„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke o kryzysach, rozstaniach i miłości. „Ten balonik emocji w końcu pękł”
Dziś Hanna Żudziewicz jest już nie tylko ikoną „Tańca z gwiazdami”, ale także jego nową rekordzistką. Po trzeciej Kryształowej Kuli — zdobytej u boku Gamou Falla — wracamy do wyjątkowego wywiadu, którego wraz z Jackiem Jeschke udzielili Vivie! w numerze 12/2024. To szczera opowieść o miłości, która narodziła się z rywalizacji i przetrwała największe życiowe próby.
W rozmowie z Vivą! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke po raz pierwszy tak szczerze opowiedzieli o kulisach swojej relacji — od trudnych początków i emocjonalnych rozstań po moment, w którym zrozumieli, że są dla siebie stworzeni. Wspominali lata podporządkowane tańcowi, presję sukcesu, samotność i dojrzewanie do miłości, która zrodziła się z przyjaźni i wzajemnego zrozumienia. Dziś, gdy Hanna świętuje kolejny triumf w „Tańcu z gwiazdami”, jeszcze mocniej wybrzmiewają ich słowa o tym, że największym zwycięstwem nie są medale ani Kryształowe Kule, lecz rodzina i życie, które wspólnie zbudowali. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke: wywiad dla magazynu VIVA! Najpierw połączył ich taniec, a potem… podzielił. Mimo rozłąki i innych przeciwności losu Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke przekonali się, że są sobie przeznaczeni. Jak rodziła się ich miłość, co czuli, gdy zostali rodzicami i gdy we Włoszech składali ślubną przysięgę, w intymnej rozmowie opowiedzieli Oldze Figaszewskiej. Wytańczyliście sobie miłość. A wszystko zaczęło się… Hanna: …od rywalizacji. Jacek: Na początku nie było kolorowo. Tańczyliśmy zawodowo z innymi partnerami. Przy okazji wciąż siebie obserwowaliśmy. Hanna: Byliśmy skupieni na pasji i tylko to się liczyło. Chcieliśmy zbudować swoją pozycję. Taniec był dla nas całym światem, żyliśmy nim od dziecka. Po szkole od razu pędziliśmy na wielogodzinne treningi. Jacek: To wypełniało nam cały wolny czas. W pewnym momencie los popchnął nas ku sobie. Szukałem pary, bo przestałem tańczyć z partnerką, z którą miałem bardzo dobre wyniki. Hania też odnosiła spore sukcesy, ale z kimś innym. Nasi trenerzy i rodzice robili pewne podchody, żebyśmy połączyli siły. Hanna: Dla mnie była to wielka rewolucja. Miałam 18 lat, zakończyłam współpracę z poprzednim partnerem. Musiałam przenieść się do Warszawy, gdzie nikogo nie znałam. Wiedziałam, że w parze z Jackiem będziemy się rozwijać i osiągać najwyższe szczyty. – Rozumiem, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Jacek: Skąd! Powiem więcej, gdy zaczynaliśmy ze sobą tańczyć, nie pałaliśmy do siebie zbytnią sympatią. Hanna: Ale też nie myśleliśmy o sobie źle (śmiech). Po prostu ciężko nam było się dogadać. Uważaliśmy, że to wyniki decydują o naszym szczęściu, a zła passa na parkiecie mocno oddziaływała na naszą relację. Jacek: Do tego dochodziła presja wyniku, którą przy okazji sami na siebie nakładaliśmy. Podróże, szkolenia, treningi ze światowymi gwiazdami, wynajem mieszkania. Taniec to naprawdę droga dyscyplina, o czym nie mówi się zbyt wiele. Gdy wygrywaliśmy turniej, otrzymywaliśmy co prawda nagrody pieniężne, ale one nie wystarczały na pokrycie kosztów. Hanna: Razem mieliśmy wyniki, o których wielu tancerzy mogło tylko pomarzyć. Zanim ukończyliśmy 21 lat, wygraliśmy największe światowe turnieje, a byliśmy świeżo po maturze. O takich osobach w środowisku tancerzy jest głośno. Jednak gdy powija się im noga, mówi się jeszcze głośniej. W codziennym pędzie nie zauważaliśmy siebie i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Nie mieliśmy obok coacha, który pomógłby nam w pracy nad sobą, poradził, jak uporać się z presją. W końcu ten balonik z emocjami pękł z hukiem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło naszą współpracę. – Rozłąka pozwoliła Wam zrozumieć, że tak naprawdę razem stanowiliście duet idealny? Jacek: To przyszło z czasem. Rozjechaliśmy się po świecie. Długo mieszkałem w Moskwie i choć tanecznie obracałem się w najlepszych kręgach, rozwijałem się zawodowo, to nie wspominam tego okresu najlepiej. Tęskniłem za Polską i bliskimi. Hanna: Ja wyjechałam do Rumunii, a do domu przyjeżdżałam maksymalnie dwa razy w roku. Uczucie samotności było dojmujące. Nie było przy mnie osoby, która otoczyłaby mnie opieką, więc musiałam szybko dorosnąć. Dojrzeliśmy z Jackiem życiowo, zmieniliśmy perspektywę. Ale tak naprawdę dopiero po powrocie do kraju połączyło nas coś więcej. – Wiem, że „Taniec z Gwiazdami” wiele zmienił w Waszym życiu i znów Was do siebie zbliżył. Hanna: Można tak powiedzieć. Program był powodem, dla którego wróciłam do Polski, jednak sądzę, że to było przeznaczenie. Gdy byłam jeszcze za granicą, poprosiłam tatę, żeby wynajął mi mieszkanie. Traf chciał, że znalazł przytulne miejsce w tym samym bloku, w którym mieszkał… Jacek. Tata przecież nie mógł tego wiedzieć. Jacek: I pewnego dnia spotkaliśmy się na parterze. W końcu zaproponowałem, że moglibyśmy znów zacząć razem tańczyć, ale Hania trochę kazała mi na siebie czekać (śmiech), bo cały czas wypełniał jej program. Hanna: Świat tańca towarzyskiego jest bardzo hermetyczny i nie patrzy przychylnie na tych, którzy pojawiają się w telewizji. Skoro nie ma cię na turniejach, to znaczy, że już nie tańczysz. Nie chciałam rezygnować z wyników, które wcześniej osiągaliśmy. Myślałam, że szybko odpadnę z „Tańca z Gwiazdami” i wtedy będę mogła zająć się treningami. Ale tańczyłam jeszcze przez półtora miesiąca. Jacek: Była cały czas zagrożona, ale nie odpadała. Byłem załamany (śmiech). – Trochę się naczekałeś, ale w końcu udało Wam się spotkać. Hanna: Poszliśmy na pierwszą wspólną próbę po tak długiej przerwie, zaczęliśmy tańczyć i to było… cudowne! Doskonale wyczuliśmy nasze ciała i coś kliknęło. Zaczęliśmy tańczyć. Ale wtedy jeszcze nie patrzyłam na Jacka jak na przyszłego ojca moich dzieci (śmiech). Często też dawaliśmy sobie rady w sprawach sercowych. Jacek: Potem występowaliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. To był dodatkowy zastrzyk gotówki, który przeznaczaliśmy na szkolenia. Pamiętam, że właśnie podczas programu coś zaczęło się między nami zmieniać. Mieliśmy wspólny świat, podobne problemy. Trudne sytuacje bardzo nas do siebie zbliżały. Hanna: Nasza miłość zaczęła się od przyjaźni i to jest w naszej relacji najcenniejsze. Oprócz Jacka nikt nie wiedział, przez co przeszłam w życiu, ile poświęciłam dla tańca. W poprzednich związkach miałam świadomość, że ta druga osoba nawet nie chce mnie zrozumieć. Z Jackiem nie musimy pewnych rzeczy mówić, wystarczy gest i jedno spojrzenie. On wtedy wszystko wie. Dlatego od 10 lat jesteśmy nierozłączni. Jacek: Doskonale się znamy i w wielu kwestiach jesteśmy do siebie podobni. Hanna: Wiem, że Jacek nigdy mnie nie zrani, że chce jak najlepiej dla naszej córki, ceni naszą miłość i dom, który tworzymy. Dzięki temu, że znamy się od lat, doskonale wiemy, czego się po sobie spodziewać. – Po prostu byliście sobie pisani. Idealnie się dopełniacie. Czego uczycie się od siebie nawzajem? Hanna: Bywam wybuchowa, bardzo się niecierpliwię. Najchętniej chciałabym zrealizować każdy pomysł od razu. Jacek uczy mnie cierpliwości, działa na mnie uspokajająco, wręcz kojąco. Bardzo mi imponuje swoją dojrzałością. Jacek: Ale Hania czasami uważa, że trzeba się pokłócić, żeby porozmawiać o emocjach (śmiech). Hanna: To prawda, lubię komunikować wprost swoje uczucia. Najważniejsze, że czuję się przy tobie stabilnie i bezpiecznie. Może teraz ty powiesz o mnie coś miłego? Jacek: (śmiech) Hania nauczyła mnie okazywania miłości i otwartości w związku. Że ważne są drobne gesty, uśmiech, przytulenie. A przede wszystkim czas spędzany razem. Większość par się rozpada, gdy zaczyna się rodzinne życie. Pandemia zweryfikowała wiele związków, a nas to umocniło i dowiodło, że w każdej sytuacji razem świetnie współgramy. Hanna: Wtedy też zupełnie inaczej spojrzeliśmy na wspólne życie. Zdaliśmy sobie sprawę, że taniec jest naszą pasją i pracą, ale to my oraz to, co razem tworzymy, jest najważniejsze – nasza rodzina. Uważam, że jestem teraz w najszczęśliwszym momencie życia. Nie dał mi tego nigdy żaden turniej, żadna wygrana. Kiedyś też nie umiałam w pełni doceniać tego, co mam. Teraz odrobiłam tę lekcję. Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" – Jacku, co cenisz w Hani? Jacek: Najbardziej to, jaką jest mamą dla Róży. O tym, że zostaniemy rodzicami, dowiedziałem się w Walencji. To było dla nas coś niesamowitego. A gdy Hania przekazała mi tę wiadomość, popłakałem się ze szczęścia. Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochająca, opiekuńcza, rozczula mnie… Aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę. – Widzę to spojrzenie Hani. W tej kwestii macie odmienne zdania? Hanna: To bardzo odpowiedzialna decyzja. Jako sportowcy wchodzimy we wszystko na sto procent. Macierzyństwo mnie uszczęśliwia, ale wiem, że drugie dziecko bardzo by mnie pochłonęło. Może to egoistyczne, jednak boję się, że w pewnym momencie zatraciłabym siebie. Nie wiem, czy byłabym dobrą mamą i partnerką. Pewnie, gdyby okazało się, że jestem w ciąży, byłabym zachwycona. Przed narodzinami Róży bardzo się bałam. Nie wiedziałam, co mnie czeka, a w dodatku długo nie miałam instynktu macierzyńskiego. Dopiero gdy po porodzie trzymałam Różę w ramionach, dotarło do mnie, że zmienia się całe życie. Zalała mnie fala miłości. Jacek: Poświęcamy Róży cały swój czas i cieszymy się każdą chwilą. Dni zbyt szybko mijają, a zanim się obejrzymy, będzie już duża i wyfrunie z domu. Hanna: Nie wyobrażamy sobie życia bez niej. Jacek: Uczy nas cieszyć się z małych rzeczy. Przy niej zapominasz o wszystkich problemach, zwłaszcza wtedy, gdy biegnie do ciebie mała istota, brudna po całym dniu zabawy na placu zabaw, i przytula się całą sobą. – Stała się najważniejszym spoiwem Waszej rodziny. To prawdziwy promyczek. Macie ogromne szczęście! Hanna: Doświadczamy go każdego dnia. Narodziny dziecka zmieniają wszystko. Poczułam, że bardziej niż kiedykolwiek jesteśmy jednością. Jacek: Wiele osób zachwyca się tym, że Róża cały czas się uśmiecha, jest radosna, świetnie się rozwija. To uosobienie szczęścia. Hanna: Ale ona taka się nie urodziła. Wyrasta otoczona miłością i widzi, jak my okazujemy sobie uczucia. Jest wrażliwa, mądra i troskliwa. Rozczula mnie, jak opiekuje się naszym pieskiem Hachim. – I już nieźle tańczy! Hanna: Jeśli wybierze w przyszłości taniec, nie będziemy protestować, choć chcielibyśmy, żeby poznała inne pasje, zanim wybierze swoją drogę. Na pewno będziemy ją wspierać! – Zaręczyliście się we włoskim Portofino, w Warszawie wzięliście ślub cywilny. Znów wróciliście do Włoch, by stanąć przed ołtarzem. To było Wasze marzenie? Hania: Włochy darzymy ogromnym sentymentem. Co ciekawe, Róża już trzy razy była w okolicach Ligurii. Ale to Jacek wpadł na pomysł, by właśnie tam odbył się nasz ślub kościelny. Jacek: I nikt nie wierzy w moją duszę romantyka (śmiech). We Włoszech spędzaliśmy sporo czasu na turniejach, pokochaliśmy tę kulturę. Pomyślałem, że to idealne miejsce na oświadczyny. W dodatku w tym samym czasie dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami. To była pełnia szczęścia, a przy okazji zrobiła się z tego piękna klamra. – Podobno przygotowania do ślubu to obok remontu i wspólnej podróży prawdziwy egzamin dla par. Daliście radę! Hanna: Kłótni nie było (śmiech). Ale bardzo się stresowałam, czy wszystko będzie dobrze, czy wszyscy dojadą. Jeszcze przed wyjazdem dogrywaliśmy ostatnie przymiarki, odbierałam dodatki. Wybrałam dwie piękne suknie ślubne, ale to Róża prezentowała się jak księżniczka. Jacek: A ja miałem w sobie duży spokój i trochę usunąłem się w cień, żeby niczego nie popsuć (śmiech). Hanna: Śmialiśmy się, że dla Jacka to, co zastał na miejscu, było prawdziwą niespodzianką! Jacek: Wiedziałem, że wszystko perfekcyjnie zorganizujesz. To był nasz dzień i niezależnie od tego, co by się wydarzyło, i tak byłby najpiękniejszy. Wszystkie zobowiązania, które były po mojej stronie, wypełniłem. Zresztą miejsce ślubu wybieraliśmy razem, a długo szukaliśmy tego idealnego. Czytaj też: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów – Łatwo Wam było dogadać się z Włochami? Hanna: W pewnym momencie zaczęliśmy wątpić, że się uda. W końcu trafiliśmy na miejsce, gdzie zrealizowali naszą wizję. Ślub braliśmy w pięknej wilii w Savonie. Postawiliśmy na włoskie dania i lokalny zespół. Jacek: Świętowaliśmy trzy dni! Było pięknie. Hanna: Chyba najbardziej udzielało nam się wzruszenie bliskich. – Tanecznym krokiem idziecie przez życie. A do Waszego pierwszego tańca powstała specjalna choreografia? Hanna: Trochę już się natańczyliśmy w życiu (śmiech). Jacek: Kroki nie były ważne. Daliśmy się ponieść chwili. Hanna: Ten taniec był jedyny i niepowtarzalny – był opowieścią o naszym życiu. Całość budowały spojrzenie i dotyk. W końcu nikt nas nie oceniał, byliśmy tylko my dwoje… – Jaka jest Wasza recepta na udany związek? Hanna: Wydaje mi się, że ona nie istnieje. Wciąż się siebie uczymy, słuchamy swoich potrzeb, troszczymy się o siebie. Jacek: Ile związków, tyle cennych rad. Każdy powinien znaleźć własny złoty środek. Nas zjednoczyły sukcesy, ale przede wszystkim trudne chwile. Wyznajemy jedną zasadę: zawsze się wspieramy, a nie wpędzamy w kompleksy i nie rywalizujemy ze sobą. Hanna: Gdy jedno upada, drugie stara się je podnieść. Ale ogromną rolę w tym, jak patrzymy na swój związek i w jaki sposób budujemy nasze małżeństwo, odgrywają nasi rodzice. To oni są dla nas wzorem, bo od lat trwają u swojego boku. Tę miłość wynieśliśmy z domu, dlatego wierzę, że uda się nam stworzyć równie wspaniałe małżeństwo. Czytaj też: TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
TYLKO W VIVIE!. W domu marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej polityka wyglądała inaczej. Prawnuczka prezydenta i premiera ujawniła, czego nauczyła się przy rodzinnym stole
Małgorzata Kidawa-Błońska od lat należy do najważniejszych postaci polskiej polityki, ale w rozmowie z „Vivą!” pokazała bardziej osobiste oblicze. Marszałek Senatu wróciła wspomnieniami do rodzinnego domu, opowiedziała o wartościach przekazywanych przez przodków oraz zdradziła, jak polityka wpłynęła na jej emocje i życie prywatne.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska wróciła pamięcią do rodzinnych korzeni [...] Kultura zaprowadziła Panią do Sejmu, a potem do Senatu. A myślałam, że może to jednak zasługa genów. Jeden z Pani pradziadków dwukrotnie był premierem, a drugi raz prezydentem Polski. Pradziadków niestety znam tylko z opowieści. Wychowałam się w domu z pogranicza nauki i kultury. Mój dziadek był pisarzem, babcia malarką, a tata naukowcem. Rozmowy toczyły się wokół książek, malarstwa i sztuki. Przy naszym stole zasiadali artyści, naukowcy i dzięki temu te światy się przenikały. Polityka nie była pierwszym obszarem naszych zainteresowań. Słuchałam jedynie opowieści o pradziadkach, ale nie w kontekście ich politycznej działalności. W rodzinnych historiach przedstawiano ich jako zwykłych ludzi z wielkimi marzeniami, swoimi historiami, pracą naukową. I zawsze w ich kontekście pojawiał się temat odpowiedzialności. Oni wierzyli, że człowiek wykształcony, z lepszym startem w życie, powinien czuć się odpowiedzialny za słabszych i wspierać ich. Uważali też, że nie można być obojętnym na zło. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Marszałek Senatu opowiedziała o emocjach i odpowiedzialności w polityce I naprawdę nie rozmawialiście przy stole o polityce? Gdy byłam mała, o politykę się nie spierano, bo sprawy były czytelne i oczywiste. Wiadomo było, w jakim kraju żyjemy, kto jest wrogiem i kto ogranicza naszą suwerenność. I marzenia były wspólne – wszyscy marzyliśmy o wolnym kraju. Gdy dorosłam, stałam się bardziej bezkompromisowa w ocenie sytuacji od moich rodziców. Zdarzały się więc kłótnie. Ale potem zrozumiałam, że polityka to umiejętność prowadzenia dialogu, rozmów, negocjacji i dochodzenia do porozumienia. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO W VIVIE!. Była producentką filmową, dziś jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o początkach kariery
