Świat mówił o romansie z papieżem. Kim była Anna Teresa Tymieniecka? „Kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat”
Poznali się dzięki filozofii, ale ich relacja szybko zaczęła wykraczać poza akademickie dyskusje. Anna Teresa Tymieniecka przez 30 lat była jedną z najbliższych kobiet w życiu Karola Wojtyły. Gdy po latach ujawniono ich prywatną korespondencję, świat zaczął zadawać pytania: czy była to wyłącznie głęboka przyjaźń, czy też uczucie, o którym Watykan wolał milczeć?
Z okazji 106. rocznicy urodzin Karola Wojtyły warto przypomnieć jedną z najbardziej zagadkowych i komentowanych relacji w jego życiu — przyjaźń z Anną Teresą Tymieniecką. Filozofka i przyszły papież przez ponad trzy dekady pozostawali sobie niezwykle bliscy. Łączyły ich intelektualne fascynacje, wielogodzinne rozmowy i setki listów, które po latach stały się przedmiotem spekulacji na całym świecie. Kim była kobieta, którą Jan Paweł II dopuścił do siebie nawet w ostatnich chwilach życia? Anna Teresa Tymieniecka i Jan Paweł II: kulisy niezwykłej relacji O zmarłej 12 lat temu Annie Teresie Tymienieckiej mało kto pamięta. Jej nazwisko pojawiło się w 2016 roku, gdy BBC wyemitowało kontrowersyjny film dokumentalny Sekretne listy Jana Pawła II. Wówczas po śmierci arystokratki odnaleziono plik fotografii i listów, które udokumentowały jej relację z Karolem Wojtyłą: „Przyzwyczajeni jesteśmy do wizerunku Ojca Świętego w formalnym stroju. Tymczasem na zdjęciach widzimy mężczyznę na stoku narciarskim albo w szortach na kempingu nad jeziorem”, pisało wówczas BBC. Przypomnijmy, kim jest Anna Teresa Tymieniecka. Urodziła się w polsko-francuskiej arystokratycznej rodzinie w Marianowie. Od małego interesowała się filozofią i to właśnie tej nauce chciała poświęcić całe swoje życie. Nieustannie spędzała czas na czytaniu prac Platona, Bersgona i Kazimierza Twardowskiego. Po zakończeniu II wojny światowej zapisała się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach wyjechała do Szwajcarii, gdzie obroniła kolejny dyplom. Kolejno wyruszyła do Belgii, by dalej się dokształcać. Długo jeździła po Europie, a w końcu trafiła do Stanów Zjednoczonych, które stały się jej miejscem na ziemi. W 1956 roku poślubiła profesora ekonomii z Uniwersytetu Stanforda, Hendrika S. Houthakkera, z którym miała troje dzieci. Karola Wojtyłę poznała w 1973 roku, gdy on był arcybiskupem Krakowa. Przyleciała do Polski, by pracować z nim nad angielską wersją jego książki, którą napisał jeszcze jako wykładowca na uniwersytecie w Lublinie. Połączyło ich zamiłowanie do filozofii oraz wspólne przeżycia - oboje doświadczyli okrucieństw II wojny światowej i nazistowskiej okupacji. Swoją znajomość postanowili kontynuować za pomocą listów i rozmów telefonicznych. Choć łączyła ich prawdziwa przyjaźń, wielu doszukiwało się czegoś więcej. Żadne z nich przez długi czas nie komentowało tych doniesień. Tymieniecka zabrała głos, gdy dziennikarz Carl Bernstein zasugerował, że ich znajomość miała podtekst romantyczny: „Nie, nigdy nie zakochałam się w kardynale. Jak mogłabym zakochać się w duchownym w średnim wieku? Jestem przecież mężatką!”, miała odpowiedzieć. W 2008 roku po śmierci swojego męża Anna Teresa Tymieniecka przekazała polskiej Bibliotece Narodowej listy, którymi wymieniała się z papieżem. Dziennikarze BBC postanowili bardzo szczegółowo się im przyjrzeć i na ich podstawie stworzyli dokument Sekrety Jana Pawła II. „Czasem było niemożliwe, żeby domyślić się, do czego kardynał się odnosił w swoich listach. Ale z moich ustaleń wynika, że na bardzo wczesnym etapie ich znajomości (prawdopodobnie wiosną 1975 roku) Anna Teresa Tymieniecka wyznała Wojtyle miłość”, pisał jeden z autorów dokumentu Edward Stourton. Poza listami co jakiś czas udawało im się spotkać: „Odbywali długie spacery, do późnych godzin nocnych prowadzili rozmowy na tematy filozoficzne i razem chodzili popływać. Faktem jest, że kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat, niezmaterializowana energia erotyczna. Chyba ona rozpoczęła romantyczny związek z nim”, cytuje w swojej książce Eric Frattini Papieże i seks, słowa wykładowcy z Uniwersytetu Harvarda i obserwatora na Soborze Watykańskim II, dr George'a Hunstona Williamsa. W filmie dokumentalnym Sekrety Jana Pawła II próbuje się kreować ich relację jako tajemniczy związek, choć jak podkreśla BBC, nie ma żadnego dowodu, by „kiedykolwiek doszło do złamania celibatu”. Mimo to spekulacje o łączącym ich uczuciu stały się tematem wielu publikacji. Ich przyjaźń trwała trzydzieści lat, a zdaniem autorów materiału „była znacznie głębsza i bardziej skomplikowana” niż sądzono wcześniej. Przypomnijmy, że arystokratka nie była jedyną bliską przyjaciółką Jana Pawła II. Warto wspomnieć także o Wandzie Półtawskiej, która przez wiele lat korespondowała z Wojtyłą, także po jego wyborze na papieża. „Mężczyźnie, który nie potrafi mieć dobrych relacji przyjaźni z kobietą, nie mówię o mizoginach, którzy są chorzy - czegoś brakuje. Papież jest mężczyzną i potrzebuje także opinii kobiet. Również papież ma serce i może utrzymywać świętą i zdrową przyjaźń z kobietą”, mówił papież Franciszek. Tymieniecka była jedną z niewielu osób, które dopuszczono do łóżka papieża, gdy umierał. Czego dotyczyła ich ostatnia rozmowa? To na zawsze pozostanie tajemnicą...
Papież i królowa popu z jednej rodziny?! Te więzy krwi zadziwiają świat, internet zapłonął, ale Watykan milczy
Najnowsze badania genealogiczne ujawniają, że papież Leon XIV i Madonna mają wspólnego przodka. To sensacyjne odkrycie rzuca nowe światło na historię rodzinną głowy Kościoła katolickiego i ikony popkultury.
Ostatnia publikacja na FB: 11.01.2026 r. Wydawałoby się, że dzieli ich wszystko – on jest duchowym przywódcą Kościoła katolickiego, ona od dekad szokuje jako królowa popu. Tymczasem najnowsze badania ujawniają: papież Leon XIV i Madonna są... spokrewnieni! To sensacyjne odkrycie burzy dotychczasowe schematy i przypomina, że los potrafi pisać najbardziej nieprawdopodobne scenariusze. Kim naprawdę jest papież Leon XIV? Maj 2025 roku zapisze się w historii jako moment przełomowy. To właśnie wtedy wybrano nowego papieża – Leona XIV. I choć każdy konklawe budzi emocje, to tym razem zainteresowanie sięgnęło zenitu. Dlaczego? Ponieważ Leon XIV to pierwszy w historii papież pochodzący z Ameryki. Jego wybór nie tylko symbolizuje nowy etap w historii Kościoła, ale także podkreśla globalny charakter wspólnoty katolickiej. Mimo że jego pontyfikat dopiero się rozpoczął, już teraz mówi się o nim jako o postaci nietuzinkowej – otwartej, empatycznej, a jednocześnie świadomej ciężaru odpowiedzialności. Media na całym świecie śledzą każdy jego krok, a opinia publiczna z zaciekawieniem poznaje kolejne szczegóły jego życia. ZOBACZ TEŻ: Leon XIV: Papież z Chicago, który pokochał Polskę bardziej niż myślisz Madonna – kobieta, której nie da się zaszufladkować Z drugiej strony – Madonna. Piosenkarka, performerka, kobieta-instytucja. Jej nazwisko od lat elektryzuje media, a każda jej decyzja artystyczna czy prywatna staje się tematem dyskusji. Madonna nie tylko stworzyła nową jakość w muzyce pop, ale także na nowo zdefiniowała pojęcie kobiecej siły, niezależności i odwagi. Kontrowersyjna, odważna, bezkompromisowa – przez jednych uwielbiana, przez innych krytykowana. Ale nikt nie przechodzi obok niej obojętnie. Tym bardziej szokująco brzmi informacja, że łączy ją coś... z papieżem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN016086040296-0c42de1.jpg" width="1492" height="2000" alt="JANUARY 18th 2024: Madonna and Live Nation Entertainment face lawsuit filed by fans for starting concert over two hours late. - JANUARY 17th 2023: Madonna announces the dates for her summer 2023 Celebration World Tour of North America and Europe - a greatest hits concert tour honoring the 40th anniversary of her career in music. - File Photo by: 2011 in Toronto, Ontario, Canada." title="Madonna" /> Niesamowite odkrycie – wspólny przodek papieża i Madonny To nie scenariusz filmowy, lecz twarde fakty. Badania genealogiczne wykazały, że papież Leon XIV i Madonna mają wspólnego przodka. To odkrycie zaskoczyło nie tylko opinię publiczną, ale również środowiska naukowe. Choć szczegóły genealogiczne nie zostały dokładnie ujawnione, samo pokrewieństwo dwóch tak skrajnie różnych postaci robi piorunujące wrażenie. Co więcej, na liście spokrewnionych z papieżem znaleźli się także inni celebryci – m.in. Justin Bieber i Angelina Jolie. To pokazuje, jak bardzo nasze losy potrafią się splatać – niezależnie od miejsca urodzenia, drogi życiowej czy przekonań. CZYTAJ TEŻ: Zanim wstąpił do zakonu, liczby były jego światem. Tajemnice Leona XIV szokują świat Świat w szoku – reakcje na rodzinne powiązania Internet dosłownie oszalał na wieść o tym pokrewieństwie. Portale społecznościowe zalała fala memów, komentarzy i spekulacji. Jedni nie dowierzają, inni podchodzą do sprawy z humorem – porównując duchowego przywódcę Kościoła z kontrowersyjną gwiazdą popu. Ale są też tacy, którzy widzą w tym głęboki przekaz – że wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni. Dla wielu to również symboliczna chwila – zderzenie sacrum z profanum, religii z popkulturą. I choć brzmi to nieprawdopodobnie, historia pokazuje, że świat potrafi zaskakiwać najbardziej wtedy, gdy wydaje się już przewidywalny. Źródło: Plejada
Papież Leon XIV: z Chicago na tron Piotrowy. Koledzy odsłaniają tajemnice Roberta Prevosta
Zanim świat poznał go jako Leona XIV, dla przyjaciół był po prostu Bobem – skromnym chłopakiem z Chicago, który swoją mądrością i empatią zjednywał ludzi. Już jako nastolatek wyróżniał się nie tylko błyskotliwością, ale i duchową głębią, która dziś porusza cały świat. Dla tych, którzy znali go przed laty, wybór na papieża był zaskoczeniem, ale też potwierdzeniem tego, co wielu widziało od dawna – że ma w sobie coś wyjątkowego.
Zanim świat poznał go jako Leona XIV, był po prostu Bobem – skromnym chłopakiem z Chicago o wyjątkowej inteligencji i ciepłym usposobieniu. Dla kolegów ze szkolnych ław był Robertem Prevostem, który nie szukał rozgłosu, a jednak zawsze potrafił przyciągnąć uwagę swoją dojrzałością i spokojem. Jak wspomina jeden z jego dawnych znajomych, już wtedy widać było, że „Bob” ma w sobie coś więcej – skromność, która szła w parze z niezwykłą bystrością. Jak wspominają go dawni koledzy? Młodość Roberta Prevosta w Chicago. Wspomnienia szkolnych kolegów Papież Leon XIV, czyli Robert Francis Prevost, urodził się 14 września 1955 roku w Chicago w stanie Illinois. Swoje najważniejsze młodzieńcze lata spędził w niższym seminarium duchownym przy szkole św. Augustyna w zachodnim Michigan. To właśnie to miejsce ukształtowało przyszłego papieża, dając mu nie tylko edukację, ale i duchową głębię, która dziś porusza cały świat. Już wtedy dawał się poznać jako osoba wyjątkowo oddana nauce i religii. Becket Franks, który znał Roberta Prevosta z czasów szkolnych, wspomina go jako skromnego, ale bardzo zdolnego ucznia. "Był cichy i poważny, ale z ironicznym humorem. (...) Ma dobre poczucie humoru, ale jest ono powściągliwe", opowiadał. W rozmowie z mediami dodawał, że Leon XIV wyróżniał się inteligencją, ale też wielkim sercem. Zawsze gotowy do pomocy, szczególnie wobec tych, którzy najbardziej jej potrzebowali. Jego empatia i naturalna dobroć sprawiały, że otoczenie lgnęło do niego, a on nigdy nie pozostawał obojętny na cudzą krzywdę. Był niezwykle uprzejmy, spokojny i skoncentrowany. Jego sposób bycia robił wrażenie na nauczycielach i rówieśnikach, a jego zachowanie już wtedy zdradzało głęboką duchowość i dojrzałość. Czytaj też: Brat papieża Leona XIV wywołuje burzę – kontrowersje wokół Louisa Prevosta "Szczególnie wyróżniała go mądrość. Wszystko go interesowało, wszystko wiedział i przychodziło mu to z łatwością", mówił Becket Franks, członek zakonu benedyktyńskiego. "W szkole był znany jako nauczyciel. Jeśli miałeś problem z pracą z języka angielskiego, szedłeś do Prevosta. Jeśli z pracą domową z matematyki, szedłeś do Prevosta. Jeśli nie rozumiałeś projektu na historię, szedłeś do Prevosta. I Bob nam pomagał", dodawał. Już jako nastolatek, Robert Prevost imponował swoimi osiągnięciami – w 1971 roku zdobył wyróżnienie za znakomity wynik w teście kwalifikacyjnym. Był nie tylko prymusem, ale też aktywnym uczestnikiem życia szkolnego. Należał do prestiżowego National Honor Society i działał w Mission Club. Ambicji również mu nie brakowało – pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Rady Uczniowskiej, lidera Library Club, przewodniczącego swojej klasy maturalnej oraz senatora w szkolnym Kongresie Uczniowskim w Lansing. Zobacz także: Zanim wstąpił do zakonu, liczby były jego światem. Tajemnice Leona XIV szokują świat Reakcje przyjaciół na wybór papieża Wybór Roberta Prevosta na papieża Leona XIV to historyczny moment – jest on pierwszym Amerykaninem, który objął tron Piotrowy. Koledzy Roberta Prevosta nie mogli uwierzyć w doniesienia z Watykanu. "Zacząłem krzyczeć. Byłem w kuchni, a mnisi wbiegli, myśląc, że coś jest nie tak. Wtedy oznajmiłem: mój kolega z klasy ze szkoły średniej właśnie został mianowany papieżem. Wszyscy pozwolili mi odtworzyć na żywo na moim telefonie Boba wychodzącego na loggię, a ja po prostu zacząłem płakać" — powiedział Becket Franks. "I wszyscy mówili: To takie fajne. Znasz go. Chodziłem z nim do szkoły. To był bardzo wyjątkowy, szalony dzień", relacjonował Franks. Swoimi emocjami z dziennikarką Polsat News podzielił się o. Mark Francis przełożony Zakonu św. Wiatora.W rozmowie Magdą Sakowską wyznał, że nie może przestać myśleć o swoim koledze z seminarium, jak o Bobie Prevoście. "Muszę sobie przestawić w głowie, że to już nie Bob, ale Leon XIV. Nigdy nie przypuszczałem, że Amerykanin będzie papieżem i myślę, że w tym wyborze pomógł mu fakt, że ma podwójne obywatelstwo - amerykańskie, ale i peruwiańskie", zwierzył się. Poznali się pod koniec lat 70. Spotkali się w tej samej grupie refleksji teologicznej w Catholic Theological Union – na pierwszym roku seminarium. Obaj zostali wyświęceni w 1982 roku – Robert Prevost wyjechał wtedy na misję do Peru, a jego kolega udał się do Kolumbii. Ich ścieżki znów się zeszły w roku 2000, kiedy to obaj zostali wybrani przełożonymi swoich wspólnot zakonnych. Od tego momentu regularnie się widywali – co najmniej dwa razy w roku, podczas spotkań przełożonych generalnych. O koledze o. Mark Francis mówi: "Jest po prostu zwykłym człowiekiem. Jest dostępny, przystępny, bezpretensjonalny. I rzecz, którą zawsze podziwiałem w Bobie, to to, że nigdy się nie popisywał. Nigdy nie chciał skupiać uwagi na sobie, ale zawsze chciał słuchać innych. [...] Bob jest doskonałym kierownikiem duchowym", opowiadał. I dodawał w rozmowie z Magdą Sakowską, koresponderką Polsat News: "Papież Leon XIV chce Kościoła synodalnego, podobnie jak chciał papież Franciszek. Chce Kościoła, w którym każdy ma miejsce przy stole, każdy może się wypowiedzieć. I myślę, że będzie liderem, który ma też swoje konkretne idee. Będzie miał cel, głęboko przemyślany". Czytaj też: Leon XIV: Papież z Chicago, który pokochał Polskę bardziej niż myślisz Ojciec Tom McCarthy, brat zakonny i bliski przyjaciel Roberta Prevosta, nie krył zaskoczenia wyborem Leona XIV. W rozmowie z TVN24 przyznał, że gdy usłyszał nazwisko przyjaciela, pomyślał: „To niemożliwe, że Bob został papieżem”. Emocje były ogromne, a moment ogłoszenia nowego papieża był dla niego jednym z najbardziej wzruszających i symbolicznych w życiu. „Oprowadzałem wycieczkę 72 uczniów ze szkoły podstawowej po naszej kaplicy i opowiadałem im o konklawe. Potem jedliśmy obiad i oglądaliśmy konklawe. Nagle usłyszałem jego imię i krzyknąłem: to on! Moi bracia oszaleli, a dzieci zaczęły krzyczeć, że znają kogoś, kto zna papieża. To było wspaniałe”, opowiadał dyrektor sanktuarium świętej Rity w Chicago w rozmowie z Marcinem Wroną korespondentem "Faktów" TVN. Źródło: Plejada, Polsat News, Interia
Brat papieża Leona XIV wywołuje burzę – kontrowersje wokół Louisa Prevosta
Wybór Roberta Prevosta na papieża był historycznym momentem dla Kościoła katolickiego — Leon XIV został pierwszą amerykańską głową kościoła. Jednak to jego brat, Louis Prevost, znalazł się w centrum medialnej uwagi z powodu swoich kontrowersyjnych wypowiedzi i politycznych poglądów, które polaryzują z wypowiedziami papieża. Jakie relacje łączą braci i jaki wpływ mają na wizerunek nowego papieża?
