TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno…
Zaczynała jako 15-latka, a przez ponad 20 lat była na szczycie świata mody. Dziś Edyta Zając odsłania kulisy swojego stylu i zdradza, co naprawdę liczy się w jej szafie. Od wybiegów po codzienność. Jej wybory mogą zaskoczyć nawet największych fanów trendów.
Karierę modelki zaczęła od… deportacji. Była wtedy 15-latką. Przez ponad 20 lat brała udział w największych pokazach mody, była twarzą perfum Kenzo. Dzisiaj Edyta Zając zamieniła wybiegi i modowe sesje na programy telewizyjne. Jakie marki kocha, czego nigdy by na siebie nie założyła i gdzie jest najprawdziwsza, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Edyta Zając i jej styl. Dlaczego nie podąża za trendami? Bogna Sworowska powiedziała, że odnalazła swój styl około czterdziestki, bo dopiero wtedy poczuła siebie i zaczęła bawić się modą. A jak jest u Ciebie? Też już jesteś około czterdziestki. Gdy zaczynałam pracę w modelingu, miałam 15 lat i nie nazwałabym siebie rasową modelką, która zna trendy, która wie, jak dobrze się ubrać, jak być fashion. Do własnego stylu dojrzewałam przez lata. Chyba każda z nas dorasta do tego we właściwym dla siebie czasie. Mam poczucie, że ja do wielu rzeczy ciągle dojrzewam. Nie tylko do tego, żeby mieć swój styl. Moda zawsze była dla Ciebie ważna? Podchodziłam do niej z naturalnością i dystansem. To, że coś jest w trendach, nie miało dla mnie większego znaczenia. Wręcz przeciwnie. Zawsze byłam indywidualistką i jeśli coś mi się nie spodobało, choć było modne, nie zakładałam tego. Często muszę najpierw przekonać się do jakiejś części garderoby, która nagle staje się modna. Tak było na przykład ze skórzaną ramoneską. Dopiero kiedy ten rodzaj kurtki został dobrze osadzony w trendach, a ja znalazłam model, który mi się spodobał, trafiła do mojej szafy. Kiedy już coś się w niej znajduje, mogę to nosić przez wiele lat, w różnych zestawieniach. I zupełnie nie mam z tym problemu. Zdecydowanie preferuję modę slow fashion. A jeśli coś Ci się nie podoba, ale wymaga tego Twoja praca? W pracy modelki często zdarza się, że zakładam na siebie rzeczy, które prywatnie zupełnie nie trafiają w mój gust. Zdaję się na stylistów, którzy widzą więcej niż ja i wiedzą, że dana rzecz w odpowiednim kontekście będzie wyglądała doskonale. Praca modelki dała mi niesamowitą możliwość zabawy modą, próbowania nowych rzeczy i zobaczenia swoich innych wcieleń. Często okazuje się, że to, co sprawdza się na planie sesji, na wybiegu czy podczas nagrywania programu, zupełnie nie sprawdza się na co dzień. Mam ogromne szczęście, ponieważ sporo ubrań dostaję. Od zaprzyjaźnionych marek modowych lub ulubionych projektantów. Oczywiście wybieram zawsze te rzeczy, które są w moim stylu i w których czuję się dobrze. Ale mój styl zmienia się w zależności od okazji. Wyjście na czerwony dywan rządzi się swoimi prawami. Często obowiązuje dress code, a ja lubię wtedy poczuć się bardzo kobieco. Stawiam na kolor, najczęściej czerwień. Choć na co dzień uwielbiam stonowaną kolorystykę w swoim ubiorze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jej szafa: beż, brąz, czerń i… złoto. Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels uważa, że biżuteria nie uzupełnia stylizacji. Ona nią jest! Co nosi Edyta Zając na co dzień? Konkretne wybory i ulubione marki A tak poza planem, gdybyśmy spotkały się na ulicy, jak byłabyś ubrana? Najprawdopodobniej miałabym na sobie dżinsy, wygodny top i oversize’ową marynarkę. Ewentualnie beżowy trencz, do którego również musiałam się przekonać, tak jak do ramoneski. Na pewno założyłabym płaskie buty. Połowę swojego życia spędziłam na szpilkach, więc nie są dla mnie butami pierwszego wyboru (śmiech). Lubię wyglądać modnie i z klasą. Ale przede wszystkim tak, aby czuć się wygodnie. W szafie mam sporo marynarek. Niektóre mają po kilka lat i wciąż je uwielbiam. Kilka z nich to projekty La Manii, bo bardzo lubię ich luźne kroje. Jedną z moich ulubionych polskich marek jest marka Matin. Lubię ich przepiękne sukienki, body i skórzane spodnie z pazurem. Ulubione płaszcze pochodzą od marki Bad Icon z Pabianic. Mam także w swojej szafie modowe perełki od polskich projektantów. Na co jesteś w stanie wydać dużo pieniędzy? Zawsze miałam do nich duży szacunek i większość swoich zarobków inwestuję. Bardzo rzadko wydaję pieniądze na ubrania. Jeśli miałabym wymienić najdroższe rzeczy w mojej garderobie, to będą to torebki. Mam kilka klasycznych modeli od Chanel, które traktuję jako inwestycję. Wiem, że zatrzymam je na wiele lat. I nie mam już potrzeby kupowania nowych. W modzie stawiam na ponadczasowość i jeśli coś trafia do mojej szafy, dobieram to tak, aby służyło mi przez długi czas. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA! Moda. Magazyn dostępny w całej Polsce od 31 marca. Do wyboru dwie okładki. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
TYLKO W VIVIE!. Tomasz Włosok szczerze o przełomie w życiu. „Byłem totalnie zagubiony”
Tomasz Włosok wraca wspomnieniami do momentu, który odmienił jego życie. Decyzja o aktorstwie, wyjazd do Krakowa i pierwsze doświadczenia samodzielności okazały się przełomowe. W wywiadzie dla dla magazynu VIVA! aktor odsłania kulisy swojej drogi. Od zagubienia po determinację i walkę o marzenia.
Dwie torby, pusta kawalerka i cisza, która zmusza do zadania najważniejszych pytań. Tomasz Włosok stanął wtedy przed czymś więcej niż tylko decyzją o studiach. To był moment, który zdefiniował wszystko. W wywiadzie z Beatą Nowicką odsłania historię, która mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Tomasz Włosok wywiad z VIVĄ!: decyzja o aktorstwie i wyjazd do Krakowa [...] Stałeś kiedyś w życiu pod ścianą? Trudnego wyboru? Jasne, kilka razy. O tym najtrudniejszym nie chciałbym rozmawiać, ale ważnym momentem było podjęcie decyzji o studiowaniu aktorstwa. W liceum nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Dni mi upływały na odbębnianiu rzeczy i spraw. Dryfowałem. Nie miałam żadnych planów na przyszłość. Kiedy pojawił się pomysł z aktorstwem, desperacko się go chwyciłem. W jakimś sensie chciałem uciec z domu, wyrwać się ze swojego otoczenia. Do Krakowa, na roczny kurs przygotowawczy w Larcie przyjechałem z dwiema torbami. Mama je zapakowała. W jednej miałem ubrania, w drugiej pościel. W wynajętej kawalerce była meblościanka z rozkładanym tapczanem. Usiadłem na nim, obok postawiłem obie torby i dwie godziny zastanawiałem się: Co teraz? Co dalej? Na czym właściwie polega ta samodzielność? Kadr jak z filmu. Jeden z najważniejszych kadrów w moim życiu, pamiętam go w szczegółach. Byłem totalnie zagubiony. W domu rytm ustawiała mama, ja adaptowałem się do schematu. Tu musiałem wszystko wymyślić na nowo. Na szczęście była szkoła. Zacząłem ostro zapieprzać i sprawiało mi to frajdę. Z domu wyniosłem przekonanie, że w życiu można coś osiągnąć wyłącznie ciężką pracą i poświęceniem. Odkryłem, że bardzo lubię ten mozół. Pierwszy raz poczułem, że mam cel. Odnalazłem sens życia i to było ekscytujące. Po roku zdałeś do szkoły teatralnej. Najlepsze studenckie kadry? Mam ich mnóstwo. Pierwsze spotkanie z ludźmi z roku, pierwsze wyjście na scenę i sprawdzanie swoich umiejętności. Pamiętam, jak Piotruś Nerlewski, mój najserdeczniejszy przyjaciel, z którym zresztą potem mieszkaliśmy razem, wychodzi na scenę, stawia stół, na nim krzesło i coś tam próbuje na wybranych tekstach. Studia to długa seria obrazów… Część nie nadaje się do opowiadania (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Tomasz Włosok i historia, którą zapamięta na zawsze Zaintrygowałeś mnie! Wybierz jedną historię. Wigilia. Rozjeżdżaliśmy się do domów, więc wymyśliliśmy swoją wigilię studencką i nazwaliśmy ją „żygilią”. Adekwatnie do nazwy imprezowaliśmy ostro, w samych kąpielówkach. Boże, dlaczego ja ci to opowiadam (śmiech)? No, dobra… W pewnym momencie, już na dość zaawansowanym etapie zabawy stwierdziliśmy, że brakuje nam asortymentu i postanowiliśmy uzupełnić braki, udając się na stację benzynową. Akurat wtedy przygotowywaliśmy jakiś egzamin dell’arte z profesorem Fabisiakiem. Grudzień, zimno. Na kąpielówki zarzuciliśmy barokowe żupany i w klapkach na nogach pomaszerowaliśmy na stację. Zamiast telefonu, do dziś nie wiem dlaczego, Oskar wziął walkie-talkie. Już za rogiem straciliśmy zasięg i kontakt z bazą. Kupiliśmy, co trzeba, wychodzimy i nagle z okna sąsiedniego bloku słyszymy wołanie: „Eee, chłopaki, co tam macie? Chodźcie do nas!”. Żadnemu z nas nie zapaliła się czerwona lampka. Idziemy. Wchodzimy do jakiegoś mieszkania, a tam z 15 chłopa gra w „FIFĘ”. Zaprosili nas do grania, zaczęli wypytywać, co tu robimy, skąd jesteśmy. My śmiało, że z Warszawy. Zapadła cisza… Trafiliśmy na zagorzałych fanów Wisły Kraków. Poczuliśmy wrzut adrenaliny! W końcu jeden się odzywa: „Słuchajcie, Wojtek odprowadzi was do domu”. Zrozumieliśmy, że chcą sprawdzić, gdzie mieszkamy. Psim swędem, w klapkach i żupanach jakoś udało nam się uciec, schować i na szczęście nic się nie stało. Naprawdę mieliście szczęście! Do Krakowa przyjechałeś z dwoma torbami. Akademię opuściłeś pełen marzeń? Mocno zdeterminowany. Szkoła nauczyła mnie walki o siebie, to była cenna lekcja. Chciałem zaistnieć, chciałem zdobyć pracę. Zresztą praca do tej pory jest dla mnie piekielnie ważna, daje mi satysfakcję, poczucie celu. Nadal w jakimś sensie mnie definiuje, choć w mniejszym stopniu niż kiedyś. Lubię czuć się potrzebny. Mam świadomość, że uprawiam trudny zawód, w który wpisana jest pewna niesprawiedliwość. Możesz być fantastycznym aktorem, dawać z siebie wszystko, a to nie ty tworzysz filmy, spektakle, seriale. Możesz pójść na casting i czekać na telefon. Musisz mieć szczęście. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił
Tomasz Włosok w szczerym wywiadzie opowiada o roli Dawida, czyli młodego studenta, który po śmierci ojca zaczyna produkować dopalacze. Historia, która miała być drogą do sukcesu, szybko zamienia się w opowieść o władzy, pieniądzach i dramatycznych konsekwencjach. Aktor nie ukrywa, że to opowieść o odpowiedzialności i cienkiej granicy między dobrem a złem.
