Te glampingi w Europie mają widoki jak z pocztówki. Zapomnisz o 5-gwiazdkowych hotelach!
Majówka w wersji premium? Zapomnij o zatłoczonych hotelach. Coraz więcej podróżników wybiera glamping – luksusowy wypoczynek blisko natury, z widokiem, który zostaje w pamięci na długo. Od kopuł w szwajcarskich Alpach po designerskie namioty nad Adriatykiem – sprawdzamy najpiękniejsze miejsca w Europie, gdzie komfort spotyka się z dziką przyrodą.
Jeszcze kilka lat temu luksus oznaczał pięciogwiazdkowy hotel i widok z tarasu. Dziś coraz częściej przenosi się… bliżej natury. Wśród szumu drzew, nad taflą jeziora albo wysoko w górach. Glamping – czyli glamour + camping – nie jest już tylko trendem, ale nowym stylem podróżowania, w którym design spotyka się z ciszą, a komfort z autentycznym doświadczeniem. Wybraliśmy cztery miejsca w Europie, które pokazują, jak wygląda najbardziej stylowy wypoczynek z widokiem. ZOBACZ TAKŻE: Wszyscy znajomi pytają, gdzie byłam. A ja spędziłam weekend w miejscu, do którego jedzie się 3 godziny z Warszawy Włochy: noc pod gwiazdami nad Jeziorem Garda Camping La Rocca Na wschodnim brzegu jeziora Garda, wśród gajów oliwnych i z widokiem na wodę, Camping La Rocca z Lago di Garda Camping Group oferuje jedną z najbardziej malowniczych odsłon europejskiego glampingu. To właśnie tutaj powstały nowoczesne kopuły geodezyjne oraz „Garda Bubbles” – transparentne apartamenty, które pozwalają dosłownie zanurzyć się w krajobrazie. Niebo nad głową, jezioro w tle i natura na wyciągnięcie ręki tworzą scenografię, w której każda chwila zwalnia. Pobyt ma tu luksusowy charakter, ale wyraźnie w duchu slow. Poranki zaczynają się od śniadania z widokiem, dni można spędzać na odkrywaniu okolicy na rowerze, a wieczory – w prywatnym jacuzzi pod gwiazdami. Przestrzeń została zaprojektowana z myślą o intymności i komforcie, dlatego idealnie sprawdzi się jako romantyczna oaza dla dwojga. La Rocca udowadnia, że współczesny luksus nie potrzebuje nadmiaru – wystarczy spektakularny widok, przemyślany design i bliskość natury, która staje się tu najważniejszym elementem doświadczenia. Chorwacja: design wśród pinii i widok na Adriatyk Arena One 99 Glamping, Istria To miejsce, które właściwie zdefiniowało glamping w Chorwacji. Położony na półwyspie Istria, wśród pachnącego lasu piniowego i tuż przy morzu, Arena One 99 Glamping oferuje coś więcej niż nocleg – daje poczucie odcięcia od świata. Minimalistyczne, świetnie zaprojektowane namioty mają wszystko, czego potrzeba: klimatyzację, prywatną przestrzeń i tarasy, z których można obserwować zachód słońca nad Adriatykiem. To luksus bez ostentacji, gdzie najważniejsze są światło, powietrze i cisza. Idealne miejsce na majówkę, jeśli marzysz o cieple, naturze i designie w skandynawskim stylu. Szwajcaria: spektakularne kopuły w sercu Alp Whitepod Original Wyobraź sobie szklaną kopułę zawieszoną nad doliną, z widokiem na alpejskie szczyty. Whitepod Original to jeden z najbardziej rozpoznawalnych glampingów w Europie – i jeden z tych, które naprawdę robią efekt „wow”. CZYTAJ TEŻ: Ta wyspa jest mniejsza niż polskie miasta, zamieszkuje ją zaledwie 200 osób. Odwiedź ją, zanim zaleje ją fala turystów Goście śpią w geodezyjnych „podach”, które łączą futurystyczną formę z bliskością natury. Wnętrza są przytulne, a panoramiczne przeszklenia sprawiają, że krajobraz staje się ich częścią. Każdy poranek wygląda tu inaczej – mgły unoszące się nad doliną, zaśnieżone szczyty albo soczysta zieleń. To przykład, jak design inspirowany nauką (kopuły geodezyjne) może być kojący i spektakularny jednocześnie. Francja: prywatne jacuzzi w środku lasu Loire Valley Lodges Jeśli luksus kojarzy ci się z prywatnością i ciszą, to właśnie znalazłaś swoje miejsce. W dolinie Loary zamiast klasycznego hotelu powstały nowoczesne domki na drzewach, ukryte wśród dębów i kasztanowców. Każdy z nich to osobna przestrzeń z tarasem i jacuzzi – idealna na poranne śniadanie w szlafroku i wieczorne kąpiele pod gwiazdami. Co ciekawe, nie ma tu telewizorów ani rozpraszaczy. Zamiast tego jest widok na las i architektura, która wtapia się w naturę. To glamping w najbardziej wyrafinowanej, minimalistycznej formie. Glamping – nowa definicja luksusowych podróży To, co łączy wszystkie te miejsca, to nowe podejście do luksusu. Dziś polega on na bliskości natury i autentycznych doświadczeniach. Na porankach z widokiem, wieczorach pod gwiazdami i spokoju, którego trudno szukać w tradycyjnych hotelach. Glamping przestaje być alternatywą. Staje się nowym standardem podróżowania dla tych, którzy chcą doświadczać i przeżywać, a nie tylko odwiedzać nowe miejsca.
Europejskie Malediwy wciąż nieodkryte. Lazurowe plaże, różowe flamingi i zjawiskowe krajobrazy to zaledwie trzy godziny samolotem od Polski
Wakacje na Sardynii to rajskie plaże, dzika natura i miejsca, które zachwycają od pierwszego spojrzenia. Sprawdź ranking 9 atrakcji wyspy i odkryj, gdzie warto pojechać, by przeżyć niezapomniany urlop.
Wakacje na Sardynii przyciągają coraz więcej turystów spragnionych słońca, turkusowej wody i spektakularnych widoków. Internauci wybrali 9 atrakcji, które uznali za absolutnie obowiązkowe. Od rajskich plaż po starożytne ruiny – sprawdź, które miejsca na wyspie robią największe wrażenie i dlaczego nie można ich przegapić. Wakacje na Sardynii: ranking 9 najlepszych atrakcji według turystów Wakacje na Sardynii to nie tylko odpoczynek, ale też odkrywanie miejsc, które zachwycają swoją różnorodnością. Ranking oparty na ocenach i liczbie opinii z platformy TripAdvisor jasno pokazuje, które atrakcje wyspy cieszą się największym uznaniem. Na liście znalazły się zarówno spektakularne plaże, jak i niezwykłe formacje skalne czy starożytne ruiny. To zestawienie pokazuje, że Sardynia oferuje coś dla każdego – od rodzin z dziećmi po miłośników przygód i historii. Najpiękniejsze plaże Sardynii – La Pelosa, La Cinta i Cala Mariolu Największe emocje wzbudzają plaże, które zajmują czołowe miejsca w rankingu. Na pierwszym miejscu znajduje się La Pelosa, z oceną 4,5 i aż 11 077 opiniami. To miejsce wyróżnia się szeroką płycizną, czystą wodą i warunkami idealnymi do relaksu oraz sportów wodnych. Jednak ogromna popularność sprawia, że bywa tu tłoczno, a wstęp w sezonie jest biletowany. Drugie miejsce zajmuje La Cinta – plaża o długości ok. 3 km, z turkusową wodą i rozwiniętą infrastrukturą. To idealne miejsce dla osób szukających wygody i możliwości aktywnego wypoczynku. Na podium znalazła się także Cala Mariolu (ocena 5,0), położona nad Zatoką Orosei. Otoczona klifami, dostępna wyłącznie łodzią, przyciąga zarówno turystów, jak i influencerów, choć bywa zatłoczona. Sardynia: cuda natury i niezwykłe krajobrazy, które zachwycają Wakacje na Sardynii to także kontakt z dziką naturą. Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc jest Grota Neptuna w okolicach Alghero (ocena 4,0, 5 648 opinii). To nadmorska jaskinia z imponującymi formacjami skalnymi, do której można dotrzeć łodzią lub trudną trasą pieszą. Równie spektakularne widoki oferuje Capo Testa na północnym wybrzeżu Sardynii. Granitowe formacje skalne i widok na Korsykę robią ogromne wrażenie, choć trasa wymaga dobrej kondycji. Na uwagę zasługuje także Cala Goloritze (ocena 4,5), odludna plaża dostępna po około 1,5 godziny marszu z Baunei. To miejsce zachwyca czystą wodą i spokojem, choć w sezonie obowiązują bilety wstępu. Zabytki i historia Sardynii – Nora i tajemnice przeszłości Sardynia to nie tylko plaże, ale również bogata historia. Park Archeologiczny w Nora (ocena 4,5, 1 772 opinii), położony niedaleko Cagliari, to ruiny starożytnej osady założonej przez Fenicjan w IX w. p.n.e. Na przestrzeni wieków miejsce to było pod panowaniem Kartagińczyków i Rzymian. Do dziś można zobaczyć dobrze zachowany teatr, w którym latem odbywają się koncerty. Co istotne, teren stopniowo zalewa morze, co sprawia, że czas na jego zwiedzanie jest ograniczony. Gdzie odpocząć na Sardynii? Spokojne miejsca i ukryte perełki Dla osób szukających ciszy i kontaktu z naturą idealnym wyborem będzie Park Narodowy Archipelagu Maddalena (ocena 5,0, 2 830 opinii). Składa się z 7 większych i kilku mniejszych wysp, z których większość pozostaje niezamieszkała. To miejsce oferuje dzikie plaże, ruiny rzymskich osad i możliwość obserwacji zwierząt. Z kolei Porto Giunco w Villasimius (ocena 4,5, 2 599 opinii) to doskonała propozycja dla rodzin z dziećmi. Płytka woda i miękki piasek zapewniają bezpieczeństwo, a w pobliżu znajduje się Staw Notteri, gdzie można spotkać różowe flamingi. Źródło: Strona Podróży
Rezerwujesz hotel w centrum? To najdroższy błąd każdego wyjazdu do Włoch!
Centrum miasta to mit. Najlepsze wspomnienia z Włoch zaczynają się 20 kilometrów za miastem, przy śniadaniu z własną oliwą właścicielki, ze widokiem na wzgórza, za połowę ceny hotelu przy Colosseum. Masz Włochy na liście planów — na ten rok, na przyszły, kiedyś. I pewnie już wiesz, gdzie chcesz się zatrzymać. Centrum Florencji albo Rzym, blisko atrakcji, żeby nie tracić czasu. Rozumiemy. A może warto pomyśleć o agriturismo…
Włoskie słowo złożone z "agricoltura" i "turismo" oznacza po prostu: turystyka na działającym gospodarstwie. Brzmi jak wycieczka szkolna, wygląda jak coś zupełnie innego. Agriturismo to zazwyczaj odnowiony kamienny dom albo kompleks budynków na pracującym gospodarstwie — producenci oliwy, wina, sera, warzyw. Właściciele są tu od pokoleń. Śniadanie robi się z tego, co wczoraj zebrano. Wino do kolacji pochodzi z ich winnicy. I nie ma w tym żadnej stylizacji — tak po prostu jest. Włochy mają ponad 20 000 takich miejsc. Większość z nich nigdy nie pojawi się na pierwszej stronie Booking.com. Co dostajesz zamiast centrum Zacznijmy od liczb. Hotel w centrum Florencji w sezonie — od 200 do 400 euro za noc w opcji mid-range, więcej jeśli chcesz widok lub historyczny budynek. Agriturismo 30 kilometrów od miasta: od 80 do 160 euro za noc — często ze śniadaniem wliczonym w cenę, często z kolacją do dokupienia. Ale to nie jest tylko kwestia pieniędzy. To kwestia tego, co się pamięta. Hotel w centrum daje ci dostęp do atrakcji — i 80 proc. innych turystów robiących to samo, co ty. Agriturismo daje ci Włochy, które nie są wystawione na pokaz. Gdzie szukać — trzy regiony, które warto znać Umbria. Toskania jest piękna i droższa. Umbria to jej spokojniejsza, tańsza siostra — takie same wzgórza, cypresy, kamienne miasteczka, bez tłumów i bez premii cenowej za sławę. Okolice Orvieto i Spoleto to klasyk. Umbria słynie z czarnej trufli, oliwy i win Sagrantino. Agriturismo w tym rejonie znajdziesz już od 90 euro za noc. Langhe w Piemoncie. Jeśli interesujesz się winem — to właśnie tu. Wzgórza wokół Barolo i Barbaresco, winnice w każdym kierunku, białe trufle jesienią. Region zaskakująco mało znany poza Europą, co oznacza, że nie jest jeszcze zalany turystami. Agriturismo z restauracją na miejscu to tu standard. Maremma w Toskanii. Dzika część Toskanii — wybrzeże, stare wieże strażnicze, konie maremmańskie. Bez tras pielgrzymkowych z San Gimignano czy Sieny. Dla tych, które chcą Toskanii bez poczucia, że stoją w kolejce do pocztówki. Jak znaleźć dobre agriturismo — i na co uważać Strona Agriturismo.it to największa baza włoskich miejsc tego typu. Booking.com też ma spory wybór, choć często z prowizją, która winduje ceny — warto szukać kontaktu z właścicielem i rezerwować bezpośrednio. Na co zwrócić uwagę: czy gospodarstwo faktycznie prowadzi produkcję rolną — to prawny wymóg agriturismo we Włoszech, dzięki któremu ceny podlegają regulacjom. Czy jest restauracja lub możliwość kolacji na miejscu — to jedno z największych doświadczeń tego rodzaju podróży. Czy jest basen — dla wielu kluczowe w lipcu i sierpniu. Samochód jest koniecznością. Komunikacja publiczna na włoskiej wsi jest szczątkowa. Wynajmij auto — i zarezerwuj automatyka z wyprzedzeniem, bo w Europie to opcja mniej standardowa i szybko się wyczerpuje. Najlepszy termin: maj–czerwiec i wrzesień–październik. Piękna pogoda, mniejsze tłumy w miastach, które i tak chcesz odwiedzić na wycieczki jednodniowe, i ceny o 25–40 proc. niższe niż w szczycie lata. Model, który działa najlepiej Nie musisz wybierać między agriturismo a Florencją czy Rzymem. Najlepsza strategia to kombinacja: jeden, dwa dni w mieście na muzea i kolację przy świecach, reszta tygodnia w gospodarstwie, z którego jeździsz samochodem gdzie chcesz. Wracasz wieczorem, jest kolacja, jest wino, jest cisza. To jest właśnie ta wersja Włoch, o której się opowiada znajomym.
Urokliwe miasto, lokalne przysmaki i najpiękniejsze plaże. Polacy na nowo odkryli ten region Włoch
Złapcie okulary przeciwsłoneczne, spakujcie walizki i przygotujcie się na podróż, która da dawkę włoskiej historii, kultury i... oczywiście, mnóstwo słońca! Ruszamy w podróż z serca regionu Emilia-Romania, urokliwej Bolonii, prosto na bajeczne plaże Rimini. Zatem w drogę!
Bologna: La Rossa, czyli Czerwona Bolonia „na dzień dobry” urzeka nas niepowtarzalnym klimatem. Spacerując wąskimi, brukowanymi uliczkami, mijamy setki kamienic w odcieniu terakoty, które nadają jej wyjątkowo ciepły koloryt. Nazywają ją La Rossa, czyli Czerwona, bo o zachodzie słońca staje się purpurowa. Miasto tętni życiem, a jego puls wyznacza najstarszy uniwersytet na świecie Università di Bologna, od stuleci przyciągający studentów i profesorów z całej Europy. Ale pierwsze, co rzuca się w oczy to symbol Bolonii – dwie krzywe wieże Asinelli i Garisenda, od stuleci górujące nad miastem. Niesamowite, że kiedyś wzniesiono aż ponad sto wież! Były jak strażnicy czuwający nad miastem i jego mieszkańcami. Dziś warto się na nie wspiąć. Widok z góry jak z malowniczej pocztówki: morze czerwonych dachów, wieże kościołów, a w oddali majaczące wzgórza… Piazza Maggiore, serce miasta Z krzywej wieży Asinelli schodzimy prosto na Piazza Maggiore, główny plac miasta. To serce Bolonii z imponującą Bazyliką św. Petroniusza, której fasada robi wrażenie nawet w swojej niedokończonej formie i ze słynną Fontanną Neptuna, przy której obowiązkowo trzeba zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia. Czas jednak na przerwę i dobre włoskie espresso. Najlepiej skryć się przed słońcem w jednej z licznych kawiarni w podcieniach, czyli portykach, wymyślonych przez sprytnych bolończyków już w średniowieczu. Ciągną się kilometrami - w samym centrum liczą aż 40 km- tworząc labirynt przejść pod dachami. Początkowo właściciele domów po prostu rozbudowywali je w górę, dodając drewniane balkony. Władze miasta, chcąc uregulować tę samowolę, nakazały, aby balkony były podparte, tworząc tym samym pierwsze portyki. Wkrótce okazało się, że są one niezwykle praktyczne, a ich budowa stała się prawnym obowiązkiem. Bolonia: raj dla pieszych Portyki kochają wszyscy. Dzięki nim Bolonia stała się najbardziej przyjaznym miastem dla pieszych. Jednym z najbardziej okazałych portyków, z eleganckimi łukami i kolumnami, świadczącymi o zamożności ich właścicieli, jest Portico del Pavaglione, biegnący wzdłuż pięknej Piazza Maggiore. Warto przejść się też słynnym Portico di San Lucia, jednym z najdłuższych w świecie, ciągnącym się przez 4 km aż do Sanktuarium Madonny di San Lucia na wzgórzu Guardia. Długa droga pod dachem prowadząca pod górę jest sporym wyzwaniem, ale widoki i spokój na szczycie wynagrodzą wysiłek. Bolończycy mogą być dumni, bo ich portyki zostały wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest jeszcze jedna rzecz, z której słynie Bolonia – kuchnia. W niewielkiej trattorii ukrytej w bocznej uliczce, zamawiamy „tortellini in brodo” i „tagliatelle al ragù” (nigdy nie nazywajcie tego "spaghetti bolognese" w Bolonii!). Świeży makaron, bogaty sos mięsny i delikatne pierożki w bulionie. Niebo w gębie! Rimini – najlepsze plaże pod słońcem Z Bolonii do Rimini to zaledwie krótka podróż pociągiem, a widoki za oknem przechodzą z miejskich pejzaży na urokliwe pola, by na koniec olśnić wszystkich turkusem Adriatyku. Rimini wita nas zalane słońcem. To perła Riwiery Romagnolijskiej, od dziesięcioleci przyciąga miliony turystów spragnionych słońca, włoskiej kuchni i beztroskiej atmosfery. Słynie z tętniących życiem plaż, szerokich i piaszczystych, zdających się nie mieć końca. Nasze marzenie to rozłożyć ręcznik, zanurzyć stopy w ciepłym piasku i po prostu... cieszyć się włoskim słońcem. Ale trzeba wybrać tę najlepszą plażę pod słońcem. Najbardziej popularna jest Martina Centro w samym centrum miasta z mnóstwem barów, klubów nocnych i sklepów , lecz jest tu najbardziej tłoczno. Plaża Bagno 33 czysta i świetnie utrzymana jest idealna dla rodzin z dziećmi. Miramare na południu Rimini to raj dla sportowców kochających surfowanie na fali czy piłkę plażową. Z kolei Rivabella na północy Rimini to oaza spokoju, w sam raz dla nas. Idealny wybór dla ceniących sobie ciszę i intymność, z dala od zgiełku centrum. Są leżaki i parasole, i w końcu można delektować się słońcem i szumem fal. Wieczorem, gdy słońce chowa się za horyzontem, nadmorska promenada tętni życiem i przy dźwiękach włoskich przebojów możecie zjeść pyszne frutti di mare. Rimini śladami Felliniego – historia, kino i murale mistrza Rimini, chociaż kojarzone jest głównie z plażami, ma do zaoferowania znacznie więcej. Spacerując jego uliczkami, nie wolno zapomnieć, że pod piaskiem i betonem kryją się wieki historii. Miasto, założone przez Rzymian jako Ariminum w 268 r p.n.e., było ważnym punktem strategicznym i handlowym. Do dziś podziwiać możemy imponujące ślady starożytności, takie jak majestatyczny Łuk Augusta, najstarszy rzymski łuk triumfalny we Włoszech, czy pięknie zachowany Most Tyberiusza, który od ponad 2000 lat łączy brzegi rzeki Marecchia. Przechodząc przez te monumentalne budowle, czuje się oddech historii, który przypomina o dawnej świetności miasta. W średniowieczu Rimini rozkwitało pod panowaniem potężnej rodziny Malatesta, która pozostawiła po sobie zamek Castel Sismondo, świadectwo ich siły i znaczenia. W Rimini bez trudu poczujecie też ducha Federica Felliniego, który się tutaj urodził i stał się legendą miasta. Choć nie nakręcił w nim żadnego filmu, miasto stało się dla niego niewyczerpanym źródłem inspiracji. Wiele motywów z jego filmów, to w istocie filmowe wspomnienia z dzieciństwa. W kinie Fulgor, wciąż czynnym, po raz pierwszy zetknął się z magią srebrnego ekranu. To doświadczenie było tak silne, że kino stało się jego pasją. Podążając śladami mistrza koniecznie trzeba odwiedzić Muzeum Felliniego w Castel Sismondo. Jest tam mnóstwo interaktywnych wystaw, pokazów multimedialny i ciekawa kolekcja rysunków i kostiumów. Spacer po Rimini to jak wędrówka po planie filmowym. Wystarczy przejść do urokliwej dzielnicy Borgo San Giuliano, by zobaczyć murale, ożywione scenami i postaciami z jego filmów. Można też zatrzymać się przy Grand Hotelu, który pojawił się w filmie "Amarcord" jako symbol luksusu i marzeń. Naszym marzeniem było wejść do środka. Niestety, deszcz pokrzyżował nam plany. Może uda się jeszcze tu wrócić.