Wybór Roberta Prevosta na papieża, który przyjął imię Leon XIV, był momentem przełomowym – po raz pierwszy głową Kościoła katolickiego został duchowny pochodzący z USA. Jednak uroczysty charakter tego wydarzenia szybko został przyćmiony przez medialną burzę, jaką wywołały wypowiedzi jego brata, Louisa Prevosta. Konserwatywne komentarze Louisa, powiązane z ruchem MAGA i kontrowersyjnym spojrzeniem na społeczne przemiany, wzbudziły liczne kontrowersje, stawiając pytania o wpływ rodzinnych powiązań na pontyfikat nowego papieża. Wybór Roberta Prevosta na papieża Leona XIV Robert Prevost, pochodzący z Chicago, po śmierci papieża Franciszka został wybrany na głowę Kościoła katolickiego i przyjął imię Leon XIV. Jego wybór był szeroko komentowany jako historyczny, ponieważ jest pierwszym papieżem z USA. Papież Leon zdobył popularność nie tylko jako duchowny, ale także jako osoba, która otwarcie wyrażała swoje zamiłowanie do baseballu i rodzinnych więzi. Jednak w cieniu tego historycznego wydarzenia pojawiła się postać Louisa Prevosta – brata papieża. Louis, który wcześniej nie był znany szerokiej opinii publicznej, stał się przedmiotem zainteresowania mediów po tym, jak udzielił kontrowersyjnego wywiadu. W rozmowie z mediami Louis Prevost podkreślił swoje konserwatywne przekonania i nie ukrywał sympatii do ruchu MAGA („Make America Great Again”), blisko łączonym z prezydentem Stanów Zjednoczonych, Donaldem Trumpem. Zobacz także: Zanim wstąpił do zakonu, liczby były jego światem. Tajemnice Leona XIV szokują świat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/GettyImages-2212121081-a59ada5-e1746788837615.jpg" width="3566" height="2565" alt="Kardynał USA Robert Francis Prevost uczestniczy w pogrzebie papieża Franciszka na placu Świętego Piotra 26 kwietnia 2025 r. w Watykanie, Watykan." title="Kardynał USA Robert Francis Prevost uczestniczy w pogrzebie papieża Franciszka na placu Świętego Piotra 26 kwietnia 2025 r. w Watykanie, Watykan." /> Kontrowersyjne poglądy Louisa Prevosta Louis Prevost otwarcie mówił o swoich poglądach, wyrażając poparcie dla prezydenta Donalda Trumpa i komentując sytuację Kościoła oraz społeczeństwa z perspektywy konserwatywnej. W jego wypowiedziach pojawiły się opinie o rzekomych „atakach na chrześcijaństwo” oraz potrzebie przywrócenia tradycyjnych wartości. Te słowa wywołały natychmiastowe reakcje opinii publicznej – część odbiorców przyjęła je z aprobatą, lecz znaczna większość skrytykowała je jako radykalne i nieprzystające do postawy, jakiej oczekuje się od najbliższej rodziny papieża. Media na całym świecie zaczęły analizować relację między Robertem a Louisem Prevostami, zadając pytania o to, czy papież podziela poglądy brata lub czy jego pontyfikat będzie miał związek z konserwatywną ideologią prezentowaną przez Louisa. Watykan nie skomentował oficjalnie wypowiedzi Louisa Prevosta, jednak pojawiły się nieoficjalne głosy, że papież Leon XIV zdystansował się od politycznych wypowiedzi brata, podkreślając niezależność Kościoła od ideologicznych sporów. Czytaj również: Mówi o jedności, ale jego poglądy dzielą wiernych. Dlaczego Leon XIV budzi nadzieję i niepokój jednocześnie? Wpływ rodzinnych relacji na pontyfikat Leona XIV Choć relacja między Robertem a Louisem Prevostami wydaje się bliska, papież Leon XIV wielokrotnie zaznaczał, że jego obowiązki duchowe nie mają związku z polityką. Wybór Roberta Prevosta na papieża miał symboliczne znaczenie, jako przełom dla amerykańskiego katolicyzmu, jednak działania Louisa mogą rzucać cień na ten moment. Przed nowym papieżem stoi trudne zadanie – zbudowanie zaufania i jedności, pomimo kontrowersji wywołanych przez członka rodziny. Sam Louis Prevost przyznał jednak, że nie sądził, że jego słowa wywołają taką burzę, ponieważ nie sądził, że jego brat zostanie wybrany na papieża. Dlatego w rozmowie z Piersem Morganem zarzekł się, że zacznie tonować swoje wypowiedzi: „Nie miałem pojęcia, że to nadejdzie tak szybko i mogę powiedzieć, że od tamtej pory byłem bardzo cichy. Gryzę się w język na niektóre rzeczy, które pojawiają w mediach społecznościowych, ponieważ nie chcę tworzyć fal [newsów], które nie muszę tam być, ponieważ jestem typem MAGA i mam swoje przekonania. Nie muszę tworzyć kontrowersji wokół Leona, on ma dość własnych problemów” tłumaczył. Czytaj też: Leon XIV – papież z misją. Co oznacza jego wybór dla przyszłości Kościoła? Louisa Prevosta dodał także, że chociaż poglądy jego i jego brata są zróżnicowane, oboje się akceptują. W dzieciństwie dogadywali się świetnie — brat papieża wyznał, że w dzieciństwie Robert Prevost „bawił się w księdza”; dziś zaś są świadomi tego, co ich różni. Nie wiem, czy poszedłbym tak daleko i nazwał go „woke”. Prawdopodobnie jest znacznie bardziej liberalny ode mnie. Ale tacy już jesteśmy. [...] On wie, że jestem tym, kim jestem. Doskonale zna moje poglądy. Wie, że prawdopodobnie się nie zmienię i nie sądzę, żebym się zmienił, poza tym, że [...] trochę stonuję ton wypowiedzi” mówił w wywiadzie telewizyjnym. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/forum-0997226191-78cab5f.jpg" width="5500" height="4154" alt="Louis “Lou” Prevost, eldest brother of Pope Leo XIV, poses for a portrait outside his home in Port Charlotte, Florida, U.S., May 9, 2025.,Image: 997226191, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Maria Alejandra Cardona / Reuters / Forum" title="Louis “Lou” Prevost, eldest brother of Pope Leo XIV" />
Leon XIV – papież z misją. Co oznacza jego wybór dla przyszłości Kościoła?
Papież Leon XIV w swoim pierwszym przemówieniu podkreślił potrzebę jedności i dialogu, co może stanowić kontrast wobec polityki prezydenta Donalda Trumpa.
Kardynał Robert Prevost, który w czwartek 8 maja, już w drugim dniu konklawe został wybrany na papieża, budzi ciekawość, jako przywódca blisko półtora miliarda katolików. To potężna rzesza ludzi. Jaki będzie Leon XIV? Jest pierwszym papieżem Amerykaninem, co to oznacza? Jakie będą jego relacje z prezydentem Donaldem Trumpem? Amerykańskie lobby jest możne i bardzo wpływowe, także w kościele. Za kardynałem Prevostem, jako kandydatem na papieża stał murem przyjaciel Donalda Trumpa konserwatywny arcybiskup Nowego Jorku, kardynał Timothy Dolan. Ale czy to coś mówi o papieżu Leonie XIV? Jego imię dużo znaczy Jak zawsze w przypadku papieży, znaczenie ma już sam wybór imienia. Widać przede wszystkim, że papież postanowił iść własną drogą, nie przyjął sugerowanego imienia Jan XXIV ani Franciszka II. Kardynał Robert Prevost wybrał imię Leon XIV. Jego poprzednik Leon XIII wprowadził kościół we współczesne czasy, uchodził za konserwatystę, ale był reformatorem. W encyklice z 1891 roku „Rerum Novarum” pisał, jako pierwszy o pracownikach, ich prawach do uczciwej płacy, bezpiecznych warunków pracy oraz prawie przynależności do związków zawodowych. Wcześniej kościół nigdy nie zajmował się takimi „przyziemnymi” sprawami. Można z tego rozumieć, że Leon XIV będzie wrażliwy na sprawy społeczne, na zwyczajnych ludzi. Leon XIV zawsze podkreślał jedność z osobami najsłabszymi. I to pewnie będzie ważne dla nowego papieża. Ciekawostką jest fakt, że to Leon XIII nawiązał po raz pierwszy stosunki dyplomatyczne między Watykanem a Stanami Zjednoczonymi. I że imię Leon to znaczy Lew. Leon XIV a Donald Trump Ameryka — ojczyzna nowego papieża jest dzisiaj ostro podzielona. Dobrze to rozumiemy, bo też mamy ten problem. Są dwa plemiona: zwolenników i przeciwników Donalda Trumpa. Papież już w pierwszym wystąpieniu odcinał się od podziałów. Mówił o wspólnocie i przekraczaniu tego, co dzieli. Nawoływał do dialogu. Prosił, żebyśmy „szli razem bez lęku”. Mówił: „Musimy być kościołem, który buduje mosty”. Dobrze wie, jak niszczący dla wspólnoty może być podział. Można wierzyć, że będzie robił wszystko, aby uniknąć podziałów w kościele na konserwatystów i reformatorów, zwolenników trzymania się dogmatów i super otwartych duszpasterzy. Zobaczymy, jakie będą relację między nowym papieżem a prezydentem Donaldem Trumpem i wiceprezydentem, niedawno nawróconym katolikiem J.D. Vencem. Ale można sądzić, że raczej nie łatwe. Choć niektórzy uważają, że wybór Amerykanina na papieża to efekt Donalda Trumpa i część planu MAGA – Make America Great Again. Wybór Amerykanina na papieża, biorąc pod uwagę wszelkie możliwości Watykanu, także dyplomatyczne, na pewno wzmacnia USA. W każdym razie prezydent pogratulował swojemu krajanowi mówiąc, że wybór pierwszego Amerykanina na papieża to wielki zaszczyt. „Jesteśmy trochę zaskoczeni, ale bardzo szczęśliwi”, podkreślał Donald Trump. Zwolennicy Donalda Trumpa uważają, że wręcz wspomógł on wybór Amerykanina na papieża swoim dziwacznym zdjęciem w stroju papieskim. Kardynał Prevost o wiceprezydencie USA: J.D. Vance się myli Wiadomo, że jeszcze jako kardynał Robert Prevost krytykował J.D Vance. Pisał w felietonie do „National Catholic Reporter” „J.D. Vance się myli: Jezus nie każe nam hierarchizować miłości do innych”. Była to reakcja na wypowiedź wiceprezydenta, który w telewizji FOX mówił, że „istnieje chrześcijańska zasada: kochasz najpierw rodzinę, potem sąsiadów, potem swoją społeczność, później współobywateli, a dopiero potem resztę świata”, dodając, że „lewica całkowicie odwróciła tę kolejność”. Kardynał patrzył na to inaczej i pewnie nie zmieni zdania jako papież. Pisał: „Niech wszelka nienawiść, przemoc i uprzedzenia zostaną wykorzenione”. Krytykował antyimigracyjną politykę Donalda Trumpa. Modlił się za George Floyda — afroamerykanina zabitego przez białego policjanta w 2020 roku. Co wynika z misyjnego powołania Nowy papież , choć urodzony i wychowany w Ameryce, w Chicago, wiele lat spędził na misji. I to niełatwej dla amerykańskiego duchownego, bo Peru to trudny kraj dla gringo. Jako misjonarz musi być otwarty na ludzi, przekraczać kulturowe i cywilizacyjne różnice. Akceptować różnorodność. Z zarazem być przywódczy i mocny – podobno nowy papież ma te cechy. Na swoją ojczyznę patrzy też innej perspektywy, bo z horyzontu Ameryki Łacińskiej. Bogatej kulturowo, ale biedniejszej niż USA. Pojawiły się głosy, że nowy papież obyczajowo jest bardzo konserwatywny. Według opinii przytaczanych przez „New York Timesa” Leon XIV jest mniej przyjazny środowisku LGBT niż Franciszek. Miał krytykować „homoseksualny styl życia” uznając go za sprzeczny z ewangelią. Czas pokaże jak zachowa się jako papież. Czy zapyta, jak papież Franciszek: „Kim jestem, żeby oceniać?” Warto powiedzieć, że jeden z głównych orędowników Kościoła katolickiego na rzecz osób homoseksualnych, amerykański ksiądz jezuita, James Martin, opisał wybór Prevosta jako „genialny” i podkreślił, że Prevost jest „życzliwy, otwarty i uczciwy”. Wyzwaniem będzie stanowisko papieża wobec seksualnych nadużyć w kościele, a także wiele innych spraw , na przykład roli kobiet w kościele. Franciszek chciał je dopuścić do diakonatu ( niższa forma kapłaństwa) ale odstąpił od tego pod wpływem nacisku konserwatystów. Zobaczymy, jakie będzie stanowisko Leona XIV. Choć wielu obserwatorów uważa, że papież raczej będzie się starał uspokoić gorący od dyskusji kościół i załagodzić spory niż je podsycać. Kościół katolicki uchodzi dzisiaj za rozchybotaną łódź, wielu ekspertów liczy, że Leon XIV tę łódź uspokoi. Kardynał Robert Prevost był przeorem generalnym swojego zakonu augustianów. Od lat kierował watykańskim departamentem, który wybiera biskupów. Uważa się, że priorytetem przy wyborze osób do episkopatu było dla niego współczujące i duszpasterskie podejście.
Zanim wstąpił do zakonu, liczby były jego światem. Tajemnice Leona XIV szokują świat
Papież Leon XIV, czyli Robert Prevost, to postać nietuzinkowa. Jego życie pełne jest zaskakujących pasji i rodzinnych historii, które rzucają nowe światło na sylwetkę nowego przywódcy Kościoła katolickiego.
O tym, że zostanie papieżem, powiedziała mu przed laty sąsiadka z Chicago. Nikt wtedy nie podejrzewał, że kilkadziesiąt lat później ten spokojny chłopiec z Chicago stanie się głową Kościoła katolickiego. Dziś świat poznaje go jako papieża Leona XIV – człowieka z pasją do matematyki, miłością do tenisa i wyjątkową historią, która zaczęła się na długo przed dymem konklawe... Papież, który myśli jak matematyk Zanim Robert Prevost został duchownym, był naukowcem. Jego droga do wiary nie była klasyczna – z wykształcenia jest matematykiem. Studiował ten kierunek z pasją, która została z nim do dziś. Ścisły umysł, logiczne podejście do problemów i uporządkowane myślenie to cechy, które teraz widać także w jego pontyfikacie. To właśnie matematyka pomogła mu wykształcić cierpliwość, skrupulatność i zamiłowanie do porządku. Papież Leon XIV nie ukrywa, że dzięki nauce potrafi lepiej analizować sytuacje duszpasterskie i zarządzać ogromnymi strukturami Kościoła. Gdy nie nosi sutanny, gra w tenisa Czy nowy papież potrafi się zrelaksować? Jak najbardziej – najlepiej na korcie tenisowym. Robert Prevost sam przyznaje: „Uważam się za tenisistę-amatora”. Nie jest to jednak tylko okazjonalne hobby – sport towarzyszył mu przez całe życie. Gra w tenisa to dla niego sposób na zachowanie wewnętrznej równowagi, odreagowanie stresów i po prostu – czysta radość. Tenis uczy cierpliwości, strategii, szybkiego podejmowania decyzji. Dokładnie tego samego, co życie w Watykanie. ZOBACZ TEŻ:Leon XIV: Papież z Chicago, który pokochał Polskę bardziej niż myślisz „On zrobi coś wielkiego” – rodzina papieża o przepowiedni z dzieciństwa Gdy wiadomość o wyborze Roberta Prevosta na papieża obiegła świat, jego rodzina natychmiast została zapytana o komentarz. "Nie wierzyłem w to, by mój brat mógł zostać wybrany, bo ciągle słyszałem, że Amerykanin nie może zostać papieżem" - mówił brat papieża. Brat papieża wspomniał również, że to, że zostanie papieżem, miała przepowiedzieć jego sąsiadka z dzieciństwa. Dla bliskich Leona XIV jego duchowa droga nigdy nie była zaskoczeniem. Od dziecka wyróżniał się spokojem, empatią i chęcią niesienia pomocy. Zawsze był też blisko Boga. Ich opowieści ujawniają, jak mocno prorocze mogą być słowa wypowiedziane z miłością i wiarą. Prywatnie? Czuły, ciekawy świata, kochający ludzi Nie tylko matematyka i tenis tworzą wyjątkowość papieża Leona XIV. To człowiek, który uwielbia podróże i muzykę. Wielokrotnie podkreślał, jak bardzo ceni sobie możliwość spotkań z ludźmi różnych kultur – nie tylko jako duchowny, ale i zwykły człowiek. W prywatnym życiu był duszą towarzystwa. Jego otwartość, ciepło i wewnętrzny spokój sprawiały, że ludzie szybko zyskiwali do niego zaufanie. Taki właśnie – bliski i ludzki – pozostaje również jako papież. Źródło: Fakt, Vaticannews, Pudelek
Nowy papież jednym gestem poruszył serca Polaków. Patrząc na Leona XIV dostrzegają jedno
Nowy papież, Leon XIV, wzbudził wśród Polaków falę wzruszenia – dla wielu to jakby znów zobaczyli Jana Pawła II. Robert Prevost, Amerykanin z sercem bliskim Ewangelii i człowiekiem, wybrany przez 133 kardynałów, już od pierwszych chwil pontyfikatu pokazuje, że chce być papieżem blisko ludzi.
W czwartek, 8 maja 2025 roku, świat obiegła wiadomość o wyborze nowego papieża. Robert Prevost, który przyjął imię Leon XIV, został wybrany przez 133 kardynałów-elektorów. Polacy zareagowali emocjonalnie, dostrzegając w nowym papieżu podobieństwo do Jana Pawła II. W komentarzach nie ukrywają wzruszenia. Wybór Leona XIV: biały dym nad Watykanem W czwartek, 8 maja 2025 roku, z komina Kaplicy Sykstyńskiej uniósł się biały dym, sygnalizując wybór nowego papieża. Kardynałowie zakończyli konklawe, wybierając duchownego, który zajmie miejsce swojego poprzednika, Franciszka. Tego samego dnia na balkonie bazyliki św. Piotra w Watykanie zaprezentowano światu nowego papieża. Nowy papież to Amerykanin – Robert Prevost. Po wyborze przyjął imię Leon XIV. Zanim został papieżem od 2023 roku nieprzerwanie piastował jedne z najważniejszych stanowisk w Watykanie – był prefektem Dykasterii ds. Biskupów oraz przewodniczącym Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Jego wybór jest historyczny nie tylko ze względu na narodowość, ale także ze względu na emocjonalne reakcje, jakie wywołał wśród wiernych. „Niech pokój będzie z wami wszystkimi. Najdrożsi bracia i siostry, to jest pierwsze pozdrowienie Chrystusa zmartwychwstałego, Dobrego Pasterza, który oddał życie za trzódkę Boga. […] Pan Bóg błogosławi, Pan Bóg was wszystkich kocha. (…) Jesteśmy sługami Chrystusa. (…) Świat ma potrzebę Jego światła. Ludzkość potrzebuje Jego jako mostu, żeby dochodziła do miłości Boga. Razem musimy być Kościołem misyjnym, który buduje mosty i dialog, tak jak ten Plac, który ma otwarte ramiona dla wszystkich”, mówił. Czytaj też: Biały dym nad Kaplicą Sykstyńską – wybrano następcę Franciszka! Kim jest nowy papież? Polacy o nowym papieżu: "Jak nasz Wojtyła" Wybór nowego papieża wywołał poruszenie. Gdy tylko Leon XIV pojawił się na balkonie bazyliki św. Piotra, wśród Polaków zapanowała cisza pełna wzruszenia. W jednej chwili emocje sięgnęły zenitu – wierni nie mogli uwierzyć własnym oczom. Dla wielu z nich nowy papież był niczym lustrzane odbicie Jana Pawła II. Media społecznościowe zalała fala komentarzy – setki osób pisały o niesamowitym podobieństwie między nowym biskupem Rzymu a papieżem Polakiem. Wspominają o gestach i zachowaniu. Internauci nie kryli wzruszenia. Dodawano, że nowy papież ma ten sam spokój i dobroć w oczach, co Jan Paweł II. "Od kiedy nasz papież odszedł, nikt nie zrobił na mnie takiego wrażenia, pomimo ogromnego szacunku. Ten Papież ma w sobie coś wyjątkowego, bije od niego dobroć", "Jak mu dobrze z oczu patrzy", "Jakbym zobaczyła Wojtyłę", "Wzruszyłam się", "Podobny do naszego Jana Pawła", "Wygląda jak nasz papież Polak", "To było pierwsze, co powiedziałam: "Co tam robi Karol Wojtyła", "Dosłownie moja pierwsza myśl, że przypomina mi Jana Pawła. Nie umiem wytłumaczyć, czemu, ale mocno to poczułam", "Myślałam, że tylko ja widzę podobieństwo i coś ze mną nie tak", możemy przeczytać. Czytaj też: Wzruszające wspomnienie! Papież Leon XIV poznał Jana Pawła II. Niezwykłe zdjęcie obiegło cały świat Co ciekawe, papież Leon XIV kilkukrotnie odwiedzał Polskę. W rozmowie z Super Expressem nowego biskupa Rzymu w poruszających słowach wspomina ojciec Beniamin Kuczała, prowincjał polskich augustianów. Ojciec Robert Prevost został zapamiętany przez współbraci jako uosobienie pokory i duchowej otwartości. W jego obecności czuło się wspólnotę, bliskość i prawdziwe człowieczeństwo. Na każdym etapie swojej drogi Robert Prevost niezmiennie przypominał o tym, co najważniejsze – jedności, empatii i trosce o tych, którzy są najbardziej bezbronni. Właśnie z tych wartości zrodził się jego wybór imienia. Leon XIV – jak podkreślają watykaniści – to nieprzypadkowe nawiązanie do Leona XIII, papieża robotników i społecznej sprawiedliwości. „Wierzę, że będzie potrafił połączyć wierność doktrynie z otwartością na dialog – tak jak Jan Paweł II i Franciszek. Może stać się pomostem między epokami, jak Leon XIII, który zmierzył się z wyzwaniami swoich czasów”, komentuje prowincjał Beniamin Kuczała. Czytaj też: Kożuchowska modli się za Leona XIV, Lubaszenko mówi o nadziei. Emocje polskich gwiazd po wyborze papieża Pierwsze plany Leona XIV jako papieża Nowo wybrany papież Leon XIV odprawi uroczystą mszę świętą w Kaplicy Sykstyńskiej w piątek o godzinie 11.00. Będzie to jego pierwsze liturgiczne wystąpienie jako papieża. A w niedzielę odmówi również modlitwę Regina Coeli, podczas której przemówi do wiernych zgromadzonych na placu św. Piotra. Świat Kościoła katolickiego wchodzi w nowy etap pontyfikatu. Wybór Leona XIV może zwiastować okres odnowy duchowej. Od pierwszych chwil swojej papieskiej posługi Leon XIV daje jasno do zrozumienia – nie tylko zamierza kontynuować drogę wytyczoną przez papieża Franciszka, ale pragnie ją rozwijać na własnych, przemyślanych zasadach. Jego Kościół to nie hierarchiczna twierdza, lecz żywa wspólnota – bliska ludziom, głęboko zakorzeniona w Słowie Bożym i otwarta na szczery, wielogłosowy dialog. Nowy papież nie ma wątpliwości: Kościół powinien być tam, gdzie pulsuje życie – wśród tych, którzy cierpią, szukają nadziei i próbują odnaleźć się w złożonym świecie dzisiejszych wyzwań. Źródło: Infor.pl, Fakt, Stacja7.pl, Super Express, Wiadomości WP.pl
Wzruszające wspomnienie! Papież Leon XIV poznał Jana Pawła II. Niezwykłe zdjęcie obiegło cały świat
8 maja 2025 roku świat obiegła sensacyjna wiadomość – amerykański kardynał Robert Prevost został wybrany papieżem, przyjmując imię Leon XIV. Dodatkowego symbolicznego znaczenia nadała temu wydarzeniu archiwalna fotografia, na której młody Prevost spotyka się z Janem Pawłem II.