Jedna decyzja może zmienić wszystko. Młody chłopak, szybkie pieniądze i świat, który nagle staje u jego stóp. Tomasz Włosok odsłania kulisy historii, w której granica między sukcesem a upadkiem zaciera się z każdą chwilą. To opowieść o wyborach, które mają swoją cenę. Czasem najwyższą. Tomasz Włosok o roli Dawida w filmie „Król dopalaczy" Porozmawiajmy o odpowiedzialności. Dawid, Twój bohater, to zwykły, sympatyczny student. Śmierć ojca i pozostawione długi sprawiły, że wpada na pomysł produkcji dopalaczy, legalnej „zabawki” dla tysięcy młodych ludzi. Pomysł chwyta. Dawid niemal z dnia na dzień stał się królem życia... Kiedy pierwszy raz spotkaliśmy się z Patem, reżyserem, studiował jeszcze w Szkole Wajdy. Miał pomysł i chciał nakręcić scenę na potrzeby zajęć. To była scena, w której wiozę swoim samochodem nieprzytomną dziewczynę, nie wiem – żyje czy nie żyje, próbuję dowieźć ją do szpitala, ale ostatecznie porzucam po drodze, bo pali mi się grunt pod nogami. Lecę ratować biznes, poświęcając czyjeś życie. To był punkt wyjścia tej historii. Kiedy powstawał scenariusz, od początku bazował na chęci opowiedzenia o konsekwencjach czynów. O odpowiedzialności. O determinacji, która czasami prowadzi w głąb mroku. Dawid to chłopak, który chciał czegoś więcej. Chciał wyrwać się ze świata, w którym żył. Tylko że źle zainwestował. Takie postaci jak Dawid są wyjątkowo niebezpieczne – dzięki swojej błyskotliwości i urokowi wydaje się fajnym kumplem, ale zadając się z nim, można wejść na drogę, z której nie ma powrotu. Jego historia to między innymi opowieść o tym, jak łatwo rodzi się zło. CZYTAJ TEŻ: „Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY! Lubisz go? Nie. Przez chwilę nim byłem, więc starałem się go zrozumieć. Dla mnie to jest najważniejsze w budowaniu postaci. Nie oceniać, nie usprawiedliwiać, nie piętnować. Tylko zrozumieć, dlaczego ktoś tak postępuje. Kiedy realizowaliśmy zdjęcia, próbowałem ogarnąć mechanizmy jego postępowania i amok, w który wpadł. Nagle świat leżał u jego stóp. Miał pieniądze, piękne kobiety, silne układy. I grupę wpatrzonych w niego ludzi. Był podziwiany, głaskany, popularny. Uwielbiał to uczucie. I ja go w pewnym sensie rozumiem. Władza i hajs to mieszanka uzależniająca. Problem w tym, że wszystko zdobył, czyniąc zło. Stawką było ludzkie życie. Mógł swoją energię zainwestować w inny sposób, nie krzywdząc młodych ludzi, ale nawet nie spróbował tej innej drogi poszukać. Tomasz Włosok o życiowych zmianach Zdjęcia zakończyliście ponad cztery lata temu. Świętowałeś trzydziestkę. Byłeś na innym etapie życia. Dziś mam 35 lat i lepiej rozumiem skalę i konsekwencje zła, o którym opowiadamy. Widzę proces, który zachodzi w człowieku i doprowadza do takiego upadku. Swojego i innych. Sobie można wykopać grób, ale innym? Kilka ostatnich lat to był czas przewartościowań w moim życiu. Mam perspektywę bycia ojcem, bycia odpowiedzialnym za czyjeś życie. Kiedy zaczęły się pierwsze zdjęcia, Jagoda miała roczek, dziś ma sześć lat. Jest malutkim człowiekiem, który wkrótce będzie zmagać się z własnymi problemami, z własnymi marzeniami, kompleksami i ambicjami. Jak potoczą się jej losy? Kogo spotka na swojej drodze? Nie wiem tego. Dlatego chciałem, żeby Dawid miał świadomość wyrządzonego zła, mam nadzieję, że to wybrzmiewa w filmie. Wybrzmiewa. W młodości kusiły Cię jakieś zakazane substancje? W moim najbliższym otoczeniu nikt nie używał narkotyków czy dopalaczy. Na imprezach byłem bardziej obserwatorem, widziałem, jak szybko zmieniają chemię mózgu. Natomiast my dość szybko zaczęliśmy pić alkohol. Myślę, że wszystkie używki spełniają tę samą funkcję – próbują oszukać rzeczywistość. Tworzą iluzję. Powodów, dla których po nie sięgamy, jest wiele. Czasami próbujemy odciąć się od złych wspomnień, wyciszyć emocje, zagłuszyć myśli, wypełnić pustkę. To kwestia charakteru, osobowości. Alkohol sprawiał, że czułem się odważny, we własnych oczach byłem ciekawszym człowiekiem. Kiedy przestałem pić, miałem poczucie, że coś traciłem, że staję się mniej… interesujący, żeby nie powiedzieć nudny. Dopiero po czasie zrozumiałem, że nie potrzebuję takiego „dopingu”. I że bez niego też jestem w porządku. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna”
Świadome macierzyństwo w wieku 24 lat, wielka miłość i artystyczny przełom – Natalia Kukulska wraca do momentów, które ukształtowały jej życie prywatne i zawodowe. W szczerej rozmowie opowiada o odwadze, wyborach i cenie twórczej niezależności.
Zanim na dobre zdefiniowała swój muzyczny język i zaskoczyła publiczność albumem „Sexi Flexi”, była już mamą i kobietą, która odważnie podążała za intuicją. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! Natalia Kukulska odsłania kulisy tamtych lat – opowiada o miłości do Michała Dąbrówki, sile macierzyństwa i artystycznych decyzjach, które przyniosły jej zarówno nowe możliwości, jak i pierwsze zawodowe rozczarowania. Natalia Kukulska o łączeniu macierzyństwa z karierą muzyczną. Wywiad VIVA! – „Już nie chodzę spać. Każdą z chwil przeżyć chcę jeszcze raz” – komentarz z Pani piosenki. Zanim ukaże się rewolucyjny album „Sexi Flexi”, w wieku 24 lat zostaje Pani mamą. Jasio był moim świadomym wyborem. Zapragnęłam dziecka, co więcej, syna. Może dusza usiadła mi na ramieniu: „Chcę już być w twoim świecie, jestem ci potrzebny”. Zakochałam się w Michale, z którym graliśmy razem. To uczucie przyszło po dwóch latach, ale z taką intensywnością, że pragnęłam owocu tej miłości. Wiedziałam, że zdefiniuje moje dalsze życie. To był w pewnym sensie trudny moment. Dziewczyny w moim wieku często chodziły z różnymi chłopakami. Ja od 15. roku życia do 22. byłam związana z jednym, z którym dorastaliśmy razem. Wszyscy byli mocno przywiązani do nas jako pary i „wiedzieli lepiej” ode mnie, jaką decyzję powinnam podjąć. A ja postawiłam wszystko na jedną kartę. Tak jak w piosence „Czułe struny”: „Strzałę amora precyzyjnie wbił wcale nie ślepy los”. – Macierzyństwo dla młodej artystki było…? Nowością i ogromną radością. Wszystko miałam ogarnięte. Babcia Halinka mieszkała z nami, mama Michała też bardzo nam pomagała. Mieliśmy pomoc niani Mai, która najpierw była w moim fanklubie. Kiedy wychodziłam na scenę, prosiłam, by potrzymała Jasia, i w ten sposób stała się nianią na cały etat. Z Jasiem się nie rozstawałam. Zabierałam go wszędzie, na wszystkie trasy, koncerty, nagrania. Kiedy się urodził, w Studio S4 nagrywaliśmy płytę „Tobie”, woziłam go w nosidełku, stawiałam na stole, a my z Leszkiem Kamińskim na grywaliśmy. Jasio dał mi i mężowi mnóstwo miłości. Był bezproblemowy, otwarty na ludzi, zawsze uśmiechnięty. Patrzył na mnie i wzdychał: „Aaaa, piękna, piękna…” (śmiech). Nigdy tego nie zapomnę! Był naszym promyczkiem. Mieliśmy z mężem wtedy złoty czas, jeśli chodzi o nasze uczucie. Życie jak w bajce. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! – Tak brzmi… Pewnie dlatego album „Sexi Flexi” okazał się rewolucją. Spędziliśmy z Michałem kilka miesięcy w prestiżowym Musicians Institute w Los Angeles, po powrocie zmieniłam podejście do śpiewania, otworzyłam się na pisanie tekstów, zaczęłam współpracę z Bartkiem Królikiem. Płyta „Sexi Flexi” była odważna muzycznie, świeża, z zabawą for mą. Pokazała mnie jako bardziej świadomą, kreatywną artystkę. Ci, którzy uważali mnie za „pro dukt popowy”, trochę inaczej na mnie spojrzeli. Płyta miała artystyczny sznyt, była stylistycznie wysmakowana. Dała mi nową publiczność, choć jednocześnie straciłam część starej. Tych, którzy nie rozumieli tej muzyki. Pierwszy sygnał, że pewne artystyczne decyzje mogą wiązać się ze stratą. Wzbudzają sympatię jednych, ale rozczarowanie innych. To była ważna lekcja. Miałam poczucie, że się rozwijam, idę dalej na swoich zasadach. – Ma Pani wtedy 31 lat, na świecie była już dwuletnia Ania. Mam nagrania wideo z próby w naszej piwnicy, na których Ja sio z Anią cały czas tańczą. Dzieci znały wszystkie moje piosenki na pamięć. Najważniejsze dla nich były dwie płyty: „Sexi Flexi” i „CoMix”, który stworzyliśmy z Michałem w naszym domu. To był zresztą sprawdzian, czy umie my ze sobą pracować. Na scenie każdy jest skupiony na swojej roli. Mamy oddzielne garderoby. Michał jest z muzykami, ja sama. Niby razem, ale osobno. Każdy z nas zanurzony w trochę innym świecie. Często po takich dniach koncertowych tęsknimy za sobą. Przy płycie „CoMix”, którą sygnowaliśmy Kukulska – Dąbrówka, musiałam być szefową. Żandarmem od deadline’u, który mówi: „Idziemy dalej. Kończy my. Nie szukamy innego czy lepszego brzmienia. Bo zawsze będzie”. Michał uwielbia proces, a ja w procesie lubię świadomość, że do czegoś prowadzi. Lubię stawiać kropkę. Lubię metę. Myślę, że dlatego udało mi się nagrać tyle płyt. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
Tomasz Włosok w rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! odsłania kulisy swojej kariery i życia prywatnego. Aktor opowiada o pierwszych porażkach, przełomowych rolach oraz o tym, jak strach zamienia w siłę. Nie brakuje też osobistych wyznań o miłości, ojcostwie i potrzebie równowagi.
Pierwszy casting zakończył się porażką, ale to właśnie on zmienił wszystko. Tomasz Włosok wraca do momentów, które ukształtowały jego życie. W tle pojawia się strach, ryzyko i decyzje, które na zawsze odmieniły jego drogę. Zarówno zawodową, jak i prywatną. [...] Zdefiniuj szczęście. Trafiasz na casting, na którym zaiskrzy. Moim pierwszym castingiem był „Zły” Xawerego Żuławskiego. Byłem na drugim roku. Dałem ciała, bo straszliwie zżerał mnie stres, nawet Xawcio przyznał, że pierwszą scenę zawaliłem. A jednak spośród setek twarzy Marta Kownacka, reżyserka obsady, zapamiętała właśnie mnie i zaprosiła na zdjęcia do serialu „Bodo”. Wtedy się udało, dostałem rolę. Więc… szczęście. Początkowo moje role sprowadzały się do grania miłego chłopca z sąsiedztwa, a jednak Maciek Kawulski zobaczył we mnie potencjał do zagrania skomplikowanego, nieobliczalnego gangstera. Miał odwagę zaryzykować i dać mi tę szansę. Byłem podekscytowany, a jednocześnie bałem się, że temu nie podołam. Często moją pierwszą reakcją na wyzwanie jest strach. Z czasem przekuwam go w ekscytację. Lubię boksować się z przeciwnościami. To dla mnie sposób na niepoddawanie się – nie ma w tym agresji, raczej upór. Wspaniale boksowałeś w filmie „Kulej” Xawerego Żuławskiego. Kolejna znakomita rola! Po tym filmie zrobiłeś sobie przerwę? Przy „Kuleju” byłem w trybie szalenie intensywnej pracy, dużo czasu spędzałem poza domem. Mamy z Malwiną umowę, że po każdym planie mam dwa tygodnie na to, żeby wyjść z roli i dojść do siebie. Tym razem zrobiłem sobie prawie roczną przerwę dla higieny psychicznej. Mówię „prawie”, bo w międzyczasie dostałem propozycję z kategorii nie do odrzucenia, więc ją przyjąłem. Ale potrzebowałem odpocząć. Pobyć w domu. Bardzo lubię pracować i bardzo lubię być w domu. Lubię codzienność, rutynę zwykłego dnia. To mi daje poczucie bezpieczeństwa. Dobrze mi ta przerwa zrobiła. W nowy projekt wszedłem ze świeżą, gotową do działania głową. [...] Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. CZYTAJ TEŻ: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. [...] Macie [przyp.red. "Tomasz Włosok i jego partnerka] cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? Wybrałeś… …ciekawość. Chciałem się dowiedzieć, co dla niej znaczy ten chłopiec, do którego bije jej serduszko. Usłyszałem, że ma piękne kręcone blond włosy. Próbowałem tłumaczyć, że w miłości nie tylko o wygląd chodzi… No, ale całe przedszkole żyje przygodami Biedronki i Czarnego Kota. To dziewczyna i chłopak z jednej klasy wybrani na superbohaterów. Mają się ku sobie, ale cały czas się mijają. Nie wiedzą o swoim alternatywnym istnieniu. Oczywiście Czarny Kot też ma długie blond włosy (śmiech). Wczoraj Jagoda wróciła do domu z dylematem. Otóż kolega chce obciąć włosy i ona nie jest pewna, czy nadal będzie się jej podobał. Wywiązała się kolejna dyskusja. Jagoda jest Wagą, będzie wiecznie w miłościach. Kiedy moja córka pojawiła się na świecie, coś chemicznie zmieniło się w mojej głowie. Poczułem, że inaczej odbieram rzeczywistość. Zmieniła się perspektywa. Kiedy mówi do mnie „tato”, czuję odpowiedzialność, ale wszystko się porządkuje. Najpierw jest ona, potem reszta. Chciałbym dać córce poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie wolność, która pozwoli jej odkrywać sens swojego życia. Rozmawiała: Beata Nowicka. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który dostępny będzie w sprzedaży od 26 marca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Niezwykle utalentowany, a przy tym skromny. Bliżej mu do marzyciela niż realisty. Pracoholik domator. Tomasz Włosok opowiada Beacie Nowickiej o swoich rozterkach, rolach, dojrzewaniu, miłości do partnerki Malwiny Buss i cudownych rozmowach z sześcioletnią córeczką Jagodą. Na ekrany kin wchodzi „Król dopalaczy” z Tomkiem w roli głównej.
