TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint zdradza, czego nauczył ją ojciec. Te trzy zasady prowadzą ją przez życie
Dorota Goldpoint ubierała pierwszą damę Agatę Dudę i największe gwiazdy polskiej sceny. W rozmowie z "Vivą!" projektantka wraca do zaskakujących początków swojej drogi.
Kochają ją kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy, jak Irena Santor czy Grażyna Szapołowska. Przez osiem lat na wszystkie oficjalne wydarzenia ubierała byłą pierwszą damę Agatę Dudę. Przekornie mówi: „Sama skazałam się na sukces”. Dorota Goldpoint opowiada Beacie Nowickiej o swojej drodze do kariery. Dorota Goldpoint o kulisach sukcesu. Wywiad VIVA! – Przez lata na wszystkie oficjalne wyjścia ubierała Pani byłą prezydentową Agatę Dudę. Kochają Panią gwiazdy: Irena Santor, Grażyna Szapołowska, Olga Bończyk, Anna Radwan, Katarzyna Żak… Była Pani skazana na sukces? Sama „skazałam” się na sukces. Sama wybrałam życie, o którym marzyłam. Jako dziecko wyobrażałam sobie, że będę nosiła piękne kreacje gwiazd, które śpiewały w Opolu i w Sopocie. Wychowałam się na tych festiwalach. Nie lubię marchewki z groszkiem. Nie w sensie smaku, tylko rutyny, banału, przeciętności. Lubię rzeczy out of the box. Miałam siedem lat, kiedy na maszynie mamy uszyłam sobie pierwsze spodnie. Pamiętam moją stylówkę – dżinsy dzwony i futrzana czapka z lisa. Zawsze wyglądałam dość dziwacznie na tle innych dzieci w szkole. Podśmiewano się ze mnie i… inspirowano się. Gdy w drugiej klasie podstawówki przyszłam na lekcje w wielkim berecie, po paru tygodniach pół szkoły nosiło takie berety. Szyłam sobie wystrzałowe kreacje na szkolne dyskoteki, które wtedy były towarzyskim wydarzeniem. Koleżanki w napięciu czekały na to, w co się ubiorę (śmiech). Zawsze wiedziałam, czego chcę. – Miała Pani silną osobowość. W moim domu był „ordnung”. Tato nauczył mnie trzech zasad: „Czytaj książki i ucz się języków, otworzą ci okno na świat. Zawsze odkładaj rzeczy na miejsce, bo nawet w nocy będziesz mogła je znaleźć. I pamiętaj, kończ zaczęte sprawy”. Całe życie tego się trzymam. W liceum zamarzyłam o aktorstwie. Poszłam na egzaminy do szkoły teatralnej, ale odpadłam na trzecim etapie. Więcej nie próbowałam. Zdałam na dziennikarstwo na Uniwersytet Warszawski. Na drugim roku zaczepiła mnie koleżanka: „Kodak potrzebuje dziewczyny do reklamy”. „Ale ja jestem taka drobna, niewysoka…”. Zaczęła się śmiać: „Szukają kogoś do działu reklamy, a ty świetnie znasz angielski”. Tak zostałam pełniącą obowiązki kierownika do spraw promocji i reklamy. [...] SPRAWDŹ: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak” Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
„Jesteśmy jednym krwiobiegiem w trzech ciałach”. Marta Wiśniewska z dziećmi w szczerej rozmowie
Z okazji urodzin Marty Wiśniewskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której udzieliła magazynowi VIVA! wspólnie ze swoimi dziećmi – Fabienne i Xavierem. Tylko nam opowiedzieli o niezwykłej więzi, rodzinnych wartościach i życiu, w którym miłość, szczerość i taniec tworzą jeden rytm.
Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią o sobie, że są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Łączy ich nie tylko rodzinna historia, ale też wspólne pasje, tatuaże i poczucie humoru, które pozwala im przechodzić przez trudne momenty. Z okazji urodzin Marty przypominamy ich szczery wywiad dla VIVA! z nr 10/2025 – rozmowę o sile, bliskości i patchworkowej rodzinie, w której najważniejsze jest zaufanie i bycie dla siebie nawzajem. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy: wywiad dla magazynu VIVA! Mówią, że mają syndrom dbania o siebie i o innych ludzi. Wiedzą, że wszystko mogą sobie powiedzieć. Bardzo lubią razem tańczyć i są jak jeden krwiobieg w trzech ciałach. Marta, Fabienne i Xavier Wiśniewscy opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o miłości do siebie nawzajem, do tatuaży i o swojej wielkiej patchworkowej rodzinie. Nie da się ukryć, że jesteście fanami tatuaży. Xavier: Większość zaprojektowała moja siostra Fabka. Gdy na nie patrzę, odpalają mi się związane z nimi wspomnienia. Fabienne: Lubię je, bo sama je sobie zaprojektowałam. Mam nawet z mamą taki sam, są to dwie wróżki. Marta: One symbolizują mnie i moją córkę. Ten tatuaż jest dla mnie bardzo ważny. Podobnie jak ten z ością, nawiązujący do mojego performance’u „oŚĆ!”, który jest symbolem mojej transformacji. Xavier: Mam jeden taki sam jak Fabka, ale jeszcze nie mam wspólnego z mamą. Marta: Mam już wybrane na niego miejsce na ciele. To będzie fragment listu, który kiedyś do mnie napisałeś. Fabienne: Ciekawe, skąd pomysł? Marta: Od córuni. Fabienne: Też mam wytatuowany fragment tego, co Xavier do mnie napisał. – Łączą Was i więzy krwi, i tatuaże. Marta: Między naszą trójką jest wyjątkowa więź. Prowadzimy rozmowy i zabawne, i trudne. Opowiadamy sobie o tym, co nas dotyka i cieszy. Oni są powiernikami moich największych sekretów, ale rozmówcami są wymagającymi. – A recenzentami? Fabienne: Szczerość jest podstawą dobrych relacji. – Gdybyście swoją oceną mieli sprawić mamie przykrość? Xavier: Byłoby to trudne, ale ważne, bo prawdziwe. Marta: Pewnie nie powiedzieliby wprost… Xavier: Przecież nie chodzi o to, żeby nasza ocena kogoś zabolała. Można powiedzieć to, co się myśli, w sposób, który nie zrani drugiej osoby. Fabienne: Nikt nie chce usłyszeć nieszczerej opinii. Xavier: Chodzi o to, by recenzja była pełna, a żeby tak było, musimy dostrzec to, co dobre, i to, co złe. Marta: Mój performance „oŚĆ!” zrobił na was wrażenie? Dopytuję, bo on jest dla mnie bardzo ważny. Zapraszam widzów i słuchaczy do swojego świata dźwięków i ruchu. To jest coś zupełnie innego, niż robiłam do tej pory, coś, co pozwoliło mi zajrzeć do miejsca, które jest dla mnie bolesne. Chciałam z powrotem znaleźć swoją siłę… – Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. – Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. Fabienne: Xavier jest dla mnie osobą, przy której czuję się najbardziej komfortowo. – Między Wami jest nieduża różnica wieku. Czujecie się czasem jak bliźnięta? Fabienne i Xavier (chórem): Trochę tak! Fabienne: Nie znamy świata bez siebie. Xavier: Często nam się zdarza, że na pewne rzeczy reagujemy tak samo albo mówimy dokładnie to samo. – Spędzacie ze sobą mnóstwo czasu? Xavier: Dziewczyny więcej, bo razem mieszkają. – Xavier, nie zazdrościłeś mamie i Fabienne, że razem wzięły udział w programie „Azja Express”? Xavier: Gdy tylko usłyszałem o tej propozycji, pomyślałem, że przed nimi fantastyczna przygoda. Marta: Na szczęście produkcja programu zadzwoniła z konkretną propozycją. Potrzebowali matki i córki. Gdybym musiała wybrać, z którym dzieckiem pojadę do Azji, nie potrafiłabym wybrać, a najpewniej kazałabym im jechać we dwoje. Fabienne: Gdybyśmy mogli być tam we trójkę, byłoby idealnie. Może udałoby nam się przegonić nawet Jaśka z Józkiem. Xavier: Fabka niedługo będzie brała udział w studenckim projekcie – jedzie autostopem do Grecji. Chciała, żebym wybrał się z nią. Lubię ryzyko i trochę szaleństwa, ale muszę mieć miejsce, gdzie się wygodnie wyśpię. Zostanę na trybunach i będę kibicował. – Fabienne jest bardziej szalona? Xavier: Jest człowiekiem z dżungli. Dlatego cieszę się, że one mają swoje przygody, a ja swoje. – Za to razem tańczycie. Marta: Każdy z nas jest odrębną jednostką i ma swoje życie, a dzieci nie usłyszą ode mnie, że czegoś nie mogą albo że coś muszą. Tak się jednak złożyło, że wszyscy lubimy tańczyć, dlatego razem prowadzimy szkoły tańca. Powoli oddaję im pałeczkę, choć prowadzę zajęcia i czynnie uczestniczę w życiu Mandaryna Dance Studio. Wiesz, że nie pamiętam swojego życia bez tańca? Tańczę i śpiewam od siódmego roku życia. – Dla Was było oczywiste, że też będziecie tańczyć? Xavier: Fabka została zmuszona (śmiech). Fabienne: Nie zostałam zapisana na żadne inne zajęcia, więc nie miałam możliwości spróbowania czegoś innego. Ale nie robię tego pod przymusem, taniec stał się częścią mnie. Xavier: Taniec jest dla mnie bezpieczną przestrzenią, w której na chwilę mogę głową przenieść się w zupełnie inne miejsce. Albo mnie uspokoi, albo mnie wkurzy, albo mnie uszczęśliwi. W tańcu emocje są bardziej widoczne i bardziej dla mnie zrozumiałe. – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”? – Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić.
Mama była przerażona, ona w szoku. Tylko w VIVIE! Paulina Gałązka wspomina moment, który odmienił jej życie
Paulina Gałązka dziś jest rozpoznawalną aktorką, ale jej droga do szkoły filmowej wcale nie była oczywista. Najpierw wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim, kierując się rozsądkiem i poczuciem odpowiedzialności za rodzinę. Dopiero niespodziewany telefon z informacją o przyjęciu do szkoły aktorskiej w Łodzi sprawił, że musiała podjąć jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu.
Nie planowała tego. Miała studiować, zdobyć stabilny zawód i pomóc rodzinie. Aktorstwo było raczej marzeniem z boku. Czymś, co mogło nigdy się nie wydarzyć. Wszystko zmienił jeden telefon i termin w dziekanacie. Wtedy rzeczywistość nagle wyprzedziła jej własne wyobrażenia o przyszłości. Dlaczego Paulina Gałązka wybrała studia na Uniwersytecie Warszawskim [...] Kiedy jednak cofnąć się jeszcze o krok, zanim pojawiła się szkoła aktorska, była racjonalna decyzja, czyli studia na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd decyzja o stosunkach międzynarodowych? To była decyzja podsunięta z ogromnej troski. W liceum dużo recytowałam, brałam udział w festiwalach teatralnych, wygrywałam konkursy. W naturalny sposób pojawiał się więc pomysł, że może powinnam zdawać do szkoły aktorskiej. Albo na ASP, bo też bardzo lubiłam rysować i podobno miałam do tego rękę. Moja wychowawczyni powiedziała mi wtedy coś bardzo ważnego. Chodziłam do liceum imienia Czackiego w Warszawie. Była to niezwykle dobra szkoła, taka, która naprawdę wzmacnia człowieka. I ona powiedziała: „Ty nie jesteś w takiej sytuacji jak niektóre twoje koleżanki. Nie możesz sobie pozwolić na kilka lat niepewności”. Co to znaczy? Moją siostrę Anię i mnie mama wychowywała samotnie, tata już wtedy nie żył, a nasza sytuacja finansowa była trudna. I ona po prostu widziała coś, czego ja wtedy może jeszcze nie do końca rozumiałam, że prędzej czy później będę musiała wziąć na siebie część odpowiedzialności za dom. Dlatego radziła: „Najpierw studia, które dadzą zawód i stabilność. A dopiero potem aktorstwo”. [...] CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Paulina Gałązka o szkole filmowej w Łodzi Czyli naprawdę nie dopuszczałaś do siebie myśli, że możesz przejść dalej. Kompletnie. I dlatego telefon od niej był takim wstrząsem. Zadzwoniła i powiedziała: „Słuchaj, musisz iść do dziekanatu z dowodem, podpisać dokumenty, bo jesteś przyjęta. Jest termin do któregoś dnia”. Ja byłam w absolutnym szoku. To było jedno z doświadczeń, kiedy rzeczywistość nagle wyprzedza twoją wyobraźnię. Jak zareagowała Twoja mama Gienia? Moja mama była przede wszystkim przerażona. Ona nie potraktowała tego jak spełnienia marzenia, tylko raczej jak bardzo ryzykowną decyzję. Pamiętam, że powiedziała coś w rodzaju: „Paulinka, gdzie ty pojedziesz do tej Łodzi?”. Dla niej to był skok w nieznane. A w naszym domu zawsze myślało się raczej kategoriami bezpieczeństwa. Nie pojawiła się w Tobie wtedy myśl: Może jednak zostać na uniwersytecie? Oczywiście, że takie myśli się pojawiały. Zresztą ja jeszcze wróciłam na uniwersytet, żeby zdać jeden egzamin. Kiedy zaczęłaś studia w Łodzi, miałaś poczucie, że to Twoje miejsce? Nie od razu. Pierwszy rok był dla mnie bardzo trudny. Trafiłam w zupełnie inny system niż ten, który znałam z liceum i z Uniwersytetu Warszawskiego. Tam wszędzie traktowano nas bardzo poważnie, właściwie partnersko. A w szkole filmowej obowiązywał wtedy bardzo wyraźny system mistrzowski. Bardzo wertykalny. Profesor był na górze, student bardzo wyraźnie na dole. I dla mnie to było trudne doświadczenie. Miałam poczucie trochę takiego „upupienia”, jak z „Ferdydurke”. Czy w tamtym momencie pojawiła się myśl, żeby się wycofać? Tak, oczywiście. Zastanawiałam się, czy nie wrócić na uniwersytet. Ale były jedne zajęcia, które mnie wtedy uratowały. Jakie? Praca z kamerą z Mariuszem Jakusem. To były moje ulubione zajęcia. On traktował nas bardzo poważnie, jak partnerów w pracy. A przede wszystkim oceniał bardzo konkretnie. Nagrywaliśmy sceny na początku roku i na końcu roku. Potem oglądaliśmy je razem i on bardzo dokładnie omawiał, co się zmieniło, co się udało, nad czym trzeba pracować. To była taka bardzo uczciwa, wymierna ocena, a nie kwestia czyjegoś nastroju czy kaprysu. I co powiedział o Tobie? Powiedział, że zrobiłam największy postęp ze wszystkich przez ten rok. Bo ja naprawdę na początku właściwie nic nie umiałam. I to był moment, który dał mi ogromną nadzieję. Pomyślałam wtedy, że może jednak jest w tym jakaś droga dla mnie, tylko że będzie to droga pracy, a nie łatwego talentu. I w gruncie rzeczy taka perspektywa była dla mnie nawet bardziej przekonująca. [...] Rozmawiał Wiktor Słojkowski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint wprost o przełomie w życiu: „Poczułam, że czegoś mi brak”
Droga Doroty Goldpoint do świata mody nie była oczywista. Zanim stworzyła markę sygnowaną własnym nazwiskiem, była przede wszystkim mamą, terapeutką i kobietą szukającą swojej życiowej równowagi.