8 maja 2025 roku nad Watykanem uniósł się biały dym – symbol nowego początku. Kardynał Robert Prevost został wybrany na papieża, przyjmując imię Leon XIV. Wkrótce po ogłoszeniu wyboru w internecie pojawiła się archiwalna fotografia przedstawiająca jego spotkanie z Janem Pawłem II. Wybór Leona XIV na papieża Świat obiegła sensacyjna wiadomość – 8 maja 2025 roku nowym papieżem został amerykański kardynał Robert Prevost, który przyjął imię Leon XIV. To historyczny moment, ponieważ po raz pierwszy na tronie Piotrowym zasiadł duchowny ze Stanów Zjednoczonych. Decyzja konklawe wywołała żywą reakcję zarówno wśród wiernych, jak i mediów na całym świecie. "Niech pokój będzie z Wami wszystkimi. Najdrożsi bracia i siostry, to jest pierwsze pozdrowienie Chrystusa Zmartwychwstałego. Ja również chciałbym, aby to pozdrowienie pokoju weszło do naszych serc", tymi słowami z balkonu bazyliki Świętego Piotra witał wiernych następca Franciszka. Zaledwie chwilę później, Leon XIV zaskoczył wiernych gestem pełnym emocji – zwrócił się do zgromadzonych po hiszpańsku. To nieprzypadkowy wybór. Papieskie słowa były serdecznym ukłonem w stronę jego ukochanej parafii, z którą od lat łączy go szczególna więź. "Jeżeli pozwolicie mi na słowa w języku hiszpańskim: wszyscy, którzy pochodzą z mojej ukochanej diecezji w Peru. Chcemy być Kościołem synodalnym, który jest w drodze, zawsze szuka pokoju, miłosierdzia, chce być blisko zwłaszcza tych, którzy cierpią. Dzisiaj jest dzień modlitw do Matki Bożej Pompejańskiej. Nasza matka Maryja chce zawsze iść z nami, pomagać nam poprzez nasze wstawiennictwo i miłość. (...) Pomódlcie się razem o tę drogę o łaskę pokoju. Prośmy o to Maryję", mówił. Czytaj też: Biały dym nad Kaplicą Sykstyńską – wybrano następcę Franciszka! Kim jest nowy papież? Archiwalna fotografia z Janem Pawłem II Wkrótce po ogłoszeniu wyboru Leona XIV, w sieci pojawiła się archiwalna fotografia, która natychmiast wzbudziła ogromne zainteresowanie. Zdjęcie, opublikowane przez "New York Post", przedstawia młodego Roberta Prevosta ściskającego dłoń świętego Jana Pawła II. Ich drogi przecięły się w 1982 roku. Młody Robert Prevost, jeszcze przed trzydziestką, dopiero rozpoczynał swoją kapłańską drogę w chicagowskiej parafii St. Mary of the Assumption. To miejsce miało dla niego szczególne znaczenie – dzięki rodzicom znał je od dziecka, a więź z lokalną wspólnotą była głęboka i emocjonalna. Kapłaństwo było jego przeznaczeniem. "Niektórzy z nas to rozważali. Dla większości młodych mężczyzn była to swego rodzaju fantazja. Myślę, że w przypadku Prevosta było to prawdziwe powołanie", mówił absolwent St. Mary John Doughney w rozmowie z Chicago Sun-Times. Spotkanie z Janem Pawłem II, uwiecznione na zdjęciu, stało się symbolem duchowego początku jego misji. Fotografia uchwyciła moment spotkania dwóch duchownych. Dziś tamto wydarzenie nabiera nowego znaczenia. Obecne zdjęcie stało się symbolicznym łącznikiem między przeszłością a teraźniejszością Kościoła. Dla wielu wiernych to znak ciągłości i Bożego planu prowadzącego Prevosta aż do roli następcy świętego Piotra. View oEmbed on the source website Reakcje na wybór nowego papieża Tysiące Rzymian, pielgrzymów i turystów z całego świata zebrało się, by wspólnie czekać na znak z Kaplicy Sykstyńskiej. Według włoskich służb tego wieczoru na placu św. Piotra obecnych było aż 100 tysięcy osób. W związku z ogromnym napływem wiernych, wprowadzono najwyższy poziom zabezpieczeń. Gdy nad Watykanem uniósł się biały dym, tłum wybuchł radością – wśród dźwięków dzwonów rozbrzmiały okrzyki zachwytu i łzy wzruszenia. Szczególne zainteresowanie wzbudził fakt, że nowy papież pochodzi z USA – kraju, który dotychczas nie miał swojego przedstawiciela na tronie papieskim. Obecność archiwalnej fotografii z Janem Pawłem II dodała emocji i symboliki temu wydarzeniu, pokazując długą drogę, jaką przebył nowy papież – od misjonarza w Ameryce Południowej do głowy Kościoła katolickiego. Sprawdź też: Kożuchowska modli się za Leona XIV, Lubaszenko mówi o nadziei. Emocje polskich gwiazd po wyborze papieża Źródło: Onet, Onet Wiadomości
Co jedzą kardynałowie podczas konklawe? Te produkty nie mogą się znaleźć na ich stole
W czasie konklawe menu kardynałów jest skromne, a niektóre potrawy od wieków zakazane. Co dokładnie jedzą kardynałowie w tym wyjątkowym czasie?
Konklawe to nie tylko moment kluczowy dla Kościoła katolickiego, ale również czas intensywnego duchowego skupienia. Z tego względu codzienne życie kardynałów podczas tego wydarzenia podporządkowane jest pokucie, wyciszeniu i prostocie. Jednym z wyrazów tej duchowości jest skromne menu – bez wykwintnych dań, luksusowych produktów czy kulinarnych ekstrawagancji. Takie podejście nie jest przypadkowe. Utrzymanie prostych warunków życia, również w kwestii jedzenia, ma sprzyjać refleksji i unikaniu rozproszeń. Wspólne posiłki nie mają być okazją do przyjemności – ich celem jest dostarczenie niezbędnych wartości odżywczych bez zaburzenia skupienia duchowego. ZOBACZ TAKŻE: Konklawe: wszystko co wiemy o wyborze nowego papieża. Czy kardynał z Polski ma szansę na ten tytuł? Co jedzą kardynałowie podczas konklawe? Menu dla kardynałów przygotowywane jest w Domu Świętej Marty. Gotowaniem zajmują się siostry zakonne, które każdego dnia serwują potrawy zgodne z tradycją i zasadami postu duchowego. Według informacji podanych przez BBC, tym razem na stoły duchownych trafiły m.in.: minestrone (włoska zupa warzywna), spaghetti, arrosticini (szaszłyki z baraniny) i gotowane warzywa. To dania codzienne, które mają przede wszystkim wypełniać obowiązki żywieniowe. Wielu duchownych narzeka na smak kuchni w Domu Świętej Marty porównując ją do „posiłków na dworcu”. Dlaczego niektóre potrawy są zakazane? W czasie konklawe nie wszystko może znaleźć się na stole. Pewne produkty od wieków nie pojawiają się w menu – i to nie bez powodu. Wśród nich znajdują się szparagi, które mimo swojego niewinnego wyglądu są konsekwentnie pomijane. Zgodnie z tradycją, ich spożywanie w większych ilościach może prowadzić do dolegliwości trawiennych. A jak wiadomo – komfort trawienny w czasie wielogodzinnych obrad ma kluczowe znaczenie. Ale to nie wszystko. Historia konklawe zna znacznie bardziej restrykcyjne zasady. W przeszłości zakazane były m.in.: kurczak czy ravioli z obawy, że w ich wnętrzu mogłyby zostać ukryte karteczki z tajnymi wiadomościami. Zasady te miały zapewnić bezpieczeństwo oraz uniemożliwić jakąkolwiek komunikację ze światem zewnętrznym. CZYTAJ TEŻ: Watykan skrywa więcej, niż myślisz. Oto 5 sekretów, które spędzają sen z powiek Kto dba o posiłki w Domu Świętej Marty? Za kulinarną stronę konklawe odpowiedzialne są siostry zakonne. To one każdego dnia gotują dla ponad stu kardynałów przebywających w Watykanie. Ich zadaniem jest nie tylko przygotowanie prostych, zgodnych z dietą potraw, ale również utrzymanie reżimu ciszy i dyskrecji. Dom Świętej Marty, który pełni funkcję tymczasowej rezydencji kardynałów, staje się w tym czasie zamkniętą przestrzenią – odizolowaną od świata i pełną reguł. Kuchnia odgrywa tu ważną rolę, choć nie jest miejscem kulinarnej finezji, lecz funkcjonalności.
Seminarium kończył w Polsce, urodził się w Melbourne. Oto najmłodszy kardynał tegorocznego Konklawe 2025
45-letni Mykoła Byczok z Ukrainy, weźmie udział w konklawe 2025. Ukończył seminarium w Tuchowie. Poznaj jego historię i polskie akcenty w jego drodze do Watykanu.
Najmłodszy uczestnik nadchodzącego konklawe, 45-letni kardynał Mykoła Byczok z Ukrainy, zaskakuje nie tylko wiekiem, ale także silnym związkiem z Polską – swoją formację duchową rozpoczął w tuchowskim seminarium redemptorystów. Kim jest kardynał Mykoła Byczok? Mykoła Byczok to 45-letni duchowny pochodzący z Ukrainy. Został mianowany kardynałem przez papieża Franciszka w 2024 roku. Jest przedstawicielem Kościoła greckokatolickiego i obecnie pełni posługę duszpasterską w Australii. Jego nominacja wzbudziła zainteresowanie nie tylko ze względu na jego młody wiek, ale również z uwagi na jego międzynarodową drogę kapłańską oraz powiązania z Polską. Byczok to obecnie najmłodszy kardynał, który weźmie udział w przyszłym konklawe, mającym na celu wybór nowego papieża. Polskie ścieżki duchowe: Seminarium w Tuchowie W życiorysie kardynała Byczoka istotne miejsce zajmuje Polska. Ukończył on seminarium duchowne w Tuchowie, w województwie małopolskim. To seminarium należy do zgromadzenia redemptorystów i odgrywa znaczącą rolę w formacji duchownych w Europie Środkowo-Wschodniej. Ten etap edukacji religijnej ukształtował jego duchowość i przyczynił się do jego późniejszych decyzji duszpasterskich. Polski akcent w historii kardynała Byczoka ma tym samym niebagatelne znaczenie. ZOBACZ TEŻ: Konklawe: wszystko co wiemy o wyborze nowego papieża. Czy kardynał z Polski ma szansę na ten tytuł? Droga do Watykanu: Od Melbourne do konklawe Po zakończeniu nauki w Polsce, kardynał Byczok prowadził posługę duszpasterską na różnych kontynentach. Od 2020 roku działa w Melbourne w Australii, gdzie zyskał uznanie jako prężny lider duchowy. To właśnie z tej lokalizacji został wyniesiony do godności kardynalskiej. Jego działalność w Melbourne to przykład skutecznej pracy misyjnej Kościoła greckokatolickiego na antypodach. Znaczenie młodego kardynała w wyborze papieża Obecność 45-letniego kardynała Byczoka na konklawe w 2025 roku to nie tylko ciekawostka statystyczna. Jako najmłodszy uczestnik tego wydarzenia, może reprezentować nowe pokolenie duchowieństwa w Kościele katolickim. Jego udział może również wskazywać na zmieniające się priorytety w Watykanie – większą inkluzywność oraz docenianie różnorodności kulturowej i geograficznej. Polski akcent w konklawe 2025 Seminarium w Tuchowie to jedyny polski ślad w biografii kardynała Byczoka, ale jego znaczenie jest nie do przecenienia. Ten duchowy ośrodek uformował przyszłego kardynała i przygotował go do międzynarodowej służby. To kolejny przypadek, gdy Polska – pośrednio – odgrywa rolę w najważniejszych wydarzeniach Kościoła katolickiego, takich jak konklawe. Wydarzenie to będzie śledzone z uwagą także przez Polaków, którzy mogą dostrzec w osobie Byczoka symboliczną więź z własną tradycją religijną. Źródło: Plejada
„Konklawe” ujawnia to, o czym Watykan milczy. Poznaj prawdę, zanim wybiorą nowego papieża
Nagrodzony Oscarem thriller polityczny "Konklawe" w reżyserii Edwarda Bergera ukazuje bezwzględną walkę o władzę w Watykanie po nagłej śmierci papieża. W roli kardynała Lawrence'a występuje Ralph Fiennes, a w obsadzie znalazł się także polski aktor Jacek Koman. Film, który zdobył uznanie krytyków i widzów, dostępny jest na platformach streamingowych.
Choć cała fabuła filmu to fikcja, nagrodzony Oscarem film "Konklawe" ukazuje mechanizm wyboru papieża w Watykanie. W zasadzie nie dowiemy się nigdy, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami Kaplicy Sykstyńskiej. Nietrudno jednak domyślić się, że wybór papieża nie zawsze związany jest z sympatią, a podąża za tym polityka, układy i preferencje. O czym dokładnie jest "Konklawe", które po śmierci papieża Franciszka bije znów rekordy popularności w sieci? "Konklawe" znów na topie. O czym jest oscarowy thriller? Wyreżyserowany przez Edwarda Bergera thriller "Konklawe" opowiada o tym, jak w Watykanie rozpoczyna się walka o władzę i Tron Piotrowy. Dla osób, które oglądają go po raz pierwszy, zaskakująca może być obecność polskiego aktora, Jacka Komana, który pojawia się jednak tylko na początku filmu. Jego rola, choć bardzo krótka - zwraca uwagę, zwłaszcza z uwagi na świetny angielski aktora. "Konklawe" ukazuje cały proces wyboru papieża od strony technicznej, ale też układów, strategii i niestety spisków. Główną rolę gra Ralph Finnes, który jako przewodniczący obrad "Konklawe", stoi na straży poprawności wyborów. Nieoczekiwanie, dzień po dniu, na jaw wychodzą ukryte fakty z życia kardynałów, które krzyżują wiele planów. Pewni jak do tej pory kandydaci, spadają na ostatnie miejsca listy i tracą szansę na zostanie głową Kościoła Katolickiego. Film swoją premierę miał w 2024 roku i zyskał ogromne uznanie w świecie filmu. Otrzymał aż cztery statuetki BAFTA, Złoty Glob oraz Oscara. ZOBACZ TEŻ: To oni wybiorą nowego papieża. Polskie nazwiska, o których mówi się w Watykanie Co w "Konklawe" jest fikcją, a co prawdą? Należy pamiętać, że film "Konklawe" powstał jako adaptacja powieści Roberta Harrisa, dlatego nie można stwierdzić, że jest to prawdziwa historia. ALE! W wywiadzie dla "TIME", Harris wyjawił, że inspirował się prawdziwymi wydarzeniami, o których wie niewiele osób. "Istnieje rzekomy pamiętnik kardynała z konklawe, które wybrało Ratzingera na papieża Benedykta, który opisuje proces głosowania i próbę powstrzymania Ratzingera" - mówił w wywiadzie. "Był też wielki liberalny kardynał z Mediolanu, który miał zostać papieżem. Zawsze był faworytem, ale po pierwszym głosowaniu zajął dopiero trzecie miejsce. To jest postać Stanleya Tucciego w filmie i ustawia ludzki dramat - człowieka, który czekał całe życie tylko po to, by mu się to wymknęło". Berger jako reżyser, podczas wizyt w Watykanie postawił na szczegółowość. Na planie zawsze obecny był konsultant, który pomagał jak najdokładniej odzwierciedlić cały proces, jaki ma miejsce w rzeczywistości. W filmie widzimy, że kardynałowie mieszkają w Domu Świętej Marty na terenie Pałacu Apostolskiego w Watykanie i tak będzie w rzeczywistości między 5 a 10 maja 2025 roku. Według dostępnych informacji, "Konklawe" dokładnie odzwierciedliło również cały proces głosowania, nabijanie na igłę i czerwoną szpulę kart z głosami kardynałów, a także wcześniejsze przeszukiwanie Kaplicy Sykstyńskiej w celach bezpieczeństwa. Autentyczne jest również palenie głosów i wybór czarnego dymu lub też białego - jeśli papież zostanie wybrany. "Procedura głosowania została przeprowadzona bardzo dobrze" - powiedział ksiądz Thomas Reese, felietonista Religion News Service z tytułem doktora nauk politycznych Uniwersytetu Kalifornijskiego. CZYTAJ TEŻ: Watykan skrywa więcej, niż myślisz. Oto 5 sekretów, które spędzają sen z powiek Gdzie obejrzeć "Konklawe"? Po śmierci papieża Franciszka, "Konklawe" znów przeżywa swój renesans. W większych miastach Polski film trafił ponownie do kin studyjnych, ale dostępny jest on również na popularnych platformach. "Konklawe" można obejrzeć między innymi na layer, Canal+, TVP VOD oraz Amazon Prime Video. Źródło: Onet
W dniu śmierci papieża skończył 60 lat. Czy nazwisko Pizzaballa to znak?
Kardynał Pierbattista Pizzaballa, łaciński patriarcha Jerozolimy i franciszkanin z Włoch, jest wymieniany wśród potencjalnych następców papieża. Jego zaangażowanie w dialog międzyreligijny oraz odważne działania na rzecz pokoju przyciągają uwagę wiernych na całym świecie.