Choć na ekranie coraz częściej widzimy go w wymagających, intensywnych rolach, prywatnie Tomasz Włosok stawia na spokój, bliskość i uważność. W rozmowie zdradza, jak zmieniało się jego podejście do życia i relacji, co daje mu poczucie równowagi oraz dlaczego najważniejsze decyzje podejmuje dziś nie tylko z myślą o sobie. To opowieść o odpowiedzialności, partnerstwie i codzienności, która – choć zwyczajna – okazuje się najcenniejsza. Miłość, ojcostwo i dojrzewanie – życie prywatne Tomasza Włosoka bez tajemnic. Wywiad VIVA! – Gdy ostatnio rozmawialiśmy, miałam poczucie, że siedzi przede mną chłopak. Dziś patrzę na młodego mężczyznę. Czuję się dojrzalszy, a jednocześnie pielęgnuję w sobie dziecko. Kiedy spędzam cztery godziny przed konsolą, tłumaczę, że przecież ja tylko podtrzymuję dziecięce pasje (śmiech). Uwielbiam grać. Śledzę rynek na bieżąco. Kolekcjonuję gry retro, stare konsole. Trzymam je na półeczce, lubię na nie patrzeć, nie dają mi zapomnieć o dzieciństwie, którego były bardzo ważnym elementem. Ucieczka w świat wyobraźni. Miałem super komfort, którego nie mają współczesne dzieciaki, że te gry przekładały się na relacje przyjacielskie w realu. Wychodziliśmy na podwórko wspólnie grać na przenośnych konsolkach, potrafiliśmy godzinami o tym rozmawiać. Doświadczyłem fuzji życia podwórkowego i fascynacji elektroniką. – Szczęściarz. Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. – Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. – Macie cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, jej przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
„W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE!
To jej rok! Świętuje 50. urodziny. Czterdzieści lat temu ukazała się jej pierwsza dziecięca płyta „Natalia”. Dekadę później – pierwsza dorosła, czyli „Światło”. Wspaniała artystka, piękna kobieta, mama, żona, przyjaciółka. Natalia Kukulska w rozmowie z Beatą Nowicką zabiera nas w odyseję po swoim barwnym życiu.
50. urodziny to nie tylko moment podsumowań, ale i odważnego spojrzenia w głąb siebie. Natalia Kukulska – artystka, która dorastała na oczach publiczności – dziś wraca do swoich początków, by lepiej zrozumieć, kim jest jako kobieta, matka i twórczyni. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazybu VIIVA! opowiada o dzieciństwie naznaczonym stratą, o pierwszych muzycznych marzeniach i o drodze do dojrzałości, która wciąż ją zaskakuje. To szczera, pełna refleksji podróż przez emocje, wspomnienia i kolejne odsłony samej siebie. Natalia Kukulska: 50 lat życia, muzyki i nieustannego odkrywania siebie. Wywiad VIVA! Każdy z nas składa się z genów, pamięci przodków i wy chowania. Jesteśmy też sumą wszystkich wersji samych siebie. Niedawno święto wała Pani 50. urodziny. Kogo widzi Pani w lustrze? Aby odpowiedzieć sobie na to pytanie, podjęłam się wyzwania artystyczno-filozoficznego w postaci trasy jubileuszowej, którą zatytułowałam „Czy ona jest taka jak ja”. Traktuję to jako rodzaj autolustracji. Konfrontacji z przeszłością, z moimi doświadczeniami, ale też jako próbę zrozumienia, kim jestem dzisiaj. Ile jest we mnie tej 10-letniej czy 20-letniej Na talii? Na koncertach wrócę do piosenek, których dawno nie śpiewałam… Od tych dziecięcych poprzez te z lat 90., piosenki filmowe, takie jak „Zakochani”, „Ani słowa” czy „Wierność jest nudna”, a nawet utwory z „Czułych strun”. Przekrojowo i różnorodnie, sentymentalnie, ale też z dystansem, gdyż moje życie jest niezwykle barwne, intensywne. Będzie sporo archiwalnych wspomnień. Oglądając swoje zdjęcia przy okazji urodzin, pomyślałam, że w tych 50 latach zmieściłabym nie jedno życie! Z jednej strony coraz lepiej znam swoje potrze by, wiem, co mi służy, a co nie. A jednocześnie cały czas sama siebie zaskakuję. Sokrates ma wiał: „Wiem, że nic nie wiem”. Im człowiek dojrzalszy, tym bardziej świadomy, że życie ma o wiele więcej barw i odcieni, niż nam się wydawało. – W 1986 roku ukazuje się pierwsza płyta, zatytułowana „Natalia”. Obok przebojów „Co powie tata” i „Puszek Okruszek” 10-letnia Natalka śpiewa o „Małej, smutnej królewnie, której rozbawić nigdy nie mógł nikt”. Symboliczne. Przywołała pani piosenkę, która została napisana na moją prośbę. Wujek Lech Konopiński zapytał, o czym chciałabym śpiewać. Opowiedziałam mu wtedy, że na wakacjach w Ustce wymyśliłyśmy z koleżankami przedstawienie o królewnie, która miała wszystko, ale była nieszczęśliwa. Tata król przychylał jej nieba, czarodzieje próbowali ją odczarować, a ona wciąż była smutna. Któregoś dnia jeden z nich podarował jej lusterko. (Natalia nuci – przypis redakcji). „Spotkała się królewna z czarodziejem, który lustra złożył do jej stóp. Co królewna spojrzy na nie, to się śmie je. Więc ze szczęścia płacze stary król. (…) Mała, piękna królewna jest radośniejsza od słonecznych snów”. Niesamowite jest to, że w wieku 10 lat zrozumiałam, czy może raczej poczułam, że szczęścia trzeba poszukać w sobie. Metafora tej piosenki jest całkiem niegłupia. Sama to wymyśliłam. – To też dobra metafora Pani dzieciństwa: podskórny smutek i radość. Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu. Nikt mi wprost nie powiedział, że moja mama zginęła. Dziś wiemy, jak rozmawiać z dziećmi o śmierci rodzica, 45 lat temu był to temat tabu. Cmentarz, na który chodziliśmy, długo był dla mnie „ogródkiem”, którym opiekowaliśmy się niby na prośbę mamy. Sama odkryłam prawdę. Dwa lata po jej śmierci przez przypadek zobaczyłam w telewizji program wspomnieniowy o mamie. Puszczano jej piosenki i pokazano szczątki samolotu po katastrofie. Podobno wyszłam bez słowa do swojego pokoju i zamknęłam drzwi. Nikt o tym ze mną nie porozmawiał. Po prostu nie umieli. Więc ja też to przemilczałam. Nigdy świadomie nie przepracowałam straty mamy, ale uważam, że moje dzieciństwo pomimo tej straty było niezwykle barwne, ciepłe – babcia z tatą dali mi mnóstwo miłości – a dzięki muzyce i śpiewaniu było również wyjątkowe. Nie każde dziecko wchodzi do studia i nagrywa płytę! W szarej, peerelowskiej rzeczywistości to był wspaniały, kolorowy świat. – Dekadę później wydaje Pani pierwszy dorosły album „Światło”, a po roku znakomity „Puls”. Nagle przed 20-latką otwiera się świat… Jaka była tamta młodziutka artystka? Niecierpliwa. Głodna doświadczeń i doznań. Kochałam życie, wszystkie możliwości, które mi oferowało. Miałam duży apetyt również dlatego, że tata zatrzymał mnie w dziecięcym śpiewaniu. Powiedział: „Nie będziemy nagrywać żadnych piosenek. Te raz jest czas szkoły, nauki i skupienia”. W liceum pokochałam filozofię, zdałam na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. By łam ciekawa świata, chłonęłam wszystko. Ale… od dnia, kiedy usłyszałam: „Teraz nie będziesz śpiewać”, niecierpliwie czekałam, aż do tego wrócę. Wiedziałam, że ten moment nadejdzie. W domu cały czas śpiewałam, wymyśla łam piosenki, wyobrażałam sobie stroje, rozkład muzyków na scenie. W liceum zapisałam się na lekcje gitary i już na drugich zajęciach wylądowaliśmy z młodym nauczycielem Grzesiem Klocem w restauracji na pizzy, omawiając muzykę, którą chciałabym robić, oraz skład przyszłego zespołu (śmiech). Tak się zaczęło. Byłam bardzo ambitna. Od początku chciałam wszystko robić na moich zasadach, pracować z rówieśnikami. Tatę trochę odsunęłam na dalszy plan. Uważałam, że nie zna się na tym, co powinno się grać i jak (śmiech). Czułam się wizjonerką. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki: Co jeszcze w VIVIE! 6/2026? Tomasz Włosok. Jeden z najbardziej utalentowanych aktorów młodego pokolenia mówi: "Czuję się dojrzalszy" O tym się mówi. Joanna Pacuła podbiła Hollywood i usunęła się w cień. Dlaczego? Kamil Sipowicz. W poetyckiej rozmowie o magicznym Roztoczu, Korze i ich zwierzętach. Extra. Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Chrystusa Święta Helena znalazła narzędzia Jego męki? Podróże. "Wracałem do Etiopii coraz bardziej inny. A ona wciąż nowe objawiała mi twarze...", pisze Marcin Kydryński
Do dziś jest inspiracją, ale mało kto wie, że żyła jak królowa. Po wielu latach prawnuczka Tamary Łempickiej ujawniła jej tajemnice
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka.
Marisa w sukience i czepku ręcznie uszytych przez jej prababcię, Tamarę Łempicką. Spotkały się po raz pierwszy w Cuernavaca w Meksyku – Marisa miała pięć lat, Tamara 78. Jak wspomina, spędziła tu „kilka cudownych wakacji”. Przypominamy archiwalny wywiad z prawnuczką Tamary Łempickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2025 roku Tamara Łempicka oczami prawnuczki. Życie, charakter i relacje Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. CZYTAJ TEŻ: Ma 71 lat i zachwyca formą! Teściowa Brooklyna Beckhama była wziętą modelką Meksyk, kariera i legenda. Fakty z życia Tamary Łempickiej Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. Rozmawiałam z nim, był w niej szaleńczo zakochany, nieprawdaż? Nie wiem. Był od niej prawie 30 lat młodszy. I szczerze mówiąc, lubił mężczyzn. Niedawno odszedł. Myślę, że bardzo ją podziwiał i adorował. Potrafił też rozśmieszyć, kiedy była smutna. Był mocno zaangażowany w życie społeczności w Cuernavaca i zapraszał Tamarę na imprezy czy do kościoła w niedzielę. Victor razem z moją babcią Kizette wykonali ostatnią wolę Tamary. Tak jak chciała, rozsypali jej prochy nad wulkanem Popocatépetl, który widziała ze swojego domu, przy czym turbulencje były tak wielkie, że omal nie wypadli z helikoptera, a jeszcze Kizette cierpiała na klaustrofobię… Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. Dlaczego ostatnie lata życia spędziła w Meksyku? W latach 70., mieszkając w Houston w Teksasie, często jeździła tam na wakacje. Znała więc Meksyk wcześniej, a z Houston nie czuła się związana. Poza tym w Cuernavaca mieszkało wielu europejskich emigrantów, więc było to dla niej idealne miejsce na emeryturę. Znów mogła sobie pozwolić na królewskie życie, na szofera, kucharza, sprzątaczkę i ogrodnika, którzy troskliwie zajmowali się jej domem, a także nią samą. Opiekowali się Tamarą, a przy tym ją kochali. To się czuło w tym domu. Łempicka była obywatelką świata, ale do końca tęskniła za Polską? Jeśli pytano ją o jej rodowód, zawsze mówiła, że jest Polką. Rozmawiała często ze swoją córką Kizette po polsku, kiedy nie chciała, żeby je podsłuchiwano. To był ich sekretny język. Gotowała polskie jedzenie na święta. Myślę, że bardzo chciała przyjechać do Polski, ale za każdym razem coś stało na przeszkodzie, najczęściej niepewna sytuacja polityczna. Słyszałam, że denerwowała się, kiedy nazywano ją Rosjanką? Nie chcę wchodzić w politykę, ale nie lubiła Rosjan. Przetrwała rewolucję rosyjską. Mieszkała wtedy w Petersburgu ze swoim mężem Tadeuszem Łempickim i to było traumatyczne przeżycie. W jednej chwili stracili wszystko. Piękny dom, przyjaciół i dostatnie życie, bo Tadeusz był prawnikiem cara w rosyjskich sądach. Z nastaniem rewolucji trafił do bolszewickiego więzienia, po którym nie potrafił już się podnieść, co zaciążyło na ich dalszym życiu w Paryżu. Nie mógł zmusić się do jakiejkolwiek pracy, Tamara więc sama musiała zarabiać na utrzymywanie rodziny, bo mieli już wtedy dziecko. Jednak Paryż przyniósł jej szczęście i wkrótce stała się sławną malarką, niekwestionowaną królową art déco. W karierze pomogła jej utalentowana siostra Adrianna Górska, jedna z pierwszych kobiet w Europie z dyplomem architekta. Zachęciła ją do malowania w stylu modernizmu, który był wówczas czymś nowym. Tamara to podchwyciła, ale nie zamierzała być tylko malarką. Chciała stać się najbardziej rozchwytywaną portrecistką i żądać za swoje obrazy jak najwięcej pieniędzy. Wkrótce ustawiały się do niej kolejki chętnych, bo każdy chciał mieć w domu „Łempicką”. Okazała się mistrzynią autopromocji, w czym pomogły jej liczne skandale obyczajowe. Dziś pewnie odnosiłaby sukcesy jako celebrytka? Prawdopodobnie byłaby sławną celebrytką. Jej obrazy stały się teraz bardzo modne. Wiele z nich trafiło do prywatnych kolekcji, między innymi Barbry Streisand. Najwięcej