widział a ja sięgnęłam do nich dopiero teraz, po latach. Ta choroba kręgosłupa - bruceloza wyłączyła mnie z życia na dwa lata, ale jej konsekwencje trwały o wiele dłużej, bo czułam się w jakiś sposób przez życie oszukana. Ty chorowałaś a Twoje rówieśnice przeżywały pierwsze miłości, biegały na tańce do klubów, przekształcały się z dzieci w nastolatki. Ciebie to omijało. Rozumiem Twój żal. Leżałaś w sanatorium i pisałaś wiersze? Wiersze mi się cały czas zdarzają. Nawet ostatnio sporo ich napisałam z inspiracji pana Jerzego Sosnowskiego. Od wielu lat szykowałam się do opowiedzenia komuś moich historii. I wreszcie znalazł się właściwy człowiek. Wychowaliśmy się oboje z Wojtkiem w rodzinie wielopokoleniowej, z niezwykłymi dziadkami ze strony matki - Cecylią i Tadeuszem Zdziechowskimi. A przede wszystkim babunią Cecylią, która dla mnie tyle zrobiła. Gdy zachorowałam, dzień i noc czuwała przy mnie, gdy inni byli zajęci. Oboje z Wojtkiem mieliśmy przed nią niesłychany respekt. Chociaż Wojtek – zdarzało się - nawet ostro się buntował. Opowiadasz w książce historię waszej matki, która zakochała się bez pamięci w waszym ojcu, wybitnie utalentowanym muzycznie. No właśnie, a babcia Cecylia mimo że nie mogła zaakceptować faktu, iż ukochany jej córki Magdaleny był wcześniej żonaty, przyjechała po naszą rodzinę do Kobylanki, gdzie się urodziłam. Ojciec przebywał wtedy w sanatorium przeciw gruźliczym w Otwocku. Był śmiertelnie chory na gruźlicę. Zapakowała malutkiego Wojtka i jeszcze mniejszą mnie, mamę i całą naszą schedę mówiąc tonem nie znoszącym sprzeciwu: do domu, do Komorowa! Uratowała nas dając nam w prezencie kawałek dzieciństwa i przywracając poczucie bezpieczeństwa, mimo wojny. Ojciec niedługo potem umarł w szpitalu w Warszawie. A wasza mama nie wyszła już ponownie za mąż. Pamiętasz choć trochę swojego ojca? Nie, ja wtedy miałam rok, ale Wojtek opowiadał, jak się z nim bawił. Wielokrotnie brata o to pytałam. Ale i tak pewnie nie zapytałaś go o wszystko? Zawsze tak jest, że gdy ktoś odchodzi, nasuwają się pytania, których już nie zadamy. Z Wojtkiem mieliśmy bardzo specjalny kontakt, strasznie się kochaliśmy, ale to była bardzo trudna miłość. W książce napisałaś: „więź z bratem to jest eldorado, którego nie zrozumie nikt, kto nie ma brata czy siostry. To są emocje pozytywne i negatywne, uczucia, nadzieje. To wszystko zamyka się w jednym ogrodzie”. To prawda, że z nikim innym nie buduje się takich emocji, a nas łączyło uczucie półsieroctwa i byliśmy za siebie bardzo odpowiedzialni. Widzieliśmy naszą mamę płaczącą rozpaczliwie nocami i tkwił w nas lęk, co będzie dalej, co się z nami stanie, dlaczego ona tak płacze. Nie rozumieliśmy tego. Dopiero gdy mając niecałe 14 lat zachorowałam na brucelozę (gruźlicę mleczną), słyszałam jak babcia Cecylia mówiła mamie, że gdyby nie jej błąd, Basia nigdy by nie zachorowała. Przecież to on zaczął dyktować mamie wiersze, gdy miał pięć lat Uważała, że Twoja choroba to kara dla waszej matki? Tak sądziła. Ostrzegała mamę przed naszym ojcem wielokrotnie i nigdy go nie polubiła. W stosunku do Wojtka była bardzo surowa, ponieważ przypominał jej naszego ojca. Wy też byliście z Wojtkiem do siebie bardzo podobni. Fizycznie szalenie, ale psychicznie także. On zaczynał zdanie a ja je kończyłam. Nie lubił tego. Był o ciebie zazdrosny? Myślę, że tak, podobnie jak ja o niego, a przecież to on od małego chłopca był osobowością. Przecież to on zaczął dyktować mamie wiersze, gdy miał pięć lat. Podyktował pierwszy wierszyk mamie stojąc na środku naszego dziecinnego pokoju. Nasz pokój był podzielony obrazkami według miesięcy całego roku, Wojtka łóżeczko stało przy lipcu, nad nim wisiał obrazek pastuszek, kaczki i żniwa. On wodzi po nim palcem, odwraca się i mówi: obudź się pastuszku, już słońce wysoko, a ul na skrzypeczkach już gra, przez liście przenika ulowa muzyka, kaczuszki tak kwaczą kwa kwa. Niestety zeszyt z zapisanymi jego pierwszymi wierszami zaginął, ale ja większość ich mam w głowie. Zresztą dużo sam Wojtek wyrzucił, a dużo spalił, bo jeśli napisał wybitnie liryczny wiersz, to się go wstydził. To ja mu przypomniałam liryk napisany do dziewczyny, w której się wtedy kochał. Miała na imię Bożenna: „…do ciebie wracam w każdą noc ciemną, noc dziwną, kłaniam się i nieśmiało zapraszam do tańca...” O Bożence powstała też piękna piosenka. Wojtek o uczuciach nie mówił, ale pisał o nich jak mało kto na świecie. Ocaliłam też trzy jego wiersze skierowane do K. I. Gałczyńskiego, którego nazywał swoim mistrzem. Znał wszystkie jego wiersze. Cała „Niobe” mówił jak nikt inny. Wtrącał się w Twoje życie? Jeszcze jak. Nie podobali mu się w ogóle moich chłopcy, zwłaszcza taki student z Triestu. Ja się z tym Risto od czasu do czasu spotykałam, chodziliśmy na spacery. Tak bardzo mi się podobał, jak bardzo Wojtkowi się nie podobał. Ale brałaś sobie do serca jego zdanie, bo żyłaś w cieniu Wojtka? Całe życie krążył nade mną jego cień. Między innymi dlatego podjęłam decyzję, żeby wyjechać z Polski, i jak powiedział o mnie prof. Bardini: „zaświecić własnym kolorem”. Ten kolor był w tobie od dzieciństwa. Też jesteś artystką, aktorką i poetką. To u was rodzinne. Opowiem Ci anegdotę z dzieciństwa. Miałam sześć lat, gdy mama zabrała nas do kina na film o Tarzanie. Wojtka wpuścili a mnie nie. I mama musiała odwieźć mnie do Komorowa. Byłam pogrążona w okropnej rozpaczy i kiedy pan Janczak którego nazywałem Janczaczkiem, a który zajmował się szambem w naszym ogrodzie, spytał, co się stało, powiedziałam z płaczem, że byłam na filmie, którego nie zapomnę do końca życia. I opowiedziałam mu cały film o Tarzanie , którego przecież nie widziałam. Cały film był moją fantazją, powstał w mojej wyobraźni. Fantazjowałaś, bo w gruncie rzeczy byłaś samotna? Nie miałam w dzieciństwie przyjaciół, żyłam w swoim świecie, jako dziecko chorowite, źle ubrane, chodzące powoli, żeby się nie zmęczyć. Nosiłam pumpy, wtedy nie było jeszcze rajstop i granatowy płaszczyk z kołnierzem z królika i kapturkiem, żeby zakryć uszy. A babunia z drzewa wiśniowego wycięła mi kijek, żebym się na nim opierała, jak będę chodziła po śniegu w ogrodzie. Ten kijek był moim największym przyjacielem, wszystko mu opowiadałam. Kiedy wyzdrowiałaś a potem dorosłaś, miałaś z pewnością więcej przyjaciół i