Wśród dramatycznych wydarzeń na Bliskim Wschodzie, jeden człowiek postanowił postawić wszystko na jedną kartę. Kardynał Pierbattista Pizzaballa, łaciński patriarcha Jerozolimy, zaskoczył świat, oferując siebie w zamian za izraelskich zakładników. Ten niezwykły gest nie tylko zapisał się w historii Kościoła, ale i postawił go w gronie najpoważniejszych kandydatów do objęcia papieskiego tronu. Życiorys i droga do kapłaństwa Pierbattista Pizzaballa urodził się w 1965 roku w Cologno al Serio, niedaleko Bergamo we Włoszech. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych, czyli franciszkanów, a święcenia kapłańskie przyjął w 1990 roku. Już od początku swojej posługi związany był z Ziemią Świętą. W Jerozolimie spędził większość swojej kariery duchownej, co wpłynęło na jego dalszą drogę w Kościele katolickim. W 2004 roku został przełożonym Kustodii Ziemi Świętej – wspólnoty franciszkańskiej odpowiedzialnej za opiekę nad miejscami świętymi w Izraelu, Palestynie i innych częściach Bliskiego Wschodu. To stanowisko uczyniło go jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci katolickich na Bliskim Wschodzie. ZOBACZ TEŻ: 5 sekretów Watykanu, których nie znasz! Posługa w Ziemi Świętej i dialog międzyreligijny W 2016 roku papież Franciszek mianował go administratorem apostolskim, a następnie łacińskim patriarchą Jerozolimy – najważniejszym przedstawicielem Kościoła katolickiego w tej części świata. Funkcja ta ma szczególne znaczenie ze względu na wielowyznaniowy i wielokulturowy charakter regionu. Pizzaballa nie unika trudnych tematów, a jego działania koncentrują się na budowaniu mostów między chrześcijanami, żydami i muzułmanami. Jego doświadczenie oraz wieloletnia obecność w regionie przyczyniły się do uznania go za autorytet w zakresie dialogu międzyreligijnego i politycznego. Odważne działania na rzecz pokoju W październiku 2023 roku kardynał Pizzaballa zaoferował siebie w zamian za izraelskich zakładników przetrzymywanych przez Hamas. Ta dramatyczna i bezprecedensowa propozycja została odczytana jako głęboki gest pokoju i oddania się posłudze drugiemu człowiekowi. Tym aktem nie tylko zwrócił uwagę mediów, ale także ukazał, jak bardzo jego postawa różni się od standardowego obrazu wysokiego hierarchy kościelnego. Jego gotowość do poświęcenia osobistego bezpieczeństwa dla ratowania życia innych wzbudziła podziw również poza światem katolickim. CZYTAJ TEŻ: Watykan: niezwykłe ciekawostki o najmniejszym państwie świata Kandydatura na papieża – szanse i wyzwania Po śmierci papieża Franciszka, kardynał Pizzaballa został wymieniony jako jeden z możliwych kandydatów do objęcia Stolicy Piotrowej. Jego kandydatura jest nietypowa – pochodzi z Włoch, ale jego duszpasterska droga związana jest głównie z Bliskim Wschodem, co w kontekście uniwersalności Kościoła katolickiego może być postrzegane jako atut. Jego głębokie zaangażowanie w dialog międzyreligijny, doświadczenie w regionie konfliktów oraz postawa pełna empatii mogą zjednać mu wielu zwolenników podczas konklawe. Jednocześnie, jego odmienność od tradycyjnych kandydatów może być wyzwaniem dla niektórych elektorów. Źródło: Polskie Radio, Radio Zet
To oni wybiorą nowego papieża. Polskie nazwiska, o których mówi się w Watykanie
Czterech polskich kardynałów weźmie udział w nadchodzącym konklawe, które wyłoni nowego papieża. W gronie 135 kardynałów z ponad 70 krajów świata, Polacy będą współdecydować o przyszłości Kościoła katolickiego. Ich głosy mogą mieć ogromne znaczenie w wyborze przyszłej głowy Kościoła Katolickiego.
Czterech polskich kardynałów – Stanisław Ryłko, Kazimierz Nycz, Konrad Krajewski i Grzegorz Ryś – dołączy do elitarnego grona elektorów, którzy wybiorą nowego papieża. W konklawe weźmie udział 135 kardynałów z całego świata – to jeden z najważniejszych momentów w historii Kościoła katolickiego. Kto z Polaków pojedzie na konklawe? W nadchodzącym konklawe Kościół katolicki wyłoni nowego papieża. W gronie kardynałów-elektorów znajdzie się czterech Polaków. To kardynałowie Stanisław Ryłko, Kazimierz Nycz, Konrad Krajewski oraz Grzegorz Ryś. Obecność tej czwórki na liście elektorów to znaczące wyróżnienie i świadectwo roli, jaką Polska odgrywa w globalnej strukturze Kościoła. ZOBACZ TEŻ: Skazany kardynał Angelo Becciu żąda udziału w konklawe – Watykan podzielony Kardynał Stanisław Ryłko Urodzony 4 lipca 1945 roku w Andrychowie, ma 79 lat. Święcenia kapłańskie przyjął 30 marca 1969 roku z rąk kardynała Karola Wojtyły. W latach 2003–2016 pełnił funkcję przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Świeckich, a od 2016 roku jest archiprezbiterem bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie. Kardynałem został mianowany w 2007 roku przez papieża Benedykta XVI. Kardynał Kazimierz Nycz Urodzony 1 lutego 1950 roku w Starej Wsi, ma 75 lat. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 maja 1973 roku. W 2007 roku został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawskim, a w 2010 roku papież Benedykt XVI wyniósł go do godności kardynalskiej. Jako metropolita warszawski, kardynał Nycz odgrywa kluczową rolę w Kościele katolickim w Polsce. Kardynał Konrad Krajewski Urodzony 25 listopada 1963 roku w Łodzi, ma 61 lat. Święcenia kapłańskie przyjął 11 czerwca 1988 roku. W 2013 roku papież Franciszek mianował go jałmużnikiem papieskim oraz arcybiskupem tytularnym Benevento. Kardynałem został mianowany w 2018 roku. Znany jest z działalności charytatywnej, m.in. organizowania pomocy dla bezdomnych i uchodźców. Kardynał Grzegorz Ryś Urodzony 9 lutego 1964 roku w Krakowie, ma 61 lat. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 maja 1988 roku. W latach 2011–2017 był biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, a od 2017 roku pełni funkcję arcybiskupa metropolity łódzkiego. W 2023 roku papież Franciszek mianował go kardynałem. Kardynał Ryś znany jest z zaangażowania w dialog międzyreligijny oraz inicjatywy duszpasterskie. Ile osób wybierze nowego papieża? Zgodnie z obowiązującymi zasadami, w konklawe uczestniczyć może maksymalnie 120 kardynałów, którzy nie ukończyli 80. roku życia. W praktyce liczba ta może być nieco wyższa, jeśli przekroczenie limitu nastąpiło w krótkim czasie. W najbliższym konklawe udział zapowiedziało 135 kardynałów z ponad 70 krajów. Gdzie i kiedy odbędzie się konklawe? Konklawe odbędzie się w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Choć dokładna data nie została jeszcze ogłoszona, wiadomo, że musi zostać zwołane nie wcześniej, niż 15 dni oraz nie później niż 20 dni po śmierci papieża. W tym przypadku oznacza to, że Konklawe odbędzie się między 5 a 10 maja 2025 roku. CZYTAJ TEŻ: Polski kardynał na celowniku Watykanu. Kto zastąpi papieża Franciszka? W tle nazwisko Krajewskiego Jaką rolę odegrają polscy kardynałowie? Polscy kardynałowie mają prawo głosu równe wszystkim innym elektorom. Ich obecność może jednak wzmocnić znaczenie Europy Środkowo-Wschodniej w strukturach Kościoła. Kardynałowie Ryłko, Nycz, Krajewski i Ryś są postaciami aktywnymi na różnych polach działalności kościelnej – od kurii watykańskiej, przez duszpasterstwo, po kwestie charytatywne. Co dalej po konklawe? Po wyborze nowego papieża kardynałowie-elektorzy uczestniczą w inauguracji pontyfikatu i pełnią rolę doradczą wobec nowo wybranego Ojca Świętego. Dla Polaków udział w konklawe to nie tylko zaszczyt, ale także odpowiedzialność za przyszłość Kościoła katolickiego, zarówno w wymiarze duchowym, jak i organizacyjnym. Źródło: TVP Info, Wikipedia
Skazany kardynał Angelo Becciu żąda udziału w konklawe – Watykan podzielony
Watykan stoi w obliczu kontrowersji: kardynał Angelo Becciu, skazany za nadużycia finansowe i pozbawiony praw kardynalskich, domaga się udziału w wyborze nowego papieża po śmierci Franciszka. Jego żądania wywołują podziały wśród elektorów.
Giovanni Angelo Becciu, 76-letni kardynał z Sardynii, przez lata był jedną z najważniejszych postaci w kurii rzymskiej. Jako były substytut Sekretariatu Stanu i prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odgrywał kluczową rolę u boku papieża Franciszka. Jego błyskotliwa kariera została jednak dramatycznie przerwana przez skandal, który wstrząsnął Watykanem. Skandal finansowy i wyrok Trybunału Watykańskiego W 2020 roku papież Franciszek pozbawił Becciu przysługujących mu przywilejów kardynalskich. Powodem były zarzuty o poważne nieprawidłowości finansowe, w tym zakup luksusowej nieruchomości w Londynie ze środków przeznaczonych na działalność charytatywną. Sprawa zakończyła się głośnym procesem, określanym przez watykańskich obserwatorów mianem „procesu stulecia”. W grudniu 2023 roku Trybunał Państwa Watykańskiego wydał wyrok: pięć i pół roku więzienia za nadużycie stanowiska i sprzeniewierzenie funduszy. ZOBACZ TEŻ: Po śmierci papieża Franciszka Watykanem rządzi Polak. Został wylosowany Żądanie udziału w konklawe mimo wyroku Mimo wyroku i utraty przywilejów, kardynał Becciu deklaruje chęć udziału w przyszłym konklawe. W rozmowie z dziennikiem „Unione Sarda” podkreślił, że nie otrzymał formalnego zakazu uczestnictwa, ani prośby o pisemną rezygnację. "Nie została wyrażona bezpośrednia wola wykluczenia mnie z konklawe ani prośba o to, bym na piśmie zrezygnował z udziału" — podkreśla. Twierdzi również, że papież mu wybaczył. Deklaracja ta wywołała poruszenie. Tradycja oraz przepisy prawa kanonicznego nakładają na elektorów wymóg nieskazitelnego charakteru – co, według wielu obserwatorów, wyklucza Becciu z tego grona. Reakcje Watykanu i podziały wśród elektorów Do tej pory Watykan nie przedstawił oficjalnego stanowiska. W kręgach kardynalskich słychać jednak rosnące głosy sprzeciwu. Część elektorów otwarcie wyraża obawy, że obecność Becciu może zagrozić wiarygodności całego procesu wyboru nowego papieża. Są też bardziej umiarkowane opinie, które wskazują na brak jednoznacznego zakazu i postulują dopuszczenie Becciu do głosowania, zgodnie z literą prawa. Co dalej z udziałem Becciu w konklawe? Watykan stoi przed trudną decyzją. Becciu, skazany i pozbawiony funkcji, nadal formalnie pozostaje kardynałem, a to oznacza, że technicznie rzecz biorąc, może uczestniczyć w konklawe. Sprawa Becciu stawia pytanie o przejrzystość i moralny autorytet Kościoła katolickiego. Jeśli zostanie dopuszczony do głosowania, może to wzbudzić poważne wątpliwości co do legitymacji całego procesu wyboru papieża. Wszystko wskazuje na to, że sprawa będzie miała ciąg dalszy, a decyzja powinna zostać podjęta podczas kongregacji generalnej kardynałów. SPRAWDŹ TEŻ: Ostatnia rozmowa papieża Franciszka. Tylko J.D. Vance wie, co wtedy usłyszał
Watykan skrywa więcej, niż myślisz. Oto 5 sekretów, które spędzają sen z powiek
Watykan tajemnice – odkryj 5 faktów, które zmienią Twój obraz tego miejsca. Zaskakujące ciekawostki i sekrety!
Watykan fascynuje nie tylko pielgrzymów i turystów, ale także historyków i miłośników teorii spiskowych. Z pozoru niewielki, spokojny, pełen duchowości – Watykan wydaje się być miejscem bez skaz. Tymczasem mury tego państwa były świadkami wydarzeń, które do dziś nie mają jednoznacznego wyjaśnienia. Niektóre z nich pozostają zamknięte za spiżowymi drzwiami, inne wzbudzają kontrowersje na całym świecie. Poniżej przedstawiamy pięć tajemnic, które nieustannie intrygują opinię publiczną. Apostolskie Archiwum Watykańskie – labirynt zakazanych dokumentów Ukryte pod Bazyliką św. Piotra Apostolskie Archiwum Watykańskie (dawniej Tajne Archiwum) zawiera dokumenty sięgające VIII wieku. Ich długość szacowana jest na 85 kilometrów. Znajdują się tam m.in. pisma Michała Anioła, dokumenty Soboru Trydenckiego, listy o herezji Lutra, czy korespondencja Galileusza z papieżem. Co tak naprawdę ukrywa watykańskie archiwum? Nie każdy ma do niego dostęp – potrzebna jest zgoda samego Watykanu, a badacze muszą spełnić szereg rygorystycznych kryteriów. Nawet wtedy mogą przebywać tam tylko kilka godzin dziennie, bez prawa fotografowania. To właśnie te ograniczenia budują atmosferę tajemniczości. Egzorcyzmy w Watykanie – duchowe zmagania za murami świętego miasta Choć dla wielu to temat z pogranicza legend, Watykan rzeczywiście uznaje istnienie opętania i przeprowadza egzorcyzmy. Egzorcysta Rzymu, ojciec Gabriele Amorth, przeprowadził ich ponad 70 tysięcy. Watykan powołał nawet Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów. Egzorcyzmy w XXI wieku – realna praktyka czy relikt przeszłości? Przypadki egzorcyzmów są dokładnie dokumentowane i często poprzedzane konsultacjami psychologicznymi. Kościół katolicki nie traktuje tego jako rytuału magicznego, ale jako element walki duchowej, której celem jest uwolnienie człowieka. Zaginięcie Emanueli Orlandi – jedna z największych zagadek Watykanu Emanuela Orlandi, 15-letnia obywatelka Watykanu, zaginęła w 1983 roku. Była córką pracownika Prefektury Papieskiej. Sprawa do dziś pozostaje nierozwiązana. Mimo wielu teorii – od porwania przez mafię po tajne działania duchownych – prawda nigdy nie została oficjalnie ujawniona. Nowe śledztwo po 40 latach W 2023 roku Watykan wznowił śledztwo, a siostra zaginionej – Pietro Orlandi – stale naciska na ujawnienie archiwalnych informacji. Watykan zapewnił o współpracy, ale opinia publiczna nie traci czujności. Bank Watykański – finansowe imperium pełne afer Instytut Dzieł Religijnych, czyli Bank Watykański, był bohaterem licznych skandali. Od prania pieniędzy, po niejasne powiązania z włoską mafią. W 2018 roku doszło do pierwszego w historii Watykanu wyroku skazującego w tej sprawie – Angelo Proietti trafił za kratki. Cień przeszłości i transparentność przyszłości Papież Franciszek przeprowadził reformy, mające na celu większą przejrzystość finansową. Mimo to wielu uważa, że to jedynie powierzchowne zmiany, a prawdziwa działalność banku wciąż pozostaje tajemnicą. Groty Watykańskie – tajemnicze groby papieży Pod Bazyliką św. Piotra znajdują się Groty Watykańskie, gdzie pochowani są papieże, w tym Jan Paweł II i Benedykt XVI. To miejsce budzi duchowe emocje, ale i spekulacje. Niektóre pogłoski mówią o nieoznaczonych grobach i relikwiach ukrytych przed światem. Nie wszystko, co pod ziemią, jest widoczne Nie wszystkie groby są udostępnione publicznie. Niewielu wie, że w podziemiach odnaleziono resztki rzymskich mozaik i murów z czasów Nerona. Możliwe, że pod Bazyliką kryje się jeszcze wiele nieodkrytych skarbów. Watykan, choć malutki terytorialnie, to w rzeczywistości jedno z najbardziej intrygujących miejsc na Ziemi. Jego tajemnice – od zaginięć, przez skandale finansowe, po ukryte dokumenty – pokazują, że historia Kościoła to nie tylko świętość, ale też dramat, tajemnica i intryga.
