Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2024-07-26T19:57:03.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rażono ich prądem, poddawano szokującym terapiom. Lulla La Polaca o życiu gejów w PRLu: „To było nieludzkie”
items: Przeżyła nazistowski obóz KL Stutthof. Poznaj niezwykłą historię Marii Kowalskiej
items: Nie żyje Alina Dąbrowska. Miała 98 lat. Przeżyła pięć obozów koncentracyjnych i dwa marsze śmierci
items: Wiktor Krajewski: „Nigdy nie płakałem ze szczęścia, więc nie wiem, jak to jest”

Rażono ich prądem, poddawano szokującym terapiom. Lulla La Polaca o życiu gejów w PRLu: „To było nieludzkie”
type: item
date: 2024-04-13T10:51:06.000Z
creator: Rafał Kowalski
subject: Kultura
subject: geje w Polsce
subject: książka
subject: Wiktor Krajewski
description: Przeczytaj fragment książki Wiktora Krajewskiego
encoded: Prywatnie Andrzej Szwan, na scenie Lulla La Polaca. Draq queen, fotomodel, ambasador akcji społeczno-edukacyjnej Żonkile. W tym roku skończy 86 lat i właśnie doczekał się książki o sobie. W rozmowie z dziennikarzem Wiktorem Krajewskim wspomina czasy PRL-u, które dla wielu gejów były wyjątkowo trudne. „PRL bał się homoseksualności, jakby to był tyfus albo cholera", czytamy w "Lulla La Polaca. Żyć to ja potrafię", które właśnie ma swoją premierę. Tylko na VIVA.pl pierwsze fragmenty publikacji - szczerej rozmowy Andrzeja Szwana z dziennikarzem VIVY! Wiktorem Krajewskim. Lulla La Polaca o swoim pseudonimie, życiu gejów w PRL-u i nieludzkich terapiach Pamiętasz narodziny Lulli? Rodzice wychodzili do pracy, a Lulla leciała do maminej szafy. I hops! Wyciągała kiecuchnę czy haleczkę. W naszym domu stała wielka bieliźniarka, jak przed wojną, z dużym lustrem. Potem szłam do przedpokoju, gdzie stały mamine buciki. Aż się same pro[1]siły, żeby je na stópki włożyć. Były na takim jakimś krzywym obcasiku, jak to nazywała moja koleżanka Marylka, „na zdegenerowanym jamniku”. Na takie obcasy mówi się też kaczuszki albo kieliszki. Głupie te nazwy, nomen omen, jak but! Coś tam Lulla krzywo się maminą szminką wymalowała i usteczka wydymała przed lustrem, kręcąc bioderkami. A gdy rodzice do domu wracali, Lulla chowała się gdzieś i wracał Jędrek. A później… Właśnie, jak to wyglądało później? Nie mówiłem na to „drag”, bo nie wiedziałem, że coś takiego istnieje. Ale co jakiś czas spotykaliśmy się z kolegami na imprezach i urządzaliśmy sobie przebieranki. […] CZYTAJ TEŻ: David Jason przez pół wieku nie miał pojęcia, że ma drugą córkę. Gdy ją spotkał, nie posiadał się ze szczęścia Wychodziłyście na miasto? A różnie! Raz na sylwestra wyszłyśmy z imprezy u Jenny, żeby udać się na inną zabawę, na ulicę Mokotowską. Razem z Marylką długo przygotowywałyśmy się na to wyjście. Nawet pożyczyłyśmy prawdziwe futra od naszych koleżanek, żeby zadać szyku i wyglądać na kobiety luksusowe. Zahaczyłyśmy po dr…