Sekretne perły Italii: 6 miejsc, które omijają turyści, a kochają Włosi!
Włochy to kraj pełen niezwykłych miejsc, które zachwycają swoją urodą, historią i kulturą. Od jezior Lombardii, przez zielone wzgórza Umbrii, po słoneczne plaże Sardynii – każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oto sześć zjawiskowych miejsc, które warto odwiedzić podczas wakacji 2025.
Włochy od lat przyciągają turystów z całego świata – Rzym, Wenecja czy Florencja są na trasie niemal każdej wycieczki. Ale prawdziwa dusza Italii kryje się tam, gdzie nie docierają tłumy. W małych miasteczkach, na wyspach nietkniętych masową turystyką i w regionach, które pokochali sami Włosi. Jeśli marzysz o autentycznym, nieoczywistym urlopie, koniecznie poznaj te sześć miejsc – to sekretne perły, które zachwycają spokojem, naturą i lokalną kulturą. Wakacje 2025 mogą być naprawdę wyjątkowe. Sardynia: wyspa klejnot To kwintesencja Włoch! Prawdziwy skarb dla miłośników przyrody i historii. Znana ze swoich oszałamiających plaż, np. La Pelosa czy tych na wybrzeżu Costa Smeralda, Sardynia kusi turystów kryształowo czystymi wodami i białym piaskiem. Wyspa jest też rajem dla entuzjastów trekkingu, z malowniczymi szlakami Górnej Barbagii i mitycznym Nuraghe Su Nuraxi w Barumini, kompleksem megalitycznych ruin z 1500 roku p.n.e. Smakosze też znajdą tu prawdziwe kulinarne skarby. Należą do nich zwłaszcza lokalne specjały, takie jak culurgiones (pierogi z serem i ziołami). Coś do picia? Warto spróbować lokalnego wina Vermentino di Gallura – będzie doskonałym uzupełnieniem sardyńskich dań. Warto odwiedzić tajemnicze nekropolie z epoki Nuragów, jak kompleks Su Nuraxi w Barumini, wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Miłośnikom architektury polecamy wizytę w stolicy wyspy, Cagliari, gdzie można podziwiać wspaniałą architekturę sakralną. Zatoka Orosei to jedno z najbardziej spektakularnych miejsc na Sardynii. Warto je zobaczyć od strony morza z pokładu statku lub jachtu. Ischia: perła Morza Tyrreńskiego Zielona wyspa leżąca u zachodnich wybrzeży Włoch to prawdziwy raj termalny, gdzie będziemy cieszyć się pięknymi plażami, gorącymi źródłami i naturalnymi spa. Na Ischii wspaniale się odpoczywa! Jednym z najciekawszych miejsc jest Giardini Poseidon Terme, kompleks basenów termalnych z widokiem na morze. Kto od spa woli poszukiwanie śladów historii, może zwiedzić starożytną twierdzę Castello Aragonese, imponującą fortecę zbudowaną na skalistym wybrzeżu. Ischia słynie też z kuchni, której podstawą są dania ze świeżych owoców morza i warzyw, z dodatkiem pysznej lokalnej oliwy. Koniecznie trzeba tu spróbować fritto misto di paranza, mieszanki smażonych świeżych ryb, oraz zupy minestra maritata, tradycyjnego dania kuchni neapolitańskiej. Umbria: zielone serce Włoch To niezwykły region, gdzie piękna natura sąsiaduje z historycznymi miasteczkami o autentycznej włoskiej atmosferze. Tu, z dala od zgiełku turystycznego, poznacie prawdziwe Włochy. Znana z malowniczych krajobrazów Umbria zachwyca spokojem i urokiem. Stolica regionu, Perugia, urzeka malowniczymi uliczkami, gotyckimi kościołami i panoramicznymi widokami. Położony niedaleko Asyż, znany jako miasto św. Franciszka, przyciąga pielgrzymów z całego świata piękną bazyliką, wspaniałymi freskami Giotta, Piazza IV Novembre z katedrą i Fontana Maggiore. W Umbrii nie brakuje też kulinarnych atrakcji, a region słynie z wyśmienitych oliwek, makaronów, serów pecorino, prosciutto di Norcia i win. To idealne miejsce dla smakoszy, którzy pragną delektować się autentycznymi włoskimi smakami i... pięknymi widokami na malownicze wzgórza i gaje oliwne. Lombardia: elegancja północnych Włoch Region stanowi centrum kultury, biznesu, mody i sztuki. Od pulsującego życiem Mediolanu po urokliwe jeziora, Lombardia każdemu ma wiele do zaoferowania. Jeśli macie ochotę odpoczywać nad krystalicznie czystymi jeziorami, Como, Garda i Maggiore będą waszymi oazami spokoju, otoczonymi łagodnymi wzgórzami, między którymi włoskie „dolce vita” toczy się w urokliwych miasteczkach. W jednym z nich można spotkać George’a Clooneya, który ma w tym rejonie dom. Otoczone Alpami jezioro Como od wieków przyciąga artystów i znane osobistości z całego świata. W czasie rejsu po jeziorze wzrok przyciągają skąpane w zieleni imponujące wille i pałace. Niektóre z nich to prywatne domy, inne to butikowe hotele. Z kolei największe włoskie jezioro Garda to raj dla miłośników aktywnego wypoczynku. Można tam pływać na desce, żeglować i nurkować. Wokół jeziora są też wytyczone malownicze trasy rowerowe. Natomiast jezioro Maggiore to idealne miejsce dla osób zainteresowanych kulturą i historią, bowiem w tym rejonie znajduje sie wiele muzeów i galerii sztuki. Miasteczko Torbole to doskonała baza wypadowa do zwiedzania północnej części jeziora Garda. Na miejscu zobaczymy klimatyczne kamieniczki, piękną przystań i promenadę z restauracjami. Toskania: wzgórza i winnice Znana ze swoich winnic, średniowiecznych zamków i doskonałej kuchni Toskania, kusi turystów niezrównanym urokiem i bogactwem. Stolica regionu, Florencja, to skarbnica sztuki renesansowej z takimi dziełami jak „Dawid” Michała Anioła i Ponte Vecchio, słynny most nad rzeką Arno. We Florencji, w Galerii Uffizi, znajdują się arcydzieła sztuki, a spacer po ogrodach Boboli zamieni się w sztukę pięknego odpoczynku. Przejażdżka przez malowniczą dolinę Val d’Orcia z jej gorącymi źródłami i polami lawendy to także niezapomniane doświadczenie. Nie można też zapomnieć o degustacji toskańskich win i serów, np. w Cantina Antinori. Potem warto odwiedzić Sienę, która zachwyca gotycką architekturą. Toskanię kochają smakosze, ponieważ to tu znajdują oryginalne włoskie smaki, takie jak ribollita (zupa warzywna) i pappardelle al cinghiale (makaron z dziczyzną). Apulia: białe domy i skaliste klify Malowniczy region na południu Italii jest znany jako „obcas włoskiego buta”. Jednym z charakterystycznych miejsc w Apulii jest Alberobello i jego słynne trulli — tradycyjne domy z białych kamieni, które stanowią unikatowy przykład architektury ludowej. Zachwyca także miasto Lecce, znane z filmu „Tamte dni, tamte noce”. Miłośników przyrody przyciąga wybrzeże Gargano oferujące spektakularne widoki, urocze plaże i skaliste klify. Nie można opuścić Apulii bez spróbowania lokalnych dań, np. orecchiette z sosem pomidorowym. Apulia to idealne miejsce dla tych, którzy pragną odkryć prawdziwą duszę południowych Włoch. TEKST: EWA DZIESIONA
Toskania - wakacje 2025: przewodnik po najpiękniejszych zakątkach regionu
Toskania zachwyca niezmiennie: spektakularne krajobrazy, autentyczne życie mieszkańców, relaks w gorących źródłach i niezrównana kuchnia. Oto miejsca, które musisz zobaczyć.
Toskania od lat pozostaje jednym z najbardziej pożądanych kierunków podróży nie tylko we Włoszech, ale i w całej Europie. To region, który zachwyca różnorodnością krajobrazów – od zielonych wzgórz i malowniczych dolin, przez średniowieczne miasteczka z kamiennymi uliczkami, aż po ukryte termalne źródła. Tutejsza kuchnia, oparta na prostocie i świeżych lokalnych produktach, uznawana jest za jedną z najsmaczniejszych na świecie. Toskańskie wina – od wytrawnego Chianti po eleganckie Brunello di Montalcino – cieszą się światową renomą. Jednak tym, co najbardziej urzeka w Toskanii, jest jej rytm życia – powolny, spokojny, zanurzony w tradycji i pięknie codzienności. To miejsce, w którym naprawdę można poczuć, czym jest dolce vita. ZOBACZ TAKŻE: Szukasz idealnego miejsca na urlop? Zajrzyj na stronę ITAKA x VIVA! Wszystko, co trzeba wiedzieć o Toskanii Moda na Toskanię to nie jest świeża sprawa. Choć region najbardziej rozsławiła książka Frances Mayes „Pod słońcem Toskanii” wydana w 1996 roku i film pod tym samym tytułem, to pierwsi Brytyjczycy kupowali tu stare domy wiejskie już w latach 50. XX wieku. Ceny były wtedy niskie, widoki niesamowicie piękne, a życie wydawało się łatwe, spokojne i przyjemne. Jak się w Toskanii mieszka i żyje na co dzień? Całkiem jak w spełnionym śnie… Często jestem w miasteczku Loro Ciuffenna, gdzie zatrzymuję się u Aldy, Włoszki, która stała się moją prawdziwą przyjaciółką. Można powiedzieć, że tworzymy wielopokoleniową kobiecą rodzinę – oczywiście krótkoterminowo, w czasie mojego pobytu. Najmłodsza jestem ja, następna Alda, emerytowana nauczycielka, a ostatnia Giustina, matka Aldy, która zbliża się do setki. Giustina całe życie pracowała i zajmowała się domem, gotowanie jest jej pasją. W czasie kiedy my z Aldą idziemy na cappuccino do baru przy moście, żeby posiedzieć wśród ludzi, poplotkować, dowiedzieć się, co się ostatnio wydarzyło, Giustina zabiera się za planowanie obiadu. Przygotowuje warzywa, sos do makaronu, mięso lub rybę na drugie danie. Zapachy roznoszą się powoli po całym mieszkaniu i płyną przez kuchenne okno do ogrodu. Koło południa wszystko jest gotowe. Czasem w drodze powrotnej do domu Alda kupuje jeszcze jakiś brakujący składnik do potrawy, owoce, ser w miejscowym sklepiku albo słodycze w zaprzyjaźnionej pasticcerii. Te zakupy to cały rytuał, z każdym sprzedawcą trzeba przecież zamienić choć dwa słowa, ponarzekać na pogodę, jeśli jest za gorąco lub za zimno, albo ją pochwalić, jeśli świeci czyste, ale niezbyt mocne słońce, no i przedstawić mnie, bo wszyscy są ciekawi, kto towarzyszy Aldzie. Pod budynkami w Loro Ciufenna przepływa rzeka, co czyni miasteczko wyjątkowym. Obiad jada się w Toskanii wcześnie, koło południa, najpóźniej koło 14. Lepiej w tych godzinach do nikogo nie dzwonić, ani tym bardziej nie wpadać z wizytą, bo przerwie się posiłek. U Aldy jemy niespiesznie, bo z racji wieku obie panie nie mają już pilnych obowiązków. A o czym rozmawiamy? O jedzeniu! Że warzywa już nie takie, jak bywały kiedyś, że dobre jabłka można dostać u Antonia z sąsiedniej wioski, a oliwę dostarcza zaprzyjaźniony lekarz, który ma nieduży gaj i nie używa chemii przy uprawie oliwek; oliwa od niego jest doskonała, ale droga, z roku na rok wszystko drożeje, może trzeba zacząć ją kupować na południu, choć toskańska wydaje się mniej tłusta (!). O przepisach, które zawsze były w rodzinie, o najprostszym i najlepszym sposobie zrobienia sosu pomidorowego – w żadnym włoskim domu nie może go zabraknąć. Od dawien dawna Giustina używa tylko pomidorków koktajlowych i bazylii z własnego ogrodu, jej sos można nazwać legendarnym, a dorsza – dlaczego wcześniej nie mówiłaś, że tak lubisz dorsza! – smaży tylko Alda, to jej danie popisowe, obok grillowanych bakłażanów, koniecznie bez skórki, zalanych najlepszą oliwą z odrobiną gęstego aceto balsamico jednej jedynej firmy, bo smakuje jak poezja. O ile rano wielu Włochów wypija w barze swoją kawę w pośpiechu, a na lunch jada tylko kanapkę z lampką wina, o tyle czas kolacji to czas spotkań ze znajomymi i z rodziną, kiedy wszystko zwalnia i można oddać się prawdziwemu smakowaniu życia. Restauracje są pełne, czuć zapach palącego się drewna w piecach do pizzy, słychać cudowne dźwięki otwieranych butelek, głośne śmiechy, krzyki dzieci. O tak, wieczorem najprzyjemniej jest wyjść na miasto, wypić lekkie aperitivo, potem zjeść coś dobrego i przespacerować się powoli na lody. Najsłynniejsza lodziarni Toskanii znajduje się w San Gimignano przy głównym placu. Z reguły stoi tam długa kolejka turystów, którzy chcą spróbować tych podobno najlepszych lodów na świecie. Doskonałe lody można jednak zjeść niemal wszędzie, zazwyczaj robione są codziennie nad ranem, żeby były świeże i tylko ze składników dobrej jakości. Wspominam z nostalgią lody z Perugii, Lukki czy małego San Casciano, gdzie przy głównej ulicy kusiły wymyślnymi smakami aż trzy lodziarnie i gdzie sprzedawca wdał się ze mną w dłuższą pogawędkę na temat jakości jedzenia w ogóle, a szczególnie… jakości ziemniaków z Loro Ciuffenna. W końcu nie tylko makaronem Włosi żyją. Zjawiskowe krajobrazy Toskanii Val d’Orcia – tę nazwę zna każdy, kto choć trochę interesował się wakacjami w Toskanii. Jest to najbardziej malownicza dolina regionu. Tu biegną kręte drogi i dróżki obsadzone rzędami smukłych cyprysów, to tu na niskim pagórku stoi najsłynniejsza kapliczka Toskanii, Cappella della Vitaleta pomiędzy Pienzą a San Quirico d’Orcia. Tu nakręcono jedną z ostatnich scen „Gladiatora” wśród pejzażu tak cudownego, że wydaje się aż nierealny. Kapliczka Cappella della Vitaleta. Val d’Orcia została wpisana na listę UNESCO w 2004 roku, dzięki czemu jest bardzo dobrze chroniona, a więc niezmienna. Ten sam krajobraz znajdziemy na obrazach renesansowych malarzy, których dzieła zgromadzone są we wspaniałych muzeach we Florencji czy Sienie. Wyglądamy dziś przez okno na dolinę Orcii i widzimy te same gatunki drzew, te same polne drogi, gdzieś w oddali te same wieże, na jakie patrzył Giotto, Piero della Francesca czy Leonardo da Vinci… Przez most w Ponte a Buriano, który widać w tle portretu Mony Lizy, dzisiaj jeżdżą samochody… Zresztą nie trzeba nawet odwiedzać muzeów, wystarczy wejść do wiejskiego kościółka, żeby trafić na perłę, stary fresk o spłowiałych kolorach, przedstawiający dziwnie znajomą okolicę… Dolina Val d’Orcia. Val d’Orcia słynie również z naturalnych źródeł termalnych. Niektóre z nich położone są w lesie, całkowicie darmowe. Warto zanurzyć się na przykład w siarkowych, mętnych jak mleko wodach Bagni San Filippo i spędzić leniwe popołudnie wśród Włochów, organizując sobie, jak oni, pranzo a sacco, czyli piknik wśród natury. Spotkacie tam przede wszystkim Włochów a nie turystów, dlatego naprawdę warto się tam wybrać i poczuć niezwykły klimat. Źródła termalne Bagni San Filippo. Przewodnik po Toskanii - Toskańczycy Ach ci Toskańczycy! Mówi się czasem, że są zarozumiali, zamknięci w sobie i przesadnie dumni z osiągnięć przodków – a mają być z czego dumni, to tu zaczął się renesans, tu urodzili się najwięksi malarze i poeci Europy, a język włoski powstał tak naprawdę z języka toskańskiego. Być może Toskańczycy tacy bywają, ale ja na co dzień spotykałam samych miłych, pomocnych ludzi, tolerancyjnych i wesołych. Zresztą to dzięki poznawanym ludziom, właścicielom domów wakacyjnych, kucharzom, kelnerom turyści tak dobrze czują się Toskanii. Jeśli pójdziecie drugi raz do tego samego baru, to możecie być prawie pewni, że obsługa potraktuje was jak starych znajomych, a sprzedawca na targu zapyta, czy smakowały pomidory, które kupiliście wczoraj. Serdeczność w kontaktach to bardzo charakterystyczna cecha miejscowych ludzi. Więcej się tu rozmawia na ulicy, w sklepach, w barach. Niekiedy w dużym supermarkecie pytałam o przepis na jakąś potrawę, do której kupowałam składniki, a sprzedawczyni z ochotą i bez pośpiechu podpowiadała, jak ją zrobić, czego ona używa, co musi się w daniu znaleźć, co można pominąć. Uliczki w Toskańskich miasteczkach zachwycają na każdym kroku. Kilka lat temu przez kilka miesięcy pracowałam w kawiarni w małym miasteczku w Toskanii. Było to dla mnie zupełnie nowe doświadczenie, nie znałam dobrze języka, uczyłam się parzenia kawy, spieniania mleka, robienia kanapek, podawania wina itd., ale dla właścicielki zdecydowanie najważniejsze było, jak traktuję gości. „Więcej entuzjazmu!”, wołała ze śmiechem. „Kiedy ktoś wchodzi, masz wyskoczyć zza baru i głośno krzyknąć »buongiorno«. Uśmiechaj się, rozmawiaj z ludźmi”. Nawet jeśli nie znacie języka włoskiego, to dogadacie się z Toskańczykami. Bardzo cenią próby porozumiewania się po włosku, sami zaczynają mówić wolniej i wyraźniej, powtarzają najważniejsze zdania, a do tego oczywiście gestykulują zamaszyście. Generalnie w Toskanii angielski jest powszechnie znany, zwłaszcza w miejscach turystycznych, ale warto nauczyć się choć kilku słów po włosku, to bardzo zbliża do lokalnych ludzi. Czasem ta gadatliwość może przeszkadzać, na przykład w pociągu, kiedy chcemy poczytać albo po prostu odpocząć, a ktoś obok cały czas pełnym głosem rozmawia przez telefon – żeby jeszcze mówił o sztuce, ale zazwyczaj gada o jedzeniu. Przyznam się, że w takich chwilach wolałabym przestać rozumieć włoski. Przewodnik po Toskanii - wino w Toskanii Bez wina nie byłoby tej całej przyjemności z przebywania w Toskanii. Najsłynniejsze czerwone wina pochodzą z regionu Chianti, a białe z San Gimignano, ale wszędzie znajdziecie dobre lub bardzo dobre alkohole lokalne. Wiele osób twierdzi, że najlepsze włoskie czerwone wino to Brunello di Montalcino z okolic tego małego miasteczka. Charakterystyczne dla regionu jest słodkie wino vinsanto, w którym moczy się twarde ciasteczka cantucci. Wytwarza się je z podsuszonych winogron tradycyjnymi domowymi metodami. Butelkę można oczywiście kupić w sklepie, ale to nie to samo, co zostać nim poczęstowanym w toskańskim domu. Kiedy gospodarz sięga do kredensu po przykurzoną karafkę i z uśmiechem mówi, że ma dla nas coś specjalnego, czujemy się jak u najlepszych przyjaciół. Oto magia Toskanii… Winnice są tui na każdym kroku. Każdy moment od początku kwietnia do końca października jest dobry, żeby poczuć wyjątkowy urok Toskanii, najpierw soczyście zielonej, potem żółknącej, przechodzącej w brąz. Toskania ma więcej zabytków i dzieł sztuki niż jakikolwiek kraj na świecie, w jej miasteczkach rzymskie mury płynnie przechodzą w średniowieczne, do dziś zamieszkane kamienice, espresso jest tu zawsze znakomite, a koty wylegują się spokojnie na ulicach. To miejsce, w którym zaczynamy rozumieć, dlaczego dolce vita wymyślili Włosi. Tekst ANNA MARIA GOŁAWSKA
„Dowiedziałem się, że życie jest piękne”. Jacek Cygan o kulisach książki „Ciao Goethe!” i smakach Italii
W szczerym wywiadzie Jacek Cygan opowiada nam o podróży śladami Goethego, włoskich smakach i kulisach powstania książki „Ciao Goethe!”. To opowieść pełna pasji, sztuki i osobistych odkryć.