Po śmierci papieża Franciszka Watykanem rządzi Polak. Został wylosowany
To wielki dzień dla Polski. Stanisław Ryłko, wraz z dwoma innymi kardynałami, będzie asystentem wspierającym kamerlinga w przygotowaniach do uroczystości pogrzebowych, konklawe i w zarządzaniu Stolicą Apostolską. Nominacja ta jest w Watykanie niezwykle nobilitująca. Warto przypomnieć, że był on bliskim współpracownikiem zarówno Jana Pawła II, jak i Franciszka. Co do jednego nie ma wątpliwości: to człowiek niezwykle oddany Kościołowi katolickiemu
Ma 79 lat i wielkie zasługi dla Stolicy Apostolskiej. I teraz będzie musiał sprostać kolejnym, niełatwym obowiązkom. Kardynał Stanisław Ryłko został wylosowany do pomocy kamerlingowi Watykanu w organizacji pogrzebu papieża Franciszka, przygotowaniach do konklawe oraz zarządzaniu Stolicą Piotrową w czasie sede vacante. To wielka odpowiedzialność i prestiż dla Polaka. Co o nim wiemy? H2: Polak w sercu Watykanu: kim jest kardynał Stanisław Ryłko? Kardynał Stanisław Ryłko, polski duchowny, od lat związany z Watykanem, został jednym z trzech kardynałów wyłonionych drogą losowania do pełnienia szczególnej funkcji po śmierci papieża Franciszka. Decyzja ta zapadła w czasie pierwszej kongregacji po śmierci głowy Kościoła. To wyjątkowy moment w historii Kościoła katolickiego, kiedy to Polak odgrywa tak kluczową rolę w życiu Stolicy Apostolskiej. Czytaj także: Polski kardynał na celowniku Watykanu. Kto zastąpi papieża Franciszka? W tle nazwisko Krajewskiego Zarządzanie Watykanem: rola kardynała Ryłko Po ogłoszeniu śmierci papieża Franciszka, 21 kwietnia 2025 roku, rozpoczął się okres sede vacante, czyli czas bez papieża. W tym czasie odpowiedzialność za codzienne funkcjonowanie Watykanu spoczywa na kamerlingu oraz wspierających go kardynałach. Kardynał Stanisław Ryłko, jako jeden z wylosowanych duchownych (dwaj pozostali to kardynałowie Pietro Parolin i Fabio Baggio), wspomaga kard. Kevina Farrella w administrowaniu Stolicą Apostolską. Zakres obowiązków obejmuje m.in. zarządzanie majątkiem, instytucjami watykańskimi i utrzymanie ciągłości decyzji administracyjnych. Czytaj także: Była jego najbliższą powierniczką, rozmawiał z nią trzy dni przed śmiercią. Dla papieża Franciszka była najważniejszą osobą Współpraca z kamerlingiem: jak wygląda podział obowiązków? Kardynał Kevin Farrell, jako kamerling, ma za zadanie zarządzać Watykanem do momentu wyboru nowego papieża. W tej odpowiedzialnej misji towarzyszy mu trzech kardynałów pomocniczych, spośród których jednym jest właśnie kard. Stanisław Ryłko. Zostali oni wyłonieni drogą losowania we wtorek w czasie kongregacji generalnej. Ich zadaniem jest wspieranie kamerlinga w decyzjach, organizacji logistyki, a także nadzór nad procedurami przygotowującymi uroczystości pogrzebowe i konklawe. „Członkowie trzyosobowej komisji, która będzie spotykać się w ramach kongregacji partykularnej i której zadaniem jest wsparcie kamerlinga w organizacji pogrzebu Papieża oraz konklawe, są wybierani co trzy dni, drogą losowania podczas kongregacji generalnej, czyli spotkania wszystkich kardynałów, przebywających aktualnie w Rzymie, także tych, którzy ukończyli 80 lat” - wyjaśniał w komunikacie portal Vatican News. Czytaj także: Papież Franciszek mówił wprost: "Kusiła mnie kobieta". Tajemnice młodości Jorge Bergoglio Przygotowania do konklawe: logistyczne i duchowe wyzwania Konklawe to jedno z najważniejszych wydarzeń w Kościele katolickim. Kardynał Ryłko, jako członek zespołu wspierającego kamerlinga, uczestniczy w przygotowaniach zarówno od strony formalno-logistycznej, jak i duchowej. Obejmuje to zapewnienie odpowiednich warunków dla kardynałów elektorów, przygotowanie Kaplicy Sykstyńskiej oraz ustalenie harmonogramu spotkań i procedur wyborczych. To moment szczególnego napięcia, ale również ogromnej odpowiedzialności. Czytaj także: Konklawe po śmierci Franciszka - wszystko co wiemy o wyborze nowego papieża. Czy kardynał z Polski ma szansę na ten tytuł? Pogrzeb papieża Franciszka: obowiązki wyznaczone kardynałom Oprócz funkcji administracyjnych, kard. Stanisław Ryłko uczestniczy również w organizacji ceremonii pogrzebowych papieża Franciszka. Zgodnie z tradycją, uroczystości muszą zostać zorganizowane z zachowaniem określonych protokołów, z udziałem przywódców państw i duchowieństwa z całego świata. Polak, jako jeden z najbliższych współpracowników kamerlinga, ma realny wpływ na każdy etap przygotowań i przebieg uroczystości. Póki co ustalono, że trumna z ciałem papieża zostanie przeniesiona z Domu Świętej Marty do Bazyliki Watykańskiej w środę 23 kwietnia o godzinie 9:00. Z kolei msza pogrzebowa, będąca najważniejszym elementem uroczystości żałobnych, zostanie odprawiona w sobotę 26 kwietnia od godziny 10:00. Czytaj także: Papież Franciszek odwiedził Polskę tylko raz. Przed przyjazdem obawiał się jednego
Zignorował ostrzeżenia i zapłacił najwyższą cenę. Tajemnica ostatnich dni papieża wyszła na jaw
Chore płuco papieża, infekcje płuc, problemy z kolanem i operacje jelit – to tylko część listy zdrowotnych wyzwań, które towarzyszyły papieżowi Franciszkowi przez dekady. Mimo licznych zaleceń lekarzy, nigdy nie zrezygnował z posługi. Jego historia to opowieść o bólu, determinacji i niezłomnej woli służby aż do ostatnich chwil życia. Tak wyglądał jego ostatni dzień – przepełniony cichym cierpieniem, ale i modlitwą. Na filmie zamieszczonym na górze strony prezentujemy, jaki był papież Franciszek 12 lat wcześniej, na początku swojego pontyfikatu – pełen energii, gotów do duchowej rewolucji. Zaczęło się od płuca – choroba, która naznaczyła całe życie Stan zdrowia papieża Franciszka już od młodości pozostawiał wiele do życzenia. Najpoważniejszym epizodem wczesnych lat była choroba płuc, która doprowadziła do usunięcia części jednego z nich. Mówi się, że była to tzw. „choroba zakonnic” – ostre zapalenie płuc, które wymagało interwencji chirurgicznej. To wydarzenie miało ogromny wpływ na resztę życia przyszłego papieża, osłabiając jego układ oddechowy i czyniąc go bardziej podatnym na kolejne infekcje. Mimo tego trwałego uszczerbku na zdrowiu, Jorge Mario Bergoglio nie zrezygnował z duchowej ścieżki. ZOBACZ TEŻ: Papież Franciszek – od skromnych początków w Buenos Aires do Watykanu​ Obustronne zapalenie płuc – dramatyczny zwrot w ostatnich miesiącach Jesień 2023 roku przyniosła dramatyczne pogorszenie stanu zdrowia papieża Franciszka. Diagnoza: obustronne zapalenie płuc. Choroba ta była wynikiem powikłań po wcześniejszej infekcji, co oznaczało obecność wielu rodzajów bakterii w płucach, znacząco komplikując leczenie. Stan papieża był na tyle poważny, że wymagał hospitalizacji i intensywnego leczenia antybiotykami. Mimo widocznego osłabienia, papież nie wycofał się całkowicie z życia publicznego. Pojawiał się na audiencjach, przemawiał, spotykał się z wiernymi. W tym czasie jego organizm walczył nie tylko z infekcją, ale też z narastającym zmęczeniem, będącym efektem lat zaniedbywanych problemów zdrowotnych. Chore płuco znów dało o sobie znać, jednak papież, wierny swojej misji, nie pozwolił, by zatrzymało go w miejscu. Kiedy kolano odmawia posłuszeństwa – ograniczenia ruchowe i uporczywy ból Od 2022 roku problemy z kolanem zaczęły na dobre ograniczać mobilność Ojca Świętego. Przewlekły ból i trudności z poruszaniem się zmusiły go do korzystania z wózka inwalidzkiego, co wzbudzało zaniepokojenie wśród wiernych. Pomimo tego, papież kontynuował posługę. Publicznie pojawiał się na wydarzeniach, przyjmował delegacje, przemawiał do tłumów. Choroby papieża Franciszka nie były już tajemnicą – ich wpływ widać było gołym okiem. Problemy z kolanem miały charakter przewlekły, a ich leczenie okazało się wyjątkowo trudne, biorąc pod uwagę wiek i inne schorzenia papieża. Mimo wszystko nie poddał się bólowi i ograniczeniom – traktował je jako część swojej drogi, nie przeszkodę. Operacje jelit i przepukliny – gdy ciało mówi: dość W 2021 roku papież przeszedł operację usunięcia fragmentu jelita grubego w związku z poważnym zapaleniem uchyłków. Rok 2023 przyniósł kolejną interwencję chirurgiczną – tym razem operację przepukliny, podczas której wszczepiono mu specjalną siatkę. Obie operacje wymagały hospitalizacji i okresów rekonwalescencji, jednak wbrew oczekiwaniom lekarzy Franciszek szybko powrócił do swoich obowiązków. Choroby papieża Franciszka nie zatrzymały go w łóżku na długo. Jego decyzja o szybkim powrocie do pracy była nie tylko dowodem siły woli, ale też ryzykiem, którego był w pełni świadomy. Ciało coraz częściej dawało znać, że potrzebuje odpoczynku, jednak papież traktował cierpienie jako nieodłączny element swojego życia duchowego. Zalecenia lekarzy? Papież wybrał własną drogę Pomimo licznych diagnoz, hospitalizacji i zaleceń medycznych, papież wielokrotnie decydował się na działania wbrew opinii lekarzy. Przykładem była jego obecność na ważnych uroczystościach mimo poważnych problemów zdrowotnych. Również po zabiegach chirurgicznych nie stosował się do pełnych okresów rekonwalescencji. Chore płuco papieża, bolesne kolano, infekcje i operacje nie zniechęciły go do dalszego przewodzenia Kościołowi. Jego decyzje były postrzegane jako oznaka odwagi, ale również jako wyraz niezłomności i chęci służenia wiernym do ostatniego tchu. Był papieżem, który nie znał słowa „rezygnacja” – nawet w obliczu cierpienia. CZYTAJ TEŻ: Dwa różne głosy, jedna wiara. Papież Franciszek nazywał Benedykta XVI bratem, ale unikał głębszych rozmów Ostatnie dni życia – w cieniu choroby, ale bez rezygnacji W ostatnich tygodniach życia papież ograniczył aktywność publiczną. Opuścił Drogę Krzyżową w Wielki Piątek 2024 roku – po raz pierwszy od lat – co było wyraźnym sygnałem, że stan zdrowia się pogarsza. Choć jego obecność na wydarzeniach była rzadsza, nie przestał kierować Kościołem. Z Watykanu płynęły informacje o jego zaangażowaniu w sprawy duchowe, modlitwach i decyzjach podejmowanych mimo bólu. W ostatnich dniach lekarze apelowali do Franciszka, by leżał i odpoczywał. Ten jednak nawet na dzień przed śmiercią postanowił wypełnić swój kalendarz obowiązkami. Papież Franciszek odszedł po latach zmagań z chorobami, które nigdy nie zdołały go złamać. Jego chore płuco, które kiedyś niemal odebrało mu życie, stało się symbolem kruchości ludzkiego ciała – i siły, która może z niej wypływać. Źródło: Interia
Rano czuł się dobrze, nic nie wskazywało na tragedię. Papież Franciszek odszedł nagle, co naprawdę wydarzyło się tej nocy?
Papież Franciszek zmarł niespodziewanie 21 kwietnia 2025 roku o godzinie 7:35 w Domu Świętej Marty w Watykanie. Jeszcze o 6:00 rano czuł się dobrze. Oficjalna przyczyna zgonu to udar mózgu, śpiączka i nieodwracalna zapaść kardiologiczna. Świat pogrążył się w żałobie. Ostatnie chwile papieża Franciszka 21 kwietnia 2025 roku rozpoczął się jak każdy inny dzień w Watykanie. Wczesnym rankiem, około godziny szóstej, papież Franciszek – mimo zaawansowanego wieku i wcześniejszych problemów zdrowotnych – czuł się na tyle dobrze, by jak co dzień uczestniczyć w swojej porannej rutynie. Zgodnie z informacjami medialnymi, nie zgłaszał żadnych dolegliwości ani niepokojących objawów. Przebywał w Domu Świętej Marty, skromnej rezydencji, którą od lat wybierał zamiast Pałacu Apostolskiego, podkreślając swoją bliskość z wiernymi. To właśnie tam, w sercu Watykanu, rozegrały się dramatyczne wydarzenia, które wstrząsnęły całym światem. Zaledwie półtorej godziny później nastąpił gwałtowny zwrot. Nagle doszło do pogorszenia stanu zdrowia papieża – tak nagłego i poważnego, że natychmiast wezwano lekarzy. Mimo błyskawicznej reakcji i obecności personelu medycznego, nie udało się przywrócić funkcji życiowych. O godzinie 7:35 stwierdzono zgon. Wiadomość ta obiegła świat z prędkością błyskawicy, wywołując niedowierzanie i żal wśród milionów wiernych. ZOBACZ TEŻ: Papież Franciszek – od skromnych początków w Buenos Aires do Watykanu​ Oficjalna przyczyna śmierci Zgodnie z informacjami ujawnionymi przez media, papież Franciszek zmarł w wyniku udaru mózgu, który spowodował niemal natychmiastową śpiączkę. W następstwie doszło do nieodwracalnej zapaści kardiologicznej. Jak wynika z wypowiedzi specjalistów, tak gwałtowny przebieg choroby oznacza, że nawet szybka interwencja lekarska nie mogła zmienić tragicznego finału. To dramatyczne potwierdzenie kruchości życia – również tego, które przez dekady stało na czele Kościoła katolickiego i inspirowało miliony. W kontekście wcześniejszych doniesień o zdrowiu Ojca Świętego, wiadomość ta była tym bardziej zaskakująca. Choć od dłuższego czasu zmagał się z różnymi dolegliwościami i ograniczeniami ruchowymi, jego stan w ostatnich dniach nie wskazywał na zbliżającą się tragedię. Wręcz przeciwnie – wielu współpracowników miało wrażenie, że papież znajduje się w dobrej formie, zarówno fizycznej, jak i duchowej. Reakcje Watykanu i wiernych Oficjalne potwierdzenie śmierci nadeszło z Watykanu już w godzinach porannych. Na placu Świętego Piotra zaczęły się gromadzić tłumy ludzi, którzy w milczeniu modlili się i oddawali hołd zmarłemu papieżowi. Dzwony bazyliki biły żałobnie, a flagi na budynkach Watykanu zostały opuszczone do połowy masztu. Zapanowała cisza i niedowierzanie, które przerodziły się w głęboki smutek i poczucie straty. Dla wielu wiernych Franciszek był nie tylko papieżem, ale duchowym ojcem, który uczył empatii, pokory i odwagi w stawianiu czoła wyzwaniom współczesnego świata. W mediach społecznościowych zaroiło się od wpisów pożegnalnych, zdjęć i wspomnień. Przywódcy religijni i polityczni z całego globu składali kondolencje i podkreślali znaczenie, jakie papież Franciszek miał dla dialogu międzyreligijnego, działań na rzecz pokoju oraz walki o prawa najbardziej potrzebujących. Planowane uroczystości pogrzebowe Według nieoficjalnych doniesień, uroczystości pogrzebowe mają odbyć się w najbliższych dniach. Watykan przygotowuje się na wielką ceremonię, która zgromadzi przedstawicieli Kościoła z całego świata, a także głowy państw i najważniejszych liderów politycznych. Ciało papieża ma zostać wystawione na widok publiczny w Bazylice Świętego Piotra, aby wierni mogli oddać mu ostatni hołd. Jak zawsze w takich chwilach, Watykan dołoży wszelkich starań, aby ceremonia była godna i podkreślała duchowe dziedzictwo zmarłego Ojca Świętego. Jednocześnie trwają przygotowania do rozpoczęcia konklawe, które wyłoni nowego papieża. Przed Kościołem katolickim rysuje się nowy rozdział, a jego początek naznaczony jest żałobą i wspomnieniem o niezwykłym człowieku, który przez ponad dekadę przewodził wspólnocie wiernych. CZYTAJ TEŻ: Watykan w żałobie. Podano oficjalną przyczynę śmierci papieża Franciszka Dziedzictwo papieża Franciszka Papież Franciszek, urodzony jako Jorge Mario Bergoglio, był pierwszym papieżem pochodzącym z Ameryki Południowej i pierwszym jezuitą na tym stanowisku. Jego pontyfikat naznaczony był walką z ubóstwem, dialogiem międzykulturowym, otwartością na marginalizowanych i głębokim poczuciem sprawiedliwości społecznej. Znany był z prostoty, autentyczności i umiejętności słuchania. Zyskał sobie szacunek nie tylko wśród katolików, ale i ludzi innych wyznań, a nawet niewierzących. Jego śmierć to nie tylko koniec jednej epoki, ale moment głębokiej refleksji nad tym, jak powinien wyglądać Kościół przyszłości. Źródło: Medonet, Party
Ostatnia rozmowa papieża Franciszka. Tylko J.D. Vance wie, co wtedy usłyszał
Wiceprezydent USA J.D. Vance spotkał się z papieżem Franciszkiem dzień przed jego śmiercią. W emocjonalnym wpisie wspomina to wydarzenie, podkreślając widoczne oznaki choroby u Ojca Świętego. Ostatnie spotkanie J.D. Vance z papieżem Franciszkiem J.D. Vance był ostatnią osobą spoza najbliższego grona papieża, którą Ojciec Święty przyjął na prywatnej audiencji w Watykanie. Spotkanie miało miejsce w Domu Świętej Marty, dzień przed śmiercią papieża Franciszka. Jego szczegóły owiane są jednak tajemnicą. Jako twierdzi Associated Press, wiceprezydenta USA była na terytorium Watykanu przez zaledwie 17 minut. „Polityk spotkał się z papieżem, aby wymienić życzenia świąteczne”, podano. Vance wyraził wdzięczność za możliwość rozmowy, którą określił jako głęboko poruszającą. Czytaj także: Papież Franciszek nie żyje. Nieoficjalna przyczyna śmierci zaskakuje Emocjonalna reakcja wiceprezydenta USA Krótko po tym, jak informacja o śmierci papieża Franciszka obiegła świat, wiceprezydent USA zamieścił na platformie X osobisty wpis, w którym podzielił się refleksjami po odejściu głowy Kościoła i pożegnał go w osobisty, piękny sposób. Zaznaczył, że spotkanie, choć krótkie, pozwoliło mu dostrzec powagę stanu zdrowia Franciszka. „Właśnie dowiedziałem się o śmierci papieża Franciszka. Moje myśli płyną do milionów chrześcijan na całym świecie, którzy go kochali” - napisał w oświadczeniu na platformie X wiceprezydent Stanów Zjednoczonych. „Byłem szczęśliwy, że mogłem go wczoraj spotkać, choć widziałem, jak bardzo był chory” - dodał. Do wpisu załączył link do homilii, którą Ojciec Święty wygłosił w pierwszych dniach pandemii koronawriusa. Przyznał, że jego słowa wryły się w jego pamięć na zawsze. „Niech Bóg da spokój jego duszy”, zakończył. Czytaj także: Papież Franciszek nie żyje. Tak wyglądały ostatnie chwile Ojca Świętego View oEmbed on the source website Papież Franciszek: ostatnie chwile życia Ojciec Święty zmarł niedługo po spotkaniu z J.D. Vance’em, w Poniedziałek Wielkanocy o 7.35. Wizyta wiceprezydenta miała charakter prywatny i nie została wcześniej zapowiedziana. Według informacji przekazanych przez media, papież w ostatnich dniach życia przebywał w Watykanie, gdzie odbył kilka indywidualnych spotkań. Vance był jedyną osobą z zewnątrz, którą przyjął w dniu poprzedzającym śmierć. Czytaj także: Papież Franciszek mówił wprost: "Kusiła mnie kobieta". Tajemnice młodości Jorge Bergoglio Wspomnienia homilii z początku pandemii COVID-19 W swoim wpisie J.D. Vance przypomniał również homilię papieża Franciszka z początku pandemii COVID-19. Słowa papieża, wypowiedziane na pustym placu Świętego Piotra, na długo zapadły mu w pamięć. Cytując te słowa, Vance podkreślił duchową siłę i nadzieję, jakie papież zaszczepił w wiernych w trudnych chwilach światowego kryzysu zdrowotnego. Czytaj także: Był papieżem ubogich, nie chciał, by całowano go w pierścień. Tak Franciszek zrewolucjonizował Watykan Świat żegna papieża Franciszka Śmierć papieża Franciszka poruszyła miliony ludzi na całym świecie. Politycy, duchowni i zwykli wierni wspominają jego nauczanie, działania na rzecz ubogich i wezwania do pokoju. Wśród tych wspomnień szczególne miejsce zajmuje relacja J.D. Vance’a, który jako jedna z ostatnich osób miał okazję spotkać się z Franciszkiem twarzą w twarz. Czytaj także: Oczy całego świata skierowane są na Watykan. Tak wyglądają procedury po śmierci papieża
Papież Franciszek może abdykować, mówi o tym cały świat. To oni mogą go zastąpić
Oczy całego świata zwrócone są obecnie na Watykan, gdzie w Klinice Gemelli lekarze każdego dnia walczą o zdrowie i życie papieża Franciszka. Stan Ojca Świętego wciąż jest krytyczny, ale stabilny, a Stolica Apostolska każdego dnia informuje o ewentualnych postępach w leczeniu. Choć na ten moment nie ma oficjalnego stanowiska, papież już wcześniej wspominał, że istnieje możliwość, iż zrezygnuje z piastowanego przez siebie stanowiska. W obliczu bardzo poważnych problemów zdrowotnych świat zastanawia się nad jednym. Kto ewentualnie go zastąpi? Wśród kardynałów mają toczyć się rozmowy, a jednym z potencjalnych kandydatów ma być nawet Polak. Papież Franciszek jest wciąż hospitalizowany Od 14 lutego Ojciec Święty przebywa w klinice Gemelli, gdzie trafił po wciąż nieustającym zapaleniu oskrzeli, które miało być leczone w warunkach domowych. Dopiero w szpitalu zdiagnozowano, że przeobraziło się ono w obustronne zapalenie płuc. Papież przeszedł również transfuzję krwi i musi korzystać z tlenoterapii. Choć mówi się, że jest stabilny, jego stan zdrowia wciąż zagraża zdrowiu, a rokowania lekarzy są bardzo ostrożne. Tak długa hospitalizacja, a do tego również wiek Ojca Świętego powodują, że pojawiają się głosy, których wiele osób wciąż nie chce przyjąć do wiadomości. Czy Franciszek zrezygnuje z urzędu i wybierze emeryturę, tak jak to zrobił jego poprzednik, Joseph Ratzinger? ZOBACZ TEZ: Watykan wydał pilny komunikat. Wiadomo co ze zdrowiem papieża Franciszka Kto może zastąpić papieża Franciszka? Choć wśród przedstawicieli Watykanu nikt oficjalnie o tym nie mówi, w kuluarach pojawiają się głosy o przyszłości stanowiska. W "The New York Post" pojawiły się nawet nazwiska kardynałów, którzy mogliby przejąć rolę papieża. Główną osobą, na którą się wskazuje, jest Pietro Parolin, obecny sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, ale również bardzo bliski Franciszkowi Matteo Zuppi, który aktywnie udziela się w sprawach społecznych. Mówi się, że Watykan widziałby na tym stanowisku kogoś spokojniejszego niż Franciszek, którego wypowiedzi były dla Kościoła Katolickiego niejednokrotnie zbyt kontrowersyjne. Wśród kandydatów padło również nazwisko węgierskiego kardynała Petera Erdo (konserwatysty) oraz kardynała Jean-Marc'a Aveline'a z Francji, którego podejście do Kościoła jest bardzo progresywne. The New York Post w swojej liście podał również przedstawicieli bardzo odległych krajów. Są to między innymi kardynał Luis Tagle z Filipin, kardynał Charles Bo z Birmy, kardynał Malcolm Ranjith ze Sri Lanki czy kardynał Robert Saraha z Gwinei. ZOBACZ TEŻ: Prawdziwa przyjaźń czy romantyczna miłość. Co łączyło Jana Pawła II z arystokratką? Polski kardynał kandydatem na papieża Nie milkną również echa na temat możliwości wyboru na papieża kolejnego Polaka. Tym razem pada nazwisko kardynała Konrada Krajewskiego, który pełni funkcję jałmużnika papieskiego od 2013 roku oraz prefekta Dykasterii ds. Posługi Miłosierdzia od 2022 roku. Kardynał ten bardzo aktywnie angażuje się w pomoc charytatywną, a los ubogich i dotkniętych konfliktami nigdy nie jest mu obojętny. Na ten moment czekamy na kolejne wieści z Watykanu, jednocześnie mając nadzieję na poprawę stanu zdrowia papieża Franciszka. Źródło: naTemat, Party, Onet
Kardynał Stefan Wyszyński miał 9 lat, gdy spotkała go tragedia. Odcisnęła na nim bolesne piętno
Autorytet, silna osobowość, niezwykły człowiek... Jakie skrywał tajemnice?