Dorota Goldpoint opowiada o przełomowych momentach w swoim życiu: macierzyństwie, rozstaniu z mężem i decyzji o rozpoczęciu kariery w modzie. Projektantka zdradza, jak narodziła się jej marka oraz skąd wzięła się filozofia „złotego środka”, która stała się fundamentem jej biznesu. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką mówi o odwadze do realizowania marzeń, nawet wtedy, gdy życie prowadzi w zupełnie inną stronę. Dorota Goldpoint przez lata była przede wszystkim mamą. Dopiero potem spełniła marzenie o modzie. Wywiad VIVA! [...] – Co było punktem zwrotnym? Poznałam mojego przyszłego męża. To mi uświadomiło, że rodzina i dzieci są dla mnie największą wartością. Wyszłam za mąż, urodziłam ukochanego synka Filipa. Założyłam, że po czterech miesiącach wrócę do pracy. Kiedy popatrzyłam w jego piękne, duże oczy i przytuliłam do piersi, zrozumiałam, że nie ma opcji, żebym ja to dziecko komukolwiek zostawiła. Jestem matką lwicą. Przegryzłabym aortę w obronie moich dzieci. Kiedy na świecie pojawił się kochany Wiktor, mój mąż, mężczyzna tradycyjny, uznał, że kobieta, która wychowuje dzieci, nie powinna pracować. Freud byłby zachwycony. Sam uważał model, w którym mężczyzna jest głową rodziny i pracuje, a żona zajmuje się domem i wychowuje dzieci, za naturalny, a wręcz pożądany ze względów cywilizacyjnych. – Ale to nie był model dla Pani! Ani dla wielu innych kobiet. Spełniamy się i pracując, i wychowując dzieci. Kiedy przestałam karmić Wiktora piersią, poczułam, że czegoś mi brak. Mąż zapewniał nam wysoki standard życia, ale ja chciałam coś robić. Poszłam na podyplomowe studia terapii psychoanalitycznej. W trakcie musiałam odbyć własną analizę szkoleniową. Pytała pani o punkt zwrotny. Myślę, że ta terapia była dla mnie czymś w rodzaju otwarcia. Zrozumiałam, że nie ma przeszkody, której nie pokonam, żeby sięgnąć po swoje pragnienia, które były głęboko poukładane i pochowane. Byłam ukochaną mamą, wspaniałą panią domu, spełniałam się intelektualnie jako terapeutka. Pracowałam z pacjentami o poważnych zaburzeniach, świadomość, że mogę komuś pomóc, dawała mi ogromną satysfakcję, a jednak, gdzieś na dnie duszy cały czas czułam, że… – …nie do końca robi Pani to, o czym marzyła? Dokładnie. W międzyczasie rozstałam się z mężem. W pewnym momencie nasze drogi po prostu rozeszły się w różnych kierunkach. Mąż cały czas bardzo aktywnie uczestniczył w wychowaniu naszych synów, do dziś utrzymujemy przyjacielskie stosunki. Nasi synowie są wspaniali, wykształceni, samodzielni, mądrzy. Jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie, mając takich chłopców. Wracając do pytania, przez te wszystkie lata nieustannie sobie szyłam: na bale, imprezy, wyjścia, wyjazdy. Pewnego dnia powiedziałam do byłego już męża: „Mam pomysł, żeby otworzyć własną firmę. Chciałabym zająć się modą”. Usłyszałam: „Kochasz ciuchy, zawsze o tym marzyłaś, więc będę cię wspierał”. Mąż od lat współpracował z Włochami, uważał, że Włosi mają najlepsze tkaniny, i skontaktował mnie ze znajomymi. Kupiłam maszyny, wynajęłam lokal, zatrudniłam dwie osoby i z moją ukochaną krawcową panią Basią, którą tutaj czule pozdrawiam, w ciągu dwóch miesięcy stworzyłam pierwszą kolekcję. – Narodziła się Dorota Goldpoint. Byłam na to gotowa. Chciałam stworzyć firmę, która będzie odzwierciedlała moją filozofię życia. Zakładając, że istnieje idealny świat, chciałabym, żeby w moim życiu zapanowała harmonia. Balans we wszystkich dziedzinach życia. Stąd Goldpoint, jak złoty środek. Chciałam stworzyć się na nowo, odciąć od nazwiska męża. Ponosić wyłączną odpowiedzialność za moje wybory, decyzje i przyszłość. Biznes modowy jest bardzo trudny, ale przeszkody mnie nie przerażają. Lubię wyzwania, nienawidzę narzekania. Kiedy mam problem, szukam rozwiązania, zastanawiam się, jak z niego wybrnąć. Jak w bajce: „Myśl, myśl, myśl…”. Kiedy wiem, że nie mam na coś wpływu, odpuszczam. Nie robię niczego na siłę. Mam ulubione powiedzenie: „I just go with the flow of my life”. Chciałam tworzyć własne kolekcje, a nie sprzedawać cudze marki, choć na tym najwięcej się zarabia. Dlatego dwa lata po otwarciu filmy skończyłam w Londynie roczny kurs z projektowania i zarządzania w modzie. Już wiedziałam, jakie będzie DNA mojej firmy. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
TYLKO W VIVIE! Mąż Ewy Gawryluk wspomina pierwsze spotkanie z jej córką. "To było bardzo stresujące"
Choć różnią się niemal we wszystkim, stworzyli związek oparty na szczerości i wzajemnym wsparciu. W rozmowie zdradzają, jak wygląda ich codzienność i który moment w relacji był dla nich prawdziwym sprawdzianem.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr Domaniecki w szczerej rozmowie opowiadają o tym, jak naprawdę wygląda ich związek. Aktorka przyznaje, że są jak ogień i woda, ale właśnie dzięki temu świetnie się uzupełniają. W wywiadzie dla magazynu "Viva!", który przeprowadziła Katarzyna Piątkowska, wracają też do ważnego momentu w swojej relacji – pierwszego spotkania Piotra z córką aktorki, Marysią. Ewa i Piotr o ważnym etapie swojego związku. Chodziło o jej córkę. Wywiad VIVA! [...] – Jesteście jak ogień i woda? Piotr: Różnimy się w wielu sprawach. Nawet inne rzeczy lubimy oglądać. Ja kocham stare filmy, Ewa woli „Bridgertonów”. Ewa: Jestem małomówna, w przeciwieństwie do Piotrka (śmiech). Sama słyszysz. Potrafi mówić bez przerwy. Mnie czasem wystarczą dwa zdania i już mam załatwioną sprawę. Za to Piotr… ma zawsze dużo do powiedzenia. Gdy w nocy wracam ze spektaklu, zawsze na mnie czeka. I gdy ja marzę o przyłożeniu głowy do poduszki, on zaczyna swoją serię pytań. Czasem mnie to wkurza, bo jestem zmęczona i wszystko zdążyłam mu opowiedzieć przez telefon. – To nieduży koszt za bezwarunkową miłość. Ewa: To prawda. Ale czasem wolałabym, żeby pomilczał (śmiech). Nie mówi tylko wtedy, gdy ogląda mecz. Piotr: Byłem trenerem bramkarzy w Legii, a piłka to moja pasja. – A Ewy? Ewa: Na początku znajomości, kiedy chciałam się podlizać, oglądałam razem z nim. Ale przestałam (śmiech). Piotr: Za to ja nie oglądam polskich seriali. I nie będę oglądał, dopóki moja żona nie będzie w nich więcej grała (śmiech). Ewa: Wiesz, Piotr jest trenerem z prawdziwego zdarzenia. Coachem. I dla zawodników, i dla mnie. Piotr: Bywam bardzo zasadniczy i wymagający. Ewa: Ale jesteś sprawiedliwy i dlatego dzieciaki cię uwielbiają. Piotr ma talent pedagogiczny. – Wykorzystał to podczas pierwszego spotkania z Twoją córką Marysią? Piotr: To było dla mnie bardzo stresujące spotkanie. Marysia ma przecież prawo do własnego osądu całej sytuacji. Nie miałem wpływu na to, co myśli o nowym związku swojej mamy, mogłem się tylko postarać, żeby wypaść jak najlepiej. Mogę powiedzieć, że się lubimy. Ewa: Marysia wyprowadziła się z domu, jak miała 18 lat, bo chciała mieszkać sama. Od wielu lat jest samodzielna. Gdy pojawia się nowy partner jednego z rodziców… to nigdy nie jest proste. Ale gdy dziecko jest dorosłe, prowadzi własne życie, chyba jest trochę łatwiej. Niestety rzadko się widujemy, bo mnie nie ma w weekendy, a w tygodniu każdy ma swoje sprawy, pracę, życie. [...] SPRAWDŹ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Nie był ojcem idealnym, chwilę przed jego odejściem wszystko mu wybaczyła. Ania Rusowicz ujawniła kulisy ich trudnej relacji
1 stycznia 1991 roku siedmioletnia Anna Rusowicz straciła matkę, legendarną piosenkarkę Adę Rusowicz. Wkrótce okazało się, że ojciec, Wojciech Korda, nie chce wychowywać ani jej, ani brata. Lata bólu, samotności i pytań bez odpowiedzi doprowadziły ją jednak do momentu, którego sama się nie spodziewała. Do wybaczenia.
Kiedy w wypadku samochodowym zginęła jej mama, piosenkarka Ada Rusowicz, miała siedem lat. Ojciec, wokalista i kompozytor Wojciech Korda, nie chciał wychowywać ani jej, ani jej brata. Nie potrafiła zrozumieć tego odrzucenia, a jednak przed śmiercią ojca wybaczyła mu. Czy było to trudne i jaką drogę przeszła, by to zrobić oraz odnaleźć samą siebie? Z Anną Rusowicz rozmawia Krystyna Pytlakowska. Przypominamy wywiad z Anną Rusowicz, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w grudniu 2025 roku. Tragiczny dzień 1 stycznia 1991 roku. Śmierć Ady Rusowicz zmieniła wszystko Życie jest jak książka? Tak, każdy pisze swoją. I dlatego ja zdecydowałam się opowiedzieć szczerze moją historię, z jej wieloma magicznymi wydarzeniami i znakami, które dostawałam. I momentami oświecenia, gdy zaczynałam coś rozumieć, mając poczucie sensu tego, co się wydarzyło. Uważam, że życie każdego – moje również – jest częścią jakiegoś planu. Planu? Czyjego? Tego z góry. Być może mamy jakiś wpływ na nasze życie, ale to los rozdaje karty, którymi gramy. Nie zawsze są to asy. Musimy nauczyć się grać tymi, które dostaliśmy. Ty się nauczyłaś? Chyba tak, bo nauczyłam się każde cierpienie czy trudną sytuację przekuwać w coś dobrego. Nawet jeżeli nie miałam wpływu na to, co mnie spotykało. Próbowałam zrozumieć dlaczego. Chociaż na początku zawsze jest bunt. A co jest na końcu? Na końcu jest wybaczenie i dalsza droga. O wybaczenie jest najtrudniej, bo to proces, a nie akt jednorazowy. Można wybaczyć trochę mniej lub trochę więcej, drugiego dnia wycofać wybaczenie, trzeciego znowu wybaczyć. Ciąg uczuć… Dlatego pomyślałam, żeby opowiedzieć, co we mnie drzemało przez wszystkie lata od śmierci mamy. I uwolnić się od tego. Twoja mama Ada Rusowicz zginęła w wypadku samochodowym 1 stycznia 1991 roku. Miałam wtedy siedem lat. Po śmierci mamy wychowywała mnie ciocia – moja mama zastępcza. Szybko zrozumiałam, że muszę być niezależna. Mama dla nas, dzieci, zrezygnowała z udziału w koncertach. Została w domu, była zależna finansowo od naszego ojca. To było swego rodzaju uwikłanie, a ja wiem, jak wielką wartością jest niezależność, zwłaszcza dla kobiet, także tych mających dzieci. Nie wiem, co mama miała w planach, ale wiadomo, że małżeństwo moich rodziców wisiało na włosku, bo pojawiła się druga kobieta i mama miała olbrzymi dylemat, jak to rozwiązać. Czy zostać z ojcem, czy odejść od niego i dać mu wolność? Stanęła dokładnie przed taką samą sytuacją, jaka po latach spotkała mnie. Ona nie zdążyła podjąć decyzji. A ja zdążyłam i zrobiłam to. Mama nie zdążyła nawet podpisać testamentu, a ja testament już zrobiłam. Bo dzięki niej wiem, że może mnie zabraknąć w każdej chwili. Mamie to do głowy nie przyszło i to miało potem konsekwencje prawne. CZYTAJ TEŻ: Tworzyli kultowy zespół lat 80., on przez lata skrywał uczucie. Gdy w końcu ją zdobył, los nie dał im wiele czasu Ojciec nie chciał wychowywać dzieci. Szokująca decyzja Wojciecha Kordy Twoja mama Ada Rusowicz i Twój ojciec Wojciech Korda byli podobno cudowną parą. Najpiękniejszą w świecie show-biznesu. Moja matka była tak piękna, że porównywano ją do Tiny Turner, bo słynęła ze zgrabnych nóg. A ojciec też był przepięknym mężczyzną. Zdolni. Utalentowani. Tylko że mama miała inne wartości niż ojciec. Chciała mieć dzieci, dom, wnuki. A mój ojciec nie, wolał mieszkać w hotelach. Wybierał wolność i życie artystyczne. Ojciec nie chciał mieć tak cudownej córki jak Ty? Dzieci jawiły mu się jako zagrożenie dla jego kariery. Nie chciał mieć dzieci, przeszkadzały mu. Nie chciał też mieć domu. Ale gdy kobieta czegoś pragnie, zdobywa to. A mama była konsekwentna. Powiedziała: „Nie chcesz mieć dzieci? Ale ja będę je miała”. I dokładnie tak się stało. A jak się urodziliśmy, ja i mój brat, zrezygnowała ze śpiewania. Zapłaciła bardzo wysoką cenę. Olbrzymią. Zwłaszcza że potem w jej małżeństwie pojawiła się ta druga. Było to zresztą ukrywane przed nami. Ojciec też był konsekwentny. Po wypadku i śmierci mamy odzyskał wolność i nie chciał mieć nas przy sobie. Kiedy więc moja ciocia chciała mnie zaadoptować, był chętny. Nie chciał też, by mój brat z nim został. CZYTAJ TEŻ: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Lata milczenia i bólu. Jak Anna Rusowicz dorastała bez rodziców Wiedza o tym musiała być dla Ciebie straszna. Okropna. I tylko dlatego, że siostra mojej mamy powiedziała, że nigdy nie pozwoli na to, żebyśmy z bratem trafili do obcych, zostaliśmy w rodzinie. To mądra kobieta. Najpierw sądziła, że ojciec jest w szoku, w depresji po stracie Ady i dlatego podejmuje takie dziwne decyzje, zapraszając ludzi, którzy chcą adoptować jego dzieci. A taki pomysł się w jego głowie pojawił. I wtedy ciocia Krystyna powiedziała, że to ona weźmie za nas odpowiedzialność, i zostali z mężem naszą rodziną zastępczą. Czy ojciec widywał się z Tobą po śmierci mamy? Nie. Nigdy nie rozumiałam, skąd się wzięło takie odtrącenie, bo ojciec dla dziewczynki jest kimś wyjątkowym – tym pierwszym mężczyzną, który pokazuje, że jesteś chciana, kochana. Byłam malutka i nie mogłam pojąć, dlaczego ojciec mnie nie chce. Ciągle pytałam: „A kiedy przyjedzie tata?”. Ciocia odpowiadała, że jest na koncertach. Okłamywała mnie, żeby ukoić mój ból serca. Widziała, że na niego czekam, ale ojciec nigdy nie przyjeżdżał i nie dzwonił. Mój starszy o sześć lat brat, który jeszcze przez jakiś czas został z ojcem, miał niełatwe dzieciństwo. Wprowadziła się tamta kobieta, a on nagle w swoim domu, który był ciepły i rodzinny, stał się kimś zbędnym. Pomieszkiwał więc u kolegów, a potem się szybko usamodzielnił finansowo i wyprowadził. W planie naszego ojca na jego nowe życie nie byliśmy w ogóle brani pod uwagę. Ja nawet jeszcze w podstawówce pisałam listy do taty, ale nigdy nie dostałam odpowiedzi. Ojciec udawał, że Was nie ma? Jako dorosła kobieta zaczęłam myśleć, że ja go w pewien sposób rozumiem. Deklarował przecież, że nie chce dzieci. Miał swoje wizje na życie. I mówił to bardzo stanowczo. A ja rozumiem ludzi, którzy nie chcą mieć potomstwa. Rodzicielstwo to rodzaj przywileju, a nie obowiązku. Ale co innego mówić, a co innego nie chcieć, jak się już to dziecko pojawi. Ojciec chciał być polskim Elvisem Presleyem. Zostać na scenie, być artystą, a przede wszystkim mieć wolność. Próbował się więc mnie wyprzeć, ale mu się to nie udało. Nigdy jednak nie zostałam wpuszczona do naszego domu rodzinnego, nawet gdy wielokrotnie przyjeżdżałam na grób mamy. Tak naprawdę tego okropnego 1 stycznia 1991 roku nie straciłam tylko mamy. Straciłam oboje rodziców. Nigdy nikomu o tym nie opowiedziałaś, a przecież to odrzucenie miało wielki wpływ na Twoje życie i Twoją odporność psychiczną. Tak, nie byłam w stanie o tym opowiedzieć. Przecież to nienormalne, że nie zostałam zaproszona do domu, w którym się wychowywałam, i że ojciec nie chciał płacić alimentów ani nie był chętny, by nawet podzielić się majątkiem po mamie ze swymi dziećmi. Byłam biedną nastolatką, marzyłam o tym, żeby kupić sobie kosmetyki, jakie miały inne dziewczyny. Do 18. roku życia ojciec nie płacił na mnie złotówki. Dopiero gdy stałam się pełnoletnia, wystąpiłam do sądu o alimenty, bo chciałam pójść na dobre studia i potrzebowałam pieniędzy na książki i ubrania. Miał zasądzone na mnie grosze, około 300 złotych, a i tak komornik ściągał połowę. Gdy na studiach zaczęłam śpiewać hobbystycznie, dostałam pismo od prawnika ojca, że mam oddać alimenty, bo przecież zarabiam. To musiało być dla Ciebie bardzo trudne? To była dla mnie wielka trauma. Nie rozumiałam, dlaczego wszystkie dzieciaki dostają support od swoich rodziców, a mnie mój ojciec nawet nie chce poznać albo traktuje mnie jak wroga. Później odezwały się we mnie geny i zaczęłam już śpiewać na poważnie w moim pierwszym zespole Dezire. Choć studiowałam na Akademii Medycznej na Wydziale Farmacji, ciągnęło mnie na scenę. Odkryłam swoje przeznaczenie. Studiowałaś jednak też psychologię. Tak, bo rzuciłam farmację i przeniosłam się na psychologię do Warszawy. Zaczęłam wówczas nagrywać swoje piosenki, choć nie miałam jeszcze żadnego planu. Wiedziałam jednak, że przeprowadzka do Warszawy to moja przepustka do innego życia. Że muszę znaleźć przyjaciół mamy, a oni na pewno mi opowiedzą, jaka była. I że dzięki nim zrozumiem to, co tkwi we mnie bardzo głęboko. Znalazłaś tych przyjaciół? Tak. Kiedy już byłam w Warszawie, trafiłam w telewizji na wywiad z Markiem Niedźwieckim, w którym powiedział, że pierwszą piosenką na gitary, której słuchał, był „Duży błąd” mojej mamy. Znalazłam też Marię Szabłowską, która wówczas dowiedziała się o moim istnieniu. Wiele osób dziwiło się: „To Ada i Wojtek mieli dzieci? To ty nie jesteś córką Niemena?”. Wiedziałam, że moi rodzice zastępczy nie mają żadnych koneksji w świecie muzycznym i że muszę zacząć od zera. Czym zajmowali się Twoi rodzice zastępczy? Mama była nauczycielką, kuratorem, a tata lekarzem. Zawsze mi mówili: „Pamiętaj, Anusia, że musisz skończyć porządne studia, zdobyć wykształcenie i mieć swoje pieniądze, żeby nie zależeć od mężczyzny. Ale jeśli chcesz startować w muzyce, to my ci nie pomożemy. Jeśli cokolwiek osiągniesz, to tylko dzięki sobie”. I dokładnie tak było. Pojawiłam się w branży jak duch, znikąd. Ale dostałaś przecież piękny spadek po mamie i po ojcu – ich geny. I w zasadzie tylko to, ale do tego jeszcze wrócimy. Moja droga do znalezienia własnej tożsamości i rozwikłania tajemnicy, kim jestem, to były lata wielkiej samotności i depresji. Dlatego zaczęłam studiować psychologię. Okazało się, że to moja wielka pasja, bardzo mi potrzebna nitka do kłębka i odkrycia większego planu na mnie. Zwykle mam tak, że czuję głos intuicji i idąc za tym głosem, wiem, że robię dobrze. Dlatego wiedziałam, że muszę wyrwać się do Warszawy, że tam są ludzie, którzy mi pomogą, bo przecież nie rozpłynęli się w powietrzu. Chodziło o ciągłość? Tak. Życie nie składa się z fragmentów, ono jest całością, tylko musimy wiedzieć, w którym miejscu jego części się zazębiają. Pamiętam, że gdy pojawiłam się w Warszawie i zdałam na studia, zaczęłam szukać dla siebie innych możliwości. Pukać od drzwi do drzwi. Czułam, że muszę być natrętna, bo mam misję wobec samej siebie. I chociaż nazywałam się Rusowicz, to nie było to takie proste i oczywiste, że to ja, córka Ady. Dopiero kiedy ludzie z jej otoczenia mnie skojarzyli, pojawiał się na ich twarzach uśmiech i stawali się bardzo otwarci: „Boże, w ogóle nie wiedzieliśmy, że jesteś! Ale wyrosłaś! Co się z tobą działo przez te lata? I jak tata?”