40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności
Przez cztery dekady tworzyli duet, jakiego próżno szukać. Ona – błyskotliwa, bezkompromisowa, z ciętym językiem i poczuciem humoru, które podbijało serca słuchaczy. On – wybitny muzyk jazzowy, mistrz improwizacji, o duszy romantyka. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli parą idealną w swojej nieidealności. Ich miłość była jak jazz – nieprzewidywalna, autentyczna, pełna emocji.
Nie rozstawali się niemal na krok. Ich związek łączyła nie tylko czułość, ale też wspólne spojrzenie na świat – pełne ironii, dystansu i wzajemnego zrozumienia. I choć ich codzienność była daleka od banału, nigdy nie przestawali być dla siebie wsparciem i inspiracją. Dziś mija 9 lat od chwili, gdy Maria Czubaszek odeszła – 12 maja 2016 roku. Wojciech Karolak nie ukrywał, jak bardzo brakowało mu ukochanej. Żył jeszcze pięć lat, ale jak sam mówił: „nie było już tak samo”. 23 czerwca 2021 roku i on odszedł, zostawiając po sobie ciszę, która została po dwojgu wyjątkowych ludzi. Teraz, po latach, możemy znów przywołać ich historię. Pełną czułości, śmiechu i niezwykłej bliskości. Historię miłości, która trwa mimo wszystko. View Ediplayer on the source website Historia miłości Wojciecha Karolaka i Marii Czubaszek „Prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”, mawiała Maria Czubaszek. Tą prawdą kierowała się w swoim związku z Wojciechem Karolakiem. I rzeczywiście ich miłość aż ciężko było przeoczyć. Ale trudno nie zauważyć było też poczucia humoru. Bo to właśnie żart mocno ich ze sobą połączył. W końcu ona nie lubiła jazzu, a on przyznał, że zakochał się w jej… nogach. Jak się poznali? Podczas wieczorku u wspólnych znajomych. „Zszedłem z tego okna, usiedliśmy gdzieś w kąciku i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. […] podczas tej pierwszej rozmowy u Dąbrowskich przekonałem się, że to kompletnie niepospolita dziewczyna i że umiemy ze sobą gadać na różne tematy, chociaż nawet gdybyś mnie zabiła, nie przytoczyłbym ci ani jednego zdania”, przyznał Wojciech Karolak przed laty. Później wyjechał jednak do Szwajcarii i ich kontakt się urwał. Chwilę później wrócił jednak do Warszawy i… od razu umówił się na spotkanie z Marią. Pierwsze spotkanie we dwoje zakończyło się… kłótnią, ale i szybkim pogodzeniem się. „Ale wracając do tej pierwszej randki, siedzę w jej domu, a ona na kanapie, oświetlona z tyłu przez telewizor, fika nogą. Myślę sobie: kur*a, jakie ona ma świetne nogi! To mnie już kompletnie wessało”, mówił. „Potem okazało się, że nogi to tylko jedna z jej piękności. Natomiast cała piękność leżała w jej duszy i usposobieniu”, opowiadał Wojciech Karolak Krystynie Pytlakowskiej. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu Sekrety związku Karolaka i Czubaszek W czym tkwił sekret ich związku? „To była chyba taka miłość połączona z przyjaźnią, co nieczęsto się zdarza, bo czasem, jak jest miłość, to nie ma przyjaźni, a tutaj było i jedno, i drugie. Oni sobie bardzo ufali i bardzo na sobie polegali. Wiedzieli, że tylko oni mogą być dla siebie nawzajem podporą. A przy okazji mieli świadomość, że nie mają umiejętności radzenia sobie w życiu”, cytuje słowa Andrzeja Andrusa Krystyna Pytlakowska w książce Małżeństwo doskonałe. Ona nie próbowała go naprawiać, akceptowała jego wady, ufała mu we wszystkim. On wiernie stał u jej boku, cenił jej humor i... pozwalał być sobą. Pobrali się w 1976 roku i do samego końca byli nierozłączni. „Absolutnie zgadzam się z zasłyszaną gdzieś tezą, że »mężczyzna potrzebny jest kobiecie, jak rybie narty«. Mówię tak, chociaż sama mam męża i biorąc pod uwagę mój wiek, zapewne będzie to już ostatni. I uważam, że powinniśmy się kochać, bo inaczej byśmy się pozabijali. Choć do miłości nie zawsze jest potrzebna druga osoba w pobliżu. Czasem nawet jest lepiej, gdy jej nie ma w okolicy”, mawiała Czubaszek. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak: duet idealny Wraz z Marią Czubaszek tworzyli zgrany duet nie tylko w życiu prywatnym. Specjalne piosenki komponował właśnie do jej tekstów. „Miłość to jedyny powód, dla którego z Karolakiem jesteśmy razem już ponad trzydzieści lat. I muszę przyznać, że Karolak jest fajny; oczywiście, ma przy tym mnóstwo wad. Pewnie dlatego też najlepiej się czujemy, kiedy jesteśmy sami. Nie jesteśmy jak papużki nierozłączki”, pisała w swojej książce. Jak w każdej relacji, tak i u nich, pojawiły się potężne kryzysy. Jednym z nich był alkoholizm Wojciecha Karolaka. Po jednej z imprez, gdy muzyk leżał upojony alkoholem, Maria Czubaszek wyszła z domu do znajomych: „Jak trochę wytrzeźwiał, to się przestraszył. Nagle sam, nie ma mu kto wódki przynieść". Miał kilka prób leczenia, w końcu rzucił alkohol, ale ja nie wróciłam »ot tak« [...]. Powiedziałam mu, że ma sobie wszyć esperal, inaczej nie zaryzykuję powrotu. Zresztą powiedziałam, że jeśli jeszcze raz się napije — rozwód natychmiast. Mógłby wtedy nawet umrzeć, trudno. Byłoby mi przykro, bo to fajny facet, ale uważam, że alkoholik ma prawo zapić się na śmierć, jego sprawa, nikt nie powinien mu w tym przeszkadzać”, mówiła w jednym z wywiadów. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości Wojciech Karolak o Marii Czubaszek Udało im się pokonać kryzys. Wojciech Karolak i Maria Czubaszek byli małżeństwem opartym na przyjaźni. Bardziej niż seks cenili sobie rozmowy. Nie mieli dzieci, ale całą troskę przelewali na siebie. „Gdy wracałem z trasy, zostawiała mi karteczki z instrukcją, co mam jeść i jak to należy przygotować”, wspominał Wojciech Karolak. Wraz z upływem czasu ich uczucie nie słabło: „Ja Marysię kochałem coraz bardziej. Im bardziej się starzała, im bardziej zasychała i się zmniejszała, i robiła się taką drobinką, tym bardziej ją kochałem. A najbardziej na samym końcu, kiedy już miała buźkę zmęczoną życiem”, mówił Wojciech Karolak po śmierci Marii Czubaszek w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Zobacz także: Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty Wojciech Karolak o śmierci żony „Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”, wspominał. Ona sama nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Obawiała się jedynie tego, jak poradzi sobie bez niej mąż. Szczególnie że widział, jak odchodziła: „liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre”, mówił w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2016 roku. „Skończyło się coś bardzo ważnego, coś, co nadawało życiu jakiś sens. Coś, wokół czego wszystko się kręciło. I tego już nie ma. Koniec”, dodawał w innej rozmowie. Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9.01.2002 Gdy Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku, pozostawiła męża pogrążonego w żałobie. Mimo odejścia żony, Wojciech Karolak nie załamał się. „Oboje byli samotnikami, ale to im się jakoś układało. Na pewno się kochali. Wielu muzyków, którzy byli blisko z Wojtkiem i często z nim grali, martwiło się, żeby on po śmierci Marysi nie wpadł w picie alkoholu. Można się było tego spodziewać, ponieważ przeżyłem z Wojtkiem kilka takich poważnych chwil, kiedy on był bardzo pijany. W takich stanach, w większości wypadków, to był bardzo śmieszny i dowcipny. Że Karolak nie wrócił do picia, to dla mnie świetna wiadomość. Naprawdę podziwiam, że wytrzymał”, mówił o przyjacielu Andrzej Dąbrowski. Jej ostatnim zmartwieniem przed śmiercią było, kto się nim zajmie. Miała powiedzieć, że mąż przyzwyczai się do jej nieobecności, bo w końcu „Kiedyś mnie nie znał, a żył…”: „Głupoty gadała. Tak jakby niczego nie wiedziała…”, komentował jej słowa Krystynie Pytlakowskiej, która tak podsumowuje śmierć Marii Czubaszek: „Umarła, tak jak chciała. Szybko i nieświadomie”, co Wojciech Karolak komentuje i krótko i dosadnie: „Tak, i to jedyne pocieszenie”. Teraz znów mogą być razem... Dzisiaj mija dokładanie 9 lat od jej śmierci. Źródła: M. Czubaszek Nienachalna z urody; K. Pytlakowska Małżeństwo doskonałe; Wywiady Krystyny Pytlakowskiej dla magazynu VIVA! z Wojciechem Karolakiem oraz Marią Czubaszek.
Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty
Filigranowa kobieta z niezwykłą osobowością. Zabawna, błyskotliwa, nietuzinkowa. Maria Czubaszek odeszła w maju 2016 roku w wieku 76 lat. Jej życiowy partner, wybitny jazzman Wojciech Karolak, zmarł pięć lat później. Ich prochy spoczęły na warszawskich Powązkach. Jak się okazuje, fani wciąż pamiętają o parze. Na ich nagrobku znalazły się niecodzienne i bardzo symboliczne przedmioty... Maria Czubaszek i Wojciech Karolak: mówiła, że miłość jest przereklamowana, ale spędzili razem 40 lat Ona nie lubiła jazzu, jego ujęły w niej zgrabne nogi. Gdy się poznali, ona miała już na koncie jedno małżeństwo: z Wiesławem Czubaszek rozwiodła się jednak po dekadzie. Ale z Wojciechem Karolakiem było inaczej... Pobrali się w 1976 roku. Żyli tak, jak chcieli, na własnych zasadach. Maria Czubaszek w 2012 roku przyznała, że dwukrotnie dokonała aborcji. Opowiadała się również za eutanazją. Była wolnym duchem. Sceptyczna wobec utrwalonego porządku. Mówiła, że miłość i seks są przereklamowane. A jednak to właśnie u boku Wojciecha Karolaka odnalazła szczęście. Nie było jednak sielankowo, ale zawsze z opresji ratowało ich.. poczucie humoru. I dystans. Szli przez życie razem przez cztery dekady, nierozłączni, aż do jej śmierci w maju 2016 roku. Później w życiu muzyka nastała ogromna pustka. Tęsknił wręcz niewyobrażalnie. Przez pięć lat codziennie zapalał w jej pustym pokoju światło. Bardzo symbolicznie. Jakby chciał zostawić taki znak na wypadek, gdyby zapragnęła wrócić. Odszedł w czerwcu 2021 roku. Miał 82 lata. Od tamtej pory może być przy „swojej Marysi”, bo tak ją zawsze nazywał. Ich prochy spoczęły w mogile na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach. Jak się okazuje, bliscy i fani wciąż pamiętają o tej legendarnej parze... I przynoszą na ich nagrobek oryginalne przedmioty. Czytaj także: Był przyjacielem Marii Czubaszek. Po 7 latach od śmierci pisarki opowiedział, co skrywała w swoim domu... Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9.01.2002 rok Grób Marii Czubaszek i Wojciecha Karolaka pełen osobliwych przedmiotów W miejscu ostatniego spoczynku pary jest oczywiście wiele konwencjonalnych wyrazów pamięć, jak znicze i kwiaty. Składają je bliscy oraz fani. Ale jest również coś jeszcze. Jak się okazuje, poczucie humoru, którym oboje wykazywali się za życia, ma swoje odzwierciedlenie również na ich grobie. Niektóre osoby, które na niego przychodzą, zostawiają... papierosy oraz figurki zwierząt. To pierwsze to oczywiście nawiązanie do nałogu, który przez pół wieku był obecny w życiu Marii Czubaszek. Wyroby tytoniowe były jej znakiem rozpoznawczym i wielką miłością. „Bardzo lubię palić. Jest to po prostu moja jedyna frajda w tym wieku. Nikomu w nos nie palę, nie zatruwam powietrza, noszę ze sobą zawsze małą popielniczkę. I żeby nie wiadomo co mówili, to oczywiście wiem, że jest to wada, ale mówię: zdrowia do grobu nie wezmę, młodość musi się wyszumieć, starość musi się wypalić”, stwierdzała z właściwym sobie poczuciem humoru w rozmowie z serwisem Newseria Lifestyle w 2013 roku. Drugie to natomiast nawiązanie do miłości do czworonogów, o której wprost mówiła satyryczka. „Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta. Nie chcę i nie potrafię zmienić zdania na ten temat. Jeżeli jest to wada, to niestety, ale z tą wadą umrę”, kwitowała w tym samym wywiadzie. Zdjęcia nagrobka Marii Czubaszek i Wojciecha Karolaka prezentujemy poniżej... Czytaj także: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu
Wojciech Karolak tak wspominał ukochaną żonę: „Była wspaniała i jedyna w swoim rodzaju”
Jaka prywatnie była Maria Czubaszek? Mija sześć lat od jej śmierci
Byli razem 40 lat. Marię Czubaszek i Wojciecha Karolaka łączyła wyjątkowa więź. Ona – wspaniała pisarka, on – utalentowany muzyk jazzowy. Artyści byli bratnimi duszami, mieli to samo poczucie humoru i spojrzenie na świat. Niestety ich szczęście przerwała śmierć pisarki. Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku. Mija właśnie sześć lat odkąd nie ma jej wśród nas. Wojciech Karolak zmarł pięć lat po stracie ukochanej żony. W jednym z archiwalnych wywiadów opowiadał nam o ich miłości i zdradził, jaka prywatnie była Maria Czubaszek. Wojciech Karolak o stracie ukochanej żony. Archiwalny wywiad VIVY z 2016 roku „Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”, mówił Wojciech Karolak o śmierci ukochanej żony Marii Czubaszek. W 2016 roku po stracie swojej miłości udzielił poruszającej rozmowy Krystynie Pytlakowskiej. Przypominamy archiwalny wywiad, który pojawił się w VIVIE nr 24/2016. Kiedy rozmawiam o Marysi, kiedy o niej myślę, zawsze czuję jej dowcip. Myślę, że Ty również. Tak, i tego mi brak. Zauważyłem, że bez Marysi głupieję. Przede wszystkim dlatego, że nie mam z kim rozmawiać, bo skończyły się w tym domu rozmowy o niczym, które były najpiękniejsze. W ogóle skończyły się rozmowy. O niczym, czyli o czym? O tym, że ktoś coś powie, druga osoba odpowie, rodzi się dygresja i z tej dygresji następna dygresja. Można się przy tym pokłócić i tak mija pięć godzin dziennie tego uroczego gadania, które miałem przez 40 lat. I raptem jednego dnia to się skończyło. Siedzę więc i milczę. Marysię bawiło Twoje poczucie humoru. Anegdoty w rodzaju tej o duecie Ireny Santor z Edytą Górniak? To było à propos odchudzania, bo wtedy przez ostatnie trzy lata piłem głównie piwo, mieściłem się więc jedynie w spodnie od dresu. Do tego duetu robiłem aranże. W pewnym momencie podeszła do mnie pani Irena i powiada: „Panie Wojtku, tam jest taki fragment, który byśmy z panią Edytą zaśpiewały w dwugłosie. Mógłby pan to napisać?”. Siedziałem po jednej stronie stołu, musiałem przejść na drugą, żeby coś napisać ołówkiem. Powiedziałem: „Czemu nie, w końcu przyda mi się odrobina ruchu”. Nikt tego nie zauważył, nie wiem, czy z uprzejmości, tylko Marysię to rozśmieszyło. Oboje bawiliście się purnonsensami. Purnonsens to wtedy, kiedy literat pisze tylko piórem. No, teraz poleciałem dowcipem Kurylewicza, który był geniuszem od zabawy słowem. W każdym razie strasznie mi brak tych rozmów z Marysią. Tych humorystycznych komentarzy. Czasem chętnie pogadałabym z Tobą, ale Ty w dzień śpisz, a żyjesz nocą, kiedy śpią inni. Dopiero od godziny 22 czasem odbierasz telefon. Tak, ale dzięki temu za bardziej naturalny odbieram fakt, że jestem sam. W gruncie rzeczy mi to odpowiada, bo nie lubię tłumów i sytuacji towarzyskich. A nie lubię ich od czasów, kiedy nie piję, czyli od bardzo dawna. Dla mnie spotkania towarzyskie bez alkoholu właściwie nie istnieją. Być może źle to o mnie świadczy, ale taka jest prawda. Najlepiej czuję się sam, kiedy mogę po prostu nic nie robić. Zobacz też: Maria Czubaszek i Wojciech Karolak przeżyli razem 40 lat. W tym tkwił sekret ich związku Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, Viva! 2/2012 I wtedy siedzisz na kanapie i patrzysz na swoje organy Hammonda? Nie, jest masa zajęć, które pomagają mi zabić czas, i