dzieł Tamary posiada jednak Madonna, która naśladowała jej styl w teledyskach do swoich piosenek, takich jak „Open Your Heart” czy „Express Yourself”. Obrazy Łempickiej wykorzystywano w scenografiach filmowych, powstały o niej filmy dokumentalne i musical, który zebrał świetne recenzje na Broadwayu. Łempicka inspiruje artystów, kreatorów mody, twórców reklamy, a nawet gier wideo. Japońska firma kosmetyczna Shiseido wzorowała swoją kampanię reklamową na życiu Tamary i nazwała ją „Nieustraszone piękno”. „Chéri” pokochałaby tę nazwę. Obrazy Tamary Łempickiej biją rekordy w domach aukcyjnych. „Różową tunikę” wylicytowano za ponad 13 milionów dolarów, a „Portret Marjorie Ferry” za 21 milionów dolarów. Co można zrobić z taką fortuną? Chciałabym ją mieć, naprawdę, ale obrazy pochodziły z prywatnej kolekcji. Pamiętajmy, że w latach 20. i 30. Tamara malowała na zamówienie klientów portrety, które przeszły na własność ich rodzin. A przed śmiercią kilka swoich dzieł, takich jak portret Tadeusza czy słynną dziewczynę w zielonej sukience, podarowała Centrum Pompidou. Była bardzo mądra, chciała zostać zapamiętana jako wielka malarka. Dzięki temu dzisiaj możemy organizować wystawy jej obrazów, wypożyczając je z muzeów. Bliskie memu sercu stało się też przedsięwzięcie podjęte wspólnie z polskim Wydawnictwem BoSz, któremu zawdzięczamy trzy piękne albumy prezentujące obrazy Łempickiej, w tym ostatni wyjątkowy, bardzo ekskluzywny z najpiękniejszymi reprodukcjami. Po prababce masz nie tylko nazwisko, ale też zamiłowanie do sztuki. Nie od razu jednak zdecydowałaś się na prowadzenie fundacji Tamara de Lempicka Estate LLC? Robię to dopiero od pięciu lat, odkąd moja matka Victoria, która ją prowadziła, przeszła na emeryturę. Wcześniej zajmowałam się nieruchomościami. Pracowałam w hotelach, na statkach wycieczkowych. Zarządzałam też firmą rozrywkową w Argentynie, więc było to inne życie. Ale wydaje mi się, że życie z Tamarą jest o wiele bardziej interesujące. Czuję, że jest to moje przeznaczenie, bo dzięki Tamarze i jej sztuce mogę podróżować, poznawać ludzi na całym świecie. Chciałabym, aby jej sztuka i historia jej życia inspirowały ludzi na całym globie. W pewnym sensie jest to moja misja. Mam też nadzieję, że wkrótce uda się stworzyć fundację, która będzie wspierać kobiety artystki i biznesmenki na całym świecie. Cristina, moja siostra, „Malutka”, jak nazywała ją Tamara, poświęciła życie ratowaniu zwierząt i swojej pasji, którą stały się konie. Wspomaga także amazonki w realizacji ich marzeń. W przeciwieństwie do mnie wykazuje też pewien talent malarski po prababce. Który z obrazów Tamary lubisz najbardziej? Oczywiście „Autoportret w zielonym bugatti”. Obraz najpierw nazywał się „Mon Portrait”. A kiedy dziennikarz zapytał Tamarę: „Co to za samochód, którym jeździsz?”, odpowiedziała: „Oczywiście bugatti”. Naprawdę jeździła niedużym, żółtym renault. Ale namalowała siebie w bugatti, najdroższym samochodzie świata w tamtych czasach. Ten słynny obraz przedstawia ją jako przykład dla niezależnych, silnych kobiet, odpowiedzialnych za swoje życie. A przy tym efektownych i pięknych. Obraz powstał w 1929 roku i wciąż, prawie sto lat później, pokazuje na wskroś nowoczesną kobietę. Czy Tamara może być wzorem dla współczesnych kobiet? Z całą pewnością tak. Jej ciężka praca i determinacja są imponujące. Przeżyła dwie wojny światowe, rewolucję bolszewicką, wielki kryzys 1923 roku i hiszpańską wojnę domową. Uciekając z Rosji, stała się uchodźczynią, tak jak wiele dzisiejszych kobiet szukających dla siebie nowego miejsca na ziemi. Wiedziała, czym jest dyskryminacja, z powodu bycia kobietą malarką. Zmagała się z depresją i lękiem, a pomimo tego odniosła wielki sukces. Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. To zaszczyt być jej prawnuczką. Rozmawiała Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich. Nic nie zapowiadało, że odejdzie. Nie była chora. I teraz wszystkie światowe agencje muszą przestawić się na współpracę z nowym partnerem. Skąd u nich taka ostrożność? Jak wspomniałem, muzyka klasyczna to są kontrakty na ogromne kwoty. Jest więc pewnego rodzaju niedowierzanie, że uda się ten projekt kontynuować z takim rozmachem. Poza tym to jest zamknięty świat, a ja muszę udowodnić, że jestem częścią tego środowiska. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint zdradza, czego nauczył ją ojciec. Te trzy zasady prowadzą ją przez życie
Dorota Goldpoint ubierała pierwszą damę Agatę Dudę i największe gwiazdy polskiej sceny. W rozmowie z "Vivą!" projektantka wraca do zaskakujących początków swojej drogi.
Kochają ją kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy, jak Irena Santor czy Grażyna Szapołowska. Przez osiem lat na wszystkie oficjalne wydarzenia ubierała byłą pierwszą damę Agatę Dudę. Przekornie mówi: „Sama skazałam się na sukces”. Dorota Goldpoint opowiada Beacie Nowickiej o swojej drodze do kariery. Dorota Goldpoint o kulisach sukcesu. Wywiad VIVA! – Przez lata na wszystkie oficjalne wyjścia ubierała Pani byłą prezydentową Agatę Dudę. Kochają Panią gwiazdy: Irena Santor, Grażyna Szapołowska, Olga Bończyk, Anna Radwan, Katarzyna Żak… Była Pani skazana na sukces? Sama „skazałam” się na sukces. Sama wybrałam życie, o którym marzyłam. Jako dziecko wyobrażałam sobie, że będę nosiła piękne kreacje gwiazd, które śpiewały w Opolu i w Sopocie. Wychowałam się na tych festiwalach. Nie lubię marchewki z groszkiem. Nie w sensie smaku, tylko rutyny, banału, przeciętności. Lubię rzeczy out of the box. Miałam siedem lat, kiedy na maszynie mamy uszyłam sobie pierwsze spodnie. Pamiętam moją stylówkę – dżinsy dzwony i futrzana czapka z lisa. Zawsze wyglądałam dość dziwacznie na tle innych dzieci w szkole. Podśmiewano się ze mnie i… inspirowano się. Gdy w drugiej klasie podstawówki przyszłam na lekcje w wielkim berecie, po paru tygodniach pół szkoły nosiło takie berety. Szyłam sobie wystrzałowe kreacje na szkolne dyskoteki, które wtedy były towarzyskim wydarzeniem. Koleżanki w napięciu czekały na to, w co się ubiorę (śmiech). Zawsze wiedziałam, czego chcę. – Miała Pani silną osobowość. W moim domu był „ordnung”. Tato nauczył mnie trzech zasad: „Czytaj książki i ucz się języków, otworzą ci okno na świat. Zawsze odkładaj rzeczy na miejsce, bo nawet w nocy będziesz mogła je znaleźć. I pamiętaj, kończ zaczęte sprawy”. Całe życie tego się trzymam. W liceum zamarzyłam o aktorstwie. Poszłam na egzaminy do szkoły teatralnej, ale odpadłam na trzecim etapie. Więcej nie próbowałam. Zdałam na dziennikarstwo na Uniwersytet Warszawski. Na drugim roku zaczepiła mnie koleżanka: „Kodak potrzebuje dziewczyny do reklamy”. „Ale ja jestem taka drobna, niewysoka…”. Zaczęła się śmiać: „Szukają kogoś do działu reklamy, a ty świetnie znasz angielski”. Tak zostałam pełniącą obowiązki kierownika do spraw promocji i reklamy. [...] SPRAWDŹ: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak” Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Mama była przerażona, ona w szoku. Tylko w VIVIE! Paulina Gałązka wspomina moment, który odmienił jej życie
Paulina Gałązka dziś jest rozpoznawalną aktorką, ale jej droga do szkoły filmowej wcale nie była oczywista. Najpierw wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim, kierując się rozsądkiem i poczuciem odpowiedzialności za rodzinę. Dopiero niespodziewany telefon z informacją o przyjęciu do szkoły aktorskiej w Łodzi sprawił, że musiała podjąć jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu.
Nie planowała tego. Miała studiować, zdobyć stabilny zawód i pomóc rodzinie. Aktorstwo było raczej marzeniem z boku. Czymś, co mogło nigdy się nie wydarzyć. Wszystko zmienił jeden telefon i termin w dziekanacie. Wtedy rzeczywistość nagle wyprzedziła jej własne wyobrażenia o przyszłości. Dlaczego Paulina Gałązka wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim [...] Kiedy jednak cofnąć się jeszcze o krok, zanim pojawiła się szkoła aktorska, była racjonalna decyzja, czyli studia na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd decyzja o stosunkach międzynarodowych? To była decyzja podsunięta z ogromnej troski. W liceum dużo recytowałam, brałam udział w festiwalach teatralnych, wygrywałam konkursy. W naturalny sposób pojawiał się więc pomysł, że może powinnam zdawać do szkoły aktorskiej. Albo na ASP, bo też bardzo lubiłam rysować i podobno miałam do tego rękę. Moja wychowawczyni powiedziała mi wtedy coś bardzo ważnego. Chodziłam do liceum imienia Czackiego w Warszawie. Była to niezwykle dobra szkoła, taka, która naprawdę wzmacnia człowieka. I ona powiedziała: „Ty nie jesteś w takiej sytuacji jak niektóre twoje koleżanki. Nie możesz sobie pozwolić na kilka lat niepewności”. Co to znaczy? Moją siostrę Anię i mnie mama wychowywała samotnie, tata już wtedy nie żył, a nasza sytuacja finansowa była trudna. I ona po prostu widziała coś, czego ja wtedy może jeszcze nie do końca rozumiałam, że prędzej czy później będę musiała wziąć na siebie część odpowiedzialności za dom. Dlatego radziła: „Najpierw studia, które dadzą zawód i stabilność. A dopiero potem aktorstwo”. [...] CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Paulina Gałązka o szkole filmowej w Łodzi Czyli naprawdę nie dopuszczałaś do siebie myśli, że możesz przejść dalej. Kompletnie. I dlatego telefon od niej był takim wstrząsem. Zadzwoniła i powiedziała: „Słuchaj, musisz iść do dziekanatu z dowodem, podpisać dokumenty, bo jesteś przyjęta. Jest termin do któregoś dnia”. Ja byłam w absolutnym szoku. To było jedno z doświadczeń, kiedy rzeczywistość nagle wyprzedza twoją wyobraźnię. Jak zareagowała Twoja mama Gienia? Moja mama była przede wszystkim przerażona. Ona nie potraktowała tego jak spełnienia marzenia, tylko raczej jak bardzo ryzykowną decyzję. Pamiętam, że powiedziała coś w rodzaju: „Paulinka, gdzie ty pojedziesz do tej Łodzi?”. Dla niej to był skok w nieznane. A w naszym domu zawsze myślało się raczej kategoriami bezpieczeństwa. Nie pojawiła się w Tobie wtedy myśl: Może jednak zostać na uniwersytecie? Oczywiście, że takie myśli się pojawiały. Zresztą ja jeszcze wróciłam na uniwersytet, żeby zdać jeden egzamin. Kiedy zaczęłaś studia w Łodzi, miałaś poczucie, że to Twoje miejsce? Nie od razu. Pierwszy rok był dla mnie bardzo trudny. Trafiłam w zupełnie inny system niż ten, który znałam z liceum i z Uniwersytetu Warszawskiego. Tam wszędzie traktowano nas bardzo poważnie, właściwie partnersko. A w szkole filmowej obowiązywał wtedy bardzo wyraźny system mistrzowski. Bardzo wertykalny. Profesor był na górze, student bardzo wyraźnie na dole. I dla mnie to było trudne doświadczenie. Miałam poczucie trochę takiego „upupienia”, jak z „Ferdydurke”. Czy w tamtym momencie pojawiła się myśl, żeby się wycofać? Tak, oczywiście. Zastanawiałam się, czy nie wrócić na uniwersytet. Ale były jedne zajęcia, które mnie wtedy uratowały. Jakie? Praca z kamerą z Mariuszem Jakusem. To były moje ulubione zajęcia. On traktował nas bardzo poważnie, jak partnerów w pracy. A przede wszystkim oceniał bardzo konkretnie. Nagrywaliśmy sceny na początku roku i na końcu roku. Potem oglądaliśmy je razem i on bardzo dokładnie omawiał, co się zmieniło, co się udało, nad czym trzeba pracować. To była taka bardzo uczciwa, wymierna ocena, a nie kwestia czyjegoś nastroju czy kaprysu. I co powiedział o Tobie? Powiedział, że zrobiłam największy postęp ze wszystkich przez ten rok. Bo ja naprawdę na początku właściwie nic nie umiałam. I to był moment, który dał mi ogromną nadzieję. Pomyślałam wtedy, że może jednak jest w tym jakaś droga dla mnie, tylko że będzie to droga pracy, a nie łatwego talentu. I w gruncie rzeczy taka perspektywa była dla mnie nawet bardziej przekonująca. [...] Rozmawiał Wiktor Słojkowski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak”
Droga Doroty Goldpoint do świata mody nie była oczywista. Zanim stworzyła markę sygnowaną własnym nazwiskiem, była przede wszystkim mamą, terapeutką i kobietą szukającą swojej życiowej równowagi.