wielbicieli, Opowiadasz w książce, jak Leopold Tyrmand cię uwodził. Byłaś piękną długowłosą blondynką. I chodziłam w czarnym kapeluszu, z powodu którego nazywali mnie kardynałem. Wojtek świetnie pamiętał ten kapelusz, bo ja przychodziłam w nim już na studiach do piwnicy Wandy Warskiej a potem do Hybryd. Miałam tylko tam zakaz wchodzenia na dolne sale, gdzie bywali ówcześni playboye: Banan, Cajmer, no i Henio Meloman, który playboyem nie był jako zorientowany inaczej, ale z byle kim nie tańczył. W Twojej książce ożywiasz te czasy, a ja też tych ludzi pamiętam z mojego okresu licealnego. Cieszę się, że mogłam teraz ich przypomnieć. Czuje się trochę wehikułem czasu, bo wiem takie rzeczy, jakich nikt poza mną już nie pamięta. O czym było ci mówić najtrudniej? O moich sprawach osobistych, o sanatorium, o tym jak koleżanki wcieliły się w rolę zakochanego we mnie chłopaka i mnie podbierały, a ja w to uwierzyłam. Potem już nie zaufałam żadnemu chłopakowi. Niełatwo też opowiadało mi się o mojej pierwszej wielkiej miłości - Jurku Wołodarskim. Ale są też i bardzo dobre wspomnienia jak choćby to, gdy dostałam się do szkoły teatralnej, choć było 320 kandydatów. Potem było już gorzej - byłam trudną studentką, wycofaną, bardzo zakompleksioną . ukrywałam się za rekwizytami. Miałam takie wielkie okulary, no cudo po prostu. Świetne, by się za nimi ukryć. Wtedy objawiły się moje zdolności do pastiszu i do parodii. Oboje z Wojtkiem byliście satyrykami. A żebyś widziała ten program Gruzy „Małżeństwo doskonałe”! Tam świetnie się to ujawniło. Ale poza tym w obojgu was tkwił liryzm. I tkwi do dzisiaj. Po śmierci Wojtka napisałam wiersz: „Upomniały się niebiosa o poetę”. „Upomniały się niebiosa o poetę, upomniały. Zapłakały cztery oczy, zapłakały. Zapłakały dwa serduszka, zapłakały. Pochyliła się poecie w pas leszczyna, co przygięta w jedną stronę w drugą się odgina. Powędrował po niebiosach o zachodzie, szedł po łąkach niebieskich, brnął w wodzie. W kieszeń schował trochę marzeń i wspomnienia, furtkę winem obrośniętą, której nie ma, gwizd kolei EKD, tornister szkolny. Jesteś wolny już poeto, jesteś wolny mój poeto, jesteś wolny.” Jesteś poetką, która została aktorką. Ania Minkiewicz mówiła, że jestem poetrissa. Ona reżyserowała napisane przeze mnie programy telewizyjne, w których brały udział m.in. Ewa Wiśniewska, Grażyna Barszczewska, Łucja Prus, Magda Zawadzka i Halina Kunicka. Tłumaczył że nie może brać leków, bo wtedy przestanie pisać. Nie mogło być inaczej, skoro dojrzewałaś przy kimś takim jak twój brat. Jaki był w dzieciństwie? Spłakany. Potrafił płakać tak rzewnie. Był też niemożliwym łobuzem ale odpowiedzialnym za mnie. Cały czas mnie pilnował, a jak zobaczył, że pewien chłopak podciął mi nogi i upadłam w śnieg, wyskoczył przez szkolne okno w kapciach, złapał tamtego i stłukł go na kwaśne jabłko. Poczuł się starszym bratem, moim opiekunem Gdy wyjechałaś, kontaktowaliście się codziennie? Codziennie to nie bo telefony były za drogie ale nasz kontakt był bardzo intensywny, gdy chorował. Wielokrotnie do mnie uciekał, przyjeżdżał i to ja zmuszałam go do powrotu, bo wiedziałam, że jak się nie będzie leczył, to bardzo źle się to dla niego skończy. Trzęsłam się o Wojtka i o matkę, która jego chorobę przypłaciła wylewami i chorobą serca. Kiedy był w dobrej formie, to mamą zajmował się bardzo czule. A przed jej śmiercią był codziennym gościem w Skolimowie, gdzie przebywała, siedział przy jej łóżku i mówił do niej. Ja czuję cały czas obecność Wojtka, myślę że ta książka mu się spodoba. Niedawno mi się śnił ,że siedzi na krześle i coś mówi a potem się zamyśla, jak to on. Na głowie ma wicherek z włosów jak dziadziuś Ździechowski i przeczesuje go sobie palcami, jak to robił w rzeczywistości . Dlaczego Wojtek zachorował na „dwubiegunówkę”? Nie wiem, ją się nosi w sobie. Ta choroba albo się ujawnia w wieku lat trzydziestu albo w ogóle. On wtedy nieludzko pracował. Jego kariera była w rozkwicie. Założył rodzinę, kupił dom, który musiał spłacać, szalał, ani przez sekundę nie mógł przystopować. Ja już byłam zagranicą, gdy się rozchorował, w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym czwartym roku przyjechał z aktorami do Miluzy przy granicy szwajcarskiej. Widziałam wtedy, jak bardzo jest chory. Miał kompletnie białe oczy, nic do niego nie docierało, nie chciał się leczyć. Tłumaczył że nie może brać leków, bo wtedy przestanie pisać. Parę dni przed śmiercią byłam u niego, głaskałam go po ręce, uspakajałam. Gdy napisał wiersz to dzwonił o drugiej w nocy i Ci czytał? Tak było. Mam tajemną książeczkę, w której wszystko zapisuję. Kiedyś Wojtek mi się do tej książeczki włamał. On uważał, że ma do mnie prawa większe niż ktokolwiek inny. Nie lubił żeby ktokolwiek się do mnie zbliżał. Ale na szczęście z moim mężem był zaprzyjaźniony. Lubili się po prostu. I nawet mam takie zdjęcie ich obu. Myślę też, że Twój brat cię podziwiał, bo wyjechałaś i świetnie sobie zagranicą poradziłaś. Stworzyłaś w Szwajcarii oazę polskości. Ludzie Cię bardzo szanują. I on też uszanował Twój wybór. Kiedy się dowiedziałaś, że Twój brat gaśnie, odchodzi? Ja przyjeżdżałam do Polski regularnie dwa, trzy razy do roku. Kiedy dowiedziałam się, że w październiku 2015 roku złamał nogę i zawieziono go do Skolimowa, przyjechałam natychmiast i siedziałam u niego przez parę dni. Po moim wyjeździe okazało się, że dostał sepsy, cudem uratowano mu życie. Potem przyjeżdżałam regularnie albo do szpitala, albo na Lwowską do jego mieszkania. Parę dni przed śmiercią byłam u niego, głaskałam go po ręce, uspakajałam. Pożegnałam się z nim. Wiem jaki był dumny ze mnie i z mojego klubu. Klub cały czas działa. Wpisał przed laty w Księdze Pamiątkowej: jaki jest rym do siostro, żeby nie świszczał ostro, ale wtórował miękko? Ludzi przy Tobie garstka, za nich siostro szwajcarska, dziękuję Ci Basieńko. Nigdy nie rozmawialiśmy o śmierci, chociaż oboje się jej baliśmy. Ale oboje tez czuliśmy, że to nie koniec. Wiem, że się jeszcze spotkamy. My i cała nasza barwna rodzina, mama, babcia, ojciec, ciocia Nela Młynarska – żona Artura Rubinsteina. Ale to temat na następną opowieść. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Pełne pasji Życie nie tylko snem pióra cenionego pisarza Jerzego Sosnowskiego w księgarniach od 18 kwietnia.