Małgorzata Kidawa-Błońska przez lata budowała swoją zawodową drogę w świecie filmu, jednak ostatecznie to polityka stała się jej życiową misją. W szczerej rozmowie z nami marszałek Senatu opowiada o utracie anonimowości, hejcie, ogromnych kosztach życia publicznego i chwilach, gdy polityka doprowadzała ją do granic wytrzymałości. Nie zabrakło także osobistych refleksji o rodzinie, odpowiedzialności i cenie, jaką płaci się za obecność na świeczniku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o kulisach pracy jako producentka filmowa [...] Rozumiem, że decyzję o zamianie świata filmu na świat polityki podjęła Pani sama? Sama. Na początku moja rodzina obserwowała z dużym zainteresowaniem, jak mi pójdzie. Potem obdarzyła mnie wielkim wsparciem, a teraz… teraz to już dla nas wszystkich jest normalność. Normalność, ale okupiona dużymi kosztami? Niestety tak, bo najpierw człowiek traci anonimowość, w związku z tym wolność. Pewnych rzeczy nie można, bo po prostu nie wypada. Jest się cały czas obserwowanym, od rana do wieczora, i to jest chyba najtrudniejsze. Niestety nie można też niczego zaplanować, co ja bardzo lubię. Moje plany często ulegają modyfikacji. Na szczęście rodzina to rozumie i wytrzymuje. Pewnie dlatego, że mój mąż, syn i synowa od zawsze związani są z kulturą i wiedzą, że zdarzają się bardzo intensywne okresy pracy, bardzo dużo zadań do wykonania, brak czasu dla siebie i rodziny, a potem chwila wytchnienia. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Świat filmu przygotował ją na życie publiczne? Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o presji i hejcie W świecie filmu, w którym Pani kiedyś funkcjonowała, też przecież jest się „na świeczniku”. Ludzie obserwują, komentują, często niestety hejtują. Kiedyś artyści byli bardziej lubiani, patrzono na nich z większym szacunkiem, nawet z podziwem, i doceniano to, co robią. Dzisiaj, w dobie internetu, gdy ludziom się wydaje, że pozostają anonimowi, zachowują się okrutnie wobec osób rozpoznawalnych. U nas od miłości do nienawiści jest jeden krok. Jednego dnia kochamy jakiegoś sportowca, bo wygrał turniej czy mecz, a drugiego, gdy przegra, komentujemy złośliwie. Polityków ludzie nie lubią w ogóle, a co najmniej im nie ufają. Na początku mojej politycznej drogi nie zdawałam sobie sprawy z tego, że aż tak bardzo, obarczając nas nawet za to, co przydarzyło im się w życiu prywatnym. Na hejt trzeba spróbować się uodpornić, choć jest to ekstremalnie trudne, a liczyć się z opiniami ludzi, na których zdaniu nam zależy. Jeśli ktoś nie jest w stanie podpisać się pod krytyką swoim imieniem i nazwiskiem, to albo jest tchórzem, albo botem. Takimi komentarzami się nie przejmuję. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
„Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę". Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska wprost o sile rodziny i momentach słabości
Małgorzata Kidawa-Błońska w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o emocjach, które towarzyszyły jej przez lata w polityce. Marszałek Senatu przyznała, że polityka doprowadziła ją do łez po przegranych wyborach parlamentarnych, mówiła także o rodzinie i wnuczku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o łzach po przegranych wyborach [...] Polityka doprowadziła Panią kiedyś do łez? Z wściekłości i bezradności po przegranych wyborach parlamentarnych. Włożyliśmy wiele pracy, by tak się nie stało, ale ludzie wybrali inaczej. Kiedy przegraliśmy, wiedzieliśmy, że to wszystko, o czym myśleliśmy, co chcieliśmy zrobić, zostanie na długo odsunięte w czasie. Nawet na wiele lat. Czułam się wtedy bezsilna, a mnie denerwuje bezsilność. Jeden z Pani pradziadków, Władysław Grabski, podobno co miesiąc chciał się podawać do dymisji. (Śmiech). Ja nigdy do tego etapu nie doszłam. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Rodzina daje jej siłę. „Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę” Rodzina jest dla Pani zawsze na pierwszym miejscu… I dla nich byłabym w stanie porzucić politykę. Rodzina jest wszystkim, całym moim życiem. Na szczęście nigdy nie musiałam wybierać pomiędzy nimi a pracą, ale gdybym musiała, mój wybór byłby oczywisty. Jedyny moment, kiedy nie pracowałam, był wtedy, gdy mój syn był mały. Zdecydowałam, że chcę zająć się jego wychowaniem, dopóki nie pójdzie do przedszkola. To był nasz wspólny wyjątkowy czas. Zresztą pomagała mi moja mama, która była wspaniałą babcią. Wtedy zrozumiałam, że babcia odgrywa rolę, jakiej nigdy nie wypełnią rodzice. Dlatego ja sama staram się być najlepszą babcią dla mojego wnuczka. Gdy po raz pierwszy wzięłam go na ręce, zrozumiałam, jaki jest sens życia. Poczułam się osadzona w przeszłości, bo pamiętałam moich dziadków, rodziców, swoje dotychczasowe życie. A ten mały Jan, który dzisiaj ma półtora roku, jest łącznikiem między nimi i tym, co było, a tym, co będzie za 50 czy 60 lat. Niesamowite uczucie. W takich momentach człowiek rozumie, że wszystko w życiu jest mądrze ułożone. Ważne jest tylko, żebyśmy my tego nie zepsuli. Ja staram się mądrze korzystać z tego, co dał mi los. Zawsze chciałam mieć kochającą rodzinę, robić rzeczy, które sprawiają mi przyjemność, zajmować się tym, co jest dla mnie ważne, mieć ciekawą pracę, nie nudną. Chciałam mieć psa, kota i ogródek. Wszystkie te marzenia się spełniły. A co jeszcze będę w życiu robiła? Nie wiem, bo życie lubi płatać figle. Nie należy się bać przyszłości, bo ona może być bardzo ciekawa. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO W VIVIE!. Zagląda do wnuka, spaceruje z psem i siada z mężem przy herbacie. Tak naprawdę żyje marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska
Małgorzata Kidawa-Błońska ujawniła swoją prywatną stronę. Marszałek Senatu opowiedziała o codzienności po pracy, czasie spędzanym z wnukiem, spacerach z psem i rozmowach z mężem. W szczerym wywiadzie mówi także o wspólnej pasji do filmu, znaczeniu przyjaźni oraz o tym, że politycy mierzą się z dokładnie takimi samymi problemami jak wszyscy inni.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o pracy w Senacie Ale póki co lubi Pani przychodzić do pracy? Jestem w Senacie codziennie. Chyba że jeżdżę po kraju i po świecie, spotykając się i rozmawiając z ludźmi i naszymi rodakami za granicą. Lubię, gdy w Senacie dużo się dzieje, ale też te chwile, gdy budynek pustoszeje i zmienia się atmosfera. To zdarza się rzadko, bo mamy posiedzenia, odwiedzają nas wycieczki, organizujemy wystawy poświęcone patronom danego roku, ważnym miejscom i wydarzeniom. Była wystawa o Gdyni w 100-lecie jej powstania, o Wojciechu Jerzym Hasie, księdzu Józefie Tischnerze. Poza pracami legislacyjnymi Senat stał się w tej kadencji miejscem merytorycznej i eksperckiej debaty w wielu bardzo ważnych kwestiach, pracujemy na przykład nad rozwiązaniami dotyczącymi mecenatu kultury. Lubię Senat, ludzi, których tu spotykam, ale bardzo lubię też być w domu, bo ważna jest dla mnie równowaga. Mam tam zawsze co robić. Muszę pani powiedzieć, że nie pamiętam takiego momentu, żebym nie miała nic do zrobienia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Małgorzata Kidawa-Błońska o życiu po pracy. „Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer” Co Pani robi, jak wraca z pracy do domu? Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer, siadam z mężem przy herbacie czy kolacji i rozmawiamy. Poza tym robię to, co sprawia mi przyjemność i mnie relaksuje – zajmuję się domem, ogrodem, czytam książki. My, politycy czy artyści, jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Mamy te same domowe obowiązki, musimy pamiętać, żeby zapłacić rachunki czy podlać kwiaty, mamy lepsze i gorsze dni, tak samo się martwimy i tak samo kochamy. Od czasu do czasu chodzi Pani do kina? Teraz niestety chodzę mniej, bo czasu mam, jak pani widzi, nie za dużo, ale staram się być na bieżąco z tym, co się dzieje w polskim filmie i teatrze. Ostatnio byłam na „Pojedynku” w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Zresztą u nas w domu dużo się o filmie rozmawia. Mąż reżyser, syn i synowa też z filmem związani. A przecież rozmawia się z bliskimi o tym, co jest w życiu ważne i co wspólnie lubimy. Zaczęłyśmy naszą rozmowę od przyjaźni… ona jest naprawdę w życiu bardzo istotna. My z moim mężem najpierw się zaprzyjaźniliśmy, a dopiero później połączyła nas miłość. Mamy podobne poczucie humoru, bardzo dobrze się rozumiemy i świetnie nam się razem milczy, bo rozumiemy się bez słów. Żyjemy razem, ale każde z nas ma coś własnego, takiego tylko dla siebie, swoje terytorium. Moim własnym jest polityka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
TYLKO W VIVIE!. Mąż reżyserował, ona produkowała filmy. Dziś marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia sekret udanego związku
Małgorzata Kidawa-Błońska rzadko mówi o życiu prywatnym, jednak tym razem zdradziła szczegóły relacji z mężem Janem Kidawą-Błońskim. Marszałek Senatu opowiedziała o wspólnej pracy przy filmach, wzajemnym zaufaniu i zasadach, które od lat pomagają im budować trwały związek mimo zawodowych wyzwań.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o polityce w dzisiejszych czasach [...] Mówią o Pani, że jest łagodna. Czy to wystarczy w dzisiejszym politycznym świecie? Nie jestem łagodna. Po prostu nie jestem chamska i agresywna. Jeśli jestem w stu procentach przekonana do swoich racji, nie ustępuję, nie rezygnuję i nie poddaję się. Uważam jednak, że stanowczość jest czymś zupełnie innym niż agresja, której dzisiaj tak dużo w życiu publicznym. W mojej ocenie obrażanie kogoś nie spowoduje, że poczuję się silniejsza ani nie przekonam go do swoich racji. To raczej objaw słabości, kiedy nie ma argumentów. Wszystko można powiedzieć w kulturalny sposób, a siła to nie pokazywanie pazurów i brutalności. Wracając do moich pradziadków… to nie ich zasługa, że poświęciłam się polityce, ale moją zasługą będzie, jeśli nie przyniosę ich nazwiskom wstydu. Dostałam kapitał, którego nie mogę zmarnować. CZYTAJ TEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" Małgorzata Kidawa-Błońska o mężu W czasach, gdy oni zajmowali się polityką, kobiet u władzy nie było. Ale ja miałam szczęście, że wychowałam się w domu, w którym były silne kobiety, które miały swoje pasje, swoje spojrzenie na życie i zdanie na temat polityki. I choć pozostawały w cieniu, ich głos był ważny. To, że pradziadkowie mogli pełnić najwyższe funkcje państwowe w II RP, było ich zasługą. One uczyły mnie, że przede wszystkim muszę być samodzielna, bo wtedy będę bezpieczna. Czasami w życiu wszystko układa się wspaniale, czasami nie, ale jeśli potrafimy same dać sobie radę, wtedy jesteśmy na dobrej drodze. Byłam szczególnie związana z moją babcią Zosią, malarką. Ona była moją przewodniczką i powierniczką, od której zawsze dostawałam bardzo mądre życiowe rady. Teraz radzi się Pani męża? Dzisiaj działamy zawodowo w zupełnie innych obszarach, choć kiedyś pracowaliśmy razem. Ja produkowałam filmy, mąż je reżyserował. I nawet wtedy nie wchodziliśmy sobie w drogę. Jeśli Jaś chciał pokazać mi efekty swojej pracy, robił to i zaczynaliśmy na ten temat dyskutować. I wtedy, i dzisiaj, jeśli chodzi o sprawy zawodowe, każde z nas ma swoją sferę prywatności. Oczywiście rozmawiamy ze sobą, dzielimy się swoimi problemami, bo przecież radzimy się ludzi, do których mamy największe zaufanie. Ja mam to szczęście, że to są moi najbliżsi. Słucham więc rad, ale i tak ostateczna decyzja należy do mnie. Nauczył mnie tego mój ojciec. Kiedy przychodziłam do niego z prośbą, żeby pomógł mi podjąć decyzję, on odmawiał, bo uważał, że każdy powinien brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Gdy byłam młodsza, miałam do niego pretensje i denerwowałam się, że całą odpowiedzialność zrzuca na mnie. W końcu zrozumiałam, że jednak miał rację. Moja decyzja jest moją odpowiedzialnością i to ja ponoszę jej konsekwencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
Edyta Górniak wraca wspomnieniami do dzieciństwa w Opolu. Opowiada o życiu pełnym ograniczeń i o tym, jak muzyka stała się jej schronieniem. W szczerym wywiadzie odsłania kulisy doświadczeń, które ukształtowały ją jako artystkę i człowieka.
Fragmenty filmu, gdzie opowiada o traumie dzieciństwa, chwytają za gardło. Także spokój, z jakim to wspomina. „Siła nie musi być głośna”, mówi. Dokument „Edyta Górniak” jest odważną podróżą przez jej życie w obecności kamer. To subtelna, motywująca i zarazem inspirująca opowieść charyzmatycznej artystki, wrażliwej, a jednocześnie niezwykle silnej kobiety i czułej matki. W ekskluzywnym wywiadzie Edyta Górniak otwiera przed Beatą Nowicką swoją duszę i serce. Edyta Górniak o dzieciństwie w rozmowie z VIVĄ! Poruszający wywiad – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). – Nigdy. Teraz dużo więcej się tam dzieje, ale w latach 80. nie było wielu dużych wydarzeń prócz festiwalu. Większość roku to było martwe miejsce, brama zamknięta na kłódkę, trzeba było przejść przez płot. Jedyny czas, kiedy nie bałam się wdrapać po ostrej, kaleczącej siatce (śmiech). W tamtym czasie nie wiedziałam jeszcze, czym jest afirmacja i manifestacja, ale siadając na tej pustej, zakurzonej scenie, wyobrażałam sobie, że stoję tam z prawdziwym mikrofonem, a nie z patykiem czy skakanką, i że śpiewam piękne utwory, które w jednej chwili dotykają wielu serc. W ubiegłym roku, kiedy zdecydowałam, że po raz ostatni wystąpię w Opolu, po próbie znów usiadłam na tej scenie. I pożegnałam się z nią w sercu. Przypominałam sobie tę małą, nieśmiałą dziewczynkę z Ziębic, potem nastolatkę, która tam zadebiutowała, nagrody, jej wiele, wiele wystąpień… lepszych, gorszych. Moją kochającą, wrażliwą i zawsze wdzięczną publiczność. A potem pomyślałam o filmie, który wtedy realizowaliśmy. Tamtego dnia zamknęłam ten etap mojego życia. I artystyczną klamrą na zawsze jest to utrwalone w naszym filmie. [...] – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] Czytaj też: Wiele razy złamano jej serce… Tylko w VIVIE! Edyta Górniak ujawnia prawdę o miłości. Jej słowa poruszają – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. [...] Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu.
Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Czy przyjaźń między politykami jest możliwa? Gdy zaczynałam polityczną karierę, wszyscy mówili, że w partii, w parlamencie nie ma przyjaźni. Ale to nie jest prawda. Przyjaźń między politykami jest nie tylko możliwa, ale konieczna. Potrzebujemy wokół siebie ludzi, do których mamy zaufanie, którzy wesprą, gdy zajdzie taka potrzeba, ale też będą potrafili powiedzieć prawdę, nawet gdy ona będzie dla nas niewygodna. Po prostu… polityk nie może być sam. Czy zna Pani osoby z dwóch różnych frakcji politycznych, które są przyjaciółmi? W życiu wszystko jest możliwe. Tylko że ja zakładam, że przyjaźnimy się z ludźmi, z którymi łączą nas takie same wartości, wizja przyszłości i wspólne cele. Miałam to szczęście spotkać w Sejmie osoby, które stały się mi bliskie. Była wśród nich Iwona Śledzińska-Katarasińska, choć na początku naszej znajomości nic nie wskazywało na to, że będzie nam razem po drodze. Mam przyjaciółki, które są ze mną od lat i dzięki którym w polityce się znalazłam. Gdy pierwszy raz kandydowałam do Sejmu, miałam bardzo dalekie miejsce na liście. W ogóle nie zawracałam sobie głowy kampanią wyborczą. I wtedy wkroczyły one i powiedziały, że to nie może tak wyglądać, bo to nie jest zabawa, tylko poważna sprawa, i jeśli zdecydowałam się na taki krok, to powinnam bardziej się zaangażować, dać się poznać wyborcom. Zmobilizowały mnie do walki i za to jestem im bardzo wdzięczna. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki Posłuchała ich Pani, bo dzisiaj jest Pani marszałkiem Senatu i spotykamy się w Pani gabinecie przy Wiejskiej. To przede wszystkim zasługa ludzi, którzy mi zaufali. Ale ja nie pragnęłam zostać polityczką dla samego bycia w polityce. Nie wierzę, że są ludzie, którzy o tym marzą. Wszystkie osoby związane z polityką, które szanuję, zaangażowały się w nią dlatego, że chciały zrobić coś, co w danym momencie trzeba było zrobić. Podobnie ja. Po prostu nie mogę przejść obojętnie, gdy coś wymaga mojej uwagi i działania. Od razu chcę się tym zająć. Kiedy odkryła Pani w sobie cechy społecznika? Gdy mój syn poszedł do szkoły. Zaangażowałam się, bo uznałam, że jak zajmę się sama naprawą chodnika, zdobyciem nowych książek do biblioteki czy usprawnieniem funkcjonowania szkoły, to się to wydarzy szybciej. Zostałam więc członkiem rady rodziców i to były moje pierwsze kroki. Ale tak naprawdę najbardziej zawsze interesowała mnie kultura. Razem z mężem (reżyser Jan Kidawa-Błoński – przyp. red.) mieliśmy firmę produkującą filmy i to była moja pasja. Zorientowałam się jednak, że jak wejdę do świata polityki, to będę mogła bardziej upominać się o prawa twórców i szeroko pojętą kulturę, czyli o to, co leży mi na sercu. Zajęła się Pani nienajłatwiejszym tematem. Ale jak ważnym! Chciałam sprawić, żeby w końcu na kulturę zaczęto patrzeć w sposób przyjazny i żeby wszyscy dostrzegli, że dla społeczeństwa, dla dobrego funkcjonowania państwa jest ona niezbędna. Teraz, kiedy świat wokół nas tak bardzo się zmienia w błyskawicznym tempie i czasami trudno nam za tym wszystkim nadążyć, to kultura jest tym, co pozwala nam wytrwać i zrozumieć to, co się dzieje wokół nas. Ważne, żeby ludzie mieli potrzebę uczestniczenia w kulturze. Artyści świetnie opisują przeszłość, ale doskonale też umieją pisać o przyszłości. Jeżeli wrócimy do lektury książek Stanisława Lema albo obejrzymy „2001: Odyseję kosmiczną” Stanleya Kubricka, zobaczymy, że to, co kiedyś wydawało nam się niemożliwą do zrealizowania bajką, stało się naszą codziennością. Historia naszego kraju pokazuje, że to dzięki kulturze przetrwaliśmy jako naród. Ona nie jest snobizmem, ale koniecznością. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na planie Azja Express, początkowo nie lubili. Teraz ich miłość kwitnie, a kolejne kadry zachwycają
Ojca praktycznie nie znał, został tylko z mamą. Życie nie oszczędzało Jerzego Skolimowskiego. W rozmowie z nami odsłonił kulisy życia
Za sukcesem Jerzego Skolimowskiego kryje się historia pełna bólu i strat. Ojcu odebrano życie w obozie koncentracyjnym, matka działała w konspiracji, a syn zmarł w Indiach. To tylko część doświadczeń, które ukształtowały reżysera.
Dowcipny, wybitnie inteligentny, towarzyski, wciąż młody duchem. Reżyser niepokorny, który swoimi filmami podbił serca jury i publiczności. O życiu w Ameryce i na Mazurach, ucieczkach na Sycylię, wzlotach i dołach, w które wpadał, Jerzy Skolimowski opowiada Elżbiecie Pawełek. Przypominamy wywiad z artystą, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2022 roku. W tamtym czasie tówrca triumfował za sprawą filmu „Io". Jerzy Skolimowski i wypadek przed Cannes. Dramatyczne chwile reżysera Po dłuższej przerwie możemy się cieszyć kolejnym Pana dziełem, powiem więcej, arcydziełem, choć droga do Cannes wiodła przez szpital. To brzmi niemal jak żart, ale przykładałem się do tego filmu tak bardzo, że ze zmęczenia na ulicy straciłem równowagę i wyrżnąłem głową o chodnik. W szpitalu zrobili mi tomografię mózgu, bo wyglądało to bardzo groźnie. Ale chyba wszystko jest OK i mam nadzieję, że ten wywiad to potwierdzi. Wypadek zdarzył się w przeddzień wyjazdu na festiwal, bilety lotnicze były już kupione, hotel zarezerwowany, smoking dopasowany, koszule wykrochmalone, a ja leżałem w szpitalu. Szczęśliwie wypuszczono mnie na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze odebrać nagrodę. Film „Io”. Niezwykła historia inspirowana Sycylią Zresztą nie pierwszą na tym festiwalu. Skąd pomysł, żeby opowiedzieć historię osiołka Io, który był wykorzystywany w cyrku, potem przechodził z rąk do rąk, od dobrych ludzi do złych? Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu. Tytuł Pańskiego filmu „Io”, bo tak ma na imię biedny osiołek, nawiązuje do wydawanych przez niego rozpaczliwych dźwięków. Myślę, że w tym okrzyku osła jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty, i tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Uczłowieczył Pan osiołka i pokazał, że zwierzę też pragnie miłości. Popłakałam się już w pierwszych scenach. To dosyć wcześnie, zwykle pierwsze łzy płyną po półgodzinie projekcji. Ten film, z fantastyczną muzyką Pawła Mykietyna, niczym thriller trzyma w napięciu. Czujemy przerażenie Io, kiedy nocą w lesie trafia pod ostrzał myśliwych polujących na wilki, czy kiedy wpada w łapska pijanych kiboli. Obserwuję ze zdumieniem, że, o dziwo, udaje nam się utożsamić ze zwierzęciem nawet mocniej aniżeli z ludzkim bohaterem. Nie mogę stwierdzić, że ten osioł to ja (śmiech), natomiast wczuwam się dokładnie w to, co on przeżywa. Miał Pan w domu zwierzęta? Przez całe życie miałem psy, na ogół owczarki niemieckie. Bywały też koty, ale czuję empatię wobec wszystkich zwierząt. Tym filmem staram się protestować przeciwko przemysłowej hodowli zwierząt na mięso i futra. Patrząc na smutny los zwierząt hodowlanych, coraz częściej myślimy o zmianie diety. Jest Pan wegetarianinem? Jeszcze nie w pełni, niestety. Ale ten film już zmienił moje upodobania kulinarne. Nie mogę jeszcze kompletnie wyrzec się mięsa, choć ograniczyłem jego spożycie o dwie trzecie. Porusza Pan w filmach ważne społecznie tematy. Który z ostatnich głośnych obrazów, takich jak „Cztery noce z Anną” czy „11 minut”, uznałby Pan za najważniejszy? Każdy z nich spełniał moje psychiczne zapotrzebowania, żeby wyrzucić z siebie coś, co mogło mnie dręczyć czy niepokoić. Wydaje mi się, że pod względem warsztatowym „Essential Killing” był najbliższy filmowej doskonałości. Przeczytałam o Panu: „Nie boi się ryzyka, ma szaloną wyobraźnię. Jest silną indywidualnością i wielkim perfekcjonistą”. A jeden z aktorów dodał: „Najmłodszy duchem reżyser, z jakim pracowałem”. Wciąż młodo się Pan czuje? Ogrom wysiłku, jaki wkładam w robienie filmów, świadczyłby o tym, że wiek nie przygiął mnie jeszcze do ziemi. A „Io” to był morderczy maraton. Nie do końca jednak wiedział Pan, czy będzie robił filmy. W młodości pisał Pan wiersze i dla równowagi uprawiał boks. Na początku studiowałem archeologię i etnografię, później reżyserię w szkole filmowej w Łodzi. Imałem się różnych zajęć w pogoni za upragnionym sukcesem, który przez długie lata był nieosiągalny. Na przykład z moim pierwszym wierszem, dosyć grafomańskim, wystartowałem na Festiwalu Młodej Poezji w Poznaniu i byłem jednym z trzech nagrodzonych obok Grochowiaka i Brylla, choć gdzie mi tam do nich. Próbowałem też grać jazz, nieudolnie waląc w bębny. W końcu został mi film i tu na szczęście udało mi się coś zdziałać. Polański opowiadał, że scenariusz do głośnego „Noża w wodzie”, okrzyknięty potem najlepszym scenariuszem w historii polskiego kina, machnął Pan w jedną noc. To nie była jedna noc, tylko kilka nocy, podczas których pisaliśmy z Romanem scenariusz, a każdego ranka zdawałem jeszcze egzaminy do szkoły filmowej. Mimo wielu późniejszych sukcesów, nakręcenia tak udanych filmów jak „Walkower” czy „Start”, za który otrzymał Pan prestiżowego Złotego Niedźwiedzia w Berlinie, ostatecznie podzielił Pan los wielu polskich twórców i udał się na Zachód. Było ciężko? Było. Nie znałem żadnego obcego języka, a wpakowałem się w duży hollywoodzki film „Przygody Gerarda” z Claudią Cardinale w roli głównej, która po „Osiem i pół” Felliniego uchodziła za największą światową gwiazdę. To był kostiumowy film rozgrywający się podczas wojen napoleońskich, w którym w roli Napoleona obsadziłem zdobywcę Oscarów Elia Wallacha. Byłem reżyserem „nowofalowym”, często improwizującym, a musiałem nakręcić typowy hollywoodzki film w gatunku, o którym nie miałem pojęcia, i nie dawałem sobie rady. Wstawiła się wtedy za mną Claudia, która powiedziała, że jeżeli Jerzy nie będzie reżyserował tego filmu, to ona odchodzi. Uratowała mnie. CZYTAJ TEŻ: Była jego muzą i największą słabością. Historia miłości Skolimowskiego i Czyżewskiej ma zaskakujące zakończenie Życie Jerzego Skolimowskiego między Ameryką a Mazurami Nie ciągnęło Pana do aktorstwa, żeby być takim De Niro? W końcu jako pierwszy Polak zaistniał Pan w Hollywood. Grywałem w swoich młodzieńczych filmach, w „Rysopisie” i w „Walkowerze”. Ale tak poważnie jako aktor w Hollywood zaistniałem wiele lat później, kiedy znany reżyser Taylor Hackford obsadził mnie w jednej z głównych ról w filmie „Białe noce”, gdzie moimi parterami byli Misza Barysznikow, Isabella Rossellini i Helen Mirren. Osiadł Pan blisko fabryki snów, w Los Angeles, później jednak zmieniał adresy. To się zaczęło od Santa Monica, tuż nad oceanem, w zachodniej części Los Angeles. Potem przeniosłem się do Malibu, które było jeszcze bardziej prestiżowym adresem. Miałem tam piękny dom z basenem, wiszący na skale, z widokiem na bezkres oceanu, a za plecami góry. Po kilkunastu latach z żalem go sprzedałem, ale czułem już przesyt Ameryką. W Ameryce odkrył Pan swoją nową pasję, malarstwo, i odnosił sukcesy. Malarstwo uratowało mnie, wyciągnęło z głębokiego kryzysu, bo od wielu lat nie robiłem już filmów i zaczęło mi brakować pieniędzy na życie. Na szczęście malowanie dosyć szybko przyniosło mi korzyści materialne, w czym pomogli też przyjaciele, bo pierwsze moje obrazy zostały zakupione przez wybitnych klientów, że wspomnę tylko Jacka Nicholsona czy Dennisa Hoppera, którzy nabyli po kilka moich obrazów, co na jakiś czas dało mi środki na życie. Pana styl to ekspresjonizm abstrakcyjny? Można tak to nazwać. Zresztą to się zmieniało, był okres malarstwa figuratywnego, potem abstrakcji, szukałem własnego stylu, który bardzo zabawnie określiła Krystyna Zachwatowicz jako taszyzm figuratywny podczas mojej niedawnej wystawy w Krakowie. Udawało mi się, chlapiąc farbą, uzyskiwać naturalne kształty przyrodnicze, a nawet ludzkie. Zostałem niejako pasowany na malarza, otrzymując tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych, więc mogę się już uważać za malarza profesjonalnego. Czy ktoś w rodzinie malował, był artystą? Często takie zdolności zawdzięczamy genom. Mój dziadek ze strony ojca był artystą, ale głównie zasłużył się jako architekt. Zaprojektował i zbudował miasto Dalnyj w okolicach Władywostoku, które dziś leży w Chinach i nazywa się Dalian. Z tym związany jest zabawny epizod, ponieważ kilka lat temu Chińczycy bardzo chcieli rozmawiać ze mną przez Skype’a. Połechtali moją próżność, przygotowałem więc moje obrazy, katalogi wystaw, fragmenty filmów. A oni: „To proszę opowiedzieć o swoim dziadku Kazimierzu Skolimowskim”. Ja, że niewiele o nim wiem, tylko tyle, że los rzucił go pod koniec XIX wieku na Daleki Wschód, był zaangażowany w budowę Kolei Transsyberyjskiej, aż dotarł do Władywostoku. Po powrocie do Polski został głównym architektem Kalisza, gdzie zbudował ratusz, ale zimą w trakcie otwarcia ratusza wszedł na jego dach, poślizgnął się i zabił. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Prawdopodobnie po nim odziedziczyłem talent, bo rysowałem od najwcześniejszych lat. Pamiętam, że tuż po wojnie rysowałem komiksy o powstaniu warszawskim, o bohaterskich dzieciach, które rzucały butelki z benzyną na niemieckie czołgi Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. Wychowywała Pana tylko matka? Wychowywała to może za dużo powiedziane, ponieważ też była mocno zaangażowana w konspirację, również po śmierci męża. Pod moim dziecięcym łóżeczkiem znajdowała się tajna drukarenka, na której powielano biuletyn konspiracyjny. Zdarzało się, że w nocy gestapowcy, waląc kolbami w drzwi, wdarli się do mieszkania, a ja wytrenowany, uśmiechnięty blondasek wesoło skakałem na swoim łóżeczku. I gestapowcy zamiast zajrzeć pod łóżko, dawali mi cukierki. Matka prowadziła też działalność edukacyjną, w naszym domu odbywały się komplety, na których młodzież przygotowywała się do matury. Były organizowane pod przykrywką kursów krawieckich, więc na stole zawsze leżały nożyczki, igły, skrawki materiałów, a uczniowie mogli mieć przy sobie tylko jedną kartkę, na której pisali maczkiem, aby zdążyć ją zjeść w razie nalotu gestapo. Matka z obawy, że mógłbym wygadać się z tym przed kolegami, nie wypuszczała mnie z domu. Mieszkaliśmy na Ogrodowej, tuż przy murze getta, i pewnego wieczoru znalazła ukrywającą się w naszej bramie żydowską rodzinę, matkę z dwiema córkami, które przygarnęła. W naszej kuchni znajdowała się spiżarenka, jej drzwi były zastawione wielkim kredensem. Pamiętam, że w nocy zobaczyłem, jak dolne drzwiczki kredensu uchyliły się i wypełzła na zewnątrz dziewczynka, a za nią druga. To były dwie żydowskie dziewczynki ukrywane przez wiele miesięcy przez matkę. Po wyzwoleniu obie zostały dziennikarkami „Expressu Wieczornego”. Podziwiał Pan matkę, otrzymywał od niej wiele czułości? Nie pamiętam takich chwil. Miałem do niej żal, że sprawy patriotyczne, społeczne stały się dla niej ważniejsze od własnego dziecka. Nigdy nie było czasu na jakieś serdeczne chwile, matka była wiecznie zajęta. Właściwie już po wojnie, kiedy miałem prawo wychodzenia z domu, wychowywała mnie ulica. W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. W ostatnich latach posypały się nagrody za całokształt twórczości, Platynowe Lwy w Gdyni, Złoty Lew w Wenecji, więc znów niczym lew krąży Pan po salonach? To już było, „to se ne vrati”. Był Pan kiedyś playboyem, duszą towarzystwa. Nie tęskni Pan do tego ze swojej mazurskiej głuszy? Nie brak Panu szerokiego świata? Nie, ani niczego mi nie brak, ani za niczym nie tęsknię. Dobrze się Pan urządził na Mazurach, przestronny dom, w stodole wygodna pracownia. Skąd te Mazury? Kiedy zrezygnowałem z Malibu, gdzie miałem więcej niż komfort, bo to był luksus, bardzo trudna okazała się zamiana 180-stopniowego widoku na ocean na coś innego. Wybrałem więc gęsty las, gdzie znalazłem poniemiecką leśniczówkę i dom zbudowany z bali. A ponieważ to było tak diametralnie różne od Malibu, zrekompensowało mi tę dość drastyczną zmianę. Budzi się Pan rano i zamiast szumu oceanu słyszy szumiące drzewa? I śpiew ptaków, zwłaszcza głośny nad ranem. To jest ogromny las, codziennie spotykam dzikie zwierzęta. W okolicy mamy jelenie, sarny, dziki, zające i lisy, zdarzają się też wilki. Wiedziemy tu z Ewą ciche życie na uboczu, z dala od turystów. Ale macie nieustającą pasję filmowania. Tworzycie zgrany tandem? Bardzo zgrany, bo Ewa skończyła program filmowy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, a w Polsce zrobiła magisterium z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Jest wykształcona pod względem malarsko-filmowym, co czyni ją idealną współpracowniczką w mojej artystycznej działalności. Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Czego Panu życzyć? Aby udało mi się w pełni zostać wegetarianinem i obym miał jak najwięcej naśladowców. Rozmawiała: Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem
Przeszłość dała jej kilka show-biznesowych lekcji. Czy dziś czegoś żałuje? Edyta Zając szczerze o swojej drodze i opiniach innych
Edyta Zając od lat obecna jest w świecie modelingu, ale jak sama przyznaje – nie ogląda się za siebie. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" mówi wprost o swoich wyborach, młodości w branży i o tym, czy uroda zawsze pomaga. To opowieść o dystansie, świadomości i wdzięczności za własną drogę.
