To Wojciech Malajkat przekonał Andrzeja Seweryna. Nie uwierzysz, czego go nauczył!
Wojciech Malajkat, znany aktor i dyrektor Teatru Współczesnego w Warszawie, od lat nie wykonuje tradycyjnych ukłonów po spektaklach. Jego postawa, inspirowana Luciano Pavarottim, zyskała naśladowców wśród innych artystów, w tym Andrzeja Seweryna i Grzegorza Turnaua.
Nie wszyscy aktorzy kończą spektakl ukłonem. Wojciech Malajkat, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych i filmowych, od lat przyjmuje owacje na stojąco... stojąc. Co kryje się za tą niecodzienną decyzją sceniczną? Dlaczego Wojciech Malajkat nie kłania się po spektaklach? Wojciech Malajkat otwarcie przyznał, że po spektaklach stoi wyprostowany i uśmiecha się, a nie kłania. Powód tej decyzji jest głęboko osobisty, a także zainspirowany postawą innego znanego artysty. "Od wielu już lat nie zginam się wtedy, gdy publiczność bije brawo i dziękuje aktorom i aktorom za spektakl. Zainspirował mnie do tego Luciano Pavarotti. Oglądałem wspaniałe koncerty z jego udziałem. Gdy się kończyły, ludzie nagradzali go oklaskami, a on nie kłaniał się, tylko wychodził na środek z wielką chustką, promiennie się uśmiechał i szeroko otwierał ramiona. Nie chciałem robić tego samego, bo uznałem, że ten konkretny gest zarezerwowany jest dla Pavarottiego, ale dało mi to do myślenia" — wyznał w ostatniej rozmowie z "Plejadą". ZOBACZ TEŻ: Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach "Podczas każdego spektaklu ponoszę emocjonalne, fizyczne i psychiczne koszty. Widzowie zresztą też. Na tym polega teatr. Naprawdę ciężko pracuję na scenie. Tak więc po wszystkim, jeśli słyszę oklaski i czuję, że dałem radę, staję przed widownią i się uśmiecham. No, chyba że nie mam do tego powodów, to uśmiech nie pojawia się na mojej twarzy" — dodał, przyznając, że ukłony kojarzą mu się z "proszeniem o jałmużnę". "Poza tym, jeśli bym się kłaniał, nie widziałbym przez cały czas radości wypisanej na twarzach publiczności", podkreślił. Andrzej Seweryn i Grzegorz Turnau podążają śladem Malajkata Decyzja Malajkata nie pozostała bez echa w środowisku artystycznym. Andrzej Seweryn, znany aktor i reżyser, a także Grzegorz Turnau – muzyk i wokalista – przyjęli podobną postawę wobec ukłonów po występach. "Andrzeja Seweryna moje argumenty przekonały. Nie wiem, jak jest teraz, ale gdy graliśmy razem, stawał obok mnie po spektaklu i też się nie kłaniał. Podobnie zresztą jak mój przyjaciel Grzegorz Turnau. On też przejął ode mnie ten zwyczaj. Z tego, co wiem, nikt na to nie narzeka, nikomu to nie przeszkadza" — wyznał aktor. SPRAWDŹ TEŻ: Babcia widziała w nim księdza, on został aktorem. Piotr Trojan zdradza, co zaważyło na jego wyborze
Zło ukryte w relacji nauczyciel–student? Malajkat przerywa milczenie po latach
Wojciech Malajkat, znany aktor i były rektor Akademii Teatralnej w Warszawie, w poruszającym wywiadzie przyznaje, że nieświadomie skrzywdził jednego ze swoich studentów. Opowiada o własnych doświadczeniach z czasów studiów i o tym, jak zmienił swoje podejście do nauczania, by chronić granice swoich podopiecznych.
Wojciech Malajkat zdecydował się na wyjątkowo szczery wywiad, w którym ujawnia niepokojące doświadczenia ze swojej młodości oraz refleksje z lat pracy dydaktycznej. Aktor porusza temat przemocy symbolicznej i emocjonalnej w środowisku szkół teatralnych – zarówno tej, której sam doświadczył, jak i tej, którą nieświadomie mógł wyrządzić innym. Jego słowa to nie tylko osobiste świadectwo, ale i głos w szerszej debacie o granicach w relacjach nauczyciel–student. Wojciech Malajkat rozlicza się z przeszłością. Jego wyznanie szokuje środowisko aktorskie Wojciech Malajkat udzielił szczerego wywiadu "Plejadzie". Ujawnił w nim, że jeszcze jako student doświadczył sytuacji, które uznał za niepokojące. Jeden z nauczycieli miał używać wobec niego języka nacechowanego seksualnymi skojarzeniami. Chociaż sam aktor nie traktował tego jako traumatyczne doświadczenie, intuicyjnie wiedział, że inni mogą odebrać to znacznie boleśniej. "Nie ranił mnie, ale dotykał przestrzeni, której dotykać nie powinien. Próbował wpływać na moją wyobraźnię seksualnymi skojarzeniami. Namawiał mnie do tego, żebym sobie wyobrażał różne rzeczy. Nie czułem się z tym komfortowo, ale nie płakałem po nocach z tego powodu. Po prostu tego nie rozumiałem. Intuicja podpowiadała mi, że inni też mogą tego nie rozumieć. Mało tego, mogą poczuć się z tego powodu skrzywdzeni" — tłumaczył aktor w rozmowie z Michałem Misiorkiem. ZOBACZ TEŻ: Kamila Urzędowska jak z innej epoki. Zobacz, na co aktorka zdecydowała się dla Izabeli Łapińskiej Nieświadome krzywdzenie studentów – refleksje pedagoga Najbardziej poruszającym momentem wywiadu jest wyznanie Malajkata, że po latach otrzymał wiadomość od byłego studenta, który stwierdził, że cierpiał z powodu jego metod nauczania. "Zupełnie nie zdawałem sobie z tego sprawy. Napisałem do niego list, spotkaliśmy się, porozmawialiśmy i go przeprosiłem" — wyjawił "Plejadzie". Tłumaczy, że granica przemocy jest płynna i każdy może ją mieć gdzie indziej. "Od wielu lat moja praca i jako nauczyciela, i jako reżysera łączy się z tym, że na zajęciach i próbach pękamy ze śmiechu. Jego to dotknęło. Wydawało mu się, że śmiejemy się z niego, choć wcale tak nie było. Ale, oczywiście, miał prawo źle się poczuć" — tłumaczy, wracając pamięcią do trudnej rozmowy. Po tym zdarzeniu Malajkat diametralnie zmienił swoje podejście do pracy dydaktycznej. Wprowadził też zasadę, że każdy student ma prawo natychmiast zareagować, jeśli poczuje się źle z jakimkolwiek zachowaniem. Taka forma