Przez 15 lat podróżował do Włoch. Powtórzył trasę wielkiej podróży niemieckiego poety Johanna Wolfganga von Goethego z 1786 roku. Powstała z tego wspaniała książka „Ciao Goethe! Śladami Goethego w Italii”. Jakie Włochy pokazuje nam Jacek Cygan? Wywiad pochodzi z magazynu VIVA! 08/2025. Śladami Goethego: wywiad z Jackiem Cyganem Z wykształcenia inżynier cybernetyk, z zamiłowania i talentów – humanista. Autor tomów wierszy i opowiadań, między innymi nagradzanego tomu „Ambulanza”. Erudyta i poliglota, tłumaczył z jidysz pieśni Mordechaja Gebirtiga. Autor sztuk teatralnych, takich jak „Kolacja z Gustavem Klimtem”. Jest też twórcą cantobiografii Jana Pawła II „Santo subito”. Znamy go przede wszystkim jako autora ponad tysiąca piosenek, w tym takich przebojów, jak „Wypijmy za błędy”, „Jaka róża, taki cierń”, „To nie ja byłam Ewą”, „Pokolenie”, „Czas nas uczy pogody”. Teraz poznajemy Jacka Cygana jako wspaniałego cicerone po pełnej zabytków Italii. – Od czego zaczęła się Pana miłość do Włoch, od orbisowskich wycieczek z lat 70.? Nie, miłość wzięła się raczej z opowiadań i wierszy Jarosława Iwaszkiewicza. Pomyślałem, że we Włoszech muszą być prawdziwe skarby kultury, skoro tak wspaniały pisarz poświęca im tyle miejsca. – Pamięta Pan te pierwsze podróże? Pamiętam, że przeżyliśmy z żoną katastrofę kulinarną w Wenecji. Długo nie mogliśmy się zdecydować, gdzie pójść na nasz wymarzony obiad. W końcu, gdy wybraliśmy miejsce, była 14.30 i restaurację nam zamknęli! Kucharz odjechał na swojej vespie do domu na drzemkę. Skończyło się na tym, że kupiliśmy sobie w kiosku kawałki pizzy, wściekli na siebie. Na szczęście wieczorem poszliśmy na kolację i nastrój nam się poprawił. – A skąd w tym Goethe? Od kilkunastu lat podróżuje Pan z żoną po Włoszech jego śladami. Wszystko zaczęło się 15 lat temu. Założyliśmy z francuskimi i niemieckimi przyjaciółmi stowarzyszenie Trójkąt Weimarski, ale nie dla polityków, dla normalnych ludzi. Są w nim artyści, lekarze, nauczyciele. W Weimarze poszedłem do domu Goethego, w którym od lat jest muzeum. Byłem zaskoczony, ile tam jest rzeczy włoskich. Nawet lawa z wulkanu Etna. Dowiedziałem się, że Goethe przez prawie dwa lata podróżował po Włoszech. Przejechał ten kraj z góry na dół, od Tyrolu po Sycylię. Z podróży powstała książka „Italienische Reise”, po polsku „Podróż włoska”. Po powrocie do Polski znalazłem tę książkę, połknęliśmy ją z żoną z zachwytem. Zakochałem się w Goethem jako w partnerze do podróży. – W takim klasyku jak Johann Wolfgang von Goethe? Tak, proszę sobie wyobrazić, że ten spiżowy mąż, postrzegany jako stary nudziarz, wydał mi się bardziej współczesny niż niejeden późniejszy autor. Podobnie jak on zaczynałem zwiedzanie Włoch od północy i pierwszym amfiteatrem rzymskim, który zobaczyłem w całej okazałości, w całej krasie, był amfiteatr starożytny w Weronie. Normalnie każdy pisze – przepiękne dzieło, jaka harmonia, jaka skala! A Goethe mówi coś innego: Patrzę na amfiteatr i czegoś mi tu brakuje… ludzi. Bo takie budowle wznoszono po to, by ludzie mogli na siebie patrzeć i zachwycać się sobą. By tłum mógł siebie choć przez chwilę podziwiać. Cóż to za oryginalne spostrzeżenie! Albo uwaga z Wenecji, kiedy wynajął gondolierów, aby mu śpiewali… Skarży się, że musiał ich wcześniej zarezerwować, bo to coraz rzadsze zjawisko. My z żoną też musieliśmy w Wenecji zarezerwować kogoś, żeby nam zaśpiewał albo zagrał na akordeonie. I tak samo jak 240 lat temu nie było to takie proste. Goethe pisze, że te pieśni były w stylu Rousseau. Ta uwaga mnie wbiła w fotel, bo gdzie francuski myśliciel i pisarz Jan Jakub Rousseau, a gdzie gondolierzy z Wenecji? Ale dzięki Goethemu odkryłem, że Rousseau pisał pieśni, był zdolnym kompozytorem, mieszkał przez kilka lat w Wenecji. Odkrywałem świat, wędrując śladami Goethego, doceniłem niezwykłość tego, że Włochy trwają przez wieki takie same. Można je przeżywać tak samo, ale inaczej. Bo stoją tam te same kościoły, muzea, te same ruiny, to samo Koloseum. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie – Goethe pisze, że nigdy nie był tak szczęśliwy jak w Rzymie. Nazywa to miasto Caput Mundi – głową świata. Panu też daje poczucie szczęścia? Rzym to jest miasto do odczuwania wolności, do wałęsania się nawet po tych samych miejscach, odkrywania ich ciągle na nowo! Od Piazza del Popolo do Zatybrza można przejść na piechotę w kilka godzin. W Rzymie jest tyle niezwykłych miejsc, że chce się tam wracać i jeszcze raz to przeżyć. Nie sposób w czasie jednego pobytu wszystkiego odkryć i zapamiętać. Wyjeżdżam z Włoch i gdy przekraczam przełęcz Brennero, już tęsknię. Ktoś mnie kiedyś zapytał: „Dlaczego pan nie mieszka we Włoszech, skoro tak pan kocha Włochy, Rzym?”. Dlatego, że ta tęsknota jest wartością samą w sobie. Ja ją mogę odczuwać tylko w Polsce. – Ktoś powiedział, że na Rzym jest zawsze za mało czasu… To prawda. À propos szczęścia mam taki cytat, który chciałbym przytoczyć. To słowa Goethego z jego rozmów z Johannem Peterem Eckermannem. Mówi o Rzymie, wspominając swoje podróże, sam już wtedy po siedemdziesiątce: „W Rzymie odczułem, czym właściwie jest człowiek. Do tego szczytu, do tego szczęścia doznawania nigdy potem już nie doszedłem. W porównaniu z moim ówczesnym samopoczuciem w Rzymie właściwie już nigdy potem nie byłem równie radosny”. – Opowie Pan o swoich ulubionych miejscach w Rzymie? Mój ulubiony spacer zaczyna się na Piazza del Popolo. Tamtędy, jadąc od Via Flaminia, wjechał do Rzymu Goethe. Spełnił swoje wielkie marzenie. O tym mieście opowiadał mu w dzieciństwie ojciec, w domu wisiały ryciny Rzymu. Na Piazza del Popolo muszę wejść do kościoła Santa Maria del Popolo… – Bazyliki Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi… Są tam dwa genialne obrazy Caravaggia. Goethe ich nie oglądał, nie ceniło się wtedy takiego malarstwa, jak Caravaggio. A miał je na wyciągnięcie ręki, wisiały 200 metrów od jego domu. W kościele Santa Maria del Popolo dwa wieki wcześniej był także inny Niemiec, Marcin Luter. Przyszedł na piechotę z Erfurtu, by dyskutować z papieżem o tym, co niepokoi go w Kościele. Odprawił tutaj mszę, jeszcze jako katolicki duchowny. Ale Goethe o tym nie wiedział. Nie wszedł do tego kościoła. Z Piazza del Popolo przechodzę spacerem w kierunku Schodów Hiszpańskich. Znajduje się tam starożytny stworek postawiony tu w XVI wieku, tak brzydki, że Włosi nazwali go pawianem. Ma imię Babuino. Ten pawian leży rozłożony na fontannie, jest piękny. Dla mnie to obowiązkowy przystanek. Zawsze pijemy tu z żoną kawę. Myślę, że Goethe widział tę rzeźbę, i kiedy pisał w Rzymie scenę „Fausta” w pracowni czarownicy, to wymyślił dwa koczkodany, które mieszają w kotle odmładzającą miksturę dla Fausta. No bo bez Babuino skąd miałyby się brać małpy u Goethego? – Na Schodach Hiszpańskich da się wytrzymać? Bo niby jest tak samo, ale takich tłumów to chyba za czasów Goethego nie było. W Rzymie zawsze było mnóstwo ludzi, a pod Schodami Hiszpańskimi kłębił się tłum nawet za czasów Goethego. Uwielbiały się tu eksponować rzymskie ślicznotki. Spacerując dalej, idę do Panteonu, to miejsce ma niesamowitą energię. Wystarczy tutaj w tym tłumie siedzieć, pić prosecco i patrzeć. Idąc dalej, mijam fontannę di Trevi i przechodzę na Campo di Fiori. O każdej porze dnia i nocy jest tu przecudownie. Posąg Giordana Bruna stoi w głębokim cieniu i zasłonięty kapturem patrzy co rano na targ owocowo-kwiatowo-warzywny, najwspanialszy na świecie. Odkryliśmy tam z żoną zielsko zwane puntarella. – Cykoria szparagowa, u nas raczej nieznana. Na targu pytaliśmy, czy to się je. A niedługo potem, w restauracji Ar Galletto na Piazza Farnese podano nam tę puntarellę z sosem z anchois, cudowna. Następnie przechodzę na Zatybrze. Można potem wrócić przez plac Świętego Piotra i Watykan, dojść do Zamku Świętego Anioła. – A ma Pan swoje miejsca, takie mniej turystyczne? Ale to są moje miejsca, nie myślę o nich jako o turystycznych atrakcjach. Jak mówiłem, Rzym zawsze był tłoczny. Nie chodzi o to, że jest dużo ludzi i że miejsca są znane, tylko żeby w tych miejscach odkryć coś swojego. I na przykład sto metrów od Schodów Hiszpańskich jest Akademia Valentino, miejsce założone przez słynnego projektanta mody. Odbywają się tam pokazy i wystawy. W środku, na placyku znajduje się rzeźba Igora Mitoraja „Bogini Rzymu”. Ogromna żeliwna twarz, z lewego oka płynie woda, która przez lata pokryła policzek smugami barw. To absolutnie moje miejsce. Po lewej stronie Schodów Hiszpańskich znajdziemy knajpeczkę, właściwie bar Il Palazzetto. Pamiętam, kiedy razem z Olgą Tokarczuk promowaliśmy polskie księgozbiory w rzymskich bibliotekach, byliśmy tam na lunchu. Był styczeń, a Rzym raczył nas cudownym słońcem. To także jest moje miejsce. Czytaj również: Jacek Cygan stworzył ''Dumkę na dwa serca'' na dzień przed premierą. Pierwszy tytuł zupełnie mu nie pasował – Czasem z podróży zapamiętujemy rzeczy, które nas zaskoczyły, okazały się inne, niż myśleliśmy. Goethego zaskoczyła radość życia Włochów. Ich umiejętność korzystania z przyjemności życia. A Pana? Mnie to samo. Nigdzie tak nie ma, że kiedy się jest w restauracji, przychodzi kelner i od razu widać, że on nie tylko tu pracuje, ale też żyje. I jest zainteresowany takim człowiekiem jak ja, i jeśli się przekona, że ja coś wiem na temat włoskich potraw i win, jest szczęśliwy. A jak się okaże, że znam pieśni włoskie, to nawet ze mną zaśpiewa. – Rozbawiła mnie w książce anegdota, bodaj z Padwy, o niemieckiej pizzy, z frytkami i parówkami. Jeść we Włoszech niemiecką pizzę to pech. To taki przypadek, pewnie dzięki Goethemu. Włochy to dla mnie przede wszystkim makarony. Napisałem nawet o nich piosenkę „Makarony, włoskie makarony”, śpiewa to wspaniale Jacek Wójcicki. (Jacek Cygan cytuje z pamięci – przyp. red.) „Pasta to danie z ciasta/ I właśnie z tych względów/ Pasta nie zawsze musi być pastą do zębów/ Pasta to jest przed głównym daniem smaczna sprawka/ Ale to nie jest zupa ani też przystawka/ Przystawki bowiem od Sycylii aż po Asti/ Noszą przepięknie brzmiącą nazwę antipasti/ Pasta, ten przysmak z ciasta jest robiony/ I są to, mówiąc w skrócie, wszystkie makarony!”. Jestem uzależniony od spaghetti alle vongole, dobrze wychodzi szczególnie nad morzem. Żona robi cudowną carbonarę i arrabbiatę. W Toskanii pewien kucharz przygotował nam kiedyś zielone spaghetti z posiekaną wątróbką. Ten makaron robi się z grappą truflową! Nie wiedziałem, że taka w ogóle istnieje! Efekt oszałamiający. Moja żona zapytała, gdzie można kupić taką grappę, a on przyniósł ją z kuchni w prezencie, przepraszając, że ma tylko pół butelki. Chciałbym też wspomnieć, że pojechaliśmy kiedyś do Marka Jackowskiego, kompozytora, gitarzysty, twórcy Maanamu, który mieszkał w Castellabate pod Neapolem. Marek był tam bardzo lubiany i na jego cześć w jednej ze świetnych pizzerii wprowadzili do karty dań pizzę di Marco. Ale już Marka nie ma. – Rozmawialiśmy o Rzymie, a kiedy Pan myśli o innym włoskim mieście, o Padwie, co ma Pan przed oczyma? Palmę Goethego. Był botanikiem, napisał prawie naukowe dzieło „Metamorfoza roślin”. Zajmował się też rozszczepieniem światła, pozostały z tego okresu malarskie kręgi świetlne. Zajmował się mineralogią, badał lawę wulkaniczną. W ogrodzie botanicznym – najstarszym na świecie – założonym w XVI wieku znajduje się palma nazwana na jego cześć. Kiedy Goethe ją odwiedził, miała już ponad 200 lat, dziś ma 500 i nazywana jest palma nana, czyli palma babcia. – To trochę niesamowite, że Goethe był w ogrodzie botanicznym, a nie poszedł do kaplicy Scrovegnich? Ta kaplica jest rzeczywiście powalająca, ozdobiona malowidłami Giotta robi niebywałe wrażenie. Nie wiem, czemu Goethe tam nie poszedł, bo przecież cenił Giotta. – Podróżując śladami Goethego, opisuje Pan miasta, które nie są aż tak bardzo znane: Vicenza, Ferrara. Gdyby nie Goethe, nigdy bym nie pojechał do Vicenzy, nikt z moich przyjaciół tam nie był. A teraz wszystkich namawiam, żeby odwiedzili to miasto. Zobaczymy tam wspaniałe, renesansowe budowle Andrei Palladia. Goethe się nim zachwycał. Jego budowle oglądał także w Wenecji. Proszę pamiętać, że w czasach Goethego nie było fotografii. Jeśli chciał mieć pamiątkę, musiał zdobywać ryciny albo rysować samemu. – W książce zastanawia się Pan, na czym polega magia Wenecji. Co sprawia, że miliony ludzi z całego świata tłoczą się w ciasnych uliczkach i biegają jak szaleni z aparatem lub telefonem przy oku. I piszę, że każdy ma swoją Wenecję i przyjeżdża tu choćby dla jednego widoku, jednego zapachu, obrazu, rzeźby. Dla jednego momentu na nabrzeżu Zattere w dzielnicy Dorsoduro, kiedy nad kanałem zachodzi słońce. Wenecja to piękno nie do opisania. Kiedy jadąc vaporetto, czyli tramwajem wodnym, patrzy się na domy i pałace stojące wzdłuż Canal Grande, na rytm tych budowli, to potem w naturalny sposób tęskni się do tego widoku. Znam ludzi, którzy przyjeżdżają do Wenecji, by zobaczyć umierające napisy na murach. Nazwy placów i ulic znajdują się tutaj nie na metalowych tabliczkach, ale są namalowane bezpośrednio na murach. Przyjeżdża się więc do Wenecji i biegnie zobaczyć, czy „murale” jeszcze są, czy nie zostały zamalowane, czy nie wytrawiła ich sól albo morskie wiatry. – Grand Tour, wielka podróż, w którą wyruszył Goethe do Włoch, była modna w XVIII wieku. Służyła nie tylko poznawaniu świata, ale też siebie. A Pan czego się o sobie dowiedział? Dowiedziałem się, że życie jest piękne i że nie ma nic wspanialszego, niż podróżować śladami kogoś, kogo się podziwia. Dotykać tych samych miejsc, patrzeć na te same obrazy. Mieć w pamięci to, co on o tym powiedział. W Padwie zaszedłem do kościoła, zdziwił mnie jego ogrom, był chyba wielkości boiska piłkarskiego, ciemny, pusty. Usiadłem w ostatniej ławce i poczułem się strasznie słaby, samotny. Było zimno, a mnie pot leciał z czoła. Wieczorem otworzyłem „Podróż włoską” Goethego i przeczytałem, że zaszedł do tego samego kościoła Świętej Justyny i poczuł się tak samotny, tak bardzo sam. Miał wrażenie, że gdyby mu się coś stało, to nikt z przyjaciół by go tam nie szukał. Dzielą nas ponad dwa wieki, ale doznanie samotności jest takie samo. Zobacz również: Zawdzięcza mu sukces, Jacek Cygan jest dla niej jak ojciec. Od 30 lat wspiera ją jak nikt! – Swoją książkę „Ciao Goethe!” zadedykował Pan żonie Ewie, która „ma w sobie wszystkie kobiety Goethego”. To jaka jest ta Pana żona? Musiałbym napisać osobną książkę! Kiedy poznawałem kobiety Goethego, zauważyłem, że jest w nich wiele z mojej żony. Zaczynając od wielkiej miłości Goethego, Charlotte von Stein. Charlotte znała się na sztuce, prowadziła z Goethem rozmowy o niej, była niezwykle wrażliwa na malarstwo, muzykę, poezję. Moja żona ma te cechy, a jednocześnie jest w tym odrębna, autonomiczna, często w ogóle nie podziela moich poglądów na temat sztuki, wiersza, piosenki. Z kolei podobnie jak kochanka i późniejsza żona Goethego, Christiane Vulpius, moja żona wspaniale gotuje. Kiedy idzie na bazarek, często pyta, co mi kupić. Christiane też pytała o to Goethego, a on kiedyś napisał do niej: „Kup mi dwie kopy skowronków, udziec jagnięcy…”. Skowronki? Jak to dzisiaj brzmi. – Z Markiem Kondratem wymyślaliście, Panowie, włoskie słowa, takie jak „zorrano”. To się działo u nas w domu, na warszawskiej Sadybie. Przyszedł do nas Marek i wspólnie stworzyliśmy wariację na temat francuskiego aperitifu o nazwie kir. Robi się go z likieru z czarnej porzeczki i białego wina lub szampana. Dla mnie jest zawsze za słodki. Wymyśliliśmy, by zamiast likieru z porzeczki było campari dopełniane prosecco. A żona zaproponowała, by serwować do tego kawałek kruszonego parmezanu. Nasz wynalazek nazwaliśmy z włoska, zorrano, ponieważ uznaliśmy, iż jest tak pyszny, że można go pić co rano. Zaprzyjaźnionym włoskim barmanom bardzo się ten pomysł spodobał. – Dobrze poznał Pan Goethego w czasie swoich podróży? Wielu czytelników jest zaskoczonych, jak bliski jest im Goethe po przeczytaniu tej książki. A przecież dzisiaj on uchodzi za klasyka, postać niemalże pomnikową. Ludzie go znają, ale mało kto czyta. A może warto wrócić do jego liryki, przeczytać „Fausta”, „Ifigenię w Taurydzie”, „Elegie rzymskie”. Jeśli wykonaliśmy jakiś krok w celu poznania człowieka takiego jak Goethe, to może warto wykonać następne. Do tego namawiam w książce „Ciao Goethe!” i ręczę swoim przykładem, że to się duchowo opłaca. „Ciao Goethe! Śladami Goethego w Italii”, wyd. Marginesy, 2025. Niezwykła opowieść już w księgarniach!