Choć show-biznes często skłania do rozliczeń z przeszłością, Edyta Zając pozostaje wierna swojej filozofii patrzenia w przyszłość. W szczerej rozmowie odsłania kulisy swoich początków, dzieli się refleksją na temat młodych adeptek modelingu i jasno określa, co w życiu – poza urodą – ma dla niej największe znaczenie. Edyta Zając o swoich wyborach w show-biznesie. Czy czegoś żałuje? W świecie, w którym wiele osób po latach wraca do swoich decyzji z nutą żalu, Edyta Zając zachowuje rzadką konsekwencję i spokój. Na pytanie o ewentualne zmiany odpowiada bez wahania: "Nie, nie mam chyba takich momentów. Staram się w ogóle nie myśleć o tym, co było kiedyś, raczej myślę o tym, co przyniesie przyszłość, a wręcz też się nie nastawiam, wolę się miło zaskoczyć niż rozczarować." Modelka nie tylko nie rozlicza przeszłości, ale świadomie odcina się od takiego sposobu myślenia. Jej podejście opiera się na akceptacji i wdzięczności: "Bardzo się cieszę, że moja droga zawodowa wygląda właśnie tak, jak wyglądała i tak, jak teraz się pięknie układa, także oby tak dalej." 14-letnia dziewczyna i świat modelingu. Co Edyta Zając radzi młodszym koleżankom po fachu? Początki kariery Edyty Zając przypadają na czasy, gdy dostęp do wiedzy o branży był mocno ograniczony. Dziś – jak sama zauważa – sytuacja wygląda zupełnie inaczej, a młode dziewczyny wchodzą w modeling znacznie bardziej świadomie. 'W moich czasach nie wiedziałam nic, poza tym, że piękne panie na okładkach Pani Domu, Klaudii czy właśnie, czy gwiazdy na okładkach Vivy, to zazwyczaj są modelki.” Kontrast z teraźniejszością jest wyraźny: "Natomiast teraz 14-letnia dziewczynka sporo może się dowiedzieć z internetu, z social mediów, z programów typu Top Model. Na pewno jest o wiele więcej źródeł teraz informacji niż w moich czasach." Choć brak wiedzy może wydawać się przeszkodą, w przypadku Edyty Zając okazał się… atutem. "I szczerze, wydaje mi się, że nawet to było dobre i fajne, że trochę ta nieświadomość też mi pomagała. Nie bałam się, moi rodzice też nie bali się trochę, to wynikało z tego, że nie wiedzieliśmy z czym to się je, więc szliśmy na żywioł." Z perspektywy lat Edyta Zając patrzy na początki w branży z większą rozwagą. Dziś młodym dziewczynom dałaby konkretną wskazówkę: "Jeśli miałabym dzisiaj dać radę tak młodym dziewczynkom, to żeby poczekały jeszcze przynajmniej 3-4 lata, zanim zaczną taką karierę." SPRAWDŹ: Gdy jest proszona o to w pracy, zawsze mówi STOP! Edyta Zając szczerze o kulisach modelingu: „Mam to zapisane w kontrakcie” Uroda w show-biznesie – dar czy wyzwanie? Edyta Zając odpowiada bez wahania W świecie, w którym uroda często bywa źródłem zarówno sukcesów, jak i presji, Edyta Zając przyjmuje perspektywę pełną wdzięczności i podkreśla swoje poczucie szczęścia: "Uważam, że jestem szczęściarą, że ten los mnie obdarzył oczywiście i przede wszystkim jestem szczęściarą z powodu tego, jak wychowali mnie moi rodzice." Modelka wyraźnie zaznacza, że fundamentem jej obecności w mediach są wartości wyniesione z domu: "Myślę, że to też dało mi taką siłę, żeby w tych mediach zaistnieć i z tego jestem najbardziej dumna." Jej podejście podsumowują słowa, które wybrzmiewają jak osobisty manifest: "I oczywiście uroda gdzieś tam zawsze pomaga w życiu, ale lubię podkreślać, że nie sama uroda, ale również wnętrze i przede wszystkim to, co się ma w głowie." To właśnie równowaga między tym, co zewnętrzne i wewnętrzne, według modelki stanowi o prawdziwej wartości człowieka – nie tylko w show-biznesie. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Grażyna Torbicka do dziś nie może zapomnieć tego wywiadu. Nie poszedł po jej myśli... "Zaszli mi za skórę!"
Grażyna Torbicka przez lata przeprowadziła setki rozmów z największymi nazwiskami kina. Nie wszystkie jednak przebiegały zgodnie z planem. W formacie "KULA VIVY!" wraca pamięcią do spotkań, które szczególnie zapadły jej w pamięć – zarówno tych inspirujących, jak i trudnych.
Dziennikarka od lat uchodzi za jedną z najbardziej profesjonalnych i eleganckich rozmówczyń w polskich mediach. Jej doświadczenie obejmuje wywiady z legendami światowego kina, ale – jak sama przyznaje – nawet najlepiej przygotowany dziennikarz nie zawsze ma wpływ na przebieg rozmowy. Wspomnienia z niektórych spotkań do dziś wywołują w niej silne emocje. Grażyna Torbicka i Martin Scorsese: spotkanie, które zapisało się w pamięci na zawsze W rozmowie z Rafałem Kowalskim Grażyna Torbicka wraca do jednego z najbardziej symbolicznych momentów w swojej karierze w odpowiedzi na wylosowane pytanie: Do dziś nie mogę zapomnieć spotkania z... "No, mam kilka takich spotkań, ale ponieważ rozmawiamy tu, gdzie rozmawiamy, w pokoju 503 w hotelu Bristol, to dokładnie w tym miejscu, w którym ja w tej chwili siedzę, siedział swego czasu Martin Scorsese" – wspomina. To właśnie tam rozpoczęła się ich rozmowa, która szybko przerodziła się w długi i znaczący wywiad. Scorsese, znany nie tylko jako wybitny reżyser, ale również strażnik dziedzictwa filmowego, przyjechał do Polski z konkretną misją. "Jak wiadomo, on bardzo dba o światowe zasoby kinematograficzne, stara się zachowywać te największe dzieła filmowe, uchronić je od zapomnienia i przyjechał do Polski właśnie dlatego, żeby po raz kolejny jeszcze spojrzeć na to, co można tu zarchiwizować" – tłumaczy Torbicka. To nadało rozmowie szczególny kontekst – nie była to jedynie promocja czy kurtuazyjna wymiana zdań, ale spotkanie wokół ważnej idei. TYLKO U NAS: "Przetrwaliśmy trudne lata". Grażyna Torbicka szczerze o swoim najważniejszym życiowym projekcie. W tym roku czeka go okrągły jubileusz Grażyna Torbicka o braciach Coen. "Zaszli mi za skórę" Nie wszystkie rozmowy w karierze Grażyny Torbickiej przebiegały jednak w równie komfortowej atmosferze. Dziennikarka szczerze przyznaje, że jednym z najbardziej wymagających doświadczeń był wywiad z braćmi Coen. Już na początku rozmowy pojawiły się trudności. "Już nie pamiętam, czy to było po filmie ‘To nie jest kraj dla starych ludzi’, ale zdecydowanie panowie byli nie w humorze i nie w nastroju udzielania wywiadów. I odpowiadaliali: tak, nie: – wspomina. Lakoniczne odpowiedzi i brak zaangażowania rozmówców sprawiły, że wywiad zaczął wymykać się spod kontroli. Mimo niesprzyjających warunków Torbicka postawiła na swoje doświadczenie i przygotowanie. "Zwykle jestem jednak przygotowana do takiej rozmowy. A to jest najsilniejsza broń" – podkreśla, wskazując fundament swojej pracy. Widząc, że rozmówcy nie wykazują inicjatywy, zdecydowała się przejąć stery. "Ponieważ widziałam, że oni nie mają ochoty w ogóle odpowiadać, więc troszeczkę za nich odpowiadałam, podprowadzając kolejne pytanie" – wyjaśnia. Przełom nastąpił niespodziewanie szybko. "No i gdzieś tam w trzeciej, czwartej minucie pękły te granice, te bariery i ruszyli" – relacjonuje. Choć początek był trudny, rozmowa ostatecznie nabrała tempa i zakończyła się powodzeniem. Nie zmienia to jednak faktu, że doświadczenie to zapadło jej głęboko w pamięć. "Ale to na pewno będę zawsze pamiętała. Bracia Coen zaszli mi za skórę" – podsumowuje z charakterystyczną szczerością. TYLKO W VIVIE! Mogła zrobić karierę za granicą, za każdym razem odmawiała. Grażyna Torbicka zdradza, dlaczego nigdy nie zdecydowała się opuścić Polski Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.
TYLKO U NAS: Ewa Minge ujawnia prawdę. To dlatego znalazła się na liście Epsteina
Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "VIVA! BEZ TABU" po raz pierwszy tak otwarcie odnosi się do sprawy Jeffreya Epsteina. Projektantka tłumaczy, dlaczego jej nazwisko znalazło się na głośnej liście i opowiada o kulisach świata mody, który – jak się okazuje – bywał miejscem niepokojących mechanizmów. Jej słowa rzucają nowe światło na temat, o którym wciąż mówi się zbyt cicho.
Ewa Minge, bazując na własnych doświadczeniach i relacjach innych kobiet, odsłania fragment świata, który przez lata pozostawał poza zasięgiem opinii publicznej. Dlaczego nazwisko Ewy Minge pojawiło się na liście Epsteina? Pytanie o listę Epsteina powraca nie bez powodu – i Ewa Minge nie ucieka od odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, zaczyna od uporządkowania faktów, które w jej ocenie są kluczowe, by zrozumieć kontekst. Jak wyjaśnia w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc: "Epstein dostał listę najbardziej prestiżowych wydarzeń podczas nowojorskiego tygodnia mody Fashion Week Mercedes-Benz. Moje nazwisko trzykrotnie było w głównym kalendarzu. Otwieraliśmy trzykrotnie Mercedes-Benz w Nowym Jorku i zostaliśmy wytypowani wśród różnych pokazów, na które warto, żeby przyszedł i na nasze afterparty." Jednak za zainteresowaniem takimi wydarzeniami mogło kryć się coś więcej niż tylko moda. "Oni szukali modelek w określonym celu. Oczywiście, że szukali modelek w określonym celu" – mówi wprost, nadając całej sytuacji zupełnie inny ciężar. Ewa Minge zwraca uwagę na coś, co z zewnątrz często umyka: projektanci nie mają pełnej kontroli nad tym, kto pojawia się na widowni. Lista gości bywa płynna, a prestiż wydarzenia działa jak zaproszenie dla bardzo różnych środowisk. Werbowanie dziewczyn na wyspę Epsteina. "Zaczynało się od masaży" Najbardziej poruszający fragment rozmowy to moment, w którym pojawia się wątek słynnej wyspy Epsteina. Ewa Minge przyznaje wprost: "znam dziewczyny, które były, znam dziewczyny, które były werbowane, znam dziewczyny, które były tam dobrowolnie, które stamtąd wyjechały". Projektantka w programie "VIVA! Bez Tabu" Marioli Bojarskiej-Ferenc opisuje konkretne sytuacje: "Bardzo młode dziewczyny, 11-letnie, 12-letnie dzieci zostają na tą wyspę ściągane, kupowane bardzo często w ubogich krajach od biednych rodziców, bądź jak się takie dzieci podobają - porywane. To są te dzieci śliczne, dzieci, których nie możemy znaleźć, te dzieci są po prostu porywane. I te dzieci były zmuszane [...] do pracy na rzecz gości czy samego Epstina. Zaczynało się od masaży, później te dzieci były zachęcane w różny sposób, albo poprzez różnego rodzaju nagrody, zabawki, słodycze, jedzenie. Wszystko zależało od tego, skąd takie dziecko było wzięte." Obok tych historii istnieje jednak druga, mniej oczywista warstwa tej rzeczywistości. Ewa Minge w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc podkreśla, że nieprawdą jest, że były tam tylko i wyłącznie dzieci, bo na wyspie pojawiały się również dorosłe kobiety, a także osoby znane: "Były tam znane top modelki, były tam znane aktorki, były tam znane piosenkarki". Ich obecność miała inny charakter. Jak zaznacza projektantka, "One nie były w żaden sposób zmuszane. Niektóre z nich były tylko i wyłącznie atrakcją". Pokazy mody i "przeglądanie" dziewczyn. Niewidzialna strona branży modelingowej Rozmowa naturalnie prowadzi do pytania o samą branżę i rolę pokazów mody. Czy mogą być wykorzystywane w sposób, którego projektanci nie są świadomi? Ewa Minge odpowiada bez unikania tematu. "Na Fashion Weekach i podczas tych regularnych pokazów mody raczej się nie licytuje, ale się przegląda dziewczyny. I my nigdy nie wiemy na widowni kto jest i kto przegląda te dziewczyny" – przyznaje. Wspominając własne doświadczenia, wraca do sytuacji z Cannes, gdzie wpadła na Epsteina: "Ja się z nim nawet w hotelu minęłam. Z windy wyjechał i zaczął coś tam do mnie mówić […] zapraszali nas na jakiś tam jacht”. Dziś ta scena może wydawać się znacząca, ale wtedy była jedną z wielu podobnych sytuacji. Sama Minge podkreśla to wyraźnie, mówiąc: "Skąd ja mogłam wtedy wiedzieć, kim jest ten człowiek?". I właśnie to pytanie zostaje na końcu – jako przypomnienie, że czasem dopiero po latach zaczynamy rozumieć znaczenie wydarzeń, które kiedyś wydawały się zupełnie zwyczajne. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Silvio Berlusconi podrywał Ewę Minge! Projektantka po latach wyznała prawdę o tej sytuacji
Ewa Minge po latach wróciła do głośnej sytuacji z udziałem Silvio Berlusconiego. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w formacie "VIVA! BEZ TABU" projektantka zdradziła, jak wyglądało ich spotkanie, jakie słowa padły i dlaczego od początku postawiła wyraźną granicę. Jej relacja rzuca nowe światło na kulisy świata mody i wielkiej polityki.
Historia, która przez lata obrastała w domysły, w końcu doczekała się szczerego komentarza. Ewa Minge w programie VIVA! BEZ TABU opowiedziała o momencie, gdy znalazła się w centrum zainteresowania jednego z najbardziej wpływowych polityków Europy. Jak sama przyznaje, sytuacja była zaskakująca, ale też wiele mówiła o mechanizmach rządzących wielkim światem. Viva! Bez Tabu: Berlusconi wręczył jej prestiżową nagrodę. Kulisy spotkania Ewy Minge z wpływowym politykiem Ewa Minge spotkała Silvio Berlusconiego w momencie zawodowego triumfu – podczas prestiżowej gali, na której odbierała międzynarodową nagrodę. Jak podkreśla, wyróżnienie trafiło do zaledwie ośmiu twórców z całego świata, co nadawało wydarzeniu wyjątkową rangę. "To była bardzo ważna nagroda, ośmiu twórców ze świata otrzymało tę nagrodę" – wspomina projektantka. To właśnie Berlusconi wręczał statuetki, a ich wspólne zdjęcia szybko zaczęły krążyć w mediach. "Na zdjęciach w sieci widać, jak Berlusconi stoi koło mnie i mi tutaj zagląda w dekolt" – dodaje bez ogródek. Relacja z wydarzenia trafiła na pierwsze strony włoskich gazet, takich jak "La Repubblica" czy "La Stampa". Po oficjalnej części uczestnicy zostali zaproszeni do zwiedzania pałacu. To właśnie tam, w mniej formalnych okolicznościach, doszło do rozmowy, która – jak się później okazało – miała swoje dalsze konsekwencje. Berlusconi poprosił ją o numer telefonu. Ewa Minge wspomina jego słowa Ewa Minge nie ukrywa, że sposób, w jaki Berlusconi rozpoczął rozmowę, zrobił na niej wrażenie – choć nie w oczywisty sposób. Zamiast komplementować wygląd, skupił się na jej osiągnięciach. "On wiedział, jak dotrzeć do dziewczyny, która walczy o siebie sama" – podkreśla. Polityk przywoływał konkretne fakty z jej kariery, co świadczyło o doskonałym przygotowaniu. "Zaczął od mojego czułego punktu. Słuchaj, mówi: Ja ci bardzo gratuluję twoich osiągnięć, ale również chcę ci powiedzieć, że moja córka była na balu debiutantek w Paryżu razem z córką pary prezydenckiej, którą wiem, że ubierasz. I Ola miała na tym balu podobno najpiękniejszą suknię. I to była twojego projektu suknia. I pierwsza dama, Jola Kwaśniewska, jest przepięknie przez ciebie prowadzona" – wspomina jego słowa projektantka. Dopiero po tej części rozmowy padły bardziej osobiste słowa. Ale wiesz, przy tym jesteś tak zjawiskowa. Czy możesz mi dać swój numer telefonu? – miał zapytać Berlusconi. Odpowiedź Minge była natychmiastowa i jednoznaczna. Wypomniała mu, że jest człowiekiem żonatym, wobec czego nie da mu swojego numeru. Projektantka jasno postawiła granicę, nie pozostawiając miejsca na interpretacje. Reakcja polityka? Ale ja zadzwonię do ciebie, jak się rozwiodę – odpowiedział zaskoczony. Minge nie straciła jednak refleksu: "Dla premiera takiego kraju znalezienie numeru telefonu tak skromnej osoby jak ja nie będzie stanowiło żadnego problemu, jak się rozwiedziesz". Ewa Minge nie chciała być żoną Berlusconiego. Zdradziła powód Choć rozmowa mogłaby zakończyć się w tamtym momencie, jej echo było znacznie dłuższe. Ewa Minge przyznaje, że późniejsze wydarzenia nie były już tak jednoznaczne i łatwe do opowiedzenia. Projektantka wspomina też o trudnościach zawodowych, które pojawiły się wkrótce po tym spotkaniu. "Miałam rok później na następnych pokazach rekwirowane kolekcje, różne środki przymusu się działy"– wyznaje. Jednocześnie podkreśla, że nigdy nie zdecydowała się korzystać z nieformalnych możliwości rozwoju kariery. Decyzja o przeniesieniu się do Paryża była podyktowana potrzebą bezpieczeństwa i niezależności. Mimo przeciwności jej kariera nie zwolniła tempa – kolejne pokazy i projekty przynosiły uznanie oraz nagrody. Co ciekawe, już dzień po spotkaniu włoskie media szeroko komentowały całą sytuację. Podczas jednej z konferencji prasowych Berlusconi odniósł się do projektantki w niezwykle ciepłych słowach: "Usłyszałam w telewizji, jak on opowiada, że jesteśmy do siebie bardzo podobni, [...] że w ogóle jestem cudowna, wspaniała i fantastyczna." Mimo tych deklaracji Ewa Minge pozostała konsekwentna w swojej postawie. "Nigdy nie chciałam być żoną Berlusconiego, nigdy nie chciałam być nałożnicą, kochanką Berlusconiego" – podsumowuje bez wahania. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE!. Choroba odebrała mu głos, ale walczył do końca. Tak wyglądał jeden z ostatnich wywiadów z Janem A.P. Kaczmarkiem
W 2023 roku, w jednym z ostatnich wywiadów, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! został spytany przez redaktor naczelną, o czym teraz marzy. Uśmiechając się przekornie, odpowiedział: „O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem”. Ale potem dodał: „O niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham”. Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor, laureat Oscara i nagrody Orła za całokształt twórczości, w niezwykłej rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską. Nie tylko zwierzał się o marzeniach. Mówił, że „marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności”.