otwartej komunikacji stała się fundamentem jego stylu pracy. "Upewniam się najpierw, czy wszystkim to odpowiada. Proszę, by każdy, kto poczuje się niekomfortowo, od razu mi o tym powiedział. Taka umowa to podstawa" — podsumowuje. Zakaz fuksówki – decyzja rektora Malajkata Jako pierwszy rektor Akademii Teatralnej, Wojciech Malajkat zdecydował się na odważny krok – całkowity zakaz fuksówki. Podkreślił, że choć sam nie ucierpiał podczas tej tradycji, wielu jego kolegów tak. Nie chciał, by przyszłe pokolenia studentów doświadczały tego samego. Jego decyzja była jednym z pierwszych elementów szerszych zmian, które wprowadzał w uczelni. "Od dawna wiedziałem, że z fuksówką jest coś nie tak. Co prawda mnie podczas niej nic złego nie spotkało, ale moich kolegów już tak. Mimo że byli traktowani dokładnie tak, jak ja, mocno cierpieli. Nie było na to mojej zgody. Już wtedy zrozumiałem, że granica przemocy jest bardzo płynna. Każdy ma ją gdzieś indziej" — zaznaczył w rozmowie z Michałem Misiorkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Z żoną jest od ponad 30 lat, adoptowali dwójkę dzieci. Wojciech Malajkat oddał im serce, ograniczył dla nich pracę
Z żoną jest od ponad 30 lat, adoptowali dwójkę dzieci. Wojciech Malajkat oddał im serce, ograniczył dla nich pracę
„Uczynili mnie lepszym człowiekiem”, mówi aktor
Od ponad 30 lat jest idealnym mężem, a od 2008 roku wspaniałym ojcem dla swoich adoptowanych dzieci: Kacpra i Michaliny. Ale nie zawsze było idealnie. Przed laty Wojciech Malajkat mówił wprost: „Wychodzę rano, odwożę dzieci do szkoły, jadę prosto do pracy i wracam po dwudziestej drugiej”. Z czasem zrozumiał, że rodzina jest jego najcenniejszym skarbem. Ograniczył pracę i skupił się na najbliższych, którym oddał całe serce. Wojciech Malajkat — historia miłości z żoną Wojciech Malajkat i jego żona Katarzyna Engwert są małżeństwem od ponad 30 lat. „Naprawdę wierzę, że nie po to tak długo się szukaliśmy i tak długo czekaliśmy na siebie, żeby teraz rezygnować z tego, co razem udało nam się zbudować przez te dwadzieścia kilka lat”, mówił aktor. Poznali się w liceum. „Opowiadałem jej jakieś głupoty i ona chichotała, a zapytana, o co chodzi na lekcji, nie umiała odpowiedzieć i cierpiała z tego powodu”, wyznał ulubieniec publiczności. W tamtym czasie nie wiedzieli jednak, że ich drogi na zawsze się połączą. Co więcej, po maturze oboje poszli w innych kierunkach i nie mieli ze sobą stałego kontaktu. On wyjechał do Łodzi na studia teatralne, ona wybrała się do Olsztyna na pedagogikę. Dopiero po latach znowu mieli okazję się spotkać. I to właśnie wtedy miało między nimi zaiskrzyć. Niedługo potem aktor poprosił swoją dawną licealną przyjaciółkę o rękę. I tak zaczął się ich niezwykle szczęśliwy związek, który trwa do dzisiaj. CZYTAJ TEŻ: Grażyna Wolszczak wspomina śmierć ukochanego męża. „Przytłaczał mnie lęk o przyszłość” Wojciech Malajkat z żoną - pierwszy pokaz "Ogniem i Mieczem" Capitol 04.02.1999 rok Wojciech Malajkat o adoptowanych dzieciach W 2008 roku zakochani postanowili adoptować dwójkę dzieci: Kacpra i Michalinę. Aktor przyznał, że syn i córka odmienili jego życie i wprost mówi, że „uczynili mnie lepszym człowiekiem”. Dodawał również, że „Moje dzieci są tak chowane, żeby wiedziały, co jest dobre, a co złe”, zwierzał się w jednym z wywiadów. W pewnym momencie syn małżonków zaczął mierzyć się z problemami zdrowotnymi. Z czasem okazało się, że Kacper ma ADHD. „Nie krzyczę na Kacpra, uczyłem się tego chyba z rok, że on siada do lekcji i musi natychmiast coś chwycić. Ja mówię: odłóż to, połóż, skup się. A on tak się skupia. Kiedyś dawno bym pewnie rzucił czymś o ścianę. Ale kiedy to są moje dzieci, inaczej się to układa w głowie”, wspominał w wywiadzie dla „Dobrego czasu”. Rodzina bardzo zmieniła aktora i dzisiaj Wojciech Malajkat nie wyobraża sobie bez nich życia. Z tego powodu ograniczył pracę, by mieć dla bliskich jak najwięcej czasu. Bo jak sam wcześniej twierdził: „Wychodzę rano, odwożę dzieci do szkoły, jadę prosto do pracy i wracam po dwudziestej drugiej”, czytaliśmy w Gali. „Moje życie polega głównie na tym, że nie ma mnie w domu”, dodawał. Ostatecznie rodzina wygrała i to właśnie na niej Wojciech Malajkat skupia się najbardziej. „Mam rodzinę i wiem, że nie może mnie zabraknąć z powodu zawału serca”, podkreślał na łamach magazynu VIVA!. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Córka Jolanty Fraszyńskiej i Roberta Gonery odnosi międzynarodowe sukcesy
Są razem od prawie 30 lat. Historia miłości Wojciecha Malajkata i jego żony, Katarzyny
Nietuzinkowa osobowość, utalentowany aktor, rektor Warszawskiej Akademii Teatralnej… Wojciech Malajkat świętuje 62. urodziny! Ulubieniec widzów unika medialnego szumu. W rozmowach z dziennikarzami chętnie dzieli się jedynie kulisami swojej pracy i rzadko porusza temat rodziny. Na próżno szukać w sieci jego zdjęć z najbliższymi, a sam aktor nie ma profilu w mediach społecznościowych. Gdy schodzi ze sceny, udaje się do swojego azylu – domowego zacisza, które stworzył z ukochaną żoną i dziećmi. Jak rozpoczęła się ich historia? Wojciech Malajkat i Katarzyna Engwert są razem od prawie trzydziestu lat! Poznajcie ich historię miłości. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 16.01.2025 r.] [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 16.01.2025 r.] Wojciech Malajkat – w zawodzie miał dużo szczęścia Tata był stolarzem, mama krawcową, a on sam chciał zostać nauczycielem. I poniekąd jego marzenie się spełniło. Dziś Wojciech Malajkat jest rektorem Warszawskiej Akademii Teatralnej, inspiracją i idolem aktorów młodego pokolenia. Sam w wieku 23 lat zagrał Hamleta w Teatrze Studio, co uczyniło go najmłodszym Hamletem w historii polskiego Teatru. Wojciech Malajkat stworzył szereg fantastycznych kreacji i cały czas zachwyca nas kolejnymi wcieleniami. Sumienna praca i talent to jedno... Aktor nie ukrywa też, że jeśli chodzi o kwestię zawodowe, miał wiele szczęścia. „Dużo działo się w moim życiu poza mną. Dostałem się do wspaniałego zespołu Teatru Studio przez przypadek. W wieku 23 lat przez przypadek zagrałem Hamleta, bo nie mógł Krzysztof Kolberger ani Bogusław Linda. Powstał pomysł, żeby zaangażować kogoś prosto ze studiów. Grzegorzewski zadzwonił do Ewy Mirowskiej, która mu powiedziała, że ma gościa, który może to zrobić. I tak się stało. Potem wiele przedstawień, filmów i tego, co działo się ze mną w zawodzie, było kwestią nie moich starań, tylko zbiegu okoliczności. Nie chodzę na castingi, nie wiszę na telefonie i nie sprawdzam, czy ktoś mnie potrzebuje. Tak samo było z dyrekcją teatru, wypatrzyła mnie Barbara Borys-Damięcka i namaściła. Znowu zdecydowało się poza mną. Od momentu, kiedy zdałem maturę, cały czas ktoś mnie do czegoś namawia. A ja się zgadzam. Czasem. Do wszystkiego nie można mnie namówić”, opowiadał nam w 2021 roku. Wprost mówi, że nie jest gadatliwy, i nie ma w sobie imperatywu, by spotkać się z kimś, by zostać wysłuchanym, albo samemu się komuś wygadać. Wojciech Malajkat wybiera spokój i często ucieka przed ludźmi. „Trudno mnie sobie wyobrazić na balu sylwestrowym. Wolę książkę. Im mniej ludzi, tym lepiej. Bez ludzi nie chciałbym żyć, ale nie pędzę tam, gdzie jest ich dużo. Rzadko jestem na premierach filmów, na festiwalach filmowych, które są zupełnie inne niż teatralne, gromadzą ludzi, którzy mają dużo do załatwienia. To mnie męczy. Co ja mogę komuś załatwić? Nic”, zwierzał się w jednym z wywiadów VIVY! Beacie Nowickiej. Czytaj też: On robił wielką karierę, ona mu kibicowała. Niezwykły związek Grażyny Marzec i Olgierda Łukaszewicza Wojciech Malajkat, VIVA! 9/2021 Wojciech Malajkat, VIVA! 9/2021 Wojciech Malajkat – historia miłości z żoną. Jak poznał ukochaną? Nic dziwnego, że na próżno szukać jego profili w mediach społecznościowych. Artysta ceni sobie przestrzeń prywatną i niechętnie dzieli się nią ze światem. Jak wcześniej podkreślał, rzadko pojawia się na czerwonym dywanie, nie publikuje też zdjęć z bliskimi. Nie każdy wie, że aktor jest szczęśliwym mężem i ojcem. A historia miłości Wojciecha Malajkata i jego żony, Katarzyny to gotowy scenariusz na film romantyczny. Para poznała się w szkolnej ławce. Bywało, że pani Katarzyna często była wypraszana przez nauczycieli z kasy. Wszystko przez żarty ukochanego. „Opowiadałem jej jakieś głupoty i ona chichotała, a zapytana, o co chodzi na lekcji, nie umiała odpowiedzieć i cierpiała z tego powodu”, zwierzał się w wywiadach aktor. Ich znajomość urwała się wkrótce po ukończeniu liceum. Każde z nich miało określone plany. Wojciech Malajkat rozpoczął studia aktorskie w Łodzi, a jego przyszła żona wybrała wydział pedagogiczny w Olsztynie, a następnie na kilka lat wyjechała w kraju. Po powrocie para odnowiła kontakt i od tamtej pory są nierozłączni! Zrozumieli, że łączy ich głębokie uczucie, dawne wspomnienia powróciły. I tak wspólnie zaczęli planować przyszłość u swojego boku – ślub, rodzina… Zakochani wierzą, że to było przeznaczenie i los nie bez powodu postawił ich ponownie na swojej drodze. Wojciech i Katarzyna Malajkatowie po ślubie zamieszkali w Warszawie. Najpierw dzielili lokum z przyjaciółmi – Zbigniewem Zamachowskim i Piotrem Polkiem, a potem zamieszkali we własnym domu. Sprawdź też: „To nie była łatwa miłość”. Jerzy Skolimowski i Elżbieta Czyżewska spędzili u swojego boku sześć burzliwych lat Wojciech Malajkat z żoną - pierwszy pokaz "Ogniem i Mieczem" Capitol 04.02.1999 Wojciech Malajkat z żoną: rodzina, dzieci Małżonkowie na każdym kroku wspierali się w codziennych obowiązkach. On rozwijał swoją karierę, ona rozpoczęła prace w szkole. „Naprawdę wierzę, że nie po to tak długo się szukaliśmy i tak długo czekaliśmy na siebie, żeby teraz rezygnować z tego, co razem udało nam się zbudować przez te dwadzieścia kilka lat”, mówił aktor. Wojciech Malajkat w poruszających słowach opowiada o wybrance swojego serca. Co w niej ceni? „Inteligentna, wrażliwa, ciepła, z poczuciem humoru, a przy tym zaradna i odważna”, wymieniał w rozmowie z Galą. Wojciech i Katarzyna Malajkatowie nie doczekali się dzieci. Po 17 latach małżeństwa zdecydowali się na adopcję i stworzyli kochający dom dla Kacpra i Michaliny. Tak aktor mówił Beacie Nowickiej o uszczęśliwianiu dzieci: „To będzie straszny banał. Trzeba się nad nimi pochylić, wsłuchać w nie, wtedy jest prościej sprawić im radość. Można je uszczęśliwiać tym, że nie czyni się ich nieszczęśliwymi. Nauczyłem się jednej magicznej sztuczki. Otóż nie ma sensu mówić dziecku, które się przewróciło, że nic się nie stało, nic nie boli. To nieprawda. Magiczna sztuczka polegała na tym, że ja mówiłem: „Ojej, przestraszyłaś się, tak? I co, boli, tak?”