nawet wciągam się w niektóre sprawy przez moment tak bardzo, że zapominam o rzeczywistości. A to pomaga. Naprawiasz coś, sprzątasz? Raczej psuję. Jeśli czegoś nie zepsuję, uważam to za swój sukces. Ale jestem maniakiem komputerowym, tyle że na innej zasadzie niż większość ludzi. Nie uznaję portali społecznościowych, nie są mi do niczego potrzebne. A poza tym nie chciałbym figurować gdzieś pod moim nazwiskiem. Co robisz więc w internecie jako Karolak? Różne rzeczy. Szukam odpowiedzi na moje pytania lingwistyczne, słucham muzyki. Dzięki YouTube znalazłem kilka perełek Jeremiego Przybory, które nie były częścią kabaretu. Między innymi zachwycił mnie skecz z Kobielą w roli prezesa, który przychodzi do parku ze swoim pracownikiem, panem Trznadlem, grającym na saksofonie i zamierza, recytując sonet Petrarki, poderwać dziewczynę. Ludzie na całym świecie zaczynają wydobywać archiwalia. Na przykład pierwszej Piwnicy pod Baranami czy Milesa Davisa z Johnem Coltrane’em. Nigdy bym nie przypuszczał, że ktoś kiedyś sfilmował te wspaniałości. Kiedy Ty zaczynałeś grać, nie było takich możliwości ani technik. Dla dzisiejszych młodych muzyków to zamierzchłe czasy, ale nie dla mnie. Jazz nie rozwijał się liniowo. Na początku był dosyć prostą ludową muzyką, ale zbliżając się do połowy XX wieku, dokonał wielkiego skoku. Z bum-cyk, bum-cyk zrobiła się sztuka. Ja się interesuję jazzem granym od połowy lat 40. Jest w nim siła. To kwintesencja tego, czym różni się jazz od filharmonicznej klasyki. Nie jest ani trochę archaiczny, ciągle żyje i przewija się we współczesnym nurcie. Nigdy nie lubiłem staroci, a ta muzyka nie ma wieku. I to robisz nocami? Wracasz do swojej młodości? Tak, siedzę po nocach i grzebię w rozmaitych koncertach. Mam czas, nie muszę się wcześnie kłaść, bo nie muszę wcześnie wstawać. A gdy tak szukam, po drodze znajduję mnóstwo innych fascynujących nagrań, które trzeba natychmiast ściągnąć, przegrać na komputer, posegregować. Zapominam o całym świecie. I to dla mnie jest błogosławieństwo. Wtedy nie myślisz o Marysi? Wtedy w ogóle nie myślę, ja o niej myślę w innych sytuacjach. Jeśli na przykład trafię na jakąś mszę w „czarnym” kościele, jakiś gospel w południowych Stanach. Ta muzyka tak na mnie działa, że jestem bezsilny wobec intensywności jej przeżywania. Tak mnie wzrusza, że po prostu leją mi się z oczu łzy. Dobrze, że nikogo wtedy przy mnie nie ma, bo jak ktoś głupio wygląda, to lepiej, by był wtedy sam. Ale mówię o tym dlatego, że w chwilach, gdy myślę o Marysi, robi mi się to samo. Wystarczy ułamek sekundy, okruch jakiegoś wspomnienia i raptem przypominam sobie, jak siedziałem przy tym komputerze, a ona obok sobie spała w fotelu. I jak się strasznie martwiłem, że wysycha i niknie. Widziałeś jej odchodzenie. Tak, ale liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. A tymczasem życie ją spalało. Ale nie bała się śmierci. Sama mi o tym mówiła. Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre. Gromadzisz wspomnienia i przedmioty. Powinienem mieć folwark z kilkoma stajniami, w których przechowywałbym rzeczy, które lubię. Poza tym co miałbym zrobić z tym, czego już nie potrzebuję? Ogłosić to na Allegro i tolerować wizyty obcych typów, którzy łaziliby mi po mieszkaniu? I jeszcze by się targowali. Z drugiej strony myślę sobie: Mam to już tak długo i przecież to moje, jak mógłbym się tego pozbywać? To tak jak z organami Hammonda? One są potwornie niepraktyczne, ciągle kombinuję, żeby je zamienić na inne. Ale związało Cię z nimi życie. Gdy poznałeś Marysię, wprowadziłeś się do jej kawalerki właśnie z nimi. Tak, i ta kawalerka się zmniejszyła. Małżeństwo z organami Hammonda wymaga dużo więcej miejsca niż małżeństwo z dzieckiem. I z ich powodu Marysia musiała pisać w kucki w przedpokoju, co jej zostało. Z tymi kuckami to prawda, ale to nie dlatego, żebym ją torturował. Kiedy wszedłem do jej mieszkania po raz pierwszy, widać było wydeptaną drogę od łazienki w stronę łóżka, a po bokach stały tak zwane meble Puchały, które wywalczyła przy rozwodzie z Czubaszkiem. Takie meble to był wielki szpan. Były chyba zaprojektowane dla Japończyków, którzy wszystko robią, siedząc na podłodze. Tak niskie. Ale mi to nie przeszkadzało. Jadałem więc na podłodze albo w kanciapie jakiegoś klubu. A Marysia pisała albo w redakcji, albo nie wiem gdzie. To nie było więc tak, że mój Hammond ją wypchnął z pokoju. A teraz paradoks, bo te organy stoją tu właściwie bezużyteczne – mnie się po prostu nic nie chce robić muzycznie, odkąd umarła. Przedtem też mi się nie chciało, z powodu lenistwa, ale teraz to mi się już w ogóle nic nie chce. Depresja po stracie bliskiej osoby? Nie wiem, podobno depresja jest chorobą, a ja nie czuję się chory. Może jestem inny niż człowiek, za którego miała mnie Marysia. Z przyczyn dla mnie niezrozumiałych traktowała mnie od początku jak jakiegoś nadczłowieka, takiego Milesa Davisa czy Michaela Jacksona. Tłumaczyłem jej, że jest dokładnie odwrotnie. Mówiłem, że owszem, jestem dobrym