. I łapali się za głowę, bo przecież nie wiedzieli, co tak naprawdę się zdarzyło. CZYTAJ TEŻ: Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez Spotkanie w szpitalu. Moment, który zmienił wszystko Właściwie powinnaś nazywać się Korda. Tak, ale my z bratem zmieniliśmy nazwisko, kiedy ja byłam w liceum. Nie czuliśmy więzi z ojcem. Większość znajomych była mi bardzo życzliwa, ale zdarzali się i tacy, którzy wierzyli w wersję mojego ojca. Jaka to była wersja? Zacznę od początku. Pierwszą płytę nagrałam w 2011 roku, a rok później dostałam cztery Fryderyki. Gratulacje, burza w mediach. Jeden z dziennikarzy zadzwonił i mówi, że jest w szoku, bo pogratulował mojemu ojcu, a ojciec powiedział: „Ona wcale nie jest utalentowana. A te Fryderyki to mi się należą”. Przeczytałam to w internecie i rozpłakałam się. Zrozumiałam po raz kolejny, że dla ojca jestem obcą osobą. Zastanawiałam się, dlaczego nienawidzi własnego dziecka. A teraz wiem, że to wypływało z poczucia winy i z tego, że jestem bardzo podobna do mamy i mu ją bardzo przypominałam. Ożywiłam ją jakby. A w nim być może wywoływało to silne poczucie winy, z którym nie umiał sobie poradzić. Milczałam wiele lat, nie chciałam opowiadać, prostować tego, co o mnie mówił. A broniąc się, przedstawiał mnie w mediach jako rozkapryszoną, niewdzięczną nastolatkę, która ma bezpodstawne pretensje do ojca, bo on przecież wyjechał na całe lata do Norwegii i nie mógł się mną zajmować, co było oczywiście nieprawdą, bo mieszkał w Poznaniu. Nie prostowałaś tego? Nie. Było mi wstyd i nie chciałam opowiadać, jaka jest prawda. Zarzucano mi, że jestem złą córką. Kiedy ojciec zachorował, ktoś zadzwonił do mnie, mówiąc, że on bardzo potrzebuje pieniędzy. Ten ktoś zaproponował, żebym odkupiła od ojca pamiątki po mamie. Pamiętam, jak mnie to zabolało. Odpowiedziałam, że nie da się odkupić własności, a jeśli nie chce tego oddać dzieciom, to trudno. Pamiątki to przeszłość. Tyle lat żyliśmy bez nich, więc możemy żyć dalej. A później, gdy już było z ojcem bardzo źle – miał kilka udarów – nie byliśmy do niego dopuszczani. Kiedy jednak kuzynka poinformowała mnie, że tata jest na OIOM-ie, obudziłam się w nocy i powiedziałam sobie: „Dosyć! Ta historia się tak nie skończy!”. Pojechałam do niego, także dlatego, żeby mojemu synowi móc powiedzieć: „Byłam u dziadka, wybaczyłam mu, żebyś ty mógł żyć bez obciążeń”. Namówiłam mojego brata i pojechaliśmy do szpitala w Szamotułach. Ordynator nie chciała mnie wpuścić na oddział, ale nie miała wyboru, bo przecież jestem córką, najbliższą rodziną. Stanęliśmy nad jego łóżkiem i wtedy po raz pierwszy tak naprawdę go zobaczyłam. Skórę, włosy… Nie miał ani jednego siwego, a ja swoje też przestałam wtedy farbować. I też nie siwieję, mimo stresów. Wzięłam tatę za rękę, mówiąc: „Jesteśmy tutaj, twoje dzieci. I nikt nie może zmienić tego, że jesteś naszym ojcem. A gdyby chciał, to my i tak go przechytrzymy”. I włożyłam mu do ręki zdjęcie wnuka, mojego syna Tytusa. Taki był ostatni raz, kiedy widziałam ojca. Odpowiedział? Nie, był nieprzytomny, ale wiedziałam, że czuje to, co mówię. Miał na twarzy grymas radości, smutku i bólu. Czułam, że on wie i że jestem jego niezrealizowaną miłością. Zrozumiałam, że mamy ten sam potencjał i mogliśmy razem śpiewać, i cieszyć się tą relacją. Sądzisz, że myślał o Was, o swoich dzieciach? Musiał myśleć i zagłuszać poczucie winy. Myślę, że na ojca miały też wpływ osoby trzecie, pod których był dużym wpływem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Dlaczego Anna Rusowicz zdecydowała się wybaczyć ojcu Czy masz żal o to, że tak to się wszystko potoczyło? Wierzę w karmę. Jako dzieci nie mogliśmy ponosić odpowiedzialności za decyzje dorosłych. To oni każdego dnia wybierali swoje życie bez nas i swoją wygodę. Kiedy ojciec chorował, a ja wystąpiłam w „Twoja twarz brzmi znajomo” i wygrałam odcinek, przekazałam pieniądze z wygranej ojcu, ale tak, żeby nikt nie wiedział, że to ode mnie. Poszły przez fundację muzyczną. Wiedziałam, że jest mu ciężko, chciałam pomóc. I jestem jego następnej żonie wdzięczna, że nie zostawiła go, że była z nim do końca. Być może naprawdę go kochała. Ale gdyby tak było rzeczywiście, to kochałaby też jego dzieci. Ostatnio koledzy powiedzieli: „Ty to chyba śpisz na pieniądzach”. Nic bardziej mylnego. Mój ojciec zostawił same długi. Spłacasz je? Nie, odrzuciłam spadek, także w imieniu mojego syna. Natomiast ubolewam, że mój syn nie będzie miał nic osobistego po swoim dziadku, i występuję z odezwą do mojej macochy, żeby przekazała Tytusowi kilka pamiątek po jego dziadku. Często o nim myślisz? Bardzo często. Śni mi się. Oboje rodzice mi się śnią. I mam taką senną wizję, że moja mama już tam, w zaświatach czekała na ojca z kolacją, ale przedtem oberwał wałkiem: „Co ty narobiłeś, głupolu? Jak mogłeś tak postąpić?”. Wiem, że mama nigdy by nie dopuściła do tego, żeby tak się potoczyła nasza przyszłość. Tak naprawdę przecież bardzo dużo zależy od tego, kto jest w naszym życiu, jakim sugestiom ulegamy, jakie są relacje z naszymi dziećmi, a nawet jak nasi partnerzy mogą to popsuć. Gdyby mama nie zginęła w tym wypadku, myślę, że prędzej czy później by się rozwiodła i by się nami opiekowała. A czy z kimś by się związała? Być może nie, bo dla niej najważniejsze były dzieci i ich szczęście. Mama była bardzo tradycyjna, chciała, żebyśmy mieli ojca. I może dlatego nie dokończyła tego związku, nie zdążyła go zamknąć i nas ochronić. W życiu dzieje się tak, jak mówi nasze przeznaczenie? Myślę, że nie mamy żadnego wpływu na to, jak potoczą się nasze losy. Z jednej strony mamy plan, a z drugiej, jeśli zabłądzimy, to pokręcimy się, nie dojeżdżając do celu. Bo życie nie ma GPS-u. Właśnie. I dlatego sądzę, że zostałam wybrana, żeby tę historię jakoś dokończyć, nadać jej nowe znaczenie. W tej chwili mam dwoje rodziców, którzy są razem w niebie i nareszcie jest tak, jak powinno być. I nikt inny nie może mieć na to wpływu. Nie wygrasz z miłością i śmiercią ani z rozdzieleniem. Możesz próbować rozdzielić dzieci z rodzicami, rozdzielić małżeństwo, ale ono ciągle trwa. Jak to trwa? Bo miłość nie zna granicy śmierci. Ona istnieje na zawsze. Nawet z zaświatów zrobisz wszystko, żeby pomóc własnemu dziecku i żeby wrócił porządek taki, jaki powinien być. I nic tego nie zmieni. Twój brat czuje podobnie? Rozmawiacie o tym? Brat może ma mniej takich przemyśleń, ale sądzę, że to ostatnie widzenie się z ojcem miało na niego duży wpływ. Zobaczyliśmy w naszym tacie małe dziecko, jego nieporadność. I przekonaliśmy się, że nie mógł dźwignąć naszego wychowania, bo ciągle był małym chłopcem, który też potrzebował matki. A przecież dziecko nie może zajmować się drugim dzieckiem. Kochasz go mimo wszystko? Bardzo. I kocham moją mamę. Widzę, że mój syn jest podobny do dziadka. I mój brat. I ja. Jestem mu wdzięczna za geny. I za to, że mam jego charyzmę, jego zaśpiewy, jego zdolność do uczenia się języków obcych, jego figurę. I że nie mam, jak on, siwych włosów mimo skończonej czterdziestki. Gdy śpiewasz, to dla niego? Sądzę, że tak. I dla mamy. Rodzice rok temu skończyliby osiemdziesiątkę i razem by świętowali. Ojciec był fantastycznym facetem i dlatego moja mama się z nim związała. Chociaż była zakochana w Niemenie, to przecież zerwała zaręczyny, związała się z Kordą. I to z nim chciała mieć dzieci. Był przystojny, zabawny i wszyscy go lubili. Był dobrym człowiekiem, mama to wiedziała. I wydawało jej się, że będzie dobrym ojcem. Ale nie był. Nie miał takich predyspozycji, nie miał wzorów. Dziadek – jego tata – był śpiewakiem operowym i też dziećmi się nie zajmował. A nie można potem dać własnym dzieciom tego, czego się samemu nie dostało. Mojego ojca, tak jak dziadka, dzieci przerażały, bał się je mieć. I nigdy nie poznał radości z ich posiadania. Ale do Twojego siódmego roku życia przecież Cię wychowywał. Wyjeżdżał na koncerty, a to mama była w domu. Mówię więc, że ojca właściwie nie znałam. Dziś wiem, że on chciał tylko śpiewać, być na scenie, realizować się. To był jego cel, a mama uwikłała go w rodzinę. I ja teraz to rozumiem, bo pierwszym stopniem do wybaczenia jest zrozumienie. Spojrzałam na niego jak matka na syna, jakbym patrzyła trochę na moje dziecko, które nie umie wejść w bliskie relacje, ale przecież je kocham i chcę mu pomóc. Dostałaś bardzo gorzką lekcję, a jednak potrafisz się uśmiechać i bardzo kochać swojego syna. Nie mam innego wyboru. Jestem taka, jak moja mama. Odpowiedzialna. I zawsze stanę po stronie słabszego. I dlatego wybaczasz tym, którzy Cię skrzywdzili? Przeszłaś przez trudny rozwód, spotkała Cię podobna historia jak Twoją mamę. Tak, ale przede wszystkim wybaczam sobie. Wybaczam sobie, że zgadzałam się na złe traktowanie, że nie umiałam siebie obronić, że nie byłam asertywna wobec ludzi, którzy mnie ranili. Umieć wybaczyć, to najpierw wybaczyć sobie. A kiedy wybaczamy, to zaczynamy siebie kochać i tego nauczył mnie mój ojciec. To on pokazał mi, że muszę kochać siebie, bo mimo że od taty miłości nie dostałam, to jeszcze nie oznacza, że we mnie tej miłości nie było. Dzieci kochają swoich rodziców bezwarunkowo. Ja jestem Dziewczyną Słońca, jak w tej piosence, którą napisał mój ojciec do słów Osieckiej, i jestem dzieckiem urodzonym z wielkiej miłości. I ta miłość we mnie jest. A co z nią zrobisz? Nie będziesz chyba do końca życia samotna? Nie, bo właśnie mam siebie. Czekam na coś naprawdę wyjątkowego, wielkiego. Nie będę rozmieniać się na drobne. I myślę, że moi rodzice gdzieś tam, w niebie utwierdzają mnie w tej decyzji. Staram się być dobrą studentką życia. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ TEŻ: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko
Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Przez 30 lat Andrzej Giza współpracował z Elżbietą Penderecką przy organizacji jednego z najważniejszych festiwali muzyki klasycznej. Dziś, jako prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, wspomina kulisy tej relacji. W wywiadzie dla „VIVY!” opowiada o pracy z wybitną mecenaską kultury, niezwykłych spotkaniach i historiach z życia u boku Pendereckich.
Przez 30 lat stał u boku Elżbiety Pendereckiej. Andrzej Giza, dzisiaj prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena, pomagał w organizacji słynnego wielkanocnego festiwalu, zdobywał miliony, uczył się, że nie ma rzeczy niemożliwych. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki klasycznej. Andrzej Giza o współpracy z Elżbietą Penderecką w VIVIE! Tak wyglądały kulisy ich relacji – Spędziłeś u boku Elżbiety Pendereckiej 30 lat. Rozdzieliła Was dopiero jej niespodziewana śmierć. Zastąpiłeś ją na stanowisku prezesa Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena organizującego jeden z najważniejszych światowych festiwali. Objąłem stanowisko prezesa, ale nie mogę powiedzieć, że zastąpiłem panią Elżbietę Penderecką, bo ona jest nie do zastąpienia. – Była niezwykłą postacią? I niezwykle zasłużoną dla polskiej kultury. Będę walczył ze wszystkich sił o to, by tak ją zapamiętano. Nie tylko jako żonę Krzysztofa Pendereckiego, ale jako wybitną animatorkę kultury, ambasadorkę polskiej kultury, osobę nietuzinkową, której udział w jakimś wydarzeniu był nobilitacją dla organizatora. Ale tak, jest… była bardzo barwną postacią, a 30 lat u jej boku było pełne anegdot, wybitnych postaci, zrealizowanych rzeczy, które teoretycznie były nie do zrealizowania i… węgorzy. Wiesz, że choć zmarła w październiku ubiegłego roku, ja wciąż mówię o niej w czasie teraźniejszym? Współpracownicy mnie poprawiają, a mnie się wciąż chyba jeszcze w głowie nie przestawiło. – Zaintrygowałeś mnie węgorzami. Kochała tatara, a razem z Krzysztofem uwielbiali też wędzone węgorze ze zmrożoną wódką. Ile to razy, kiedy byliśmy na przykład w Gdańsku, prosiła mnie, żebym jechał do Sopotu, do kultowego baru Przystań po jej ukochane ryby. Kiedyś powiedziała: „Andrzejku, wyprawiam przyjęcie. Potrzebuję ze 14 węgorzy. Pojedź, proszę”. Pojechałem. A muszę zaznaczyć, i jest to ważne dla tej opowieści, że były to czasy, kiedy nie pakowano jedzenia próżniowo. A my wracaliśmy do Krakowa ostatnim samolotem, którym zazwyczaj latali politycy, ludzie kultury, krakowska elita. Pani Elżbieta, jako senatorka LOT-u, siedziała w pierwszym rzędzie, a ja z węgorzami zapakowanymi w papier gdzieś z tyłu. Po krótkim czasie podróżni zaczęli się nerwowo rozglądać i szeptać, bo swąd na pokładzie zrobił się koszmarny. Pani Elżbieta dołączyła do szepczącego towarzystwa i wtórowała pozostałym: „Co za wstyd! Co to za ludzie!”. Nie mogła się przyznać, że to jej ryby. Gdy wylądowaliśmy, ludzie lustrowali mnie, co to za człowiek z wędzonymi rybami po Polsce lata. A ja wiedziałem dokładnie, co myśli pani Penderecka: „Tylko nie podchodź do mnie, żeby nikt nie domyślił się, że to moje węgorze, później to załatwimy”. – I co było później? Podziękowała mi i powiedziała: „Wiesz co, może ja ci dam ze dwa te węgorze?”. Jeszcze w październiku przed jej śmiercią byłem w Gdańsku i znów pojechałem do Sopotu po węgorze, żeby jej zrobić niespodziankę. Popłakała się ze wzruszenia, że pamiętałem. TYLKO W VIVIE!: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem – Byłeś dla niej ważny? Przekonałem się o tym, gdy zmarł Krzysztof Penderecki. Dobrze pamiętam ten dzień. Była niedziela, przed siódmą rano. Zadzwoniła pani Elżbieta: „Andrzej, Krzysztof odszedł, przyjeżdżaj, nie wiem, co mam robić”. To był smutny dzień, ale zrozumiałem, że obdarzyła mnie największym zaufaniem. Tak, byliśmy dla siebie ważni i w wielu rzeczach wzajemnie sobie pomagaliśmy. Ona wiedziała, że jak zleci mi coś do zrobienia, to to na pewno będzie zrobione. – Do Krzysztofa Pendereckiego mówiłeś po imieniu, a do Elżbiety Pendereckiej „pani”? Pani Elżbieta wielokrotnie mi proponowała przejście na „ty”, ale ja nie chciałem. Ona była wybitną postacią, która zawsze lubiła postawić na swoim, a ja czułem, że gdybym skrócił dystans między nami, musiałbym na wszystko się zgadzać. Uznałem, że nie jest to stosowne. – A i tak, z tego, co słyszę, nie umiałeś jej odmówić. Umiałem, ale nie było to łatwe. Często mówiła: „Andrzej! To trzeba załatwić!”. Jeśli powiedziałem, że się nie da, rozłączała się i przestawała odbierać telefon. Kiedyś musieliśmy porozmawiać o realnych kosztach festiwalu. A musisz wiedzieć, że to są naprawdę ogromne pieniądze. Wtedy zaczynała mnie unikać. Pamiętam, że kiedyś pomógł mi Krzysztof Penderecki, dając znać, że wszyscy są na obiedzie w ich krakowskim domu. Przyjechałem, on wpuścił mnie bocznymi drzwiami. Stanąłem przy pani Elżbiecie, a ona… oskarżyła w związku z tym rodzinę o zdradę (śmiech). Tymczasem ja musiałem jej wytłumaczyć, że to, co planuje, to kompletne szaleństwo finansowe, i że są rzeczy, które mogę załatwić, a są takie, których załatwić mi się nie uda. Mówimy o festiwalu muzyki klasycznej. To nie jest impreza sportowa, która sponsorom daje gigantyczne możliwości reklamowania się. Liczba miejsc siedzących w Filharmonii Narodowej to około 1050 foteli, a w Teatrze Wielkim około 1800. – Oboje byliście trochę szaleni? Bez szaleństwa projektów na poziomie festiwalu Ludwiga van Beethovena po prostu nie da się zrobić. Wiesz, czego nauczyła mnie przez te lata współpraca z panią Elżbietą? Że nie ma półśrodków i trzeba iść na całość. [...] – Nie znosiła sprzeciwu? Nie lubiła, jak coś szło nie po jej myśli. Ode mnie wymagała rzeczy niemożliwych, ale sama takie też załatwiała. To znam z opowieści dyrektora krakowskiego Teatru im. Juliusza Słowackiego Krzysztofa Głuchowskiego, który miał zająć się organizacją wystawy partytur Krzysztofa Pendereckiego. To były lata 90. i trudno było zachwycić sponsorów czymś, dzięki czemu by wyłożyli pieniądze na sztukę. Sponsor nie chciał umieszczania logo firmy ani żadnej reklamy. Chciał zdjęcie z kimś sławnym, ale żadna z krakowskich znanych osób go nie satysfakcjonowała. Pani Penderecka zaproponowała zdjęcie z królową Szwecji. I słowa dotrzymała. Na wernisażu pojawiła się z królową Sylwią i zapozowała do zdjęcia. Innym razem, gdy Waldemar Dąbrowski wymarzył sobie, że założoną przez niego orkiestrą Sinfonia Varsovia będzie kierował artystycznie słynny Yehudi Menuhin, pani Penderecka zorganizowała takie przyjęcie w czasach, gdy na półkach sklepowych był tylko ocet, że Menuhin oszalał. Cały wieczór bawił się w Woli Justowskiej z Pendereckimi, Miłoszami, Zagajewskimi, a rano… niewiele dał radę powiedzieć, jedynie to, że Polska to jest wspaniały kraj i on chce tu przyjeżdżać. TYLKO U NAS: Zachwyca w filmach, teraz czaruje na parkiecie „TzG”. Paulina Gałązka zdradza VIVIE!, co usłyszała od Edwarda Miszczaka po pierwszych próbach. Te słowa zapamięta na długo Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.
Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem
Aktorka i trener bramkarzy piłki nożnej. Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Ewa Gawryluk-Domaniecka i Piotr Domaniecki cztery lata temu spotkali się przypadkiem i dali sobie szansę. Katarzynie Piątkowskiej opowiedzieli o swojej miłości, o dużej różnicy wieku, nauce kompromisów i swojej malutkiej, ale zgranej rodzinie.
Pewnego dnia na lotnisku w Warszawie Ewa Gawryluk… po prostu się zgubiła. Z pozoru błaha sytuacja okazała się początkiem historii, której żadne z nich się nie spodziewało – zwłaszcza że aktorka była wtedy świeżo po rozwodzie i wcale nie myślała o nowej relacji. O tym, jak przypadkowe spotkanie przerodziło się w ważną relację, Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr opowiadają w szczerej rozmowie. W jego rodzinie film i opera to codzienność. Dlatego sława Ewy Gawryluk nie zrobiła na nim wrażenia. Wywiad VIVA! [...] – Od czego zaczęła się Wasza wspólna historia? Ewa: Od mojego zagubienia na lotnisku w Warszawie. – Przecież to nie jest takie dużo lotnisko (śmiech). Ewa: I znam je dosyć dobrze, bo często na nim bywam, ale okazuje się, że da się. – Może to zrządzenie losu. Ewa: Być może, zwłaszcza że byłam tuż po rozwodzie i nie w głowie były mi nowe znajomości, a co dopiero wchodzenie w nowy związek. Przyznam szczerze, że na myśl o tym odczuwałam pewnego rodzaju niechęć. Tak czy inaczej… wracałam z nocnych zdjęć we Wrocławiu i byłam kompletnie nieprzytomna. A z samolotu wypuszczono pasażerów innym gate’em niż zwykle. I szukając wyjścia do miasta, po prostu się zgubiłam. Piotr: Byłaś naprawdę zagubiona. Do tego stopnia, że pomyślałem, że sprawdzę, czy nie potrzebujesz pomocy. Ewa: Teraz wiem, że Piotrek jest empatyczny i nigdy nikogo nie zostawi bez pomocy. A wtedy skorzystałam z jego wsparcia. [...] Piotr: Odprowadziłem ją do taksówki i dopiero na sam koniec przedstawiliśmy się sobie. – Podszedłeś do niej, bo ją rozpoznałeś? Piotr: Ależ skąd! Ewa była dość dokładnie zasłonięta czapeczką z daszkiem i okularami przeciwsłonecznymi. Ewa: A potem odnalazł moje konto na Instagramie i zaczął do mnie pisać. Najpierw przypomniał się, że to on jest człowiekiem, który nie zostawił mnie w potrzebie. – Potraktowałaś go jak natrętnego fana? Ewa: Ale nie byłam niegrzeczna. Raczej starałam się zachować zdrowy dystans. Aż odkryłam, że nasze pisane rozmowy stają się coraz częstsze, coraz ciekawsze, coraz mniej zdawkowe. Piotr: Nie przeszliśmy jednak na „ty”, a dopiero po miesiącu zaczęliśmy do siebie dzwonić. Ewa: Już wtedy, gdy do siebie pisaliśmy, poczułam, że to może być naprawdę fajna znajomość. Zwłaszcza że Piotrek nie był nachalny. Nikt nikomu miłości nie wyznawał. Wystarczyło, że naprawdę dobrze się czułam, korespondując z nim. Jestem dojrzałą kobietą, mam różne historie za sobą i szybko jestem w stanie wyczuć dobrą energię i to, czy ktoś zasługuje na moją uwagę. Piotr: Ja równie szybko zorientowałem się, jak wartościową kobietą jest Ewa. – Spodobało Ci się to, że jest znaną aktorką? Piotr: To nie miało dla mnie żadnego znaczenia. Moja mama jest kostiumografką, pracowała z Jerzym Kawalerowiczem, Krzysztofem Kieślowskim i Bogusławem Lindą. Moja chrzestna całe życie pracowała jako organizatorka castingów do bardzo dużych produkcji. Moja druga ciocia, Agnieszka Kossakowska była śpiewaczką operową związaną z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie. Zawsze kręciłem się w świecie filmu, teatru, opery. Mama dbała o mój rozwój kulturalny. Pewnie dlatego świat, w którym jest moja żona, nie robi na mnie wrażenia. Pokochałem ją, Ewę, wspaniałą kobietę, a nie aktorkę. Gdyby zajmowała się czymkolwiek innym, moje uczucie byłoby takie samo. A poza tym mama zapytała ciocię, czy Ewa jest OK, a ciocia potwierdziła (śmiech). [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca. Co jeszcze w VIVIE! 5/2026? Paulina Gałązka. Jej nietypowa droga do aktorstwa. O tym się mówi. Czy Beatrice i Eugenie Windsor zapłacą za grzechy ojca jeszcze wyższą cenę? Andrzej Giza. Prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena o barwnym życiu u boku wybitnych osób w świecie muzyki. Dorota Goldpoint. Jej projekty kochają kobiety biznesu, dyplomacji i gwiazdy. Extra. Słynna barcelońska Bazylika Sagrada Família czekała 144 lata na ukończenie budowy. Podróże – itaka. Z biurem podróży ITAKA odkryjesz więcej!
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Dorota Szelągowska szczerze o okresie, który wywrócił jej życie do góry nogami. Długo to ukrywała. "Przestałam w ogóle wychodzić z domu"
Dorota Szelągowska mówi bez unikania trudnych tematów. Projektantka i osobowość telewizyjna z charakterystyczną szczerością opowiada o śmierci, lęku i kruchości szczęścia. To wywiad, w którym nie ma miejsca na półprawdy ani wygodne milczenie.
Dorota Szelągowska przyznaje, że nie lubimy prawdy – zwłaszcza tej o przemijaniu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o potrzebie oswajania śmierci, o własnych zmaganiach z nerwicą lękową i o tym, jak przez lata funkcjonowała w cieniu ataków paniki. To poruszające wyznanie o strachu, który potrafi sparaliżować życie, ale też o odzyskiwaniu sprawczości, terapii i kruchym, świadomie przeżywanym szczęściu. To był najtrudniejszy czas w jej życiu. Dorota Szelągowska mówi o tym po latach. Wywiad VIVA! [...] – Nie lubimy prawdy. My dzisiaj nawet oszukujemy dzieci, unikając odpowiedzi na trudne pytania, a potem takie są efekty. Nie zabieramy ich na pogrzeby, żeby od dzieciństwa oswajać śmierć, tylko za wszelką cenę chcemy uchronić je przed trudnymi doświadczeniami. Pamiętam, jak moja koleżanka opowiadała, że dziecko zapytało ją, dlaczego kurczaczek nazywa się tak samo jak ten kurczaczek, którego się je. Ona była przerażona i zamiast normalnie odpowiedzieć, po prostu zmieniła temat. Nie podoba mi się to, bo jestem wielką fanką rzeczywistości i nazywania rzeczy po imieniu. Dlatego też oprócz tematu starzenia się zainteresowałam się umieraniem. To jest jedyna rzecz na świecie, która dotyczy nas wszystkich bez wyjątku. W dzisiejszych czasach unikamy nie tylko rozmów, ale nawet myślenia o nim. Może dlatego, że nikt nie wraca z pretensjami, że jednak można się było lepiej przygotować (śmiech). Idziemy na drugą stronę, no i nara, pa, pa, pa. A przecież kiedyś całe rodziny zbierały się wokół zmarłej osoby, włącznie z dziećmi, żeby ją pożegnać, powspominać. Zajmujemy się tyloma rzeczami w życiu, rozważamy rzeczy, które być może nigdy nie nastąpią, a udajemy, że jedyna pewna, czyli śmierć, nie istnieje. Boimy się i jej, i starzenia się. I ten strach jest OK, ale on nie powinien nas zamykać w zabobonach, tylko raczej sprawić, że zaczniemy ten temat oswajać. Gadajmy o nim, o tym, jak ma wyglądać nasz pogrzeb, napiszmy testament. To nie jest kuszenie losu, tylko myślenie o bliskich. – Gadasz o śmierci, ale z życia czerpiesz pełnymi garściami? Podróżuję, pracuję, mam wspaniałą rodzinę, jestem dla siebie dobra. W tym roku mam kilka fantastycznych projektów i jeśli uda mi się je zrealizować, będę świętować ogromny sukces. Moja przyjaciółka Aida mówi, że 2026 rok jest „rokiem lustra”, kiedy nadszedł czas, w którym już nie będziemy w stanie uciec przed tym, kim jesteśmy. I nie boję się tego, bo lubię to, co tam widzę. Wiem jednak, że to poczucie szczęścia jest kruche. Kiedy dwadzieścia kilka lat temu dopadła mnie nerwica lękowa, dotknęłam jakiegoś swojego dna. Najgorsze, że nie wiedziałam, co to jest i skąd się wzięło. Uwierz mi, to brzmi strasznie, ale byłam w takim stanie, że pragnęłam, żeby wykryto u mnie guza mózgu, bo wtedy przynajmniej mogłabym mierzyć się z czymś konkretnym, namacalnym. Dostałabym jakąkolwiek diagnozę. Wytłumaczenie. A ja umierałam kilka razy dziennie – każdy, kto przeszedł to samo co ja, wie, że atak paniki to jest mała śmierć – i kompletnie nie rozumiałam, co się ze mną dzieje. Nagle zaczyna bić szybko serce, ogarnia cię lęk, który właściwie wynika z niczego, zaczynasz się bać tego, co się dzieje z twoim ciałem, i nie możesz tego wszystkiego zatrzymać. Możesz zemdleć, możesz mieć puls powyżej 200, kręci ci się w głowie, jest zimno. Wpadasz w spiralę strachu przed lękiem, powoli wycofujesz się z życia. To nie były czasy internetu rozbuchanego poradami i kontaktem z innymi. Mimo że chodziłam na terapię, do psychiatry, robiłam absolutnie wszystko, co w ludzkiej mocy, byłam kompletnie bezsilna. Były miesiące, że przestałam w ogóle wychodzić z domu. Przez 20 lat nie latałam samolotem, nie czułam się pewnie w podróży, w hipermarkecie, w tłumie. – Jak funkcjonowałaś? Przez kilkanaście lat jakoś dawałam sobie radę, ale z pomocą bliskich, znajomych. Z jednej strony prowadziłam programy w telewizji, z drugiej do sklepu zawsze szłam z kimś. To była chora logistyka. Starałam się poukładać to tak, żeby dla tego, kto mi towarzyszy, takie wyjście też było atrakcyjne. Najgorsze jest to, że chorzy próbują ochronić bliskich przed tą chorobą. Trochę kłamią, trochę oszukują, a jak proszą o pomoc, to czasem jej nie otrzymują… – Tak było z Tobą? Osobie, którą dotykają ataki paniki, samej trudno jest je zrozumieć, a co dopiero osobom, które są blisko. To trudne. Na pewno pomogła mi terapia i dobrze dobrane leki. Trochę to trwało, ale oto jestem. W dobrym związku, podróżując, w kontakcie ze sobą, choć oczywiście jest we mnie jakiś lęk. Każdy, kto tego dotknął, poznał mroczne miejsca, wie, że biochemia mózgu może ci nagle wyłączyć światło. Po prostu. Nieważne, kim i gdzie jesteś. Staram się jednak skupiać na tym, co dziś. A dziś jest po prostu dobrze. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Zarządza najpiękniejszym muzeum w Polsce i wychowuje troje dzieci. Jak to łączy? Jej sekret może zaskoczyć
Zarządza jednym z najważniejszych muzeów w Polsce, a jednocześnie codziennie mierzy się z wyzwaniami, które zna każda pracująca matka. Marianna Otmianowska opowiada o kulisach swojej pracy i o tym, co naprawdę daje jej równowagę.
Marianna Otmianowska – pierwsza dyrektorka Łazienek Królewskich – w rozmowie z Katarzyną Piątkowską pokazuje, że za stanowiskiem i prestiżem kryje się zwyczajne życie pełne kompromisów, wieczornych obowiązków i rodzinnych żartów. Mówi o pracy w świecie kultury, która nie kończy się o 16:00, o wsparciu męża i trojga dzieci oraz o dystansie, bez którego – jak przyznaje – trudno byłoby jej zachować równowagę między "bywaniem dyrektorką" a po prostu byciem człowiekiem. Dyrektorka Łazienek Królewskich o macierzyństwie i ambicji. Wywiad VIVA! [...] – Dzisiaj musi być Pani bizneswoman, psycholożką, socjolożką, historyczką sztuki, czyli po prostu kobietą orkiestrą. A może dyrygentką? Pewnie dlatego tak lubię filharmonię i koncerty. Orkiestra symfoniczna bardzo mi odpowiada (śmiech). – Zapomniałam o roli matki. Pani ma troje dzieci. Trudniej jest zarządzać Łazienkami Królewskimi czy domem? Jedno i drugie jest wielkim wyzwaniem (śmiech). – Pracuje Pani od 8 do 16? Niestety nie do 16, dlatego że w świecie kultury dużo się dzieje wieczorami. To jest wzajemna relacja pomiędzy różnymi instytucjami. Ja bywam u kogoś, ktoś bywa u nas. Możemy na siebie liczyć w różnych obszarach. Uważam, że kultura organizacji pomiędzy instytucjami wymaga, by się wspierać. – A co na to mąż i dzieci? Dzieci różnie. Pozwalają zachować zdrowy dystans do rzeczywistości. Mój syn potrafi mnie przekornie zapytać: „I co? Uważasz, że jesteś ważna przez chwilę?”. Mam dzieci w wieku 15, 10 i 5 lat. Najmłodszy syn twierdzi, że najwspanialsze muzeum to jest moje muzeum, ale po chwili dodaje, że jest jeszcze Muzeum Techniki. Dzieci bywają zmęczone moją pracą. Z drugiej strony lubią, że ja lubię to, co robię. Myślę, że to jest fajne. A jeśli chodzi o najbliższą rodzinę… bez ich wsparcia, w tym szczególnie mojego męża, nic by się nie wydarzyło. I bez zdrowego dystansu, którego wszyscy bardzo potrzebujemy. Wszelkie żarty moich dzieci, moich braci są potrzebne, bo sprowadzają mnie na ziemię. – I nie ma dla nich znaczenia, że jest Pani pierwszą dyrektorką jednego z najważniejszych polskich muzeów? W biegu życia, organizacji i na przykład sprzątania po rodzinnych obiadach zapomina się o tym, bo dyrektorem się bywa, a życie jest życiem i trzeba być w nie zaangażowanym. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Z dnia na dzień stracił przyjaciela i imperium. Marcell Pustul o najciemniejszym rozdziale swojego życia – tylko w VIVIE
Z dnia na dzień stracił nie tylko biznesowego partnera, ale też przyjaciela i świat, który budował przez lata. Po tragicznej katastrofie samolotu imperium Marcella Pustula rozpadło się, a on sam musiał zmierzyć się z pustką, stratą i finansowym upadkiem. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY projektant, który ubierał Beyoncé, Madonnę i Lady Gagę, opowiada o najciemniejszym rozdziale swojego życia i o tym, jak nauczył się zaczynać od nowa.