Piękna ta definicja i niesłychanie adekwatna do jego historii i życia. Zwłaszcza, gdy w ostatnich latach Jan A.P. Kaczmarek zmagał się z nieuleczalną chorobą. Napisałam w „niezwykłej rozmowie”, bo prócz tego, że emanowała z niej niesłychana pasja życia, odbywała się w sposób szczególny. Zwykle jestem blisko swoich rozmówców, obserwuję ich wnikliwie, w jakiś sposób próbuję „uwieść”, widzę ich reakcję na pytania, często zmieniam tor rozmowy albo drążę wątki, które wydają mi się niezwykle ciekawe. Tym razem nawet nie zobaczyłam swojego bohatera. Słowami chorego na MSA, czyli zanik wieloukładowy, kompozytora mówiła do mnie jego żona Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Odpowiedzi na pytania, które zadałam, spisywała później przez wiele dni, odpytując męża. W rozmowie z Beatą Biały w „Pani” powiedziała: „Czasem jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże”. Więc z tych słów właśnie składałam sobie obraz jednego z największych światowych twórców współczesnej muzyki symfonicznej i filmowej. Oglądałam wywiady z nim na YouTubie, by choć przez chwilę z nim „pobyć”. I go lepiej zrozumieć. Kiedy zadałam pytania o przeszłość, szybko zorientowałam się, że przeszłość już go nie interesuje. Niezwykłe koleje życia: fascynacja muzyką, dziadek skrzypek w poznańskiej filharmonii, skomponowanie muzyki do szkolnego hymnu, studia prawnicze, staż w awangardowym Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego, współpraca z Teatrem Ósmego Dnia czy gra na fidoli Fischera – zbudowało go jako artystę, ale wracać do tego już nie chciał. Przyszłość to coś, co go interesowało i nakręcało do działania, bo jak powiedział w „Pani”: „Czas jest luksusem, czuję to coraz bardziej. Nie wiem, ile go mam, ale chciałbym dobrze wykorzystać”. Mnie, wielbicielkę muzyki Kaczmarka, uzależnioną od soundtracku z muzyką kompozytora do „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland i „Niewiernej” Adriana Lyne’a, wzrusza, że Jan A.P. Kaczmarek wciąż tworzył, cieszył się życiem, wierzył w jutro i, jak powiedziała jego żona Aleksandra, czerpał energię z rzeczy zbudowanych. Dla miłości do Aleksandry właśnie wrócił z fabryki snów do Polski, do Krakowa. Amerykański sen spełnił, statuetka Oscara, którą dostał za muzykę do filmu „Marzyciel”, stoi teraz na wystawie poświęconej jego twórczości w krakowskim Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha. Wystawa nosi tytuł „Jan A.P. Marzyciel”. W tym słowie „Marzyciel”, zaczerpniętym z tytułu obrazu, który przyniósł mu sławę największą – w życiu nie ma przypadków, zawiera się niezwykła metafora. Wszystko, co osiągnął, wzięło się z marzeń. I Hollywood, i muzyka do wielu hollywoodzkich filmowych hitów, i płyty nagrywane dla światowych wytwórni, i utwory „Kantata o Wolności”, „Oratorium 1956” czy „Universa”, i koncerty na największych światowych scenach, i choćby festiwal Transatlantyk, który organizował przez kilka lat, by przede wszystkim stworzyć ludziom przestrzeń do dyskusji o kondycji nie tylko sztuki, ale i współczesnego świata. Uważał, że dobra rozmowa może zmienić życie i być początkiem fenomenalnej transformacji. Wszystko, co dobre zresztą bierze się z rozmowy. I emocji. Ta rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem była dla mnie niezwykłą lekcją życia i warsztatu dziennikarskiej pracy. Bo czasem jedno krótkie zdanie, jedno „tak” lub „nie” niesie w sobie więcej emocji niż dziesiątki – okazuje się – niepotrzebnych słów. Poza tym zawsze jest muzyka… TYLKO W VIVIE!. Jeden z ostatnich wywiadów Jana A.P Kaczmarka Czym w ogóle są marzenia? Przyszłością zaklętą w wymiar niepewności. A Pan jest marzycielem? Byłem i jestem. Marzenie było w polskiej kulturze za mojej młodości w jakimś sensie zakazane. Trzeba było marzyć po cichu i w tajemnicy. A kiedy coś się udawało, to cieszyć się ostrożnie. To się na szczęście zmieniło. Mnie pomogła Ameryka. Ameryka pozwala ludziom marzyć? A mówi się, że zabija marzenia… Stany są wielkim krajem, gdzie da się znaleźć wszystko. Jednym rosną skrzydła, bo znajdują oparcie we wspaniałych instytucjach i prywatnych mecenasach. Inni są zmiażdżeni bezwzględnością neoliberalnego kapitalizmu. Królem jest jednak rynek. Ja sam doświadczyłem na początku mojej emigracji wielu aktów przyjaźni i bezinteresownej pomocy. Podsumuję: w dziedzinach kreatywnych ciągle jest przestrzeń na rozwój i karierę, ale tu przeciętni ludzie trochę nie mają perspektyw. U szczytu kariery w Hollywood, kiedy Oscarem za „Marzyciela” spełnił Pan już część swoich marzeń, postanowił Pan stworzyć w Polsce festiwal Transatlantyk. Uczyć, inspirować i łączyć. Taka była Pana idea… Ale też kolejne marzenie… Wiele się w Ameryce nauczyłem, dużo zrozumiałem, jak ważna jest dla artysty świadomość świata. Festiwal Transatlantyk był i jest odpowiedzią na pewien głód praktycznej wiedzy, jak funkcjonuje świat. Stąd też oprócz setek projekcji, koncertów ważne były debaty, warsztaty Masterclasses. To wszystko tworzyło holistyczną atmosferę. Festiwal nazwał się też glokalnym, co oznacza lokalne działanie w globalnym kontekście i konsekwencjach. Powiedział Pan, że kompozytor to człowiek samotny z konieczności, a w Panu był głód ludzi. I że chciał spotykać Pan ludzi, którzy Pana inspirują. To też był powód? Bardziej prywatny? Na pewno. Inspiracja to święte słowo. To fascynujące, kiedy coś nas uruchamia, kiedy umysł zaczyna pracować inaczej. Kiedy człowiek natchniony tym, co przeżył, zaczyna robić wspaniałe rzeczy. Dobry festiwal ma taką moc. Ze spotkania ludzi rodzi się nowa jakość dla każdego z osobna i dla całej społeczności. Festiwal Transatlantyk miał być dla Pana rodzajem terapii. Terapii przez spotkanie z innymi. Spotkanie z ciekawym człowiekiem to jak powiew świeżego powietrza. Festiwal to nie tylko muzyczna i filmowa uczta, ale też – może przede wszystkim – możliwość debaty o sprawach ważnych. Kiedy debata toczy się wśród muzyki, filmu i innych artystycznych aktywności, to nabiera przez to szczególnej mocy. Jest po prostu dużo ciekawsza. Przy dzisiejszej kondycji świata nie brak tematów palących i bolesnych. Ludzie potrzebują rozmowy? Zawsze, nawet jeśli tego nie wiedzą. Transformacja umysłu ludzkiego to rzadki fenomen. Rozmowa może doprowadzić do takiego stanu. Dlatego trzeba rozmawiać. Na festiwal Transatlantyk do Pana przypływali niesamowici goście… Nagroda Glocal Hero Award przypadała ludziom zajmującym się w życiu bardzo różnymi zagadnieniami i sprawami. Niezwykły rozrzut… Ale zanim o ludziach, przy okazji Transatlantyku zaczęliśmy rozmawiać o glokalizacji… Glokalny to w pewnym sensie negacja globalnego. To szukanie wartości lokalnie. I taka lokalna aktywność poprzez staranność, uważność, pasję działania nabiera globalnej doniosłości. Bjørn Lomborg, Yoko Ono, Elżbieta i Krzysztof Pendereccy, Edward Norton, Janina Ochojska… Dlaczego te spotkania były dla Pana tak ważne? Wszyscy, których pani wymieniła, są laureatami Glocal Hero Award, to znaczy wszyscy mają ogromne osiągnięcia lokalnie i w kontekście świata. Każda z tych wybitnych osób wniosła w moje życie coś istotnego, wyjątkowego w różnych dziedzinach. Bjørna Lomborga, duńskiego naukowca, doceniliśmy za autonomiczną drogę do rozwiązywania lokalnych i światowych kryzysów. Yoko Ono przez lata propagowała ideę pokoju. Krzysztof i Elżbieta Pendereccy razem stworzyli niezwykłą doniosłość Lusławic, nagrodziliśmy ich również za światowy wymiar ich muzycznej działalności. Janinę Ochojską podziwiałem od lat za wieloletnią pomoc humanitarną w najtrudniejszych miejscach na świecie i to, jak jej postawa i zaangażowanie wpływa na światowe organizacje niosące pomoc. Z kolei profesor Gayatri Chakravorty Spivak, indyjska teoretyk i krytyk kultury, poświęciła się działaniom antykolonialnym i zgłębianiu zagadnień związanych z rozwojem imperializmu i globalizacji, co również dla mnie było niesłychanie ważne. „Żyjemy w czasach, w których nikt nie wie, kim jest, świat się chwieje, ledwo trzyma się na nogach, na poważnie rozważamy ewakuację na Marsa”, powiedział Pan w jednym z wywiadów kilka lat temu. To jeszcze było przed pandemią i wojną. Z jakimi obawami Pan dziś przygląda się światu? Dzisiaj mamy wojnę za miedzą, kolizję mocarstw, która najpewniej zmieni porządek świata, czyli wszystko jest jeszcze mniej stabilne. Aż strach się zapuszczać w szczegóły. CZYTAJ TEŻ: Najstarszy syn Deląga robi karierę za granicą i przyciąga spojrzenia. Podobieństwo do ojca jest uderzające Co dziś jest dla Pana najważniejsze? Rodzina ponad wszystko, potem twórczość i edukacja młodych. Życie z Aleksandrą, moją żoną, otworzyło nowy etap w moim życiu. Kiedy ją poznałem, była zafascynowana moją twórczością. Używała moich utworów w swojej pracy artystycznej – projektując piękne wnętrza, a także malując, rzeźbiąc czy szkicując. W jej projektowaniu jest wiele muzyki, to znaczy poczucia formy. Kiedy ono jest – energia płynie i uskrzydla. Z naszej interakcji narodziły się piękne rzeczy. Nasz syn Jaś jest najdoskonalszym owocem naszej wzajemnej fascynacji. Mamy dojrzały związek, w którym nic nie dzieje się przypadkiem. Jaś ma dziś siedem lat. Czy w jakiś sposób przypomina Pana z tamtego okresu, czy jest to już zupełnie inne pokolenie, z innej rzeczywistości, wychowane na zupełnie innych wartościach? Wartości są te same, natomiast inne są narzędzia komunikacji. Pomimo tego wydaje mi się, że nasz Jaś bardzo przypomina swoich rodziców. Jest pełnym pasji, ambitnym, inteligentnym chłopcem, którego kochamy nad życie. Aleksandra i ja dbamy o to, żeby oprócz elektronicznych było w jego życiu jak najwięcej analogowych sposobów poznawania świata, czyli dużo książek, sport, teatr, przyjaźnie. O młodych ludziach jednak wciąż Pan myśli… Ważna jest dla mnie misja dzielenia się z młodymi kompozytorami sztuką budowania kariery. W tradycji polskiej edukacji jest to teren mocno podminowany. Dlaczego? Ameryka nauczyła mnie odwagi dzielenia się swoją wiedzą bez najmniejszej obawy, że czegoś mi ubędzie. Będąc kompozytorem muzyki filmowej, trzeba być w jakimś stopniu erudytą – rozumieć świat i dzieło, nad którym się pracuje na wielu kondygnacjach. W laudacji przed wręczeniem Panu tegorocznej nagrody Orła za całokształt twórczości Agnieszka Holland pięknie powiedziała: „Współpraca z Janem za każdym razem była czymś wyjątkowym i była niebywałą przygodą (…). Za każdy razem jego muzyka zaskakiwała mnie i była lepsza niż to, co sobie wyobrażałam”. To muzyka do „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland właśnie stała się przełomem w Pana karierze? Tak, to początek mojej drogi do sukcesu. Do dziś jestem wdzięczny Agnieszce Holland za jej otwartość i serdeczność. Praca z Agnieszką to był zawsze „pokarm” dla umysłu i serca. Jej intelekt był inspirujący. Wydarzyły się wtedy rzeczy nadzwyczajne. To znaczy? Oprócz radości z filmu wytwórnia Sony Classical, którą otaczała aura najwyższego prestiżu, zaproponowała mi pięcioletni kontrakt i wydała moją płytę. Za oceanem zrozumiałem znaczenie jakości środowiska, w którym się pracuje. Tam panuje bardzo wysoki profesjonalizm i dyscyplina. Mając za sobą uporządkowaną siłę współpracowników, mogłem znaleźć się na szczycie swojego zawodu. Dużo zawdzięczam też kompetentnym instytucjom, takim jak studia filmowe. Przy „Marzycielu” pracowałem na przykład ze studiem filmowym Fox… Jan A.P. Kaczmarek i jego marzenia – od Hollywood do Krakowa Myślę, że wielokrotnie zadawano Panu to pytanie, ale ponieważ wszystko się zmienia – zapytam: która kompozycja czy muzyka do jakiego filmu ma dla Pana szczególne znaczenie? I dlaczego? Podam pani trzy: „Całkowite zaćmienie”, „Marzyciel” i „Niewierna”. „Całkowite zaćmienie”, bo to była pierwsza prawdziwie międzynarodowa produkcja, wybitna Agnieszka Holland, świetni aktorzy: Leonardo DiCaprio, i muzyka wytrzymała próbę czasu. Potem „Marzyciel”, trudno nie być dumnym z filmu, za który otrzymało się Oscara, a „Niewierna” to mój pierwszy prawdziwie hollywoodzki film. Napisałem tematy, które zostały zapamiętane, czyli wytrzymały próbę czasu. Reżyserował znakomity Adrian Lyne. Richard Gere i Diane Lane w rolach głównych. Egon Schiele powiedział kiedyś, że gdy malarz namaluje już obraz, musi się z nim rozstać, by namalować następny. Czy tak też jest z kompozytorem? Czy w ogóle słucha Pan swojej muzyki? Tak, lubię słuchać, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku (śmiech). Kompozytor nigdy nie rozstaje się z dziełem w takim sensie, jak malarz. Muzyka może mieć mnóstwo kopii, każda z nich może być oryginałem. Czego w ogóle słucha Jan A.P. Kaczmarek? Lubię teraz spokój w muzyce, której słucham. A więc Chet Baker, Doris Day… Generalnie przechodzę fascynację muzyką lat 60. 29 kwietnia skończył Pan 70 lat. Wprawdzie w dzisiejszym świecie „wiek to tylko liczba”, ale czy to jest jednak jakiś moment na podsumowania? Zawsze. Na pewno podsumowałem (śmiech). Był duży koncert w Krakowie. Potem będą w innych miastach. Czesław Miłosz, zapytany o przemijanie, powiedział krótko: „Jestem przeciw”. A Pan? Jak godzić się z planem świata? W jednym z wywiadów mówił Pan: „Jest jakaś tajemnicza ręka w życiu, która nam albo daje, albo zabiera”… Co Panu dała, co zabrała? Dała bardzo wiele, a co zabrała? Boję się o tym mówić. Dopiero niedawno dowiedzieliśmy się, że zmaga się Pan z, jak to powiedziała Pana żona, „ekstremalną chorobą”. Ale też powiedziała, że w chorobie „czerpie Pan energię z rzeczy zbudowanych”… Tak właśnie jest. O czym Pan teraz marzy? O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem (śmiech). Ale też o wspólnym niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham albo cenię. Kiedy podróżuję, to spotkanie z ciekawymi ludźmi jest zawsze najważniejsze. Nie krajobraz czy architektura, tylko właśnie ludzie. I dla ludzi, przede wszystkim wielbicieli Pana muzyki, przygotowuje się Pan do jubileuszowego koncertu na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie… To 25 maja. A 29 kwietnia, w Pana urodziny, w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha odbyła się wystawa poświęcona Pana twórczości – „Jan A.P. Marzyciel”. Można zobaczyć na niej Pana słynną fidolę Fischera, nuty czy posłuchać muzyki, której nigdy Pan jeszcze nikomu nie pokazał... Tak, są instrumenty, pamiątki, partytury, nagrody, ekspozycja wykorzystała nowoczesne formy, między innymi ma ping, audiowizualne eseje, bogatą audiosferę i oczywiście jest statuetka Oscara. Moja żona Aleksandra ma osobisty wkład w tę wystawę. Oprawiała moje dyplomy, plakaty, pamiątki. Można zobaczyć jej rysunki z mojej pracowni i mój portret jej autorstwa, który lubię szczególnie. Rozmawiała Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Choroba zabrała mu najbliższych. Historia Bedoesa porusza do głębi
"Przetrwaliśmy trudne lata". Grażyna Torbicka szczerze o swoim najważniejszym życiowym projekcie. W tym roku czeka go okrągły jubileusz
Dla Grażyny Torbickiej Festiwal Dwa Brzegi to coś więcej niż wydarzenie filmowe – to osobisty projekt życia. Dziś, po latach wyzwań i momentach niepewności, nadchodzi jego jubileuszowa, 20. edycja. W rozmowie z Rafałem Kowalskim zdradza, w jakiej kondycji jest festiwal, co przetrwał i czym zaskoczy widzów tego lata.