muzykiem, ale żadnym wielkim artystą. A to ona jest twórcza. „Reprezentujesz poziom Kabaretu Starszych Panów i Monty Pythona”, dodawałem. Do tej pory uważam, że słuchowiska, które reżyserował Jurek Dobrowolski, z Kwiatkowską, Pokorą i Łazuką, były arcydziełami. Ale jej można było mówić długo, pamiętała to może 10 minut, a potem następował kompletny reset. Kiedy się poznaliście, Ty byłeś bardziej znany niż Maria Czubaszek. Miała prawo widzieć w Tobie mistrza. Uważam, że wielką krzywdę wyrządziły jej czasy, w których żyła, bo nigdy nie została tak naprawdę doceniona za to, w czym była wspaniała i jedyna w swoim rodzaju. Przybora przynajmniej doczekał się tego, że przez ostatnich 10 lat był poważany jako wielki, wspaniały twórca. Marysi nikt nie powiedział: „Boże, jakie te pani słuchowiska są genialne”. Kiedy Polskie Radio wydało z nimi płytki, to w śmiesznym nakładzie i nigdzie nie można ich było kupić. To ja je przegrywałem i dawałem ludziom, którzy o nie prosili. Kiedy jej tłumaczyłem, że jest genialna, a ona się upierała, że to ja jestem Bóg wie kto, pomyślałem, że jej tego nie wybiję z głowy, ponieważ kompletnie się nie zna na muzyce i jest totalnie niemuzykalna. Ona nie reagowała na muzykę, tak samo jak ja nie reaguję na poezję. I nie ma się czego wstydzić. Te modele tak mają. Czytaj też: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Zastanawiam się jednak, dlaczego jazzman zakochuje się w kobiecie głuchej na muzykę. Bo ta kobieta to cudo. Takich więcej nie ma. Wystarczyłoby powiedzieć, że po prostu ją kocham. Nie kochałem, tylko kocham. Z każdym dniem coraz bardziej i więcej. Bo Marysia jest wspaniałym człowiekiem i nie musi słuchać mojej muzyki. Gram dla ludzi na koncertach i to wystarczy. Muzyka nigdy nie była dla mnie jakąś wielką pasją – lubię ją, ale miałem być plastykiem. A nie zostałem nim, bo jestem daltonistą. W każdej chwili mógłbym z muzyki zrezygnować, gdyby nie to, że stanowi moje źródło utrzymania. Słuchałbym sobie innych na YouTube, jak fajnie grają i śpiewają. Zwłaszcza ci czarni baptyści w amerykańskich kościołach. Co więc jest Twoją pasją? Nie mam jednej pasji. Jestem estetą, wrażliwym na wiele sztuk. Kocham gotyk. Gaudiego. Interesuje mnie architektura, moda… Lubię elegancko ubrane kobiety. Niezbyt to głębokie… A co było pasją Marysi? Ona nie miała żadnych pasji, które by polegały na zachwycaniu się jakąś twórczością. Może z wyjątkiem Woody'ego Allena. Jej największą pasją były zwierzęta. I byłaby najszczęśliwsza, gdyby mogła żyć z nimi w symbiozie. Kiedy dochodziło między nami do jakichś scysji, co zdarzało się dość często, rozbrajałem jej zły humor, znajdując na przykład filmik, jak to lew wita kobietę, która uratowała mu życie. Oglądając to, Marysia topniała i omdlewała z zachwytu: „O, jaki piękny lew, o, jak łapką porusza”. Strasznie mnie to wzruszało, bo mam dokładnie takie same odczucia. Tylko może bez tej egzaltacji. Ludźmi też się przejmowała? Tak, bo była dobrym człowiekiem i miała wspaniałą hierarchię wartości, która bardzo mi się podobała. Pod wieloma względami byliśmy bardzo podobni, chociaż ja mam zupełnie inne usposobienie. Wychowałem się w artystycznej rodzinie, w domu, w którym były ciągłe awantury. Nie znoszę więc draki, kłótni, niepotrzebnej szorstkości. Mam wtedy odruch wycofywania się. Z kolei Marysia miała w sobie buńczuczność, potrafiła wchodzić w bardzo ostrą polemikę, gdy napotykała na coś w poprzek jej stosunkowi do życia. Potrafiła walnąć pięścią w stół, a ja tego nie cierpię. Ale kiedy się kłóciliśmy, cały czas miałem świadomość, że to tylko jakaś przyprawa do naszego życia, bardzo powierzchowna. Marysia nawet w takich sytuacjach zachowywała dowcip, co jest najwyższą szkołą jazdy. Ja tego, niestety, nie umiem. Nie znosiła Twojego kolekcjonerstwa. O to wybuchały kłótnie? I miała do nich prawo, bo to utrudniało jej życie. Ja na przykład nie toleruję wyrzucania jedzenia i od razu w myślach za to przepraszam. Marysia mogła często sądzić, że jem i piję coś przeterminowanego ze skąpstwa. Ale nie powiedziała tego nigdy na głos, bo w gruncie rzeczy wiedziała, że we mnie nie ma nawet promila skąpca. Nie wyrzucam za małej koszulki, w której chodziłem 40 lat temu, piłem w niej wódkę, potem trzeźwiałem, potem pływałem w niej po morzach i oceanach. I byłem z nią nawet na Haiti, jak więc mam ją wyrzucić? Przecież ja z tą koszulką tyle przeżyłem! Maria Czubaszek, VIVA! 2013 I nadal masz tę koszulkę? Mam. W tym pokoju jest wszystko właściwie tak, jak wtedy, kiedy Marysię stąd zabrano. Wszystko poza klapkami, które pani Zosia wyrzuciła. A to przecież była cała Marysia i jej chodzenie po domu, i spanie. Jak te klapki tu były, czułem się, jakby wyszła tylko na chwilę. Leżą tu jej papierosy. Masz do niej żal, że tyle paliła? Nie mam, bo sam palę. To więcej niż przyzwyczajenie. To sposób życia. Jak człowiek ma raptem przestać, to co to tak naprawdę zmieni? Porozmawialiście kiedykolwiek o śmierci? O jej śmierci nigdy. Kilka razy powiedziałem, że boję się śmierci, ale tak bezosobowo. Nie określiłem, czyjej. A ja się bałem jej śmierci, nie swojej. Nie pocieszało mnie, że z góry spojrzy na mnie, że się spotkamy, że będziemy chodzili po pięknej łące… W obliczu odejścia kogoś bliskiego ludzie stają się infantylni. Bo wtedy łatwiej znieść stratę. Może tak powinno być, ale ja nigdy w coś takiego nie wierzyłem. To jest myślenie życzeniowe. Już jako małe dziecko zastanawiałem się, jak to jest, że jeśli ktoś widzi mnie, a ja widzę jego, to to są dwa zupełnie inne światy. Przyjąłem taki sposób myślenia, że świat to coś, co ja postrzegam, a cała reszta jest być może iluzją. Ja nawet nie wiem, czy Nowa Zelandia istnieje naprawdę. I czy istnieje Bóg. Wierzę w Boga jako siłę sprawczą wszystkiego, co nas otacza i jeszcze dużo dalej, ale Marysia w ogóle o tym nie myślała. Wcześnie spostrzegłem, że nie ma sensu opowiadać jej o miejscach, które zwiedziłem. Wiedziałem, że ona słucha z uprzejmości, ale tak naprawdę ma to gdzieś. Musiałaby tam być i widzieć to razem ze mną. Ale gdybym opowiedział jej o małym krokodylku, którego zabili, żeby go potem wypchać i sprzedać, toby nie posiadała się z żalu. Z którego okresu Waszego życia wspominasz ją najczęściej? Tego ostatniego, dlatego że wbrew pozorom kocham ją coraz bardziej. Moje uczucie cały czas rosło, im była starsza, tym bardziej ją kochałem. Była dla mnie piękna, nawet tym, co już było gasnące w jej oczach. Wiedziałem, że odchodzi. Kiedy dwa tygodnie przed śmiercią powiedziała mi, że się kończy, zareagowałem strasznie. Prosiłem jak idiota, żeby zaczęła więcej jeść, robiłem jej wymówki, ale z nią nie było na ten temat żadnej rozmowy. Do końca jednak miała plany. I ciągle miała bardzo dużo energii, więcej niż ja. Śmigała jak szalona, myślałem: może to taka rodzina, w której kobiety tak robią? Ale pod koniec cały czas spała, a ja cieszyłem się, bo myślałem, że chociaż trochę odrestauruje organizm, który katowała niemiłosiernie. Dwa dni przed śmiercią powiedziała mi, że nie chce być stara, że nawet już jej się żartować nie chce, tylko kto się teraz Wojtkiem zaopiekuje. Ona nie lubiła starości, panicznie się bała niedołęstwa. I miała świadomość, że brakuje jej powodów, aby dalej żyć. Wolała umrzeć, niż być niedołężną staruszką. Ale przecież miała miłość, przecież CIę kochała. Tak, ale miała prawo kochać tak, żeby jednak zdecydować, że umrze, kiedy poczuje, że już czas. To by świadczyło o tym, że mi ufała. Może się to wydać niezrozumiałe, ale nie mam do niej najmniejszej pretensji o to, że tak sobie odeszła. Zresztą na pewno było jej przykro. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby to wszystko ode mnie zależało. Pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie. Widocznie tak było dla niej lepiej. To jest jakieś pocieszenie. Tylko tyle, że straciłem mojego zająca i lustro, w którym się przeglądałem. Marysia była punktem odniesienia wszystkiego, co robiłem, i tego mi zabrakło. Maria Czubaszek, VIVA! 2013
Wojciech Karolak nie żyje. Wybitny artysta, mąż Marii Czubaszek miał 82 lata
Nie żyje Wojciech Karolak. Legendarny muzyk zmarł w wieku 82 lat. Prywatnie był przez wiele lat mężem Marii Czubaszek, która odeszła w 2016 roku. Smutną wiadomość przekazał w środę po południu dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. Nie żyje Wojciech Karolak. Kim był? W środę 23. czerwca dotarła do nas smutna wiadomość. Nie żyje Wojciech Karolak, genialny jazzman, multiinstrumentalista i kompozytor. Miał 82 lata. Wiadomość o jego śmierci przekazał dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. „Wojciech Karolak usnął snem wiecznym. W spokoju i ciszy. R. I. P.”, napisał na Twitterze. Potwierdził ją również Program 1 Polskiego Radia. View oEmbed on the source website Zmarły muzyk był nazywany najwybitniejszym organistą w historii polskiego jazzu. Wojciech Karolak przyszedł na świat 28. maja 1939 roku. Szybko zaczął przejawiać talent muzyczny. I to w wielu odsłonach! Grał i komponował m.in. na saksofonie altowym i tenorowym, organach Hammonda (był nazywany ich wirtuozem), zajmował się również aranżowaniem utworów. Karierę profesjonalną rozpoczął w latach 50. XX wieku. I tak w 1958 roku dołączył do formacji Jazz Believers, zaś w kolejnych dwóch latach zaangażowano go do zespołu The Wreckers. Jego liderem był Andrzej Trzaskowski, ojciec obecnego prezydenta Warszawy. „Lubiłem grać nie tylko w Hybrydach na Mokotowskiej, gdzie grało się jazz tradycyjny, ale też w Stodole, gdzie grało się jazz bardzo swingujący”, wspominał w rozmowie z dziennikarzami Polskiego Radia. W 1961 roku Wojciech Karol zdecydował porzucić grę na saksofonie. Wówczas zaczął grać na fortepianie w formacji Andrzeja Kurylewicza. Rok później natomiast wraz z Andrzejem Dąbrowskim założył The Karolak Trio. Wydał również pierwszą autorską płytę. Z kolei od 1963 roku, razem z Janem Ptaszynem Wróblewskim, był członkiem Polish Jazz Quartet. Współpracował również ze Swingtetem Jerzego Matuszkiewicza, pełnił rolę aranżera i kompozytora studia