Jako jedyny poszedł w ślady ojca i spełnia się na scenie. Tak wygląda życie Jana Młynarskiego
Muzyka jest w jego DNA. Jan Młynarski poszedł ślady taty, wybitnego poety i związał swoją przyszłość ze sceną. Syn Wojciecha Młynarskiego od początku jest wierny swoim przekonaniom. Sam tworzy, śpiewa, gra. To świetny kompozytor muzyk, multiinstrumentalista, dziennikarz i popularyzator przedwojennej muzyki. Jak wygląda jego życie? Jaki jest prywatnie? Jan Młynarski-kariera i droga artystyczna Pasją nasiąkał od najmłodszych lat. Każdego ranka słyszał stukot maszyny do pisania taty. Z dzieciństwa zapamiętał też koncerty i gale, które przygotowywał Wojciech Młynarski. Nic dziwnego, że wybrał właśnie scenę. Jan Młynarski urodził się w 1979 roku w Warszawie. Jest najmłodszym z trojga dzieci poety, tekściarza i piosenkarza oraz aktorki Adrianny Godlewskiej. „Przez całe moje dzieciństwo ojciec stukał na maszynie i odtwarzał na starym kaseciaku kolejny podkład dostarczony przez kompozytora. Chyba większy wpływ wywarła na mnie jednak mama, do której przychodzili studenci na lekcje interpretacji piosenki oraz dykcji”, opowiadał w rozmowie z PolskimRadiem, Brat Agaty Młynarskiej i Pauliny Młynarskiej już w szkole podstawowej rozwijał swoją pasję do muzyki. Wtedy wspólnie z kolegami występował w zespole. „Pierwszymi zespołami, których namiętnie słuchałem, byli Stonesi i Doorsi. Kasety spadały z regału mojej siostry, przynosili je jej znajomi. Jako dziesięciolatek na pamięć znałem „Riders on the Storm” i „Ruby Tuesday”. […] Któregoś dnia poszedłem z mamą do Sali Kongresowej na koncert holenderskiej saksofonistki Candy Dulfer. Patrzyłem tylko na perkusistę. Chociaż to nie była muzyka, jaką bym się podniecał, coś się we mnie stało. Chciałem grać jak on. Miałem 12, 13 lat. I miałem coś, bez czego trudno zostać dobrym instrumentalistą – cierpliwość powtarzania jednej czynności przez wiele godzin”, opowiadał w rozmowie ze Zwierciadłem. Czytaj też: Wielkie szczęście i rodzinny dramat. Oto historia miłości Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Paulina Młynarska, Jan Młynarski, Agata Młynarska, promocja książki Wojciecha Młynarskiego, 2017 Potem rozpoczął studia w Akademii Muzycznej w Katowicach. Swój talent miał potem okazję kształcić w Drummers Collective w Nowym Jorku, którą ukończy w 2006 roku. Dziś należy do grona najlepszych perkusistów i nie zamyka się na muzyczne gatunki (muzyka elektroniczna i jazz). Po powrocie ze Stanów skipiał się ma tworzeniu muzyki alternatywnej. Jan Młynarski na swoim koncie ma liczne współprace m.in z: Kayah, Marylą Rodowicz, Edytą Górniak, Krzysztofem Herdzinem, Smolikiem, WWO, Cesarią Evorą, duetem Skalpel, triem Nervy czy Gordonem Haskellem. Tworzy także własną muzykę, koncertuje solo, występuje w zespole Młynarski Plays Młynarski. Oprócz tego pisze muzykę do spektakli (współpracował z Teatrem Dramatycznym, Teatrem Powszechnym, Teatrem Studio Buffo). Swoją pasją i muzyką dwudziestolecia międzywojennego dzielił się ze słuchaczami z rozgłośni radiowej Trójki, gdzie prowadził audycję „Dancing, ulica, salon”. Potem związał się z Radiem Nowy Świat, gdzie stworzył program „Wesoła fala Janka Młynarskiego”. W powstałym zespole „Warszawskie Combo Taneczne” występuje z repertuarem warszawskiej muzyki podwórkowej. „Z muzyką dwudziestolecia zetknąłem się pierwszy raz pod koniec lat 80., kiedy mój ojciec reżyserował w Teatrze Ateneum spektakl z piosenkami i wierszami Mariana Hemara. Chodziłem do teatru na próby. Ojciec słuchał też w domu piosenek przedwojennych polskich twórców, biorąc je za wzór. Chyba właśnie wtedy zapałałem miłością do tego repertuaru, a gdy zacząłem grać, zorientowałem się, że muzyka pozwala mi w pewien sposób wejść w ten stary świat”, mówił Gazecie.pl. Czytaj też: „Jestem ciężkim partnerem w życiu codziennym”. Małżeństwo Wojciecha i Jadwigi Młynarskich nie było kolorowe Jan Młynarski — człowiek orkiestra Jan Młynarski ma imponującą wiedzę na temat międzywojennej Warszawy i jej muzycznej sceny. „Założyłem je z czystej tęsknoty za czasami, które tak lubię, o których czytam, o których próbuję wiedzieć więcej ”, wyznawał. Z kolei w rozmowie z Gazetą.pl dodawał: „To, że gram teraz warszawskie piosenki, jest wynikiem określania swojej tożsamości i kilku lat w dzieciństwie bez należytej opieki, dzięki czemu mam dyplom z podwórkowej akademii życia”. Jan Młynarski tworzy też grupę Jazz Band Młynarski-Masecki, z którą wydał płytę „Noc w wielkim mieście”. Jako Młynarski - Masecki Jazz Camerata Varsoviensis stworzył krążek „Fogg - pieśniarz Warszawy”, specjalnie na zamówienie Muzeum Powstania Warszawskiego. View oEmbed on the source website Artysta ma też na swoim koncie płytę z utworami ojca i dba o jego dziedzictwo. Jakie relacje łączyły go z Wojciechem Młynarskim? W wywiadach podkreślał, że z tatą dość późno udało mu się nawiązać kontakt. Miał dwanaście lat, gdy rodzice się rozwiedli. „Ojciec się wprowadzał, wyprowadzał, jako dziecko trochę się go bałem. Nie mieliśmy więzi. Nie było wzorców rodziców w gazetach i podręcznikach, zajęć pozaszkolnych, placów zabaw. Mój ojciec nie wiedział, jak być rodzicem. Nasz dom nie był poukładany. Wszystko było kompulsywne”, opowiadał w rozmowie ze Zwierciadłem. Wojciecha Młynarskiego z synem nie łączyły ich silne więzi. Muzyk nie wie, czy ojciec kiedykolwiek widział go na żywo, podczas grania. Jednak Jan Młynarski pamięta te dobre chwile i cudowne wspomnienia związane z artystą. Po latach zrozumiał wiele rzeczy. „Między nim a nami, jego dziećmi, panowała trudna atmosfera. Wojciech Młynarski nie umiał pogodzić bycia genialnym twórcą z rolą ojca trójki dzieci. I to nie jest żadna, tabloidowa sensacja. Był stworzony do czegoś zupełnie innego. Gdybyśmy usiedli do tego wywiadu jeszcze kilka lat temu, to miałbym w sobie dużo żalu i gniewu wobec taty. A dzisiaj? Sam jestem ojcem dwójki dzieci. Dużo starszym, dojrzalszym człowiekiem”, mówił w rozmowie z Onet Kultura. Jan Młynarski był przy ojcu, gdy ten odchodził. „Byłem przy nim, kiedy umierał. Siedziałem przy jego łóżku. To było dla mnie bardzo silne przeżycie”, zwierzał się w jednym z wywiadów. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="629" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjan.mlynarski%2Fposts%2Fpfbid02zBHKbyQabm94i3XNTBkUDt9mUS9ods6wka2XC8oDTnmN5ZoApPGC2NGx9Z1YQWySl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Jan Młynarski – życie prywatne O przestrzeni prywatnej Jan Młynarski mówi niewiele. Wiadomo, że artysta jest mężem oraz dumnym ojcem dwóch córeczek: Heleny i Róży. Stara się być dla pociech najlepszym tatą i zapewnić im szczęśliwe dzieciństwo. Jest obecny w ich życiu, angażuje się w ich sprawy. Starszą córkę zabiera też na próby zespołu. Stara się kolekcjonować z nimi najpiękniejsze wspomnienia. „Chciałbym, żeby czuły się bezpiecznie. Żeby wiedziały, że dla nich jestem, by chętnie wpuszczały mnie do swojego świata. Jednocześnie uważam, że rodzic nie ma prawa oczekiwać od dziecka, że wybaczy mu zaniedbania. Lepiej jak najmniej ich popełniać. Swoim córkom staram się dawać to, czego sam nie dostałem, czyli czas i uwagę”, opowiadał w „Przekroju”. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Kultura Onet, Styl.fm, Culture.pl, Zwierciadło.pl Sprawdź też: Bożena Walter postanowiła wycofać się z życia publicznego. Jak dziś wygląda życie spikerki? Jan Młynarski z żoną, Premiera filmu Młynarski. Piosenka finałowa, 2017 rok Jan Młynarski, 15 października 2019 Jan Młynarski, Dzien Dobry TVN, 2021
„Jestem ciężkim partnerem w życiu codziennym”. Małżeństwo Wojciecha i Jadwigi Młynarskich nie było kolorowe
Dokładnie 6 lat temu odszedł Wojciech Młynarski. Wybitny artysta w życiu zawodowym osiągnął niemal wszystko. Do dzisiaj uchodzi za jednego z najlepszych polskich tekściarzy, poetów i wykonawców piosenek. Prywatnie miał dwie żony. Z Adrianną Godlewską był związany od 1964 do 1993 roku. O tym, że zamierza odejść, poinformował ją w dniu jej urodzin. Drugą miłością muzyka była Jadwiga. Ich związek jednak nie trwał długo. „Moje drugie małżeństwo trwało rok. Jestem ciężkim partnerem w życiu codziennym”, mówił... View Ediplayer on the source website Adrianna Godlewska i Wojciech Młynarski — historia miłości Od 1964 roku Adrianna Godlewska i Wojciech Młynarski tworzyli zgrany duet. Niestety, po dwudziestu latach przestali się dogadywać. W książce „Jestem, po prostu jestem" przeczuwała, że ich miłości powoli gaśnie. Jak doszło do zakończenia ich związku? Piątego maja 1987 roku, był to dzień urodzin Adrianny. Z tej okazji małżonkowie zorganizowali huczne przyjęcie. Odwiedzili ich wówczas znajomi i przyjaciele. Wtedy też Wojciech Młynarski poprosił swoją żonę na bok. Chciał jej przekazać elektryzującą informację. Przyznał, że zamierza wyjść z domu i już nigdy nie wrócić. „Moment był wybrany z premedytacją. Dom pełen gości, którymi musiałam się zająć... Powiedział: teraz będę mieszkał u przyjaciół, proszę do mnie nie dzwonić ani mnie nie szukać", przyznała. Adrianna Godlewska tamtej nocy robiła dobrą minę do złej gry. Wróciła do gości. Poinformowała ich, że mąż wyszedł na chwilę w pilnej sprawie. CZYTAJ TEŻ: Dorota Chotecka i Radosław Pazura ślub wzięli prawie 20 lat temu: „W naszym związku jest ktoś trzeci. Pan Jezus". Oto ich historia. Ich małżeństwo pobłogosławił sam Jan Paweł II Wojciech Młynarski z żoną, Jadwiga, Polska 2001; koncert Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka; Wojciech Młynarski z żoną Wojciech Młynarski — kim była jego druga żona, Jadwiga? Historia miłości Drugą żoną Wojciecha Młynarskiego była Jadwiga. Zakochani pobrali się w 2002 roku. I choć na początku tworzyli szczęśliwy związek, to w pewnym momencie pojawiła się rysa. Najprawdopodobniej wpływ na to mógł mieć też fakt, że rodzina nie akceptowała nowej partnerki ojca. Co ciekawe, artysta w jednym z wywiadów podkreślał, że ich związek zakończył się rok po ślubie. „Moje drugie małżeństwo trwało rok. Jestem ciężkim partnerem w życiu codziennym”, wyznał. [cyt. Party.pl]. Formalnie rozwiedli się po 7 latach. Jednak źródła tym przypadku podają różne daty. W niektórych materiałach możemy dowiedzieć się, że był to 2008 rok, natomiast w innych, że do rozwodu doszło w 2009 roku. Niedługo po rozstaniu Wojciech Młynarski poznał kolejną kobietę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: U jego boku odnalazła szczęście i ukojenie. Oto historia miłości Andrzeja Grabowskiego i Aldony Grochal Wojciech Młynarski z żoną, Jadwiga, Polska 2001; koncert Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka; Wojciech Młynarski z żoną
Poddała się mastektomii, opuściła Polskę. Tak dziś wygląda życie Pauliny Młynarskiej
Dziennikarka właśnie świętuje 52. urodziny
Córka Wojciecha Młynarskiego, Paulina Młynarska to jedna z najlepszych dziennikarek i publicystek w Polsce. I chociaż kariera w mediach szła jej świetnie, postanowiła w pewnym momencie zmienić swoje życie. Przeprowadziła się do Grecji, gdzie pisze książki i praktykuje jogę. Jak obecnie wygląda jej życie z dala od kraju? Czy tęskni za Polską? Paulina Młynarska - życie zawodowe Paulina Młynarska przyszła na świat 15 listopada 1970 roku w Warszawie, jako córka aktorki Adrianny Godlewskiej oraz artysty Wojciecha Młynarskiego. Ma dwójkę rodzeństwa, starszą siostrę Agatę oraz młodszego brata Jana. Już jako nastolatka stawiała pierwsze kroki przed kamerą. Gdy miała 15 lat, reżyser Andrzej Wajda zaangażował ją do filmu „Kronika wypadków miłosnych”. Dziewczynie przypadła główna rola. Sceny, w których musiała zagrać w negliżu, wzbudziły sporo emocji wśród widzów i krytyków filmowych. Po latach dziennikarka nie wspomina zbyt dobrze udziału w filmie. Przyznaje, że wywierano na nią ogromną presję podczas kręcenia erotycznych scen. Z kolei podczas samej premiery filmu młoda gwiazda dała ponieść się sławie. „Kiedy wszedł na ekrany i pojechałam na festiwal filmowy do Gdyni, zakręciło mi się w głowie. Ostro brylowałam w Piekiełku hotelu Heweliusz. Uważałam, że jestem dorosłą gwiazdą, która już przynależy do świata filmowego. Oczywiście grubo się myliłam”, zdradziła w wywiadzie dla magazynu „Gala”. Jednocześnie dodała, że chwilę po premierze filmu porzuciła szkołę, spakowała walizki i wyjechała do Francji. „Kiedy leciałam do Paryża, nie byłam pewna, czy tam zostanę. To był wyjazd do znajomych. Potem zobaczyłam Paryż pokryty plakatami z „Kroniki wypadków miłosnych” i poczułam smak popularności. Słyszałam komplementy na temat mojej roli. Pod ich wpływem podjęłam decyzję, by zostać za granicą. I nie dałam się od niej odwieść”, przyznała. W Paryżu, aby zdobyć pieniądze na utrzymanie, zgodziła się zagrać w kilku erotycznych filmach z cyklu Różowa seria. „Zagrałam kilka rozbieranych ról, nie tylko we Francji, ale także w Polsce, nigdy jednak nie zarabiałam w porno-biznesie”, stanowczo podkreśla dziennikarka. Kiedy skończyła 22 lata, wróciła do rodzimego kraju. Ponownie zaczęła występować w polskich filmach i serialach m.in. „Panny i Wdowy”, „Do widzenia wczoraj. Dwie krótkie komedie o zmianie systemu”, „Wirus”, „Bar