Sycylia zmieniła życie Piotra Wojtasika. Ta historia zaskoczy każdego!
We Włoszech znalazł dom i poczuł się u siebie
Od lat związany z mediami, Piotr Wojtasik porzucił pracę producenta sesji zdjęciowych na rzecz telewizji i dziś pełni rolę reportera w programie „Dzień Dobry TVN”. Świadomy nieprzewidywalności branży, zawsze stara się mieć plan B. Z tego powodu kupił dom na Sycylii – nie tylko jako zabezpieczenie, ale też dlatego, że nie boi się zmian i poczuł, że właśnie tam odnalazł swoje miejsce. Przeczytajcie wyjątkowy wywiad, w którym Piotr Wojtasik opowiada o tym, jak znalazł wymarzone miasteczko i dom, w którym czuje się u siebie. Sycylijski dom Piotra Wojtasika Caltabellotta… To moje miasteczko. Goethe zachwycił się nim, choć tylko przez nie przejeżdżał. Napisał potem, że to przepiękne miejsce. Wagner też dostrzegł urok tego miejsca i akcję opery „Parsifal” umieścił w średniowiecznym miasteczku wzorowanym właśnie na Caltabellotcie. Co Ciebie tu urzekło? Uśmiechnięci i życzliwi ludzie. Gdy przyjechałem tu pierwszy raz, od razu poszedłem do baru. Zamówiłem kawę i powiedziałem, że szukam domu do kupienia. Wszyscy obecni tam od razu się zaangażowali w moje poszukiwania. Zawołali pośredników, zaczęli mi otwierać domy, żebym sobie pooglądał. Zaakceptowali mnie od razu, choć śmiali się z moich długich jasnych włosów i nazwiska, którego nie potrafili wymówić. Głęboki talerz przywieziony z Polski należał do babci właściciela domu, a płaskie pochodzą z pobliskiego burgio. Znasz język włoski? Na tyle, żeby załatwić proste sprawy w urzędzie i dogadać się z sąsiadami. Ale nieznajomość języka nie jest tam problemem, ponieważ Włosi, szczególnie ci z południa, po prostu bardzo chcą cię zrozumieć. Co poczułeś, gdy tam dotarłeś? Na Sycylię płynąłem całą noc promem przewożącym tiry. Spędziłem ją na zimnej, metalowej podłodze, byłem więc wykończony. Po zejściu na ląd usiadłem w pierwszym lepszym barze w Katanii przy Via Santa Filomena. Podeszła do mnie kelnerka i zapytała, co zamawiam. Nie wiedziałem, co chcę. I ona zdecydowała za mnie. Przyniosła mi kawę, hamburgera z osła i miejscowe wino. A ja zadzwoniłem do mojej przyjaciółki i powiedziałem jej, że kupię tu dom. Caltabellotta. Jej średniowieczne uliczki urzekły i Goethego, i Wagnera. Tak po prostu? Od momentu, kiedy zobaczyłem film „Dobry rok” z Russellem Crowe, którego bohater, londyński korposzczur, dostaje w spadku dom w Toskanii i porzuca swoje dotychczasowe życie, marzyłem o tym samym. Tak, wtedy w tym barze w Katanii tak po prostu podjąłem decyzję, którą podjąłbym i tak. Niektórzy mówią, że pandemia przyspieszyła plany o 10 lat. Jak się kupuje dom na Sycylii? Nie widząc go wcześniej (śmiech). Realizując swoje marzenie, trafiłem do Caltabellotty, o której pomyślałem, że wygląda jak z filmu, a ja zawsze chciałem mieszkać w średniowiecznym miasteczku na szczycie góry. Gdy mieszkańcy podjęli mnie tradycyjną kolacją i zapoznali z pośrednikiem, powiedziałem mu: „Giuseppe, już dłużej nie chcę szukać. Chcę być tutaj”. Zdecydowałem, że Caltabellotta jest moim miejscem. W tej sytuacji dom nie miał już większego znaczenia. A jednak kilka obejrzałem i wybrałem jeden z nich. Ale wtedy zadzwonił Giuseppe i mimo swoich wcześniejszych zapewnień, że wszystko jest w porządku, oświadczył, że jednak nie jest. Ręce mi opadły. I wtedy on powiedział, że jest jeden dom do kupienia, który mógłby mi się spodobać. Od razu poleciał na taras, żeby mi przez telefon pokazać widoki. Wiedział, co robi, bo zobaczyłem morze, choć jest oddalone o 23 kilometry. „Kącik pijaka”, mówią o nim ze śmiechem przyjaciele pana domu i przyrządzają tam koktajl negroni. Pokazał mi dwa piętra, jak wygląda na zewnątrz, potargowaliśmy się i zdecydowałem, że kupuję. Notariusz w Bolonii, bo akt podpisywałem na północy Włoch, gdzie mieszkali poprzedni właściciele, nie mógł się nadziwić, że kupiłem dom bez jego oglądania. Właścicielowi zależało, by wszystkie przedmioty pasowały do surowego wnętrza. Wazon Grôpk Marcina Kuberny stoi w jednej z sypialni. Cały wywiad ukazał się w magazynie VIVA! Lifestyle.
Włoskie inspiracje. Oto delicje kuchni śródziemnomorskiej
Idealne tiramisu, musujące wina i wspaniałe szynki parmeńskie
Kuchnia włoska się nie starzeje, wręcz przeciwnie. Jej tradycyjne wyroby z upływem czasu zyskują na jakości. Długo dojrzewające sery smakują lepiej podobnie jak leżakujące w beczkach wina… Podczas niedawnej IX edycji Tygodnia Kuchni Włoskiej na Świecie można było poznać tajniki produkcji oliwy, wziąć udział w otwartych warsztatach kulinarnych i seminariach. Hasłem wydarzenia stała się „Dieta śródziemnomorska i kulinarne korzenie: zdrowie i tradycja”. Tiramisu w dwóch wersjach Nie jest prawdą, że włoska kuchnia jest jednorodna. To mit, chociaż można by przytoczyć ich więcej. I tak w regionie Friuli Venezia Giulia używa się mało oliwy, za to dużo masła i smalcu, podobnie jak w Polsce. Ale powstał tu zarazem jeden z najdelikatniejszych deserów, jaki ludzkość wymyśliła – tiramisu i to aż w dwóch wersjach. Wersja znana pod nazwą „Coppa Vetturino”, zrodzona w mieście Pieris w 1935 roku, jest mieszanką musu czekoladowego, biszkoptu i zabaione. Znana zaś na całym świecie wersja z biszkoptami, kawą, mascarpone i kakao powstała w Tolmezzo w latach 50. Pasuje do niej słodkie wino Verduzzo Fiulano. We Friuli produkuje się 30 proc. wszystkich czerwonych win we Włoszech. Włosi są największym eksporterem win w świecie, choć nie jest tajemnicą, że aż połowę z nich sami wypijają. Rarytasy Emilii Romania Jakie włoskie regiony są „najsmaczniejsze”? Pod względem kulinarnym na pierwszych miejscach znalazły się Sycylia, Kampania i Emilia Romania. Ta ostatnia jest pierwszym europejskim regionem z tak dużą liczbą wyrobów wysokiej jakości. Wytwarza aż 44 produkty, których pochodzenie i jakość potwierdzono włoskimi oznaczeniami DOP (ChNP) lub IGP (ChOG). Dzięki temu wizyta w Emilii może być wspaniałą kulinarną podróżą. To kraina wyśmienitych serów Parmigiano Reggiano, Grana Padano czy Formaggio di Fossa di Sogliano, wyjątkowych wędlin takich jak Prosciutto di Parma, czy Prosciutto di Modena, makaronów i wybornych win. Niektóre produkty można było przetestować na warsztatach pod kierunkiem Cristiny Catese we Włoskiej Akademii Kulinarnej. Na liście rarytasów znalazły się też „czarne złoto” regionu Aceto Balsamico Tradizionale, czosnek z Voghiera w prowincji Ferrara i ziemniak boloński wraz z najnowszym dodatkiem arbuzem Anguria Reggiana. Food Valley, czyli Dolina Żywności Idąc tropem bogatych smaków, legendarnych produktów i słynnych kucharzy w Emilia Romania – w tym roku aż 22 z nich otrzymało prestiżowe gwiazdki przewodnika Michelin, warto poznać Dolinę Żywności. Słynna Food Valley swoim zasięgiem obejmuje obszar od Piacenzy przez Parmę, Modenę i Bolonię, aż do Rimini położonego u wybrzeża Morza Adriatyckiego. Wśród tych urokliwych krajobrazów powstają produkty, które zna cały świat. Bolonia i Ferrara słynie z potraw z makaronem takich jak tortellini, balanzoni, lasagne, gramigna i tagliatelle. W Modenie można skosztować tradycyjnego Aceto Balsamico o kwaskowatym smaku, dojrzewającego w drewnianych beczkach przez co najmniej 12 lat, a w Rawennie i Rimini grigliaty, pysznych grillowanych owoców morza. Nie zaszkodzi też kieliszek delikatnie musującego lambrusco.
Jeżeli nie wiecie, gdzie w tym roku pojechać na narty, oto miejsca, które was nie zawiodą. Turcja, Gruzja, Włochy, Austria, Andora i Hiszpania gwarantują świeży puch, świetnie przygotowane trasy oraz otulone śniegiem tradycyjne górskie wioski.
Szusując po stokach tureckiej Kapadocji, słynącej z niesamowitych krajobrazów, poczujesz się jak w krainie baśni. Gruzja kusi monumentalnymi górami Kaukazu i gościnnością mieszkańców. W Hiszpanii masz do wyboru wypad na narty do rozgrzanej słońcem Andaluzji lub... na plażę na Costa Tropical, a po nartach można się wybrać na zwiedzanie pięknej Granady. Andora przyciąga luksusowymi kurortami, zaś Włochy i Austria to sprawdzone kierunki, które nigdy nie zawiodą spragnionych wspaniałych stoków narciarzy. Turcja – Bajkowa Kapadocja Szusowanie po stoku Erciyes, wygasłego wulkanu i jednocześnie jednej z najwyższych gór Turcji (3917 m n.p.m.), to atrakcja sama w sobie. Na dodatek znajduje się w sercu Kapadocji, baśniowej krainy znanej z krajobrazów pełnych kamiennych grzybów i kominów, które miały zamieszkiwać wróżki. Są tu i skalne miasta, i tajemnicze podziemia, i wykute w dolinach kościoły. Jest wreszcie Erciyes-Kayseri, narciarski ośrodek rozciągający się na wysokości od 2100 do 3360 m n.p.m. i oferujący 65 km spektakularnych tras. A samo Kayseri, jedno z najstarszych miast Anatolii Centralnej, poza zabytkowymi meczetami i medresami szczyci się liczącym 800 lat bazarem, skąd na pewno nie wyjdziemy z pustymi rękami. Przy gruzińskim stole Kusi dzikością monumentalnego Kaukazu i le- gendarną gruzińską gościnnością. Gudauri, największy i najwyżej położony kurort narciarski w Gruzji, to jednak nie tylko emocje na stokach, lecz także niezapomniane przeżycia po zejściu z nich. A chodzi o słynne tutejsze imprezy, tradycyjne supry z mnóstwem toastów, śpiewów, tańców i pysznego lokalnego jedzenia. Narciarskie królestwo rozciąga się na wysokości od 1993 do 3276 m n.p.m. i oferuje 50 km tras o różnej trudności. Ogromne przestrzenie wokół Gudauri z najwyższym szczytem Mt Sadzele (3307 m n.p.m.) to także raj dla freeride’owców z najbardziej wymagającymi zjazdowymi trasami na świecie. Na włoskim dachu Europy Pod względem widokowym nie ma sobie równych. Dolina Aosty gwarantuje niezapomniane przeżycia w otoczeniu majestatycznych sylwetek aż 10 czterotysięczników z najwyższych partii Alp. Wśród nich znajduje się nie tylko Mont Blanc (4810 m n.p.m.), lecz także niewiele ustępujące im wysokością szwajcarski Matterhorn czy płaskowyż Rosa. Kilkanaście połączonych włoskich ośrodków narciarskich stwarza nieograniczone możliwości korzystania ze śniegu na każdym poziomie. Liczby mówią same za siebie: 386 km tras, prawie 100 wyciągów i 16 restauracji wyróżnionych gwiazdkami Michelin, te dane robią wrażenie i trudno przebić taką ofertę! Andora – W słońcu Pirenejów Pal Arinsal w dolinie La Massana w Pirenejach to ośrodek, który w połączeniu z Grandvalira i Ordino Arcalís zapewnia aż 308 km tras narciarskich na wysokości od 1550 do 2640 m n.p.m. To czyni andorskie Pireneje jednym z największych terenów narciarskich w Europie. Położony zaledwie 5 km od stolicy księstwa Pal Arinsal zachwyca widokami na najwyższy szczyt Andory Pic de Coma Pedrosa (2942 m n.p.m.). Z kolei Grandvalira gwarantuje aż 300 słonecznych dni w roku i leży zaledwie 2,5 godziny jazdy od Barcelony. Sekret austriackiego Tyrolu Wildschönau to położona nieco na uboczu idylliczna wysokogórska dolina w Alpach Kitzbühelskich. Ale jest to dolina rozśpiewana chórami i zespołami muzycznymi, których można posłuchać m.in. w tutejszych kapliczkach i wioskach. Jej największy klejnot, szczyt Großer Beil (2309 m n.p.m.), cenią amatorzy wypraw skitourowych, a główny ośrodek narciarski Ski Juwel Alpbachtal Wildschönau – rodziny z dziećmi. Ma aż 113 km tras, także saneczkowych. Z kolei Innsbruck, austriacka stolica zimowych sportów, wraz z sąsiadującą Doliną Stubai to gwar i emocje. W okolicy znajduje się aż 13 ośrodków narciarskich i około 300 km świetnie przygotowanych tras. Ośrodek Patscherkofel pokochają dzieci, Axamer Lizum fani freeride’u i freestyle’u, a Nordkette amatorzy relaksu na leżakach w otoczeniu zachwycających widoków. Hiszpania, Serra Nevada – z nart na plażę Narty w rozgrzanej słońcem Andaluzji? Choć brzmi to zaskakująco – właśnie tu znajduje się jeden z najciekawszych terenów narciarskich świata – położony zaledwie 27 km od Granady i 100 km od wybrzeża Costa Tropical. Sierra Nevada to najwyższy masyw w Hiszpanii, którego sercem jest kurort Pradollano, położony na wysokości 2100 m n.p.m. Tutejszymi wyciągami dostaniemy się na wysokość aż 3282 m n.p.m. i będziemy mieli do dyspozycji 100 km² górskich stoków, na których wytyczono 113 km tras. A po nartach można się wybrać do Granady na kawę i churrosy z czekoladą. Tekst: Michalina Antczak Więcej propozycji wyjazdów w ciekawe zakątki świata znajdziesz w najnowszym wydaniu VIVA! x ITAKA Zima 24/25
Polka i Włoch podbijali sceny utworem „Frontiera”, ich kariera urwała się przez zazdrosną żonę
Halina Benedyk była gwiazdą lat 80. Jak dziś wygląda jej życie?