Kiedy w październiku 2022 roku dowiedział się o katastrofie samolotu u wybrzeży Kostaryki, w jednej chwili stracił bliskiego człowieka i poczucie bezpieczeństwa. Chwilę później zaczął tracić także firmę, którą budował przez lata. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY wraca do tamtych wydarzeń i po raz pierwszy tak otwarcie mówi o cenie sukcesu, samotności i konieczności zaczynania od zera. Zanim jednak powstało modowe imperium z butikami w Berlinie i Los Angeles oraz marka kochana przez światowe gwiazdy, był chłopakiem z Michałkowic niedaleko Siemianowic Śląskich. To właśnie tam, podpatrując babcię i mamę szykującą się w niedzielę do wyjścia, narodziło się marzenie, które zaprowadziło go najpierw do Nowego Jorku, a później na czerwone dywany. Dziś buduje wszystko od nowa — już pod własnym nazwiskiem. Od Michałkowic do Los Angeles – jak Marcell Pustul stracił wszystko i zaczyna od nowa. Wywiad VIVA! – Jak 18-latek ze śląskiego miasteczka poradził sobie w Nowym Jorku? Bardzo chciałem sam budować swoje życie, a tam miałem okazję. W końcu wyrwałem się spod opiekuńczych skrzydeł mojej rodziny, które tak naprawdę mnie zniewalały. Poczułem zew wolności i bardzo mi się to spodobało. Od razu zacząłem pracować. Rano, przed zajęciami w jednej z knajpek serwowałem śniadania, a wieczorami byłem kelnerem na eventach. Sprzątałem mieszkania bogaczy i odkładałem każdy grosz na opłacenie studiów i mieszkanie. Potem załapałem się jako visual merchandiser w Zarze i projektowałem wystawy, aż w końcu trafiłem do McQueena. Zaczynałem od najniższych stanowisk, ale mogłem podglądać, jak się robi wielką modę. Studiowałem modę, ale też PR i marketing. Uważam, że dobrze wykorzystałem swój moment. – Nie chciałeś tam zostać po studiach? Nie, bo te pięć lat w Stanach Zjednoczonych były dla mnie naprawdę ciężkie. Prowadziłem bardzo intensywne życie, wypełnione nauką i pracą. Wolałem wrócić do Europy, ale nie chciałem do Polski. Zawsze lubiłem Berlin i pomyślałem, że przeniosę się właśnie tam. Wtedy to było miasto, w którym życie nie było bardzo drogie, i czułem się tam dobrze. Ale zanim podjąłem ostateczną decyzję, zrobiłem rozeznanie, jak wygląda tam rynek modowy. Odkryłem, że nie ma zbyt wielu marek oferujących stroje na czerwone dywany, a ja umiałem je szyć. Najpierw pracowałem w mieszkaniu i szyłem na miarę. Pierwsze sukienki kupowały ode mnie moje koleżanki i koleżanki koleżanek. Później otworzyłem małą pracownię i butik. – Aż w końcu zorganizowałeś pokaz podczas Berlińskiego Tygodnia Mody? Wiadomo, że ciężko pracowałem, ale miałem szczęście do ludzi. Poznałem zwyciężczynię niemieckiego konkursu „Germany’s Next Topmodel” Stefanie Giesinger. Zaprzyjaźniliśmy się, ale co ważniejsze, spodobało jej się to, co robię. Zaczęła nosić moje projekty i pokazywać je na swoich profilach w social mediach. A miała wtedy ponad milion followersów. Wszystkie te dziewczyny, które ją obserwowały, zapragnęły nosić takie same ubrania jak ona, więc do mnie zaczęły ustawiać się kolejki. Wtedy też poznałem człowieka, któremu bardzo podobały się moje projekty. On sam miał sieć siłowni McFit, ale chciał zainwestować w modę. Wybrał mnie. – Byłeś zaskoczony? Gdy podszedł do mnie właśnie po pokazie na Fashion Weeku i powiedział, że chętnie zainwestuje w moją markę, pomyślałem: Koleś od siłowni mówi mi, że da mi pieniądze na rozwój marki. No jasne! Ale spotkaliśmy się, bo uznałem, że nie można tracić okazji. Zaproponował mi 20 milionów euro. Przeżyłem szok! To mi się nawet nie śniło. Byłbym niemądry, gdybym odrzucił taką ofertę. Ale wiesz, tak myślę, że ta sytuacja, ta nasza współpraca była dla mnie utratą wolności, z czego wtedy nie zdawałem sobie sprawy. Dzisiaj wiem, że nie mogę dać się osaczyć i pozwolić innym ludziom, by mną dyrygowali. Nie nadaję się do tego. Ale wtedy tego nie wiedziałem. Zgodziłem się na otwarcie wielkiego butiku w sercu Berlina. Pamiętam, że to on wybrał lokal i miejsce, a ja się tylko zdenerwowałem, że żeby wypełnić te kilkaset metrów, trzeba wyprodukować naprawdę dużo ubrań. On stwierdził, że on jest od inwestowania, a ja od projektowania. Sklep okazał się strzałem w dziesiątkę. Jakiś czas później otworzyliśmy kolejny butik na jednej z najbardziej prestiżowych ulic we Frankfurcie. Aż w końcu Niemcy okazały się dla nas za małe. Chcieliśmy więcej. Pomyślałem, że może pora wrócić do Stanów Zjednoczonych. Zobacz też: Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE – Plan został zrealizowany. Byliśmy pod tym względem do siebie bardzo podobni. Gdy wymyślaliśmy jakiś plan, natychmiast przystępowaliśmy do jego realizacji. Butik w Los Angeles otworzyliśmy na Melrose Avenue. Wynajęliśmy cały budynek. – Czułeś, że los cały czas jest po Twojej stronie? Myślałem raczej, że dostaję od niego kredyt, który będę musiał spłacić. I tym razem za wszelką cenę chciałem udowodnić, że zasługuję na tę szansę i dobrze ją wykorzystam. Okazuje się, że ja całe życie robiłem różne rzeczy, żeby coś udowodnić innym ludziom. Chyba w tym wszystkim było za mało mnie. Nie zarabiałem dużych pieniędzy, a naprawdę ciężko pracowałem. Nie chodziłem na urlop, bo z jednej strony na samą myśl o wolnym dniu wpadałem w panikę, a z drugiej uważałem, że po co mam gdzieś wyjeżdżać, skoro mieszkam w Los Angeles, mam ocean, basen, siłownię i słońce przez cały rok. Nie pomyślałem, żeby odpoczywać. W 2021 roku w kultowej willi Sheats-Goldstein Residence odbył się wielki pokaz za pół miliona dolarów, na którym pojawiła się kalifornijska śmietanka towarzyska, a ja nie umiałem się tym cieszyć. – Dlaczego? Miałem tak, że jak tylko kończyłem projektować kolekcję, już nie mogłem na nią patrzeć. Od razu musiałem zaczynać pracę nad kolejną. Chyba byłem przepracowany. Dzisiaj stawiam na zupełnie coś innego. Cieszę się każdą zaprojektowaną rzeczą, często wracam do tego, co już wcześniej wymyśliłem, tylko w trochę innej odsłonie. Wolę stworzyć dużo mniej, ale za to ponadczasowych rzeczy, na przykład w kilku wariantach kolorystycznych. – Dochodzimy do momentu, który zmienił Twoje życie? To był 21 października 2022 roku. Wtedy umarł mój partner biznesowy, a mój świat runął. Jego samolot, którym leciał z synem, partnerką i jej córką, i ze swoim asystentem, zaginął u wybrzeży Kostaryki. Kilka dni później odnaleziono tylko dwa ciała – jego i jego pięcioletniego syna. Straciłem bliskiego człowieka, a wraz z nim poczucie bezpieczeństwa. Nie wiedziałem, co będzie dalej, ale ja mam taką cechę, że najpierw przez trzy dni panikuję, a potem zabieram się do pracy. Tylko w tym wypadku było gorzej, bo musiałem czekać, aż rozstrzygnie się, kto odziedziczy firmę. Okazało się, że wszystko przypadło jego bratu, który pozbył się wszystkiego oprócz sieci siłowni. Chciałem być tylko projektantem, a znalazłem się w centrum dramatu życiowego, który mnie w sumie nie dotyczył. – To wtedy okazało się, że musisz zacząć wszystko od nowa? Tak, firma przepadła. Ale to nie był koniec świata. Tylko że pojawiły się kłopoty finansowe. Musiałem zlikwidować oszczędności. Sprzedałem wszystko, co miałem w garderobie: kultowe torby Goyard, Louis Vuitton, luksusowe zegarki, buty. Najpierw było mi tego wszystkiego szkoda, ale w końcu zrozumiałem, że to tylko rzeczy. A na dokładkę okazało się, że to było niezwykle oczyszczające doświadczenie. Zrozumiałem, że te rzeczy mnie nie definiują, bo bez nich jestem takim samym człowiekiem, jak z nimi. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Dorota Szelągowska długo tkwiła w złych relacjach. Dopiero teraz mówi, dlaczego to znosiła
Dorota Szelągowska rzadko mówi półsłówkami. Projektantka wnętrz i osobowość telewizyjna otwiera się na temat relacji, pracy i momentów przełomowych, które na nowo poukładały jej życie.
Dorota Szelągowska opowiada o długiej drodze do zdrowych relacji, stawiania granic i odcinania się od ludzi, którzy ją wykorzystywali. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską przyznaje, że dopiero dziś potrafi być uczciwa wobec siebie, zamykać niedobre etapy i wybierać życie, w którym po godzinie 17 jest już tylko dla bliskich. To opowieść o odpowiedzialności za własne decyzje, redefinicji sukcesu i zgodzie na to, że szczęście bywa nieoczywiste. Dorota Szelągowska o relacjach, które ją niszczyły. Wywiad VIVA! [...] – Przyjaciół nie poznaje się w biedzie… Sama się o tym przekonałam, ale to była bardzo długa droga. Chyba niektórych rzeczy naprawdę długo się uczę. Dopiero od niedawna mogę powiedzieć, że po raz pierwszy mam zdrową relację ze sobą, z bliskimi, a wokół siebie mam sprawdzonych ludzi, którzy są obok mnie dla mnie, a nie dlatego, że mogą coś ode mnie dostać. W końcu zrozumiałam, że już nie mam czasu na otaczanie się ludźmi, którzy są dla mnie źli i mnie wykorzystują. – Długo na to czekałaś? Nie czekałam, tylko byłam w procesie, który pozwolił mi stanąć w prawdzie. Wiesz, to nie jest tak, że ja nagle odkryłam, że ktoś mnie wykorzystał i wszystko to jest jego wina. Lubimy tak myśleć, zrzucając z siebie odpowiedzialność. Ja jednak z tych relacji też czerpałam. I musiałam szczerze odpowiedzieć sobie, dlaczego w nich tkwiłam. Powinniśmy być uczciwymi wobec siebie, bo inaczej leżymy. – Uczysz się na cudzych błędach czy na swoich? Wolałabym na cudzych, ale jakoś nie wychodzi. Muszę sama się sparzyć, żeby się zorientować, że coś jest nie dla mnie. Ostatni czas w moim życiu to moment zamykania różnych rzeczy, relacji, rozstawania się. Nie z partnerem oczywiście! Ale z przekonaniami na swój temat. Kiedyś mi się wydawało, że najlepiej jest, gdy praca jest moją pasją. Gó…o prawda! Jak praca jest twoją pasją, nigdy z niej nie wychodzisz. Owszem, powinna ci sprawiać przyjemność i dobrze by było, gdybyś chodziła do niej bez zgrzytania zębami, ale to wystarczy. Ja kiedyś żyłam pracą i mówiłam, że ludzie, z którymi pracuję, są moją rodziną. Pewnie w tamtym momencie tak czułam, ale dzisiaj… kocham wychodzić z roboty. O godzinie 17 i w weekendy jestem już tylko dla bliskich. Uwielbiam spędzać czas z moją rodziną i to jest ogromna zmiana, jaka we mnie zaszła. Ale też wcześniej nie miałam takiej prawdziwej rodziny. Zamknęłam więc biuro projektowe, zmniejszyłam firmę, bo w końcu lubię mieć czas wolny. Przez wiele lat opowiadałam wszystkim, że muszę zwolnić, ale tego nie robiłam. A teraz nareszcie mam czas na życie. – Jesteś szczęśliwa? Bywam. Ale bywam też nieszczęśliwa. Jak każdy. Takie jest prawdziwe życie. Ja jestem wielką fanką tej prawdy. SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Chłopak ze śląskiego miasteczka ubierał Madonnę i Beyoncé, nagle stracił wszystko. Dziś zaczyna od nowa – tylko w VIVIE
W wieku 30 lat dostał inwestycję, o której marzy większość projektantów – 20 milionów euro i wsparcie jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów. Kilka lat później stracił nie tylko firmę, ale i przyjaciela. Dziś Marcell Pustul wraca do punktu wyjścia – bogatszy o doświadczenie, bardziej świadomy i gotowy budować markę na własnych zasadach.
Miał butiki w Berlinie i Los Angeles. Ubierał Madonnę, Toni Braxton, Beyoncé. Pewnego dnia świat projektanta runął. Dzisiaj Marcell Pustul buduje wszystko od nowa. O drodze do sukcesu, bolesnej stracie i widokach na przyszłość opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Od Marcell von Berlin do nowego początku: jak Marcell Pustul odbudowuje markę – Przez lata pracowałeś za granicą. Miałeś butiki w Berlinie, Frankfurcie, Los Angeles. Stworzyłeś markę Marcell von Berlin, którą kochały gwiazdy. Twoje kreacje nosiły Beyoncé, Toni Braxton, Madonna, Lady Gaga. Teraz zaczynasz wszystko od nowa w Warszawie, z nową nazwą. W wyniku splotu różnych okoliczności straciłem wszystko, co budowałem przez lata, i musiałem zacząć od zera. Postanowiłem zrobić to w miejscu, z którym wcześniej nie miałem do czynienia. Od zawsze uważałem, że to moja marka powinna być bardziej znana ode mnie, i lepiej, żeby na czerwonym dywanie pojawiały się gwiazdy w moich sukniach, a nie ja. Ale ponieważ zaczynam z nową energią w nowym miejscu, postanowiłem dać temu, co robię, swoje nazwisko. – Wszyscy pytają, co tu robisz? Codziennie słyszę to pytanie. Ludzie chyba myślą, że zwariowałem (śmiech). – Łatwo jest uwierzyć, że skoro odniosłeś sukces w Los Angeles, to złapałeś Pana Boga za nogi. A wiesz, że ja tak nie uważałem? Ubierałem gwiazdy: Toni Braxton, Beyoncé, Lady Gagę i wiele innych. W Los Angeles wszystko kręci się wokół stylistów – to oni są bramą do gwiazd. Zaczęło się od wypożyczeń do sesji i mniejszych wydarzeń. Jedna suknia pojawiła się na czerwonym dywanie, potem kolejna. Nagle telefon zaczął dzwonić częściej. Pamiętam moment, kiedy zobaczyłem zdjęcie, na którym Madonna ma na sobie mój projekt. W pewnym momencie moje kreacje zaczęły być brane na gale, premiery, występy sceniczne. I wtedy zrozumiałem, że marka zaczęła żyć własnym życiem. Ale wciąż wydawało mi się, że jestem niewystarczający i że to wszystko, co dał mi los, będę musiał kiedyś zwrócić. Nie spodziewałem się, że to nastąpi tak szybko. – Jak w piosence Anny Jantar: „Nic nie może przecież wiecznie trwać. Co zesłał los, trzeba będzie stracić”. To o mnie! W wieku 30 lat los postawił na mojej drodze Rainera Schallera, jednego z najbogatszych niemieckich biznesmenów, który uwierzył we mnie za mnie i zainwestował w Marcell von Berlin 20 milionów euro. A pięć lat później odebrał mi przyjaciela, bo przez ten czas zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, i wszystko, co zbudowałem. Okazało się, że zbudowałem nie na tych fundamentach, co trzeba. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie.