Dorota Goldpoint opowiada o przełomowych momentach w swoim życiu: macierzyństwie, rozstaniu z mężem i decyzji o rozpoczęciu kariery w modzie. Projektantka zdradza, jak narodziła się jej marka oraz skąd wzięła się filozofia „złotego środka”, która stała się fundamentem jej biznesu. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką mówi o odwadze do realizowania marzeń, nawet wtedy, gdy życie prowadzi w zupełnie inną stronę. Dorota Goldpoint przez lata była przede wszystkim mamą. Dopiero potem spełniła marzenie o modzie. Wywiad VIVA! [...] – Co było punktem zwrotnym? Poznałam mojego przyszłego męża. To mi uświadomiło, że rodzina i dzieci są dla mnie największą wartością. Wyszłam za mąż, urodziłam ukochanego synka Filipa. Założyłam, że po czterech miesiącach wrócę do pracy. Kiedy popatrzyłam w jego piękne, duże oczy i przytuliłam do piersi, zrozumiałam, że nie ma opcji, żebym ja to dziecko komukolwiek zostawiła. Jestem matką lwicą. Przegryzłabym aortę w obronie moich dzieci. Kiedy na świecie pojawił się kochany Wiktor, mój mąż, mężczyzna tradycyjny, uznał, że kobieta, która wychowuje dzieci, nie powinna pracować. Freud byłby zachwycony. Sam uważał model, w którym mężczyzna jest głową rodziny i pracuje, a żona zajmuje się domem i wychowuje dzieci, za naturalny, a wręcz pożądany ze względów cywilizacyjnych. – Ale to nie był model dla Pani! Ani dla wielu innych kobiet. Spełniamy się i pracując, i wychowując dzieci. Kiedy przestałam karmić Wiktora piersią, poczułam, że czegoś mi brak. Mąż zapewniał nam wysoki standard życia, ale ja chciałam coś robić. Poszłam na podyplomowe studia terapii psychoanalitycznej. W trakcie musiałam odbyć własną analizę szkoleniową. Pytała pani o punkt zwrotny. Myślę, że ta terapia była dla mnie czymś w rodzaju otwarcia. Zrozumiałam, że nie ma przeszkody, której nie pokonam, żeby sięgnąć po swoje pragnienia, które były głęboko poukładane i pochowane. Byłam ukochaną mamą, wspaniałą panią domu, spełniałam się intelektualnie jako terapeutka. Pracowałam z pacjentami o poważnych zaburzeniach, świadomość, że mogę komuś pomóc, dawała mi ogromną satysfakcję, a jednak, gdzieś na dnie duszy cały czas czułam, że… – …nie do końca robi Pani to, o czym marzyła? Dokładnie. W międzyczasie rozstałam się z mężem. W pewnym momencie nasze drogi po prostu rozeszły się w różnych kierunkach. Mąż cały czas bardzo aktywnie uczestniczył w wychowaniu naszych synów, do dziś utrzymujemy przyjacielskie stosunki. Nasi synowie są wspaniali, wykształceni, samodzielni, mądrzy. Jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie, mając takich chłopców. Wracając do pytania, przez te wszystkie lata nieustannie sobie szyłam: na bale, imprezy, wyjścia, wyjazdy. Pewnego dnia powiedziałam do byłego już męża: „Mam pomysł, żeby otworzyć własną firmę. Chciałabym zająć się modą”. Usłyszałam: „Kochasz ciuchy, zawsze o tym marzyłaś, więc będę cię wspierał”. Mąż od lat współpracował z Włochami, uważał, że Włosi mają najlepsze tkaniny, i skontaktował mnie ze znajomymi. Kupiłam maszyny, wynajęłam lokal, zatrudniłam dwie osoby i z moją ukochaną krawcową panią Basią, którą tutaj czule pozdrawiam, w ciągu dwóch miesięcy stworzyłam pierwszą kolekcję. – Narodziła się Dorota Goldpoint. Byłam na to gotowa. Chciałam stworzyć firmę, która będzie odzwierciedlała moją filozofię życia. Zakładając, że istnieje idealny świat, chciałabym, żeby w moim życiu zapanowała harmonia. Balans we wszystkich dziedzinach życia. Stąd Goldpoint, jak złoty środek. Chciałam stworzyć się na nowo, odciąć od nazwiska męża. Ponosić wyłączną odpowiedzialność za moje wybory, decyzje i przyszłość. Biznes modowy jest bardzo trudny, ale przeszkody mnie nie przerażają. Lubię wyzwania, nienawidzę narzekania. Kiedy mam problem, szukam rozwiązania, zastanawiam się, jak z niego wybrnąć. Jak w bajce: „Myśl, myśl, myśl…”. Kiedy wiem, że nie mam na coś wpływu, odpuszczam. Nie robię niczego na siłę. Mam ulubione powiedzenie: „I just go with the flow of my life”. Chciałam tworzyć własne kolekcje, a nie sprzedawać cudze marki, choć na tym najwięcej się zarabia. Dlatego dwa lata po otwarciu filmy skończyłam w Londynie roczny kurs z projektowania i zarządzania w modzie. Już wiedziałam, jakie będzie DNA mojej firmy. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
Choć różnią się niemal we wszystkim, stworzyli związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. W rozmowie zdradzają, jak wygląda ich codzienność i który moment w relacji był dla nich prawdziwym sprawdzianem.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr Domaniecki w szczerej rozmowie opowiadają o tym, jak naprawdę wygląda ich związek. Aktorka przyznaje, że są jak ogień i woda, ale właśnie dzięki temu świetnie się uzupełniają. W wywiadzie dla magazynu "Viva!", który przeprowadziła Katarzyna Piątkowska, wracają też do ważnego momentu w swojej relacji – pierwszego spotkania Piotra z córką aktorki, Marysią. Ewa i Piotr o ważnym etapie swojego związku. Chodziło o jej córkę. Wywiad VIVA! [...] – Jesteście jak ogień i woda? Piotr: Różnimy się w wielu sprawach. Nawet inne rzeczy lubimy oglądać. Ja kocham stare filmy, Ewa woli „Bridgertonów”. Ewa: Jestem małomówna, w przeciwieństwie do Piotrka (śmiech). Sama słyszysz. Potrafi mówić bez przerwy. Mnie czasem wystarczą dwa zdania i już mam załatwioną sprawę. Za to Piotr… ma zawsze dużo do powiedzenia. Gdy w nocy wracam ze spektaklu, zawsze na mnie czeka. I gdy ja marzę o przyłożeniu głowy do poduszki, on zaczyna swoją serię pytań. Czasem mnie to wkurza, bo jestem zmęczona i wszystko zdążyłam mu opowiedzieć przez telefon. – To nieduży koszt za bezwarunkową miłość. Ewa: To prawda. Ale czasem wolałabym, żeby pomilczał (śmiech). Nie mówi tylko wtedy, gdy ogląda mecz. Piotr: Byłem trenerem bramkarzy w Legii, a piłka to moja pasja. – A Ewy? Ewa: Na początku znajomości, kiedy chciałam się podlizać, oglądałam razem z nim. Ale przestałam (śmiech). Piotr: Za to ja nie oglądam polskich seriali. I nie będę oglądał, dopóki moja żona nie będzie w nich więcej grała (śmiech). Ewa: Wiesz, Piotr jest trenerem z prawdziwego zdarzenia. Coachem. I dla zawodników, i dla mnie. Piotr: Bywam bardzo zasadniczy i wymagający. Ewa: Ale jesteś sprawiedliwy i dlatego dzieciaki cię uwielbiają. Piotr ma talent pedagogiczny. – Wykorzystał to podczas pierwszego spotkania z Twoją córką Marysią? Piotr: To było dla mnie bardzo stresujące spotkanie. Marysia ma przecież prawo do własnego osądu całej sytuacji. Nie miałem wpływu na to, co myśli o nowym związku swojej mamy, mogłem się tylko postarać, żeby wypaść jak najlepiej. Mogę powiedzieć, że się lubimy. Ewa: Marysia wyprowadziła się z domu, jak miała 18 lat, bo chciała mieszkać sama. Od wielu lat jest samodzielna. Gdy pojawia się nowy partner jednego z rodziców… to nigdy nie jest proste. Ale gdy dziecko jest dorosłe, prowadzi własne życie, chyba jest trochę łatwiej. Niestety rzadko się widujemy, bo mnie nie ma w weekendy, a w tygodniu każdy ma swoje sprawy, pracę, życie. [...] SPRAWDŹ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Nie był ojcem idealnym, chwilę przed jego odejściem wszystko mu wybaczyła. Ania Rusowicz ujawniła kulisy ich trudnej relacji
1 stycznia 1991 roku siedmioletnia Anna Rusowicz straciła matkę, legendarną piosenkarkę Adę Rusowicz. Wkrótce okazało się, że ojciec, Wojciech Korda, nie chce wychowywać ani jej, ani brata. Lata bólu, samotności i pytań bez odpowiedzi doprowadziły ją jednak do momentu, którego sama się nie spodziewała. Do wybaczenia.
Kiedy w wypadku samochodowym zginęła jej mama, piosenkarka Ada Rusowicz, miała siedem lat. Ojciec, wokalista i kompozytor Wojciech Korda, nie chciał wychowywać ani jej, ani jej brata. Nie potrafiła zrozumieć tego odrzucenia, a jednak przed śmiercią ojca wybaczyła mu. Czy było to trudne i jaką drogę przeszła, by to zrobić oraz odnaleźć samą siebie? Z Anną Rusowicz rozmawia Krystyna Pytlakowska. Przypominamy wywiad z Anną Rusowicz, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w grudniu 2025 roku. Tragiczny dzień 1 stycznia 1991 roku. Śmierć Ady Rusowicz zmieniła wszystko Życie jest jak książka? Tak, każdy pisze swoją. I dlatego ja zdecydowałam się opowiedzieć szczerze moją historię, z jej wieloma magicznymi wydarzeniami i znakami, które dostawałam. I momentami oświecenia, gdy zaczynałam coś rozumieć, mając poczucie sensu tego, co się wydarzyło. Uważam, że życie każdego – moje również – jest częścią jakiegoś planu. Planu? Czyjego? Tego z góry. Być może mamy jakiś wpływ na nasze życie, ale to los rozdaje karty, którymi gramy. Nie zawsze są to asy. Musimy nauczyć się grać tymi, które dostaliśmy. Ty się nauczyłaś? Chyba tak, bo nauczyłam się każde cierpienie czy trudną sytuację przekuwać w coś dobrego. Nawet jeżeli nie miałam wpływu na to, co mnie spotykało. Próbowałam zrozumieć dlaczego. Chociaż na początku zawsze jest bunt. A co jest na końcu? Na końcu jest wybaczenie i dalsza droga. O wybaczenie jest najtrudniej, bo to proces, a nie akt jednorazowy. Można wybaczyć trochę mniej lub trochę więcej, drugiego dnia wycofać wybaczenie, trzeciego znowu wybaczyć. Ciąg uczuć… Dlatego pomyślałam, żeby opowiedzieć, co we mnie drzemało przez wszystkie lata od śmierci mamy. I uwolnić się od tego. Twoja mama Ada Rusowicz zginęła w wypadku samochodowym 1 stycznia 1991 roku. Miałam wtedy siedem lat. Po śmierci mamy wychowywała mnie ciocia – moja mama zastępcza. Szybko zrozumiałam, że muszę być niezależna. Mama dla nas, dzieci, zrezygnowała z udziału w koncertach. Została w domu, była zależna finansowo od naszego ojca. To było swego rodzaju uwikłanie, a ja wiem, jak wielką wartością jest niezależność, zwłaszcza dla kobiet, także tych mających dzieci. Nie wiem, co mama miała w planach, ale wiadomo, że małżeństwo moich rodziców wisiało na włosku, bo pojawiła się druga kobieta i mama miała olbrzymi dylemat, jak to rozwiązać. Czy zostać z ojcem, czy odejść od niego i dać mu wolność? Stanęła dokładnie przed taką samą sytuacją, jaka po latach spotkała mnie. Ona nie zdążyła podjąć decyzji. A ja zdążyłam i zrobiłam to. Mama nie zdążyła nawet podpisać testamentu, a ja testament już zrobiłam. Bo dzięki niej wiem, że może mnie zabraknąć w każdej chwili. Mamie to do głowy nie przyszło i to miało potem konsekwencje prawne. CZYTAJ TEŻ: Tworzyli kultowy zespół lat 80., on przez lata skrywał uczucie. Gdy w końcu ją zdobył, los nie dał im wiele czasu Ojciec nie chciał wychowywać dzieci. Szokująca decyzja Wojciecha Kordy Twoja mama Ada Rusowicz i Twój ojciec Wojciech Korda byli podobno cudowną parą. Najpiękniejszą w świecie show-biznesu. Moja matka była tak piękna, że porównywano ją do Tiny Turner, bo słynęła ze zgrabnych nóg. A ojciec też był przepięknym mężczyzną. Zdolni. Utalentowani. Tylko że mama miała inne wartości niż ojciec. Chciała mieć dzieci, dom, wnuki. A mój ojciec nie, wolał mieszkać w hotelach. Wybierał wolność i życie artystyczne. Ojciec nie chciał mieć tak cudownej córki jak Ty? Dzieci jawiły mu się jako zagrożenie dla jego kariery. Nie chciał mieć dzieci, przeszkadzały mu. Nie chciał też mieć domu. Ale gdy kobieta czegoś pragnie, zdobywa to. A mama była konsekwentna. Powiedziała: „Nie chcesz mieć dzieci? Ale ja będę je miała”. I dokładnie tak się stało. A jak się urodziliśmy, ja i mój brat, zrezygnowała ze śpiewania. Zapłaciła bardzo wysoką cenę. Olbrzymią. Zwłaszcza że potem w jej małżeństwie pojawiła się ta druga. Było to zresztą ukrywane przed nami. Ojciec też był konsekwentny. Po wypadku i śmierci mamy odzyskał wolność i nie chciał mieć nas przy sobie. Kiedy więc moja ciocia chciała mnie zaadoptować, był chętny. Nie chciał też, by mój brat z nim został. CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Lata milczenia i bólu. Jak Anna Rusowicz dorastała bez rodziców Wiedza o tym musiała być dla Ciebie straszna. Okropna. I tylko dlatego, że siostra mojej mamy powiedziała, że nigdy nie pozwoli na to, żebyśmy z bratem trafili do obcych, zostaliśmy w rodzinie. To mądra kobieta. Najpierw sądziła, że ojciec jest w szoku, w depresji po stracie Ady i dlatego podejmuje takie dziwne decyzje, zapraszając ludzi, którzy chcą adoptować jego dzieci. A taki pomysł się w jego głowie pojawił. I wtedy ciocia Krystyna powiedziała, że to ona weźmie za nas odpowiedzialność, i zostali z mężem naszą rodziną zastępczą. Czy ojciec widywał się z Tobą po śmierci mamy? Nie. Nigdy nie rozumiałam, skąd się wzięło takie odtrącenie, bo ojciec dla dziewczynki jest kimś wyjątkowym – tym pierwszym mężczyzną, który pokazuje, że jesteś chciana, kochana. Byłam malutka i nie mogłam pojąć, dlaczego ojciec mnie nie chce. Ciągle pytałam: „A kiedy przyjedzie tata?”