Halina Benedyk była bardzo popularną piosenkarką w latach 80. Zwróciła na siebie uwagę na festiwalu w Sopocie w 1984 roku. Wystąpiła wtedy w duecie z włoskim piosenkarzem Marco Antonellim. Miała 19 lat, menedżer, czy – jak mówi piosenkarka – jej opiekun muzyczny, odwołał ją z pomaturalnych wakacji pod Kołobrzegiem, prosząc, by natychmiast stawiła się w Sopocie. Gdy drobną, speszoną blondyneczkę zobaczył reżyser koncertu, Jerzy Gruza, wykrzyknął: „To dziecko ma śpiewać?! Zróbcie coś z nią!”. Występ nie był może powalający, ale piosenka „Frontiera” o granicach, które dzielą zakochanych, stała się wielkim przebojem. Młodzi ludzie w latach 80. bawili się przy niej, całowali, dedykowali ją sobie. Jak potoczyły się losy Haliny Benedyk? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 23.11.2024 r.] Halina Benedyk: wyśpiewała hit z włoskim artystą, droga do kariery Halina Benedyk urodziła się w 1965 roku w Szprotawie, mieście położonym w województwie lubuskim. Zawsze chciała śpiewać. Skończyła średnią szkołę muzyczną. Zadebiutowała w 1983 roku na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. To był festiwal, na którym mieli się pokazywać młodzi ludzie, najchętniej amatorzy. Halina Benedyk zajęła na nim trzecie miejsce. Potem był opisany już występ z Marco Antonellim na festiwalu w Sopocie. Można jeszcze dodać, że początkowo Marco Antonellemu miała towarzyszyć Małgorzata Ostrowska z Lombardu. Ale okazało się, że ekipa włoska chce kogoś nieznanego. Dlatego Halina dostała telegram: „Przyjeżdżaj, zaśpiewasz z Włochem”. Zobacz też: Syn Jonasza Kofty o tacie: „Musiałem zdawać sobie sprawę, że on nie radzi sobie najlepiej w roli ojca” Halina Benedyk nie znała nawet na pamięć całej piosenki, bo miała na przygotowanie całego występu dwa dni. Ale udało się, zajęli w konkursie festiwalowym III miejsce, a ich duet został zapamiętany, tym bardziej, że w tamtych czasach polscy wykonawcy rzadko śpiewali z zachodnimi piosenkarzami. Raczej z tymi zza żelaznej kurtyny. W 1987 roku piosenkarka wylansowała na festiwalu w Opolu wielki, taneczny przebój „Mamy po 20 lat” - własną miłość, własny świat. Nie bardzo wiedziała, w czym wystąpić, koleżanka pożyczyła jest zagraniczny sweterek, a Katarzyna Dowbor dała różowe legginsy. Czytaj też: Seweryn Krajewski wciąż nie przyznaje się do nieślubnej córki. Kim jest Julitta Krajewska? Kariera Polki i Włocha przerwana przez zazdrosną żonę Pełna wdzięku i energii młoda, bardzo ładna dziewczyna zdobyła serce publiczności. „Mamy po 20 lat” znali chyba wszyscy, niezależnie, ile mieli lat, piosenka została hitem roku 1987 Radiowej Jedynki. Ale po tym sukcesie Halina Benedyk gdzieś zniknęła, jej kariera, zamiast rozwinąć się, przycichła. Koncerty, które grała z Marco Antonellim i które cieszyły się wielkim powodzeniem, zostały nagle urwane. Powód okazał się bardzo prosty - Marco zakochał się i ożenił. Włoska żona była zazdrosna o jego znajomość z Haliną „Pewnego dnia żona powiedziała Marco, że koniec wyjazdów do Polski, że koniec z koncertami. Była o niego bardzo zazdrosna, naprawdę bardzo. On jej posłuchał i straciliśmy kontakt. Było mi wtedy bardzo smutno, bo Marco był dla mnie jak starszy brat. A wszystko urwało się tak z dnia na dzień” - opowiadała piosenkarka. Zobacz też: Najpierw był jej nauczycielem, potem zrodziło się uczucie. Edyta Geppert i Piotr Loretz są małżeństwem od 38 lat Halina Benedyk: mąż, dzieci, dalsza kariera „Zagraliśmy dużo pięknych koncertów z największymi gwiazdami. Ja wszystko to zawdzięczam temu jednemu koncertowi z Marco w Sopocie. Dla mnie było to przepiękne przeżycie. Potem nastąpiło normalne życie. Marco zakochał się i ożenił, urodziła mu się córeczka. A ja tutaj robiłam swoje… Chodziłam do szkoły piosenkarskiej w Poznaniu i tutaj pracowałam. Zakochałam się także, założyłam cudowną rodzinę”, wspominała Halina Benedyk (cytuję za gazeta-mosina.pl). Piosenkarka wyszła za mąż za starszego od niej o 14 lat znanego muzyka Aleksandra Maliszewskiego. Dyrygenta i twórcę zespołu instrumentalnego Alex Band, którego solistką była Grażyna Łobaszewska. Kompozytora takich przebojów, jak m.in. „Za Tobą pójdę jak na bal” w wykonaniu Krzysztof Krawczyk czy „Z wielkiej nieśmiałości mej”, piosenki, którą śpiewał liryczny Bogusław Mec. Halina Benedyk swoje spotkanie z mężem wspomina tak: „Aleksander szukał kandydatek do chóru Krzysztofa Krawczyka, odwiedził Studium Piosenkarskie, w którym uczyłam śpiewu. Mój głos mu się spodobał, moja twarz wydała mu się znajoma, przypomniał sobie też występ z Marco. Moje przesłuchanie trwało trochę dłużej, Aleksander zaprosił mnie do nagrań z orkiestrą Alex Band, a potem do wspólnego życia. Pobraliśmy się, mamy dwie córki, które posiadają artystyczne dusze". Zobacz też: To on, a nie Bińczycki miał zagrać w „Nocach i Dniach”. Choroba odebrała mu rolę, a potem zabrała życie Halina Bendyk: działalność charytatywna Halina Benedyk urodziła dzieci – dwie córki Weronikę i Wiktorię – i poświęciła się ich wychowaniu. Mówiła, że przyjście na świat dzieci jest taką radością, że chce się z nimi zostać, być, patrzeć, jak rosną. W 1990 roku małżonkowie wyjechali do Szwajcarii, Halina Benedyk wspierała męża w występach jego orkiestry. Po powrocie do Polski w połowie lat 90. zaangażowała się w działalność charytatywną. Od 1998 roku wspierała Stowarzyszenie Przyjaciół Dzieci Specjalnej Troski im. Leszka Grajka. Uczyła śpiewać osoby uzdolnione wokalnie, patronowała diecezjalnym przeglądom piosenki religijnej osób z niepełnosprawnościami. Za swoją aktywność na rzecz dzieci i osób specjalnej troski została uhonorowana tytułem Gwiazdy Dobroczynności. Jest z niego bardzo dumna. Zobacz też: Ma 85 lat i wciąż jest wierna swojej pierwszej miłości — teatrowi. Tak wygląda dziś życie Anny Polony Halina Benedyk i Marco Antonelli: spotkanie po 26 latach Halina Benedyk koncertuje, ma swoją publiczność, ludzie lubią nie tylko jej piosenki, ale też ją samą. Za to, że jest ciepła, otwarta, serdeczna. Przez wiele lat piosenkę „Frontiera” śpiewała sama. Długo szukała Marco, ale nie potrafiła go znaleźć. Spotkali się po 26 latach. Jeden z fanów piosenkarki zwrócił jej uwagę, że na YouTubie jest komentarz kogoś, kto kojarzy się z Marco Antonellim. Halina napisała, Marco oddzwonił jeszcze tego samego dnia, po dwóch tygodniach był już w Polsce. „Bardzo cieszę się, że udało mi się odnaleźć Halinkę, bo gdyby nie, to minęłoby pewnie następne 26 lat. To był magiczny, niesamowity moment, kiedy się spotkaliśmy po tylu latach. Halinka dotykała mnie, żeby upewnić się, że to naprawdę ja”. Ona wysłała mu swoje zdjęcia, żeby mógł ją rozpoznać, a on uznał za zbędne przysyłanie swoich fotografii. „Tacy są mężczyźni. Bardzo to przeżyłam, bałam się, że go nie poznam”, wspominała. Zaczęli razem nagrywać (wydali dwie płyty), koncertować w całej Polsce, zawsze mają publiczność. Aleksander Maliszewski napisał dla nich piosenkę „Solo noi – Tylko My". Ludzie, którzy widzieli ich w internecie, pytali: „To wy?! To wy jesteście ci oryginalni wykonawcy?”. Piosenka „Frontiera” ma cały czas fantastyczny odzew, słuchacze piszą, że koi nerwy. Na koncertach śpiewają tzw. duże hiciory w rodzaju „La Felicita”, czy „Mamma mia” albo „Nie płacz, kiedy odjadę”, a także swoje piosenki. „Wszystkie są o wielkiej miłości, bo miłość jest chyba w życiu najważniejsza. Przy każdym koncercie rozczulamy się i żałujemy, że nie śpiewaliśmy razem przez tyle lat, a po chwili jesteśmy wdzięczni losowi, że się spotkaliśmy i znów możemy razem występować. Nic się nie zmieniło w kwestii zazdrości partnerki Marco, nadal jest zazdrosna i przestała przyjeżdżać z nim na koncerty do Polski, a mój mąż Aleksander wydaje mi się, że się cieszy i nie jest o mnie zazdrosny”, mówiła piosenkarka w echodnia. eu. Halina Benedyk ma dziś 59 lat, śpiewa też ze swoją wnuczką Halinusią oraz z dziećmi, dla których organizuje warsztaty. Życzymy wszystkiego dobrego! Zobacz też: Przyszłą żonę poznał jako kilkulatek, od prawie trzech dekad są nierozłączni. Paweł Małaszyński wiele zawdzięcza ukochanej
Odmienił swoje życie i kupił dom we Włoszech. Poznaj Sycylię Piotra Wojtasika
Gdy inni tylko snują plany, on zrealizował ten najbardziej wyjątkowy. Kupił mieszkanie we Włoszech i odmienił tym swoje życie. Piotr Wojtasik – dziennikarz Dzień Dobry TVN – pokazał przed kamerą VIVY.pl swoje nowe miejsce na Ziemi. Jaka jest jego Sycylia? Piotr Wojtasik – tak mieszka na Sycylii Caltabellotta – to właśnie w tym miasteczku dziennikarz poczuł się jak u siebie. Dlaczego w ogóle miał pomysł, by zakupić dom we Włoszech? „Po pierwsze, szukałem balansu. Chciałem mieć miejsce, do którego ucieknę z Warszawy, od show-biznesu. Po drugie, media są bardzo kapryśne. Nigdy nie wiadomo, co może cię spotkać za pięć minut, dlatego od zawsze musiałem mieć jakieś drugie zajęcie, które dawało mi poczucie bezpieczeństwa. Czasami mówię, że „na drugą nóżkę””, opowiadał nam w wywiadzie dla VIVY! Lifestyle. Czytaj też: Janusz Józefowicz i Natasza Urbańska wezmą rozwód? Sensacyjne wieści zelektryzowały media Za kwotę mniejszą, niż kosztują dziś kawalerki w Warszawie, Piotrowi Wojtasikowi udało się zakupić na Sycylii dom marzeń. Co uwielbia w nim najbardziej? Taras. „Rozpościera się z niego naprawdę najpiękniejszy widok. Ale lubię cały dom. To, że jest w dobrym stanie, że mam do baru 50 metrów i nie muszę latać na kawę 400 metrów pod górę. Jest dobry i dla rodziny, jak przyjedzie mój brat z małym dzieckiem, to też da sobie radę, i dla przyjaciół. Każdy pokój ma balkon, są dwie łazienki, kuchnia, dużo miejsca, po którym mogą rozejść się goście. Moją ideą było, żeby wszystko w kolorze pasowało do tego miejsca”, opowiadał nam. „Chciałem, żeby było prosto i żeby wnętrze wymuszało na ludziach skupienie na sobie, na wspólnym spędzaniu czasu. Żeby można było wygodnie się przespać, wykąpać, ugotować, zjeść i napić się wina. Tyle”, dodawał. W materiale wideo dziennikarz pokazał kulisy nie tylko swojego mieszkania, ale też zabrał nas na wycieczkę po wyspie. Materiał znajdziesz na górze strony i naszym YouTubie. Zobacz także: Kto zajmie się dziećmi Barbary Sienkiewicz? Wanda Nowicka przerwała milczenie i ujawniła prawdę
"Włosi mają wszystko, co najlepsze", przekonuje Maria Dębska
Włochy to dla aktorki najwspanialsze miejsce na ziemi
Maria Dębska odwiedza ten kraj przynajmniej raz w roku, by znowu poczuć jego wyjątkową energię, nacieszyć oczy architekturą i pięknymi widokami, delektować się cudowną kuchnią. Nam zdradziła, które miejsca w „Bella Italia” kocha od lat i jaki region jest jej ostatnim odkryciem. Kiedy zakochałaś się we Włoszech? Nie pamiętam! Mam wrażenie, że to mój ulubiony kraj do podróżowania od zawsze. Przepiękny i różnorodny. Wystarczy, że wysiądę z samolotu na jakimkolwiek włoskim lotnisku i już mi dobrze. Uwielbiam szczerość i energię Włochów. Ten kraj ma wszystko, co najlepsze: majestatyczne góry, dzikie plaże, malownicze wyspy, winnice, wspaniałą historię, genialne zabytki i obłędne jedzenie. Nie wyobrażam sobie roku bez podróży do Włoch. Marzę, że kiedyś tam zamieszkam choć na jakiś czas. Aktorka odwiedziła Rzym już ponad 20 razy, mimo to miasto nadal ją zachwyca i zaskakuje. Wraca w nim do ulubionych miejsc i wciąż odkrywa nowe. Pamiętasz swoją pierwszą podróż? Jak przez mgłę. Miałam 10 lat, byłam w Wenecji i… nie miałam ochoty na zwiedzanie. Jak to dziecko. Pamiętam, że ganiałam za gołębiami po placu św. Marka. Kolejna podróż to Rzym. Byłam już nastolatką i zakochałam się w tym mieście od pierwszego wejrzenia. Do dziś Rzym jest moim ukochanym miastem. Byłam w nim co najmniej 20 razy, widziałam wszystko, co należy zobaczyć, a i tak za każdym razem doznaję nowego olśnienia. Uwielbiam Zatybrze, dzielnicę artystyczną, trochę offową, gdzie można zgubić się wśród wąskich uliczek, małych trattorii, pchlich targów, kościołów, sklepów rzemieślniczych i placyków. Zawsze muszę zjeść karczochy i cacio e pepe. Za każdym razem wracam na romantyczny plac Campo di Fiori, tętniący życiem dzień i noc, znajdujący się w samym sercu Wiecznego Miasta. Mam ogromną słabość do Watykanu. Kiedy pierwszy raz weszłam do bazyliki św. Piotra, ugięły się pode mną nogi, miałam łzy w oczach. W ubiegłym roku stałam w kilometrowej kolejce, żeby znowu tam wejść. Kocham Galerię Borghese i rzymskie kościoły, np. Santa Maria del Popolo, Santa Maria Maggiore czy bazylikę św. Jana na Lateranie. Uwielbiam odwiedzać te miejsca, siąść tam w ławce, pogrążyć się w myślach i po półgodzinie wyjść stamtąd spokojniejsza. Gdzie jest najlepszy makaron z pieprzem i serem, czyli cacio e pepe? Zdaniem Marii Dębskiej w restauracjach na Zatybrzu, w najstarszej dzielnicy Rzymu. Jaki inny region Włoch Cię uwiódł? Sycylia. Jako wyspa jest odrębnym, trochę dzikim światem, w którym słońce świeci przez 300 dni w roku. Tutaj atrakcje właściwie się nie kończą: piaszczyste plaże, turkusowe morze, zachwycające zabytkami miasta, winnice i górująca nad wszystkim majestatyczna Etna. Do tego doskonała kuchnia i wino. Uwielbiam pasta alla norma, danie prosto z Katanii, czyli makaron z sosem pomidorowym z dodatkiem bakłażana i sera ricotta salata. Na deser obowiązkowo cannoli. Kocham Syrakuzy, Taorminę – miasto w chmurach – czy Ragusę. We Włoszech lubię jeść na ulicy. W Syrakuzach obowiązkowo odwiedzam Caseificio Borderi, sklepik z lokalnymi produktami istniejący od 90 lat, słynący z panini. Pan Borderi to chodząca legenda. Oprócz najlepszych lokalnych składników liczy się rozmowa z klientami i show, które towarzyszy przygotowywaniu kanapki. To prawdziwy uliczny i kulinarny teatr. Kiedyś poleciałam na Sycylię i zaplanowałam tam całe wakacje głównie po to, żeby w Teatro Antico w Taorminie wysłuchać pod gołym niebem koncertu mojej ulubionej pianistki, Marthy Argerich. To było absolutnie magiczne. Przy tej okazji odkryłam Castelmolę, malutkie miasteczko zawieszone na wysokiej skale, z którego rozpościera się widok na okoliczne wzgórza, Etnę, morze i połyskujące w słońcu dachy Taorminy. Zresztą jeden z moich ulubionych włoskich filmów, „Malèna” Giuseppe Tornatore z Monicą Bellucci w roli głównej, nakręcono w Messynie, Taorminie i Syrakuzach. Kalabria urzekła aktorkę lokalną kuchnią i klimatyczną architekturą i pięknymi plażami. Do Włoch jeździsz od lat. Co jest Twoim najnowszym odkryciem? Kalabria i Tropea, perła Costa degli Dei, Wybrzeża Bogów. To miejsce z klimatem rodem z filmu „Ojciec chrzestny” Coppoli. Tętniące życiem miasto z labiryntem uliczek i zaułków prowadzących do kilku placów, na których starsi mieszkańcy gromadzą się, by pogawędzić. Świadkami tych rozmów są okoliczne pałace, kościoły i domy – nieco zaniedbane, ale mające swój urok. Tam odkryłam przepiękne plaże – z niektórych o zachodzie słońca widać wulkan Stromboli – i zrozumiałam, że… jednak naprawdę kocham wylegiwać się na piasku (śmiech). Gdzie w tym roku się wybierasz? Chciałabym zobaczyć Cinque Terre. Podobno to jedno z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. Pięć małych, kolorowych miasteczek spektakularnie zawieszonych na wysokich klifach między morzem a górami. Niedawno dostałam w prezencie nowe tłumaczenie „Boskiej komedii” Dantego. Dawkuję ją sobie małymi łyczkami, czekając na kolejne włoskie wakacje. ROZMAWIAŁA: BEATA NOWICKA
Kulinarne podróże: wszystkie smaki Trentino