To szczera i osobista rozmowa o pasji, która bywa niedoceniana, o stereotypach wokół historii sztuki i o kobiecej solidarności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Marianna Otmianowska mówi nie tylko o zarządzaniu kulturą, lecz przede wszystkim o tym, jak sztuka realnie zmienia ludzkie życie. Mówili, że historia sztuki to strata czasu. Dziś Marianna Otmianowska nie musi niczego udowadniać. Wywiad VIVA! – Sztuka w Polsce ma się coraz lepiej? Na szczęście tak. Świadczy o tym chociażby liczba zwiedzających Muzeum Łazienki Królewskie. W ciągu roku ogród odwiedza pięć milionów, a zabytkowe budynki ponad pół miliona osób rocznie i te statystyki z roku na rok są coraz wyższe. – Coraz bardziej dostrzegamy jej terapeutyczną moc? W 2023 roku zorganizowaliśmy pierwszą w Warszawie wystawę prac Fridy Kahlo. Choć środowisko kręciło nosem, bo Frida Kahlo jakoś im do Łazienek Królewskich nie przystawała, rozmawiając z jednym ze zwiedzających, dowiedziałam się, że zmieniła życie pewnej dziewczyny, która miała bardzo trudny okres w życiu. Po tym, co zobaczyła w Podchorążówce, zaczęła szukać kolorów wokół siebie. Wciąż mam dreszcze, gdy o tym myślę. Wiem też, że pewna osoba, która porusza się na wózku, kilkakrotnie odwiedzała wystawę, bo tak pozytywnie wpłynęła na jej postrzeganie świata. – Sztuka może zmienić życie. W Pałacu na Wyspie, w Sali Salomona prezentujemy prace współczesnego artysty Nicolasa Grospierre’a. Heliogramy wypełniają puste pola po zniszczonych w czasie II wojny światowej obrazach Marcella Bacciarellego. Pewna dziewczynka powiedziała mi, że one są „miękkie dla wzroku” i myślę, że to jest genialne określenie. Po prostu nasz wzrok, nasze głowy, potrzebują czegoś pięknego, inspirującego, spokojnego i delikatnego. Z każdej strony atakują nas przecież brutalne zdjęcia i filmy z wojen toczących się na świecie, wypadków, katastrof. Sztuka pozwala nam na chwilę od tego wszystkiego odetchnąć. Potrzebujemy jej, bo ona przywraca harmonię i pozwala się odprężyć. Ja, między innymi właśnie z powodu pragnienia obcowania z pięknem, poszłam na studia z historii sztuki. – Ciekawa jestem, czy usłyszała Pani kiedyś, że te studia są bez sensu? Nie raz. Dobrze znam stereotypowe pytania: Co ty będziesz po tym robić? Wystaw pilnować? Krzyżówki rozwiązywać? Co za nuda! Dostawałam wręcz wysypki od tych nieprzyjemnych i złośliwych komentarzy. – Pani jest przykładem na to, że w historii sztuki można zrobić karierę, choć, jak sprawdziłam, w 2024 roku na 91 mężczyzn zajmujących stanowisko dyrektorów przypadało tylko 39 kobiet dyrektorek muzeów. Nigdy nie reżyserowałam sobie kariery, to życie daje rozwiązania. To prawda, że w świecie muzealnictwa i historii sztuki jest mnóstwo dyrektorów, zastępców dyrektorów i w ogóle bardzo dużo mężczyzn na najwyższych stanowiskach naukowych i zarządzających. Ale kobiet też jest coraz więcej. Bardzo dobrze mi się współpracuje z jednymi i z drugimi, ale to, co szalenie sobie cenię we współpracy między kobietami, to wsparcie, jakie sobie dajemy w różnych obszarach. Potrafimy rozmawiać o wyzwaniach codziennego życia i wyzwaniach zawodowych. To jest bardzo cenne i nadaje dynamiki naszym relacjom w pracy. Wydaje mi się, że historia sztuki jest wyjątkową dziedziną pozwalającą łączyć nauki ścisłe z miękkimi kompetencjami, które w dzisiejszych czasach bardzo się liczą. – Ścisłe przedmioty to raczej matematyka, fizyka, chemia. Współpracuję na przykład z profesor Barbarą Wagner z Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego w obszarze konserwacji. Po raz kolejny zostałam zaproszona przez nią do udziału w konferencji technologicznej na temat analizy chemicznej w konserwacji dzieł sztuki. Uważam, że matematyce i innym naukom ścisłym bardzo blisko jest do historii sztuki. I nie tylko im. Kiedy po różnych poszukiwaniach postanowiłam pisać pracę doktorską w dyscyplinie nauk socjologicznych, poczułam połączenie pomiędzy historią sztuki a socjologią, potrzebą opisywania świata w zupełnie nowy sposób, który konkretyzuje, tłumaczy, opowiada i pozwala na negocjacje. Muszę jednak przyznać, że historia sztuki to nie były dla mnie studia pierwszego wyboru, a w ich trakcie dwa razy chciałam rzucić wszystko i iść na medycynę. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Po występie zgarniał pieniądze i znikał. „Znałem kasyna w całej Polsce”. TYLKO W VIVIE Norbi o początkach nałogu
Gdy „Kobiety są gorące” podbijały listy przebojów, on w kilka miesięcy z radiowca stał się gwiazdą zarabiającą kilkadziesiąt tysięcy złotych miesięcznie. Sława, Fryderyk, tłumy fanów i kasyno w hotelu pod studiem nagrań. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” Norbi wraca do momentu, w którym między nim a ruletką „coś kliknęło” – i zaczęła się historia 17-letniego uzależnienia.
Był 1997 rok. Premierowe emisje w Zetce i RMF-ie, kontrakt podpisany bez czytania, PKS do Warszawy z reklamówką w ręku i nagły skok zarobków z kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych miesięcznie. Norbi wspomina w „VIVIE!”, że początkowo kasyno traktował jak niewinną rozrywkę po koncercie – darmowe drinki, blackjack za kilka złotych, śmiech do rana. Ale szybko pojawił się niedosyt i plan, by zagrać jeszcze raz. „Wchodziłem w hazard delikatnie” – przyznaje dziś. To był początek drogi, która na lata połączyła scenę koncertową z salą gier. Od Fryderyka i „Kobiety są gorące” do pierwszej wizyty w kasynie. Jak zaczęło się uzależnienie Norbiego Ja nigdy nie byłam w kasynie, Tobie kasyno niemal zrujnowało życie… Wszystko jest dla ludzi: alkohol, herbatka, kawka, papierosy, wesołe miasteczko, hazard… Ale nie dla mnie. Rano jechałem do ciebie z Radomia i przypomniałem sobie, kiedy pierwszy raz przeszedłem obok kasyna. Był 1991 rok, zacząłem studia na Akademii Muzycznej w Gdańsku, przy ulicy Długi Targ z pompą otwarto kasyno: czerwony dywan, miejscowe elity, biznesmeni… Zdjęcia we wszystkich lokalnych gazetach. Pomyślałem wtedy, że to jest miejsce dla frajerów. Siedem lat później okazałem się takim frajerem. – Zacznijmy od początku. Jest 1996 rok. Pracuję w Radiu Olsztyn. Jestem rozrywkowym chłopakiem. Wszędzie mnie pełno. Występowanie, gadanie do ludzi, puszczanie muzyki to był mój żywioł. Dostawałem masę singli od kumpli, którzy pracowali w wytwórniach muzycznych, grałem je na antenie i ubarwiałem przemyśleniami. Uwielbiałem łazić po klubach nocnych w Olsztynie, wbijałem do znajomych DJ-ów: „Siemanko, Norbi, Radio Olsztyn specjalnie dla was!”. I grałem ludziom Jacksona czy hit „Don’t Speak” formacji No Doubt. Od maja do grudnia 1996 roku razem z Marcinem Wawrukiem ułożyliśmy 10 czy 12 numerów na mój pierwszy album „Samertajm”. Pytanie, gdzie to nagrać za darmo? Uderzyłem do Ryśka Szmita, który w Radiu Olsztyn kierował studiem nagrań. Powiedział: „Dobra, nagram ci demo. Poproś koleżanki i kolegów, żeby ci pośpiewali”. Super, zaj…e. Nagraliśmy. Do mojego kumpla Adama z wytwórni BMG wysłałem pocztą kasetę magnetofonową z tymi piosenkami. Dzwoni Adam i mówi: „BMG nie chciało, ale konkurencja, czyli PolyGram (dziś Universal – przypis redakcji) chętnie weźmie”. Przyjechałam do Warszawy PKS-em, z foliową reklamówką, gdzie miałem gacie na zmianę. Podpisałem kontrakt, którego nawet nie przeczytałem, i tym samym PKS-em, z tą samą reklamówką wróciłem do Olsztyna. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" – No i się zaczęło! W kwietniu ’97 pojechaliśmy do studia w Izabelinie nagrywać w profesjonalnych warunkach pierwszy singiel „Kobiety są gorące”. Szóstego czerwca Zetka puszcza ten kawałek premierowo. RMF FM to podchwyciło i poszło lawinowo. To był szał. Po kilku tygodniach z radiowca stałem się nagle gwiazdą pop. Z chłopaka, który zarabia 3–4 tysiące miesięcznie, nagle bum, zacząłem zarabiać po 20–40 tysięcy. Mówię po to, żeby ludzie zobaczyli, jaka to była skala. Strzał jak w amerykańskim filmie. Zaczęły do mnie dzwonić „Brava”, „Popcorny”, „Na żywo”… Dzieci zaczęły gonić mnie na ulicy, żeby Misiu Norbi dał im autograf. I wiesz co? Uwielbiałem to. Sam siebie słuchałem na stacjach benzynowych (śmiech). – Miałeś 25 lat, kiedy za album „Samertajm” dostałeś Fryderyka. Byłeś już wtedy bywalcem kasyn? Z Telewizji Polskiej dostałem propozycję poprowadzenia programu „Twoja gwiazda”. Nagrywaliśmy w Hotelu Marina w Jelitkowie, na dole było kasyno, wtedy symbol luksusu. Pewnego dnia po zdjęciach któryś z kumpli rzucił, żebyśmy tam wpadli. Drinki za darmo, czemu nie? Graliśmy w blackjacka, a kelnerka donosiła nam szklanki z Jackiem Daniel’sem. Obstawialiśmy po dwa, trzy, pięć złotych. W jeden wieczór wydaliśmy stówę. Mała strata, żadne pieniądze. Hi, hi, hi, ha, ha, ha… – bawiliśmy się przy tym na całego. No, czad! Tak było co wieczór. Wróciłem do Olsztyna i poczułem, że pomiędzy mną a kasynem coś kliknęło. Wróciłem tydzień później, przegrałem w blackjacka dwa i pół tysiąca złotych, miesięcznie zarabiałem 40 tysięcy. Całą drogę do domu czułem ogromny niedosyt i obmyślałem plan. – Plan, żeby znowu zagrać. To był ten punkt zwrotny? Tak myślę. Pojechałem na koncert, znalazłem kasyno, zagrałem. Potem scenariusz się powtarzał. Wchodziłem w hazard delikatnie. To słowo celnie opisuje i alkoholika, i hazardzistę. Zagrałem delikatnie, napiłem się delikatnie… Na początku wszystko było „niewinne”. Przecież to tylko świetna zabawa! Kiedy gramy koncert, zawsze jest dużo stresu. Jedni ślą ci fuc…a, drudzy kochają. Po koncercie przychodził menedżer z grubym zwitkiem banknotów do podziału dla zespołu. Chowałem swoją dolę do kieszeni i jechałem do najbliższego kasyna. Znałem je na pamięć w każdym regionie Polski. W pierwszej fazie chodziłem z kumplami z zespołu. Oni w końcu odpuścili. Uprzedzając twoje pytanie – myślę, że w pewnym momencie zorientowali się, że przeginam pałę, ale co mieli zrobić? Co mieli powiedzieć dorosłemu facetowi? „Stary, nie graj”? „Dobrze, już nie będę. Jezu, jaki jestem głupi…!”. Takich rozmów – w zespole i rodzinie – przeprowadziłem setki. Rezultat znasz, bo przeczytałaś moją książkę. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Dorota Szelągowska nie zamierza się wypierać. O mamie i sukcesie mówi bez lukru
Dorota Szelągowska rzadko owija w bawełnę – także wtedy, gdy mówi o hejcie, pieniądzach i rodzinie. W szczerej rozmowie odsłania swoją wrażliwość i przyznaje, że sukces ma więcej niż jedno źródło.
W wywiadzie Dorota Szelągowska opowiada o cenie rozpoznawalności, życiu między Polską a Hiszpanią oraz o tym, jak naprawdę radzi sobie z falą internetowej krytyki. Katarzynie Piątkowskiej mówi wprost o trudnym dzieciństwie, pierwszych zarobionych pieniądzach oddawanych mamie i o tym, że nie wstydzi się ani szczęścia, ani wsparcia znanej matki. To rozmowa o wdzięczności, pokorze i o świecie, który coraz częściej ją zdumiewa – i nie zawsze pozytywnie. Dorota Szelągowska o hejcie i znanej mamie. Wywiad VIVA! [...] – Z hejtem, zdaje się, jesteś za pan brat. Zawsze znajdzie się ktoś, komu coś we mnie nie będzie się podobało. Ale nie będę oszukiwać, że to mnie nie rusza. Często mam myśl, że chciałabym pieprznąć wszystko i wyjechać gdzieś daleko. – Na przykład do Hiszpanii? Tam mam dom i staram się być najczęściej, jak się da, bo wiem, że życie w małych społecznościach wygląda zupełnie inaczej. Można żyć z dala od turystów, od mediów społecznościowych, za to znając swoich sąsiadów i widząc naprawdę proste życie. Kiedyś byłam rozczarowana światem, a teraz nieustająco trwam w zdumieniu. Albo nawet niezrozumieniu. – Czego nie rozumiesz? Najbardziej tego, że ludzie niepytani mają pomysł, żeby komentować kogoś lub coś, i to zazwyczaj negatywnie. Kiedyś myślałam, bo mówimy w dużej mierze o komentarzach w internecie, że piszą je ludzie, którzy nie mają świadomości, że po drugiej stronie ekranu też jest człowiek. I że jak się im to wytłumaczy, to będzie im głupio… Teraz wiem, że oni robią to specjalnie. Chcą kogoś zranić. Cieszą się z czyjegoś cierpienia. I mi się to po prostu nie mieści w głowie. Chciałabym, żeby ludzi dobrej woli było więcej, ale coraz mniej w to wierzę. – Ludzie lubią komentować, że wszystko zawdzięczasz mamie? Ale to święta prawda, bo ja jej naprawdę wszystko zawdzięczam. Przede wszystkim życie. I to, kim jestem, jak wyglądam, i to, że mam zgrabne nogi. Ale też pierwsze większe pieniądze i pierwsze mieszkanie. A wcześniej bardzo trudną historię, ale bardzo ważną i dobrą w tym wszystkim. Pochodzę z rodziny, w której totalnie nie było kasy. Wiem, co to znaczy iść kawał drogi do szkoły przez zaspy śniegu przy minus 15 stopniach. Wiem, co to znaczy nie mieć nic w lodówce, a pierwsze pensje oddawać mamie, żeby pomóc w domu. – A jednak los się odwrócił. Spotkało mnie niesamowite szczęście, że dzisiaj jestem tu, gdzie jestem. – Szczęście? A nie ciężka praca? Pewnie, że ciężko pracowałam na to, co mam, ale to nie wystarczy. To przecież szczęście, że na swojej drodze spotkałam takie, a nie inne osoby. Że byłam w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze. Na wiele rzeczy zapracowałam, a wiele po prostu mi się udało i nie ma w tym nic złego. Żeby wygrać na loterii, też trzeba kupić los. A reszta to szczęście, rachunek prawdopodobieństwa, przeznaczenie? Zależy, w co kto wierzy. Nie będę się wypierać mamy i narzekać, jak jest ciężko być dzieckiem znanego rodzica. Co prawda moja mama zaczęła być znana, jak już byłam dorosła i pracowałam w telewizji, ale żyjemy w czasach, kiedy oskarżamy się nawzajem o nepotyzm i nie lubimy, jak się komuś coś udaje. I tracimy przyjaciół, gdy odnosimy sukces. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Jedno pytanie żony zmieniło jego życie. Norbi o miłości silniejszej niż hazard – tylko w VIVIE
100 tysięcy złotych zniknęło z ich wspólnego konta. Tym razem nie było już wymówek ani szybkiego „odegram się”. Była prawda, strach i decyzja, która zmieniła wszystko. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu „VIVA!” Norbi opowiada o dniu, w którym żona postawiła go pod ścianą – i o terapii, dzięki której po 17 latach uzależnienia po raz pierwszy poczuł się naprawdę wolny.