Atlantic”, „Złotopolscy”, „Niania” czy „Pierwsza miłość”. Jednak aktorstwo jej nie wystarczało, dlatego postanowiła spróbować swoich sił w dziennikarstwie. Pierwszym medium, w którym szlifowała swoje zdolności reporterskie było radio. Miała okazję pracować m.in. w Radiu Tok FM, RMF FM, Radiu Zet czy Radiu Kolor. Następnie przyszedł czas na telewizję. Na antenie TVN Style współprowadziła z Dorotą Wellman cotygodniowy program „Miasto kobiet”. Z kolei na antenie Polsat Cafe prowadziła m.in. „Kobieta Cafe”. Oba programy miały charakter talk-show. W swoim dorobku ma też prowadzenie takich programów, jak „Interwencja”, „Żądło”, „Pytanie na śniadanie”, „Męski punkt widzenia”, „Niebywałe” czy „Polacy z wyboru”. Dziennikarka na co dzień współpracuje także z prasą, dla której pisze różne artykuły i felietony. Jej dzieła ukazywały się na łamach takich magazynów, jak: „Goniec Polski”, „Marie Claire”, „VIVA!”, „Twój Styl”, „Gala”, „Party”, „Grazia” i „Flesz”. Paulina Młynarska jest też autorką kilkunastu książek. CZYTAJ TEŻ: „Przeszedł przez piekło”... Tak wyglądały ostatnie chwile Wojciecha Młynarskiego Paulina Młynarska, sesja dla magazynu VIVA!, 2012 rok Paulina Młynarska - życie prywatne Dziennikarka była czterokrotnie zamężna. Niestety, żadne małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Po trzecim rozwodzie udzieliła wywiadu magazynowi „Gala”, w którym przyznała, że oprócz ulgi ma również w związku z tym poczucie obciachu. „Popadłam w życiu w rozwodową recydywę. Wie pani, jak się czuje kobieta, która po raz trzeci się rozwodzi? Jeśli jest człowiekiem myślącym, oprócz ulgi czuje się też obciach. Przyznam, że jednak cenię siebie za to, że potrafię w pewnym momencie spakować walizki”, szczerze wyznała prezenterka. Przyczyny rozstań z mężami były różne: od alkoholu i narkotyków, przez zazdrość aż po wymuszanie seksu. „Kiedy tylko zaczynały się typowe hocki-klocki? La macho, jak rządzenie moim życiem, połajanki, wymuszanie seksu, sceny zazdrości, zdrady, nadużywanie alkoholu, dragi, kace, humory, wrzeszczenie na moje dziecko i impertynencje w stosunku do moich przyjaciół, kończyło się krótkim >gudbaj! Na łamach tej samej książki odniosła się też do liczby zawieranych związków małżeńskich. Jak przyznała, to nie efekt rozwiązłości a jej... braku. „Moje cztery małżeństwa nie są żadnym dowodem na rozwiązłość. Jeżeli już, to (niestety) na zupełny jej brak. Jakżebym chciała być choć przez jeden dzień prawdziwą, radosną puszczalską! Taką, która słucha tylko własnych instynktów, nie zakochuje się po drugim seksie, nie ma poczucia winy, kiedy uprawia go dla czystej przyjemności, nie ogląda się na konwenanse, eksperymentuje z własną seksualnością i bez trudu potrafi odróżnić fizyczną przyjemność i fascynację od poważniejszego zaangażowania”, tłumaczyła. Z pierwszym partnerem - lekarzem Pawłem Naumanem - doczekała się córki Alicji, którą urodziła w 1992 roku. Dziś Alicja to już dorosła kobieta i zawsze może liczyć na wsparcie mamy. W 2019 roku córka Pauliny Młynarskiej wzięła ślub z aktywistką Dorotą Wróblewską. ZOBACZ TEŻ: Paulina Młynarska krytycznie o twórczości ojca. "Niektóre teksty były skrajnie seksistowskie!" Paulina Młynarska z córką Alicją Nauman Paulina Młynarska o relacji z ojcem W jednym z wywiadów Młynarska opowiedziała o tym, jak trudne były dla niej relacje z ojcem, Wojciechem Młynarskim. Zarzuciła również jego twórczości seksizm. Jako feministka, bardzo się z nimi nie zgadza. "Dopiero kiedy zaczęliśmy dojrzewać, bo wcześniej, w latach 70. i 80., ludzie się tak nie zajmowali analizowaniem stanów psychologicznych własnych i innych ludzi. Taka choroba jak ojca była czymś wstydliwym, mówiło się o niej szeptem. U nas w domu w ogóle nie wolno było o niej mówić. O tym, że tata choruje na dwubiegunówkę, dowiedziałam się, mając lat 14. Obie z Agatą byłyśmy już właściwie dorosłe, kiedy po raz pierwszy otwarcie o tym z tatą rozmawiałyśmy. (…). Nasze relacje często bywały trudne i naznaczone problemami, z którymi tata się borykał, mówię tu o jego chorobie dwubiegunowej. Ale kiedy był w dobrej formie, mogłam liczyć na jego przemyślenia. I on nigdy, przenigdy mnie nie oceniał”. "Gdy się wypowiada płeć tak zwana słaba, to jest tylko – zapamiętaj, mój kolego – to jest tylko zwykłe babskie szaba-daba, a ty bierzesz to logicznie!". To jest porażające! Albo w "Daj Des": "Kto posprząta po sobie od jabłek ogryzki, kto nie będzie ci błocił mieszkania w dzień słotny". A już erupcją seksizmu jest piosenka napisana dla Anity Dymszówny, a śpiewana także przez Kasię Żak: "Ja jestem Anita – przepiorę skarpetki i skoczę po tytoń, byleś pisał, czy to pięciolinie zmierzchu, czy to też świtu tych kilka nut". Dla mnie jako dla feministki i córki Młynarskiego to są słowa, z którymi nie mogę nie dyskutować. – mówiła Młynarska. Tak dziś żyje i wygląda Paulina Młynarska W 2018 roku Paulina Młynarska przeprowadziła się na Kretę. To właśnie tam zaczęła prowadzić zajęcia z jogi i medytacji. Wydała również książkę pt. „Moja lewa joga”. Współorganizuje też dla kobiet relaksacyjne wycieczki do Azji. Deklaruje się jako feministka, która często angażuje się w walkę o prawa kobiet. Wzięła udział w Ogólnopolskim Strajku Kobiet. Jest też bardzo aktywna w mediach społecznościowych, w których zabiera głos na temat bieżących spraw dziejących się w Polsce. W 2021 roku wyznała, że poddała się podwójnej mastektomii. Zabieg wykonała w celach profilaktycznych chwilę po tym, jak wykryto u niej zmiany morfologiczne, świadczące o wysokim ryzyku zachorowania na złośliwego raka piersi. Niestety chwilę po tym, jak podzieliła się informacją o przebytym zabiegu, spotkał ją ogromny hejt ze strony internautów. „Okazało się jednak, że nie miałam realistycznego wglądu w to jak tragicznie jest w Polsce z wiedzą na temat raka piersi, profilaktyki, dostępnego leczenia. Okazało się, że naruszyłam społeczne tabu, wywołałam ogromne emocje i... sprowadziłam na siebie taką falę nienawiści, że przez chwilę zaparło mi dech”, wyznała za pośrednictwem Instagrama Paulina Młynarska. „Wczoraj przepłakałam cały dzień. Dziś wstaję i powtarzam: badajcie się. Teraz, zaraz. Nie musicie ciężko chorować, nie musicie umierać, nie musicie się wstydzić”, dodała. Paulina Młynarska właśnie skończyła 52 lata. Z tej okazji napisała na swoim Instagramie następujące słowa: „No i mam 52 lata. Bardzo to jest dziwne. Dość przyjemne. Bo już człowiek wie kim jest, a kim nie jest. Różne drzwi się definitywnie zamknęły, ale w kieszeniach są klucze do nowych. Dobre, błyszczące wytrychy.