Trentino to region wyjątkowy - jeśli raz go odwiedzisz, na pewno będziesz tam wracać. I to przez cały rok, bo ten włoski region ma wiele do zaproponowania w każdym sezonie: od doskonałych stoków narciarskich przez wspaniale szlaki trekkingowe latem po fenomenalną kuchnię. I właśnie te pyszne potrawy możesz „zabrać” ze sobą - przepisy na słynne włoskie dania mamy dla Ciebie gotowe. Oto kilka potraw, które po prostu trzeba nauczyć się przygotowywać. Gwarantujemy, że będą przepyszne. W końcu są stworzone przez włoskich kucharzy z Trentino i… wypróbowane przez nas (tak, tak, redakcja Vivy! przygotowała je od A do Z)! Smaki Trentino - przepis na CANEDERLI AL PUZZONE DI MOENA Składniki: 450 g czerstwego chleba 4 jajka Mleko według potrzeby 200 g sera Puzzone di Moena 1 mały por szczypiorek 3-4 łyżki mąki Szczypta soli Do podania: 3 łyżki masła szczypiorek Starty Parmigiano Reggiano/Grana Padano Przygotowanie: Chleb pokrój w bardzo drobną kostkę i przełóż do dużej miski. Ser Puzzone di Moena również pokrój w drobną kostkę i dodaj do chleba. Pokrój pora i przesmaż na maśle. Przełóż do miski z chlebem i serem. Dodaj szczypiorek, sera oraz szczyptę soli, wymieszaj. Dodaj jajka i ponownie wymieszaj. Dodawaj stopniowo mleko, cały czas mieszając. Na koniec dodaj mąkę i wymieszaj. Masa powinna być zwarta. Formuj kulki wielkości orzecha włoskiego i przełóż na blat delikatnie obsypany mąką. Przygotuj patelnię z masłem. Canederli gotuj we wrzącej osolonej wodzie do wypłynięcia. Odcedź i przełóż do masła, delikatnie mieszając. Podawaj ze szczypiorkiem oraz startym Parmigiano Reggiano/Grana Padano. Smaki Trentino - przepis na POLENTA TARAGNA Z SEREM Składniki: 500 g polenty Taragna 2 l wody Ser Stelvio pokrojony w kostkę masło Sól Speck Przygotowanie: Wodę doprowadź do wrzenia, następnie dodaj łyżkę soli. Cały czas mieszając, wsypuj polentę i gotuj ok. 5 minut do momentu aż zgęstnieje. Zdejmij z ognia i dodaj pokrojony ser i masło. Wymieszaj dokładnie. Przełóż do brytfanki i wyrównaj powierzchnię. Zostaw do przestudzenia. Pokrój w kawałki i umieść pod grillem. Gdy polenta się zarumieni, dodaj na wierzchu kawałki sera i umieść z powrotem pod grillem na ok. 1 minutę. Po wyjęciu z piekarnika dekorujemy Speckiem. Smaki Trentino - przepis na RAVIOLI TRENTINI Składniki: Ciasto: 120 g mąki żytniej 130 g mąki pszennej 1 jajko 10 g oliwy extra vergine 70-80 ml wody Sól Farsz: 400 g szpinaku 1 opakowanie ricotty 1 mała cebulka 4 łyżki startego Parmigiano Reggiano/Grana Padano + do oprószenia 3 łyżki masła + 2 łyżki do obtoczenia gotowych ravioli Mały pęczek szczypiorku Szczypta gałki muszkatołowej Sól i pieprz do smaku Przygotowanie: Ciasto: Wymieszaj obie mąki i przesyp na blat, tworząc kopiec. Wbij do środka jajko, dodaj sól, oliwę i zacznij mieszać za pomocą widelca. Powoli dodawaj wodę. Zagnieć ciasto, uformuj kulkę. Przykryj folią i zostaw w lodówce na 15-20 minut do odpoczęcia. Farsz: Na dużej patelni rozpuść masło i dodaj pokrojoną w drobną kostkę cebulkę. Przesmaż aż cebulka się zeszkli. Dodaj szpinak i smaż do momentu aż straci jędrność. Przestudź i następnie bardzo dokładnie odciśnij, posiekaj i przełóż do miski. Dodaj ricottę, Parmigiano Reggiano/Grana Padano, posiekany szczypiorek, szczyptę soli, pieprzu oraz gałki. Wymieszaj dokładnie. Ciasto podziel na 4 części i rozwałkuj na cienkie płaty. Za pomocą ringa wykrój koła. Dodaj farsz na środek na jeden okrąg łyżką lub za pomocą rękawa cukierniczego. Zwilż brzegi i zamknij na kształt półksiężyca. Dokładnie zamknij brzegi, dociskając je do siebie. Odkładaj ravioli na blat posypany mąką. Przygotuj patelnię z masłem. Gotowe ravioli gotuj we wrzącej osolonej wodzie do momentu wypłynięcia. Odcedź i przełóż na patelnię z masłem, delikatnie obtaczając je. Podawaj, oprószając startym Parmigiano Reggiano/Grana Padano oraz szczypiorkiem. Smaki Trentino - przepis na STRANGOLAPRETI Składniki: 500 g świeżego szpinaku 400 g czerstwego chleba bez skórki 500 ml mleka 2 jajka 6-7 łyżek startego Parmigiano Reggiano/Grana Padano + kilka łyżek do oprószenia 100-120 g maki pszennej Szczypta gałki muszkatołowej 3-4 łyżki masła Kilka liści szałwii Oliwa extra vergine Sól Przygotowanie: Miąższ chleba pokrój w kostkę i przełóż do miski. Zalej mlekiem i pozostaw na ok. 10 minut, aby chleb dobrze się namoczył, od czasu do czasu mieszając. Na dużą patelnię dodaj oliwę tak, aby pokryła połowę dna. Na dobrze ciepłą patelnię dodaj szpinak i smaż kilka minut, cały czas mieszając do momentu aż straci objętość. Pozostaw do przestudzenia. Szpinak dobrze odciśnij, posiekaj i przełóż do czystej miski. Namoczony chleb dokładnie odciśnij z nadmiaru mleka i przełóż do szpinaku. Dodaj jaja, gałkę, Parmigiano Reggiano/Grana Padano oraz sól. Dobrze wymieszaj. Dodawaj mąkę partiami, cały czas mieszając aż uzyskasz zwartą masę. Przygotuj patelnię z masłem i szałwią. Łyżką formuj strangolapreti i wrzucaj bezpośrednio do wrzącej osolonej wody. Za pomocą łyżki cedzakowej wyławiaj strangolapreti, gdy wypłyną na wierzch i przełóż do masła z szałwią, delikatnie mieszając. Podawaj gorące, oprószone starty Parmigiano Reggiano/Grana Padano. Smaki Trentino - przepis na TORTA SALATA AI SAPORI DEL TRENTINO, CZYLI TARTA ZE SMAKAMI TRENTINO Składniki: 1 opakowanie ciasta francuskiego 2 małe pory Kawałek białej kapusty 1/4 średniej główki 1 małe jabłko 100 gr sera górskiego pokrojonego w kostkę 2 łyżki startego sera Parmigiano Reggiano/Grana Padano 1 jajko 2 łyżki śmietany 150 gr Specka pokrojonego w kostkę Sól i pieprz 40 gr masła Przygotowanie: Pory oraz kapustę oczyść i pokrój drobno. Jabłko obierz, usuń gniazdo nasienne i pokrój w kostkę. Na patelni roztop masło, dodaj pora, kapustę oraz jabłko. Oprósz szczyptą soli oraz pieprzu. Duś na wolnym ogniu do momentu aż warzywa będą miękkie. W razie potrzeby dodaj kilka łyżek wody. Zostaw do przestudzenia. Formę o średnicy ok. 24 cm wyłóż ciastem francuskim. Jajko rozkłóć w misce, dodaj śmietanę, sól, pieprz oraz Parmigiano Reggiano/Grana Padano. Wymieszaj. Dodaj pokrojony w kostkę ser oraz Speck. Wymieszaj i dodaj do przestudzonych warzyw. Nadzienie wyłóż na ciasto. Włóż do piekarnika nagrzanego do 180°C i piecz przez 30-35 minut. Smaki Trentino - przepis na STRUDEL DI MIELE, CZYLI STRUDEL JABŁKOWY Składniki: Ciasto: 1 jajko 300 gr mąki 00 3 łyżki oliwy extra vergine 100 gr wody Szczypta soli Nadzienie: 1 kg jabłek 50 gr masła 1 cytryna 50 gr bułki tartej 60 gr cukru 60 gr rodzynek 60 gr orzechów pini 1 łyżeczka cynamonu mleko do posmarowania Cukier puder do oprószenia Przygotowanie Ciasto: Mąkę wymieszaj z solą. Wysyp na blat i zrób na środku wgłębienie. Wbij jajko i dodaj oliwę. Powoli zacznij wyrabiać ciasto, stopniowo dodając wodę aż ciasto nabierze elastyczności. Uformuj kulkę, przykryj folią i odstaw na godzinę do odpoczęcia. Nadzienie: Rodzynki zalej ciepłą wodą i odstaw. Jabłka obierz, wydrąż środek i pokrój w kostkę. Przełóż do miski i dodaj sok z cytryny. Na dużej patelni podpraż bułkę tartą na maśle. Podnieś temperaturę i dodaj jabłka, orzeszki piniowe, odciśnięte rodzynki, cynamon oraz cukier. Smaż kilka minut, cały czas mieszając. Odstaw do przestudzenia. Ciasto rozwałkuj cienko, starając się nadać mu kształt prostokąta. Przełóż na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Na ciasto wyłóż i rozprowadź farsz, pamiętając, aby pozostawić brzegi wolne ok. 2 cm oraz wolny jeden z końców. Zawiń strudel w rulon. Wierzch posmaruj mlekiem i wstaw do piekarnika nagrzanego do 180℃ i piecz przez 35-45 minut. Przed podaniem oprósz cukrem pudrem.
Celebruj okołoświąteczny czas z bliskimi w iście włoskim stylu
Wspólne chwile mogą smakować jeszcze lepiej
Świąteczne i okołoświąteczne kolacje w gronie przyjaciół i rodziny są piękną grudniową tradycją. Jak sprawić, aby te spotkania były jeszcze bardziej wyjątkowe? Dodać do nich nieco włoskiego klimatu! Czym jest aperitivo? Mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego nie wyobrażają sobie ucztowania bez aperitivo (inaczej aperitifu) – lekkiego trunku, najczęściej podawanego w towarzystwie przekąsek, który pobudza apetyt i przygotowuje nasze kubki smakowe na danie główne. Sprawdzi się on świetnie także teraz, kiedy to częściej niż zwykle spotykamy się z bliskimi, by cieszyć się wspólnym czasem i świętować zbliżający się koniec starego i początek nowego roku. Aperitif to nieodłączny element włoskiego stylu życia – kojarzy się z radością, otwartością, luzem, cieszeniem się nawet drobnymi rzeczami. Jego historia rozpoczęła się ponad 200 lat temu w Turynie. Modę na aperitif zapoczątkował niejaki Antonio Bendetto. Przez kolejne dziesięciolecia receptura wymyślonego przez niego trunku nieco się zmieniła. Aktualnie jest to koktajl, który przybiera bardzo różne formy. Jedną z nich jest bezalkoholowy drink Crodino. Wyjątkowy smak Crodino Crodino, tak jak klasyczny aperitif, ma słodko-gorzki smak, który wieńczą ziołowe i cytrusowe nuty. Na (nie tylko) włoskich stołach gości już niemal 60 lat. Recepturę kultowego już dzisiaj napoju bezalkoholowego, który towarzyszy kolejnym pokoleniom podczas wieczornych spotkań, wspólnych biesiad i ważnych uroczystości, stworzono bowiem już w 1965 roku. Skąd ten wyjątkowy smak Crodino? Napój powstaje z połączenia ekstraktów z wysokiej jakości składników: ziół, przypraw i korzeni w pierwszym kroku, a następnie leżakuje przez okres do sześciu miesięcy. Cały proces jest więc złożony, ale dzięki temu Crodino zachwyca głębią smaku i zapachu. Taki aperitif jest idealnym otwarciem każdego świątecznego spotkania. Wprowadza w dobry nastrój i przypomina o tym, co najważniejsze: o uśmiechu, radości i beztrosce. Czyli wszystkim tym, co składa się na słynne włoskie dolce vita!
Każdy włoski region jest inny. Każde włoskie miasto zachwyca. Życia nie starczy, by odkryć wszystkie tajemnice Włoch
Wiele odkryjecie dzięki filmom, dla których Włochy stały się nie tyle tłem, ile bohaterem
Przepiękne widoki, obłędnie niebieskie morze i cudowne światło o każdej porze dnia i nocy. Włochy, jak długie i… wąskie, zachwycają turystów, artystów, filmowców. A każdy region jest jak oddzielne państwo, które łączy melodyjny język. „Czasami wystarczy przekroczyć ze wschodu na zachód lub na odwrót Apeniny, które niczym kręgosłup ciągną się przez cały półwysep, by poczuć, jakbyśmy się znaleźli w innym kraju. Różne są nawet okolice nadmorskie – widoki i plaże nad Morzem Tyrreńskim nie przypominają tych nad Adriatykiem, że nie wspomnę o wyspach i otaczających je wodach…”, pisał we wstępie do książki „Sekrety włoskiej kuchni” Umberto Eco. Czytaj też: Poznaj najpiękniejsze zakątki Toskanii. I poczuj, co naprawdę oznacza Dolce Vita… Najpiękniejsze miasta Włoch Rzym, Wenecja, Florencja, Werona, Genua, Sycylia niejednokrotnie stawały się tłem filmów, które wielbiciele Włoch i kinematografii znają niemal na pamięć. Pamiętacie scenę z filmu „Indiana Jones i ostatnia krucjata”? Tę, w której archeolog (w tej roli Harrison Ford) wyłania się z weneckich kanałów (choć tak naprawdę w Wenecji nie ma takich włazów, bo nie ma kanałów, tuneli ani żadnych tajemniczych przejść) wprost pod nogi turystów delektujących się włoskim espresso na Campo San Barnaba? Tę, w której wykrzykuje „Ach, ta Wenecja!”? Albo tę, gdy Lucy z „Ukrytych pragnień” (w tej roli Liv Taylor) pojawia się przed Villa Bianchi Bandinelli, gdzieś w Toskanii? Zakrzyknę więc jak Indiana Jones: „Ach, ta Wenecja!”. Albo raczej: „Ach, te Włochy!” i zabiorę was szlakiem filmowych produkcji z Wenecji przez Toskanię aż na Sycylię. fot. W filmie „Indiana Jones i ostatnia krucjata” tytułowy bohater wyłania się z kanałów na Campo San Barnaba. W Wenecji nie ma takich włazów, ale kawiarnia nawet dzisiaj znajduje się w tym miejscu. Najjaśniejsza Wenecja To magiczne miasto zbudowane na lagunie kusi przez cały rok. Zabytkami, doskonałym jedzeniem i jedynym w swoim rodzaju światłem. Nigdzie na świecie nie ma takiego drugiego miejsca. Z Polski do Wenecji można dojechać samochodem. I choć podróż nie jest bardzo długa, problem może być potem, co zrobić z autem. Ludzie poruszają się tam głównie vaporetto, czyli wodnymi tramwajami, a najczęściej pieszo. Tak jak komisarz Guido Brunetti wymyślony przez Donnę Leon (na podstawie jej powieści powstał serial). Serenissima. Najjaśniejsza. Była kiedyś morską potęgą. Dzisiaj też jest, ale turystyczną. Nieprzebrane tłumy zwiedzają ją na różne sposoby. Niektórzy przyjeżdżają, by wziąć udział w karnawałowych paradach. Inni szlakiem oper, bo właśnie tu znajduje się Gran Teatro La Fenice, jedna z najlepszych scen operowych na świecie. Jeszcze inni podziwiają zabytki, a wszyscy degustują dania włoskiej kuchni. To właśnie w Wenecji wymyślono risotto al nero di seppia, czyli czarne risotto z mątwą, a także… suszonego dorsza. W Harry’s Bar przy San Marco 1323, w zaułku obok placu św. Marka zrodziło się carpaccio. Cienkie pokrojone plastry surowej wołowiny po raz pierwszy zaserwowano w 1950 roku. Właściciel baru Giuseppe Cipriani wpadł na ten szalony pomysł, gdy hrabina Amalia Nani Mocenigo oświadczyła mu, że lekarz pozwolił jej jeść jedynie surowe mięso. Nazwa potrawy pochodzi od malarza Vittore Carpaccio, który żył w latach ok. 1455–1526, a w roku, w którym została po raz pierwszy zaserwowana, odbywała się wielka wystawa jego prac. fot. Rejs gondolą po weneckich kanałach pozostawia niezapomniane wrażenia. Uszczerbek w tkance miejskiej Co łączy Indianę Jonesa, Jamesa Bonda i Roberta Langdona? Wenecja. W filmach o przygodach awanturnika archeologa, brytyjskiego agenta i historyka zainteresowanego symbolami nieodzownym elementem dekoracyjnym jest oczywiście plac św. Marka, Canal Grande i Ponte dell’Accademia. Tkanka miejska wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO Wenecji została nieco nadszarpnięta. Oczywiście tylko na ekranie. „Indy” demoluje podziemia biblioteki ulokowanej na potrzeby filmu w kościele San Barnaba, który w rzeczywistości został zdesakralizowany w XIX wieku i od tej pory pełni funkcje wystawowe. James Bond oszczędził miasto jedynie w „Pozdrowieniach z Rosji” z 1963 roku. Już w „Moonrakerze” z 1979 roku goniący go złoczyńcy ostrzelali wiekowe budynki, a w „Casino Royale” z 2006 roku zatopili w wodach Canal Grande weneckie Palazzo. Robert Langdon w „Inferno” z 2016 roku niczego nie demolował, za to dzięki niemu można było zobaczyć wnętrza i podziemia bazyliki św. Marka. Niesamowitym doświadczeniem jest zgubienie się w zaułkach Wenecji i odkrywanie niesamowitych miejsc. Takich jak najstarsza kawiarnia we Włoszech Caffè Florian, w której od 300 lat serwowane jest espresso i kanapki. Bywali w niej Honoré de Balzac, Charles Dickens, Marcel Proust i Casanova. Teraz chcą być wszyscy turyści, których nie odstraszają kolejki i ceny wyższe niż w innych tego typu miejscach. Gdy już nasycicie się Wenecją, choć to raczej niemożliwe, bo to miasto, którego poznawanie nigdy się nie kończy, wybierzcie się 300 kilometrów na południe do Toskanii. fot. Canal Grande ma prawie cztery kilometry. Znajduje się przy nim między innymi bazylika Santa Maria della Salute. Etap pośredni „Odwiedź nas. Zobaczysz, jak mieszkają prawdziwi Włosi, i odmienisz swoje życie”, słyszy bohaterka filmu „Ukryte pragnienia” Bernardo Bertolucciego. Ile prawdy jest w tych słowach! Przynajmniej dla reżyserów, którzy wysyłają swoje bohaterki do Toskanii, by odmieniły życie i znalazły wielką miłość. I tak w pięknych zakątkach Werony szczęścia szukała bohaterka „Listów do Julii”, w okolicach Sieny pierwsze cielesne doświadczenia zdobywała Lucy z „Ukrytych pragnień”, a w Cortonie zamieszkała bohaterka „Pod słońcem Toskanii”, której pierwowzorem była pisarka Frances Mayes. fot. Akcja filmu „Ukryte pragnienia” Bernardo Bertolucciego rozgrywa się w okolicach Sieny i Brolio. Podążając ich szlakiem, odwiedźcie Florencję z jej przepiękną katedrą i słynnym mostem złotników, Weronę i Casa di Giulietta, XIII-wieczny budynek z nieco starszym balkonem, który był tłem wydarzeń w Szekspirowskim dramacie „Romeo i Julia”. Nie zapomnijcie o Val d’Orcia, dolinie wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Tu światło, choć zupełnie inne niż w Wenecji, również jest oszałamiające. Słońce, połacie kolorów przecięte wstęgami szos wyznaczanymi przez sterczące w niebo cyprysy. Kto nie zna tego widoku? To najczęściej pojawiający się na zdjęciach włoski pejzaż. Toskania ma morze, skaliste wybrzeże, góry, trochę równin, winnice z doskonałym winem. „W wiekach XVIII i XIX podróż do Włoch, obejmująca podziwianie sztuki starożytnego Rzymu i odrodzenia, to już ów klasyczny Grand Tour, nieodzowna część humanistycznego wykształcenia. (…) Głównym celem wielkiego objazdu było obejrzenie wykopalisk w Rzymie, na Sycylii i w okolicach Neapolu oraz zapoznanie się z renesansową sztuką Florencji i Wenecji. Toskania stanowiła etap pośredni trasy wiodącej przez te fascynujące ośrodki turystyczne, zawsze jednak urzekała podróżników, którzy ją przemierzali”, pisała w książce „Sekrety włoskiej kuchni” Elena Kostioukovitch. fot. Sophie, bohaterka „Listów do Julii” grana przez Amandę Seyfried, podróżuje po okolicach Sieny. fot. Diane Lane jako Frances Mayes i Raoul Bova jako Marcello pod słońcem Toskanii. Mafia i rodzina Sycylia ma piękne widoki, cytrusy, maleńkie miasteczka i czynny wulkan, na który można wejść. Jest też tłem filmów o mafii i tych pokazujących jej piękno. Giuseppe Tornatore właśnie tam nakręcił „Cinema Paradiso” – o miłości nastoletniego chłopca do kina i „Malenę” – o fascynacji 13-latka dojrzałą kobietą. Gdy twórcy „Maleny” przylecieli na Sycylię, by znaleźć miejsca, w których będą kręcić film, mieli twardy orzech do zgryzienia. Zwiedzili aż 60 miasteczek, by ostatecznie zdecydować się na Syrakuzy. fot. Malena (Monica Bellucci) na Piazza Duomo w Syrakuzach. To tutaj w kościele św. Łucji można zobaczyć słynny obraz „Pogrzeb Łucji” pędzla Caravaggia. W „Malenie” siedzący na murze wokół zamku Maniace mężczyźni przyglądają się zmysłowej kobiecie szybkim krokiem przemierzającej zamkowy taras. Akcja „Cinema Paradiso” rozgrywa się w Palazzo Adriano, które udaje filmowe Giancaldo, gdzie najważniejszym punktem dla mieszkańców jest tytułowe kino. fot. Miasteczko Giancaldo z „Cinema Paradiso” w rzeczywistości to Palazzo Adriano. fot. Cefalù leży na północnym wybrzeżu Sycylii, około 50 kilometrów od Palermo. Od antycznych czasów Sycylia, uważana za stolicę gastronomii, dzisiaj jest wyspą kontrastów – biedy i luksusu. To w Taorminie znajduje się hotel Four Seasons San Domenico Palace sąsiadujący z budynkami, które czasy świetności dawno mają za sobą. Wszystko doprowadzone jest tu do przesady: światło słońca, błękit nieba i morza, zieleń plantacji, zapach cytrusów, pisała Kostioukovitch. John Hooper w książce „Włosi” zanotował: „Mało krajów na świecie budzi takie pozytywne skojarzenia jak Włochy: słoneczne dni, błękitne niebo, mieniące się morze, pyszne, poprawiające nastrój jedzenie, atrakcyjni, dobrze ubrani ludzie, pofałdowane wzgórza zwieńczone cyprysami i muzea wypełnione najcenniejszymi dziełami sztuki zachodniego świata”. Ach, te Włochy!
Nie żyje Silvio Berlusconi. Były premier Włoch miał 86 lat
Nie żyje Silvio Berlusconi, włoski polityk, były premier kraju. Miał 86 lat. Jako pierwszy informację o jego śmierci podał dziennik „Corriere della Sera”, później potwierdziły ją agencja Reuters oraz włoska agencja informacyjna ANSA. W ostatnich miesiącach zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Stwierdzono u niego m.in. białaczkę. Kilka razy był hospitalizowany. Silvio Berlusconi nie żyje. Miał poważne problemy zdrowotne Zeszły rok był jego wielkim powrotem do polityki. Ale zbiegł się również z coraz poważniejszymi problemami zdrowotnymi. Silvio Berlusconi był kilkukrotnie hospitalizowany. Lider partii Forza Italia i założyciel Mediaset zmarł w poniedziałek 12 czerwca 2023 roku w szpitalu San Raffaele w Mediolanie, w którym przebywał od piątku. Dzień wcześniej agencja Reutera, powołując się na zaufane źródło podała, że u byłego premiera Włoch zdiagnozowano białaczkę. Zbiegło się to w czasie z doniesieniami dziennika „Corriere della Sera”, który z kolei informował o podejrzeniu choroby. Przyczyną dociekań medialnych była hospitalizacja Silvio Berlusconiego, który został przyjęty na oddział intensywnej terapii z powodu zapalenia płuc. Wcześniej przebywał w placówce w maju – został z niej jednak wypisany. Wiadomość o jego śmierci – mimo sędziwego wieku – jest jednak swego rodzaju zaskoczeniem, ponieważ brat polityka, Paolo Berlusconi zapewniał chwilę wcześniej, że „Silvio jest jak skała”. „Tym razem też sobie poradzi”, mówił tuż po wizycie w szpitalu, w którym przebywał 86-latek. Silvio Berlusconi urząd premiera Włoch sprawował trzykrotnie. Ale ostatni czas był dla niego przede wszystkim zmaganiami z poważnymi problemami zdrowotnymi. Agencja Reutera przypomina, że w 2016 roku przeszedł poważną operację serca, wcześniej wykryto u niego raka prostaty. Trudno zliczyć, ile razy był w ostatnich latach hospitalizowany: w 2020 roku przechodził zakażenie koronawirusem, co było przyczyną późniejszych problemów i powikłań natury zdrowotnej. Czytaj także: Wszystkie skandale Silvio Berlusconiego. Korupcja, łapówki i seksafera "bunga bunga"... Silvio Berlusconi, Mediolan, Włochy, 25.09.2022 rok Silvio Berlusconi: skandale, życie prywatne. Miał dwie żony i liczne romanse Uwielbiał brać łapówki, korupcja była synonimem jego sposobu zarządzania państwem, stracił mandat poselski przez wyrok. Mimo tego uchodził za niezwykle charyzmatycznego polityka i silną osobowość, cieszył się przez lata dużą sympatią Włochów. Zwykło się żartobliwie mówić, że choć oficjalnie potępiano go za to, co robił, wielu chciałoby żyć tak, jak Berlusconi. Nie gryzł się w język. Obraził m.in. Baracka Obamę oraz osoby, które straciły dobytek wskutek trzęsienia ziemi w 2009 roku. O tym, co działo się w jego prywatnych rezydencjach, krążyły legendy. Były to ponoć imprezy, na których alkohol lał się strumieniami i można było zaznać wszelkich cielesnych rozkoszy. A prywatnie? Sylvio Berlusconi po raz pierwszy ożenił się w 1965 roku. Jego wybranką była Carla Dall’Oglio. Owocem ich związku była dwójka dzieci: urodzona rok po ślubie Maria Elvira oraz syn Pier Silvio, który przyszedł na świat w 1968 roku. Ale zasadniczym problemem polityka było dochowanie wierności. W trakcie małżeństwa wdał się w romans z aktorką Veronicą Lario: owocem ich relacji jest trójka dzieci: Barbara (przyszła na świat w 1984 roku, gdy jej ojciec wciąż oficjalnie był mężem Carli Dall'Oglio), Eleonora (urodziła się rok po rozwodzie Berlusconiego z pierwszą żoną) oraz syn Luigi (dziś 35-letni). W 1990 roku sformalizował swój związek z wieloletnią kochanką, z którą doczekał się potomstwa. Jednak i ta relacja zakończyła się w atmosferze skandalu: w 2009 roku Veronica Lario złożyła pozew i zarzucała mężowi utrzymywanie intymnych relacji z kobietami, które przyjmował w swoich willach. Trzy lata później sąd zobowiązał Berlusconiego do płacenia byłej żonie alimentów w wysokości – bagatela! – 36 milionów euro rocznie. Po dwuletniej batalii i kolejnych odwołaniach ostatecznie kwotę tę ustalono na 2 miliony euro miesięcznie. Po rozwodzie był łączony z Francescą Pascale i Martą Fasciną. Czytaj także: Kasia Kowalska o chorobie: „przez dwa lata nieustannie towarzyszył mi ból”
Itameshi, czyli dwie najlepsze kuchnie świata w jednym!
To świetna alternatywa dla tradycyjnych włoskich potraw!
Kuchnia włoska cieszy się ogromnym powodzeniem na całym świecie. Nie inaczej jest w Japonii, która mimo tradycyjnego podejścia do własnej kuchni, zdecydowała zrobić włoskie potrawy "po swojemu". Jesteś miłośnikiem kuchni włoskiej i japońskiej? Itameshi to opcja dla Ciebie! Co to dokładnie oznacza? Dosłownie, jest to japońskie określenie kuchni włoskiej. W praktyce zaś, jest to fuzja tych dwóch niesamowitych kuchni, które wywodzą się z długich, niezależnych tradycji. Obydwie są uwielbiane na całym świecie. Nic więc dziwnego, że łączenie ich jest coraz bardziej popularne. ZOBACZ TAKŻE: Kuchnia 2023: przepisy na szybkie i pożywne sałatki z makaronem! Kuchnia włoska i japońska - tak odległe i bliskie zarazem Wydawać by się mogło, że tradycje kuchni japońskiej i włoskiej to dwa różne światy. Nic bardziej mylnego, bo przecież bazą obydwu tych kuchni jest makaron, ryż, a także owoce morza, co daje nam już bardzo duże pole do popisów kulinarnych. Kuchnia włoska słynie ze swojej prostoty i to właśnie świetnie wykorzystują Japończycy. To, co dalej robią z tymi składnikami szefowie kuchni zależy tylko od ich kreatywności. W Europie powstaje coraz więcej restauracji serwujących kuchnię Itameshi. Na Zachodzie dopiero teraz możemy poznawać tę wspaniałą fuzję, podczas gdy w Kraju Kwitnącej Wiśni jej tradycja ma już około 100 lat, kiedy to makaron spaghetti po raz pierwszy dotarł do Japonii. Potem "boom" na włoskie potrawy nastąpił podczas kryzysu w latach 90. Tanie potrawy włoskie zyskiwały tam wtedy coraz większą popularność. Kuchnia Itameshi - zrób to sam! Przepis na Miso Rigatoni Bolognese: Składniki: 2 łyżki nasion kopru włoskiego 1 łyżka czarnego pieprzu 1 łyżeczka płatków chilli 50 g oleju rzepakowego 2,3 kg mielonej łopatki wieprzowej 15 g soli 225 g cebuli (drobno pokrojonej) 225 g marchewki (pokrojona w drobną kostkę) 225 g selera naciowego (pokrojony w drobną kostkę) 750 g pomidorów 500 g białego wina 500 g Daszi 100 g Saikyo Miso 75 g Sosu Tonkatsu 1 łyżka Yuzu Kosho 50 g przecieru pomidorowego 15 g soli ocet winny do smaku 1. Podsmażyć nasiona kopru włoskiego. 2. W rozgrzanym garnku z olejem obsmażyć wieprzowinę. Dopraw wieprzowinę pierwszą porcją soli. 3. Kiedy mięso się zrumienieni, rozbić je drewnianą łyżką, tak aby pozbyć się dużych grudek. 4. Dodaj warzywa, zeszklić cebulę, marchewkę i seler. Gdy warzywa staną się półprzezroczyste, dodaj nasiona kopru włoskiego, czarny pieprz i płatki chili. 5. Dodaj koncentrat pomidorowy i gotuj. 6. Gdy pasta pomidorowa zacznie przyklejać się do patelni i ściemnieje, dodać białego wina i zredukować. 7. Następnie dodaj pastę miso, dashi, yuzu kosho i przecier pomidorowy. 8. Gotuj przez około pół godziny, aż sos zgęstnieje. 9. Dopraw octem winnym i solą do smaku. Następnie połącz z makaronem.
Eros Ramazzotti już niebawem wystąpi w Polsce! Poznaj szczegóły
Plany na majówkę? Najlepiej kupić bilet i wybrać się na jedyny w Polsce koncert legendarnego włoskiego artysty. Już 2 maja, o godzinie 18:30, w Łodzi, wystąpi uwielbiany na całym świecie Eros Ramazzotti. Artysta wraz z zespołem towarzyszących mu muzyków pojawi się na scenie łódzkiej Atlas Areny, specjalnie przystosowanej i zaaranżowanej na potrzeby tego muzycznego show. Wokalista już zadeklarował chęć współwykonania z publicznością swoich największych przebojów i obiecał spektakularną prezentację ostatniego studyjnego dzieła – albumu „Battito Infinito”. Artysta pozwolił swoim fanom zatęsknić i wraca po czterech latach przerwy, z trasą koncertową o imponującym zasięgu i rozmachu. Obejmuje ona kilkadziesiąt koncertów na kilku kontynentach. Doskonała atmosfera, towarzysząca poprzedniej wizycie Erosa w Polsce, przesądziła o powrocie do naszego kraju, co powinno cieszyć wszystkich wielbicieli dobrej muzyki. Wokalista, a zarazem autor tekstów, kompozytor i producent słynie z nastrojowych aranżacji ballad z rockowym zacięciem. Jego repertuar jest bardzo różnorodny, choć znany jest przede wszystkim z ponadczasowych, romantycznych piosenek. W przypadku artysty, któremu rodzice - ze względu na jego wdzięk - nadali imię Eros, nie dziwią utwory odzwierciedlające emocje i uczucia twórcy, który dla większej wyrazistości i ekspresji śpiewa w języku włoskim i hiszpańskim. I chociaż wszystko kręci się wokół miłości, to ta, która pojawia się w jego utworach, dotyczy nie tylko ludzi, ale i jego największej pasji – muzyki. Kim jest Eros Ramazzotti? To artysta nietuzinkowy i kompletny Urodzony w Rzymie w 1963 roku Eros Luciano Walter Ramazzotti od wczesnego dzieciństwa interesował się muzyką i mimo początkowych trudności, nie zamierzał z niej rezygnować. Wytrwale ćwiczył, by finalnie zdobyć nagrody w konkursach piosenki, pierwszy kontrakt, a w konsekwencji przetrzeć szlak do zwycięstwa na festiwalu muzycznym w San Remo. Kolejne albumy trafiały na szczyty europejskich list przebojów, co ośmieliło piosenkarza do wypłynięcia na szersze wody. W obu Amerykach zdobył rzesze fanów, ale zanim to nastąpiło, na pierwszy koncert za oceanem ambitny wokalista wybrał jedno z najbardziej prestiżowych miejsc – słynną salę Radio City Music Hall w Nowym Jorku. Mimo swojej nieśmiałości i skrytości, muzyk stawiał zawsze na szeroko zakrojoną współpracę z innymi artystami, wybierając postacie wybitne, nietuzinkowe i inspirujące - swoich idoli. Występował w towarzystwie ugruntowanych sław. Wśród nich pojawili się, m.in.: Rod Stewart, Elton John, Joe Cocker, Andrea Bocelli, Tina Turner, Carlos Santana, Cher, Luciano Pavarotti. Powstały niezapomniane duety i wielkie hity. Czego zatem możemy się spodziewać po Battito Infinito? Wspaniałej poetyckiej muzyki i opowieści o uniwersalnej miłości do życia, ludzi i natury. To właśnie miłość, pokonująca wszelkie przeszkody i przeciwności, łączy 12 utworów tworzących album. Promujący go singiel „Ama” to najszczerszy wyraz miłości ojca do syna, „Figli della terra” (duet z Lorenzo Jovanottim) oddaje hołd Ziemi – planecie życia. W wywiadach muzyk dzieli się często swoją troską i niepokojem o losy planety i przypomina, że naszym obowiązkiem jest zadbanie o nią. Utwory „Gli ultimi romantici” oraz „Eccezionali” Eros dedykuje wszystkim wierzącym w siłę i nieskończoność miłości pozbawionej barier i ograniczeń. Na płycie nie brakuje też chwytliwych tanecznych dźwięków („Madonna de Guadalupe”, „Ritornare a ballare” i „Sono”- duet z Alejandro Sanzem), które możemy się spodziewać usłyszeć także w czasie koncertu. Latynoskie rytmy potrafią porwać do tańca niemal każdego. Album symbolicznie zamyka jedyny popowy utwór skomponowany przez Maestro Ennio Morricone, „Ogni volta che respiro” (absolutny majstersztyk kompozycji) i tytułowy „Battito Infinito”. Wyraźnie widać, że Eros znów postawił na owocną współpracę z innymi wybitnymi artystami (m. in.z Michaelem Landau – gitara i Keithem Carlockiem - byłym perkusistą Stinga), tworząc nową jakość brzmienia. Zatem jeśli tego nie zrobiliście, to zarezerwujcie czas i kupcie bilety na koncert, dopóki jeszcze są w sprzedaży (ich pula jest ograniczona, a większość koncertów na trasie Battito Infinito całkowicie się wyprzedała). Przed Wami możliwość udania się w muzyczną, pełną przygód podróż. Bilety można zakupić na stronach: eBilet.pl (POD TYM LINKIEM), ticketmaster.pl, eventim.pl, atlasarena.pl Szczegóły dotyczące wydarzenia są również dostępne NA FACEBOOKU.
Ekologiczna Dolce Vita - motoryzacyjna ikona w nowym wydaniu
Nowy Fiat 500 z dodatkowymi drzwiami to więcej wygody przy zachowaniu unikalnego stylu
Leonardo DiCaprio kocha Włochy - ma tamtejsze korzenie! Ojciec aktora był w połowie Włochem. Jego imię też nie jest przypadkowe – rodzice uczcili nim fantastycznego renesansowego włoskiego artystę czyli Leonardo da Vinci. Związki aktora z piękną Italią są liczne, wystarczy dodać, że zagrał przed laty słynnego Romeo w filmowej adaptacji szekspirowskiego „Romea i Julii” i z zachwytu Italią zakupił w Weronie dom. Teraz aktor zrobił ukłon w stronę kraju swoich przodków i po raz kolejny wystąpił w spocie reklamowym <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=ncbqm.M6Y4_dTalo_eJzEcWnTM6ZZ_wFdZojR_23dDX.n7/stparam=rhrfhwirpl/fastid=jdmbkvekbmwglwdnqivdfxfdtjkm/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N718661.1916253BURDAMEDIAPL/B29531151.361275220;dc_trk_aid=552103608;dc_trk_cid=188200320;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=" rel="nofollow noopener" target="_blank">Nowego elektrycznego Fiata 500 3+1. View Ediplayer on the source website To „+1” to dodatkowe tylne drzwi, które pozwalają otworzyć szerzej auto, co jest niezwykle wygodne i komfortowe, zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. W filmie reklamowym otwarcie owych drzwi przydaje się jamnikowi aktora, który wraca ze spaceru trzymając w pysku długi kij. Jak zmieścić się z wystającym na kilkadziesiąt centymetrów z obu stron patykiem? Wystarczy otworzyć kolejne, właśnie dodatkowe drzwi tylne. Jamnik wskakuje z ożywieniem do środka, Leonardo uśmiecha się zachwycony, a widzowie spotu z rozczuleniem spoglądają na nowy model kultowego samochodu. Dodatkowe drzwi spodobają się nie tylko miłośnikom zwierząt, ale też… zakupów. Otwierana z boku auta przestrzeń pozwala np. na włożenie na tylny fotel zakupów. Oczywiście wszystko wygląda uroczo, jak to zwykle bywa w Fiacie 500. W reklamie pojawia się oryginalna wokalna wersja słynnej piosenki „La Dolce Vita" autorstwa Nino Roty, w oryginalnej i nigdy wcześniej nie wydanej wersji z 1962 roku. Melodia ta została powtórnie odkryta przez Fiata w archiwum włoskiej wytwórni płytowej CAM Sugar, przechowującej utwory, które przeszły do historii kina. Wśród nich był też właśnie utwór Nina Roty z filmu „Amarcord", który został wykorzystany jako unikalny dźwięk ostrzegający pieszych, tzw. AVAS w Nowym Fiacie 500. View Ediplayer on the source website Design i piękno to jedno, ale <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=ncbqm.M6Y4_dTalo_eJzEcWnTM6ZZ_wFdZojR_23dDX.n7/stparam=rhrfhwirpl/fastid=jdmbkvekbmwglwdnqivdfxfdtjkm/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N718661.1916253BURDAMEDIAPL/B29531151.361459332;dc_trk_aid=552081185;dc_trk_cid=188200320;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=" rel="nofollow noopener" target="_blank">Fiat 500 z napędem elektrycznym to także nowoczesna technologia i ekologia. A, jak wiemy, Leonardo DiCaprio jest rzecznikiem zrównoważonej mobilności i dbania o planetę. Dlatego pokochał Nowego Fiata 500. Nowy włoski elektryk jest zresztą doceniany na całym świecie. Auto zdobyło właśnie dwie nagrody w konkursie „Best Cars 2023”. Czytelnicy prestiżowego magazynu branżowego „auto motor und sport” przyznali mu pierwsze miejsce zarówno w klasyfikacji generalnej, jak i w rankingu samochodów importowanych w kategorii Mini Cars. Natomiast w plebiscycie Auto Lider ten model drugi rok z rzędu został wybrany najlepszym samochodem elektrycznym w Polsce. To elektryczne auto ma do wyboru dwie pojemności akumulatora – zapewniające 190 km lub 320 km zasięgu. Przyjemną jazdę wspomagają innowacyjne systemy bezpieczeństwa, tempomat, system multimedialny Cinerama, ultraszybki Bluetooth, zbliżony do smartfona interfejs i nowoczesne funkcji łączności. Dodatkowo, dzięki aplikacji FIAT, bez problemu znajdziemy pobliskie stacje ładowania, uzyskamy dostęp do funkcji zarządzania ładowaniem i płatnościami, a także mamy dostęp do historii ładowania akumulatora. Jednym słowem – <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=ncbqm.M6Y4_dTalo_eJzEcWnTM6ZZ_wFdZojR_23dDX.n7/stparam=rhrfhwirpl/fastid=jdmbkvekbmwglwdnqivdfxfdtjkm/nc=0/url=ad.doubleclick.net/ddm/trackclk/N718661.1916253BURDAMEDIAPL/B29531151.361275265;dc_trk_aid=552104352;dc_trk_cid=188200320;dc_lat=;dc_rdid=;tag_for_child_directed_treatment=;tfua=;ltd=" rel="nofollow noopener" target="_blank">Nowy Fiat 500 3+1 to spotkanie innowacji z kultowym włoskim stylem. Leonardo DiCaprio go pokochał, a on kocha tylko to, co naprawdę piękne!
Street style z Tygodnia Mody w Mediolanie
Zainspiruj się włoskim stylem tej wiosny!
Mediolan to przepiękne włoskie miasto, które na każdym kroku zachwyca nie tylko cudowną architekturą, ale także niezwykłymi stylizacjami włoszek. Tydzień Mody w Mediolanie jest świetną okazją do zainspirowania się stylizacjami redaktorek, stylistek i influencerek, które tłumnie przyleciały, aby zobaczyć najnowsze kolekcje największych domów mody. Ulice były wypełnione niezwykłym przepychem, ferią barw oraz odważnymi stylizacjami włoszek. Zobaczcie jakie trendy są lansowane w Mediolanie! PRZECZYTAJ O: Street style z Tygodnia Mody w Londynie Stylizacje z ulic Mediolanu Tydzień Mody w Mediolanie zawsze przyciąga największe nazwiska z branży mody. Stylizacje, które mogliśmy zobaczyć na jego ulicach są świetną interpretacją aktualnych trendów oraz zapowiedzią tych nadchodzących. Ogromną popularnością cieszyły się monochromatyczne kreacje w stonowanych kolorach, które przypadną do gustu każdej miłośniczce minimalizmu. Połyskujące i lejące tkaniny także będą niezwykle modne, gdyż świetnie wpasowują się w wiosenną aurę. Ogromna popularność wśród miłośniczek mody zdobyła marka Diesel, gdyż jej ubrania i akcesoria były obecne na każdym kroku! Mediolański styl jest nietuzinkowy, dlatego cieszy się tak ogromnym zainteresowaniem. Warto zainspirować się stylem Włoszek i przenieść trochę słonecznego i odważnego stylu na polskie ulice. Zobaczcie w naszej galerii najciekawsze stylizacje z mediolańskich ulic!
Chcesz spędzić urlop we włoskiej willi z serialu „Biały Lotos”?
Rezydencja jest do wynajęcia na portalu Airbnb!
Nie lada gratka dla fanów serialu „Biały Lotos”! Szczególnie dla tych, którzy marzą o urlopie na Sycylii…. Pamiętacie wspaniałą willę, do której wybrały się bohaterki drugiego sezonu serialu na krótki wypad? Daphne i Harper spędziły czas w niesamowitym pałacu w Noto. W rzeczywistości Villa Tasca, bo tak naprawdę nazywam się pałac, znajduje się niedaleko włoskiego Palermo i oferta noclegu w tych wspaniałych wnętrzach właśnie trafiła na portal Airbnb. Trzypiętrowa posiadłość wyposażona jest w cztery sypialnie, pięć łazienek, salon i jadalnię z ogromnymi oknami. Dom otoczony jest pięknym ogrodem, na którego terenie znajduje się stuletni gaj cytrusowy. Nie brakuje oczywiście tarasu na wieczorne kolacje i basenu. ZOBACZ TAKŻE: Jak jest tajemnica „Białego Lotosu”? Willa z serialu „Biały Lotos” do wynajęcia na Airbnb Koszt pobytu w Villa Tasca jest wysoki - cena za noc wynosi 6 000 dolarów, a minimalna długość pobytu to trzy noce. Wynajem obejmuje obsługę przez personel, w którego skład wchodzą: gosposia, konsjerż, kamerdyner i dwie pokojówki. Dla zainteresowanych: warto szybko rezerwować, bo jak się okazuje popularność Sycylii wśród turystów wzrosła podobno od emisji serialu! Dla nie do końca przekonanych - w naszej galerii prezentujemy zdjęcia z wnętrz willi…
Dolce vita na wyciągnięcie ręki? Aperitivo to kwintesencja włoskiego stylu życia
Nie musisz wyjeżdżać do Italii, aby poczuć jej klimat. To możliwe dzięki bezalkoholowemu Crodino
Niewiele jest bardziej włoskich aktywności niż aperitivo. Dla mieszkańców Półwyspu Apenińskiego to już niemal rytuał. Popołudniami bardzo często spotykają się z bliskimi nad szklaneczką aperitifu, czyli pobudzającego apetyt trunku, oraz nad talerzykiem lekkich przekąsek. Z jednej strony to okazja do spędzenia czasu z przyjaciółmi i rodziną, a także poprawienia sobie humoru i samopoczucia, a z drugiej – do rozpieszczenia zmysłów i przygotowania żołądka do głównego posiłku, zazwyczaj kolacji. Aperitivo łączy dwie kluczowe wartości włoskiej kultury: otwartych i radosnych ludzi oraz celebrowanie życia. Modę na aperitif zapoczątkował ponad 200 lat temu w Turynie niejaki Antonio Benedetto. Stworzony przez niego według specjalnej receptury trunek był mieszanką wermutu i białego wina, ziół i przypraw. Potem przeobraził się w koktajl, a z biegiem lat bardzo ewaluował. Dziś dostępny jest w wielu różnych wersjach. Samo słowo „aperitivo” pochodzi od łacińskiego wyrażenia „aperire”, które oznacza „otwierać”. Trudno o lepszy sposób na zainaugurowanie spotkania towarzyskiego. Pora na bezalkoholowy aperitif Ten trend szybko wykroczył jednak poza granice Italii i szturmem podbił Europę. Warto przenieść go także na polski grunt, ale w lekko zmienionej wersji. Nic nie wprawi towarzystwa w lepszy nastrój niż rozpoczęcie spotkania toastem Crodino. Ten bezalkoholowy napój z południowym temperamentem stanowi świetną, zdrowszą i mniej kaloryczną alternatywę dla tradycyjnego włoskiego aperitifu. Idealnie sprawdzi się o każdej porze dnia, w każdym towarzystwie i w dowolnym miejscu – możesz wypić go w domu, w restauracji lub podczas pikniku. Dobra zabawa i fascynujące doznania smakowe gwarantowane! Smak i historia Crodino Crodino jest intrygujące, wielowarstwowe, a przy tym – prawdziwie włoskie. Wyróżniają go przede wszystkim słodko-gorzkie, ziołowe oraz cytrusowe nuty. Stworzenie tak złożonego profilu smakowego jest nie lada wyzwaniem. Powstaje on z połączenia ekstraktów z wysokiej jakości ziół, przypraw i korzeni, a następnie w wyniku poddania ich infuzji przez około sześć miesięcy. Cały proces pozwala uzyskać zaskakującą głębię smaku i zapachu oraz zachować tradycyjną, ponad 50-letnią, recepturę. Trunek powstał w 1965 roku w małym mieście na północy Włoch. To zasługa współpracy lokalnego przedsiębiorcy i eksperta w dziedzinie ziołolecznictwa, która miała na celu stworzenie nowego napoju bezalkoholowego. Po wielu próbach udało im się skomponować recepturę z wysokiej jakości składników sprowadzanych z całego świata. Wznieś toast z Crodino! Jak to zrobić? Wystarczy napełnić kieliszek do wina dużą ilością lodu, wlać do niego Crodino oraz dodać plasterek świeżej pomarańczy. Tak przygotowany drink jeszcze lepiej będzie smakował w towarzystwie różnorodnych włoskich przekąsek (np. oliwek, kawałków focacci, serów lub wędlin) czy hiszpańskich tapas. Dzięki Crodino dolce vita naprawdę jest na wyciągnięcie ręki!
Zakochaj się w Rzymie! Oto 5 miejsc, które cię zauroczą!
Rzym oszałamia zabytkami, odurza atmosferą, kusi klimatem wiecznych wakacji…
Rzym jest miastem wielkich namiętności- to właśnie tu snuto najbardziej subtelne intrygi miłosne i polityczne, tu również toczyła się wieczna gra o władzę. W Rzymie zobaczycie najbogatsze muzea, będziecie podziwiać dzieła Michała Anioła i Gianlorenza Berniniego, których prace wpłynęły na obraz tego miasta. Mówi się, że obaj artyści stworzyli Rzym od nowa. ZOBACZ TAKŻE: Podróże - czym kusi nieziemska Malta? Rzym na piechotę… Warto wybrać się na okoliczne wzgórza, by mieć u swoich stóp zachwycają panoramę Wiecznego Miasta. A w samym mieście, no cóż. Co kilka kroków renesansowe palazzi i rokokowe fontanny, przy których latem można się ochłodzić. Wszędzie romańskie kościoły i niezliczone pamiątki przeszłości. Można mieć wrażenie, że czas w Rzymie się zatrzymał - na ruinach antycznych świątyń powstały domy mieszkalne, na pozostałościach rzymskich pałaców „wyrosły” chrześcijańskie bazyliki. Rzym najlepiej zwiedza się na piechotę. Miasto oplata tak gęsta sieć zabytków, że jadąc metrem lub autobusem wiele z nich można przeoczyć. W końcu jednak trzeba odpocząć. Dawniej można było przysiąść na którymś ze 138 Schodów Hiszpańskich, gdzie niegdyś kręcili się młodzi ludzie licząc na pracę modela u jakiegoś artysty. Za to można wygodnie rozsiąść się w „G.Rocca Cafe” obok monumentalnego Panteonu, uchodzącego za świątynię bogów. Serwują tu pyszne espresso i mrożone cafe latte. Rzym pod gwiazdami Rzym nigdy nie zasypia. Przygotujcie się więc na szalony rajd skuterem po mieście, jaki nocą odbyli Audrey Hepburn i Gregory Peck w słynnym filmie „Rzymskie wakacje”. W blasku księżyca i ulicznych latarni Wieczne Miasto wydaje się jeszcze bardziej magiczne niż za dnia. Przejedziemy się jak Audrey z Gregorym do Forum Romanum, leżącym przy jednej z najsłynniejszych ulic starożytnego Rzymu via Sacra, którą podążały zwycięskie orszaki cesarskie z podzięką do Świątyni Jowisza. Zatrzymamy się potem przy Koloseum, gdzie gladiatorzy toczyli walki na śmierć i życie ku uciesze upitej gawiedzi. I z uczuciem ulgi, że to zamierzchła przeszłość, ruszymy dalej… „Liczyć uroki Rzymu, to jak liczyć gwiazdy na niebie”, pisał o Wiecznym Mieście rzymski poeta Rutyliusz Namacjanus. Oto 5 miejsc, które zauroczą każdego. Koloseum w Rzymie Jeden z cudów świata i druga po piramidzie w Gizie największa starożytna budowla. Amfiteatr powstał 2000 lat temu i wciąż robi ogromne wrażenie. Zakończenie prac budowlanych uczczono igrzyskami, które trwały bez przerwy sto dni! W czasach swojej świetności 50 tysięcy osób oglądało w Koloseum walki gladiatorów, igrzyska, czy męczeńskie śmierci pierwszych chrześcijan. Pod zrekonstruowaną podłogą można zobaczyć pomieszczenia, gdzie trzymano zwierzęta i gladiatorów przed walką. Wyobraźcie sobie publikę krzyczącą z podniecenia przed walką. Strach gladiatorów czekających pod sceną na swoją, być może, ostatnią bitwę. Życie ludzkie łamano tutaj jak zapałki dla rozrywki tłumu. 2. Bazylika św. Piotra w Watykanie Największa ze wszystkich bazylik na świecie, która dosłownie zapiera dech w piersiach. Kopułę zaprojektował Michał Anioł, zaś większość dzieł z brązu i marmuru to prace Berniniego. Jednym z arcydzieł jest Pieta, posąg Matki Boskiej Bolesnej dłuta Michała Anioła , pierwsze zamówienie, jakie artysta otrzymał i jedyne, jakie kiedykolwiek podpisał. Rzeźbę wykonał na początku swojej kariery, mając zaledwie 24 lata. W środku Bazyliki św. Piotra znajdziemy kilka okazałych kaplic i ołtarzy i ogromny, wysoki na 29 metrów, baldachim. Zwiedzanie najlepiej zacząć z rana, aby uniknąć tłumów turystów. Rzym - Kaplica Sykstyńska Przyciąga zachwycającymi freskami. Jest zwana Sykstyńską od papieża Sykstusa IV, który ufundował ją w 1471 r. Odbywa się w niej konklawe, podczas którego są wybierani papieże. Ściany Kaplicy Sykstyńskiej zdobiło wielu artystów włoskiego Renesansu, w tym Botticelli , Perugino, Rossellini, ale samo sklepienie to dzieło Michała Anioła. Było dla niego wielkim wyzwaniem, choć wbrew legendzie malował te freski nie leżąc na plecach na podeście, lecz stojąc na rusztowaniu. Wiele lat później wrócił tu, by namalować na ścianie ołtarzowej słynny Sąd Ostateczny, miał wtedy 61 lat i przydomek Il Divino, czyli Boski. Rzym - Schody Hiszpańskie Możecie na nich poczuć się jak prawdziwi modele, chodząc do góry i na dół. Dziś na Schodach Hiszpańskich, jednych z najdłuższych schodów Europy, odbywają się słynne pokazy mody. Pięknie jest tu na wiosnę, kiedy rozkwitają na nich tysiące azalii w donicach. W gorące letnie dni można napić się wody przy wodotrysku Barcaccia, czyli „krypa”, która rzeczywiście wygląda jak łódka zatopiona pod brukiem. Pietro Bernini, ojciec wielkiego rzeźbiarza , zaprojektował tę fontannę, by upamiętnić wielką powódź w 1598 r. i zagłębił ją w podłożu. Rzym - Fontanna di Trevi Największa i najsłynniejsza z rzymskich fontann, prawdziwy ołtarz żywiołu wody - dawczyni życia, źródła płodności i zdrowia. Koniecznie trzeba wrzucić do niej trzy monety. Jedna ma zapewnić powrót do Wiecznego Miasta, dwie monety obiecują miłość, a trzy rychły ślub. Nic dziwnego, że każdego roku wyławiane są z niej setki tysięcy euro, przekazywane potem na cele charytatywne. Fontanna di Trevi jest zasilana wodą doprowadzaną akweduktem zbudowanym w 19 r. przed naszą erą, prace trwały 30 lat. Dziś zachwyca miliony turystów rocznie. Jeśli chcecie wrócić do Rzymu , wrzućcie do niej monetę, choć Anita Ekberg w „Dolce Vita” Felliniego wskoczyła do niej cała! Elżbieta Pawełek Szukasz idealnego miejsca na urlop? Zajrzyj na stronę ITAKA x VIVA!
Szmaragdowe Wybrzeże przyciąga milionerów i gwiazdy z pierwszych stron gazet, ale każdy znajdzie tu coś dla siebie…
Niektórzy twierdzą, że Sardynia pozostałaby wyspą pasterzy, gdyby nie saudyjski książę Aga Khan. W 1958 roku żeglował u jej północnych brzegów, szukając schronienia przed sztormem. Zachwycił się tym zakątkiem tak bardzo, że nabył od miejscowych rolników dziesięć kilometrów nadmorskiego pasa. Dziwili się bardzo, po co mu takie ugory nad brzegiem morza. Tymczasem zaradny książę ściągnął najpierw inwestorów, którzy zbudowali luksusowe hotele, a potem koronowane głowy i inne ważne osobistości. ZOBACZ TAKŻE: Podróże - czym kusi nieziemska Malta? Sardynia - Serce Szmaragdowego Wybrzeża Tak na Sardynii powstało Szmaragdowe Wybrzeże, Costa Smeralda, nazwane tak od koloru morza, jedno z najpiękniejszych miejsc na Morzu Śródziemnym. Ochrona bierze pod lupę każdego gościa, który pojawia się w słynnym Porcie Jelenia, Porto Cervo Wymuskane alejki, budynki wystylizowane na wiejskie domy sprawiają, że osada przypomina idylliczną śródziemnomorską wioskę. Porto Cervo to serce Szmaragdowego Wybrzeża. Cumują tu wspaniałe jachty i katamarany. Pachnie luksusem i wielkim światem. W restauracjach strzelają korki od szampana, są ostrygi i kraby z grilla doprawiane jałowcem i mirtą. Miło i słodko niczym w głośnym filmie „Dolce vita” Federico Felliniego. Sardynia - Beatlesi, świat mody i politycy Na liście częstych gości jest Silvio Berlusconi, były premier Włoch, pojawiała się tu również księżniczka Monako Karolina i słynny projektant mody Karl Lagerfeld. Niegdyś bywali tu chętnie Grace Kelly, Greta Garbo i Beatlesi w czasach młodości. To świat jak z innej bajki. Nie znajdziecie tutaj hoteli molochów, czy wielkich reklam przy drogach i hałaśliwych barów szybkiej obsługi, jakich pełno jest na Riwierze Włoskiej. Są za to kameralne ośrodki nad brzegiem morza, apartamenty z naturalnego kamienia, dyskretnie wkomponowane w krajobraz i urocze, małe zatoki pośród skał. Zwykli turyści nie zatrzymują się tu na długo - ceny wysokie. Nie zawsze też gustują w przepychu. Ale jeśli już zdecydują się zostać, mają do wyboru którąś z luksusowych willi do wynajęcia albo jeden z pięciogwiazdkowych hoteli takich jak Pitrizza. Sardynia - Sardynia dla każdego Wyspiarze podkreślają, że nie ma na Sardynii ciężkiego przemysłu. Dzięki temu miejscowe plaże należą do najczystszych we Włoszech. I wcale nie trzeba być krezusem, by spędzić tu urlop. Spokojne, malownicze ośrodki nad samym morzem mają bazę na każdą kieszeń, urocze zaś miasteczka są idealnym miejscem na wypad po całym dniu plażowania. Oto kilka ciekawych adresów. Sardynia - Sardynia dla surferów Sardynia wyspa dwóch żywiołów – wody i wiatru, okazuje się wymarzonym miejscem dla miłośników sportów wodnych. Nieustannie wiejące wiatry, a wśród nich Mistral, często osiągający prędkość 70 km na godzinę i niebotyczne fale kuszą surferów. Nawet w stolicy wyspy Cagliari surfing jest jednym z najpopularniejszych sportów. Na miejskiej plaży Poetto nigdy nie brakuje miłośników pływania na desce. Godna uwagi jest też urocza plaża Chia, a także Capo Mannu na półwyspie Sinnis. Sardynia dla ciekawych historii Wyspa ma jednak dużo więcej do zaoferowania niż tylko słońce i morze. Nie trzeba długo szukać, aby napotkać tu rzymskie i kartagińskie ruiny, fortece wybudowane przez Genueńczyków, budowle gotyckie i barokowe lub pełne elegancji kościoły pizańskie. Największe zaciekawienie budzą jednak okrągłe, kamienne nuragi, zapewne służące kiedyś jako schronienie dawnym mieszkańcom wyspy. A takich budowli na Sardynii pozostało około 7 tysięcy; nie ma ich w żadnym innym zakątku świata. Sardynia - kierunek Cagliari Cagliari, stolica Sardynii, od czasów rzymskich do dziś, pozostaje największym miastem i najlepiej prosperującym portem. Nadmorskie położenie nadaje miastu wiele uroku, a w szczególności sąsiedztw lagun, zamieszkiwanych przez żurawie, flamingi i kormorany. Wieczorem warto wybrać się na spacer po via Manno, jednej z najpiękniejszych promenad Sardynii. Po drodze mija się hałaśliwy Piazza Yenne i Largo Carlo Felice, wokół których zgromadzono większość sklepów, restauracji, hoteli i banków. Nieco dalej pod arkadami Via Roma znajdziemy kolejne bary i sklepy. Sardynia „a la Garibaldi” Nie można wyjechać z Sardynii, pomijając Alghero, pięknego portu, w prawdziwie hiszpańskim stylu. Ani zapomnieć o sąsiednim Sassari z zachwycającą starówką. Niektórzy do długiej listy miejsc, jakie koniecznie trzeba zobaczyć, dorzucają też należącą do Sardynii wyspę Maddalena. Łatwo z niej dostać się na Caprerę, na której generał Giuseppe Garibaldi, skazany na wygnanie z Włoch, spędził ostatnie 25 lat życia, pisząc powieści i hodując kozy. „Niestety, na wypoczynek „a la Garibaldi” nie ma jeszcze chętnych”, żartują Sardyńczycy. Elżbieta Pawełek Szukasz idealnego miejsca na urlop? Zajrzyj na stronę ITAKA x VIVA!