. Wtedy dzieci zapominały o bólu. Wiedziały, że ja je rozumiem”. Nie ukrywał, że ojcostwo go zmieniło? „Uczyniło mnie lepszym człowiekiem”, tłumaczył w jednej z rozmów. Para przekazuje swoim pociechom najważniejsze wartości. Pragną, by wyruszyły świat ze świadomością, co jest dobre, a co złe. Dla Wojciech Malajkata rodzina to największa siła. Artysta ceni każdą chwilę spędzoną z najbliższymi i nie pozwala już, by zobowiązania zawodowe odciągały go od rodziny. Zwolnił tempo. Kilka lat temu przyjął stanowisko rektora Akademii Teatralnej w Warszawie, ale zrezygnował z prowadzenia Teatru Syrena. „Mam rodzinę i wiem, że nie może mnie zabraknąć z powodu zawału serca”, mówił. Czytaj też: „Był miłością, wsparciem, czułością”. Annę Kalczyńską łączyła z tatą wyjątkowa więź Wojciech Malajkat z żoną Katarzyną, promocja płyty dvd filmu SHREK 2, 2003 Kiedy świat opanowała pandemia koronawirusa, aktor wraz z bliskimi osiedlił się na Mazurach. Tam jest ich azyl. Dla jego dzieci była to trudna zmiana. W Warszawie mieli swoich przyjaciół, zajęcia, na które uczęszczali... „Misia cierpi, tu miała koleżanki, całe swoje życie. Ale ma internet, który stał się jej oknem na świat. Nie mówię jej: „Tu jest ci lepiej niż w Warszawie”, bo to nie jest prawda. Córka tańczy, nawet w czasie epidemii odbywają się konkursy, więc jadę po nią, zawożę do Łodzi czy do Warszawy, wtedy wraca tu na chwilę, oddycha jak ryba, która trafiła z powrotem do wody, i znowu ją wywożę”, mówił w 2021 roku Wojciech Malajkat. Od niemal trzydziestu lat małżonkowie tworzą wyjątkowo zgrany duet. Gdy pytani są o receptę na tak udany związek, odpowiadają, że najważniejsza jest rozmowa. „Kiedy oboje pójdziemy w zaparte, nie ustąpimy ani na pół kroku, to zamieni się to we wspólną udrękę. Poza tym dbamy o to, że drugiej osobie było po prostu dobrze”, tłumaczył ulubieniec widzów. Wojciechowi Malajkatowi i jego bliskim życzymy wszystkiego, co najwspanialsze! Źródło cytatów: Viva!, Plejada.pl, cozatydzien.tvn.pl Wojciech Malajkat, Premiera filmu Listy do M. 5, 2022
Wojciech Malajkat o pracy i życiu osobistym: „Mimo wszystko czuję się panem swojego losu”
W ramach archiwum VIVY! przypominamy wywiad z niezwykłym aktorem i nietuzinkową osobowością, który ukazał się na naszych łamach w maju 2021 roku. Aktor? To tylko jedna z jego licznych pasji. Wojciech Malajkat to dziś przede wszystkim Rektor Warszawskiej Akademii Teatralnej. Skupia się na kształceniu młodych. Poza tym jest człowiekiem wielu talentów. Na koncie ma duże sukcesy: był m.in. najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. A prywatnie jest mężem i ojcem. Wojciech Malajkat tłumaczy Beacie Nowickiej, dlaczego coś, „co kiedyś było normą, dziś potrafi być złem”. Opowiada o walce z przemocą na Akademii, studiach w filmówce, ojcu Niemcu, wschodach słońca na Mazurach, uszczęśliwianiu dzieci, lizusach i… samotności szefa. Beata Nowicka: Siedzimy w Pana rektorskim gabinecie na Miodowej. Akademia Teatralna dźwięczy… ciszą. Pustka tego pięknego gmachu jest przygnębiająca. Wojciech Malajkat: Od roku pandemia paraliżuje moje ruchy. Kolejny lockdown, chwila oddechu i tak w kółko. Stosuję różne wybiegi, ucieczki do przodu, ale czuję się słabszy od tego dziadostwa. Jestem półkrwi Niemcem, chciałbym mieć konkret, cel. Rodzice mnie tak do życia przysposobili. Mieli jasno wytyczony cel, ciężko walczyli o jego realizację. Ja teraz nie mogę tego celu nawet wyznaczyć. To znaczy wyznaczam go, ale stale przesuwam. Jestem zanurzony w rzeczywistości, która nie chce poddać się żadnym regułom. To jest cholernie uciążliwe. Od pięciu lat jest Pan kapitanem tego statku. Potężnego statku, kolosa. Mam 750 osób na pokładzie… Rok temu to „załoga” wybrała Pana na drugą kadencję. Też im się dziwię. Wiedzieli, co robią. „Dyrektorzy starzeją się dwa razy szybciej”, powiedział Pan kiedyś. Ja widzę, że rektorowanie Panu służy. Plotłem coś bez sensu… (śmiech). Żyję bardzo intensywnie, odkąd zostałem szefem teatru, teraz szkoły. Może to jakoś konserwuje? Choć również wyczerpuje. Spadają na mnie problemy w takiej mnogości, że to powoduje szybsze dojrzewanie. Od kilku tygodni przez media przetacza się fala oskarżeń o przemoc i mobbing w szkołach aktorskich, szczególnie w słynnej łódzkiej filmówce. Pan walczy z tym od dawna. W Akademii pracujemy nad tym od trzech lat, może dlatego przechodzimy tę chorobę lżej. Nie ma tak drastycznych przykładów przemocy. To nie znaczy, że u nas jest jak w raju, przed nami dużo do zrobienia. Mam wielką ambicję, żeby stworzyć szkołę dla studentów. Całe moje życie opierało się na opresyjnej edukacji, od przedszkola zawsze „pani miała rację”. Szkoły były dla nauczycieli, oni tam królowali i mieli się spełniać. Uczniowie byli narzędziem. Z przyjaciółmi – Zbyszkiem Zamachowskim i Piotrem Polkiem studiował Pan w filmówce. Doświadczył Pan tam traumy? Nie, ale będę mówił za siebie. Wszystko trzymało się w jakichś granicach. Ale też czasy były inne. Zostaliśmy przyjęci do wymarzonej szkoły i wszystko, co nas tam spotykało, braliśmy za coś, co ma nas spotkać. Że tak właśnie ma wyglądać nasza edukacja. Mamy XXI wiek, zmieniły się świadomość, obyczaje, etyka. Co kiedyś było normą, dziś potrafi być złem, nadużyciem. Młodzi ludzie chcą poznać zasady, według których ktoś ich uczy. Nie ma już miejsca na niewiedzę ani zarządzanie tą niewiedzą i ich strachem. Czytaj także: Michał Koterski przez lata walczył z nałogami. Dziś jest kochającym mężem i ojcem Często słyszę, że „aktorzy pracują na emocjach”. Ale czy te emocje można z ludzi wyciągnąć przemocą? Przede wszystkim trzeba określić zasady. Jasno powiedzieć, że mogą zdarzać się wybuchy emocji, które mają na celu uruchomić ich wyobraźnię i energię. Przemoc w postaci szarpania, bicia, wyzywania, rzucania w kogoś przedmiotami jest niedopuszczalna. Uważam, że wszystko można sobie wytłumaczyć i tak długo pracować, aż osiągniemy efekt, na który liczymy. Czasem się go nie osiąga. I z tym trzeba się pogodzić. Pan słynie z autorskich metod nauczania. Powołałem do życia parę małżeńską – Marysię i jej męża, którzy czasem na zajęciach komentują moim głosem, co dzieje się w czasie ćwiczeń. Marysia jest bywalczynią, człowiekiem teatru i zawsze zabiera ze sobą męża, który o wszystko ją dopytuje, bo lubi mieć jasność. Więc gdy czasami moim studentom coś nie wychodzi, odzywają się Marysia i jej mąż. Zazwyczaj mąż zaczyna: „Marysiu, zwróć uwagę, że tu w ogóle nic nie słychać. Ci studenci tak mówią, że ja nic nie słyszę”. Na co Marysia odpowiada: „Uspokój się, uczą się przecież, tak?”