M-2 oraz big bandu Polskiego Radia, zaś w latach 80. stworzył formację Time Killers z Tomaszem Szukalskim i Czesławem Bartkowskim. Wojciech Karolak przez lata współpracował również z saksofonistą Januszem Muniakiem, natomiast w 1988 roku wziął udział w nagraniu legendarnej płyty „Tak! Tak!” Obywatela GC, czyli Grzegorza Ciechowskiego. Latach 90. przyniosły współpracę z Jarosławem Śmietaną. Wojciech Karolak aktywnie wspierał również w projektach jazzowych Piotra Barona i Zbigniewa Lewandowskiego oraz w projekcie Gospel Magdę Piskorczyk. Wojciech Karolak współtworzył również eksperymentalną muzykę filmową m.in. do słynnego filmu „Konopielka” Witolda Leszczyńskiego z 1981 rok, skomponował także muzykę do spektakli „Dekameron” i „Ubu Król”, jak również do musicalu „Dracula”. Co ciekawe, miał na koncie również komponowanie ścieżek dźwiękowych do tekstów autorstwa swojej żony, Marii Czubaszek. Tak powstały m.in. utwory „Była sobie para”, „Wyszłam za mąż, zaraz wracam”, „Miłość jest jak niedziela”, „Ballada o spełnionych dniach” oraz „Krótki metraż”. Czytaj także: Maria Czubaszek i Wojciech Karolak przeżyli razem 40 lat. W tym tkwił sekret ich związku Wojciech Karolak, Warszawa, 28.06.2017 rok Maria Czubaszek i Wojciech Karolak - historia miłości Przeżyli razem 40 lat. Byli parą wyjątkową i nietuzinkową. Oboje wrażliwi, błyskotliwi, inteligentni. Mieli niezwykłe poczucie humoru. Jak mawiała Maria Czubaszek „prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”. I tak właśnie było w ich przypadku... Poznali się w trakcie wieczorku u wspólnych znajomych. Były lata 70. XX wieku. Zaczęło się od... rozmowy. Oboje stwierdzili wówczas, że potrafią porozumieć się na niemal wszystkie tematy. Jednak później Wojciech Karolak musiał wyjechać do Szwajcarii. Gdy wrócił, od razu umówił się z Marią Czubaszek na randkę. I właśnie wtedy doszło między nimi do pierwszej kłótni, ale bardzo szybko pogodzili się. Wówczas muzyk zwrócił również uwagę na nogi poetki i dziennikarki. „Potem okazało się, że nogi to tylko jedna z jej piękności. Natomiast cała piękność leżała w jej duszy i usposobieniu”, opowiadał Wojciech Karolak w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Jak sam podkreślał, sekret ich związku tkwił w tym, że miłość łączyła się z przyjaźnią. Ufali sobie bezgranicznie, zawsze mogli na sobie polegać i akceptowali siebie bez żadnych „ale”. Nie próbowali siebie nawzajem naprawiać. Wiernie stali u swojego boku i pozwalali drugiej stronie zawsze być sobą. Ich małżeństwo zakończyło się 12. maja 2016 roku. Teraz, po śmierci Wojciecha Karolaka, wreszcie znowu mogą być razem... Zobacz: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Wojciech Karolak i Maria Czubaszek w sesji dla „VIVY!”, styczeń 2012
Za nami czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na wydarzeniu?
Kilka dni temu w Polanicy-Zdrój odbyła się czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na festiwalu? Czym to niezwykłe wydarzenie zaskoczyło nas tym razem? Zobacz też: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! Festiwal Marii Czubaszek w Polanicy-Zdrój. Kto wystąpił? 13-15 października w Teatrze Zdrojowym odbyło się wyjątkowe wydarzenie - czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek, którego pomysłodawcą jest dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. Założeniem organizatorów jest upowszechnianie twórczości mistrzyni słowa, królowej polskiej satyry, wspaniałej pisarki, autorki tekstów i dziennikarki. Była jedną z najbarwniejszych osobowości radia i telewizji. Swoim nieposkromionym poczuciem humoru potrafiła rozbroić każdego, nawet w politycznych sporach. Mówiła, że „śmierć to już po balu”. Do wszystkiego potrafiła podejść z dystansem, czym skradła serca milionów fanów. „Festiwal jest wyjątkowym zjawiskiem na polskiej mapie kulturalnej. Z wielu powodów. Artystycznych, ponieważ pokazuje mistrzów wspaniałego, inteligentnego polskiego słowa, prezentuje cudownych muzyków i tworzy klimat zachwytu nad prawdziwą sztuką”, wyjaśnia Hirek Wrona. Przeczytaj: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! W trakcie tegorocznej edycji wystąpili m.in.: Kayah, Artur Andrus, Paweł Domagała, Michał Kempa, Bohdan Łazuka, Stanisława Celińska, a także Wojciech Waglewski. Wydarzenie przyciągnęło tłumy gości, a sala została wypełniona po brzegi. Nie mogło być inaczej! Artyści polskiej sceny wspominali życie i twórczość Marii Czubaszek. Kayah podczas koncertu galowego Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Na festiwalu nie mogło zabraknąć autorów książki „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…”, która niedawno pojawiła się na rynku. Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką” z Krystyną Pytlakowską. Zawarte w książce anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej. Krystyna Pytlakowska i Wojciech Karolak podczas festiwalu w Polanicy-Zdrój. Spotkanie z czytelnikami Zobacz też: Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