Agata Młynarska wspomina Wojciecha Młynarskiego w 5. rocznicę śmierci: „Gdzie jest nadzieja, Tato?”
Dziennikarka pokazała niepublikowane dotąd zdjęcie
Po długiej chorobie, w otoczeniu rodziny, równo pięć lat temu odszedł Wojciech Młynarski. Wybitny tekściarz, a prywatnie tata Agaty Młynarskiej pozostawił w córce wielką pustkę. Wczoraj w rocznicę jego śmierci dziennikarka zamieściła w sieci poruszający post. Nawiązała w nim do aktualnej sytuacji na świecie. View Ediplayer on the source website Agata Młynarska o tacie pięć lat po jego śmierci. Zdjęcie z dzieciństwa Na Instagramie Agaty Młynarskiej co roku w rocznicę odejścia taty pojawia się wzruszający wpis na jego temat. Nie inaczej było wczoraj. Na dodanej fotografii widzimy artystę wraz z kilkuletnią córką… „Pięć lat temu zmarł Tata. Kiedy patrzę na to zdjęcie zrobione w Zakopanem, na naszych ukochanych nartach, na których nauczył mnie jeździć, widzę świat, którego już nie ma”, zaczęła swój wpis dziennikarka. Dalej pisała o nadziei, której wszyscy dziś potrzebujemy. „Tata zawsze stał po jasnej stronie życia i uważał, że najważniejsza jest nadzieja. Ale jak śpiewać i powtarzać sobie dzisiaj słowa „Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy…” gdzie jest ta nadzieja, Tato? Co byś powiedział nam dzisiaj? Wobec tego, co dzieje się na świecie, słowa zamieniają się w kamień. Liczy się tylko prawdziwe działanie. Świadectwo. Tego mnie uczył”, podkreśliła córka Wojciecha Młynarskiego, która za jego życia często radziła się go w wielu kwestiach. Czytaj także: Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie Szczególnie w rocznicę śmierci Agata Młynarska odczuwała wielką tęsknotę za ukochanym rodzicem. „Dziś patrząc na jego zdjęcia, myśląc o nim każdego dnia, uświadamiam sobie jak bardzo bolesny jest jego brak. Jak bardzo jego mądra głowa i talent przydałyby się nam wszystkim. Więc jakoś staram się łapać kawałki nadziei, wracać do słów nauczyciela, którym jest dla mnie każdego dnia. Dziś powtarzam sobie lekcję, która może i Wam doda sił”, zapowiedziała tajemniczo i wstawiła poniżej fragment wiersza autorstwa ojca. „Ucz się czekać, aż ponury pryśnie cień, ucz się czekać co dzień, na okruszki szczęścia, znajdź je i uśmiechem swym je sklej, wyczekane co dnia choć na chwilę szczęście miej!” Agata Młynarska w wywiadzie o tacie Trzy lata temu podczas sesji do VIVY! zapytaliśmy prezenterkę, czego najbardziej brakuje jej w świecie bez Wojciecha Młynarskiego. „ „Każdego dnia taty mi po prostu brakuje. Szczególnie, że w Polsce dzieje się tak dużo przykrych rzeczy, że brak taty, jako osoby, z którą można o tym porozmawiać, jest szalenie bolesny. To jest bardzo trudne”, mówiła Rafałowi Kowalskiemu dziennikarka przyzwyczajona do regularnych rozmów z panem Wojciechem. Na szczęście pamięć o nim nigdy nie zginie… Czytaj także: Wojciech Młynarski zmarł pięć lata temu... Przypominamy niezwykłą rozmowę córki z ukochanym ojcem Wojciech Młynarski, 2002 VIVA! Agata Młynarska, Wojciech Młynarski 2011
Cztery lata temu zmarł Wojciech Młynarski. Wspominamy wybitnego artystę
Był nie tylko wybitnym twórcą, ale i kochającym ojcem
Wojciech Młynarski zmarł w środę 15 marca 2017 roku wieczorem, otoczony gronem najbliższych. Poeta i twórca był przykuty do łóżka już od dłuższego czasu. Opiekowały się nim córki oraz syn: Agata Młynarska, Paulina Młynarska i Jan. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Śmierć Wojciecha Młynarskiego to wielka strata dla polskiej kultury. Był on nie tylko wybitnym twórcą, lecz także kochającym ojcem i zasłużoną postacią w świecie muzyki i literatury. Tak wspomina go wieloletnia przyjaciółka i dziennikarka VIVY!, Krystyna Pytlakowska. View Ediplayer on the source website Wojciech Młynarski nie żyje - wspomnienie Krystyny Pytlakowskiej Kiedy na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zaczęłam bywać w klubie studenckim Hybrydy – to tam spotykały się inteligenckie dzieci Warszawy, nieraz widziałam go, jak przy kontuarze barku sączył wino gellala i otoczony roześmianym towarzystwem perorował coś na głos a oni słuchali go jak Boga. Nie miałam śmiałości podejść i włączyć się do dyskusji. Dla mnie Wojciech Młynarski był tak niedostępny i tak wielki, jak co najmniej prezydent Ameryki. Już wtedy otoczony był nimbem sławy i aureolą wielkiego artysty. I nawet nie ośmieliłam się mu przypomnieć, że dwa lata wcześniej jako licealistka podbiegłam do stolika, przy którym siedział z żoną Adrianną Godlewską i kilkoma przyjaciółmi w kawiarni Lido, popularnej wówczas w Juracie, gdzie większość z nas spędzała wakacje. Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, może nabrałam odwagi po kilku piwach, bo podeszłam do mojego idola domagając się, żeby zaśpiewał dla nas piosenkę „W co się bawić”. Znaliśmy ją już wszyscy z Opola i w nocy po Juracie śpiewaliśmy na całe gardło „bo chleb a dosyć, teraz pora na igrzyska”. Naiwniaczce nie przyszło do głowy, że nie można ot tak wstać i zaśpiewać bez muzyki i mikrofonu i że dla pana Wojtka śpiewanie to praca, a teraz właśnie ma od niej przerwę i odpoczywa. Ale skarcił mnie tylko z uroczym uśmiechem, bardzo grzecznie odmówił. Jak to, nie zaśpiewa pan dla młodzieży z Mokotowa – przekonywałam. Nie, ale zapraszam was na mój recital, no i do kabaretu w Hybrydach. Do dziś ta scena tkwi mi głęboko w pamięci, tak jakbym oglądała film z przeszłości. Wojciech Młynarski prywatnie Wojtek Młynarski taki młody, takich chudy, taki wysoki, tak króciutko ostrzyżony i z takim cudownym uśmiechem. A jeszcze był opalony i w ciemnej twarzy błyszczały tylko jego intensywnie niebieskie oczy. Można się było od razy w nim zakochać. Poznałam go już osobiście i oficjalnie w 2001 roku, gdy oboje nie byliśmy już młodzi i jego popularność przygasała, a ja właśnie niedawno zaczęłam pracę w dwutygodniku Viva!. Bardzo uradowało mnie polecenie moich naczelnych, żeby za wszelką cenę dotrzeć do Młynarskiego i namówić go na rozmowę. Dotarłam więc i umówiłam się, korzystając zresztą z pomocy jego córki Agaty, z który byłam od Obserwatora całkiem blisko. Mieszkał wtedy przy ulicy Dobrej, skąd niewiele później się wyprowadził na Lwowską, po raz kolejny zmieniając swoje życie osobiste. Umówiliśmy się jakoś tak po południu, jednak kiedy przyszłam, zażenowany zaprosił mnie do pokoju i bardzo się tłumacząc, odwołał spotkanie. Powiedział, że się źle czuje, że nie przewidział ataku swojej choroby (ma chorobę dwubiegunową) i że umówimy się, kiedy nastąpi remisja. Po czym na przeprosimy wręczył mi swój wielopłytowy album - na opakowaniu napisał wcześniej czarnym flamastrem, że bardzo przeprasza. Podpisał się pełnym imieniem oraz nazwiskiem. Przechowuję te przeprosiny jak relikwię. Wywiad z Wojciechem Młynarskim - rodzina, przyjaciele, znajomi Wywiad po jakimś czasie rzeczywiście zrobiliśmy, ukazał się w dwóch częściach, bo redakcja nie chciała zrezygnować z ani jednego zdania. Czytam go teraz na nowo i widzę, jak wiele w nim było informacji o rodzinie, wywodzącej się od Rubinsteina, o dziadku Emilu Młynarskim, o ojcu, matce i przyjaciołach, których nazwiska zapierają dech. Tyrmand, Kalina Jędrusik, Dobrowolski, Osiecka, Grochowiak, Bryll, Śliwonik . „Przy nich człowiek się wstydził, żeby jakiś taki wiersz normalny do rymu spłodził i w dodatku do melodii”. Twórczość Wojciecha Młynarskiego – Gdy zacząłem chodzić do Hybryd, nie od razy zająłem się kabaretem, ale Janek Pietrzak, który już tam działał, zrobił kabarecik piosenki. Mnie to się nie bardzo podobało. Wtedy powiedział – jak jesteś taki mądry, to zrób sam. I zrobiłem. Nazwałem program „Radosna gęba stabilizacji”. I takie były początki. Wcześniej chodził do Hybryd potańczyć, posłuchać jazzu, grać w brydża. W kabarecie zaczepiał Tyrmanda, Teoplica, Prutkowskiego „lecieliśmy po nazwiskach”, a oni się nie obrażali. Pierwszy wiersz natomiast napisał, gdy miał trzynaście lat. To była zabawna historia, mieszkał wtedy z rodzicami w Komorowie, w ich domu odbywały się koncerty, na których śpiewali znani artyści. - Wtedy sam zacząłem śpiewać – wyznał. Pewnego razu podczas koncertu wysiadło ogrzewanie, kazano mi pobiec po Ptaszyńskiego hydraulika i alkoholika, przyszedł, zreperował, a ten pan, który miał melorecytować poezję – ty jesteś uroczy Ptaszyński. I ja nadpisałem taki tekst : „gdy księżyc nad Komorowem jest wielki jak kamień młyński, w świat czarnych kotów, w drzew cienie dziwaczne wchodzi uroczy Ptaszyński”. Zadałam Wojtkowi Młynarskiemu też pytanie, czy czuje się na marginesie współczesnego życia muzycznego. Odpowiedział, że nie, ale czasy się zmieniły i do pewnego stopnia my się wszyscy czujemy na marginesie”. Napisałem niedawno tekst, że obok młodych zdolnych są też i starzy zdolni, na których nikt nie zwraca uwagi, bo już się ludzie przyzwyczaili”. Pan Wojtek zdawał się podczas naszej rozmowy zapominać, jakim on był objawieniem, jak obsypywano go nagrodami, zwłaszcza na festiwalach w Opolu, jak jego piosenki śpiewała cała Polska i do dziś one cały czas żyją. Nie ma zabawy na przykład w kurortach górskich bez piosenki „Jesteśmy na wczasach w tych góralskich lasach”. Nie sposób wyliczyć jego przeboje, ale można je odnaleźć - i piosenki, i wiersze - w niedawno wydanej antologii „Wojciech Młynarski. Od oddechu do oddechu", której promocja odbyła się w Wilii Foksal. Była na niej Agata, Paulina i Janek – trójka dzieci Wojciech Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej, ale bez ich ojca, który od kilku miesięcy ciężko chorował i nie podnosił się z łóżka. To dzieci właśnie zadbały o to, żeby zebrać jego twórczość – wiersze liryczne i te, które on nazywa publicystyką poetyczną. Wielbiciele Młynarskiego przybyli tłumnie, bo nadal wzbudza on podziw i emocje. Zaliczany przez Jeremiego Przyborę do trójcy wieszczów polskiej piosenki. Tym wieszczem pozostanie na zawsze.
Rok przed śmiercią Piotr Machalica zrealizował ważny dla niego projekt. „To taki testament...”