. Ciocia odpowiadała, że jest na koncertach. Okłamywała mnie, żeby ukoić mój ból serca. Widziała, że na niego czekam, ale ojciec nigdy nie przyjeżdżał i nie dzwonił. Mój starszy o sześć lat brat, który jeszcze przez jakiś czas został z ojcem, miał niełatwe dzieciństwo. Wprowadziła się tamta kobieta, a on nagle w swoim domu, który był ciepły i rodzinny, stał się kimś zbędnym. Pomieszkiwał więc u kolegów, a potem się szybko usamodzielnił finansowo i wyprowadził. W planie naszego ojca na jego nowe życie nie byliśmy w ogóle brani pod uwagę. Ja nawet jeszcze w podstawówce pisałam listy do taty, ale nigdy nie dostałam odpowiedzi. Ojciec udawał, że Was nie ma? Jako dorosła kobieta zaczęłam myśleć, że ja go w pewien sposób rozumiem. Deklarował przecież, że nie chce dzieci. Miał swoje wizje na życie. I mówił to bardzo stanowczo. A ja rozumiem ludzi, którzy nie chcą mieć potomstwa. Rodzicielstwo to rodzaj przywileju, a nie obowiązku. Ale co innego mówić, a co innego nie chcieć, jak się już to dziecko pojawi. Ojciec chciał być polskim Elvisem Presleyem. Zostać na scenie, być artystą, a przede wszystkim mieć wolność. Próbował się więc mnie wyprzeć, ale mu się to nie udało. Nigdy jednak nie zostałam wpuszczona do naszego domu rodzinnego, nawet gdy wielokrotnie przyjeżdżałam na grób mamy. Tak naprawdę tego okropnego 1 stycznia 1991 roku nie straciłam tylko mamy. Straciłam oboje rodziców. Nigdy nikomu o tym nie opowiedziałaś, a przecież to odrzucenie miało wielki wpływ na Twoje życie i Twoją odporność psychiczną. Tak, nie byłam w stanie o tym opowiedzieć. Przecież to nienormalne, że nie zostałam zaproszona do domu, w którym się wychowywałam, i że ojciec nie chciał płacić alimentów ani nie był chętny, by nawet podzielić się majątkiem po mamie ze swymi dziećmi. Byłam biedną nastolatką, marzyłam o tym, żeby kupić sobie kosmetyki, jakie miały inne dziewczyny. Do 18. roku życia ojciec nie płacił na mnie złotówki. Dopiero gdy stałam się pełnoletnia, wystąpiłam do sądu o alimenty, bo chciałam pójść na dobre studia i potrzebowałam pieniędzy na książki i ubrania. Miał zasądzone na mnie grosze, około 300 złotych, a i tak komornik ściągał połowę. Gdy na studiach zaczęłam śpiewać hobbystycznie, dostałam pismo od prawnika ojca, że mam oddać alimenty, bo przecież zarabiam. To musiało być dla Ciebie bardzo trudne? To była dla mnie wielka trauma. Nie rozumiałam, dlaczego wszystkie dzieciaki dostają support od swoich rodziców, a mnie mój ojciec nawet nie chce poznać albo traktuje mnie jak wroga. Później odezwały się we mnie geny i zaczęłam już śpiewać na poważnie w moim pierwszym zespole Dezire. Choć studiowałam na Akademii Medycznej na Wydziale Farmacji, ciągnęło mnie na scenę. Odkryłam swoje przeznaczenie. Studiowałaś jednak też psychologię. Tak, bo rzuciłam farmację i przeniosłam się na psychologię do Warszawy. Zaczęłam wówczas nagrywać swoje piosenki, choć nie miałam jeszcze żadnego planu. Wiedziałam jednak, że przeprowadzka do Warszawy to moja przepustka do innego życia. Że muszę znaleźć przyjaciół mamy, a oni na pewno mi opowiedzą, jaka była. I że dzięki nim zrozumiem to, co tkwi we mnie bardzo głęboko. Znalazłaś tych przyjaciół? Tak. Kiedy już byłam w Warszawie, trafiłam w telewizji na wywiad z Markiem Niedźwieckim, w którym powiedział, że pierwszą piosenką na gitary, której słuchał, był „Duży błąd” mojej mamy. Znalazłam też Marię Szabłowską, która wówczas dowiedziała się o moim istnieniu. Wiele osób dziwiło się: „To Ada i Wojtek mieli dzieci? To ty nie jesteś córką Niemena?”. Wiedziałam, że moi rodzice zastępczy nie mają żadnych koneksji w świecie muzycznym i że muszę zacząć od zera. Czym zajmowali się Twoi rodzice zastępczy? Mama była nauczycielką, kuratorem, a tata lekarzem. Zawsze mi mówili: „Pamiętaj, Anusia, że musisz skończyć porządne studia, zdobyć wykształcenie i mieć swoje pieniądze, żeby nie zależeć od mężczyzny. Ale jeśli chcesz startować w muzyce, to my ci nie pomożemy. Jeśli cokolwiek osiągniesz, to tylko dzięki sobie”. I dokładnie tak było. Pojawiłam się w branży jak duch, znikąd. Ale dostałaś przecież piękny spadek po mamie i po ojcu – ich geny. I w zasadzie tylko to, ale do tego jeszcze wrócimy. Moja droga do znalezienia własnej tożsamości i rozwikłania tajemnicy, kim jestem, to były lata wielkiej samotności i depresji. Dlatego zaczęłam studiować psychologię. Okazało się, że to moja wielka pasja, bardzo mi potrzebna nitka do kłębka i odkrycia większego planu na mnie. Zwykle mam tak, że czuję głos intuicji i idąc za tym głosem, wiem, że robię dobrze. Dlatego wiedziałam, że muszę wyrwać się do Warszawy, że tam są ludzie, którzy mi pomogą, bo przecież nie rozpłynęli się w powietrzu. Chodziło o ciągłość? Tak. Życie nie składa się z fragmentów, ono jest całością, tylko musimy wiedzieć, w którym miejscu jego części się zazębiają. Pamiętam, że gdy pojawiłam się w Warszawie i zdałam na studia, zaczęłam szukać dla siebie innych możliwości. Pukać od drzwi do drzwi. Czułam, że muszę być natrętna, bo mam misję wobec samej siebie. I chociaż nazywałam się Rusowicz, to nie było to takie proste i oczywiste, że to ja, córka Ady. Dopiero kiedy ludzie z jej otoczenia mnie skojarzyli, pojawiał się na ich twarzach uśmiech i stawali się bardzo otwarci: „Boże, w ogóle nie wiedzieliśmy, że jesteś! Ale wyrosłaś! Co się z tobą działo przez te lata? I jak tata?”. I łapali się za głowę, bo przecież nie wiedzieli, co tak naprawdę się zdarzyło. CZYTAJ TEŻ: Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez Spotkanie w szpitalu. Moment, który zmienił wszystko Właściwie powinnaś nazywać się Korda. Tak, ale my z bratem zmieniliśmy nazwisko, kiedy ja byłam w liceum. Nie czuliśmy więzi z ojcem. Większość znajomych była mi bardzo życzliwa, ale zdarzali się i tacy, którzy wierzyli w wersję mojego ojca. Jaka to była wersja? Zacznę od początku. Pierwszą płytę nagrałam w 2011 roku, a rok później dostałam cztery Fryderyki. Gratulacje, burza w mediach. Jeden z dziennikarzy zadzwonił i mówi, że jest w szoku, bo pogratulował mojemu ojcu, a ojciec powiedział: „Ona wcale nie jest utalentowana. A te Fryderyki to mi się należą”. Przeczytałam to w internecie i rozpłakałam się. Zrozumiałam po raz kolejny, że dla ojca jestem obcą osobą. Zastanawiałam się, dlaczego nienawidzi własnego dziecka. A teraz wiem, że to wypływało z poczucia winy i z tego, że jestem bardzo podobna do mamy i mu ją bardzo przypominałam. Ożywiłam ją jakby. A w nim być może wywoływało to silne poczucie winy, z którym nie umiał sobie poradzić. Milczałam wiele lat, nie chciałam opowiadać, prostować tego, co o mnie mówił. A broniąc się, przedstawiał mnie w mediach jako rozkapryszoną, niewdzięczną nastolatkę, która ma bezpodstawne pretensje do ojca, bo on przecież wyjechał na całe lata do Norwegii i nie mógł się mną zajmować, co było oczywiście nieprawdą, bo mieszkał w Poznaniu. Nie prostowałaś tego? Nie. Było mi wstyd i nie chciałam opowiadać, jaka jest prawda. Zarzucano mi, że jestem złą córką. Kiedy ojciec zachorował, ktoś zadzwonił do mnie, mówiąc, że on bardzo potrzebuje pieniędzy. Ten ktoś zaproponował, żebym odkupiła od ojca pamiątki po mamie. Pamiętam, jak mnie to zabolało. Odpowiedziałam, że nie da się odkupić własności, a jeśli nie chce tego oddać dzieciom, to trudno. Pamiątki to przeszłość. Tyle lat żyliśmy bez nich, więc możemy żyć dalej. A później, gdy już było z ojcem bardzo źle – miał kilka udarów – nie byliśmy do niego dopuszczani. Kiedy jednak kuzynka poinformowała mnie, że tata jest na OIOM-ie, obudziłam się w nocy i powiedziałam sobie: „Dosyć! Ta historia się tak nie skończy!”. Pojechałam do niego, także dlatego, żeby mojemu synowi móc powiedzieć: „Byłam u dziadka, wybaczyłam mu, żebyś ty mógł żyć bez obciążeń”. Namówiłam mojego brata i pojechaliśmy do szpitala w Szamotułach. Ordynator nie chciała mnie wpuścić na oddział, ale nie miała wyboru, bo przecież jestem córką, najbliższą rodziną. Stanęliśmy nad jego łóżkiem i wtedy po raz pierwszy tak naprawdę go zobaczyłam. Skórę, włosy… Nie miał ani jednego siwego, a ja swoje też przestałam wtedy farbować. I też nie siwieję, mimo stresów. Wzięłam tatę za rękę, mówiąc: „Jesteśmy tutaj, twoje dzieci. I nikt nie może zmienić tego, że jesteś naszym ojcem. A gdyby chciał, to my i tak go przechytrzymy”. I włożyłam mu do ręki zdjęcie wnuka, mojego syna Tytusa. Taki był ostatni raz, kiedy widziałam ojca. Odpowiedział? Nie, był nieprzytomny, ale wiedziałam, że czuje to, co mówię. Miał na twarzy grymas radości, smutku i bólu. Czułam, że on wie i że jestem jego niezrealizowaną miłością. Zrozumiałam, że mamy ten sam potencjał i mogliśmy razem śpiewać, i cieszyć się tą relacją. Sądzisz, że myślał o Was, o swoich dzieciach? Musiał myśleć i zagłuszać poczucie winy. Myślę, że na ojca miały też wpływ osoby trzecie, pod których był dużym wpływem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Dlaczego Anna Rusowicz zdecydowała się wybaczyć ojcu Czy masz żal o to, że tak to się wszystko potoczyło? Wierzę w karmę. Jako dzieci nie mogliśmy ponosić odpowiedzialności za decyzje dorosłych. To oni każdego dnia wybierali swoje życie bez nas i swoją wygodę. Kiedy ojciec chorował, a ja wystąpiłam w „Twoja twarz brzmi znajomo” i wygrałam odcinek, przekazałam pieniądze z wygranej ojcu, ale tak, żeby nikt nie wiedział, że to ode mnie. Poszły przez fundację muzyczną. Wiedziałam, że jest mu ciężko, chciałam pomóc. I jestem jego następnej żonie wdzięczna, że nie zostawiła go, że była z nim do końca. Być może naprawdę go kochała. Ale gdyby tak było rzeczywiście, to kochałaby też jego dzieci. Ostatnio koledzy powiedzieli: „Ty to chyba śpisz na pieniądzach”. Nic bardziej mylnego. Mój ojciec zostawił same długi. Spłacasz je? Nie, odrzuciłam spadek, także w imieniu mojego syna. Natomiast ubolewam, że mój syn nie będzie miał nic osobistego po swoim dziadku, i występuję z odezwą do mojej macochy, żeby przekazała Tytusowi kilka pamiątek po jego dziadku. Często o nim myślisz? Bardzo często. Śni mi się. Oboje rodzice mi się śnią. I mam taką senną wizję, że moja mama już tam, w zaświatach czekała na ojca z kolacją, ale przedtem oberwał wałkiem: „Co ty narobiłeś, głupolu? Jak mogłeś tak postąpić?”