Kapłan. Kardynał. Wielki autorytet moralny i etycznym, duchowy przywódca w trudnych czasach PRL-u. Stefan Wyszyński był tym człowiekiem, bez którego trudno wyobrazić sobie drogę Polski do wolności. We wrześniu 2021 roku został beatyfikowany. A co wiemy o jego życiu prywatnym? Nie zawsze był pokorny. Miał swoje zdanie i głośno je wyrażał. Gdy był dzieckiem, spotkał go bolesny osobisty dramat, który miał wpływ na całe jego dalsze życie... Również na decyzję o kapłaństwie. Kardynał Stefan Wyszyński: taki był prywatnie. Tak wspominają go przyjaciele i rodzina „Biskup diecezjalny lubelski w latach 1946–1948, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski oraz prymas Polski w latach 1948–1981, kardynał prezbiter od 1953, zwany Prymasem Tysiąclecia, mąż stanu, obrońca praw człowieka, narodu i Kościoła, doktor prawa kanonicznego, kaznodzieja, publicysta, kapelan duszpasterstwa Wojska Polskiego. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego. Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego” – możemy przeczytać na popularnej Wikipedii. Ale jaki Stefan Wyszyński był jako człowiek, duchowny, przyjaciel? „Był wielkim wodzem, przywódcą. W kontaktach osobistych bardzo serdeczny, bezpośredni. I wymagający”, wspominał prymasa Stefana Wyszyńskiego ks. Stanisław Kur. Inny z księży, Stanisław Skorodecki, który przebywał z Wyszyńskim w więzieniu, mówił o nim tak: „prymas uchodził za surowego, nieprzystępnego. Tymczasem, gdy byłem chory, przychodził do mnie, brał mnie na ręce, zawijał w swój koc i zdejmował z siennika, obmywał. Potem wietrzył celę i kładł na poprawione wyrko”. Tak wspomina go natomiast jedna z sióstr. „On nie lubił luksusu. Najszczęśliwszy był wtedy, gdy miał w teczce brewiarz i jedną zmianę bielizny, a w kieszeni różaniec”. Stefan Wyszyński: rodzina. Takim dzieckiem i uczniem był prymas Stefan Wyszyński przyszedł na świat 3 sierpnia 1901 roku w małej wiosce Zuzela w powiecie ostrowskim na Mazowszu. Pochodził z wielodzietnej rodziny. Jego tata Stanisław był organistą w miejscowym kościele. Rodzice byli bardzo wierzący. Pani Maria, której babcia znała rodziców kardynała Wyszyńskiego, mówiła, że był takim ładnym chłopcem z wielkimi oczyskami. I lubił łobuzować. Nikt wtedy nie przypuszczał, że wyrośnie z niego postać tak wybitna i święta. On sam wspominał: „nad moim łóżkiem wisiały dwa obrazy: Matki Bożej Częstochowskiej i Matki Bożej Ostrobramskiej. I chociaż w owym czasie do modlitwy skłonny nie byłem, zawsze cierpiąc na kolana, zwłaszcza w czasie wieczornego różańca, jaki był zwyczajem naszego domu, to jednak po obudzeniu się długo przyglądałem się tej Czarnej Pani i tej Białej”. Jego rodzice byli osobami głęboko wierzącymi. „Mój ojciec z upodobaniem jeździł na Jasną Górę, a moja matka do Ostrej Bramy. Oboje odznaczali się głęboką czcią i miłością do Matki Najświętszej. I jeżeli coś ich różniło, to wieczny dialog, która Matka Boża jest skuteczniejsza: czy ta, co w Ostrej świeci Bramie, czy ta, co Jasnej broni Częstochowy...”. A jaki był przyszły beatyfikowany jako dziecko? Daleko mu było do poukładanego i spokojnego syna. Stefan był porywczym dzieckiem. Kiedyś tak bardzo zdenerwował się na swoje siostry, że spalił ich lalki w piecu. A gdy ojciec chciał go za to ukarać, siostry zaczęły go bronić: „Tato, spokojnie, on się jeszcze nawróci...”. W szkole najbardziej nie lubił matematyki. Nie był uczniem, siedzącym wiecznie w książkach. „Lubił dziewczęta ciągnąć za włosy. A jeśli nie chcieliśmy, aby była klasówka, wylewaliśmy atrament z kałamarzy albo zapychaliśmy go bibułą”, mówił jego kolega z ławki, Franciszek Jastrzębski. Czytaj także: Przyjaźnił się z Janem Pawłem II, Korą i hipisami. Niezwykła historia ks. Adama Bonieckiego Stanisław i Julianna Wyszyńscy z dziećmi. Od lewej: Stanisława, Janina, Stefan (przyszły prymas) i Anastazja, 1906 Kardynał Stefan Wyszyński: śmierć mamy odcisnęła na nim bolesne piętno 1910 rok. Państwo Wyszyńscy z dziećmi przeprowadzają się do Andrzejowa (powiat ostrowski na Mazowszu). W tym samym roku umiera mama Stefana, Julianna. Miała zaledwie 33 lata. To była dla dzieci wielka trauma i niepowetowana strata. Umierała prawie miesiąc. Prawdopodobnie był to nowotwór, ale ponad sto lat temu diagnostyka niemal nie istniała. „My - dzieci - siedząc w szkole, z lękiem nadsłuchiwaliśmy, czy nie biją dzwony kościelne. Dla nas byłby to znak, że matka już nie żyje. Kiedyś po powrocie ze szkoły stanęliśmy wszyscy przy jej łóżku, a matka zwróciła się do mnie słowami: „Stefan, ubieraj się”. Ponieważ była jesień, koniec października, zrozumiałem, że mam gdzieś iść. Włożyłem palto. Spojrzała na mnie i powiedziała: „ubieraj się, ale nie tak, inaczej się ubieraj”. Zwróciłem na Ojca pytające oczy. Odpowiedział mi: „Później ci to wyjaśnię…”. I wytłumaczył dziewięciolatkowi, że marzeniem matki jest, by chodził w sutannie, by został księdzem. Nie sprzeciwiał się, chociaż jak na przyszłego księdza nie był zbyt pokorny. Od 1910 roku Stefan chodził do rosyjskiej czteroklasowej szkoły. Między jednym z nauczycieli a młodzieżą istniało napięcie. Kiedyś surowy pedagog kazał ambitnemu Stefanowi klęczeć w kącie za jakieś psoty szkolne. Zdarzyło się to także w czasie śmiertelnej choroby matki Stefana. Kara polegała na klęczeniu bez obiadu. Tymczasem weszła do klasy młodsza siostra Stefana, Stasia. Zdenerwowany chłopiec pomyślał, że przynosi wiadomość o śmierci mamy, ale okazało się, że to tylko ojciec wzywa go na obiad. Bezwzględny nauczyciel doskoczył do chłopca i napierając na niego, powiedział: - A ja ci mówię, że zostaniesz bez obiadu! I wtedy 9-letni Stefan wykazał się nie lada charakterem, mówiąc: - Mam dość nauki pana profesora! - Co ty powiedziałeś??? - Mam dość nauki pana profesora - powtórzył mały Wyszyński. - To więcej do szkoły nie przychodź! - Już więcej nie przyjdę!. I rzeczywiście tak się stało. Stefan uczył się dalej przy pomocy korepetytora, a potem w szkole im. Wojciecha Górskiego w Warszawie. Kardynał Stefan Wyszyński: święcenia w cieniu choroby i pierwsza posługa kapłańska Zgodnie z marzeniem matki po maturze wstąpił do seminarium we Włocławku. W dniu swoich 23. urodzin przyjął święcenia kapłańskie. Parę tygodni później niż jego koledzy z seminarium, bo wcześniej przebywał w szpitalu. Miał zapalenie płuc, jego stan był bardzo ciężki. Zastanawiano się nawet, czy w ogóle dopuścić go do święceń... „Gdy przyszedłem do katedry, stary zakrystian, pan Radomski, powiedział do mnie: „Proszę księdza, z takim zdrowiem to chyba raczej trzeba iść na cmentarz, a nie do święceń”. Tak się wszystko układało, że tylko miłosierne oczy Matki Najświętszej patrzyły na ten dziwny obrzęd, który miał wówczas miejsce. Byłem tak słaby, że wygodniej mi było leżeć krzyżem na ziemi, niż stać... Byłem święcony przez chorego, ledwo trzymającego się na nogach biskupa Wojciecha Owczarka...”, wspominał Wyszyński. Niedługo później został wikariuszem we włocławskiej parafii katedralnej. Był też wtedy redaktorem dziennika diecezjalnego „Słowo Kujawskie”. „Znam się nieco na sztuce drukarskiej. Od młodości byłem redaktorem najrozmaitszych pism. Tak mnie jakoś Pan Bóg „urządził”. Najpierw wydawałem pismo kleryckie, później musiałem być redaktorem dziennika diecezjalnego „Słowo Kujawskie”. Nie mając pojęcia o tym, co to jest dywizorek, metrampaż, itp. Musiałem wszystkiego nauczyć się sam. Ale cóż było robić? Taka była wola biskupa, nie ma rady...”, wspominał. Czytaj także: Najbliższy współpracownik Jana Pawła II. Jakie tajemnice skrywa Stanisław Dziwisz? Warszawa, lata 60. Kardynał prymas Stefan Wyszyński przed Kościołem św. Krzyża Kardynał Stefan Wyszyński: czasy II wojny światowej i okres PRLu Jakim był człowiekiem? Świadczy o tym choćby ta anegdota. W czasie wojny Stefan Wyszyński podczas spaceru usłyszał kobiecy krzyk z chaty oddalonej od wsi. Gdy otworzył drzwi, okazało się, że samotna kobieta zaczynała rodzić. Było za późno, aby wezwać pomoc i późniejszy prymas musiał towarzyszyć rodzącej, trzymając ją za rękę. Po latach mówił, że było to trudne przeżycie: „nie mogłem jej pomóc, bo nie umiałem...”. Przed wybuchem Powstania Warszawskiego w Laskach urządzono szpital polowy. Wyszyński sprawował tam opiekę duchową nad rannymi. Odprawiał msze święte, spowiadał, rozgrzeszał, dodawał otuchy i przygotowywał na śmierć. Asystował też przy operacjach. A w czasie pierwszej, w której brał udział, zemdlał. Później opowiadał, że zamiast pomóc, sprawił dodatkowy kłopot (...) Z miejsc, gdzie w okolicy toczyły się walki, znosił do szpitala rannych. Jedną z łączniczek, postrzeloną w nogę, niósł na plecach 4 km. Po wojnie udzielił jej ślubu i ochrzcił jej dzieci. Róża Szewczuk, siostra Franciszkanka Służebnica Krzyża, opiekująca się niewidomymi w Laskach, mówiła o Wyszyńskim: „ksiądz profesor był spokojny i ufny w Opatrzność Bożą. Nigdy nie opuścił żadnego nabożeństwa. Nie raz były bardzo napięte sytuacje na zewnątrz, a w kaplicy odprawiały się nabożeństwa z takim spokojem, jakby nic się nie stało”. Siostra Radosława Podgórska: „to ks. Stefan Wyszyński nosił na swoich ramionach chore osoby. Pod osłoną nocy sprowadzał je z pól czy z okolicznych łąk. Jak tylko dostawał informację, gdzie ktoś leży, szybko zjawiał się na miejscu. Znalazł m.in. łączniczkę, która nie mogła dojść do płk. Krzyczkowskiego, wówczas dowódcy Armii Krajowej. Szybko przekazała ks. Wyszyńskiemu swój raport, a ten przekazał wiadomość i wrócił po nią. Ta osoba przeżyła, była szczęśliwie matką czwórki dzieci”. Praca w szpitalu powstańczym sporo Wyszyńskiego nauczyła. „Miałem wówczas dużo kontaktu z cierpieniem, niedolą i męką ludzką. Pamiętam operację bardzo dzielnego żołnierza, któremu trzeba było odjąć nogę. Powiedział, że zgodzi się na operację pod tym warunkiem, że przez cały czas będę przy nim stał... Długie miesiące pracy w szpitalu powstańczym bardzo wiele mnie nauczyły. To więcej niż uniwersytet, bo to głębokie zrozumienie bliźniego, czego się na ogół z książek nie nauczy. Szacunku dla człowieka nabywa się nie wtedy, gdy widzi się go w pozycji bohaterskiej, ale gdy widzi się człowieka w udręce”, wspominał. Jakiś czas później święcił w Laskach tablicę upamiętniającą wydarzenia powstańcze. Podkreślał wówczas, że mimo wielu niebezpiecznych sytuacji, dwukrotnej pacyfikacji Kampinosu, nikt nie został wtedy nawet ranny. „Czasami pociski obcinały gałęzie, a jednak nie tykały ludzi. W czasie tych różnych pacyfikacji nie przestawaliśmy nigdy służyć Bogu w tej kaplicy. I chociaż niekiedy artyleria grała w ciągu dnia, gdy nadchodziła godzina 6 wieczorem, gdy odmawialiśmy tutaj różaniec, wszystko się uspokajało. Taki jakiś dziwny harmonogram Opatrzności Bożej”. Mimo że przyszło mu żyć i pracować w tak ciężkich czasach, nie tracił poczucia humoru. Pewnego razu, gdy prowadził rekolekcje dla sióstr zakonnych, zwrócił się do nich ze szczerością: „Wy nie możecie wyglądać jak kapusta kwaszona w beczce, więcej się uśmiechać, Panu Bogu służycie!”. Kierowca prymasa mówił o nim: „ksiądz kardynał był bardzo otwarty i bezpośredni. Potrafił rozładowywać trudne chwile napięcia. Na trasach przejazdu witali nas ludzie. Zatrzymywaliśmy się wówczas. Ksiądz prymas wychodził z samochodu. Pamiętam, jak na trasie przejazdu na wizytację do Strzelna stała przy kapliczce grupa ludzi. Mieliśmy tyle czasu, że mogliśmy pozwolić sobie na zatrzymanie się. Przed grupę wystąpił wieśniak i mówi: „witam Cię, witam Cię..., o choroba, wszystko zamoczyłem”. Niewiasty zaczęły strofować: „Jak tak to gębę ma, a z kapelusza nie umie przywitać się”. Kardynał odpowiedział wtedy: „bracie kochany, jak będę jechał drugi raz, to przypomnisz sobie”. A podczas wizytacji w miejscowości nad Gopłem księdza prymasa witał nauczyciel z sumiastymi wąsami. Tak bardzo się zestresował, że zaczął recytować: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje...”. Od tego czasu prymas prosił, aby zamiast „eminencjo” zwracano się do niego „ojcze”. Prostota i siła. Prymas Stefan Wyszyński we wspomnieniach bliskich „Jedyną jego bronią był krzyż, jedyną siłą wiara, jedynym wojskiem bezbronny, lecz wierny Polski lud”, mówił o nim Jan Nowak-Jeziorański, były dyrektor Radia Wolna Europa. Anna Rastawicka z Instytutu Prymasa Wyszyńskiego: „nigdy nie załamywał rąk. Nawet w więzieniu żył jak człowiek wolny. Do wszystkich, nawet do tych, którzy go krzywdzili, odnosił się z wielkim szacunkiem i miłością. Był we wszystkim sobą, wolny od lęku o siebie. Tę pewność dawało mu przekonanie, że Bóg wie, co robi, i że weźmie go w obronę”. „Był to człowiek prosty, nie wymagający wiele także w sprawach swojego utrzymania. Ulubione potrawy Prymasa to zupa kartoflanka i placki ziemniaczane”, mówił współpracujący z prymasem ksiądz. „Był to szczególny typ osobowości – samotnika. Miał dystans do siebie. Nie był bufonem. W swoim domu wcale nie miał radia. Nie miał też telewizora. Natomiast dużo czytał. Kiedyś naliczyłem sześć otwartych książek”. Maria Okońska, która od 1959 roku przez ponad 20 lat pracowała w sekretariacie prymasa Polski: „kardynał zwykle budził się o czwartej rano i przez godzinę, leżąc jeszcze w łóżku, modlił się (...) I nawet liczne zajęcia, wypełniające mu cały dzień, nie przeszkadzały w modlitwie. (...) Potrafił podczas pracy wewnętrznie jednoczyć się z Bogiem, odnosić do Niego każdą czynność”. Czytaj także: To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża Kardynał Stefan Wyszyński, około 1960 roku Kardynał Stefan Wyszyński: internowanie i prześladowanie przez władze komunistyczne Władza czuła, że ten prostolinijny, odważny ksiądz jej zagraża. 65 lat temu, w nocy z 25 na 26 września 1953 r., władze komunistyczne internowały prymasa Stefana Wyszyńskiego. Kolejne trzy lata spędził w izolacji, pozbawiony możliwości sprawowania swoich funkcji. Wbrew oczekiwaniom komunistów, odnowiło to i prymasa, i polski Kościół. Od początku starał się co prawda nie drażnić rządzących, a nawet zawrzeć pakt z komunistami. Ale jego protesty przeciwko likwidacji prasy katolickiej czy usuwaniu nauki religii ze szkół miały charakter raczej symboliczny, a podpisane w kwietniu 1950 r. porozumienie państwo–Kościół tylko potwierdziło jego ugodową postawę. W tym jednak miejscu i czasie był to jednoznaczny sukces komunistów, którzy propagandowo zdobyli dla swych rządów sankcję kościelną. W którymś momencie prymas zdał sobie sprawę, że w tej grze niewłaściwie ocenił przeciwnika i popełnił błąd. W lutym 1953 r. chyba już wiedział o tym doskonale. Władze sporządziły wówczas dekret, który praktycznie oddawał w ich ręce całą politykę personalną polskiego Kościoła. Kiedy Bolesław Bierut przedstawił go Wyszyńskiemu do parafowania, ten wypowiedział swoje słynne słowa: „non possumus” („Nie możemy”). Odpowiedź była prosta. 24 września podjęto decyzję o „zakazaniu bp. Wyszyńskiemu w związku z jego ogólnie wrogą postawą wykonywania funkcji związanych z jego dotychczasowymi stanowiskami kościelnymi”. Dwa dni później aresztowano go w jego rezydencji przy ul. Miodowej w Warszawie. Zapiski więzienne. Kardynał Stefan Wyszyński nie dał się złamać Dla polskiego Kościoła były to złe lata. Aresztowanie prymasa skutecznie zastraszyło hierarchię, która w sposób już uległy godziła się na kolejne żądania komunistów. Ale może właśnie dlatego były to również lata ważne. Po pierwsze sam Wyszyński, obserwujący sytuację z dystansu zrozumiał, że jeśli ma utrzymać prestiż Kościoła w społeczeństwie, musi grać z władzą mądrze, ale jednak twardo. Po drugie – sam fakt, że został internowany i nie miał nic wspólnego z ustępstwami, na jakie szli hierarchowie, niezwykle wręcz umocnił jego autorytet wśród ludzi. W oczach wiernych stał się jednoosobowym symbolem polskiego Kościoła. I siła tego przekonania była ogromna – komuniści zaczęli się Wyszyńskiego całkiem dosłownie bać. Stefan Wyszyński przebywał w areszcie 3 lata. Uwięziony został 25 września 1953 r. Początki więzienia wspominał tak: „rozpoczynam więc życie więźnia. Słowa tego używać nie można, gdyż otoczenie moje protestuje: „to nie jest więzienie”. Postanawiam sobie tak urządzić czas, by zostawić jak najmniej swobody myślom dociekliwym. I dlatego po Mszy świętej rozpocząłem lekturę kilku książek na zmianę, by rozmaitość tematu chroniła od znużenia... Lekturę przerywam odmawianiem godzin kanonicznych, by w ten sposób pracę łączyć z modlitwą”. Na początku przebywał w Rywałdzie. Łazienka była tam niewielka, choć schludna. Łączyła się bezpośrednio z sypialnią, w której stało tylko łóżko, stolik nocny i krzesło. Co kilka miesięcy przenoszono jednak duchownego w nowe miejsca. Gdy wywieziono go do Stoczka Warmińskiego, tak opisał te chwile w „Zapiskach więziennych”: „zajeżdżamy przed jasno oświetloną bramę, świeci się wiele lamp. Brama jest obita świeżymi deskami. Jakiś niedostrzegalny duch otwiera bramę od środka. Wjeżdżamy w podwórze, które w ciemnościach robi na mnie wrażenie więzienia. Wóz zatrzymał się przed szeroko otwartymi drzwiami, wiodącymi na widny korytarz […] Wprowadzono mnie na pierwsze piętro, na szeroki korytarz, oświetlony na biało. Wszędzie czuć świeżą farbę […]. Nie dowiedziałem się, jak się nazywa miejscowość do której mnie przywieziono. Warunki były tam bardzo trudne. Dwupiętrowy budynek klasztorny był zniszczony. Ściany mokre, kamienne posadzki strasznie zimne. Woda ściekała ze ścian. Zimą ściany zamieniały się przez to w lodowate tafle. Od dnia przyjazdu do Stoczka do końca pobytu ani w dzień, ani w nocy nie rozgrzałem stóp”, mówił. Najbardziej cierpiał podczas dużych uroczystości kościelnych. Czuł się, jakby związano mu ręce i nogi. „Rwie się dusza moja do ołtarzy Pańskich, do wspólnej modlitwy, do woni kadzideł, do świateł ołtarzowych, do śpiewu ludu”, pisał w „Zapiskach więziennych”. Swojemu spowiednikowi w więzieniu, ks. Stanisławowi Skorodeckiemu, mówił: „Ty masz wyrok, wiesz, ile będziesz siedzieć. A ja żadnego wyroku nie mam. Zobaczysz, że pewnego dnia wywiozą mnie w nieznane, a ludziom powiedzą, że zostałem uprowadzony (...) „Prymas uchodził za surowego, nieprzystępnego”, mówił ks. Skorodecki. „Tymczasem, gdy byłem chory, przychodził do mnie, brał mnie na ręce, zawijał w swój koc i zdejmował z siennika, obmywał. Potem wietrzył celę i kładł na poprawione wyrko. A kiedy widział, że razem z siostrą Leonią jesteśmy przybici, brał nas na rozmowę i coś opowiadał. Bardzo lubił obserwować przyrodę. Pokpiwał, że jemiołuszka, która uwiła gniazdo we framudze więziennego okna, zrobiła to bez zgody UB. Mówił, że jesteśmy najmniejszą parafią na świecie, najmniejszą diecezją”. Ks. Skorodecki opowiada również: „kiedyś spacerowaliśmy w Wigilię po ogrodzie. Zobaczyliśmy, że na służbie został człowiek, który zwykle nas pilnował. Ksiądz prymas pozdrowił go i pytał, czy ciężko służbę w taki wieczór pełnić, gdy cała rodzina czeka. Życzył mu wszystkiego najlepszego. I ten człowiek powiedział cichutko: „Bóg zapłać, Ojcze”. Użył słów, których nigdy wcześniej nie wypowiadał. Byliśmy zszokowani. „To teraz pomódlmy się za niego”, zaproponował prymas. W Stoczku przebywał ponad rok. Następnie przewieziono go do Prudnika Śląskiego. W Prudniku dwa razy zjawili się wysocy dostojnicy państwowi i partyjni. Raz zapytali, czy prymas zechciałby wybrać sobie miejsce pobytu. Odmówił. Innym razem pytali, jak widzi sprawy Kościoła. Powiedział, że trudno mu cokolwiek mniemać, skoro nie ma dostępu do informacji. „W końcu poinformowano, że zostanie przewieziony w lepsze warunki, do Komańczy”, wspominał ks. Skorodecki. Czytaj także: Pogrzeb Jana Pawła II naznaczyły dwa zagadkowe momenty. O jednym nie mówiło się prawie wcale Jan Paweł II, Kardynał Stefan Wyszyński, Watykan, 17.10.1978 rok Śmierć, która poruszyła Polskę. Ostatnie dni kardynała Stefana Wyszyńskiego Uwolniony został dopiero pod koniec października 1956 roku. Po wyjściu z więzienia był uważany za bohatera. Nadal pełnił swoją rolę jako duchowny. Internowanie go nie złamało... My zapamiętamy go jako człowieka sprawiedliwego, którego niełatwo zastraszyć. Zapamiętamy go też jako przyjaciela Karola Wojtyły. Szkoda , ze nie dożył 1989 roku i Okrągłego Stołu. Z pewnością to napełniałoby go radościa i optymizmem. W marcu 1981 roku ciężko zachorował. Diagnoza: nowotwór. W maju przyjął ostatnie namaszczenie. Jego słowa, jakie wówczas wypowiedział, przeszły do historii. „Uważam, że powinienem dzielić dolę Ojca Świętego, który wprawdzie później, ale włączył się w moje cierpienia”. Nawiązał wtedy do zamachu na Papieża. 22 maja 1981 ostatni raz wystąpił publicznie, otwierając obrady Rady Głównej Episkopatu Polski. Zmarł sześć dni później, w czwartek 28 maja. Pogrzeb prymasa, nazywany także królewskim, zgromadził w stolicy tysiące ludzi, zarówno wierzących, jak i niewierzących. Korzystałam z książki Stefana Wyszyńskiego „Zapiski więzienne”, z informacji opublikowanych w różnych serwisach oraz z wywiadu Jacka Żakowskiego z Siostrą Kardynała Stefana Wyszyńskiego, opublikowanego w „Polityce”. Współautor artykułu: Kamil Waszczuk Czytaj także: 42 lata temu Karol Wojtyła został papieżem. Jak wyglądała jego droga do świętości?