. Nawet do mnie dotarło, co chciał Pan przekazać… Ja muszę studentom zwrócić uwagę na ich niedoskonałości, od tego jestem. Ale gdy „słyszą” Marysię z mężem, którzy zamieniają się w parę potencjalnych widzów, czyli ludzi, którzy próbują zrozumieć to, co widzą na scenie, ich komentarze fenomenalnie trafiają do wyobraźni moich studentów. W lot łapią, o co chodzi. Co roku zaczynam kurs od ważnego komunikatu do studentów – moja rola nie polega na tym, żeby polować na ich potknięcia, błędy i słabości. Jestem tu po to, żeby im je uświadomić i pomóc z nich wybrnąć. To kompletnie zmienia optykę. Studenci nie są zwierzętami, na które trzeba polować, i nie muszą w stresie „walczyć o przeżycie”, tylko mogą ze spokojem szukać swoich możliwości. Niestety, czasem niektórym z nas zdarza się za bardzo wierzyć w model „mistrz i uczeń”. I przekraczać granice, a na to nie ma już przyzwolenia. Te problemy śnią się Panu po nocach? Ostatnio nic mi się nie śni. Wieczorem padam jak kłoda. Nie dziwię się. Jak chłopak z Mazur znalazł się w łódzkiej filmówce? Zostałem do tego… namówiony. Tata był stolarzem, mama krawcową, ja chciałem być nauczycielem. Gdybym nie pojechał do Łodzi i nie zdał egzaminów, byłbym nauczycielem w jakiejś mrągowskiej szkole. W wieku 23 lat, jeszcze jako student, zagrał Pan Hamleta w Teatrze Studio w Warszawie. Wciąż jest Pan najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Oddalił się Pan od rodziców pod każdym względem. Na tym polega zmiana międzypokoleniowa. Ja zmieniłem się w stosunku do rodziców, a moje dzieci w stosunku do mnie. Tak ma być, inaczej patykiem oralibyśmy te same pola. Rodzice spotkali się w Mrągowie, mama przyjechała z Kurpiów, ojciec jest Niemcem. Został przesiedlony z Prus Wschodnich. Rosjanie rozłączyli go z rodzicami, gdy miał 14 lat. Nigdy już ich nie zobaczył. Ale nie było w nim jadu. Przyjmował swój los z wewnętrzną siłą. Chyba ją po nim odziedziczyłem. Chodził Pan z ojcem po lesie i prowadził męskie rozmowy? O nie. Rodzice ciężko pracowali, nie mieli czasu na filozofowanie. Ale od nich wiem, co jest dobre, a co złe. Rodzice mnie nauczyli, że nie wolno krzywdzić ludzi, kraść. W ich życiu liczyła się praca. Nie wiem, co miałbym robić, gdybym nie miał pracy. Naprawdę? Naprawdę. Rodzice strasznie mnie pilnowali, to nie był oczywiście pruski terror, ale czuwali, żebym się uczył. Nie unikałem nauki, lubiłem nawet. Jeśli człowiek nie pracuje, to szaleje. Budzą się demony. Czytaj także: Janusz Kusociński „Kusy” był polskim mistrzem świata w biegach, zginął w masowej egzekucji w Palmirach Praca fizyczna również? Oczywiście. Jako dziecko musiałem palić w piecu. Gdy rodzice wracali do domu, było ciepło. Widziałem, że zrobiłem dla nich coś pożytecznego, zaoszczędziłem im wysiłku. Potrafiłem wstać o czwartej nad ranem i podlewać ogród, bo wiedziałem, że ktoś musi to zrobić. Budziły się ptaki, świtało, w powietrzu unosił się ten niepowtarzalny zapach wilgotnej ziemi i roślin. Stąd wiem, jak wygląda wschód słońca. Można to przespać przez całe życie. Kazimierz Kutz o takim magicznym miejscu dzieciństwa mówił „mój heimat”, mała ojczyzna. Okolice Mrągowa to Pana heimat? Zdecydowanie tak. Jednym słowem nie da się tego opisać. To są niedzielne poranki, kiedy rodzice włączali radio, z którego sączyła się muzyka klasyczna. To zapach wiosny. Ostatnio była zima, jaką pamiętam z dzieciństwa, kiedy jako pierwszy łaziłem po dziewiczym śniegu, nawet zwierzęta nie były przede mną. Zbudowałem dom 20 kilometrów od domu rodzinnego, który wciąż stoi. To jest moje miejsce. Dopóki żyli rodzice, uwielbiałem do nich jeździć. Kiedyś pewnie tam wrócę. Pamięta Pan ten moment, kiedy przyjechał z Łodzi do rodziców i nagle poczuł, że już jest innym człowiekiem? Bardzo wyraźnie pamiętam. Pojechałem na studia i od razu strasznie zacząłem tęsknić za domem. Poszedłem do lekarza w Łodzi i przyznałem mu się, że ja usycham, bo w Łodzi nie ma żadnych wód. Chyba się przejął, bo powiedział: „To ja panu daję zwolnienie na kilka dni”. Pojechałem do domu pierwszym pociągiem. Gdy wysiadłem na peronie w Mrągowie, zobaczyłem – wręcz dojmująco – że świat rusza się w różnych tempach. W Mrągowie auta jeździły wolniej, ludzie szli wolniej, mieli czas, żeby się zatrzymać i pogadać. Dotkliwie to odczułem. Zrozumiałem, że ten pośpiech będzie mi towarzyszył do końca życia, i tak jest. Znak cywilizacji. Ma Pan czasami poczucie, że idzie na zatracenie? Nie. Ale może to wynika z faktu, że lubię pracować. Praca mnie nie przytłacza, nie wyniszcza. Mieszkaliśmy długo ze Zbyszkiem Zamachowskim i Piotrem Polkiem, przyjaźnimy się od 40 lat, bywało tak, że rano szło się na próbę do teatru, o godzinie 15 jechało do radia, żeby nagrać słuchowisko, wieczorem wracaliśmy na przedstawienie, a po przedstawieniu, już w nocy, szliśmy do kabaretu. Czasami o piątej rano wstawałem na zdjęcia do filmu. Żyłem pełnią życia. Chyba pełnią… pracy! (Śmiech). Mimo wszystko czuję się panem swojego losu. To ja decyduję, którą częścią swojego życia zawodowego i prywatnego żyję intensywniej. Teraz moja rodzina jest na Mazurach, stamtąd uczą się zdalnie. Miało być bezpieczniej, a i tak skończyło się chorobą całej naszej