imgRXtZ6V-8f3a3eb.jpg
width: 1167
height: 925

Przeżyła nazistowski obóz KL Stutthof. Poznaj niezwykłą historię Marii Kowalskiej
type: item
date: 2022-02-01T15:41:03.000Z
creator: Konrad Szczęsny
subject: Książka
subject: Kultura
subject: książka
subject: Powstanie Warszawskie
subject: Wiktor Krajewski
description: Przeczytaj fragmenty książki Wiktora Krajewskiego „Kobiety pistolety”
encoded: Napisałbym wierutne kłamstwo, gdybym stwierdził, że termin „kobiety pistolety” był mi znany od lat. Nie, tak nie było. Prawda jest inna. Taka mianowicie, że to określenie jeszcze do niedawna nic kompletnie mi nie mówiło. Wprawdzie nie jestem muzycznym ignorantem i kojarzyłem piosenkę Marii Peszek pod tym właśnie tytułem, ale nijak się ona miała do drugiej wojny światowej. Wiktor Krajewski o książce „Kobiety pistolety” A ja szukałem tematu na książkę o wojnie. Dość desperacko. To paradoks, że w tej tematyce czuję się bezpiecznie i swojsko. Wojna i bezpieczeństwo? Bezpieczna wojna… Oksymoron, ale jakże w moim przypadku trafny, bo choć rękami i nogami bronię się przed zamknięciem w szufladzie „autor książek wojennych”, choć staram się wyjść z niej za wszelką cenę, to już za chwilę pokornie do niej wracam. Tak było i tym razem. Napisałem w poprzednim roku dwie książki: jedną o najfajniejszej przyjaźni, jakiej doświadczyłem, a drugą o uzależnieniu i jego niszczycielskim wpływie na życie człowieka. Tak więc udało się – wyszedłem z szuflady. Zebrałem dobre recenzje, dostałem nawet nagrodę i… poczułem się dziwnie, jakbym wręcz udawał kogoś, kim nie jestem. W tej sytuacji sam pokazałem sobie uchyloną szufladę, sam powiedziałem do siebie: marsz na miejsce! I ponownie się w niej znalazłem. Początkowo nic nie przychodziło mi do głowy. Do czasu aż pojawiła się Ona. O wojnie powiedziano już chyba wszystko, mimo to każdego miesiąca wychodzą kolejne książki na temat okrutnych wydarzeń, jakie miały miejsce między 1939 a 1945 rokiem. Pokłosie tych pięciu lat też już zostało szczegółowo opisane, a ja nie chciałem pisać wojennej książki, która wpisywałaby się w popholocaustowy nurt literacki, „holo-polo”, który w delikatny sposób jest wyśmiewany przez tuzy świata literackiego, mimo że spotyka się z dużym zainteresowaniem czytelników. Nie chciałem też pisać powieści inspirowanej prawdziwymi zdarzeniami, bo skoro inspirowana, to niekoniecznie prawdziwa. A może nie chciałem takiej pisać, …

imgmOlLj4-b901c72.jpg
width: 778
height: 617

Nie żyje Alina Dąbrowska. Miała 98 lat. Przeżyła pięć obozów koncentracyjnych i dwa marsze śmierci
type: item
date: 2021-08-23T19:07:01.000Z
creator: wkostyra
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: książka
subject: niezwykłe historie
subject: Wiktor Krajewski
description: „Wiem, jak wygląda piekło”, mówiła o Auschwitz...
encoded: Jako dwudziestolatka Alina Dąbrowska trafiła do Auschwitz, gdzie spędziła trzy lata. Łącznie przeżyła pięć obozów koncentracyjnych i dwa marsze śmierci. Przez wiele lat była jednym z niewielu świadków historii. O swoim życiu opowiedziała kilka lat temu Wiktorowi Krajewskiemu. Ich książka Wiem, jak wygląda piekło trafiła do księgarni i od razu stała się sukcesem. Niestety, dziś poinformowano o śmierci pani Aliny. View Ediplayer on the source website Zmarła Alina Dąbrowska - szczegóły Kilka chwil temu na Instagramie Wiktora Krajewskiego, autora książki Wiem, jak wygląda piekło pojawiła się smutna informacja o śmierci pani Aliny Dąbrowskiej. Autor bestsellerów wplótł tę przykrą wiadomość w końcówce wspomnienia o 98-latce. „Są takie osoby, które spotykasz i od pierwszych chwil zmieniają w Tobie coś w środku. I taka była Alina Dąbrowska, która po pierwsze przywróciła mi przyjemność z pisania, a po drugie sprawiła, że mój wewnętrzny malkontent stracił na intensywności. Pani Alino, chapeau bas za to, jakim człowiekiem Pani była”, napisał Wiktor Krajewski i potwierdził w komentarzu, że Alina Dąbrowska odeszła. Nieznane są okoliczności śmierci 98-latki. Bliskim składamy wyrazy współczucia. Poniżej przypominamy wywiad z Wiktorem Krajewskim i Aliną Dąbrowską, który ukazał się na VIVA.pl w 2019 roku. Czytaj też: Przejmujące wspomnienia Wandy Traczyk-Stawskiej: „Wiedziałam, ze zaraz granat mnie rozerwie” „Wiem, jak wygląda piekło” - wywiad z twórcami Alina Dąbrowska przez wiele lat nie chciała wracać do tamtych wydarzeń. W obozie była poddawana pseudomedycznym eksperymentom doktora Mengele. Przez 50 lat nie mogła pojechać do Auschwitz. Długo nosiła tylko długi rękaw, aby ukryć tatuaż z numerem 44165 na swoim przedramieniu. Musiało upłynąć wiele lat. W wywiadzie dla VIVA.PL twórcy książki opowiedzieli, jak doszło do jej powstania. Tym, co od razu porusza w państwa książce, jest spokój z jakim opowiedziana jest cała historia. Czy to przez czas, który upłynął? Alina Dąbrowska: Nigd…