Nie każdy projekt kulturalny potrafi przetrwać próbę czasu, a jeszcze mniej – wyjść z niej silniejszym. Festiwal Dwa Brzegi, związany nierozerwalnie z Kazimierzem Dolnym, przez lata budował swoją markę wśród miłośników kina i sztuki. Dziś Grażyna Torbicka mówi o nim z dumą, ale i szczerością, nie ukrywając, że droga do jubileuszu nie była łatwa. Festiwal Dwa Brzegi przetrwał trudne chwile. Nadchodzi 20. edycja wydarzenia Były momenty, gdy przyszłość festiwalu nie była oczywista. Problemy finansowe, napięcia organizacyjne i realne ryzyko, że kolejne edycje mogą się nie odbyć – to wszystko na przestrzeni lat stawało się częścią tej historii. Dwa Brzegi, choć artystycznie spełnione, musiały mierzyć się z wyzwaniami, które często pozostają niewidoczne dla widzów. To właśnie wtedy ujawniła się siła zespołu i determinacja Grażyny Torbickiej. Festiwal nie tylko przetrwał, ale zachował swoją wyjątkową tożsamość – miejsce spotkań kina, muzyki i refleksji. Trudne doświadczenia nie złamały projektu, lecz nadały mu nową głębię. Dziś, w obliczu jubileuszu, mają one zupełnie inne znaczenie – są dowodem wytrwałości. Grażyna Torbicka o sile jubileuszu 20. edycji. "Naprawdę piękny" Grażyna Torbicka pojawiła się na okładce najnowszego numeru magazynu VIVA!. W trakcie sesji dziennikarka wzięła udział w formacie "Kula VIVY!", z której wylosowała wiele interesujących pytań. Jedno z nich dotyczyło wydarzenia: Festiwal Dwa Brzegi miał swoje piękne lata, ale też edycje pełne wyzwań. W jakiej jest dziś kondycji? "W tym roku mamy 20. edycję. Fajny jubileusz, naprawdę piękny” – mówi Grażyna Torbicka z wyraźną satysfakcją. W jej głosie słychać nie tylko dumę, ale i pewien rodzaj wzruszenia – bo za tym jubileuszem stoją lata pracy, decyzji i niełatwych momentów. Dziś festiwal wraca w dobrej formie, a jego twórczyni nie ukrywa, że przeszłość była wymagająca. "Także Dwa Brzegi teraz mają się naprawdę dobrze. Było trudno, ale dzięki wytrwałości całego zespołu przetrwaliśmy te trudne lata. Bardzo to nas też wzmocniło i działamy" – podkreśla. Co wydarzy się na 20. edycji Dwóch Brzegów? Program, który łączy kino i muzykę Tegoroczna edycja zapowiada się jako wydarzenie wielowymiarowe. "Startujemy 1 sierpnia, 8 sierpnia jest finał. Oprócz oczywiście spotkań filmowych i premier filmowych, będą w tym roku bardzo ciekawe, bardzo mocne koncerty. I one będą miały związek z sztuką filmową" – zdradza Torbicka. Program jubileuszowej edycji wypełnią wyjątkowe nazwiska i autorskie projekty. "Będzie na pewno Wojtek Mazolewski z Marcinem Dorocińskim w takim kosmicznym projekcie Witkacy. Będzie na pewno Arek Jakubik ze swoim nowym koncertem, nowym takim performance ‘Romeo i Julia żyją’" – wylicza. Nie zabraknie również mocnego akcentu filmowego. "Będzie koncert przygotowywany specjalnie właśnie na tę 20. edycję. Antoni Komasa-Łazarkiewicz i Mary Komasa z muzyką filmową, ale nie tylko" – zapowiada dziennikarka. Szczególne miejsce zajmie także retrospektywa jednego z najważniejszych polskich reżyserów młodego pokolenia: "To będzie miało też bezpośredni związek z retrospektywą, ponieważ przygotowuję retrospektywę Jana Komasy i wszystkich jego sukcesów zagranicznych, które miały miejsce w zeszłym roku i w tym roku”. Całość dopełnia miejsce, które od lat jest nieodłącznym bohaterem festiwalu. "Kazimierz Dolny jest przepięknym miejscem, więc to tak się wszystko składa, że można cudownie spędzić ten czas letni, wakacyjny" – dodaje. I trudno się z tym nie zgodzić – bo Dwa Brzegi to nie tylko program, ale też atmosfera, której nie da się podrobić. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Manuela Michalak kończy 52 lata. Tego o jej życiu po "Big Brotherze" nikt się nie spodziewał
Dziś Manuela Michalak skupia się na swojej pracy, podróżach i bliskich, a już wkrótce zobaczymy ją na planie programu "99 - Gra o wszystko VIP". Z okazji 52. urodzin życzymy jej wszystkiego co najlepsze!
Nie wygrała pierwszej edycji Big Brothera, ale to jej charakterystyczną postać widzowie TVN zapamiętali najbardziej. Z ulubienicą publiczności porozmawialiśmy w 2019 roku o tym, jak zmieniło się jej życie po udziale w popularnym show. Czym dziś się zajmuje Manuela, jak wygląda jej życie prywatne i jak wspomina przygodę z Big Brotherem? Kilku rzeczy nie wiedzieliście na pewno! Rozmowę przeprowadziliśmy w marcu 2019 roku. Życie po Big Brotherze. Wywiad z Manuelą Michalak – Rafał Kowalski, VIVA.pl: Najbardziej widzów interesuje zawsze to, czego nie widać w telewizji. A skoro już cofamy się o osiemnaście lat, to proszę mi powiedzieć, jaką była pani dziewczyną, gdy wchodziła do domu Wielkiego Brata. Manuela Michalak, zdobywczyni drugiego miejsca 1. edycji Big Brothera, bizneswoman: Byłam taką samą dziewczyną, jaką jestem teraz. Tylko byłam trochę chudsza. (śmiech) – I wizerunek też miała Pani tak kolorowy, jak podczas programu i dziś? Od dziecka byłam indywidualistką, co przejawiało się także w moim ubiorze. Jak wszyscy zakładali bluzkę na górę a spodnie na dół, to ja robiłam odwrotnie. Z t-shirtu spódniczkę, a ze spodni katanę na wierzch. Do dziś lubię się wyróżniać, czego nie da się ukryć. (śmiech) Miałam już włosy niebieskie, różowe, fioletowe, czerwone… Niedługo chcę mieć aż 80-centymetrowe, więc ciągle coś zmieniam. – A w głowie przed rozpoczęciem show nie było jakiejś bojaźni związanej z zostawieniem bliskich, strachu przed tym, co Panią spotka? Nie, ja nigdy nie miałam czegoś takiego. Może dlatego, że ja zaraz po maturze wyjechałam do Belgii. Z dnia na dzień zostawiłam wszystko. Wiedziałam już wtedy, że nie będę mogła zostać lekarzem, o czym zawsze marzyłam, bo cierpię na atopowe zapalenie skóry. Ja nie stanowiłabym dla pacjentów zagrożenia, ale oni dla mnie już tak. Przez mikropęknięcia na moim ciele, wskutek zakażeń wewnątrz szpitalnych, mogłabym łatwo złapać infekcję. Stąd Belgia, w której nie tylko nieźle zarobiłam, ale i mogłam pomyśleć, co innego robić w przyszłości. Gdybym się bała, to bym tego nie uczyniła. ZOBACZ TEŻ: Zaczęli od życiowych porażek. Tak wyglądało 30 lat Marty Dobromirskiej i Daniela Passenta – I chwilę później wpadła pani na pomysł, by wziąć udział w Big Brotherze? To nawet nie był pomysł, tylko w którąś niedzielę szykowałam się na imprezę w poznańskim klubie studenckim Trops i nagle zobaczyłam jednym okiem, że pojawiła się jakaś zajawka tego programu w telewizji. Żeby wziąć udział w castingu, trzeba było napisać list. Stwierdziłam, że zabiorę się za to od razu. A jakoś tak mnie pochłonęła ta twórczość, że w końcu na tę imprezę nie poszłam, tylko do północy pisałam wspomniany list. W sumie wyszły mi dwie strony tekstu albo jedna, i jedna dodatkowa ze zdjęciami. – Myśli pani, że już wtedy, w samym liście udało się przemycić jakiś humor? O, to na pewno, bo w tych sprawach jestem od zawsze uzdolniona. Pamiętam nawet, że za czasów szkolnych miałam specjalne zeszyty, w których notowałam najlepsze dowcipy. Pamiętam, jak raz mój tata wybierał się na wycieczkę z kolegami i poprosił mnie, żebym pożyczyła mu któryś notesik z kawałami. Wymyślił sobie, że będzie je czytał i rozbawi towarzystwo. Przyrzekam, że dowcipy były wspaniałe, po prostu najlepsze, crème de la crème. Niestety ostatecznie nikt nie miał okazji się o tym przekonać, bo nie dało się mnie rozczytać. Mówiłam, że powinnam zostać lekarzem! (śmiech) – Ale zanim wybrano panią do domu Wielkiego Brata, trzeba było wziąć udział w przesłuchaniach. Czytałem, że pan Janusz Dzięcioł miał ich aż 13! A Pani? Nawet nie wiem, czy powinnam to mówić, bo trochę mi głupio teraz, ale ja byłam w Warszawie na castingu chyba tylko dwa razy. (śmiech) Musiałam wykonywać różne testy psychologiczne, na kreatywność, sprawnościowe. W specjalnie zaaranżowanych sytuacjach sprawdzano, jak zachowuję się w grupie. Badano także moje zdrowie. I jakoś tak udało się trafić do 12 uczestników. – Nam przez 90 dni serwowano na ekranie najciekawsze momenty programu i bawiliśmy się świetnie, ale Gulczas wspominał w wywiadach, że Państwo to się tam nudziliście! Z kolei pani wielokrotnie udowodniła, że potrafi nakręcić pozytywnym, kreatywnym duchem nie tylko siebie, ale i całą grupę. Zdarzyły się Pani jakieś kryzysowe momenty w trakcie programu? Właściwie to bardzo długo zajmowałam się tymi aktywnościami, które sobie wymyślałam albo o które prosił nas Wielki Brat, przez co nie zajmowały mnie ponure myśli. Aż do pewnej nocy, kiedy inni już spali, a ja nie. Powoli już świtało. Wyszłam wtedy przed dom zapalić papierosa, bo jeszcze paliłam, i nagle usłyszałam jadące gdzieś w oddali szosą samochody. I wtedy sobie pomyślałam: ta ulica jest tak blisko a jednocześnie tak daleko. Wtedy pierwszy raz uzmysłowiłam sobie, jak bardzo tęsknię. Dotarło do mnie, że tylko ja sama jestem sobie przeszkodą, by wrócić do domu. W końcu oddzielał mnie od niego tylko mur i 300 kilometrów trasy. Uroniłam wtedy nawet nie jedną łzę. – Ale państwo chyba mogli w każdym momencie poprosić o wyjście z domu wielkiego brata. Nie chciała pani z tego prawa skorzystać? Nie, nie chciałam. W końcu sama postanowiłam wziąć udział w programie i dałam słowo, że wytrzymam. A dla mnie każdy rodzaj umowy to świętość. Poza tym lubię rywalizację. – I przez 90 dni naprawdę nie spotkała pani żadnego członka ekipy programu lub innego przypadkowego człowieka? Wspomniałam już, że u mnie ze snem no bywa różnie, jestem nocnym markiem. W programie po pozycji słońca zdołałam sobie obliczyć, że my bardzo późno wstajemy. Dlatego chciałam kiedyś wstać o wiele wcześniej I sprawdzić czy wtedy naprawdę nikt z ekipy nie kręci się obok domu. Pewnego wieczoru więc opiłam się wody, tylko po to, by bardzo wcześnie wstać. Proszę sobie wyobrazić w jakim byłam szoku, jak wyszłam na podwórko, a tam na dachu budynku jakiś technik poprawiał kable. – To jedyna sytuacja kontaktu z osobą spoza domu Wielkiego Brata? Żeby kogoś zobaczyć czy z nim porozmawiać to tak. Ale nad nami czasami latały też helikoptery, z tymi, którzy chcieli nas podglądać. Zdarzało się także, że przez mur okalający dom ludzie wrzucali nam piłeczki tenisowe. W większości z nich były ukryte różne wiadomości lub przedmioty. Ja na przykład do dzisiejszego dnia nie wiem, od kogo dostałam ukryty w piłce liścik i lakier do paznokci. Piękny, różowy… Zachowałam go sobie jako pamiątkę i mam go do dziś. Mam nadzieję, że moje słowa czy ta osoba, która podarowała mi ten lakier. Chętnie ją poznam. – Wyjście z domu wielkiego brata okazało się dla państwa chyba jeszcze większym przeżyciem, niż wejście do niego. Finał programu oglądała jedna trzecia wszystkich Polaków i domyślam się, że pierwsze tygodnie po powrocie do rzeczywistości tak samo jak radosne, mogły być dla pani trudne... Mi się w ogóle na początku wydawało, że ja wezmę walizeczkę, wyjdę z programu i pojadę do domu na rosołek. A prawda była taka, że do domu już na stałe po zakończeniu programu to ja wróciłam po około trzech latach. Okazało się, że każdy chce nas dotknąć, polizać, poznać… Posypały się też liczne propozycje wywiadów, sesji... Za chwilę się też okazało, że wszyscy mamy angaż do filmu i to nie u byle kogo, tylko u samego Jerzego Gruzy, co było dla mnie ogromnym zaszczytem. Prowadziłam też przez 3 lata program „Maraton uśmiechu”. Wspaniała przygoda, ale okupiona tym, że mnie wiele rzeczy z życia rodzinnego, prywatnego po prostu ominęło. – No właśnie, bo jak rozumiem nie było w ogóle czasu, by nadrobić te trzy miesiące, które spędziła Pani w odcięciu od świata. Powiem Panu do jakiego to stopnia doszło! Miałam w rodzinie ciocię, którą uwielbiałam. Będąc w domu Wielkiego Brata miałam poczucie, że coś niedobrego dzieje się w mojej rodzinie. Poprosiłam więc w pokoju zwierzeń o informację, co u moich bliskich. Zostałam zapewniona, że u mojej najbliższej rodziny wszystko jest w porządku. Nie wyłapałam jednak słowa „najbliższej” i dalej uczestniczyłam w programie będąc przekonana, że nie mam się czym martwić. I gdy po kilku miesiącach, a może nawet roku, cała rodzina przygotowała dla mnie powitalne przyjęcie, to ktoś zapytał mnie z nich, jak zareagowałam, gdy dowiedziałam się, że ciocia Lala nie żyje. Ja w tamtym momencie zjechałam prawie z krzesła. Mój świat się załamał. Aż do tego stopnia nie docierały do nas w Big Brotherze żadne informacje. A akurat ta mogła zadecydować o moim być albo nie być dalej w programie. – Powrócę na chwilę do wszystkich zajętości, które czekały Panią po programie. Między nimi jednak udało się wziąć ślub w 2002 roku... Owszem, był, ale dziś z Tomaszem łączy nas jedynie przyjaźń. Moje serce jest otwarte na nowe relacje. Jest w nim dużo miejsca, dla każdego, kto chciałby się tam znaleźć, ale przede wszystkim dla tej jednej osoby. Absolutnie nie zamykam się obecnie na budowanie nowych relacji, choć jestem bardzo zajęta zawodowo. – O pani pracy, a właściwie kilku pracach krążą już legendy. Wypunktujmy zatem, czym się Pani zajmuje 18 lat po Big Brotherze. Do tej pory stawiałam kroki w biznesie dość nieśmiało. Ale ktoś mi powiedział, że ten rok w chińskim horoskopie jest rokiem świni, a to oznacza dla mnie, że wszystko mi się powiedzie. Z resztą już jego pierwsze dni spędziłam cudownie, bo najpierw Miami, potem Bahamy... Wracając do spraw zawodowych robię teraz mnóstwo rzeczy naraz. Właśnie otwieram swoje biuro, w którym ja i mój zespół zajmujemy się dystrybucją suplementów zdrowia. Jestem też generalnym ogólnopolskiej firmy, która jest częścią dużej włoskiej firmy sprzedającej włosy do przedłużania. Właśnie zamieniam stronę internetową w sklep, bo tego rodzaju sprzedaż wiadomo, że cieszy się największym powodzeniem. Żeby było weselej to niedawno znajomy zapytał czy nie podjęłabym się pracy w branży inwestycyjno-ubezpieczeniowej. A że w tym roku jestem ze wszystkim na tak to odpowiedziałam, że „ależ oczywiście”! Nigdy nie pracowałam w korporacji, ale już po kilku miesiącach posunęłam się w hierarchii i jestem już liderem sprzedaży oraz menedżerem zespołu. Jeżeli tak dalej pójdzie to niedługo zostanę dyrektorem. Biuro, które sobie urządzam, przyda się do wszystkich biznesów. W przedniej części sprzedaż włosów, dalej spotkania z klientami, którzy często podejmują poważne decyzje na całe życie. Wielość zadań, od lewej do prawej, ale dobrze mi z tym. To cała ja. – Kobieta wielu talentów… Ale ja jeszcze nie skończyłam wymieniać! (śmiech) Właśnie skończyłam studia psychologiczne, przede mną jeszcze tylko obrona pracy magisterskiej. Gotowa, napisana, czeka na termin. Jest o zmianie nastrojów w krótkiej perspektywie czasu. Więcej szczegółów wyjawić nie mogę, ponieważ to pierwsza taka praca badawcza na świecie. Wszystko jest owiane tajemnicą, dopóki nie opublikuję całości. – Mam wrażenie, że jedno Pani życie starczyłoby dla pięciu innych osób. Ludzie zapomnieli, że to oni powinni być dla siebie najważniejsi, a nie ktoś inny. Całą energię należy przeznaczyć na to by ulepszać i uszczęśliwiać siebie. Marnowanie siły na toczenie wojen czy układanie sobie życia w sposób tradycyjny, ale niekoniecznie zgodny z nami, to najgorszy z możliwych pomysłów. W końcu nikt nie przeżyje życia za mnie. SPRAWDŹ TEŻ: Tomasz Kammel nie zapomniał tych słów Moniki Olejnik. Po latach wydarzyło się coś, czego się nie spodziewał
Zaśpiewał w hymnie Męskiego Grania, potem ogolił włosy i poruszył tysiące. Vito Bambino kończy 38 lat. Tak mówił o swoim życiu w „VIVIE!”