czwórki, na szczęście przeszliśmy covid dosyć łagodnie. Jestem tam co weekend. Syn i córka cierpią odcięci od Warszawy? Misia cierpi, tu miała koleżanki, całe swoje życie. Ale ma internet, który stał się jej oknem na świat. Nie mówię jej: „Tu jest ci lepiej niż w Warszawie”, bo to nie jest prawda. Córka tańczy, nawet w czasie epidemii odbywają się konkursy, więc jadę po nią, zawożę do Łodzi czy do Warszawy, wtedy wraca tu na chwilę, oddycha jak ryba, która trafiła z powrotem do wody, i znowu ją wywożę. To będzie pokolenie covidowe. Wielu rzeczy nie przeżyją, za to doświadczą innych. Nie ma próżni. Nasi rodzice mieli wojnę światową, my komunę, a oni mają wojnę z epidemią. Można uszczęśliwić swoje dzieci? Chyba tak. To będzie straszny banał. Trzeba się nad nimi pochylić, wsłuchać w nie, wtedy jest prościej sprawić im radość. Można je uszczęśliwiać tym, że nie czyni się ich nieszczęśliwymi. Nauczyłem się jednej magicznej sztuczki. Otóż nie ma sensu mówić dziecku, które się przewróciło, że nic się nie stało, nic nie boli. To nieprawda. Magiczna sztuczka polegała na tym, że ja mówiłem: „Ojej, przestraszyłaś się, tak? I co, boli, tak?”. Wtedy dzieci zapominały o bólu. Wiedziały, że ja je rozumiem. Czytaj także: Magdalena Piekorz wyszła z ciężkiej choroby. Teraz została szefową Agencji Kreacji Filmu i serialu w TVP Co Pan robi dla higieny psychicznej? Namiętnie czytam książki, ostatnio katalońskiego pisarza Jaume Cabré, jest fenomenalny. Uwielbiam kryminały, bo kreują rzeczywistość, która mnie niesamowicie wciąga i pozwala odpocząć. Lubię Jeffery Deavera, wczesnego Mankella, w ogóle serie, w których bohaterowi udaje się zwyciężyć zło, taki jest Harry Hole u Nesbø czy Jack Reacher od Lee Childa. Nauczył się Pan czegoś od młodych ludzi? Uczymy się nawzajem, ta wymiana trwa. W „Weselu” jest taki dialog między Maryną a Poetą: „Któż się uczył? Tak wzajemnie. Ja od pani, pani ze mnie. A na cóż mnie tej nauki? Na nic. Więc? Sztuka dla sztuki”. Ja im opowiadam o życiu, o swoim zawodzie, o tym, co mnie spotkało. A oni dają mi to, co mają najfajniejszego, czyli swoją energię i siłę. Pan też miał swojego mistrza, Jerzego Grzegorzewskiego. Fenomenalnego, wybitnego artystę i człowieka. Miałem ogromne szczęście pracować z nim 21 lat i przyglądać się temu, jak on tworzy. Miałem Marka Walczewskiego, Ewę Mirowską. Od Grzegorzewskiego, który był dyrektorem Teatru Studio, potem Narodowego, nauczyłem się, że gdy w teatrze coś się nie udaje, pretensje można mieć tylko do dyrektora. On miał czas na to, żeby zatrzymać się przy pani garderobianej i zapytać, co słychać. Taki rodzaj wspaniałego człowieczeństwa. Jako artysta nauczył mnie, że sztuka nienawidzi banału, jednoznaczności. Generujemy banał, bo jest łatwy do osiągnięcia, ale on niszczy wszystko. Grzegorzewski nigdy nie krzyczał na aktorów, nie wyżywał się na nich. To on Pana tego nauczył? Nawet nie musiałem się tego uczyć, bo to nigdy nie było moim narzędziem. Nie widzę powodu, żeby coś sobie załatwiać w życiu przez to, że kogoś skrzywdzę, zranię, żeby egoistycznie poprawić sobie humor, nawet jeśli to prawda, a często nie jest. Nie lubię tego i nie akceptuję. I nienawidzę lizusów. Dlaczego? Lizus to człowiek, który ma kompleksy, nie może się wyżyć na przełożonym, więc coś mu liże. To jest mobbing szefa. Tak samo ohydny jak wyżywanie się na podwładnym. Szału dostaję. Na szczęście nie ma wielu lizusów wokół mnie, bo ludzie wiedzą, że ich nie cierpię. Pana przyjaciele mówią, że zawsze miał Pan w sobie jakiś rodzaj wewnętrznej samotności. Na pewno od 12 lat doświadczam czegoś, co nazywam samotnością szefa. Nie demonizuję tego, tak jest. Jak gdzieś wchodzę, milkną rozmowy – nie dlatego, że oni coś przede mną ukrywają, tylko nagle zmienia się proporcja. Żartujemy z tego, ale niewiele to zmienia. To dotyczy nie tylko mnie. To jest syndrom szefów. Poza tym faktycznie nie jestem gadatliwy. Nie mam imperatywu, że muszę spotkać się z kimś, żeby się wygadać albo wysłuchać, jak ktoś gada. Dziwię się, że dzisiaj tyle tu pani nagadałem (śmiech). Troszeczkę musiałam się natrudzić… Trudno mnie sobie wyobrazić na balu sylwestrowym. Wolę książkę. Im mniej ludzi, tym lepiej. Bez ludzi nie chciałbym żyć, ale nie pędzę tam, gdzie jest ich dużo. Rzadko jestem na premierach filmów, na festiwalach filmowych, które są zupełnie inne niż teatralne, gromadzą ludzi, którzy mają dużo do załatwienia. To mnie męczy. Co ja mogę komuś załatwić? Nic. Jak daleko wybiega Pan wyobraźnią w przyszłość? Niedaleko. Dużo działo się w moim życiu poza mną. Dostałem się do wspaniałego zespołu Teatru Studio przez przypadek. W wieku 23 lat przez przypadek zagrałem Hamleta, bo nie mógł Krzysztof Kolberger ani Bogusław Linda. Powstał pomysł, żeby zaangażować kogoś prosto ze studiów. Grzegorzewski zadzwonił do Ewy Mirowskiej, która mu powiedziała, że ma gościa, który może to zrobić. I tak się stało. Potem wiele przedstawień, filmów i tego, co działo się ze mną w zawodzie, było kwestią nie moich starań, tylko zbiegu okoliczności. Nie chodzę na castingi, nie wiszę na telefonie i nie sprawdzam, czy ktoś mnie potrzebuje. Tak samo było z dyrekcją teatru, wypatrzyła mnie Barbara Borys-Damięcka i namaściła. Znowu zdecydowało się poza mną. Od momentu, kiedy zdałem maturę, cały czas ktoś mnie do czegoś namawia. A ja się zgadzam. Czasem. Do wszystkiego nie można mnie namówić. Rozmawiała BEATA NOWICKA Czytaj także: Marian Kociniak był ojczymem dla syna ukochanej żony Grażyny, córka nazywała go księciem z bajki
Wojciech Malajkat o nauce aktorstwa w czasie pandemii: „Działa to na innych zasadach...”