. Wiem, że mama nigdy by nie dopuściła do tego, żeby tak się potoczyła nasza przyszłość. Tak naprawdę przecież bardzo dużo zależy od tego, kto jest w naszym życiu, jakim sugestiom ulegamy, jakie są relacje z naszymi dziećmi, a nawet jak nasi partnerzy mogą to popsuć. Gdyby mama nie zginęła w tym wypadku, myślę, że prędzej czy później by się rozwiodła i by się nami opiekowała. A czy z kimś by się związała? Być może nie, bo dla niej najważniejsze były dzieci i ich szczęście. Mama była bardzo tradycyjna, chciała, żebyśmy mieli ojca. I może dlatego nie dokończyła tego związku, nie zdążyła go zamknąć i nas ochronić. W życiu dzieje się tak, jak mówi nasze przeznaczenie? Myślę, że nie mamy żadnego wpływu na to, jak potoczą się nasze losy. Z jednej strony mamy plan, a z drugiej, jeśli zabłądzimy, to pokręcimy się, nie dojeżdżając do celu. Bo życie nie ma GPS-u. Właśnie. I dlatego sądzę, że zostałam wybrana, żeby tę historię jakoś dokończyć, nadać jej nowe znaczenie. W tej chwili mam dwoje rodziców, którzy są razem w niebie i nareszcie jest tak, jak powinno być. I nikt inny nie może mieć na to wpływu. Nie wygrasz z miłością i śmiercią ani z rozdzieleniem. Możesz próbować rozdzielić dzieci z rodzicami, rozdzielić małżeństwo, ale ono ciągle trwa. Jak to trwa? Bo miłość nie zna granicy śmierci. Ona istnieje na zawsze. Nawet z zaświatów zrobisz wszystko, żeby pomóc własnemu dziecku i żeby wrócił porządek taki, jaki powinien być. I nic tego nie zmieni. Twój brat czuje podobnie? Rozmawiacie o tym? Brat może ma mniej takich przemyśleń, ale sądzę, że to ostatnie widzenie się z ojcem miało na niego duży wpływ. Zobaczyliśmy w naszym tacie małe dziecko, jego nieporadność. I przekonaliśmy się, że nie mógł dźwignąć naszego wychowania, bo ciągle był małym chłopcem, który też potrzebował matki. A przecież dziecko nie może zajmować się drugim dzieckiem. Kochasz go mimo wszystko? Bardzo. I kocham moją mamę. Widzę, że mój syn jest podobny do dziadka. I mój brat. I ja. Jestem mu wdzięczna za geny. I za to, że mam jego charyzmę, jego zaśpiewy, jego zdolność do uczenia się języków obcych, jego figurę. I że nie mam, jak on, siwych włosów mimo skończonej czterdziestki. Gdy śpiewasz, to dla niego? Sądzę, że tak. I dla mamy. Rodzice rok temu skończyliby osiemdziesiątkę i razem by świętowali. Ojciec był fantastycznym facetem i dlatego moja mama się z nim związała. Chociaż była zakochana w Niemenie, to przecież zerwała zaręczyny, związała się z Kordą. I to z nim chciała mieć dzieci. Był przystojny, zabawny i wszyscy go lubili. Był dobrym człowiekiem, mama to wiedziała. I wydawało jej się, że będzie dobrym ojcem. Ale nie był. Nie miał takich predyspozycji, nie miał wzorów. Dziadek – jego tata – był śpiewakiem operowym i też dziećmi się nie zajmował. A nie można potem dać własnym dzieciom tego, czego się samemu nie dostało. Mojego ojca, tak jak dziadka, dzieci przerażały, bał się je mieć. I nigdy nie poznał radości z ich posiadania. Ale do Twojego siódmego roku życia przecież Cię wychowywał. Wyjeżdżał na koncerty, a to mama była w domu. Mówię więc, że ojca właściwie nie znałam. Dziś wiem, że on chciał tylko śpiewać, być na scenie, realizować się. To był jego cel, a mama uwikłała go w rodzinę. I ja teraz to rozumiem, bo pierwszym stopniem do wybaczenia jest zrozumienie. Spojrzałam na niego jak matka na syna, jakbym patrzyła trochę na moje dziecko, które nie umie wejść w bliskie relacje, ale przecież je kocham i chcę mu pomóc. Dostałaś bardzo gorzką lekcję, a jednak potrafisz się uśmiechać i bardzo kochać swojego syna. Nie mam innego wyboru. Jestem taka, jak moja mama. Odpowiedzialna. I zawsze stanę po stronie słabszego. I dlatego wybaczasz tym, którzy Cię skrzywdzili? Przeszłaś przez trudny rozwód, spotkała Cię podobna historia jak Twoją mamę. Tak, ale przede wszystkim wybaczam sobie. Wybaczam sobie, że zgadzałam się na złe traktowanie, że nie umiałam siebie obronić, że nie byłam asertywna wobec ludzi, którzy mnie ranili. Umieć wybaczyć, to najpierw wybaczyć sobie. A kiedy wybaczamy, to zaczynamy siebie kochać i tego nauczył mnie mój ojciec. To on pokazał mi, że muszę kochać siebie, bo mimo że od taty miłości nie dostałam, to jeszcze nie oznacza, że we mnie tej miłości nie było. Dzieci kochają swoich rodziców bezwarunkowo. Ja jestem Dziewczyną Słońca, jak w tej piosence, którą napisał mój ojciec do słów Osieckiej, i jestem dzieckiem urodzonym z wielkiej miłości. I ta miłość we mnie jest. A co z nią zrobisz? Nie będziesz chyba do końca życia samotna? Nie, bo właśnie mam siebie. Czekam na coś naprawdę wyjątkowego, wielkiego. Nie będę rozmieniać się na drobne. I myślę, że moi rodzice gdzieś tam, w niebie utwierdzają mnie w tej decyzji. Staram się być dobrą studentką życia. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ TEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Przez 30 lat Andrzej Giza współpracował z Elżbietą Penderecką przy organizacji jednego z najważniejszych festiwali muzyki klasycznej. Dziś, jako prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, wspomina kulisy tej relacji. W wywiadzie dla „VIVY!” opowiada o pracy z wybitną mecenaską kultury, niezwykłych spotkaniach i historiach z życia u boku Pendereckich.
Przez 30 lat stał u boku Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dzisiaj prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, pomagał w organizacji słynnego wielkanocnego festiwalu, zdobywał miliony, uczył się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki klasycznej. Andrzej Giza o współpracy z Elżbietą Penderecką w VIVIE! Tak wyglądały kulisy ich relacji – Spędziłeś u boku Elżbiety Pendereckiej 30 lat. Rozdzieliła Was dopiero jej niespodziewana śmierć. Zastąpiłeś ją na stanowisku prezesa Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena organizującego jeden z najważniejszych światowych festiwali. Objąłem stanowisko prezesa, ale nie mogę powiedzieć, że zastąpiłem panią Elżbietę Penderecką, bo ona jest nie do zastąpienia. – Była niezwykłą postacią? I niezwykle zasłużoną dla polskiej kultury. Będę walczył ze wszystkich sił o to, by tak ją zapamiętano. Nie tylko jako żonę Krzysztofa Pendereckiego, ale jako wybitną animatorkę kultury, ambasadorkę polskiej kultury, osobę nietuzinkową, której udział w jakimś wydarzeniu był nobilitacją dla organizatora. Ale tak, jest… była bardzo barwną postacią, a 30 lat u jej boku było pełne anegdot, wybitnych postaci, zrealizowanych rzeczy, które teoretycznie były nie do zrealizowania i… węgorzy. Wiesz, że choć zmarła w październiku ubiegłego roku, ja wciąż mówię o niej w czasie teraźniejszym? Współpracownicy mnie poprawiają, a mnie się wciąż chyba jeszcze w głowie nie przestawiło. – Zaintrygowałeś mnie węgorzami. Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – Byłeś dla niej ważny? Przekonałem się o tym, gdy zmarł Krzysztof Penderecki. Dobrze pamiętam ten dzień. Była niedziela, przed siódmą rano. Zadzwoniła pani Elżbieta: „Andrzej, Krzysztof odszedł, przyjeżdżaj, nie wiem, co mam robić”. To był smutny dzień, ale zrozumiałem, że obdarzyła mnie największym zaufaniem. Tak, byliśmy dla siebie ważni i w wielu rzeczach wzajemnie sobie pomagaliśmy. Ona wiedziała, że jak zleci mi coś do zrobienia, to to na pewno będzie zrobione. – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś po imieniu, a do Elżbiety Pendereckiej „pani”? Pani Elżbieta wielokrotnie mi proponowała przejście na „ty”, ale ja nie chciałem. Ona była wybitną postacią, która zawsze lubiła postawić na swoim, a ja czułem, że gdybym skrócił dystans między nami, musiałbym na wszystko się zgadzać. Uznałem, że nie jest to stosowne. – A i tak, z tego, co słyszę, nie umiałeś jej odmówić. Umiałem, ale nie było to łatwe. Często mówiła: „Andrzej! To trzeba załatwić!”. Jeśli powiedziałem, że się nie da, rozłączała się i przestawała odbierać telefon. Kiedyś musieliśmy porozmawiać o realnych kosztach festiwalu. A musisz wiedzieć, że to są naprawdę ogromne pieniądze. Wtedy zaczynała mnie unikać. Pamiętam, że kiedyś pomógł mi Krzysztof Penderecki, dając znać, że wszyscy są na obiedzie w ich krakowskim domu. Przyjechałem, on wpuścił mnie bocznymi drzwiami. Stanąłem przy pani Elżbiecie, a ona… oskarżyła w związku z tym rodzinę o zdradę (śmiech). Tymczasem ja musiałem jej wytłumaczyć, że to, co planuje, to kompletne szaleństwo finansowe, i że są rzeczy, które mogę załatwić, a są takie, których załatwić mi się nie uda. Mówimy o festiwalu muzyki klasycznej. To nie jest impreza sportowa, która sponsorom daje gigantyczne możliwości reklamowania się. Liczba miejsc siedzących w Filharmonii Narodowej to około 1050 foteli, a w Teatrze Wielkim około 1800. – Oboje byliście trochę szaleni? Bez szaleństwa projektów na poziomie festiwalu Ludwiga van Beethovena po prostu nie da się zrobić. Wiesz, czego nauczyła mnie przez te lata współpraca z panią Elżbietą? Że nie ma półśrodków i trzeba iść na całość. [...] – Nie znosiła sprzeciwu? Nie lubiła, jak coś szło nie po jej myśli. Ode mnie wymagała rzeczy niemożliwych, ale sama takie też załatwiała. To znam z opowieści dyrektora krakowskiego Teatru im. Juliusza Słowackiego Krzysztofa Głuchowskiego, który miał zająć się organizacją wystawy partytur Krzysztofa Pendereckiego. To były lata 90. i trudno było zachwycić sponsorów czymś, dzięki czemu by wyłożyli pieniądze na sztukę. Sponsor nie chciał umieszczania logo firmy ani żadnej reklamy. Chciał zdjęcie z kimś sławnym, ale żadna z krakowskich znanych osób go nie satysfakcjonowała. Pani Penderecka zaproponowała zdjęcie z królową Szwecji. I słowa dotrzymała. Na wernisażu pojawiła się z królową Sylwią i zapozowała do zdjęcia. Innym razem, gdy Waldemar Dąbrowski wymarzył sobie, że założoną przez niego orkiestrą Sinfonia Varsovia będzie kierował artystycznie słynny Yehudi Menuhin, pani Penderecka zorganizowała takie przyjęcie w czasach, gdy na półkach sklepowych był tylko ocet, że Menuhin oszalał. Cały wieczór bawił się w Woli Justowskiej z Pendereckimi, Miłoszami, Zagajewskimi, a rano… niewiele dał radę powiedzieć, jedynie to, że Polska to jest wspaniały kraj i on chce tu przyjeżdżać. TYLKO U NAS: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem
Aktorka i trener bramkarzy piłki nożnej. Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Ewa Gawryluk-Domaniecka i Piotr Domaniecki cztery lata temu spotkali się przypadkiem i dali sobie szansę. Katarzynie Piątkowskiej opowiedzieli o swojej miłości, o dużej różnicy wieku, nauce kompromisów i swojej malutkiej, ale zgranej rodzinie.