imgIvVeu7-d6af8ea.jpg
width: 1009
height: 800

Wiktor Krajewski: „Nigdy nie płakałem ze szczęścia, więc nie wiem, jak to jest”
type: item
date: 2020-09-04T15:41:03.000Z
creator: Konrad Szczęsny
subject: Książka
subject: Kultura
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: książka
subject: śmierć
subject: Wiktor Krajewski
description: Pisarz szczerze o swojej książce „Chciałbym nigdy cię nie poznać”
encoded: Pisarz, który świat show-biznesu zna od podszewki. Każda z jego książek zdobywa uznanie czytelników i osiąga świetne wyniki sprzedaży. Niedawno wydał kolejną – „Chciałbym nigdy cię nie poznać”. To przejmująca opowieść o intymnej relacji z najbliższą osobą, swoisty pomnik postawiony przyjaźni. Czym ta książka różni się od poprzednich? I jak wygląda życie po stracie kogoś, kto znaczył tak wiele? O tym Wiktor Krajewski opowiedział w szczerej rozmowie z Konradem Szczęsnym. Konrad Szczęsny: Kamil Sipowicz w wywiadzie dla „VIVY!” rok po śmierci Kory powiedział, że czas niczego nie leczy. Wręcz odwrotnie: im dalej, tym gorzej. Zgodziłbyś się z jego słowami? Wiktor Krajewski: Bardzo. Nawet bardziej niż bardzo. Dlaczego? Bo czas mija, ale Twoje wspomnienia i uczucia dotyczące danej osoby nie stają się słabsze i nie bledną. Wręcz przeciwnie: mam wrażenie, że nabierają coraz większej intensywności. Łapiesz się na tym w różnych momentach swojego życia, w przemyśleniach, że chciałbyś skonfrontować swój tok myślenia i to, co przeżywasz z kimś, kto był i nadal Ci jest bardzo bliski. Jak to się u Ciebie objawia? Napisałem w tej książce, że mógłbym zamienić dużą część mojego życia na godzinną rozmowę lub pięciominutowe spotkanie z babcią. Ale wiem, że taka sytuacja nie będzie miała miejsca. Wiem, że to, co teraz powiem, może wydawać się głupie i ktoś może pomyśleć, że mam jakiś problem z głową lub emocjonalny lub że cierpię na depresję, ale gdybym wierzył w Boga i w coś takiego, jak życie po śmierci, w raju, w którym spotykasz swoich bliskich ludzi, to nie miałbym oporów przed tym, żeby... Żeby? Szukam właściwego słowa. Skończyć ze sobą? Mocne stwierdzenie. To może lepiej: żeby znaleźć się po tamtej stronie. Choć może wydawać się to głupie, to według mnie nie jest. Bo? Bo jeśli odczuwasz czyjś brak dzień w dzień przy różnych sytuacjach, to jest bardzo ciężkie. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że po takiej stracie życie staje się dla kogoś bezwartościowe. Ja nie mogę powiedzieć, że ż…

img7CYalM-2f5bb3a.jpg
width: 560
height: 444