Maria Czubaszek często powtarzała, że „prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”. Była to święta prawda w przypadku jej związku z Wojciechem Karolakiem. Byli ze sobą przez lata, sami nie pamiętali nawet jak długo i łączyło ich przede wszystkim poczucie humoru oraz szczególne porozumienie. Wywiad-rzeka o Marii Czubaszek Właśnie ciekawość tego, jak wyglądało małżeństwo fascynującej Marii Czubaszek sprawiła, że Krystyna Pytlakowska postanowiła przeprowadzić z Wojciechem Karolakiem wywiad-rzekę, mimo że nie robi tego już zbyt chętnie. W wyniku wielu rozmów prowadzonych w nocy powstała niezwykła książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…” Rozmawiali zawsze w nocy, ponieważ muzyk jest od dawna przyzwyczajony do takiego trybu życia – w dzień śpi. Nie było to łatwe, jak zapewnia autorka, lecz po pół godziny rozmowy zawsze przełamywała senność i wciągała się opowieść Wojciecha Karolaka. Mówi, że jest on wspaniałym rozmówcą i spędzając noce przy herbacie i papierosach, nieraz czuli, że duch Marii Czubaszek unosi się nad nimi. Krystyna Pytlakowska przyznała, że zdecydowała się na wywiad-rzekę ze względu na łączącą ich miłość do Marii Czubaszek. Dzięki temu dowiedziała się o niej wielu rzeczy, których nigdy wcześniej nie słyszała. „To wielka zaleta wywiadów rzek”, podkreśla autorka. We wstępie pisze: „Pociągała mnie perspektywa odkrywania duszy Wojtka Karolaka i tajemnicy, dlaczego byli tak wierną sobie, niemal idealną parą – kim jest mężczyzna, z którym moja ulubiona Maria Czubaszek żyła przez połowę swojego życia w szczęściu i nieszczęściu.” Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką”. Nie zdradzał tajemnic małżeńskich, ale wyznał Krystynie Pytlakowskiej, że mógł z nią porozmawiać „lepiej niż z facetem”, a to chyba komplement. Rozmowy były tak długie i obszerne, że musiały zostać poddane selekcji, lecz zawarte w nich anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej żony. Książka zawiera także wiele zdjęć z prywatnych zbiorów. Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek
Wojciech Karolak kończy 78 lat. Przypominamy co mówił o Marii Czubaszek, miłości swojego życia
„Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek
„Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”. Wojciech Karolak o śmierci ukochanej żony Marii Czubaszek w przejmującej i pełnej miłości rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym numerze VIVY!. Krystyna Pytlakowska: Kiedy rozmawiam o Marysi, kiedy o niej myślę, zawsze czuję jej dowcip. Myślę, że Ty również. Wojciech Karolak: Tak, i tego mi brak. Zauważyłem, że bez Marysi głupieję. Przede wszystkim dlatego, że nie mam z kim rozmawiać, bo skończyły się w tym domu rozmowy o niczym, które były najpiękniejsze. W ogóle skończyły się rozmowy. Krystyna Pytlakowska: O niczym, czyli o czym? Wojciech Karolak: O tym, że ktoś coś powie, druga osoba odpowie, rodzi się dygresja i z tej dygresji następna dygresja. Można się przy tym pokłócić i tak mija pięć godzin dziennie tego uroczego gadania, które miałem przez 40 lat. I raptem jednego dnia to się skończyło. Siedzę więc i milczę. (…) Krystyna Pytlakowska: Czasem chętnie pogadałabym z Tobą, ale Ty w dzień śpisz, a żyjesz nocą, kiedy śpią inni. Dopiero od godziny 22 czasem odbierasz telefon. Wojciech Karolak: Tak, ale dzięki temu za bardziej naturalny odbieram fakt, że jestem sam. W gruncie rzeczy mi to odpowiada, bo nie lubię tłumów i sytuacji towarzyskich. A nie lubię ich od czasów, kiedy nie piję, czyli od bardzo dawna. Dla mnie spotkania towarzyskie bez alkoholu właściwie nie istnieją. Być może źle to o mnie świadczy, ale taka jest prawda. Najlepiej czuję się sam, kiedy mogę po prostu nic nie robić. (…) Krystyna Pytlakowska: Wtedy nie myślisz o Marysi? Wojciech Karolak: Wtedy w ogóle nie myślę, ja o niej myślę w innych sytuacjach. Jeśli na przykład trafię na jakąś mszę w „czarnym” kościele, jakiś gospel w południowych Stanach. Ta muzyka tak na mnie działa, że jestem bezsilny wobec intensywności jej przeżywania. Tak mnie wzrusza, że po prostu leją mi się z oczu łzy. Dobrze, że nikogo wtedy przy mnie nie ma, bo jak ktoś głupio wygląda, to lepiej, by był wtedy sam. Ale mówię o tym dlatego, że w chwilach, gdy myślę o Marysi, robi mi się to samo. Wystarczy ułamek sekundy, okruch jakiegoś wspomnienia i raptem przypominam sobie, jak siedziałem przy tym komputerze, a ona obok sobie spała w fotelu. I jak się strasznie martwiłem, że wysycha i niknie. Krystyna Pytlakowska: Widziałeś jej odchodzenie. Wojciech Karolak: Tak, ale liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. Krystyna Pytlakowska: A tymczasem życie ją spalało. Ale nie bała się śmierci. Sama mi o tym mówiła. Wojciech Karolak: Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre. Więcej przeczytasz w najnowszym numerze VIVY! Polecamy też: Cel Tomasz Kalita. Dlaczego internetowi hejterzy atakują chorego na raka polityka?​
"Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek
Wzruszające wspomnienie dziennikarki