To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża
Odkrywamy tajemnice wyboru Polaka na papieża
43 lata temu Karol Wojtyła został papieżem. Jak doszło do tego, że został wybrany? Po nagłej śmierci Jana Pawła I niemal wszyscy w Watykanie przekonani byli, że jego następcą zostanie arcybiskup Genui, Giuseppe Siri. Wybór padł jednak na Karola Wojtyłę. Był pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch. Został też najmłodszym papieżem od wyboru Piusa IX w 1846 roku. Jak to się stało, że Polak został papieżem? Odkrywamy tajemnice konklawe. Jak Karol Wojtyła został Papieżem? Albino Luciani miał 66 lat, gdy został wybrany na papieża. Co ciekawe, początkowo nie chciał przyjąć wyboru. Dopiero po powtórnym głosowaniu, gdy znów został wybrany, nie mógł odmówić: „Niech Pan Bóg Wam wybaczy to, co uczyniliście”, żartował, przyjmując podwójne imię Jan Paweł I. Szybko podbił serca wiernych swoją pracowitością, zaangażowaniem i energią. Niestety zmarł po 33 dniach pełnienia swojej posługi. Śmierć Jana Pawła I zszokowała cały świat. Wokół niej narosło wiele mitów, ale do dziś najbardziej interesuje wszystkich fakt jak to się stało, że Karol Wojtyła został papieżem. Podobno po śmierci Jana Pawła I zdecydowanym faworytem był 72-letni arcybiskup Genui, Giuseppe Siri i 57-letni arcybiskup Florencji Giovanni Benelli. Co ciekawe mówi się, że kardynał Karol Wojtyła początkowo w ogóle nie był brany pod uwagę. Więcej mówiło się o kardynale Stefanie Wyszyńskim. Jego kandydatura pojawiała się już w poprzednich konklawe. Zwrócono uwagę na to, że tylko Polska ma rosnącą liczbę powołań duchownych, co miało działać na jego korzyść, choć sam kardynał Wyszyński podobno wiązał to ze sprawą sprzeciwu kościoła wobec komunizmu. Przeciwko jego kandydaturze działała jednak metryka (w 1978 roku kardynał Wyszyński miał 77 lat) oraz niezbyt dobra znajomość języków. Kardynałowie pozostawali w szoku po nagłej śmierci Jana Pawła I który zmarł w wieku 66 lat na atak serca, więc tym razem planowali wybrać młodszego kandydata, który mógłby zapewnić kościołowi długi pontyfikat. Zobacz: Polak, który zmienił bieg historii... Mija szesnasta rocznica śmierci Jana Pawła II W konklawe w 1978 roku wzięło udział 111 elektorów. Pierwsze cztery głosowania były starciem Siriego i Benelliego, ale żaden z nich nie miał przeważającej liczby głosów. W kolejnych głosowaniach 16 października, sporo głosów otrzymali włoscy kardynałowie - Poletti i Colombo. Zaczęto więc rozglądać się za kandydatami spoza Włoch. Arcybiskup Wiednia, kardynał Franz Konig miał być podobno pierwszym, który zasugerował kardynała Karola Wojtyłę. 16 października, po piątym głosowaniu, kardynał Siri zrezygnował z ubiegania się o tron Piotrowy i... poparł krakowskiego biskupa. Przed ósmym, decydującym głosowaniem prymas Wyszyński miał spotkać się z Wojtyłą i powiedzieć mu: „Jeśli wybiorą, proszę nie odmawiać. Musisz wpro­wadzić Kościół w trzecie tysiąclecie”. Niektóre źródła podają, że to on zaproponował, by Karol Wojtyła przyjął imię Jana Pawła II. Podczas ostatniego głosowania, Karol Wojtyła według nieoficjalnych informacji miał otrzymać 99 głosów, co było bezkompromisowym „zwycięstwem”. Zgodził się z wyborem Kolegium Kardynalskiego i przybrał imię Jana Pawła II. Pierwsze słowa jakie skierował do wiernych brzmiały: „Najwybitniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię w chrześcijańskiej wierze i tradycji (...) Nie wiem, czy będę umiał dobrze wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, to mnie poprawcie”.
43 lata temu Karol Wojtyła został papieżem. Jak wyglądała jego droga do świętości?
Był pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch
Modlił się żarliwie przez całe życie. Już jako młody chłopak. Koledzy mówili mu: „Będziesz księdzem”. Odpowiadał: „Nie jestem godny”. Miał 38 lat, gdy został biskupem, i 58, gdy został papieżem. Jednym z najbardziej uwielbianych i niezwykłych w historii świata. View Ediplayer on the source website Karol Wojtyła: ostatnie tygodnie życia Był silny. Włosi nazywali go „Bożym atletą”. Ekipa niemieckiej telewizji wspominała, że podczas męczącej podróży do Afryki 20 lat temu papież, widząc ich wyczerpanie, potrząsnął ich za ramiona i zapytał: „Co z wami, chłopcy, żyjecie jeszcze?”. Wiele lat później sytuacja się odwróciła. To inni pytali: „A papież jeszcze żyje?”. Widzieli, jak cierpi, jak się nie poddaje. Jak pogrąża się w smutku. „Zwróciłem mu uwagę: »Wasza Świątobliwość, trzeba się uśmiechnąć, bo ludzie tego potrzebują«. A on: »Mam kłamać?«”. Mógł powiedzieć »pas«, ale wolał walczyć”, wspomina jeden z księży z bliskiego otoczenia papieża. „Jestem stary i przygnieciony ciężarem lat, ale serce mam młode”, Jan Paweł II mówił na spotkaniach z młodzieżą. Do końca nie rezygnował z pielgrzymowania po świecie, chociaż poruszał się już tylko na wózku, z samolotu wysiadał za pomocą specjalnej windy. Świat z przerażeniem oglądał postępy choroby: słabnący głos, trzęsące się ręce i głowę – efekt choroby Parkinsona. Pojawiały się sugestie, że powinien ustąpić. Odpowiadał: „Chrystus mnie powołał. Będzie wiedział, kiedy mnie odwołać”. Przed Wielkanocą 2005 roku wydarzenia toczą się lawinowo. W Wielką Środę, 23 marca, papież pojawia się na chwilę w oknie Pałacu Apostolskiego. Po twarzy spływają mu łzy. W prasie pojawiają się komentarze, że „wycieńczonym ciałem i milczeniem Ojciec Święty pisze być może najpiękniejszą ze swoich encyklik”. W Wielki Piątek nie odprawia już drogi krzyżowej w Koloseum, skulony przed telewizorem śledzi uroczystość. „Widzieliśmy to, czego nie było w telewizji. Tę rurkę w tchawicy, jak ciężko oddycha, jak walczy. To była jego droga krzyżowa. Jego krzyż”, mówią współpracownicy. Kilka dni później, 27 marca, ostatni raz staje w oknie swojego apartamentu. Jest zmieniony chorobą, trudno rozpoznać w nim dawnego papieża. Chce przemówić do tłumu zgromadzonego na placu św. Piotra, ale nie może. „Koło południa ksiądz Dziwisz poprosił, żebym przyszedł do pokoju Ojca Świętego. Pojawił się też kardynał Ratzinger. Pomodliliśmy się razem. Rozpoznawał nas jeszcze, był świadom, że idzie do Boga”, wspomina ksiądz Paweł Ptasznik, przez ostatnie 10 lat sekretarz papieski. Papież nie chciał jechać do szpitala. Doktor Renato Buzzonetti powie potem: „Gasł powoli, w bólu i cierpieniu, które znosił z wielką godnością. Momentami przypominał mi obraz Chrystusa na krzyżu”. Oficjalną przyczyną zgonu były infekcja i niewydolność sercowo-naczyniowa. Wcześniej Ojciec Święty przebywał w klinice Gemelli dziewięć razy, sześć razy był operowany. Mówił o niej: „drugi Watykan”. Jeszcze dziś nie ustają spekulacje, że mógłby nadal żyć, gdyby nie zamach, który mocno nadszarpnął jego zdrowie. „Wtedy byłem przy nim bardzo blisko. Usłyszałem dwa strzały i zobaczyłem, jak upadł na ziemię”, wspomina Arturo Mari, osobisty fotograf papieża. „Nie wiem, jak zrobiłem zdjęcia, bo wówczas runął cały mój świat. Potem nastała cisza, wszyscy zaczęli się modlić”. Mari nie zapomni gestu przebaczenia, jaki wykonał papież wobec Alego Agcy: „Ojciec Święty wszedł do celi mordercy z wyciągniętymi rękami. Agca nie wiedział, co zrobić. Papież podszedł do niego, przytulił go, położył jego głowę na swoim sercu. Wtedy uświadomiłem sobie, że mam do czynienia ze świętym. Wiele razy byłem świadkiem wielkich wydarzeń z jego udziałem. Kochał każdego bez względu na wiarę i kolor skóry”. W Asyżu, gdzie zebrał przedstawicieli wszystkich religii świata, w tym Indian i afrykańskich animistów, na wspólnej modlitwie o pokój, niektórzy pytali: „Ojcze Święty, to do którego Boga będziemy się modlić?”. Odpowiadał: „Nie będziemy się modlić do jednego Boga, tylko będziemy się modlić razem”. Dzień z życia Jana Pawła II Kiedy w jego sypialni na trzecim piętrze apartamentów papieskich zapalało się światło, była 5.30. Gdy kładł się spać, dochodziła północ. „Rozpoczynał dzień od medytacji, mszy świętej, dziękczynienia, czytania duchowego”, wylicza kardynał Stanisław Dziwisz, nazywany „cieniem papieża” – to on trzymał go za rękę w chwili śmierci. „Papież uważał, że najważniejszą sprawą jest to, by się modlił – za świat, za Kościół, aby wciąż miał ręce podniesione do Boga. Jak Mojżesz”. Niektórzy dopatrywali się w tym mistycyzmu, choć kardynał Dziwisz zaprzecza, aby Wojtyła był mistykiem. Jednak modlitwa towarzyszyła mu w najprostszych zajęciach. Każdego przybywającego na audiencję papież „omadlał” i żegnając go, powierzał Bożej Opatrzności. Czynił to tak dyskretnie, że tylko wtajemniczeni o tym wiedzieli. Liczba audiencji wzrosła nieprawdopodobnie – do 500 rocznie! To był nadludzki wysiłek. Ojciec Święty nigdy jednak nie zaniedbywał kontaktów z ludźmi. Dla wielu był ostatnią deską ratunku, tak jak dla Franceski Mambro, terrorystki skazanej z mężem na dożywocie. „Wasza Świątobliwość, dla nas życie już nie ma sensu”, napisała. Odpisał: „Nie jesteście sami, będę się za was modlił”. Przestała myśleć o samobójstwie. Mimo rozlicznych zajęć sam przygotowywał swoje homilie, dokładnie czytał każdy dokument, zanim go podpisał. Był tytanem pracy. „Czasami było mi wstyd, jak widziałem, że on tak haruje, a ja tylko fotografuję”, mówi Arturo Mari. „Ale nawet w chwilach największego zmęczenia zachowywał poczucie humoru”. Podczas Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu nie wytrzymał i kichnął. „Okazuje się, że nawet kichnięcie może mieć sens ekumeniczny”, powiedział, budząc wesołość obecnych w Hali Ludowej. Niektórzy się zastanawiali, jak odnajdzie się w watykańskich apartamentach zajmowanych dotąd przez papieży z włoskiej arystokracji. Na ścianach dzieła mistrzów: Michał Anioł, Botticelli, Rafael. Papież wkroczył zamaszyście na salony, popatrzył i po góralsku rzucił do współpracowników: „No to chodźcie, może nie zginiemy w tej chałupie!”. Spojrzał na Dziwisza i westchnął: „Oj, Stasiu, to już koniec z nartami!”. „Karol Wojtyła wprowadził nowy zastrzyk energii, postanowił nie być więźniem Watykanu”, pisała potem prasa. Nie ukrywał swojego zamiłowania do sportu. Już na początku pontyfikatu zlecił odnowę zaniedbanego kortu tenisowego w letniej rezydencji Castel Gandolfo. Gdy rozpoczął budowę basenu, krytykowano, że to rozrzutność. Odpowiedział żartem, że jego pogrzeb i następne konklawe kosztowałyby więcej. Nie bał się mówić, że „świętość polega na zdolności dawania siebie innym i na cieszeniu się życiem”. „Byłem świadkiem pięciu pontyfikatów”, mówi Arturo Mari. „Poprzedni papieże niemal w ogóle nie opuszczali Rzymu. Z każdym nowym zmieniał się Watykan, ale najwięcej zmian zaczęło się, gdy nastał Jan Paweł II”. Nie chciał korzystać z sedia gestatoria, lektyki papieskiej. „Ależ bez sedia gestatoria Ojciec Święty nie będzie widziany! Może jakieś podium?”, naciskano. „Na podium nie wejdę, nie jestem mistrzem olimpijskim”, papież trwał przy swoim. Nazajutrz po wyborze, wbrew protokołowi, odwiedził w klinice Gemelli ciężko chorego kardynała Andrzeja Marię Deskura. „Doglądanie chorych to uczynek miłosierdzia”, powiedział. Przekraczał wszystkie granice. Na codzienne msze zapraszał duchownych i świeckich do swojej prywatnej kaplicy. Na początku pontyfikatu była to tak wielka nowość, że matka przełożona jednego z żeńskich zakonów w Rzymie po telefonicznym zaproszeniu uznała to za żart. Trzeba było aż wysłać posłańca, aby wszystko potwierdził. „Nieraz nadmiar cnót u jednej osoby prowadzi do szaleństwa”, przyznaje były rzecznik Watykanu Joaquín Navarro-Valls, psychiatra. „Ale u Jana Pawła II istniała wspaniała równowaga między wszystkimi jego cnotami. W ciągu 21 lat spędzonych u jego boku zrozumiałem, że obcuję ze świętym człowiekiem. Nie miałem wątpliwości”. Na pierwszej audiencji u Jana Pawła II najwięcej było Polaków, wielu miało łzy w oczach. „Nie płakać, ale modlić się”, powiedział wtedy wzruszony. A na koniec dodał: „Przyjeżdżajcie! Nie zostawiajcie mnie!”. Jan Paweł II: rodzina, dzieciństwo, młodość Jedno z ważniejszych zdjęć – Pierwsza Komunia Święta, 25 maja 1929 roku. Karol ubrany na biało, w dziewczęcych bucikach, bo w sklepach zabrakło obuwia dla chłopców! Smutek w oczach – miesiąc wcześniej umarła mu mama, Emilia z Kaczorowskich. Od tej pory dom jest na głowie seniora Karola Wojtyły, którego skromna emerytura wojskowa nie wystarcza na wszystko. Pierze więc, sprząta, szyje i zajmuje się kuchnią. Ale na obiady chodzi z Lolkiem, jak nazywają jego syna, do jadłodajni Alojzego Banasia. Trzy lata później kolejny cios. Umiera Mundek, ukochany starszy brat Karola, zapowiadający się na świetnego lekarza. Karol wspomina, jak z Mundkiem grał w piłkę, jak brat uczył go stać na bramce, robiąc z niego słupek, o czym zaświadczały liczne siniaki na całym ciele. I jak wędrowali po górach. Lolek był świetnym bramkarzem i doskonałym uczniem. Antoni Bohdanowicz często odrabiał z nim lekcje w kuchni u Wojtyłów. Przez niedomknięte drzwi zobaczył ołtarzyk w sąsiednim pokoju i kolegę żarliwie modlącego się na klęczniku. „Lolek, ty chyba pójdziesz na księdza!”, powiedział. A on na to: „Nie jestem godny”. Zawsze mierzył wysoko ponad przeciętność, również jego wiara była wyjątkowa. Jerzy Kluger, syn żydowskiego lekarza z Wadowic, szanował głęboką religijność Wojtyły. Przyjaźnili się, mieszkali po sąsiedzku. Kiedyś wpadł do kościoła, aby obwieścić rozmodlonemu koledze radosną nowinę, że dostali się do gimnazjum. Jakaś parafianka, widząc Żyda w takim miejscu, chciała go przegonić. Na to oburzony Karol Wojtyła: „Tak nie wolno! Wszyscy jesteśmy dziećmi tego samego Boga”. Głęboką religijność zawdzięczał ojcu, z którym co rano śpiewał godzinki. Juliusz Kydryński, brat słynnego Lucjana, przyjaciel Karola z krakowskiej polonistyki, ilekroć wyobrażał sobie, jak może wyglądać święty, widział seniora Wojtyłę, człowieka pogodnego, o nienagannych manierach. „Kiedy przenieśli się do Krakowa, panował u nich tak wielki niedostatek, że ojciec z braku pieniędzy na szewca sam naprawiał buty synowi”, napisał Kydryński we wspomnieniach. „18 lutego 1941 roku nagła śmierć zabrała Karolowi ojca. Nie zapomnę tej nocy, czuwania przy zwłokach. Sądzę, że to był w jego życiu przełom, który sprawił, że został księdzem”. Jeszcze na polonistyce wydawało się, że miłość do ołtarza i teatru ze sobą walczyły – Lolek stał się czołowym aktorem Teatru Rapsodycznego. Potajemnie w domach wystawiali Króla-Ducha, Beniowskiego, Pana Tadeusza, poezje Norwida i Wyspiańskiego. „Ale wtedy za to szło się do Oświęcimia. To był akt największej odwagi”, ocenia Halina Królikiewicz-Kwiatkowska, koleżanka z teatru. Nie chcieli więc uwierzyć, że w 1942 roku Karol postanowił poświęcić się służbie Bogu. Jan Paweł II: droga do świętości Swój marsz ku świętości Wojtyła zaczął jeszcze w Niegowici, gdzie został wikarym. Parafianie zapamiętali, jak brnął do nich w śniegu po pas w lichym palcie, jak leżał rozciągnięty na posadzce przed ołtarzem. Był jak święty Franciszek – kiedy chodził z kolędą, zawsze to, co dostawał od bogatszych, zaraz dawał biednym. Sam nie miał nic. Patrząc na niego, można było pomyśleć, że jest żebrakiem albo kloszardem. „Ale to ubóstwo było programowe, wynikało z całkowitego oddania się służbie Bogu i ludziom”, mówi kardynał Stanisław Ryłko. „Karol nie miał nigdy oszczędności w banku, własność nic dla niego nie znaczyła, może z wyjątkiem ekwipunku narciarskiego i turystycznego, który dostał od przyjaciół”. W 1958 roku, w wieku zaledwie 38 lat, został biskupem. Dowiedział się o tym... na spływie kajakowym z młodzieżą. Nazywali go „wujkiem”, a on ich swoją „rodzinką”. Razem odmawiali różaniec, codziennie też była msza święta. Czasem za ołtarz służyło dno odwróconego do góry kajaka, a skrzyżowane wiosła za krzyż. „To było dość niebezpieczne, bo ktoś ze wsi mógł zobaczyć. Ale Wojtyła się tym nie przejmował. Wyprzedzał swoją epokę, choć to był szok w całej krakowskiej diecezji”, mówi jeden z księży. W niektórych sprawach wydawało się jednak, że jest nienowoczesny. Na przykład nigdy nie nauczył się prowadzić samochodu. Ale tylko dlatego, że wolał czas w drodze spędzać na pracy. W chevrolecie, który dostał w spadku po kardynale Sapiesze, miał zamontowany stolik z lampką do czytania. Kiedy rodacy z Ameryki dali mu w prezencie nowoczesnego forda, zaraz zamienił go na skromniejszy samochód. Twierdził, że nie wypada kłuć ludzi bogactwem, gdy ludzie w Polsce klepią biedę. „W pierwszą podróż do Rzymu jechał z pożyczoną walizką, bo własna mu się rozpadła. Wiózł ze sobą dwie pajdy czarnego chleba ze skwarkami ze słoniny w środku”, wspomina Halina Królikiewicz-Kwiatkowska. Każdy ma swoją drogę do świętości. On miał własną. Kardynał Dziwisz zapamiętał, że kiedy Wojtyła przechodził korytarzem kurii, zawsze zatrzymywał się przed krucyfiksem, aby go ucałować. Podczas wizyty w Sandomierzu w pewnym momencie Wojtyła zauważył chleb na bruku. Uklęknął, ucałował go i położył ptakom na trawie. „Człowiek nierzadko żyje tak, jakby Boga nie było, a nawet stawia siebie samego na Jego miejscu”, często powtarzał. Cierpiał, gdy cierpieli inni. Tak było w Rio de Janeiro w dzielnicy nędzy. Pod koniec mszy nieoczekiwanie zdjął pierścień ofiarowany mu przez Pawła VI. Dał go nędzarzom, by mogli zbudować szkołę. Często porównywano go do Gandhiego – obaj chcieli zwalczać zło bez używania przemocy. Ale kiedy w Europie pytano, czy beatyfikacja papieża nie jest za szybko, w Indiach zawsze traktowano go jak świętego. „Na dnie swojej nędzy Polska dostała króla, i to takiego, o jakim nie śniła”, napisał Czesław Miłosz o Janie Pawle II. „W tamtej rzeczywistości byliśmy tak strasznie stłamszeni, mieliśmy głowy spuszczone aż do stóp. A on, gdy wybrali go na papieża, sprawił, że mogliśmy je z dumą podnieść”, dodaje Halina Królikiewicz-Kwiatkowska. Dla wielu był jak prorok, który mówił ludziom, co muszą zmienić w swoim życiu. Ale gdyby wszyscy go słuchali, to byliby w niebie. On już tam jest!
Ujawniono raport Watykanu w sprawie Theodore'a McCarricka. „Trzęsienie ziemi dla Kościoła”
Jan Paweł II wiedział o przypadkach pedofilii w Kościele?
Wydalanie ze stanu duchownego, dwuletnie śledztwo i podejrzenie, że hierarchowie, na czele z papieżem, tuszowali przypadki molestowania, których dopuszczał się Theodore McCarrick. Watykan opublikował właśnie wstrząsający raport, z którego wynika, że o działalności kardynała z USA było wiadomo od dawna. O zarzutach wiedział również Jan Paweł II. Sprawa Theodore'a McCarricka. Opublikowano raport Watykanu ze śledztwa We wtorek 10 listopada po południ Watykan ujawnił raport, dotyczący kardynała Theodore'a McCarricka. „Publikujemy raport z bólem z powodu ran, jakie sprawa ta wywołała u ofiar, ich rodzin, w Kościele w Stanach Zjednoczonych, w Kościele powszechnym”, mówił w trakcie konferencji watykański sekretarz stanu kardynał Pietro Parolin. W 2018 roku wszczęto śledztwo w sprawie amerykańskiego duchownego. Został wówczas oskarżony o wielokrotne przypadki molestowania seksualnego i pedofilii. W głównej mierze szczegółowo prześledzono czy hierarchowie kościelni wiedzieli o czynach, których dopuszczał się jeden z najbardziej wpływowych hierarchów Kościoła w USA. Badano również czy próbowali ukrywać przestępstwa, których się dopuszczał i czy je lekceważyli. Dokument został sporządzony przez Sekretariat Stanu na polecenie papieża Franciszka. Wyniki nie pozostawiają złudzeń. Zgodnie z ustaleniami, decyzje podjęte przez trzech papieży, w tym Jana Pawła II, były niewłaściwe. Polak mianował McCarricka arcybiskupem Waszyngtonu w 2000 roku, zaś rok później kardynałem. „Watykan ujawnił serię instytucjonalnych niepowodzeń, które doprowadziły do ​​wielokrotnego promowania byłego kardynała Theodore'a McCarricka, pomimo plotek o jego rzekomym niewłaściwym postępowaniu seksualnym z młodymi mężczyznami już w latach 90. Watykan ogłosił, że - jak podaje PAP - ukarany przez papieża Franciszka za pedofilię były kardynał Theodore McCarrick w liście do sekretarza Jana Pawła II biskupa Stanisława Dziwisza w 2000 r. zapewniał o swej niewinności i odrzucał zarzuty”, czytamy w serwisie Wirtualnej Polski. Jan Paweł II wiedział o zarzutach formułowanych pod adresem Theodore'a McCarricka. Uwierzył jego zaprzeczeniom To pytanie padało w ostatnich latach wielokrotnie. Zwłaszcza po tym, jak amerykański duchowny został zdegradowany przez papieża Franciszka i wydalony ze stanu duchownego za pedofilię. Według raportu sporządzonego na polecenie głowy Kościoła, do Jana Pawła II dotarły takie informacje. Miało to miejsce w 1999 roku. Wówczas nuncjatura apostolska w Waszyngtonie została ostrzeżona przez ówczesnego arcybiskupa Nowego Jorku kardynała Johna Josepha O’Connora, że planowana nominacja McCarricka na metropolitę stolicy USA, może wywołać „poważny skandal”. Chodziło o krążące wtedy głosy o zachowaniu hierarchy wobec młodych mężczyzn i nadużyciach, których miał się wielokrotnie dopuszczać. Jan Paweł II zwrócił się z prośbą do nuncjusza w USA o sprawdzenie zarzutów. Jednak w trakcie dochodzenia nie udało się zdobyć twardych dowodów. Dlaczego? To pytanie pozostaje póki co bez odpowiedzi. Kwestia jest tym bardziej zaskakująca, że według informacji opublikowanych przez media, pierwsze plotki dotyczące skandalicznych czynów Theodore'a McCarricka pojawiły się już w latach 80. XX wieku! Mimo że dochodzenie nie dało jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii, papież zdecydował o wycofaniu kandydatury McCarricka. Zmienił jednak zdanie, gdy 6 sierpnia 2000 roku „McCarrick na wiadomość o wątpliwościach, co do jego kandydatury na metropolitę Waszyngtonu, napisał list do bpa Stanisława Dziwisza. To w nim zapewnił o swej niewinności i o tym, że „nigdy nie utrzymywał stosunków seksualnych z żadną osobą”, czytamy w komunikacie PAP. Jan Paweł II zapoznał się z treścią listu i dał wiarę słowom amerykańskiego hierarchy. Miał również przyjąć, że zarzuty formułowane pod jego adresem są bezpodstawne. „To wtedy, jak wynika z watykańskiego raportu, polski papież zalecił, by nazwisko McCarricka przywrócono na listę kandydatów na metropolitę najważniejszej archidiecezji w USA, na którą został potem wybrany”, czytamy na WP.pl. Amerykańska agencja AP zauważa, że w raporcie „lwią częścią winy obarczono zmarłego świętego Jana Pawła II. W podsumowaniu raportu czytamy, że Jan Paweł II naiwnie uwierzył odręcznym zapewnieniom McCarricka”, podano. „Raport stwierdza, że jego wiara w zaprzeczenia McCarricka prawdopodobnie była motywowana doświadczeniem z Polski, gdzie komunistyczne władze rozsiewały oskarżenia wobec biskupów, by podkopać pozycję Kościoła”, podkreśla Reuters. W raporcie poinformowano również, że papież Benedykt XVI poprosił McCarricka o rezygnację w 2005 roku. Zrobił to po „ponownym pojawieniu się oskarżeń o nękanie i znęcanie się nad dorosłymi”. „W czasie nominacji McCarricka i częściowo z powodu ograniczonego charakteru poprzednich dochodzeń, Stolica Apostolska nigdy nie otrzymała skargi bezpośrednio od ofiary, bez względu na to, czy była to osoba dorosła czy nieletnia”, czytamy w raporcie (za Natemat.pl). Kim jest Theodore McCarrick? Został mianowany przez Jana Pawła II kardynałem Theodore Edgar McCarrick przyszedł na świat w Nowym Jorku w 1930 r. w Nowym Jorku. W wieku trzech lat stracił ojca. Do seminarium duchownego w mieście swojego urodzenia wstąpił na początku lat 50-tych. Miało to miejsce po tym, jak przyjaciel rodziny zapłacił mu za roczną naukę w Szwajcarii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1958 r. W trakcie posługi kapłańskiej uzyskał stopień doktora, piastował również stanowisko rektora Katolickiego Uniwersytetu Portoryko w latach 1965-1969. „Kilka lat później został biskupem pomocniczym Nowego Jorku, potem biskupem w stanie New Jersey. W 2000 r. Jan Paweł II mianował McCarricka arcybiskupem Waszyngtonu, a rok później kardynałem. McCarrick przeszedł pięć lat później, w zwyczajowym wieku biskupów (75 lat), na emeryturę”, przypomina Wirtualna Polska. Theodore McCarrick dopuszczał się pedofilii. Został wydalony ze stanu duchownego Mimo że dopiero dwa lata temu po raz pierwszy publicznie wyszło na jaw, że amerykański duchowny miał dopuszczać się przypadków molestowania seksualnego i pedofilii, hierarchowie kościelni mieli otrzymywać takie sygnały już o wiele wcześniej. W 2018 roku nagłośniono sprawę z lat 70. XX wieku (!). W tym czasie Theodore McCarrick był księdzem w Archidiecezji Nowego Jorku. Postępowanie kościelne, które zostało wszczęte, potwierdziło oskarżenia. Sprawę przekazano do Watykanu, podjęto również decyzję, że duchowny nie będzie sprawował służby publicznej. Z biegiem czasu na jaw zaczęły wychodzić nowe fakty, dotyczące molestowania. Szczegółowo zaczęto prześwietlać diecezje, w których posługę pełnił kontrowersyjny duchowny. Efekt był druzgocący. Ujawniono m.in. że Theodore McCarrick dopuścił się napaści seksualnej w konfesjonale. Rozpętało to burzliwą dyskusję w szerokich kręgach Kościoła. Zaczęto zadawać pytania, jak to możliwe, że przez tyle lat nie wykryto czynów, których dopuszczał się hierarcha kościelny. Spekulowano, że stali za tym inni wysoko postawieni duchowni, którzy tuszowali pedofilię. Ostatecznie proces w Watykanie zakończył się w lutym 2019 roku. Kongregacja Nauki i Wiary wydała wówczas dekret, w którym Theodore'a McCarricka uznano winnym czynów wobec nieletnich i dorosłych wraz z okolicznością „wykorzystywania władzy”. Papież Franciszek wydalił byłego kardynała ze stanu kapłaństwa. Oznacza to, że jest on uważany za osobę świecką i nie może pełnić żadnych funkcji związanych z posługą kapłańską. A co z oskarżeniami cywilnymi? Niektóre zarzuty co prawda skierowano do odpowiednich organów ścigania, jednak Theodore'a McCarricka nie zatrzymano i nie usłyszał on żadnych oskarżeń. Watykan opublikował raport, z którego wynika, że Jan Paweł II wiedział o zarzutach formułowanych pod adresem amerykańskiego duchownego: Theodore McCarrick od niemal dwóch lat nie może pełnić żadnych funkcji związanych z posługą kapłańską:
Carlo Acutis beatyfikowany w Asyżu. Kim był 15-letni "Boży influencer"?
Uznawany jest za pierwszego patrona millenialsów
Carlo Acutis zmarł w 2006 roku na białaczkę. Miał wtedy 15 lat. Młody Włoch od wczesnego dzieciństwa był bardzo pobożny. Codziennie przystępował do sakramentu Komunii Świętej. Był jednocześnie zafascynowany internetem oraz możliwościami, jakie oferuje. Nazywany Bożym influencerem czy też błogosławionym w bluzie i dżinsach chłopak szerzył za jego pomocą wiarę. Był twórcą strony internetowej, za pomocą której dokumentował oraz katalogował cuda eucharystyczne z całego świata. 10 października został beatyfikowany w Bazylice św. Franciszka w Asyżu. Przybliżamy postać pierwszego patrona pokolenia millenialsów! "Boży influencer". Kim był Carlo Acutis? Urodził się 3 maja 1991 roku w Londynie. Pochodził z zamożnej włoskiej rodziny. Jego rodzice, Antonia Salzano i Andrea Acutis pracowali wtedy w Anglii oraz Niemczech, jednak kilka miesięcy po narodzinach swojego syna osiedli na stałe w Mediolanie. Tam też Carlo Acutis spędził większość swojego krótkiego, lecz aktywnego oraz inspirującego życia. Chłopak od wczesnego dzieciństwa był bardzo pobożny. Odkąd przystąpił do niej po raz pierwszy w wieku siedmiu lat, codziennie uczestniczył w sakramencie Komunii Świętej. Starał się również, aby przynajmniej raz w tygodniu przystąpić do spowiedzi. Podobno znaczący wpływ na jego wiarę miała m.in. jego niania, która pochodziła z Polski. Carlo Acutis jednocześnie był zafascynowany internetem. Chłopak szybko dostrzegł w nim znakomite narzędzie do szerzenia wiary. Boży influencer znany był m.in. jako twórca strony internetowej, na której katalogował udokumentowane wcześniej cuda eucharystyczne. "Uważano go za komputerowego geniusza. Ale co on zrobił? Nie wykorzystywał tych mediów do czatowania, zabawy", mówiła jego mama w wywiadzie dla Vatican News. Nastolatek jednak nie ograniczał swojej działalności do sfery wirtualnej. Poza uczestniczeniem w życiu Kościoła, szerzeniem wiary w internecie, pisaniem programów komputerowych i grą w piłkę nożną, Carlo Acutis każdą wolną chwilę starał się przeznaczać na pomoc potrzebującym. Błogosławiony w dżinsach pracował jako wolontariusz w przytułku dla bezdomnych, gdzie serwował im jedzenie. Często jednak pomagał im też na własną rękę. Według opowieści jego mamy, Carlo Acutis przeznaczał swoje oszczędności na śpiwory i jedzenie, które później wręczał bezdomnym na ulicach Mediolanu. Carlo Acutis beatyfikowany w Asyżu. Papież Franciszek potwierdził cud! Niestety, w 2006 roku zdiagnozowano u niego białaczkę. Carlo Acutis zmarł 12 października 2006 roku. Miał wtedy 15 lat. "Ofiaruję swoje cierpienie Bogu, papieżowi oraz Kościołowi", powiedział w trakcie jednej z mszy. Zgodnie ze swoim życzeniem, pochowany został na cmentarzu miejskim w Asyżu. Proces jego beatyfikacji zainicjowano w archidiecezji mediolańskiej w 2013 roku. W lutym tego roku papież Franciszek potwierdził autentyczność cudu uzdrowienia, który z kolei został zaakceptowany przez Watykańską Radę Lekarską Kongregacji ds. Świętych w listopadzie 2019 roku. Cud miał miejsce w Brazylii. Luchiana Vianna udała się ze swoim synem, który urodził się z rzadką wadą trzustki, na nabożeństwo, podczas którego modliła się o wstawiennictwo właśnie Carlo Acutisa. Syn kobiety miał poczuć się lepiej już zaraz po modlitwie. Przypisanie Acutisowi cudu umożliwiło jego późniejszą beatyfikację. Carlo Acutis został beatyfikowany 10 października w Bazylice św. Franciszka w Asyżu przez papieskiego delegata, kardynała Agostino Valliniego. We mszy oprócz jego rodziców, wzięło udział ok. trzech tysięcy wiernych, pragnących uhonorować zmarłego w wieku 15 lat Bożego influencera. Podczas ceremonii wyeksponowano trumnę z zabalsamowanym ciałem Carlo Acutisa. Za sprawą swojej działalności oraz młodego wieku Włoch okrzyknięty został pierwszym patronem pokolenia millenialsów. Co raz częściej pojawiają się głosy, że Carlo Acutis zostanie również patronem internetu.