Pewnego dnia na lotnisku w Warszawie Ewa Gawryluk… po prostu się zgubiła. Z pozoru błaha sytuacja okazała się początkiem historii, której żadne z nich się nie spodziewało – zwłaszcza że aktorka była wtedy świeżo po rozwodzie i wcale nie myślała o nowej relacji. O tym, jak przypadkowe spotkanie przerodziło się w ważną relację, Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr opowiadają w szczerej rozmowie. W jego rodzinie film i opera to codzienność. Dlatego sława Ewy Gawryluk nie zrobiła na nim wrażenia. Wywiad VIVA! [...] – Od czego zaczęła się Wasza wspólna historia? Ewa: Od mojego zagubienia na lotnisku w Warszawie. – Przecież to nie jest takie dużo lotnisko (śmiech). Ewa: I znam je dosyć dobrze, bo często na nim bywam, ale okazuje się, że da się. – Może to zrządzenie losu. Ewa: Być może, zwłaszcza że byłam tuż po rozwodzie i nie w głowie były mi nowe znajomości, a co dopiero wchodzenie w nowy związek. Przyznam szczerze, że na myśl o tym odczuwałam pewnego rodzaju niechęć. Tak czy inaczej… wracałam z nocnych zdjęć we Wrocławiu i byłam kompletnie nieprzytomna. A z samolotu wypuszczono pasażerów innym gate’em niż zwykle. I szukając wyjścia do miasta, po prostu się zgubiłam. Piotr: Byłaś naprawdę zagubiona. Do tego stopnia, że pomyślałem, że sprawdzę, czy nie potrzebujesz pomocy. Ewa: Teraz wiem, że Piotrek jest empatyczny i nigdy nikogo nie zostawi bez pomocy. A wtedy skorzystałam z jego wsparcia. [...] Piotr: Odprowadziłem ją do taksówki i dopiero na sam koniec przedstawiliśmy się sobie. – Podszedłeś do niej, bo ją rozpoznałeś? Piotr: Ależ skąd! Ewa była dość dokładnie zasłonięta czapeczką z daszkiem i okularami przeciwsłonecznymi. Ewa: A potem odnalazł moje konto na Instagramie i zaczął do mnie pisać. Najpierw przypomniał się, że to on jest człowiekiem, który nie zostawił mnie w potrzebie. – Potraktowałaś go jak natrętnego fana? Ewa: Ale nie byłam niegrzeczna. Raczej starałam się zachować zdrowy dystans. Aż odkryłam, że nasze pisane rozmowy stają się coraz częstsze, coraz ciekawsze, coraz mniej zdawkowe. Piotr: Nie przeszliśmy jednak na „ty”, a dopiero po miesiącu zaczęliśmy do siebie dzwonić. Ewa: Już wtedy, gdy do siebie pisaliśmy, poczułam, że to może być naprawdę fajna znajomość. Zwłaszcza że Piotrek nie był nachalny. Nikt nikomu miłości nie wyznawał. Wystarczyło, że naprawdę dobrze się czułam, korespondując z nim. Jestem dojrzałą kobietą, mam różne historie za sobą i szybko jestem w stanie wyczuć dobrą energię i to, czy ktoś zasługuje na moją uwagę. Piotr: Ja równie szybko zorientowałem się, jak wartościową kobietą jest Ewa. – Spodobało Ci się to, że jest znaną aktorką? Piotr: To nie miało dla mnie żadnego znaczenia. Moja mama jest kostiumografką, pracowała z Jerzym Kawalerowiczem, Krzysztofem Kieślowskim i Bogusławem Lindą. Moja chrzestna całe życie pracowała jako organizatorka castingów do bardzo dużych produkcji. Moja druga ciocia, Agnieszka Kossakowska była śpiewaczką operową związaną z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie. Zawsze kręciłem się w świecie filmu, teatru, opery. Mama dbała o mój rozwój kulturalny. Pewnie dlatego świat, w którym jest moja żona, nie robi na mnie wrażenia. Pokochałem ją, Ewę, wspaniałą kobietę, a nie aktorkę. Gdyby zajmowała się czymkolwiek innym, moje uczucie byłoby takie samo. A poza tym mama zapytała ciocię, czy Ewa jest OK, a ciocia potwierdziła (śmiech). [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca. Co jeszcze w VIVIE! 5/2026? Paulina Gałązka. Jej nietypowa droga do aktorstwa. O tym się mówi. Czy Beatrice i Eugenie Windsor zapłacą za grzechy ojca jeszcze wyższą cenę? Andrzej Giza. Prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki. Dorota Goldpoint. Jej projekty kochają kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy. Extra. Słynna barcelońska Bazylika Sagrada Família czekała 144 lata na ukończenie budowy. Podróże – itaka. Z biurem podróży ITAKA odkryjesz więcej!
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu"
Dorota Szelągowska mówi bez unikania trudnych tematów. Projektantka i osobowość telewizyjna z charakterystyczną szczerością opowiada o śmierci, lęku i kruchości szczęścia. To wywiad, w którym nie ma miejsca na półprawdy ani wygodne milczenie.
Dorota Szelągowska przyznaje, że nie lubimy prawdy – zwłaszcza tej o przemijaniu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o potrzebie oswajania śmierci, o własnych zmaganiach z nerwicą lękową i o tym, jak przez lata funkcjonowała w cieniu ataków paniki. To poruszające wyznanie o strachu, który potrafi sparaliżować życie, ale też o odzyskiwaniu sprawczości, terapii i kruchym, świadomie przeżywanym szczęściu. To był najtrudniejszy czas w jej życiu. Dorota Szelągowska mówi o tym po latach. Wywiad VIVA! [...] – Nie lubimy prawdy. My dzisiaj nawet oszukujemy dzieci, unikając odpowiedzi na trudne pytania, a potem takie są efekty. Nie zabieramy ich na pogrzeby, żeby od dzieciństwa oswajać śmierć, tylko za wszelką cenę chcemy uchronić je przed trudnymi doświadczeniami. Pamiętam, jak moja koleżanka opowiadała, że dziecko zapytało ją, dlaczego kurczaczek nazywa się tak samo jak ten kurczaczek, którego się je. Ona była przerażona i zamiast normalnie odpowiedzieć, po prostu zmieniła temat. Nie podoba mi się to, bo jestem wielką fanką rzeczywistości i nazywania rzeczy po imieniu. Dlatego też oprócz tematu starzenia się zainteresowałam się umieraniem. To jest jedyna rzecz na świecie, która dotyczy nas wszystkich bez wyjątku. W dzisiejszych czasach unikamy nie tylko rozmów, ale nawet myślenia o nim. Może dlatego, że nikt nie wraca z pretensjami, że jednak można się było lepiej przygotować (śmiech). Idziemy na drugą stronę, no i nara, pa, pa, pa. A przecież kiedyś całe rodziny zbierały się wokół zmarłej osoby, włącznie z dziećmi, żeby ją pożegnać, powspominać. Zajmujemy się tyloma rzeczami w życiu, rozważamy rzeczy, które być może nigdy nie nastąpią, a udajemy, że jedyna pewna, czyli śmierć, nie istnieje. Boimy się i jej, i starzenia się. I ten strach jest OK, ale on nie powinien nas zamykać w zabobonach, tylko raczej sprawić, że zaczniemy ten temat oswajać. Gadajmy o nim, o tym, jak ma wyglądać nasz pogrzeb, napiszmy testament. To nie jest kuszenie losu, tylko myślenie o bliskich. – Gadasz o śmierci, ale z życia czerpiesz pełnymi garściami? Podróżuję, pracuję, mam wspaniałą rodzinę, jestem dla siebie dobra. W tym roku mam kilka fantastycznych projektów i jeśli uda mi się je zrealizować, będę świętować ogromny sukces. Moja przyjaciółka Aida mówi, że 2026 rok jest „rokiem lustra”, kiedy nadszedł czas, w którym już nie będziemy w stanie uciec przed tym, kim jesteśmy. I nie boję się tego, bo lubię to, co tam widzę. Wiem jednak, że to poczucie szczęścia jest kruche. Kiedy dwadzieścia kilka lat temu dopadła mnie nerwica lękowa, dotknęłam jakiegoś swojego dna. Najgorsze, że nie wiedziałam, co to jest i skąd się wzięło. Uwierz mi, to brzmi strasznie, ale byłam w takim stanie, że pragnęłam, żeby wykryto u mnie guza mózgu, bo wtedy przynajmniej mogłabym mierzyć się z czymś konkretnym, namacalnym. Dostałabym jakąkolwiek diagnozę. Wytłumaczenie. A ja umierałam kilka razy dziennie – każdy, kto przeszedł to samo co ja, wie, że atak paniki to jest mała śmierć – i kompletnie nie rozumiałam, co się ze mną dzieje. Nagle zaczyna bić szybko serce, ogarnia cię lęk, który właściwie wynika z niczego, zaczynasz się bać tego, co się dzieje z twoim ciałem, i nie możesz tego wszystkiego zatrzymać. Możesz zemdleć, możesz mieć puls powyżej 200, kręci ci się w głowie, jest zimno. Wpadasz w spiralę strachu przed lękiem, powoli wycofujesz się z życia. To nie były czasy internetu rozbuchanego poradami i kontaktem z innymi. Mimo że chodziłam na terapię, do psychiatry, robiłam absolutnie wszystko, co w ludzkiej mocy, byłam kompletnie bezsilna. Były miesiące, że przestałam w ogóle wychodzić z domu. Przez 20 lat nie latałam samolotem, nie czułam się pewnie w podróży, w hipermarkecie, w tłumie. – Jak funkcjonowałaś? Przez kilkanaście lat jakoś dawałam sobie radę, ale z pomocą bliskich, znajomych. Z jednej strony prowadziłam programy w telewizji, z drugiej do sklepu zawsze szłam z kimś. To była chora logistyka. Starałam się poukładać to tak, żeby dla tego, kto mi towarzyszy, takie wyjście też było atrakcyjne. Najgorsze jest to, że chorzy próbują ochronić bliskich przed tą chorobą. Trochę kłamią, trochę oszukują, a jak proszą o pomoc, to czasem jej nie otrzymują… – Tak było z Tobą? Osobie, którą dotykają ataki paniki, samej trudno jest je zrozumieć, a co dopiero osobom, które są blisko. To trudne. Na pewno pomogła mi terapia i dobrze dobrane leki. Trochę to trwało, ale oto jestem. W dobrym związku, podróżując, w kontakcie ze sobą, choć oczywiście jest we mnie jakiś lęk. Każdy, kto tego dotknął, poznał mroczne miejsca, wie, że biochemia mózgu może ci nagle wyłączyć światło. Po prostu. Nieważne, kim i gdzie jesteś. Staram się jednak skupiać na tym, co dziś. A dziś jest po prostu dobrze. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Zarządza najpiękniejszym muzeum w Polsce i wychowuje troje dzieci. Jak to łączy? Jej sekret może zaskoczyć
Zarządza jednym z najważniejszych muzeów w Polsce, a jednocześnie codziennie mierzy się z wyzwaniami, które zna każda pracująca matka. Marianna Otmianowska opowiada o kulisach swojej pracy i o tym, co naprawdę daje jej równowagę.
Marianna Otmianowska – pierwsza dyrektorka Łazienek Królewskich – w rozmowie z Katarzyną Piątkowską pokazuje, że za stanowiskiem i prestiżem kryje się zwyczajne życie pełne kompromisów, wieczornych obowiązków i rodzinnych żartów. Mówi o pracy w świecie kultury, która nie kończy się o 16:00, o wsparciu męża i trojga dzieci oraz o dystansie, bez którego – jak przyznaje – trudno byłoby jej zachować równowagę między "bywaniem dyrektorką" a po prostu byciem człowiekiem. Dyrektorka Łazienek Królewskich o macierzyństwie i ambicji. Wywiad VIVA! [...] – Dzisiaj musi być Pani bizneswoman, psycholożką, socjolożką, historyczką sztuki, czyli po prostu kobietą orkiestrą. A może dyrygentką? Pewnie dlatego tak lubię filharmonię i koncerty. Orkiestra symfoniczna bardzo mi odpowiada (śmiech). – Zapomniałam o roli matki. Pani ma troje dzieci. Trudniej jest zarządzać Łazienkami Królewskimi czy domem? Jedno i drugie jest wielkim wyzwaniem (śmiech). – Pracuje Pani od 8 do 16? Niestety nie do 16, dlatego że w świecie kultury dużo się dzieje wieczorami. To jest wzajemna relacja pomiędzy różnymi instytucjami. Ja bywam u kogoś, ktoś bywa u nas. Możemy na siebie liczyć w różnych obszarach. Uważam, że kultura organizacji pomiędzy instytucjami wymaga, by się wspierać. – A co na to mąż i dzieci? Dzieci różnie. Pozwalają zachować zdrowy dystans do rzeczywistości. Mój syn potrafi mnie przekornie zapytać: „I co? Uważasz, że jesteś ważna przez chwilę?”. Mam dzieci w wieku 15, 10 i 5 lat. Najmłodszy syn twierdzi, że najwspanialsze muzeum to jest moje muzeum, ale po chwili dodaje, że jest jeszcze Muzeum Techniki. Dzieci bywają zmęczone moją pracą. Z drugiej strony lubią, że ja lubię to, co robię. Myślę, że to jest fajne. A jeśli chodzi o najbliższą rodzinę… bez ich wsparcia, w tym szczególnie mojego męża, nic by się nie wydarzyło. I bez zdrowego dystansu, którego wszyscy bardzo potrzebujemy. Wszelkie żarty moich dzieci, moich braci są potrzebne, bo sprowadzają mnie na ziemię. – I nie ma dla nich znaczenia, że jest Pani pierwszą dyrektorką jednego z najważniejszych polskich muzeów? W biegu życia, organizacji i na przykład sprzątania po rodzinnych obiadach zapomina się o tym, bo dyrektorem się bywa, a życie jest życiem i trzeba być w nie zaangażowanym. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.