W dniu pogrzebu aktora wspomina go Agata Młynarska
Na początku tygodnia dotarła do nas smutna informacja o nagłej śmierci Piotra Machalicy. Aktor, który jeszcze we wrześniu brał ślub, a w listopadzie gościł na łamach VIVY!, przegrał walkę z koronawirusem. Dziś odbędzie się pierwsza część zaplanowanego pogrzebu artysty. W tym szczególnym dniu na łamach Faktu 65-latka wspomniała Agata Młynarska. Piotr Machalica we wspomnieniu Agaty Młynarskiej. Stworzył muzyczny testament Kilka dni temu, zaraz po opublikowaniu informacji o odejściu Piotra Machalicy, Agata Młynarska napisała wzruszające pożegnanie aktora. „W nocy zmarł Piotr Machalica. Trudno w to uwierzyć. Jeszcze słyszę głos Piotra w słuchawce”, napisała w nim i wyjaśniła, co było tematem telefonicznego połączenia. „Rozmawiamy o płycie z piosenkami Młynarskiego. Ciepło, serdecznie, wzruszająco mówi o Tacie. Proponuje wybór swoich ulubionych piosenek. Mówi, że bez Ojca jest marnie. Dlatego chce „zrobić” jego piosenki, lepiej mu z nimi”, wspominała dziennikarka. Dziś na łamach Faktu prezenterka opowiedziała o przyjaźni Wojciecha Młynarskiego i Piotra Machalicy znacznie więcej. „Razem z tatą byli rosłymi, wielkimi facetami, podobnie się ubierali, nosili kowbojskie kapelusze obaj mieli też amerykańską kurtkę wojskową. Ta kurtka symbolizowała przynależność do tego co Amerykanie nazywają wolnością, to był dla nich symbol wolności. Bo wtedy w Polsce mogliśmy tylko o niej pomarzyć”, mówiła cytowana przez Fakt gwiazda. Okazuje się, że nagranie przez zmarłego aktora płyty z własnymi interpretacjami tekstów przyjaciela było tylko kwestią czasu. Ostatecznie płytę udało wydać się rok temu. Znakomity tekściarz na pewno byłby z niej zadowolony, bo jak mówiła jego córka, Wojciech Młynarski zawsze cenił Piotra Machalicę za jego wrażliwość, delikatność i skromność. „Gdy Piotr wpadł na pomysł, że chce nagrać płytę z piosenkami taty, długo o tym rozmawialiśmy. Tak powstała jego ostatnia płyta „Mój ulubiony Młynarski”. Uważał, że wszystko, co można powiedzieć o świecie, jest zawarte w piosenkach, które napisał tata, i w jego tłumaczeniach takich wielkich jak Brassens czy Okudżawa. One dawały mu ukojenie”, mówi w dzienniku Agata Młynarska. Uważa też, że ostatni muzyczny projekt aktora jest w pewnym sensie jego testamentem… „Na tej płycie jest piosenka ze spektaklu, który razem robili z moim tatą z piosenkami Brassensa, - "Niegdysiejsze pogrzeby". Piotr genialnie i z dystansem ją zaśpiewał. W kontekście jego nagłej śmierci jest to niezwykle przejmujące, to że na swą ostatnią płytę wybrał właśnie ten utwór. Ta płyta to taki testament Piotra”, wyznała w Fakcie dziennikarka. Przypomnijmy, że dziś o godzinie 13:00 odbędzie się pierwsza część pogrzebu Piotra Machalicy, czyli pożegnalna msza święta w Kościele Środowisk Twórczych na Placu Teatralnym w Warszawie. Następnie urna z prochami 65-latka zostanie przewieziona do Częstochowy. To właśnie tam w sobotę 19 grudnia aktor zostanie pochowany w grobie rodzinnym.
Jakim ojcem był Wojciech Młynarski? Mijają trzy lata od jego śmierci...
Dopiero dwa miesiące po śmierci Wojciecha Młynarskiego jego dzieci Agata, Paulina i Jan Młynarscy zdecydowali się na bardzo szczery wywiad o ojcu. Dziś, trzy lata od jego śmierci, przypominamy, co o nim mówili. Jakim był ojcem Wojciech Młynarski? Co chciał, aby stało się z jego twórczą spuścizną? Jak radził sobie z dwubiegunowością? Jakim ojcem był Wojciech Młynarski? Z relacji Agaty, Pauliny i Jana Młynarskich wynika, że Wojciech Młynarski był ojcem tolerancyjnym, ale bardzo wymagającym. Zawsze uważał, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Jak mówi Agata, nie znosił tzw. rozkosznych dzieci, które zabierają głos nieproszone. Był człowiekiem bardzo zapracowanym, a o jego uwagę trzeba było zabiegać. Ponadto Agata Młynarska zwraca uwagę na to, że był bardzo lojalny, ale ona zawsze cierpiała na deficyt jego miłości - "Był bardzo skupiony na sobie, a jego rodzina na nim”. Według Pauliny „cały czas człowiek musiał coś takiego robić, żeby tata zechciał się na nim skupić”. Najtrudniejsze relacje Wojciech miał z najmłodszym dzieckiem, Janem Młynarskim. Muzyk, który m.in. stworzył projekt „Młynarski plays Młynarski”, gdzie gra utwory ojca w nowych aranżacjach, tak mówi o swoich stosunkach z tatą: „Kochał tak, jak umiał... Jednak ja z moim bagażem dochodzę do tego dopiero teraz. (…) Muszę potwierdzić, że ojciec rzeczywiście nie oceniał mnie z moimi wyborami, miałem nawet poczucie, że bywa lojalny wobec mnie. Podczas rozmów nie znosiłem tego, że nie patrzy w oczy. Zawsze się rozglądał dookoła, jak mówiłem coś ważnego. Nie wiem, na ile miało to związek z jego podzielnością uwagi, filozofią, że dzieci i ryby głosu nie mają, którą nabył w dzieciństwie za sprawą swojej babci (…)”. Zdaniem Pauliny mimo wszystko Wojciech Młynarski bardzo doceniał swoje dzieci i nie szczędził im komplementów. Z wyjątkiem Agaty, która twierdzi, że największy komplement, jaki usłyszała od taty to, że jest „całkiem udatną dziennikarką” i że „nie miała takiej frajdy, żeby słyszeć od niego jakieś superkomplementy”. W innym miejscu podkreśla: „Zawsze mogłam z nim pogadać, ale zawsze też musiałam znać swoje miejsce w szeregu”. Choroba Wojciecha Młynarskiego - jak odbiła się na rodzinie? Na całym życiu Wojciecha Młynarskiego i jego relacjach z bliskimi zaważyła ciężka choroba, na którą cierpiał. W rodzinie był to temat tabu. Paulina Młynarska o tym, że ojciec cierpi na chorobę dwubiegunową dowiedziała się dopiero w wieku 14 lat. Sama opisuje to tak: „Dopiero kiedy zaczęliśmy dojrzewać, bo wcześniej, w latach 70. i 80., ludzie się tak nie zajmowali analizowaniem stanów psychologicznych własnych i innych ludzi. Taka choroba jak ojca była czymś wstydliwym, mówiło się o niej szeptem. U nas w domu w ogóle nie wolno było o niej mówić. O tym, że tata choruje na dwubiegunówkę, dowiedziałam się, mając lat 14. Obie z Agatą byłyśmy już właściwie dorosłe, kiedy po raz pierwszy otwarcie o tym z tatą rozmawiałyśmy. (…). Nasze relacje często bywały trudne i naznaczone problemami, z którymi tata się borykał, mówię tu o jego chorobie dwubiegunowej. Ale kiedy był w dobrej formie, mogłam liczyć na jego przemyślenia. I on nigdy, przenigdy mnie nie oceniał”. Dorobek artystyczny Wojciecha Młynarskiego Przed śmiercią, Wojciech Młynarski dał całej trójce dzieci zadanie do wykonania - mają zająć się jego spuścizną artystyczną. Zgodnie z jego wolą ma powstać fundacja, która zajmie się opieką i ochroną jego twórczości. Praca nad tym przedsięwzięciem połączyła Agatę, Paulinę i Jana, których stosunki nie zawsze były doskonale przyjacielskie. Podczas choroby ojca i teraz, gdy razem pracują nad jego dziełem, na nowo poukładali swoje relacje i się do siebie zbliżyli. Jak mówi Paulina „Tata zostawił nam geny. A gena nie wydłubiesz”.