To nie spektakularna wygrana ani bolesna strata okazały się przełomem, lecz jedno pytanie Marzeny: „Dlaczego z naszego konta zniknęło 100 tysięcy?”. Po latach kłamstw i życia między koncertem a kasynem przyszedł moment konfrontacji. W rozmowie z Beatą Nowicką w „VIVIE!” Norbi wraca do tamtych chwil: notarialnych blokad kont, zakazu wstępu do kasyn i terapii trzy razy w tygodniu. Dziś mówi wprost – wygrał coś więcej niż pieniądze. Odzyskał siebie i swoje małżeństwo. Terapia, blokady kont i zakaz wstępu do kasyn. Jak Norbi wygrał z hazardem dzięki miłości żony – Lata mijają, jesteś po drugim rozwodzie. Spotkałeś Marzenę, zakochałeś się, ożeniłeś i… dalej grałeś. Aż do pewnego dnia. Marzena nagle pyta: „Dlaczego z naszego konta zniknęło 100 tysięcy?”. „Kumpel poprosił mnie o pożyczkę na dwa dni”. Zawsze miałem gotową odpowiedź. Myślałem, że zaraz wygram i oddam. – Nie wygrałeś. Pieniądze na konto nie wróciły, musiałem powiedzieć prawdę. Marzena się wkurzyła. Wybuchła trzecia wojna światowa. Jakbym stanął przed plutonem egzekucyjnym. Nie rozmawialibyśmy dzisiaj, gdyby nie było prawdziwej miłości, przecież ona mogła mnie wtedy kopnąć w d…ę i powiedzieć: „Z nami koniec”. Ale dała mi szansę. Ja ją sobie dałem. Czułem odrazę do samego siebie, że tak ją oszukiwałem. I nie potrafiłem wyobrazić sobie życia bez niej. Tamtego dnia Marzena zabrała mi wszystkie dokumenty i karty kredytowe. Jechałem na koncert, więc wręczyła mi kluczyki do samochodu. Mieszkaliśmy w Kielcach. Wróciłem i ona mówi: „Teraz terapia. Bierzesz telefon i dzwonisz do pierwszej poradni”. Zadzwoniłem, poszliśmy razem, psychiatra od razu dał mi skierowanie na terapię na NFZ. U notariusza wszystkie konta zostały przepisane na Marzenę i założone tak zwane blokady. Kasyna, pod groźną horrendalnej kary, nie mogły mnie wpuszczać. Powiem ci, że… kamień spadł mi z serca. Pierwszy raz stanąłem w prawdzie. – Zamiast do kasyn, zacząłeś chodzić na terapię… …do pana Zbyszka trzy razy w tygodniu. Na pierwszej sesji powiedział: „Zaczynaj od początku, od dzieciństwa”. Zbyszek był pierwszą osobą, przed którą się otworzyłem, bo nie musiałem nikogo udawać. Na nim nie robiło wrażenia, że mam znaną gębę. Mogłem powiedzieć mu wszystko bez obaw, że ktoś się dowie i zrobi z tego sensację. Kiedyś mnie zapytano, co było wtedy dla mnie najtrudniejsze. Szczerze? Nic. Prawdopodobnie już byłem gotowy zmierzyć się z prawdą o sobie, o swoim życiu, o przeszłości. Zrzuciłem z siebie ogromny ciężar. Uwolniłem się. Nie miałem dostępu do pieniędzy, a czułem się wolnym człowiekiem. Coś wspaniałego. Testem był nasz wyjazd do Holandii, do cioci Marzenki, która mieszka w Roermond. Byłem tam wielokrotnie. Któregoś dnia dziewczyny poszły oglądać ciuchy i musiałem zająć się sobą. W Holandii uwielbiam frykadele na głębokim tłuszczu, frytki z majonezem i cebulą, po prostu petarda. Podchodzę do food trucka i nagle wpada mi w oczy zaje…y, czerwony napis: „Kasyno”. Jestem za granicą, mogę łazić, gdzie chcę, bez żadnych zakazów, i robić, co chcę. Wziąłem swoje frykadele, odwróciłem się i odszedłem. Byłem z siebie dumny. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" – Przede mną siedzi zwycięzca, nie przegryw. Summa summarum jest happy end. Zakończenie niczym w amerykańskim filmie. Chociaż, jak podrapiesz to złotko, to widzisz nerwice różnego rodzaju, głównie somatyczną. Oczywiście nie jestem jasnowidzem, nie wiem, co wydarzy się jutro. Jednak w moim nowym myśleniu nie ma opcji, żebym wszedł do kasyna. Jeżeli tam pójdę, stracę ukochaną żonę, a wraz z nią stracę wszystko. Gdyby nie Marzenka, byłbym żulem na dnie dna. Mimo wszystkich bezeceństw, które narobiłem, miłość zwyciężyła. Jesteśmy razem na dobre i na złe. Czasami myślę: Kurde, moi koledzy jeżdżą Ferrari, mają wypasione domy, a ja przegrałem siedem milionów w kasynie. Ale blichtr to nie moja bajka. Nie mam natury milionera, jestem hipisem popu. Uwielbiam Polskę B, bo sam jestem prawdziwkiem. Co weekend gramy koncerty, raz lepiej, raz gorzej, ale telefon dzwoni cały czas. Moja żona powiedziała ostatnio: „Mamy cudowne życie”. Mamy. Książka jest wyznaniem moich grzechów, bo chciałbym przestrzec innych. Gdybym mógł cofnąć czas, wywaliłbym hazard z mojego życia. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. ZOBACZ TAKŻE: „W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
„W trzy miesiące wygrałem pół miliona. Zostało 10 tysięcy”. Tylko w VIVIE Norbi o 17 latach życia w nałogu
Przez lata był królem parkietów i festynowych scen. Gdy „Kobiety są gorące” śpiewała cała Polska, on po koncertach jechał prosto do kasyna. Wygrywał setki tysięcy złotych i w jeden wieczór tracił niemal wszystko. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką Norbi opowiada o 17 latach uzależnienia od hazardu, długach u lichwiarzy, rozpadzie małżeństwa i o miłości żony Marzeny, która – jak mówi – uratowała go przed całkowitym upadkiem.
Jego przebój „Kobiety są gorące” śpiewała cała Polska. A on po całej Polsce koncertował. Hipis popu. Szczery, dowcipny, otwarty. Norbi, jak na spowiedzi, opowiada Beacie Nowickiej o 17 latach uzależnienia od hazardu. O swoich wzlotach i upadkach. I miłości żony Marzeny, bez której, jak mówi: „Byłbym dziś żulem na dnie dna piekła”. Od koncertu do kasyna – kulisy 17 lat uzależnienia Norbiego od hazardu. Magazyn VIVA! – Przeczytałam Twoją książkę. Gotowy scenariusz na komedię romantyczną z elementem dramatu… Zafundowałeś sobie 17 lat uzależnienia. Ile najwięcej wygrałeś? Za jednym rzutem około 70 tysięcy. Na jednym posiedzeniu 150 tysięcy. W ciągu tamtych trzech miesięcy wygrałem 500 tysięcy. Myślisz sobie: Ja pier…ę, pół miliona…?! Jestem królem życia! Nagle, po andrzejkach, w ciągu jednego dnia tracisz 300 tysięcy. Trochę się denerwujesz, ale wiesz, że 200 tysięcy jeszcze zostało. Spoko, nie ma problemu, zaraz się odegram. I faktycznie, znowu wygrywasz 50 tysięcy. A potem passa się odwraca. Na koniec grudnia z 500 tysięcy, które wygrałem, zostało mi… 10 tysięcy. Mało tego. Powinienem mieć jeszcze drugie 500 tysięcy, które zarobiłem, koncertując w sezonie letnim, ale one też się rozpłynęły. Mam 10 koła i siedzę w mieszkaniu kumpla nad knajpą w Olsztynie, dał mi kawałek dachu nad głową. Nie miałem nic, byłem sam. Płaczę wewnętrznie, ale… mija miesiąc i znowu mam pieniądze. Na tym polegał cholerny problem. Hazard nie zniszczył mnie w sensie zawodowym. Nie było przerwy w dostawie prądu. Nie było przerwy w dostawie pieniędzy, bo telefon cały czas dzwonił. Jechałem na koncert, grałem, zarabiałem. – Ale i tak pożyczałeś od lichwiarzy. Znałem lichwiarzy w każdym mieście: Warszawie, Trójmieście, Poznaniu, Krakowie. Chętnie mi pożyczali, bo byłem osobą publiczną, wiedzieli, że nigdzie im nie ucieknę. Wystarczyło przyjść za scenę po koncercie… – Próbowałeś zerwać z nałogiem? Pytam, bo w międzyczasie klęskę poniosło Twoje drugie małżeństwo. Oczywiście, że próbowałem. Miałem nawet przerwy w graniu: miesiąc, dwa, raz nawet pół roku. No i co z tego? Byłem na paru spotkaniach AA, ale mi się nie podobało. Byłem u jakiegoś psychologa. Raz, drugi, piąty. Dopiero teraz wiem, dlaczego wtedy mi się nie udało. Mówiłem, że chcę, ale wcale nie chciałem, na tym to polega. Choćby żona była nie wiadomo jak wspaniała, psycholog nie wiadomo jak cudowny, a ośrodek nie wiadomo jak zaj…y, jeśli nie jesteś gotowy, to nie ma opcji, żeby się udało. Ja byłem niedojrzały. Mówiłem, że chcę, bo wiedziałem, że tego się ode mnie oczekuje, ale nie chciałem. Moje życie toczyło się od koncertu do kasyna, od kasyna do koncertu. Świadkami mojego upadku byli tylko krupierzy. Zobacz też: Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam" [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego.
Dorota Szelągowska po porodzie nie mogła patrzeć w lustro. "Długo siebie nienawidziłam"
Dorota Szelągowska od lat mówi o sprawach, o których wiele kobiet wciąż milczy. W szczerej rozmowie wraca do momentu, który na długo zmienił jej relację z własnym ciałem. Opowiada o ciąży, wstydzie po porodzie i drodze, którą musiała przejść, by znów spojrzeć na siebie z czułością.
Nie każdy chce rozmawiać o poprawianiu urody, menopauzie, starzeniu się i umieraniu. Dla niej nie ma tematów tabu. Czego nie ma do ukrycia Dorota Szelągowska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Dorota Szelągowska jest inspiracją dla kobiet. Wywiad VIVA! – Zrobiłaś program „Ej, stara!” o menopauzie, starzeniu się i dzięki temu wielu kobietom pomogłaś oswoić słowo „starość”. Kiedyś wmówiono nam, że starość jest zła, starzenie się to wstyd, a słowo „stara” jest obraźliwe. W ogóle o starości to szeptem albo wcale. A przecież to najbardziej naturalny proces w naszym życiu. Ba! Na poziomie biologicznym starzejemy się jakoś tak od 21. roku życia. – Mark Twain mówił: „Nigdy nie będziesz młodszy niż teraz. Nie marnuj więc czasu, korzystaj z każdej chwili”. Z drugiej strony trudno tak ciągle niczego nie marnować i wszystko doceniać. Można zwariować od dobrodziejstwa inwentarza. Poza tym nie da się, niestety, niczym nacieszyć na zapas. W ciągu ostatnich 10 lat, oprócz tego, że dojrzałam, zbudowałam się na nowo, uspokoiłam i dorosłam, również się postarzałam. Głównie fizycznie, bo to, co zmienia się w głowie, traktuję jako rozwój. Choć muszę przyznać, że chyba nigdy w życiu nie czułam się lepiej w moim ciele. Być może to zasługa stymulatorów i botoksu w lwiej zmarszczce, a być może tego, że zaczęłam dbać o siebie z miłości, a nie z nienawiści do siebie. – Czy większość z nas nie poprawia urody z zupełnie odwrotnego powodu? Bo nie lubimy siebie? Ja długo siebie naprawdę nienawidziłam, ale ten etap jest już za mną. Gdy miałam 21 lat, urodziłam Antka. W ciąży przytyłam 35 kilogramów i na całym ciele zrobiły mi się rozstępy. Wyglądałam strasznie. Całe ciało miałam w czerwonych bliznach. W domu nawet pozasłaniałam lustra, żeby przypadkiem na siebie nie spojrzeć. Czułam, że straciłam coś, co było ważnym elementem mojej tożsamości. Straciłam swoje ciało! Bo ja właśnie tak to odbierałam – jako stratę. To też były kompletnie inne czasy, jeśli chodzi o świadomość – wytłumacz 21-latce, że jej zmasakrowane ciało to po prostu element zmiany. No nie da się! To doświadczenie mnie przeorało, ale z drugiej strony dało mi dużo czasu, żeby nauczyć się akceptować siebie. Choć przełom w takim autospojrzeniu i ocenie siebie nastąpił dopiero grubo po trzydziestce, kiedy zrozumiałam, że na milion rzeczy nie mam wpływu, między innymi na to, jak wyglądam, i że to ode mnie zależy, czy się kocham, czy nie. I wybrałam tę miłość. – Polubiłaś swoje rozstępy? Nie będę czarować rzeczywistości – one mi się nie podobają i niespecjalnie je lubię, ale siebie kocham. A to są dwie różne rzeczy. Według mnie na tym właśnie polega ciałopozytywność – na miłości do siebie, z której wynikają różne działania, jak choćby dbanie o siebie. Inaczej chudniesz z miłości i z miłością do siebie, a inaczej z nienawiści do własnego ciała. Jak robię botoks w lwiej zmarszczce, to dlatego, że mi się nie podoba moja zmarszczka i jej nie chcę, a nie dlatego, że nie mogę na siebie patrzeć i nienawidzę tego, jak wyglądam po czterdziestce. To jest ogromna różnica, nie tylko na poziomie semantycznym. Chcesz mieć zmarszczki – miej, chcesz mieć milion wypełniaczy w twarzy – miej. Wkurza mnie, że każda decyzja co do naszego ciała jest szeroko omawiana i komentowana. Schudniesz – źle, droga na skróty. Przytyjesz – też źle. Naturalnie – źle, zaniedbujesz się. Medycyna estetyczna – źle, bo jesteś sztuczną lalą. Kobietom naprawdę wiele rzeczy przez lata wmawiano zupełnie niepotrzebnie. Na przykład, że powinny mieć płaskie brzuchy. Ale jak? Przecież to zależy od naszego cyklu. [...] Cała rozmowa z Dorotą Szelągowską do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 lutego. Co jeszcze w VIVIE! 4/2026? Marcell Pustul. Miał butiki w stolicach mody, ubierał gwiazdy, ale jego świat runął… O tym się mówi. Rodzinny dramat Liliane Bettencourt – dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Marianna Otmianowska. W świecie zdominowanym przez mężczyzn rządzi Łazienkami Królewskimi w Warszawie. Norbert "Norbi" Dudziuk. Opowiada o 17 latach uzależnienia od hazardu, wzlotach i upadkach. Extra. Tam, gdzie kiedyś rozbrzmiewały modlitwy i biły dzwony, dzisiaj serwuje się flat white i odbywają się koncerty techno… Podróże. Śladami bohaterów kultowej powieści Emily Brontë „Wichrowe Wzgórza”.
Ewa Wachowicz o absurdalnych cenach w restauracjach. Ostatniej kolacji z mężem nie zapamięta pozytywnie
Ewa Wachowicz nie ukrywa, że wysokie ceny w restauracjach coraz częściej budzą jej oburzenie. W rozmowie z reporterem Viva.pl opowiedziała o sytuacji z ostatniej kolacji z mężem, która – jak przyznała – pozostawiła spory niesmak.
W czasach, gdy wyjście do restauracji dla wielu osób staje się luksusem, temat cen elektryzuje zarówno gości, jak i samych restauratorów. Rafał Kowalski z Viva.pl zapytał Ewę Wachowicz wprost, czy jej zdaniem wszystkie wysokie progi cenowe są dziś uzasadnione. Odpowiedź była zaskakująco szczera. Ewa Wachowicz o cenach w restauracjach Rozmowa zaczęła się od pytania o rosnące ceny w restauracjach. Reporter zauważył, że talerzyk z pomidorem za 17 zł potrafi skutecznie odebrać apetyt. Ewa Wachowicz przyznała, że sama miewa podobne odczucia. "Ja też mam czasem takie wrażenie, że te ceny są kompletnie nieuzasadnione" – powiedziała wprost. Choć prowadzi własną restaurację w Krakowie i zna realia branży od podszewki, nie zamierza udawać, że każdy rachunek da się logicznie obronić. Jej słowa pokazują, że nawet osoby z wieloletnim doświadczeniem gastronomicznym dostrzegają rosnący rozdźwięk między ceną a tym, co faktycznie trafia na talerz. Ewa Wachowicz wspomina kolację z mężem. Pozostał niesmak. "To były cztery plasterki' Najwięcej emocji wzbudziła jednak historia z prywatnej kolacji. Ewa Wachowicz opowiedziała o sytuacji, która spotkała ją zaledwie dzień wcześniej. "Wczoraj miałam taką sytuację, nie powiem w jakiej restauracji, byłam na kolacji i przyznam szczerze, że mój mąż zamówił kaczkę, pierś z kaczki" – relacjonowała. To, co pojawiło się na talerzu, bardzo ich zaskoczyło. "I ta pierś była, tak jakby w moim rozumieniu, były to cztery plasterki. Plasterki, nie kawałki, plasterki" – podkreśliła. Jak przyznała, miała wrażenie, że nie była to nawet cała pierś z kaczki. Spojrzała na cenę, a potem na talerz i – jak powiedziała – zdała sobie sprawę, że jej mąż "nie ma szans się tym najeść". TYLKO NA VIVA.PL: Fani od lat nachodzą jej dom, ale co innego złości ją bardziej. Ewa Wachowicz apeluje: „To brak kultury!” Restauratorka kontra klientka – czy wszystko da się usprawiedliwić? Choć Ewa Wachowicz nie kryła rozczarowania, zaznaczyła, że jako restauratorka znajduje się w trudnej sytuacji, oceniając innych. "Mnie jako restauratorowi jest bardzo ciężko to oceniać" – przyznała. Z jednej strony widzi perspektywę klienta, który oczekuje jakości i adekwatnej porcji do ceny. Z drugiej – zna mechanizmy rynku. "Jeżeli są klienci takiej restauracji, przychodzą i zamawiają za te pieniądze ten plasterek kaczki, okej, skoro jest klient, no to restauracja ma prawo tak funkcjonować" – podsumowała. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski zapytał również, czy w takich sytuacjach mówi wprost kelnerowi, że coś jej nie odpowiada. Wiele osób unika konfrontacji i z grzeczności odpowiada, że "wszystko było w porządku". Ewa Wachowicz nie ma z tym problemu. "Zawsze odpowiadam zgodnie z prawdą” – zadeklarowała. Jeśli coś jest niedoprawione, niedosolone albo po prostu jej nie pasuje, mówi o tym otwarcie. Jak podkreśliła, jest zwolenniczką zasady, że "prawda zawsze się obroni". TYLKO NA VIVA.PL: Ewa Wachowicz od lat opiekuje się schorowaną mamą. Teraz ujawnia jedno. Z myślą o niej musiała zmienić scenariusz swojego programu Cała rozmowa z Ewą Wachowicz znajduje się na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Zamek, kapłon i 333 przepisy z XVII wieku – święta Lubomirskich-Lanckorońskich to inny świat
W ich domu święta pachną historią, tradycją i… staropolskimi recepturami. Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy zdradzają, kto zasiądzie z nimi do wigilijnego stołu i jak wygląda Boże Narodzenie w książęcym stylu.