Od pięciu lat Wojciech Malajkat jest rektorem w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Nauka tego zawodu w czasach pandemii to jednak ogromny wysiłek i zdecydowanie coś innego, niż przy kontakcie bezpośrednim studentów. Bohater nowego numeru VIVY zdradził nam, jak patrzy na edukację zdalną i po czym poznaje dobry materiał na aktora. Czy aktorzy po szkole są lepsi? Jak wygląda nauka w pandemii? Komentuje Wojciech Malajkat Już ponad rok studenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie nie mieli zajęć praktycznych. Wojciech Malajkat ubolewa nad tym, ale nie tak mocno, jak inni. Aktor stara się wyciągnąć z tej sytuacji jakieś plusy. „Mamy czasy trudne, niepewnymi. Nie można postawić sobie celu i go osiągnąć. Ludzie, którzy mieli szansę być aktorami jeszcze sobie poradzą. Ci jednak, którzy tej szansy nie mieli są rozżaleni. Ale nauka aktorstwa w czasie epidemii ma sens. Tak jak miała w czasie okupacji czy II Wojnie Światowej. Po prostu odbywa się to na innych zasadach. Gdy nie możemy uczyć praktyki, uczymy teorii z obu semestrów. Mamy nadzieję wrócić i nadrobić praktykę”, wyznał przed kamerą VIVY.pl 58-latek. CZYTAJ TEŻ: Syn Doroty Szelągowskiej rozczarował się studiami: „Nie chciałabym być na jego miejscu” Rektor prestiżowej uczelni wyjaśnił nam też, czy to prawda, że oglądając telenowele i filmy od razu można wyłapać, który aktor gra po szkole teatralnej, a który jej ukończył. Czy ma to jakieś znaczenie? „Nie oglądam seriali, włączony telewizor rzadko gości w moim domu. Wiedzę na temat zdolności moich studentów czerpię z zajęć. Jak w życiu, jeden będzie miał więcej talentu, drugi mniej. Co to jest talent? Wielka wyobraźnia, temperament, wdzięk, poczucie humoru, błysk w oku to jedne ze zdolności. Im więcej ich człowiek ma, tym lepiej w tym zawodzie”, wyjaśnił nam Wojciech Malajkat. Cały wywiad prasowy z aktorem znajdziecie w nowej VIVIE!. Zachęcamy do zakupu.
Tak Wojciech Malajkat wspomina Piotra Machalicę. Aktor nauczył przyjaciela jednej rzeczy
Pół roku temu 14 grudnia Piotr Machalica przegrał walkę z koronawirusem. Uwielbiany przez kilka pokoleń aktor pozostawił pogrążonych w żałobie bliskich – w tym żonę i przyjaciół. Jednym z nich był Wojciech Malajkat. Jak zapamiętał on artystę? Piotr Machalica – wspomnienia Wojciecha Malajkata Nie ma chyba w Polsce fana sztuk teatralnych i filmów, którzy nie odczuliby braku Piotra Machalicy. Wybitny i zawsze pozytywny artysta odszedł w połowie grudnia ubiegłego roku. Środowisko aktorów przyjęło tę informację z ogromnym smutkiem. Nie inaczej było z Wojciechem Malajkatem, który opowiedział nam, jak zapamiętał przyjaciela. „Wraz z odejściem Piotra Machalicy zniknęły jego niepowtarzalne: wdzięk, poczucie humoru, człowieczeństwo. Ale nie tylko ja, a wielu ludzi musi mierzyć się z tym, że tego wszystkiego już nie doświadczymy”, powiedział nam podczas sesji dla VIVY! profesor zwyczajny i rektor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Syn Henryka Machalicy, który zmarł w wieku 65 lat, miał wpływ na życie Wojciecha Malajkata. „Piotr nauczył mnie szczerego powitania. On brał ludzi w ramiona. Dopóki go nie poznałem, nie wiedziałem o tym, że można się do ludzi na powitanie bądź pożegnanie przytulić. Gdybym miał wybrać, czego mi brakuje charakterystycznego dla Piotrka, to byłoby to”, wyznał przed kamerą VIVY.pl aktor, reżyser i pedagog. Co jeszcze zdradził nam Wojciech Malajkat? Zobacz całe wideo. Z kolei pełny wywiad z aktorem znajdziesz w nowej VIVIE! CZYTAJ TEŻ: Widok grobu Piotra Machalicy wzrusza do łez. Żona aktora zamieściła na nim wyjątkowe słowa
Wojciech Malajkat: „Jeśli człowiek nie pracuje, to szaleje. Budzą się demony”
Aktor szczerze o dzieciństwie, pasji i wewnętrznej samotności
Rektor warszawskiej Akademii Teatralnej i wspaniały aktor. Wojciech Malajkat nie ukrywa, że żyje bardzo intensywnie od momentu, w którym został szefem teatru i szkoły. A jak zaczęła się jego przygoda ze sceną? Artysta opowiedział nam także o dzieciństwie, jednym z najważniejszych miejsc w jego życiu i wewnętrznej samotności. View Ediplayer on the source website Siedzimy w Pana rektorskim gabinecie na Miodowej. Akademia Teatralna dźwięczy… ciszą. Pustka tego pięknego gmachu jest przygnębiająca. Od roku pandemia paraliżuje moje ruchy. Kolejny lockdown, chwila oddechu i tak w kółko. Stosuję różne wybiegi, ucieczki do przodu, ale czuję się słabszy od tego dziadostwa. Jestem półkrwi Niemcem, chciałbym mieć konkret, cel. Rodzice mnie tak do życia przysposobili. Mieli jasno wytyczony cel, ciężko walczyli o jego realizację. Ja teraz nie mogę tego celu nawet wyznaczyć. To znaczy wyznaczam go, ale stale przesuwam. Jestem zanurzony w rzeczywistości, która nie chce poddać się żadnym regułom. To jest cholernie uciążliwe. (...) Jak chłopak z Mazur znalazł się w łódzkiej filmówce? Zostałem do tego… namówiony. Tata był stolarzem, mama krawcową, ja chciałem być nauczycielem. Gdybym nie pojechał do Łodzi i nie zdał egzaminów, byłbym nauczycielem w jakiejś mrągowskiej szkole. W wieku 23 lat, jeszcze jako student, zagrał Pan Hamleta w Teatrze Studio w Warszawie. Wciąż jest Pan najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Oddalił się Pan od rodziców pod każdym względem. Na tym polega zmiana międzypokoleniowa. Ja zmieniłem się w stosunku do rodziców, a moje dzieci w stosunku do mnie. Tak ma być, inaczej patykiem oralibyśmy te same pola. Rodzice spotkali się w Mrągowie, mama przyjechała z Kurpiów, ojciec jest Niemcem. Został przesiedlony z Prus Wschodnich. Rosjanie rozłączyli go z rodzicami, gdy miał 14 lat. Nigdy już ich nie zobaczył. Ale nie było w nim jadu. Przyjmował swój los z wewnętrzną siłą. Chyba ją po nim odziedziczyłem. ZOBACZ: Wojciech Malajkat: „Przemoc w postaci szarpania, bicia, wyzywania, rzucania w kogoś przedmiotami jest niedopuszczalna” Chodził Pan z ojcem po lesie i prowadził męskie rozmowy? O nie. Rodzice ciężko pracowali, nie mieli czasu na filozofowanie. Ale od nich wiem, co jest dobre, a co złe. Rodzice mnie nauczyli, że nie wolno krzywdzić ludzi, kraść. W ich życiu liczyła się praca. Nie wiem, co miałbym robić, gdybym nie miał pracy. Naprawdę? Naprawdę. Rodzice strasznie mnie pilnowali, to nie był oczywiście pruski terror, ale czuwali, żebym się uczył. Nie unikałem nauki, lubiłem nawet. Jeśli człowiek nie pracuje, to szaleje. Budzą się demony. Praca fizyczna również? Oczywiście. Jako dziecko musiałem palić w piecu. Gdy rodzice wracali do domu, było ciepło. Widziałem, że zrobiłem dla nich coś pożytecznego, zaoszczędziłem im wysiłku. Potrafiłem wstać o czwartej nad ranem i podlewać ogród, bo wiedziałem, że ktoś musi to zrobić. Budziły się ptaki, świtało, w powietrzu unosił się ten niepowtarzalny zapach wilgotnej ziemi i roślin. Stąd wiem, jak wygląda wschód słońca. Można to przespać przez całe życie. Kazimierz Kutz o takim magicznym miejscu dzieciństwa mówił „mój heimat”, mała ojczyzna. Okolice Mrągowa to Pana heimat? Zdecydowanie tak. Jednym słowem nie da się tego opisać. To są niedzielne poranki, kiedy rodzice włączali radio, z którego sączyła się muzyka klasyczna. To zapach wiosny. Ostatnio była zima, jaką pamiętam z dzieciństwa, kiedy jako pierwszy łaziłem po dziewiczym śniegu, nawet zwierzęta nie były przede mną. Zbudowałem dom 20 kilometrów od domu rodzinnego, który wciąż stoi. To jest moje miejsce. Dopóki żyli rodzice, uwielbiałem do nich jeździć. Kiedyś pewnie tam wrócę. Pamięta Pan ten moment, kiedy przyjechał z Łodzi do rodziców i nagle poczuł, że już jest innym człowiekiem? Bardzo wyraźnie pamiętam. Pojechałem na studia i od razu strasznie zacząłem tęsknić za domem. Poszedłem do lekarza w Łodzi i przyznałem mu się, że ja usycham, bo w Łodzi nie ma żadnych wód. Chyba się przejął, bo powiedział: „To ja panu daję zwolnienie na kilka dni”. Pojechałem do domu pierwszym pociągiem. Gdy wysiadłem na peronie w Mrągowie, zobaczyłem – wręcz dojmująco – że świat rusza się w różnych tempach. W Mrągowie auta jeździły wolniej, ludzie szli wolniej, mieli czas, żeby się zatrzymać i pogadać. Dotkliwie to odczułem. Zrozumiałem, że ten pośpiech będzie mi towarzyszył do końca życia, i tak jest. Znak cywilizacji. Ma Pan czasami poczucie, że idzie na zatracenie? Nie. Ale może to wynika z faktu, że lubię pracować. Praca mnie nie przytłacza, nie wyniszcza. Mieszkaliśmy długo ze Zbyszkiem Zamachowskim i Piotrem Polkiem, przyjaźnimy się od 40 lat, bywało tak, że rano szło się na próbę do teatru, o godzinie 15 jechało do radia, żeby nagrać słuchowisko, wieczorem wracaliśmy na przedstawienie, a po przedstawieniu, już w nocy, szliśmy do kabaretu. Czasami o piątej rano wstawałem na zdjęcia do filmu. Żyłem pełnią życia. (...) Sprawdź: Praca doprowadziła Dorotę Segdę do problemów z bezsennością: „Nakręcają mnie dobre rzeczy…” Pana przyjaciele mówią, że zawsze miał Pan w sobie jakiś rodzaj wewnętrznej samotności. Na pewno od 12 lat doświadczam czegoś, co nazywam samotnością szefa. Nie demonizuję tego, tak jest. Jak gdzieś wchodzę, milkną rozmowy – nie dlatego, że oni coś przede mną ukrywają, tylko nagle zmienia się proporcja. Żartujemy z tego, ale niewiele to zmienia. To dotyczy nie tylko mnie. To jest syndrom szefów. Poza tym faktycznie nie jestem gadatliwy. Nie mam imperatywu, że muszę spotkać się z kimś, żeby się wygadać albo wysłuchać, jak ktoś gada. Dziwię się, że dzisiaj tyle tu pani nagadałem (śmiech). (...) Jak daleko wybiega Pan wyobraźnią w przyszłość? Niedaleko. Dużo działo się w moim życiu poza mną. Dostałem się do wspaniałego zespołu Teatru Studio przez przypadek. W wieku 23 lat przez przypadek zagrałem Hamleta, bo nie mógł Krzysztof Kolberger ani Bogusław Linda. Powstał pomysł, żeby zaangażować kogoś prosto ze studiów. Grzegorzewski zadzwonił do Ewy Mirowskiej, która mu powiedziała, że ma gościa, który może to zrobić. I tak się stało. Potem wiele przedstawień, filmów i tego, co działo się ze mną w zawodzie, było kwestią nie moich starań, tylko zbiegu okoliczności. Nie chodzę na castingi, nie wiszę na telefonie i nie sprawdzam, czy ktoś mnie potrzebuje. Tak samo było z dyrekcją teatru, wypatrzyła mnie Barbara Borys-Damięcka i namaściła. Znowu zdecydowało się poza mną. Od momentu, kiedy zdałem maturę, cały czas ktoś mnie do czegoś namawia. A ja się zgadzam. Czasem. Do wszystkiego nie można mnie namówić.
„Nauczymy Polaków kochać! Miłość pod choinkę!”, czyli 7 rzeczy, za które fani pokochali „Listy do M."!