Wrażliwy, bezkompromisowy i zawsze „pomiędzy” – Vito Bambino kończy dziś 38 lat i wciąż udowadnia, że autentyczność to dla niego coś więcej niż artystyczna poza. To postawa, którą widać nie tylko w muzyce i tekstach, ale też w decyzjach podejmowanych poza sceną – tam, gdzie emocje zamieniają się w realne gesty.
Mateusz Dopieralski od zawsze funkcjonuje „pomiędzy” – światami, językami i emocjami. W rozmowie z VIVĄ! opowiadał o tej nieoczywistej tożsamości i o tym, że szczerość jest dla niego jedynym możliwym językiem – w życiu i w muzyce. Dziś, jako Vito Bambino, artysta nie tylko współtworzy tegoroczny hymn Męskiego Grania „Nareszcie” i świętuje 38. urodziny, ale też coraz śmielej wychodzi poza scenę, nadając swojej wrażliwości realny wymiar. Podczas dziewięciodniowego streamu charytatywnego na rzecz dzieci chorych onkologicznie zrobił coś, co trudno było przeoczyć – na oczach setek tysięcy widzów ogolił głowę w geście solidarności z najmłodszymi pacjentami. W jego przypadku nie był to jednak jednorazowy gest, lecz naturalna konsekwencja tego, o czym mówił od lat: że prawdziwe emocje i autentyczność mają sens tylko wtedy, gdy idą w parze z działaniem. Z okazji urodzin artysty, przypominamy wywiad, którego udzielił magazynowi VIVA! przed trzema laty. Zobacz też: Łatwogang zebrał rekordową sumę 250 milionów złotych! To, co ogłosił na koniec poruszyło serca View oEmbed on the source website Vito Bambino dla magazynu VIVA! 10/2023 Gra w filmach i w serialach. Po niemiecku. Pisze teksty i śpiewa. Po polsku. Mateusz Dopieralski ma na koncie pięć płyt z zespołem Bitamina, a jako Vito Bambino wydał właśnie drugi solowy krążek „Pracownia”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o życiu na emigracji, dzieciństwie i młodości w robotniczej dzielnicy w Niemczech, miłości, ukochanym synku i o tym, jak to jest żyć pomiędzy. Pomiędzy wszystkim. – Twoja pierwsza solowa płyta nosiła tytuł „Poczekalnia”. Teraz mamy „Pracownię”. A trzecia będzie się nazywać „Pożegnalnia”. – Teksty Twoich piosenek to historia Twojego życia. Może powinna mieć tytuł „Pomiędzy”? O rany! Dobre! A ja już obiecałem fanom „Pożegnalnię”. Kiedyś ktoś poprosił mnie, żebym określił siebie jednym słowem. Wtedy się zastanawiałem, nie wiedziałem, jakiego użyć. Ale masz rację, że określa mnie słowo „pomiędzy”. Jestem wiecznie właśnie pomiędzy. Językami, bo z żoną rozmawiam po niemiecku, a z synem po polsku. Krajami, bo urodziłem się w Polsce, ale od drugiego roku życia mieszkałem w Niemczech. Z tego też powodu jestem niemieckojęzycznym aktorem i polskojęzycznym tekściarzem, i wokalistą. Jestem Ślązakiem obecnie mieszkającym w Warszawie. Wiesz, że mój pierwszy solowy album miał się nazywać „Bezpański kot”? Czułem się bezpański, ale w dobrym kontekście. Czułem, że zamknięcie się tylko na Niemcy albo tylko na Polskę jest dla mnie niewystarczające, że granice mnie nie interesują. – Życie na emigracji nauczyło Cię otwartości na świat? Jestem otwarty, ale też rozdarty. Ale to jest nie tylko we mnie, ale też we wszystkich tych ludziach, którzy dzielili mój los. W innych Polakach, w Grekach, w Turkach, którzy mieszkali w mojej emigranckiej dzielnicy w Leverkusen pod Kolonią. Z jednej strony czuliśmy się jak Polacy, Grecy, Turcy, a z drugiej w naszych rodzinnych krajach byliśmy traktowani jak obywatele „skądś indziej”, obcy. W Warszawie jestem Ślązakiem, dla Ślązaków jestem Niemcem. Pewnie dlatego towarzyszy mi dualizm, a w moim życiu obowiązuje reguła „gdzie światło, tam mrok”. – Brzmi pesymistycznie. Często zakładam czarny scenariusz, bo to pozwala mi być przygotowanym na niepowodzenia. Nie lubię tej cechy w sobie, ale parę razy się przydała. Zawsze pamiętam o tym, że zaraz może przestać być dobrze. Na przykład tyle razy cieszyłem się, że dostałem świetną rolę. Oczami wyobraźni już widziałem te sceny ze swoim udziałem. A potem wysypywała się cała produkcja. Zamiast głównej roli przychodziło rozczarowanie. Kiedyś czytałem „Rozmyślania” Marka Aureliusza. Pisał, że do wszystkiego trzeba podchodzić chłodno. I do dobrych, i do złych rzeczy. Dzięki temu łatwiej jest znieść te naprawdę kiepskie momenty. Można sobie wtedy powiedzieć: „Taka jest kolej rzeczy, nie mam na to wpływu, będzie lepiej”. Niestety takie podejście trochę tłumi te fantastyczne chwile. Poruszam się pomiędzy smutkiem i melancholią a szczęściem i nadzieją. I nauczyłem się, żeby cieszyć się tylko z realnych rzeczy. Z tych, które już się wydarzyły. Kiedyś cieszyłbym się z tego, że ktoś ma względem mnie superplany. – Boisz się kolejnego rozczarowania? Myśląc w ten sposób, staram się przed rozczarowaniem ochronić. Teraz czekam, jak zostanie przyjęty mój album. Nie boję się tego, choć moment publikowania tak prywatnych myśli jest dla mnie bardzo specjalny. Jako zespół Bitamina mieliśmy ten komfort, że nikt nas nie słuchał, i kiedy wydawaliśmy swoje najważniejsze rzeczy, robiliśmy to głównie dla siebie. To, że ktoś chciał nas słuchać, było skutkiem ubocznym naszej działalności. Teraz znów jestem w punkcie, gdy robię coś dla siebie, ale jednocześnie ze świadomością, że czeka na to naprawdę wiele osób. Najchętniej powiedziałbym im, żeby nie mieli żadnych oczekiwań, żeby po prostu otworzyli się na to, co chcę im dać. – A dajesz im siebie, swoje emocje, swoje życie. Jak na dłoni. Nie umiem inaczej. View oEmbed on the source website – Mówisz o osobistych rzeczach, które dotyczą też Twoich bliskich. Jest na tej płycie numer „In & out”. Cały czas jestem w dialogu z żoną. Dopytuję o jej granice, bo nie chcę ich przekroczyć. Ale powiedziałem jej, że to, że ona nie rozumie jeden do jednego, jest dla mnie komfortowe. – Twoja żona nie zna polskiego? Nie zna, dlatego zna moje utwory tylko z tłumaczeń. A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze. I wiesz, że ludzie do mnie piszą: „Nazywasz rzeczy po imieniu. Jak to, tak otwarcie mówisz o alkoholizmie w domu?”. A ja śpiewam: „Jesteś pato/ to tak samo jak ja/ Bo Twój tato lubił kombinować, naginać świat/ Różni ludzie mówią na głos, co odjebał za dnia/ A ja przyrzekam, że niedługo u mnie zmiana na bank/ Nie będę sługą swego DNA”. Wszyscy nauczyliśmy się różne rzeczy zamiatać pod dywan i przestaliśmy być wobec siebie szczerzy. Ludzie chodzą na terapie, a moją terapią jest śpiewanie o tych trudnych rzeczach. Dzisiaj pewne rzeczy przestają być wstydem. Na szczęście, bo on tyle nam kasuje w komunikacji. Dlatego staram się wychodzić ze strefy komfortu, po prostu mówić szczerze. To jest dla mnie bolesne, ale potem dostaję od ludzi wiadomości, że moje teksty potrafią zmienić ich życie. To mnie motywuje do działania, bo wiem, że napisałem numer, który nie jest letniaczkiem, ale nawet za wiele lat będzie ważny. Nie chciałbym, żeby to zabrzmiało arogancko, że jestem jakimś geniuszem. Nie jestem, ale pracowałem sumiennie nad płytą i nad sobą. – Z wykształcenia jesteś aktorem. Ale piszesz też teksty innym artystom, nagrywasz płyty. A chciałem być koszykarzem (śmiech). – Nie gniewaj się, ale jesteś za niski. Wiem, ale 20 lat temu wierzyłem, że mimo wszystko mi się uda. To, że zostałem aktorem, to był wypadek przy pracy. Przyjechałem z moją siostrą i z naszą grupą z Niemiec, z którą uczyłem się języka polskiego, na warsztaty teatralne do Warszawy. Średnio mi się chciało, a okazało się, że ten obóz zmienił moje życie. Zobaczyłem wtedy ludzi, moich rówieśników, którzy nie wstydzili się pokazywać emocji. Nie bali się zbłaźnić przed innymi, żeby kogoś rozśmieszyć. Nagle wyskakuje typ w moim wieku, w rajtuzach, rozśmiesza mnie i całą resztę. I nie interesuje go, że jest w rajtuzach. – Według 15-latka z Leverkusen ci ludzie w rajtuzach byli słabi? U mnie na ośce trzeba było mieć mocne łokcie, żeby sobie radzić. Moi kumple byli, delikatnie mówiąc, niegrzeczni. Ja byłem najgrzeczniejszy z nich, ale jak na dzisiejsze standardy to… też nie bardzo. A tu nagle jadę na obóz teatralny i widzę, że nie trzeba być gangsterem, żeby być silnym. Było zupełnie na odwrót, niż sobie wyobrażałem. – I zostałeś gościem w rajtuzach? W Leverkusen nikt o tym nie wiedział, bo na studia dojeżdżałem do Kolonii. A wieczorem wracałem i rozwoziłem pizzę. Trochę uciekałem od kolegów ze studiów. Oni są nierozumiani przez resztę świata, co powoduje, że izolują się i robią z aktorstwa religię. Dla mnie to było nie do dźwignięcia. – Nie zapraszałeś bliskich na przedstawienia, ponieważ… Nie chciałem, żeby mnie swoimi komentarzami zepsuli. Mogłoby się zdarzyć, że ktoś z moich bliskich przyszedł na przykład na premierę, a potem powiedział: „Mati, tego się nie da oglądać”. A ja mam przed sobą jeszcze 20 przedstawień… Nie, nie. Wolałem im nic nie mówić. Moi rodzice dowiadywali się o premierach z gazet. Nie interesuje mnie, co o mnie powiedzą obce osoby. Ale co powie ktoś z moich szeregów, potrafi mnie długo dojeżdżać. W ramach samoochrony nie informowałem nikogo o niczym (śmiech). Całe życie przed czymś uciekam. Chyba wolę zwiać, niż usłyszeć, że coś, co zrobiłem, jest słabe. – Czy takie asekuracyjne podejście nie ogranicza odczuwania radości z życia? Może trochę. Na przykład jak mój kilkuletni syn Amar próbuje nowych rzeczy, od razu na bieżąco przeliczam, że gdyby upadł, to jak by upadł, na co by upadł. Agi mnie przywołuje do porządku i mówi, że on da sobie radę. Ale to są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju. – A nie masz schizy, że Twoja żona pół-Włoszka, pół-Niemka przyjechała do Polski, żebyś Ty mógł robić karierę? Pewnie, że mam. Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna. – On Cię zmienił? Stałem się bardziej odpowiedzialny. Ogólnie lubię to, kim jestem i jaki jestem. A w przyszłości okaże się, czy byłem mądrym ojcem, czy nie. Zapieprzam, by mój syn mógł dobrze żyć, choć zamarłem na chwilę, gdy sobie pomyślałem, że mógłby zostać bananowcem – rozwydrzonym synkiem bogatego tatusia. Będzie miał łatwiej niż ja, chyba że zdążę rozpieprzyć wszystko. Ja pracuję od 12. roku życia i znam wartość pieniądza. Ale znam też jego „bezwartość”. Chyba nie mówi się tak po polsku? Chodzi mi o to, że jeśli są pieniądze, a reszta się nie zgadza, to one są nic niewarte. Widzisz? Cały ja. Zamiast się cieszyć, że mam fundusze, żeby Amar miał spokojne życie, już mnie zaczyna to martwić. – Twoi rodzice też poświęcili wszystko, żebyście Wy z siostrą mieli lepiej niż oni. Tata załatwił nam takie życie, jakie teraz mamy, ale oddał za to swoje. – To znaczy? Tata w Polsce był cukiernikiem. Mama była polonistką. Po to, żebyśmy z moją siostrą Martą mogli robić to, co chcemy, żeby ona mogła wyrwać się z klasy robotniczej, studiować, nauczyć się siedmiu języków, żebym ja mógł zostać aktorem i robić muzę, oni przenieśli się do Niemiec. Tam tata codziennie jeździł autobusem. Mama pracuje w szpitalu psychiatrycznym. Moja siostra, która jest mi bardzo bliska, miała chyba z tego powodu kompleks, bo zawsze mówiła, aż do śmierci taty w tym roku, że on jest cukiernikiem. Bolało mnie to, ale ona trafiła do wyższych sfer i chyba się wstydziła tego, że pochodzi z rodziny robotniczej. Dla mnie jako rapera było to łatwiejsze, bo mogłem o tym śpiewać. Ale Marta była i jest moim największym autorytetem. Zresztą ludzie, których miałem i mam wokół siebie, są moim wielkim szczęściem. Mam wspaniałą żonę i syna. I przyjaciół, z którymi tworzymy Bitaminę i Fikurazi. Jestem produktem tego, co zrobili ci fajni ludzie. Tych gorszych już dawno odsunąłem od siebie. – Żona mówi o Tobie, że jesteś uroczym człowiekiem. Jest taka turecka opowieść, którą się w życiu kieruję. Dziadek mówi wnukowi, że za każdy zły uczynek musi wbić gwóźdź w deseczkę. Gdy deska jest pełna gwoździ, dziadek mówi, żeby za każdy dobry uczynek wyciągał jeden gwóźdź. W końcu chłopak przynosi dziadkowi deseczkę bez ani jednego gwoździa. I mówi: „Zobacz, jaki jestem dobry”. A dziadek odpowiada: „Tylko zobacz, jak ta deska teraz wygląda. Jest pełna dziur”. Staram się być dobrym facetem, żeby w mojej deseczce zostało jak najmniej śladów po gwoździach. – W jednej z piosenek śpiewasz o tym, jaka jest dobra odpowiedź na pytanie, kim jesteś. I ja Ciebie teraz o to pytam. Jeśli kocham, to kocham wiecznie. Tak tam śpiewam. Jestem lojalną bestią. I jestem pomiędzy. Z jednej strony skromny, a z drugiej bywam arogancki, bo mam takie umiejętności, których jestem absolutnie pewien. Ani wysoki, ani niski. Kim jestem? Mateuszkiem, Ulkiem, jak mówi na mnie mama. Moja siostra, mama i ja mamy coś takiego, że na przykład zapraszamy gości na imieniny czy urodziny i nie spoczniemy, dopóki cała grupa nie będzie zadowolona. Moja żona, wychowana zupełnie inaczej, mówi wtedy: „Mati, ale pamiętasz, że to ty masz urodziny? Oni tu przyszli do ciebie, a ty się bawisz w kelnera”. Chciałbym umieć tak jak ona odpuszczać. Ale to jest mój wyraz troski o wszystkich bliskich. Dla nich mogę być kelnerem na swoich własnych urodzinach. Czasem ta troska wynika z pragnienia mojego spokoju. Ale jeśli moim spokojem jest to, żeby wszyscy byli szczęśliwi, to chyba nic złego. Nie robię ludziom nic, czego nie chciałbym dla siebie. W końcu śpiewam: „Teraz musimy być czujni/ by nie skaleczyć się nawzajem”.