Od 2001 do 2013 roku Jan Lubomirski-Lanckoroński był związany z Dominiką Kulczyk. U jej boku doczekał się dwójki dzieci: syna Jeremiego Sebastiana oraz córki Weroniki Konstancji. Po rozstaniu związał się z Heleną Mańkowską, współwłaścicielką „Uzdrowiska Szczawnica”. Ślub wzięli w sierpniu 2020 roku i niedługo potem powitali na świecie córeczkę Elisabeth Helene. Jak wyglądają święta księcia i hrabianki? Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy w wywiadzie opublikowanym na łamach „VIVY!” w grudniu 2021 roku zdradzili, czy spędzają święta w iście królewskim stylu w zamku i co znajduje się na ich świątecznym stole! Były mąż Dominiki Kulczyk przekazał wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie z Państwem do wigilijnego stołu? Jan: Nasza tradycja odnośnie do potraw sięga cztery wieki wstecz. W rodzinie Lubomirskich powstała pierwsza polska książka kucharska. Stanisław Czerniecki, kuchmistrz, który zaczął karierę na dworze mojego dziewięć razy pradziadka wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego na zamku w Wiśniczu – a rozwinął swoją sztukę kulinarną w czasach Michała Lubomirskiego, syna Stanisława – w 1682 roku wydał swoje przepisy pod tytułem „Compendium ferculorum albo zebranie potraw”. Są to 333 przepisy na potrawy mięsne, rybne, mleczne, pasztety, torty i ciasta. Niektóre z nich byłyby dziś trudne do zrealizowania, no chyba że dysponujemy ogonami bobra, chrapami łosia, mięsem z głuszca lub cietrzewia… Ulubionym bohaterem przepisów Czernieckiego był kapłon – kastrowany i tuczony kogut, na którego przyrządzenie podaje kilkadziesiąt przepisów. Niedawno, już po raz ósmy, książka została wznowiona i wydana przez Muzeum Pałac w Wilanowie i moją fundację. Zobacz: Dominika Kulczyk i Jan Lubomirski byli małżeństwem jak z bajki, lecz wspólne życie nie było im pisane Jan i Helena Lubomirscy z córeczką w obiektywie „VIVY!”, grudzień 2021 Na wigilijnym stole, tym razem na zamku w Lubniewicach, znajdą się potrawy według przepisów kuchmistrza Czernieckiego? Jan: Tak jest. Wigilia w Polsce tradycyjnie jest postna, więc jako zabawną ciekawostkę dodam, że nasza rodzina od paru wieków elegancko obchodziła tę zasadę – a Kościół się z tym zgadzał – mianowicie podawaliśmy ogony bobrze, dlatego że są pokryte łuską i mogą być traktowane jako ryba. Helena: W tym roku bobrów nie będzie, ale w pierwszy dzień świąt sama przygotuję francuską tradycyjną potrawę – indyka faszerowanego jadalnymi kasztanami. Brzmi wspaniale! Przyznam, że Wigilia u francuskich przyjaciół w Paryżu była dla mnie kulinarnym zaskoczeniem. Jadłam bliny z kawiorem, łososia, foie gras i ostrygi. Helena: Oprócz ostryg wszystko zagości na naszym stole. To będą święta polsko-francuskie. Na deser bûche de Noël, tradycyjne ciasto francuskie w kształcie polana drewna, czyli biszkopt z kremem maślanym o smaku orzecha laskowego, Grand Marnier lub kawy. Jan: À propos tradycji, od drugiego roku życia wychowywałem się właściwie w Austrii. Moja prababka była Austriaczką. Do dzisiaj pamiętam, jak moja mama patrzyła na to z ogromnym zaskoczeniem, że w Austrii podawano pasztet. Helena: Na deser…? (śmiech). CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Czekaliśmy na siebie całe życie” - oto historia związku Heleny i Jana Lubomirskich-Lanckorońskich Jan: Nie, w czasie Wigilii. Praktycznie wszystkie święta i wakacje spędzałem na zamku cioci – baronowej Doroty von Suttner-Gatterburg, która była moją zastępczą babcią, w przepięknej, otoczonej winnicami miejscowości Retz, gdzie kręcono „Trzech muszkieterów”. Na zamku panował austro-węgierski sznyt, babcia mnie musztrowała, ucząc między innymi właściwego siedzenia przy stole z książkami pod pachami. Jej ciotka, Bertha von Suttner, pisarka i dziennikarka, jako pierwsza kobieta została wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla. Pobyt w Austrii był dla mnie odskocznią od życia w komunistycznej Polsce, gdzie po wojnie byliśmy wrogo traktowani. Mojemu ojcu nie wolno było studiować, pracować, doznawał różnych szykan, ale to jest temat na inną rozmowę. Mam trójkę dzieci. Helenka wspaniale zajmuje się moimi dziećmi z pierwszego małżeństwa, jest właściwie ich drugą mamą i one zresztą tak ją traktują. Z moją byłą żoną Dominiką spędzamy też często święta. Helena: Tak, przepadam za dziećmi Jana, rok temu nasza rodzina powiększyła się o Elisabeth. Święta Bożego Narodzenia to bardzo ważny, rodzinny czas, dlatego często staramy się spędzać go razem. Łączy nas magia świąt. Co pojawia się najczęściej na świątecznym stole u Lubomirskich? W wywiadzie, którego Jan Lubomirski-Lanckoroński udzielił dla „Faktu” zdradził, że z dzieciństwa pamięta na wigilijnym stole przede wszystkim mięso - dziczyznę, gęś i pasztet. Jego ulubioną potrawą był jednak deser o nazwie Linzer Augen. To nic innego, jak kruche ciasteczka z marmoladą, posypane cukrem pudrem i z wzorkami. Obecnie Wigilia u małżeństwa to kultywowanie różnych tradycji. Na naszym stole królują głównie polskie dania, czyli uszka z grzybami, uszka z mięsem — to też nam się zdarza. Barszcz. Kompot z suszonych owoców. Jemy też oczywiście ryby. Nie jestem wielkim fanem karpia, ale lubię go w wersji pieczonej. Karp w galarecie do mnie nie przemawia. Przepadam za to za pieczonym łososiem, którego pamiętam jeszcze z austriackich Wigilii mojej ciotki. No i oczywiście musi być zupa grzybowa. Obowiązkowo. Bez zupy grzybowej nie ma dla mnie świąt. Podajemy też krokiety – jako alternatywę do uszek. Zajadają się nimi moje córki. Żona, która ma ojca Polaka i matkę Francuzkę, przygotowuje indyka z kasztanami. Jest przepyszny! To jedno z moich ulubionych świątecznych dań. - mówił Lubomirski dla Fakt.
„Dorastałam w świecie ciszy” – poruszająca spowiedź Olgi Bończyk o traumach z dzieciństwa, utracie bliskich i sile, która rodzi się z bólu
Mariola Bojarska-Ferenc, redakcja VIVA.pl
W najnowszym odcinku programu Bez Tabu Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z Olgą Bończyk – aktorką, wokalistką, kobietą, która od lat zachwyca talentem, ale tym razem pokazuje swoją najbardziej kruchą, prawdziwą stronę. To rozmowa o ciszy, dzieciństwie, które uczyło empatii i odwagi, o bólu, który z czasem stał się siłą.
Dzieciństwo w świecie ciszy Olga Bończyk dorastała w domu, w którym dźwięk miał zupełnie inne znaczenie niż dla większości z nas. Jej rodzice byli niesłyszący, a dla niej – jako dziecka – to była codzienność, coś naturalnego. Dopiero świat na zewnątrz uświadomił jej, że ludzie postrzegają to jako „inne”. Zderzenie z uprzedzeniami, stereotypami i brakiem akceptacji sprawiło, że od najmłodszych lat musiała budować w sobie odporność. „Wychowywanie się w rodzinie, w której jest tyle deficytów, na przykład właśnie jak niepełnosprawność rodziców, to bardzo wiele rzeczy determinuje. I teraz mówię to z całą odpowiedzialnością i ogromną powagą, ponieważ ja jestem dzieckiem CODA (Children of Deaf Adults), czyli dzieci osób dorosłych niesłyszących. Dzieci wychowujące się w takich domach mają odwróconą charakterystykę odpowiedzialności za drugiego”. – przyznaje Olga w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc. Miłość, opieka i odwrócone role W nowym odcinku mowa jest także o zjawisku, które psychologowie nazywają parentyfikacją – kiedy dziecko staje się opiekunem swoich rodziców. W jej życiu to doświadczenie miało ogromne znaczenie. Od najmłodszych lat tłumaczyła świat rodzicom, była ich głosem i łącznikiem z rzeczywistością. Ta rola, choć ukształtowała jej odpowiedzialność, miała też swoją cenę – trudność w stawianiu granic i skłonność do nadopiekuńczości w dorosłych relacjach. To właśnie dlatego, jak przyznaje artystka, w związkach często dawała za dużo. Chciała ratować, rozumieć, wspierać – zapominając o sobie. Dziś wie, że to nie brak miłości, ale brak równowagi, sprawiał, że te relacje się rozpadały. Strata, która zostaje na zawsze Nie ma w tej rozmowie udawania ani ucieczki od trudnych emocji. Olga Bończyk opowiada o odejściu rodziców i przyjaciół, o żałobie, która nigdy nie mija, ale z czasem zmienia barwy. Była przy swoich bliskich do końca – trzymała ich za rękę w ostatnich chwilach. To doświadczenie, jak mówi, zostawia w człowieku ślad na zawsze. Śmierć matki, gdy miała zaledwie osiemnaście lat, była momentem granicznym. Potem przyszła choroba ojca, a później odejście przyjaciół i partnera – każde z tych wydarzeń uczyło ją pokory wobec życia. Świadoma decyzja – życie bez dzieci W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc Olga szczerze mówi o swojej decyzji, by nie mieć dzieci. To nie był przypadek ani brak możliwości – to świadomy wybór. Po latach opieki nad innymi, postanowiła zadbać o siebie. Uważa, że to uczciwe wobec samej siebie i wobec świata – nie ulegać presji społecznej, która każdej kobiecie przypisuje jedną rolę. To wyznanie poruszyło widzów, ale też dodało odwagi wielu kobietom, które czują podobnie, lecz boją się o tym mówić. Dziś Olga Bończyk uczy się zatrzymywać. Pozwala sobie na odpoczynek, na samotność, która już nie boli, ale koi. Po latach pracy, presji i oczekiwań, świadomie wybiera ciszę – tę samą, która towarzyszyła jej od urodzenia, ale dziś ma zupełnie inny dźwięk. Druga część programu: Katarzyna Kucewicz o związkach W drugiej części odcinka Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z psycholożką i psychoterapeutką Katarzyną Kucewicz. To spotkanie, które stanowi dopełnienie wyznania aktorki. Psycholożka tłumaczy, jak nasze dzieciństwo wpływa na dorosłe relacje i dlaczego tak często powtarzamy te same schematy, które poznaliśmy w domu. Kucewicz podkreśla, że nie istnieje coś takiego jak „idealny związek”. Prawdziwa bliskość wymaga komunikacji, uważności i odwagi, by mówić o swoich potrzebach. Zwraca też uwagę na „czerwone flagi” – przemoc emocjonalną, milczenie, brak wsparcia czy zazdrość podszytą kontrolą – które często błędnie bierzemy za dowód miłości. To rozmowa, która nie tylko dotyka emocji, ale też daje narzędzia. Pomaga zrozumieć, że miłość zaczyna się od poznania samego siebie, a szczęśliwy związek nie jest bajką, lecz codzienną decyzją o szacunku i empatii. Ten odcinek Bez Tabu to spotkanie dwóch kobiet – jednej, która przeżyła i przeszła przez ból, oraz drugiej, która pomaga go zrozumieć. To opowieść o tym, że z ciszy może narodzić się muzyka, z cierpienia – siła, a z prawdy – spokój. View oEmbed on the source website
Ilona Ostrowska przejechała Wyspy Kanaryjskie wzdłuż i wszerz. Zdradziła nam, które miejsca zachwyciły ją najbardziej
Podróże zaszczepił jej tata marynarz, ale najbardziej ceni te, podczas których czuje się prawdziwie wolna. Na Teneryfie zachwyciła ją bujna zieleń i księżycowy krajobraz, na Fuerteventurze złote niekończące się plaże. Ilona Ostrowska znów leci tam z radością...
Elżbieta Pawełek: Święty Augustyn napisał, że „świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jej jedną stronę”. Ilona Ostrowska: Moja książka w takim razie jest bardzo gruba. Arabskie przysłowie mówi, że „ten, kto żyje, widzi dużo, ten, kto podróżuje, widzi więcej”. Dzisiaj podróże stały się łatwiejsze. Ale to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze i stajemy się przez to bogatsi, mądrzejsi i bardziej empatyczni. Liczyłaś kiedyś wszystkie swoje podróże? Nie, choć może to dobry pomysł, żeby je policzyć. Mogłabym zrobić sobie drzewo geograficzne i zobaczyć, gdzie jeszcze powinnam pojechać lub gdzie jeszcze nie dotarłam. Jeśli chodzi o Europę, to nie ma sensu wymieniać miejsc, które odwiedziłam. Chyba że masz czas do jutra... Nie, porozmawiajmy więc o Wyspach Kanaryjskich. W moim sercu zajmują szczególne miejsce. Jest ich kilka, a wliczając w to wszystkie maleńkie wyspy, uzbiera się ich kilkanaście i każda wydaje się inna. Mówi się, że najbardziej różnorodna jest największa z nich Teneryfa, najbardziej niezwykła jest Lanzarote, nazywana wyspą ognia, a najpiękniejsze plaże ma Fuerteventura, wyspa wiatru, o którego sile mogłam się już przekonać. Gdzie czułaś się najlepiej? Na Teneryfie, na którą znowu mam wykupiony bilet lotniczy. Bardzo się cieszę na ten wyjazd, bo tym razem zatrzymam się w hoteliku na plantacji bananowców i awokado. To mnie tak kręci, że zerwę sobie awokado z drzewa albo przynajmniej na nie popatrzę, że będę się budziła wśród bananowców. Zależało mi na tym, żeby mieć intymność i przestrzeń tylko dla siebie. Czyli poznałaś już Teneryfę? Tak. W Santa Cruz na Teneryfie odbywa się drugi co do wielkości na świecie karnawał pełen barwnych parad i widowisk. Jest tu Playa de las Teresitas, złocista plaża z piaskiem sprowadzonym z Sahary, idealna na relaks. Wyruszając z portu, można przenieść się na sąsiednie wyspy, choćby na najbliższą Gomerę. Santa Cruz jest dziś stolicą Teneryfy, ale kilkaset lat temu jej funkcję pełniła La Laguna, miasteczko z uroczą starówką w kolonialnym stylu, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wspaniałe jest to, że całą wyspę można objechać samochodem w ciągu trzech, czterech godzin. Północno-zachodnia część jest zielona dzięki górom, dającym osłonę przed wiatrem. Południowo-wschodnia zaś jest bardziej surowa i uboga w roślinność. Niesamowite jest to, że jedzie się w górę wśród lasów piniowych do Parku Narodowego Teide i nagle wpada się w wulkaniczną scenerię. Pamiętam, że dostałam aż gęsiej skórki. Też tak miałaś? Miałam wrażenie, jakbym żywcem została przeniesiona na Księżyc. Wokół rozciągał się znany z filmów science-fiction, kosmiczny krajobraz z górującym nad nim zastygłym wulkanem Teide. Jest to trzeci największy wulkan świata, jeśli zmierzyć go od podstawy w głębinie oceanu i zarazem najwyższy szczyt Hiszpanii, ma ponad 3700 m n.p.m. Trochę przez śnieg zalegający na jego stożku przypominał mi górę Kilimandżaro, którą miałam okazję zobaczyć z bliska. A miałaś okazję zajrzeć w czeluść wulkanu Teide, gdzie według dawnych mieszkańców wyspy Guanczów siedzi duch zła i diabły? Nie, bo się boję diabłów. Jeszcze by mnie tam wciągnęły (śmiech). Góra robi naprawdę niesamowite wrażenie. Rzuca na Atlantyk spektakularny trójkątny cień — długi na 60 kilometrów. Z tego, co wiem, prowadzą tam liczne szlaki piesze, można też dostać się na nią kolejką linową. Co jeszcze byś poleciła na Teneryfie? Mascę. Odrobiny egzotyki i atmosfery dżungli wcale nie trzeba szukać w dalekiej Amazonii. Znajdziemy ją w tym maleńkim miasteczku zamieszkanym przez sto osób, położonym w samym sercu wąwozu o tej samej nazwie. To urocze miejsce jakby zawieszone wśród surowych skał. Otulone bujną zielenią, ozdobione palmami, kontrastującymi z błękitem nieba. Byłam tam kilka razy, zapiera dech. Miejsce leży w cudownej głuszy, której można doświadczyć, gdy nie ma tu wycieczek, bo Masca po Teide to druga największa atrakcja na Teneryfie. Z kolei Fuerteventura jest kompletnie inna. Bardziej surowa. Przez to, że jest taka wietrzna, wydaje się bardzo romantyczna. Zaimponowały mi jej bezkresne plaże, ta przestrzeń jest ujmująca. Tam się naprawdę odpoczywa. A inny plus tej wyspy jest taki, że dosłownie wszędzie rośnie tam aloes. Ciągle ktoś dawał mi krem z aloesu, który jest cudownym środkiem na wszystko, nie mówiąc o tym, że sama zrobiłam sobie jego spory zapas przed wyjazdem do domu. Dlatego tak dobrze wyglądasz... Najwyraźniej, choć było to pięć lat temu, ale krem ciągle trzyma. Jak na wyspie rośnie aloes, to znaczy, że jest dobrze nawodniona. Fuerteventura od lat przyciąga miłośników sportów wodnych. Surfowałaś? Nie. Wielu moich znajomych zaczęło surfować, bo daje im to odskocznię od codzienności, ale ja boję się głębokiej wody. Może kiedyś opanuję lęk, jednak na razie żywioł wody mnie paraliżuje... Gran Canarię też bardzo dobrze wspominam, wybrałam się tam kiedyś z mamą i córeczką. To był nasz babski wypad. Mama ćwiczyła thai chi, kilkuletnia córka dokazywała z jakimś stworem w kostiumie zabawiającym dzieci, a ja zachwycałam się zielenią, w której dosłownie tonął nasz hotel. Dużo czytałam, pływałam, byłam szczęśliwa. Im częściej jestem na Kanarach, tym chętniej tam wracam. Rozmawiała Elżbieta Pawełek