TYLKO W VIVIE!. Był prymusem w szkole, mówiono że zawdzięcza wszystko mamie. Później spotkało go gorzkie rozczarowanie
Adam Mirek uchyla rąbka tajemnicy swojej drogi. Od perfekcyjnych ocen i łatki „dziecka nauczycielki” po brutalne zderzenie z rynkiem pracy. Choć miał wszystko, by odnieść sukces, rzeczywistość okazała się zaskakująco bezlitosna. Dopiero przypadek zaprowadził go do miejsca, w którym odnalazł siebie.
Choć wszystko wskazywało na prostą drogę do sukcesu, jego historia skrywa zaskakujący zwrot. Za perfekcyjnymi ocenami i opinią prymusa kryje się opowieść o odrzuceniu, niepewności i wyborach, które nie były oczywiste. Adam Mirek ujawnia kulisy, o których wcześniej nie mówił. Adam Mirek wywiad: prymus od pierwszych lat edukacji [...] Oszałamiający jest rozrzut Twoich zainteresowań. W szkole miałem średnią 6,0, w liceum 5,5. Piątkę albo nawet czwórkę miałem tylko z WF-u i z WOS-u. Całe życie byłeś prymusem? Od początku, choć w szkole podstawowej i gimnazjum zarzucano mi, że dobre oceny zawdzięczam mamie. Ona była moją nauczycielką w klasach jeden–trzy. Mieszkaliśmy w małym miasteczku, gdzie była tylko jedna szkoła. Nie miałem więc wyboru. To wszędzie wygląda tak samo – jeśli jesteś dzieckiem kogoś znanego, masz gorzej, bo wszyscy uważają, że nie zapracowałeś na sukces, tylko ktoś ci coś załatwił. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń Dlaczego Adam Mirek nie chciał doktoratu i jak trafił do PAN Deprymujące? Owszem. Oczywiście, że ważne jest szczęście i spotkanie na swojej drodze właściwych osób, ale bez ciężkiej pracy nie ma szans na sukces. A ja pracowałem ciężko. Tylko że wcale nie chciałem zostać doktorem. Po studiach chciałem iść pracować do jakiejś firmy, na przykład farmaceutycznej, robić to, co umiem i lubię, i zarabiać pieniądze. Jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że nikt nigdzie mnie nie chce. Doktorat mnie nie interesował, bo nie chciałem mieć zajęć dydaktycznych ze studentami. Na szczęście okazało się, że w Polskiej Akademii Nauk, gdzie w końcu wylądowałem, nie trzeba uczyć. Wolałeś samotnie siedzieć w laboratorium? Tak, bo mam w sobie ogromne pokłady nieśmiałości. W sytuacjach niezwiązanych z pracą jestem najbardziej nieśmiałą osobą na świecie. Nie podszedłbym do kogoś porozmawiać tak po prostu na ulicy, nawet jeślibym go kojarzył. Do Wiktora Zborowskiego? Akurat myślałem o Lady Gadze, ale to jest ten sam poziom niepodchodzenia. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan podsumowuje 8 lat pracy w telewizji. Mówi wprost, co ją dziś uderza najbardziej
Izabella Krzan w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swoich doświadczeniach zawodowych i refleksjach po ośmiu latach pracy w telewizji. Prezenterka mówi o zmianach, dojrzewaniu oraz o tym, co z tego czasu pozostało w niej na zawsze.
Izabella Krzan mówi o ośmiu latach pracy w telewizji i momentach, które skłaniają ją do refleksji nad upływem czasu. Choć wciąż czuje się młoda, coraz częściej dostrzega zmiany, jakie zaszły w jej życiu zawodowym i w niej samej. Izabella Krzan: osiem lat w telewizji, które zmieniły jej życie Funkcjonujesz w przestrzeni publicznej od lat, ale nie jest to już wyłącznie zwyczajna obecność medialna czy showbiznesowa. To jest raczej pewien stan ciągłego bycia widzianą, ocenianą, zapraszaną do kolejnych ról, a jednocześnie akt dojrzewania na oczach ludzi. Zdarza Ci się czasem usiąść w ciszy i pomyśleć, że choć wciąż jesteś młodą kobietą, to przeżyłaś już zawodowo zaskakująco dużo? Bardzo często przeżywam takie momenty. One przychodzą niespodziewanie, w zwyczajnych sytuacjach, kiedy wchodzę do studia albo na plan i nagle widzę wokół siebie ludzi młodszych ode mnie. I pojawia się takie ciche zdumienie, że przecież jeszcze niedawno to ja byłam tą najmłodszą osobą w redakcji czy studio. To nie jest nawet myśl o wieku, tylko raczej o czasie, który wydarzył się gdzieś obok mnie, trochę poza moją kontrolą. Z jednej strony czuję się nadal bardzo młoda, mam w sobie dużo ciekawości i lekkości, ale z drugiej wiem, że minęło już osiem lat od momentu, kiedy zaczęłam pracować w telewizji. Osiem lat! A te osiem lat właściwie ułożyły całe moje dorosłe życie. I nagle widzę, że w tym czasie zdążyłam przejść przez różne miejsca, różne role, zrobić wiele rzeczy, które kiedyś wydawały mi się bardzo odległe. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego Doświadczenie i pokora. Co naprawdę zostało po latach pracy Kiedyś odległe, a dziś jednak bardzo bliskie. Najbardziej poruszające jest jednak to, że wraz z tym doświadczeniem nie przychodzi poczucie, że wszystko mam już za sobą, tylko raczej większa pokora. Coraz częściej myślę o tym, co z tych lat zostaje we mnie, a nie tylko na zewnątrz. I co zostało w Twoim środku? Jakaś odporność, większy spokój, może też umiejętność odróżniania tego, co chwilowe, od tego, co naprawdę ma znaczenie. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności"
TYLKO W VIVIE!. Ta jedna decyzja sprawiła, że stał się gwiazdą internetu. Adam Mirek odsłania zaskakujące kulisy sukcesu
Samotność, laboratorium i nieoczekiwany zwrot w stronę internetu. Adam Mirek przyznaje, że jego droga do popularności nie była zaplanowana. Jeden przypadkowy krok wystarczył, by uruchomić lawinę zdarzeń, która na zawsze zmieniła jego życie zawodowe.
Adam Mirek w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada, jak z naukowca pracującego w samotności stał się twórcą popularnych treści na TikToku. Decyzja podjęta w czasie pandemii przyniosła nieoczekiwany sukces i wywołała mieszane emocje – od radości po poczucie winy. Adam Mirek. Decyzja podjęta w czasie pandemii zmieniła wszystko [...] A jednak na wywiad dałeś się namówić i całkiem dobrze nam to idzie. To dlatego, że znaliśmy się wcześniej. Wiesz, jestem człowiekiem, któremu przy innych wyczerpują się baterie, a ładuję je w samotności. W laboratorium całe godziny spędzałem sam. Słuchałem audiobooków, podcastów. A potem założyłem konto na TikToku. Też z samotności? Z nudów trochę. Pół roku spędzałem na południu Francji w Montpellier, gdzie miałem stypendium doktoranckie, a potem pół roku w Polsce. I tak przez trzy lata. I cały czas chodziło mi po głowie, że chciałbym działać w internecie. Tylko nie wiedziałem, co chcę robić i jak. Ale gdy wybuchła pandemia, po prostu zdecydowałem, że założę konto na TikToku. Postanowiłem, że jeśli pierwsze filmy odniosą sukces, będę robił to dalej. Pierwszy filmik zobaczyło kilkanaście tysięcy osób. Byłem oszołomiony, bo przecież tylko opowiadałem o tym, czy to prawda, że jak się w zimie nie założy czapki, to się zachoruje. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał Od laboratorium w Montpellier do internetu. Tak powstał popularnonaukowy profil Jesteś pogromcą mitów? To jaka jest prawda? Jak nie założysz czapki, to ci co najwyżej uszy zmarzną. Chyba że trafisz na kogoś przeziębionego, kto ci sprzeda wirusa. Wtedy i czapka cię nie ochroni. Sukces przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Byłem w szoku. Z jednej strony bardzo się ucieszyłem, a z drugiej pomyślałem: A co, jeśli ktoś ze znajomych się dowie? To po co to zrobiłeś? Oprócz tego, że po prostu to było moje pragnienie, odkryłem, że na TikToku nie było żadnego polskiego profilu popularnonaukowego. A ja uważam, że każdemu należy się wiedza naukowa, przynajmniej podstawowa, której nie wyniesie się ze szkoły. Obawiałeś się reakcji kolegów naukowców? Byłem ciekaw, jak moja internetowa działalność zostanie odebrana, i byłem trochę zaskoczony, że w Polsce spuszczono na moją działalność zasłonę milczenia. Za to mój francuski promotor twierdził, że to, co robię, jest świetne i można zrobić wspaniałą karierę, niekoniecznie prowadząc badania, ale właśnie propagując naukę. I znów byłem rozdarty, bo z jednej strony cieszyłem się, że dobrze mi idzie, że ludzie chcą mnie oglądać, a z drugiej miałem poczucie winy, że mógłbym robić coś pożytecznego, a nie bawić się w internet. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń
TYLKO W VIVIE!. 200 tys. książek i miliony fanów… Adam Mirek zdradza, czego naprawdę mu dziś brakuje
Coś się zmieniło po 2023 roku. Relacje zniknęły, nauka zeszła na dalszy plan, a w ich miejsce pojawiła się ogromna popularność. Adam Mirek otwarcie mówi o tym, czego dziś mu najbardziej brakuje i dlaczego jego droga potoczyła się zupełnie inaczej, niż planował.
Adam Mirek w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swoim sukcesie, zmianach w życiu po obronie doktoratu w 2023 roku oraz tęsknocie za pracą naukową. Mówi także o relacjach, planach na przyszłość i możliwym serialu na podstawie swojej książki. Adam Mirek o sukcesie: 200 tysięcy książek i miliony obserwatorów [...] Nie brakuje Ci pracy naukowej? Brakuje, ale nigdy nie powiedziałem, że już nie będę prowadził żadnych badań i nie będę pracował w laboratorium. Twój sukces, a za taki możemy uznać 200 tysięcy sprzedanych książek, milion trzystu obserwatorów na TikToku, prawie 400 tysięcy na Instagramie, zweryfikował znajomości? Ze środowiskiem naukowym nie mam styczności, od kiedy w 2023 roku obroniłem doktorat. Gdy zacząłem działać publicznie, kilka osób zniknęło z mojej orbity. Nie sądzę, żeby to wynikało z zazdrości. Raczej z niezrozumienia. Ale to mnie nie boli. Zawsze za to są ci, z którymi znam się od liceum. Na nich zawsze mogę liczyć. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń Adam Mirek o życiu po doktoracie Wygląda na to, że Twoje życie jest niezwykłe. Dla mnie jest zwykłe, a niezwykłe jest życie innych ludzi. Dokąd zmierzasz? Nie mam dalekosiężnych planów. Kiedyś to robiłem i niewiele udawało mi się zrealizować. Planowałem, że zostanę aktorem, a poszedłem na politechnikę. Chciałem pracować w firmie farmaceutycznej, a zrobiłem międzynarodowy doktorat. Miałem zostać naukowcem z tytułem profesora i dokonywać wielkich rzeczy, a piszę popularnonaukowe książki dla dzieci i jestem człowiekiem w sieci. Jak dobrze pójdzie, za cztery lata ukaże się serial na podstawie mojej książki. Nauczyłem się, że okazje pojawiają się znikąd, a ja jedynie muszę sprawdzić, czy one wpisują się w program mojej misji, i je wykorzystać. Czegoś Ci brakuje? Odkrywania rzeczy, których nikt jeszcze nie odkrył. Ale może właśnie moją rolą jest zaszczepić w ludziach miłość do nauki, żeby to oni mogli dokonywać wielkich rzeczy? CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał
TYLKO W VIVIE!. Porażki bolały, ale to mama Izabelli Krzan dała jej tę jedną rzecz, która zmieniła wszystko. To, co zrobiła, zaskakuje
Izabella Krzan odsłania kulisy swojej drogi do sukcesu i mówi wprost o bolesnych momentach, które miały ją zatrzymać. Zamiast triumfów były odmowy, zamiast wsparcia, słowa zwątpienia. Dziś ujawnia, co naprawdę ją zbudowało i dlaczego porażki okazały się kluczowe.
Nikt nie widział tych chwil. Cisza po kolejnych „nie”, decyzje podejmowane w samotności i ogormna siła. Izabella Krzan dopiero teraz w rozmowie z magazynem VIVA! ujawnia, co działo się wtedy, gdy pojawiały się chwile zwiątpienia. Izabella Krzan o porażkach w konkursach piękności Brałaś jednakże udział w wielu konkursach piękności. Tak, kilka razy. I też bez spektakularnych sukcesów. Wygrałam jeden regionalny tytuł, ale w większych konkursach słyszałam raczej, że to nie jest ten moment, że się nie nadaję. I kiedy ktoś dziś patrzy na moją drogę tylko przez pryzmat tego, co się udało, mam w sobie potrzebę, żeby powiedzieć, że pod spodem jest bardzo dużo momentów, w których ktoś mówił mi „nie”. I to Cię nie zatrzymało. Parłaś do przodu. Jak taran. I do dziś się nad tym zastanawiam, skąd się to wzięło. Bo ja naprawdę wiele razy zaczynałam od nowa. I, co ciekawe, te porażki nie zostawiały mnie w miejscu, tylko raczej popychały dalej. Myślę, że ogromną rolę odegrała moja mama. Ona była bardzo uważna, nie pchała mnie na siłę, tylko towarzyszyła mi w tym, co było dla mnie ważne. I chyba widziała, że ja się z tych rzeczy podnoszę. Że to po mnie trochę spływa, nie w sensie obojętności, tylko takiej wewnętrznej odporności. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności" Cicha determinacja Izabelli Krzan. Co naprawdę pchało ją do przodu? Czyli to była bardziej determinacja niż wiara w sukces? Determinacja, ale taka cicha. Bez wielkich deklaracji, bez potrzeby udowadniania czegoś światu. Raczej takie wewnętrzne przekonanie, że próbuję jeszcze raz. Bo ja naprawdę próbowałam wielu rzeczy. Tańczyłam osiem lat taniec towarzyski, przestałam, bo mój partner wyjechał. Grałam w siatkówkę, dobrze mi szło, ale klub upadł, bo zabrakło pieniędzy. I to też mnie czegoś nauczyło. Że nie wszystko, co się kończy, jest porażką. Czasem to jest po prostu zmiana kierunku, na którą nie mamy wpływu. Dumna jesteś z siebie? Dumna, bo widzę, ile w tamtej dziewczynie było odwagi i uporu, nawet jeśli wtedy tego tak nie nazywałam. I mam poczucie, że to właśnie te momenty, kiedy coś się nie udawało, zbudowały mnie najbardziej. Bo sukces jest głośny i widoczny. A to, co nas naprawdę kształtuje, dzieje się dużo ciszej. W tych momentach, kiedy nikt nie patrzy i kiedy trzeba zdecydować, czy próbujesz jeszcze raz, czy już odpuszczasz. A Ty nigdy nie odpuszczasz. I zawsze próbuję. I znam smak porażki. On wcale nie jest aż taki gorzki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego
TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek zmienił laboratorium na TikToka. Dziś ujawnia, co skłoniło go do tej decyzji
Porzucił miejsce, gdzie powstają przełomowe odkrycia, by mówić o nich w zupełnie innej przestrzeni. Decyzja Adama Mirka budzi pytania. Co sprawiło, że naukowiec zamienił laboratorium na TikToka? Kulisy ujawnił w najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA!.
Adam Mirek, naukowiec i autor doktoratu o nowoczesnych systemach dostarczania leków, podjął decyzję, która może zaskakiwać. Zamiast dalszej pracy w laboratorium wybrał internet i TikToka. Dziś tłumaczy skomplikowane zagadnienia naukowe w prosty sposób, inspirując młodych ludzi do wyboru ścieżki naukowej. Adam Mirek o tym, dlazego zaczął tworzyć w sieci [...] Dlaczego naukowiec zamienia laboratorium na TikToka? Dlatego, że zobaczył, że świat można zbawić również poza laboratorium. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał Od doktoratu do internetu. Jak Adam Mirek popularyzuje naukę Chciałeś zbawiać świat? Chciałem przesuwać granice nauki. A potem odkryłem, że opowiadanie o nauce w sposób zrozumiały dla wszystkich też może zbawić świat, bo może ktoś, kogo zainspiruję, dokona kiedyś jakichś przełomowych odkryć. Do mnie piszą młodzi ludzie, że na przykład dzięki mojemu kanałowi na TikToku postanowili iść na studia medyczne albo biotechnologiczne. Oczywiście zastanawiałem się, gdzie jest moje miejsce – w laboratorium czy w internecie. Napisałem doktorat „Nowoczesne systemy kontrolowanego dostarczania leków wykonane w oparciu o biodruk 3D i elektroprzędzenie”. To fantastyczny temat zahaczający o przeszczepianie sztucznych narządów wydrukowanych w laboratorium właśnie, o terapie przeciwnowotworowe, o opatrunki z lekiem, które wszczepione w ciało, w miejsce guza powodują jego znikanie. Mam nadzieję, że z badań, które wykonałem w ramach doktoratu, ktoś korzysta. Ty nie korzystasz. Skupiłem się na popularyzowaniu nauki, czyli opowiadaniu ludziom o trudnych sprawach w łatwy sposób. Gdybym dzisiaj miał ci powiedzieć, na czym mi zależy, powiedziałbym, że chcę, żeby ludzie się dowiedzieli, że nauka jest z nami na co dzień i nie jest oderwana od rzeczywistości. Jest w tej kanapce, która tu przede mną leży, w samochodzie, który stoi tu na parkingu. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń