Ewa Wachowicz o absurdalnych cenach w restauracjach. Ostatniej kolacji z mężem nie zapamięta pozytywnie
Ewa Wachowicz nie ukrywa, że wysokie ceny w restauracjach coraz częściej budzą jej oburzenie. W rozmowie z reporterem Viva.pl opowiedziała o sytuacji z ostatniej kolacji z mężem, która – jak przyznała – pozostawiła spory niesmak.
W czasach, gdy wyjście do restauracji dla wielu osób staje się luksusem, temat cen elektryzuje zarówno gości, jak i samych restauratorów. Rafał Kowalski z Viva.pl zapytał Ewę Wachowicz wprost, czy jej zdaniem wszystkie wysokie progi cenowe są dziś uzasadnione. Odpowiedź była zaskakująco szczera. Ewa Wachowicz o cenach w restauracjach Rozmowa zaczęła się od pytania o rosnące ceny w restauracjach. Reporter zauważył, że talerzyk z pomidorem za 17 zł potrafi skutecznie odebrać apetyt. Ewa Wachowicz przyznała, że sama miewa podobne odczucia. "Ja też mam czasem takie wrażenie, że te ceny są kompletnie nieuzasadnione" – powiedziała wprost. Choć prowadzi własną restaurację w Krakowie i zna realia branży od podszewki, nie zamierza udawać, że każdy rachunek da się logicznie obronić. Jej słowa pokazują, że nawet osoby z wieloletnim doświadczeniem gastronomicznym dostrzegają rosnący rozdźwięk między ceną a tym, co faktycznie trafia na talerz. Ewa Wachowicz wspomina kolację z mężem. Pozostał niesmak. "To były cztery plasterki' Najwięcej emocji wzbudziła jednak historia z prywatnej kolacji. Ewa Wachowicz opowiedziała o sytuacji, która spotkała ją zaledwie dzień wcześniej. "Wczoraj miałam taką sytuację, nie powiem w jakiej restauracji, byłam na kolacji i przyznam szczerze, że mój mąż zamówił kaczkę, pierś z kaczki" – relacjonowała. To, co pojawiło się na talerzu, bardzo ich zaskoczyło. "I ta pierś była, tak jakby w moim rozumieniu, były to cztery plasterki. Plasterki, nie kawałki, plasterki" – podkreśliła. Jak przyznała, miała wrażenie, że nie była to nawet cała pierś z kaczki. Spojrzała na cenę, a potem na talerz i – jak powiedziała – zdała sobie sprawę, że jej mąż "nie ma szans się tym najeść". TYLKO NA VIVA.PL: Fani od lat nachodzą jej dom, ale co innego złości ją bardziej. Ewa Wachowicz apeluje: „To brak kultury!” Restauratorka kontra klientka – czy wszystko da się usprawiedliwić? Choć Ewa Wachowicz nie kryła rozczarowania, zaznaczyła, że jako restauratorka znajduje się w trudnej sytuacji, oceniając innych. "Mnie jako restauratorowi jest bardzo ciężko to oceniać" – przyznała. Z jednej strony widzi perspektywę klienta, który oczekuje jakości i adekwatnej porcji do ceny. Z drugiej – zna mechanizmy rynku. "Jeżeli są klienci takiej restauracji, przychodzą i zamawiają za te pieniądze ten plasterek kaczki, okej, skoro jest klient, no to restauracja ma prawo tak funkcjonować" – podsumowała. W trakcie rozmowy Rafał Kowalski zapytał również, czy w takich sytuacjach mówi wprost kelnerowi, że coś jej nie odpowiada. Wiele osób unika konfrontacji i z grzeczności odpowiada, że "wszystko było w porządku". Ewa Wachowicz nie ma z tym problemu. "Zawsze odpowiadam zgodnie z prawdą” – zadeklarowała. Jeśli coś jest niedoprawione, niedosolone albo po prostu jej nie pasuje, mówi o tym otwarcie. Jak podkreśliła, jest zwolenniczką zasady, że "prawda zawsze się obroni". TYLKO NA VIVA.PL: Ewa Wachowicz od lat opiekuje się schorowaną mamą. Teraz ujawnia jedno. Z myślą o niej musiała zmienić scenariusz swojego programu Cała rozmowa z Ewą Wachowicz znajduje się na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Zamek, kapłon i 333 przepisy z XVII wieku – święta Lubomirskich-Lanckorońskich to inny świat
W ich domu święta pachną historią, tradycją i… staropolskimi recepturami. Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy zdradzają, kto zasiądzie z nimi do wigilijnego stołu i jak wygląda Boże Narodzenie w książęcym stylu.
Od 2001 do 2013 roku Jan Lubomirski-Lanckoroński był związany z Dominiką Kulczyk. U jej boku doczekał się dwójki dzieci: syna Jeremiego Sebastiana oraz córki Weroniki Konstancji. Po rozstaniu związał się z Heleną Mańkowską, współwłaścicielką „Uzdrowiska Szczawnica”. Ślub wzięli w sierpniu 2020 roku i niedługo potem powitali na świecie córeczkę Elisabeth Helene. Jak wyglądają święta księcia i hrabianki? Helena i Jan Lubomirscy-Lanckorońscy w wywiadzie opublikowanym na łamach „VIVY!” w grudniu 2021 roku zdradzili, czy spędzają święta w iście królewskim stylu w zamku i co znajduje się na ich świątecznym stole! Były mąż Dominiki Kulczyk przekazał wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie z Państwem do wigilijnego stołu? Jan: Nasza tradycja odnośnie do potraw sięga cztery wieki wstecz. W rodzinie Lubomirskich powstała pierwsza polska książka kucharska. Stanisław Czerniecki, kuchmistrz, który zaczął karierę na dworze mojego dziewięć razy pradziadka wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego na zamku w Wiśniczu – a rozwinął swoją sztukę kulinarną w czasach Michała Lubomirskiego, syna Stanisława – w 1682 roku wydał swoje przepisy pod tytułem „Compendium ferculorum albo zebranie potraw”. Są to 333 przepisy na potrawy mięsne, rybne, mleczne, pasztety, torty i ciasta. Niektóre z nich byłyby dziś trudne do zrealizowania, no chyba że dysponujemy ogonami bobra, chrapami łosia, mięsem z głuszca lub cietrzewia… Ulubionym bohaterem przepisów Czernieckiego był kapłon – kastrowany i tuczony kogut, na którego przyrządzenie podaje kilkadziesiąt przepisów. Niedawno, już po raz ósmy, książka została wznowiona i wydana przez Muzeum Pałac w Wilanowie i moją fundację. Zobacz: Dominika Kulczyk i Jan Lubomirski byli małżeństwem jak z bajki, lecz wspólne życie nie było im pisane Jan i Helena Lubomirscy z córeczką w obiektywie „VIVY!”, grudzień 2021 Na wigilijnym stole, tym razem na zamku w Lubniewicach, znajdą się potrawy według przepisów kuchmistrza Czernieckiego? Jan: Tak jest. Wigilia w Polsce tradycyjnie jest postna, więc jako zabawną ciekawostkę dodam, że nasza rodzina od paru wieków elegancko obchodziła tę zasadę – a Kościół się z tym zgadzał – mianowicie podawaliśmy ogony bobrze, dlatego że są pokryte łuską i mogą być traktowane jako ryba. Helena: W tym roku bobrów nie będzie, ale w pierwszy dzień świąt sama przygotuję francuską tradycyjną potrawę – indyka faszerowanego jadalnymi kasztanami. Brzmi wspaniale! Przyznam, że Wigilia u francuskich przyjaciół w Paryżu była dla mnie kulinarnym zaskoczeniem. Jadłam bliny z kawiorem, łososia, foie gras i ostrygi. Helena: Oprócz ostryg wszystko zagości na naszym stole. To będą święta polsko-francuskie. Na deser bûche de Noël, tradycyjne ciasto francuskie w kształcie polana drewna, czyli biszkopt z kremem maślanym o smaku orzecha laskowego, Grand Marnier lub kawy. Jan: À propos tradycji, od drugiego roku życia wychowywałem się właściwie w Austrii. Moja prababka była Austriaczką. Do dzisiaj pamiętam, jak moja mama patrzyła na to z ogromnym zaskoczeniem, że w Austrii podawano pasztet. Helena: Na deser…? (śmiech). CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Czekaliśmy na siebie całe życie” - oto historia związku Heleny i Jana Lubomirskich-Lanckorońskich Jan: Nie, w czasie Wigilii. Praktycznie wszystkie święta i wakacje spędzałem na zamku cioci – baronowej Doroty von Suttner-Gatterburg, która była moją zastępczą babcią, w przepięknej, otoczonej winnicami miejscowości Retz, gdzie kręcono „Trzech muszkieterów”. Na zamku panował austro-węgierski sznyt, babcia mnie musztrowała, ucząc między innymi właściwego siedzenia przy stole z książkami pod pachami. Jej ciotka, Bertha von Suttner, pisarka i dziennikarka, jako pierwsza kobieta została wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla. Pobyt w Austrii był dla mnie odskocznią od życia w komunistycznej Polsce, gdzie po wojnie byliśmy wrogo traktowani. Mojemu ojcu nie wolno było studiować, pracować, doznawał różnych szykan, ale to jest temat na inną rozmowę. Mam trójkę dzieci. Helenka wspaniale zajmuje się moimi dziećmi z pierwszego małżeństwa, jest właściwie ich drugą mamą i one zresztą tak ją traktują. Z moją byłą żoną Dominiką spędzamy też często święta. Helena: Tak, przepadam za dziećmi Jana, rok temu nasza rodzina powiększyła się o Elisabeth. Święta Bożego Narodzenia to bardzo ważny, rodzinny czas, dlatego często staramy się spędzać go razem. Łączy nas magia świąt. Co pojawia się najczęściej na świątecznym stole u Lubomirskich? W wywiadzie, którego Jan Lubomirski-Lanckoroński udzielił dla „Faktu” zdradził, że z dzieciństwa pamięta na wigilijnym stole przede wszystkim mięso - dziczyznę, gęś i pasztet. Jego ulubioną potrawą był jednak deser o nazwie Linzer Augen. To nic innego, jak kruche ciasteczka z marmoladą, posypane cukrem pudrem i z wzorkami. Obecnie Wigilia u małżeństwa to kultywowanie różnych tradycji. Na naszym stole królują głównie polskie dania, czyli uszka z grzybami, uszka z mięsem — to też nam się zdarza. Barszcz. Kompot z suszonych owoców. Jemy też oczywiście ryby. Nie jestem wielkim fanem karpia, ale lubię go w wersji pieczonej. Karp w galarecie do mnie nie przemawia. Przepadam za to za pieczonym łososiem, którego pamiętam jeszcze z austriackich Wigilii mojej ciotki. No i oczywiście musi być zupa grzybowa. Obowiązkowo. Bez zupy grzybowej nie ma dla mnie świąt. Podajemy też krokiety – jako alternatywę do uszek. Zajadają się nimi moje córki. Żona, która ma ojca Polaka i matkę Francuzkę, przygotowuje indyka z kasztanami. Jest przepyszny! To jedno z moich ulubionych świątecznych dań. - mówił Lubomirski dla Fakt.
„Dorastałam w świecie ciszy” – poruszająca spowiedź Olgi Bończyk o traumach z dzieciństwa, utracie bliskich i sile, która rodzi się z bólu
Mariola Bojarska-Ferenc, redakcja VIVA.pl
W najnowszym odcinku programu Bez Tabu Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z Olgą Bończyk – aktorką, wokalistką, kobietą, która od lat zachwyca talentem, ale tym razem pokazuje swoją najbardziej kruchą, prawdziwą stronę. To rozmowa o ciszy, dzieciństwie, które uczyło empatii i odwagi, o bólu, który z czasem stał się siłą.
Dzieciństwo w świecie ciszy Olga Bończyk dorastała w domu, w którym dźwięk miał zupełnie inne znaczenie niż dla większości z nas. Jej rodzice byli niesłyszący, a dla niej – jako dziecka – to była codzienność, coś naturalnego. Dopiero świat na zewnątrz uświadomił jej, że ludzie postrzegają to jako „inne”. Zderzenie z uprzedzeniami, stereotypami i brakiem akceptacji sprawiło, że od najmłodszych lat musiała budować w sobie odporność. „Wychowywanie się w rodzinie, w której jest tyle deficytów, na przykład właśnie jak niepełnosprawność rodziców, to bardzo wiele rzeczy determinuje. I teraz mówię to z całą odpowiedzialnością i ogromną powagą, ponieważ ja jestem dzieckiem CODA (Children of Deaf Adults), czyli dzieci osób dorosłych niesłyszących. Dzieci wychowujące się w takich domach mają odwróconą charakterystykę odpowiedzialności za drugiego”. – przyznaje Olga w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc. Miłość, opieka i odwrócone role W nowym odcinku mowa jest także o zjawisku, które psychologowie nazywają parentyfikacją – kiedy dziecko staje się opiekunem swoich rodziców. W jej życiu to doświadczenie miało ogromne znaczenie. Od najmłodszych lat tłumaczyła świat rodzicom, była ich głosem i łącznikiem z rzeczywistością. Ta rola, choć ukształtowała jej odpowiedzialność, miała też swoją cenę – trudność w stawianiu granic i skłonność do nadopiekuńczości w dorosłych relacjach. To właśnie dlatego, jak przyznaje artystka, w związkach często dawała za dużo. Chciała ratować, rozumieć, wspierać – zapominając o sobie. Dziś wie, że to nie brak miłości, ale brak równowagi, sprawiał, że te relacje się rozpadały. Strata, która zostaje na zawsze Nie ma w tej rozmowie udawania ani ucieczki od trudnych emocji. Olga Bończyk opowiada o odejściu rodziców i przyjaciół, o żałobie, która nigdy nie mija, ale z czasem zmienia barwy. Była przy swoich bliskich do końca – trzymała ich za rękę w ostatnich chwilach. To doświadczenie, jak mówi, zostawia w człowieku ślad na zawsze. Śmierć matki, gdy miała zaledwie osiemnaście lat, była momentem granicznym. Potem przyszła choroba ojca, a później odejście przyjaciół i partnera – każde z tych wydarzeń uczyło ją pokory wobec życia. Świadoma decyzja – życie bez dzieci W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc Olga szczerze mówi o swojej decyzji, by nie mieć dzieci. To nie był przypadek ani brak możliwości – to świadomy wybór. Po latach opieki nad innymi, postanowiła zadbać o siebie. Uważa, że to uczciwe wobec samej siebie i wobec świata – nie ulegać presji społecznej, która każdej kobiecie przypisuje jedną rolę. To wyznanie poruszyło widzów, ale też dodało odwagi wielu kobietom, które czują podobnie, lecz boją się o tym mówić. Dziś Olga Bończyk uczy się zatrzymywać. Pozwala sobie na odpoczynek, na samotność, która już nie boli, ale koi. Po latach pracy, presji i oczekiwań, świadomie wybiera ciszę – tę samą, która towarzyszyła jej od urodzenia, ale dziś ma zupełnie inny dźwięk. Druga część programu: Katarzyna Kucewicz o związkach W drugiej części odcinka Mariola Bojarska-Ferenc rozmawia z psycholożką i psychoterapeutką Katarzyną Kucewicz. To spotkanie, które stanowi dopełnienie wyznania aktorki. Psycholożka tłumaczy, jak nasze dzieciństwo wpływa na dorosłe relacje i dlaczego tak często powtarzamy te same schematy, które poznaliśmy w domu. Kucewicz podkreśla, że nie istnieje coś takiego jak „idealny związek”. Prawdziwa bliskość wymaga komunikacji, uważności i odwagi, by mówić o swoich potrzebach. Zwraca też uwagę na „czerwone flagi” – przemoc emocjonalną, milczenie, brak wsparcia czy zazdrość podszytą kontrolą – które często błędnie bierzemy za dowód miłości. To rozmowa, która nie tylko dotyka emocji, ale też daje narzędzia. Pomaga zrozumieć, że miłość zaczyna się od poznania samego siebie, a szczęśliwy związek nie jest bajką, lecz codzienną decyzją o szacunku i empatii. Ten odcinek Bez Tabu to spotkanie dwóch kobiet – jednej, która przeżyła i przeszła przez ból, oraz drugiej, która pomaga go zrozumieć. To opowieść o tym, że z ciszy może narodzić się muzyka, z cierpienia – siła, a z prawdy – spokój. View oEmbed on the source website
Ilona Ostrowska przejechała Wyspy Kanaryjskie wzdłuż i wszerz. Zdradziła nam, które miejsca zachwyciły ją najbardziej
Podróże zaszczepił jej tata marynarz, ale najbardziej ceni te, podczas których czuje się prawdziwie wolna. Na Teneryfie zachwyciła ją bujna zieleń i księżycowy krajobraz, na Fuerteventurze złote niekończące się plaże. Ilona Ostrowska znów leci tam z radością...
Elżbieta Pawełek: Święty Augustyn napisał, że „świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jej jedną stronę”. Ilona Ostrowska: Moja książka w takim razie jest bardzo gruba. Arabskie przysłowie mówi, że „ten, kto żyje, widzi dużo, ten, kto podróżuje, widzi więcej”. Dzisiaj podróże stały się łatwiejsze. Ale to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze i stajemy się przez to bogatsi, mądrzejsi i bardziej empatyczni. Liczyłaś kiedyś wszystkie swoje podróże? Nie, choć może to dobry pomysł, żeby je policzyć. Mogłabym zrobić sobie drzewo geograficzne i zobaczyć, gdzie jeszcze powinnam pojechać lub gdzie jeszcze nie dotarłam. Jeśli chodzi o Europę, to nie ma sensu wymieniać miejsc, które odwiedziłam. Chyba że masz czas do jutra... Nie, porozmawiajmy więc o Wyspach Kanaryjskich. W moim sercu zajmują szczególne miejsce. Jest ich kilka, a wliczając w to wszystkie maleńkie wyspy, uzbiera się ich kilkanaście i każda wydaje się inna. Mówi się, że najbardziej różnorodna jest największa z nich Teneryfa, najbardziej niezwykła jest Lanzarote, nazywana wyspą ognia, a najpiękniejsze plaże ma Fuerteventura, wyspa wiatru, o którego sile mogłam się już przekonać. Gdzie czułaś się najlepiej? Na Teneryfie, na którą znowu mam wykupiony bilet lotniczy. Bardzo się cieszę na ten wyjazd, bo tym razem zatrzymam się w hoteliku na plantacji bananowców i awokado. To mnie tak kręci, że zerwę sobie awokado z drzewa albo przynajmniej na nie popatrzę, że będę się budziła wśród bananowców. Zależało mi na tym, żeby mieć intymność i przestrzeń tylko dla siebie. Czyli poznałaś już Teneryfę? Tak. W Santa Cruz na Teneryfie odbywa się drugi co do wielkości na świecie karnawał pełen barwnych parad i widowisk. Jest tu Playa de las Teresitas, złocista plaża z piaskiem sprowadzonym z Sahary, idealna na relaks. Wyruszając z portu, można przenieść się na sąsiednie wyspy, choćby na najbliższą Gomerę. Santa Cruz jest dziś stolicą Teneryfy, ale kilkaset lat temu jej funkcję pełniła La Laguna, miasteczko z uroczą starówką w kolonialnym stylu, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wspaniałe jest to, że całą wyspę można objechać samochodem w ciągu trzech, czterech godzin. Północno-zachodnia część jest zielona dzięki górom, dającym osłonę przed wiatrem. Południowo-wschodnia zaś jest bardziej surowa i uboga w roślinność. Niesamowite jest to, że jedzie się w górę wśród lasów piniowych do Parku Narodowego Teide i nagle wpada się w wulkaniczną scenerię. Pamiętam, że dostałam aż gęsiej skórki. Też tak miałaś? Miałam wrażenie, jakbym żywcem została przeniesiona na Księżyc. Wokół rozciągał się znany z filmów science-fiction, kosmiczny krajobraz z górującym nad nim zastygłym wulkanem Teide. Jest to trzeci największy wulkan świata, jeśli zmierzyć go od podstawy w głębinie oceanu i zarazem najwyższy szczyt Hiszpanii, ma ponad 3700 m n.p.m. Trochę przez śnieg zalegający na jego stożku przypominał mi górę Kilimandżaro, którą miałam okazję zobaczyć z bliska. A miałaś okazję zajrzeć w czeluść wulkanu Teide, gdzie według dawnych mieszkańców wyspy Guanczów siedzi duch zła i diabły? Nie, bo się boję diabłów. Jeszcze by mnie tam wciągnęły (śmiech). Góra robi naprawdę niesamowite wrażenie. Rzuca na Atlantyk spektakularny trójkątny cień — długi na 60 kilometrów. Z tego, co wiem, prowadzą tam liczne szlaki piesze, można też dostać się na nią kolejką linową. Co jeszcze byś poleciła na Teneryfie? Mascę. Odrobiny egzotyki i atmosfery dżungli wcale nie trzeba szukać w dalekiej Amazonii. Znajdziemy ją w tym maleńkim miasteczku zamieszkanym przez sto osób, położonym w samym sercu wąwozu o tej samej nazwie. To urocze miejsce jakby zawieszone wśród surowych skał. Otulone bujną zielenią, ozdobione palmami, kontrastującymi z błękitem nieba. Byłam tam kilka razy, zapiera dech. Miejsce leży w cudownej głuszy, której można doświadczyć, gdy nie ma tu wycieczek, bo Masca po Teide to druga największa atrakcja na Teneryfie. Z kolei Fuerteventura jest kompletnie inna. Bardziej surowa. Przez to, że jest taka wietrzna, wydaje się bardzo romantyczna. Zaimponowały mi jej bezkresne plaże, ta przestrzeń jest ujmująca. Tam się naprawdę odpoczywa. A inny plus tej wyspy jest taki, że dosłownie wszędzie rośnie tam aloes. Ciągle ktoś dawał mi krem z aloesu, który jest cudownym środkiem na wszystko, nie mówiąc o tym, że sama zrobiłam sobie jego spory zapas przed wyjazdem do domu. Dlatego tak dobrze wyglądasz... Najwyraźniej, choć było to pięć lat temu, ale krem ciągle trzyma. Jak na wyspie rośnie aloes, to znaczy, że jest dobrze nawodniona. Fuerteventura od lat przyciąga miłośników sportów wodnych. Surfowałaś? Nie. Wielu moich znajomych zaczęło surfować, bo daje im to odskocznię od codzienności, ale ja boję się głębokiej wody. Może kiedyś opanuję lęk, jednak na razie żywioł wody mnie paraliżuje... Gran Canarię też bardzo dobrze wspominam, wybrałam się tam kiedyś z mamą i córeczką. To był nasz babski wypad. Mama ćwiczyła thai chi, kilkuletnia córka dokazywała z jakimś stworem w kostiumie zabawiającym dzieci, a ja zachwycałam się zielenią, w której dosłownie tonął nasz hotel. Dużo czytałam, pływałam, byłam szczęśliwa. Im częściej jestem na Kanarach, tym chętniej tam wracam. Rozmawiała Elżbieta Pawełek
Życie go nie rozpieszczało, mama była jego aniołem stróżem. Mało kto wie, jaki prywatnie jest reżyser kultowych hitów
Radosław Piwowarski w wywiadzie dla VIVY! otwarcie mówi o rodzinie, ojcostwie i pracy. Z sentymentem wspomina własnych rodziców, dzieli się dumą z dzieci i zdradza, co dziś daje mu największą radość.
Radosław Piwowarski w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedział o relacjach z dziećmi, wpływie rodziny na życie zawodowe i przeszłości pełnej emocji. Reżyser znany m.in. z takich hitów jak: „Złotopolscy”, „Ciemna strona Wenus”, „Pociąg do Hollywood” zdradza kulisy ojcostwa, wspomina własnych mistrzów i dzieli się refleksjami o współczesnym świecie. Radosław Piwowarski o relacjach z dziećmi i rodzinie. Wywiad VIVY! – Masz dobre relacje z dziećmi? Radosław Piwowarski: Bardzo dobre. Moja córka Karinka jest doskonałym rysownikiem, przez wiele lat pracowała dla „Przekroju”. Kordian zaś jest reżyserem. Myślę, że nawet lepszym ode mnie, tylko żyje w gorszych czasach dla filmowców. Napisał powieść „Nagie dusze” o Stanisławie Przybyszewskim, która być może zostanie sfilmowana na Zachodzie. Komponuje muzykę i dla „Pani od polskiego” zrobił fantastyczną oprawę muzyczną. Młodszy Cyprian jest adiunktem w łódzkiej szkole filmowej i uchodzi za jednego z najlepszych specjalistów od efektów specjalnych w filmie. Jest kreatywny i odpowiedzialny. Korzystam z jego inspirujących uwag. Gdy jesienią miałem ciężkie zdjęcia w Kotlinie Kłodzkiej, obaj przyjechali do mnie, żeby mnie wspomóc: „Tata, mamy dla ciebie ciepłą kurtkę”. Przez trzy dni robili wszystko, żebym nie umarł z wyczerpania i zimna. Co może być szczęśliwszego dla ojca niż to, że ma przy sobie takie dzieci. – Łatwiej być dobrym ojcem niż dobrym reżyserem? Czy ja wiem? Moi synowie wychowali się w domu, gdzie wszystko kręciło się wokół filmu, szacunku dla tradycji i dla wartości. Dla sztuki. Chyba byli skazani na ścieżkę artystyczną, mimo że Kordian studiował filozofię w Salamance, a Cyprian poszedł na studia operatorskie, żeby uniknąć mojego losu. Więc jak pytasz, czy łatwiej być dobrym ojcem, czy dobrym reżyserem, to nie wiem. TYLKO U NAS: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Przynajmniej wiesz, ile masz dzieci. No tak (śmiech). Przynajmniej tym różnię się od Mickiewicza. Przyjaciele filomaci w Wilnie mówili do Adasia: „Jak wychodzisz na miasto, to weź garść cukierków dla dzieci, bo połowa z nich jest twoja”. – Jesteś z siebie zadowolony? Nie. Ale… Moja mama przez całą ciążę modliła się, żebym miał szczęście. I mam. Bez szczęścia reżyser jest jak kolarz bez roweru. Mama zawsze była moim aniołem stróżem. Jeśli coś mi się teraz udaje, to podejrzewam, że ona w niebie moich spraw bardzo pilnuje. Zresztą chodzę na cmentarz i ją o to proszę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN011962020023-7edf32c-e1751553803957.jpg" width="1237" height="1053" alt="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" title="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" /> – Byłeś maminsynkiem? Nie wiem. Hala, moja żona, twierdzi, że tak. Ale ona tak samo się zachowuje wobec naszych synów. Wyszedłem z kochającego się domu, choć życie nas nie rozpieszczało. Ojciec miał tylko dwa marzenia: żeby zarobić na węgiel na zimę i żeby starczyło na wakacje dla dzieci. Ciężką pracą te marzenia spełniał. To były biedne czasy, choć ciekawe, co teraz doceniam. Myślę jednak, że sztuka skręca w złą stronę. Świat się zmienia. – Gdzie się widzisz w przyszłości? Nie myślę o przyszłości. Jeszcze mogę dogonić autobus 116. Od pewnego czasu nie oglądam polityki w telewizji. Szkoda na to czasu. Cieszę się ze swojej pracy z młodzieżą w Warszawskiej Szkole Filmowej. Różnica jest taka, że kiedyś młodzi mieli swoich mistrzów, a dzisiaj ich mistrzem jest smartfon. To, co było wczoraj, dziś ich nie interesuje. Wyobraź sobie, że moi studenci reżyserii nie znają moich filmów. Ale mam u nich „szacun”, bo przyjeżdżam na wykłady rowerem. – Dla reżyserów po siedemdziesiątce wzorem powinien być Luis Buñuel, który w „Mrocznym przedmiocie pożądania” pokazał język całemu światu. W tym wieku nie ma się już nic do stracenia, można być szczerym. To, że pada takie nazwisko w rozmowie, to już mi się podoba. Ale też Jurek Hoffman, Andrzej Wajda, Kuba Morgenstern zasuwali do końca. Reżyser, jeśli szybko nie umrze, to dosyć długo jest młody i chętny do pracy. Widocznie dlatego zostałem reżyserem. Miałem kiedyś okazję poznać Michelangela Antonioniego. Był już stary i schorowany. Pocałowałem go w rękę, a on ją przytrzymał i tak mnie przeszył wzrokiem, jakby o mnie wszystko wiedział. Ale jestem skromnym facetem od „Złotopolskich”, „Jana Serce” i „Pani od polskiego”. Drogie panie, idźcie do kina, zobaczcie „Panią od polskiego”, zobaczcie bohaterkę. Ojczyzna trwa dzięki kobietom. Rozmawiała Elżbieta Pawełek Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Przeszedł przez piekło w wieku 13 lat. Dziś inspiruje tysiące. Prawdziwa historia Filipa Gurłacza
Filip Gurłacz zdecydował się opowiedzieć o swojej trudnej przeszłości we wiosennej edycji „Tańca z gwiazdami”. Mówi otwarcie o uzależnieniach, skomplikowanych relacjach ojcowskich i drodze do aktorstwa, która wyrosła z potrzeby autentyczności i siły. Jego szczerość nie tylko wzruszyła widzów, ale naprawdę zmieniła czyjeś życie.
Jego decyzja o otwartym wyznaniu nie była przypadkowa – to świadomy wybór wartości, „życia w prawdzie”. Filip Gurłacz wiedział, że wcześniej czy później historia wyjdzie na jaw, postanowił więc przejąć kontrolę i wybrać własne słowa. Opowiadając o alkoholowych i narko***owych błędach, miał nadzieję, że choć jedna osoba uniknie podobnej drogi. Co jeszcze zdradził w rozmowie z Katarzyną Piątkowską? Ostatnia publikacja na FB 25.12.2025 r. Filip Gurłacz: trudne dzieciństwo i walka o rodzinny dom. Wywiad VIVA! – Już w pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” podzieliłeś się z widzami swoją historią. Opowiedziałeś o trudnej przeszłości, walce z nałogami. Dlaczego to zrobiłeś? Od dawna staram się żyć w prawdzie. A moja historia prędzej czy później ujrzałaby światło dzienne. Mogłem więc ją opowiedzieć na swoich zasadach. – Taka szczerość wymaga odwagi? Nie. Zrobiłem to z nadzieją, że dzięki temu przynajmniej jedna osoba nie popełni takich błędów jak ja. A mam ich na sumieniu całkiem sporo – alkohol, narkotyki, kłamstwa. Po jednym z odcinków programu dostałem kilka pozytywnych wiadomości od widzów: „Dziękuję, dzięki tobie zapisałem się na terapię” albo „Dałeś mi siłę, żeby zrobić coś ze swoim życiem”. W drodze do finału było tych wiadomości coraz więcej. W odcinku rodzinnym tańczyłem z tatą, z którym nie zawsze miałem dobre relacje. I ktoś mi potem napisał, że postanowił odezwać się do swojego ojca po 15 latach milczenia. To są moje Kryształowe Kule. Czytaj także: Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: „Wybrałem anioła” – Miałeś trudne dzieciństwo i młodość? Moja rodzina była biedna. Tata, aktor kabaretowy, jeździł po całej Polsce, żeby zarobić na chleb. Mama jest skrzypaczką w Sinfonia Baltica i całe życie grała drugie skrzypce. Pamiętam głód, próby eksmisji naszej rodziny, walkę rodziców o nasz dom. Pamiętam łzy mojej mamy, która robiła wszystko, żeby nie zrealizował się czarny scenariusz. Udało jej się. Gdy miałem 13 lat, po raz pierwszy sięgnąłem po alkohol. Zacząłem w podstawówce. Aż doszedłem do momentu w życiu, w którym nie pamiętałem tygodnia bez alkoholu. Gdy miałem wybrać studia, byłem tak zdeterminowany, żeby zarabiać duże pieniądze, że wybrałem inżynierię środowiska ze specjalizacją inżynieria komunalna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Inżynieria komunalna… Ścieki… Dla mnie niezłe bagno. Dosłownie. Musiałem się uczyć hydrologii, fizyki, matematyki. Tak źle się tam czułem, że przebalowałem cały semestr, a potem wróciłem do domu i zacząłem rozwozić pizzę. – Nie chciałeś zostać aktorem? Nie bardzo, bo widziałem, jak mój tata się szarpie, żeby związać koniec z końcem. Nie chciałem toczyć walk takich jak on. Ale gdy mnie zapytał, czy do końca życia chcę pracować jako dostawca pizzy, i delikatnie zasugerował, że nadawałbym się do aktorstwa, pomyślałem: „Dlaczego nie?”. Dostałem się na lalkarstwo w Akademii Teatralnej w Białymstoku. – To nie była szkoła Twojego pierwszego wyboru? Chciałem studiować aktorstwo w Łodzi i Warszawie, ale mnie nie przyjęli. – Czułeś się gorszy od kolegów z łódzkiej filmówki? Był taki moment. Dużo wtedy imprezowałem i piłem. Zaryzykuję tezę, że każdy, kto ma problem z jakąkolwiek substancją, ma zaburzone poczucie własnej wartości. – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. [...]
Tak miłość za oceanem odmieniła Magdę Gessler. Jeden drobny krok, życiowa wolta
Magda Gessler – ikona kulinarnego świata i niezłomna romantyczka. W wywiadzie opowiada, jak zakochanie w życiu i w mężu Waldemarze kształtuje jej codzienność, jak chroni serce i wybiera miłość, tak jak wybiera smak – świadomie i z pasją.
To nie tylko opowieść o restauratorce i gwieździe telewizji – to historia kobiety, która uczyniła z miłości swój paliwo. Magda Gessler wyznaje, że „zawsze była zakochana”, i to w sposób niemal uzależniający – w życiu, w mężu Waldemarze, a także w sobie. Jej podejście do uczuć to mieszanka pasji, odwagi i troski o własne emocje, co sprawia, że dziś żyje pełnią życia, nawet gdy partner mieszka w Kanadzie. Dlaczego Magda Gessler zawsze była zakochana? Wywiad VIVA! [...] – Serio zawsze byłaś zakochana? Tak. Zawsze. – A liczyłaś kiedyś, ile razy w życiu byłaś zakochana? Lepiej chyba tego nie mówić na głos (śmiech). – Ale byłabyś w stanie policzyć, ilu wybranków znalazło miejsce w Twoim sercu? Wydaje mi się, że byłam uzależniona od miłości, od tego stanu zakochania. Mówię „byłam”, a prawda jest taka, że nadal jestem. Jestem zakochana w życiu. Też jestem zakochana w moim mężu. Przez tyle lat, a różnie było. On mieszka w Kanadzie, ma zupełnie inne poglądy niż ja, a to mnie doprowadza do szału (śmiech). On np. nie rozumie tego, że ja nie chcę emerytury. Waldek najchętniej chciałby, żebym wszystko zwinęła i przeniosła się do niego. Ale wiem, że to wszystko z troski, miłości. Waldek chciałby, abyśmy już się zatrzymali w jednym miejscu, razem. Dba o mnie, troszczy się. Codziennie rozmawiamy. A gdy się spotykamy, jest zawsze tak jak za pierwszym razem: mam motyle w brzuchu. TYLKO NA VIVA.PL: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ile razy miałaś złamane serce? Miałaś w ogóle kiedyś złamane serce? Pewnie, że miałam. I cieszę się, że tak było, bo to moje lekcje. To mnie zbudowało. – A później już w dorosłym życiu miałaś złamane serce? Nie. – A dlaczego, bo nie pozwalałaś nikomu złamać sobie serca? Nie, bo wiedziałam, kiedy powiedzieć „dziękuję”. Po prostu uważałam, że jeśli kogoś już nie kocham, to nie powinnam z nim być, nie udawałam, że jestem, bo wypada czy coś takiego, tylko to się po prostu kończyło. Chroniłam siebie. – I jak kończyłaś takie relacje, mówiłaś: „Kochanie, ja cię już nie kocham”, czy przestawałaś się odzywać, znikałaś i Cię już nie było. Potrafiłam wyjść i nie wrócić. – Dużo razy tak wyszłaś? Parę razy się zdarzyło. – Szybciej można zdobyć Twoje serce fizycznością czy intelektem? Intelekt, ale też energia, spojrzenie. Na pewno zwracam uwagę na ludzi z pasją i z talentem, którzy się realizują. Coś musi się dziać między ludźmi, nawet jeśli nikt inny tego nie rozumie. Dlatego nie rezygnujcie z emocji. Bo to wasze szczęście i nikomu nic do tego. [...] Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! TYLKO NA VIVA.PL: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie
Dla tej miłości Jean Reno rzucił wszystko: „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”
Choć zagrał setki ról, najważniejsze scenariusze pisze życie. Jean Reno mówi o przełomach, które go ukształtowały, i inspiracjach, które przyszły niespodziewanie – nawet podczas jednej rozmowy. „Polska dziewczyna zmieniła moje życie” – wyznaje z uśmiechem.
Jean Reno nie boi się zmian – choć sam przyznaje, że największe z nich dokonywał w nieświadomości. Od przeprowadzki z Casablanki do Paryża z kieszenią pełną franków, przez miłość, która zaprowadziła go do Stanów, aż po literacki debiut – każde kolejne życiowe wyzwanie kształtowało go na nowo... Zostawił Europę dla niej. Jean Reno szczerze o miłości do Polki. Wywiad VIVA! – Nawiążę do książki – w sposób ekstremalny zmienia Pan życie swojej bohaterki. Chyba ma Pan doświadczenie w radykalnych życiowych zmianach. Stop! Stop! Właśnie wpadł mi do głowy pewien pomysł i muszę go zapisać. Dziękuję, że mi go poddałaś. Twoje pytanie mnie zainspirowało, ale na razie nic więcej nie powiem (śmiech). Momentów przełomowych było w moim życiu wiele. Pierwszy, gdy zmarła moja mama, a ja przeniosłem się z Casablanki do Paryża. Miałem w kieszeni jedynie 100 franków. To tak, jakbym dzisiaj chciał wszystko zmieniać, mając 30 euro w kieszeni. Potem przeprowadziłem się do Ameryki, bo postanowiłem zostawić Europę dla kobiety. Dzisiaj myślę, że to były wielkie zmiany, tylko że wtedy tak o nich nie myślałem. Wydaje mi się, że były możliwe tylko dzięki pewnej nieświadomości. Gdybym wiedział, że to wielkie zmiany, to pewnie bym się nigdzie nie ruszył. – Ze strachu przed nowym? Pewnie! Lata 60. to była inna, dużo bardziej romantyczna epoka. I dużo łatwiej było podjąć decyzję o przeprowadzce z kontynentu na kontynent, bo nie było obaw, że pozostanie się bezrobotnym. Nie bałem się, że nie będę miał co robić, gdy wyruszałem z Maroka do Francji. Później zresztą też nie. Wielką zmianą w moim życiu było to, że stałem się sławny, odniosłem sukces. Nagle okazało się, że ludzie mnie słuchają, że chcą wiedzieć, co mam do powiedzenia. Dzisiaj widzę w tym niebezpieczeństwo dla młodych ludzi, którzy są w drodze po sławę. Nie wiedzą, jaka jest prawda albo jej do siebie nie dopuszczają. Najważniejsi są oni i ich poczucie sprawczości. A prawda jest taka, że najważniejsza jest wymiana z drugim człowiekiem. Nie można tylko do ludzi mówić. Trzeba ich słuchać. Ty słuchasz mnie, a ja ciebie. Już dwa razy podczas jednej rozmowy zainspirowałaś mnie swoimi pytaniami. Wpadłem jeszcze na pomysł, że mógłbym coś napisać i dać temu tytuł „Polska dziewczyna zmieniła moje życie”. – To mogłaby być Pana autobiografia. Z 50 stron da się napisać (śmiech). Wiesz, mogę powiedzieć, że kiedy poznałem trzecią żonę, moje życie znów się zmieniło. Ekstremalnie. – Aż tak? To dla niej zostałem w Stanach Zjednoczonych. Dzisiaj mamy dwóch fantastycznych nastoletnich synów, a ona pozostanie moją żoną aż do śmierci. Tego jestem pewien. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Raffles Europejski Warsaw Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca.
„Nie potrafiłem powiedzieć: tato”. Borys Szyc szczerze o dzieciństwie
Rodzina to dla nich coś więcej niż wspólne chwile przy stole. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc otwierają serca, opowiadając o żałobie, tęsknocie za ojcami i sile, którą czerpią z najbliższych.
W ich słowach słychać echo straty, ale też głęboką wiarę w duchową obecność tych, którzy odeszli. Justyna Szyc-Nagłowska wspomina śmierć ojca jako moment przełomowy – bolesny, ale zarazem dający nowe zrozumienie życia. Dla Borysa Szyca to ojcostwo stało się katalizatorem refleksji nad relacją z własnym tatą. Ich wspólna opowieść to zapis wzruszeń, z którymi wielu z nas może się utożsamić – o utracie, miłości i sile, jaką daje rodzina. Justyna i Borys Szycowie: „Nie odkładamy marzeń na stare lata” – jak strata bliskich zmieniła ich podejście do życia? Wywiad VIVA! – Rozdział „Czas dokonany” zaczyna Pani zdaniem: „W listopadzie 2023 roku przestałam być dzieckiem. W moim sercu powstała ogromna wyrwa. Ogromny ból przeszył moje ciało. […] Śmierć zawsze przychodzi znienacka. Nie można się na jej wizytę tak naprawdę przygotować. Przychodzi i zabiera nie tylko człowieka, którego kochasz, ale też cząstkę ciebie. Na zawsze”. Justyna: Wierzę w energię, wierzę w to, że się odradzamy, wierzę w duszę. Kiedy mój tata odszedł, poczułam z nim duchową bliskość, jakiej nigdy wcześniej nie doznałam. To był nasz czas. Mój i taty. Wiem, że nasze dusze jeszcze się spotkają. Od śmierci taty minęło półtora roku. Rozmawiamy z moją mamą o tym, że trzeba żyć. Nie odkładamy marzeń „na stare lata”. Wszystko, czego pragniemy, robimy tu i teraz. ZOBACZ: Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc szczerze o patchworkowej rodzinie: "Pracujemy nad tym nieustannie, bo to jest turboskomplikowane" – To tato jest autorem zdania, które naznaczyło Pani życie: „Rodzina to jest siła”. Borys: Lekko z tego dowcipkowaliśmy. Tato Justyny był znany z tego, że każde spotkanie rodzinne rozpoczynał przemową, którą miał przygotowaną. Elegancko ubrany wstawał od stołu i mówił. Zawsze było w tym odniesienie do jakiegoś tematu, jakaś myśl przewodnia, jakiś morał. Bardzo mu zależało, żeby jego wnuczęta, a miał ich sześcioro, odebrały lekcję o wartościach wyższych. I każda przemowa niezmiennie kończyła się zdaniem… Justyna i Borys jednym głosem: „…bo pamiętajcie, że rodzina to jest siła”. Justyna: Brakuje mi tego i mam oczekiwania wobec mojego męża. Patrzę na niego z nadzieją, że teraz on będzie tę tradycję kultywował. Ma już na koncie kilka rodzinnych wystąpień. – Pana teść i ojciec reprezentują dwa różne typy ojcostwa? Borys: Zupełnie. Kiedy zaczynałem być z ojcem blisko, on odszedł. Na pogrzebie w Krakowie powiedziałem, że dziwne są te nasze drogi. Ciągle się rozjeżdżały, a kiedy w końcu zaczęły się coraz mocniej splatać, ojciec zachorował i szybko umarł. Miał 80 lat, mógł jeszcze pożyć. Nie zdążyliśmy o wielu rzeczach porozmawiać. Nie zdążyłem go poznać. Mam w życiu wyrwę, której nie da się zasypać. Kiedy na świecie pojawił się Henio i zacząłem z nim budować własną ojcowską relację, poczułem z potrójną mocą, czego ja nie dostałem. Jak jestem – w jakimś sensie – wybrakowany. Całe dzieciństwo ojciec był dla mnie obcym facetem. Nie potrafiłem wymówić słowa „tato”, bo z niczym mi się nie kojarzyło. Nie wiedziałem, co znaczy. Wstydziłem się. Henio woła cały czas: „Tato, tatusiu!” i ja się rozpływam. Potrafi mnie też wkurzyć. Sprawdza, kto jest silniejszy – on czy ja. Dwa męskie ego (śmiech). Ma świetne poczucie humoru, to ważne. Między innymi na poczuciu humoru zbudowaliśmy z Justyną nasz związek. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. SPRAWDŹ TEŻ: Wzięli nie jeden, a dwa śluby! A ich zaręczyny? „Pierścionek zamarzł”! Z pomocą ruszyli górale
Fabienne i Xavier Wiśniewscy o relacjach z ojcem po rozwodzie rodziców. „Czerwony zawsze powtarza: Rodzina jest świętością”
Po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim Marta nie została sama – ogromnym wsparciem okazali się jej rodzice i siostra, którzy pomogli w wychowaniu Xaviera i Fabienne. W szczerym wywiadzie cała trójka opowiada o sile rodzinnych więzi, oddaniu dziadków i dojrzałości, jaką przyniosły trudne chwile. Dziś, mimo burzliwej przeszłości, tworzą zgraną drużynę, w której najważniejsze są miłość, wzajemne zrozumienie i codzienna obecność.
Rozmowy o rodzinie, rozstaniach i sile miłości nie są łatwe – zwłaszcza, gdy toczy się je w świetle reflektorów. W wyjątkowo szczerym wywiadzie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Marta, Xavier i Fabienne Wiśniewscy otwierają się na temat życia po rozwodzie, roli dziadków w wychowaniu dzieci i emocjonalnej drogi, jaką przeszli, by dziś mówić o sobie jako o zgranym zespole. To opowieść o dojrzewaniu, wybaczaniu i budowaniu relacji na nowo – bez żalu, za to z dużą dawką czułości i wzajemnego szacunku. Marta Wiśniewska i dzieci o wsparciu dziadków, relacji z Michałem Wiśniewskim i sile rodzinnych więzi. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Rodzice wspierali Cię w wychowaniu dzieci? Marta Wiśniewska: Rodzice i siostra zawsze mi pomagali. Po rozwodzie z Michałem dali mi wielkie wsparcie. Nieoceniona jest ich pomoc przy wychowaniu Xaviera i Fabienne. Bez rodziny byłoby mi bardzo ciężko. Fabienne i Xavier zawsze wiedzieli, że niezależnie od tego, czym się zajmuję i jak bardzo jestem zajęta, dla nich jestem zawsze. Ale po drodze do mnie zawsze stał dziadek, mój tata. Fabienne Wiśniewska: Dziadek przekazał nam wartości, którymi kierujemy się do dziś. Razem z babcią mieli wpływ na to, jakimi ludźmi jesteśmy teraz. Xavier Wiśniewski: Dziadek był z nami 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. Babcia przyjeżdżała na weekendy i otulała nas bezwarunkowym ciepłem. Marta: Dziadkowie obdarzyli ich dojrzałą, wyważoną miłością. Nie zapominajmy w tym wszystkim o Michale. On był trochę obok, ale dla dzieci bardzo blisko. Xavier: „Czerwony” zawsze powtarza, że rodzina jest świętością. Fabienne: Tata stworzył nam przepiękny dom pełen dzieci, w którym było dużo miejsca do zabawy, śmiechu i dbania o siebie nawzajem. Jego dom był naszym prywatnym placem zabaw. – Zdarza się, że po rozstaniu każdy z rodziców próbuje przekabacić dzieci na swoją stronę. Marta: Życie jest lepsze, gdy się umie odpuścić. Jeśli masz w sobie negatywne uczucia względem osoby, z którą już nie jesteś, one uderzają w ciebie, nie w nią. Nie potrzebuję tego. Nawet nie wiem, czy po rozstaniu jakoś specjalnie musiałam nad tym popracować, żeby dojść do takich wniosków. Po prostu w momencie, w którym opadły emocje związane z rozwodem, i to z takim w blasku fleszy, zrozumiałam, że najważniejsze jest dobro moich dzieci. Nie chciałam pozwolić, żeby je coś w życiu ominęło. Ludzie znający swoją wartość umieją to zrobić bez uszczerbku na własnym ego. Polecam. Xavier: Żeby dojść do takiego etapu, na jakim jesteśmy, czyli kiedy tworzymy naprawdę zgraną ekipę, droga wiodła przez góry i doliny. Jeśli chodzi o Fabkę… jeszcze cztery lata temu nasza relacja wyglądała zupełnie inaczej. Jesteśmy z dwóch różnych światów, ale dzisiaj krążymy po tej samej orbicie. Dojrzeliśmy. Przestaliśmy się na siebie wkurzać, a zaczęliśmy być dla siebie. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem
Legenda polskiej muzyki, Katarzyna Gaertner, przerywa milczenie. W rozmowie z magazynem „Viva!” opowiada o dramatycznych wydarzeniach, które zmieniły jej świat w ruinę. Dziś mieszka w azylu pod Warszawą i stara się nadal realizować swoją muzykę. Wspomina o tych, którzy wyciągnęli do niej pomocną dłoń w najtrudniejszym czasie.
Katarzyna Gaertner, jedna z najbardziej cenionych postaci polskiej muzyki. Stworzyła niezapomniane hity - „Małgośka”, „Wielka woda”, „Tańczące Eurydyki”, „Bądź gotowy dziś do drogi”. Od dwóch lat mieszka w niewielkim domu położonym w okolicach Zalewu Zegrzyńskiego. To miejsce, do którego trafiła z pomocą bliskich, stało się dla niej schronieniem po bolesnych życiowych doświadczeniach. W rozmowie z VIVĄ! kompozytorka ujawniła dramatyczne kulisy swojego życia. "Przeżyłam udar, białaczkę, pożar domu, ale to, co spotkało mnie teraz, być może jest ceną za wszystkie sukcesy", mówi poruszająco w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Artystka straciła dom, studio i swoje kompozycje. Jak do tego doszło? W 1997 roku Katarzyna Gaertner została poproszona przez matkę młodego mężczyzny, Gienka (imię zmienione – przyp. red.), by poświęciła mu trochę czasu i pomogła odnaleźć życiową drogę. Miał wówczas 23 lata. Kobieta poprosiła także o zakup gitary dla syna. Gaertner zgodziła się i przyjęła chłopaka w swoim domu w Komaszycach, niedaleko Końskich – miejscu, które wybrała na swoją przystań po opuszczeniu Warszawy. Zamieszkała tam po tym, jak sąsiedzi w stolicy zaczęli skarżyć się na hałasy podczas prób muzycznych i regularnie wzywali policję. W związku z tym osiedliła się w opuszczonym gospodarstwie, gdzie wraz z mężem odnowiła dom i stworzyła studio nagrań w jednym z budynków. Po kilku dniach pobytu Gienek zapytał, czy mógłby zostać na dłużej. Artystka zgodziła się, choć nie z powodu samotności – wtedy czuła się otoczona miłością: miała u boku kochającego męża, muzykę, psy i hodowlę kóz. Ten czas wspomina jako wyjątkowo twórczy i pełen harmonii. W jednym momencie wszystko się zmieniło... Katarzyna Gaertner - tak dziś wygląda jej życie. Gdzie mieszka legendarna kompozytorka? – Gienka traktowałaś jak przybranego syna, bo nie masz własnych dzieci? Albo pasja i muzyka, albo dzieci, którym trzeba poświęcać całą uwagę. W dodatku mój stan zdrowia nie pozwalał na macierzyństwo. Ale Gienka nie uważałam za przybranego syna. Po prostu odkryłam w nim miłość do muzyki. Wydawał się dobry i czuły. Troskliwy. Nie miał zawodu, więc opłacałam za niego ubezpieczenie na zasadzie, że niby zatrudniam go jako pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa. W dodatku chciał grać na gitarze i miał talent. Przytuliłam go więc i pomogłam w nauce gry. Kupiłam mu dwie drogie gitary, wysłałam go do Szwecji, żeby nauczył się dobrze grać i oswoił ze studiem nagrań. Dziękował mi za opiekę, mówił: „Jesteś bardzo dobra, ciociu, dziękuję”. Diabeł wyszedł z niego dopiero po śmierci mojego męża, którego bał się panicznie. Gdyby Kazik żył, nigdy by do takiej sytuacji nie doszło. Ja nie miałam podstaw, żeby podejrzewać Gienka o to całe zło, które w nim siedzi. Dałam mu wyremontowany młyn obok mojego domu i pozwoliłam w nim zamieszkać. Wprowadził tam dziewczynę z mojego zespołu, z którą się ożenił, i gdzie przyszły na świat jego dzieci. Nic nie wskazywało na to, że umie tak podstępnie działać, a przecież za chwilę zabrał mi wszystko. Dom, studio i moją twórczość. Oberwałam za swoją dobroć. Mój mąż Kazimierz Mazur od początku wiedział, że nikomu nie warto ufać. Ale nic mi nie mówił, tylko poszedł do notariusza i zastrzegł prawa do wszystkich moich dużych dzieł oraz ich produkcji, bo ja zajmowałam się też od 2000 roku produkcją muzyki. Mieliśmy z mężem studio nagrań i pracowaliśmy razem. Mąż nadał teatralny kształt wielu moim utworom, które połączył w spektakle. Między innymi piosenki Agnieszki Osieckiej – 15 wierszy z moją muzyką, które wystawił w teatrze w Zielonej Górze. Wydawało się, że wszystko jest w porządku, ale kiedy Kazimierz zachorował na raka i umarł, los się odwrócił. Straciłam najbliższego i najukochańszego człowieka. Pierwszą rzeczą, jaką zrobił wtedy Gienek, było ściągnięcie płyty „Msza beatowa” ze stołu mikserskiego i wydanie jej jako własnej, wyrzucając nazwiska producentów – Kazimierza Mazura i Polskiego Radia. CZYTAJ TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner – A prawa autorskie się nie liczyły? Widocznie nie. Zresztą zablokował mi całą moją nagraną twórczość. A na drugi dzień po pogrzebie, na którym nie byłam, bo czułam się jak w letargu – jedna wielka rozpacz – Gienek i jego żona Estera (imię zmienione – przyp. red.) zabrali mnie, a właściwie zaciągnęli do notariusza, u którego leżał gotowy akt notarialny. Podpisałam go. To był akt darowizny mojego majątku w zamian za opiekę do końca życia. Nie bardzo zdawałam sobie sprawę z tego, co podpisuję, bo cały mój świat legł wtedy w gruzach. Byłam półprzytomna, nafaszerowana lekami uspokajającymi i zrobiłam wszystko, co mi kazali. A akt notarialny Gienek od razu schował, żebym go nie czytała. Jak mnie potem przyjaciele pytali, czy ja wiem, co podpisałam, odpowiadałam, że nie wiem. Notariusz poinformował mnie tylko, że to umowa na moje dożywocie. [...] – Miał Cię utrzymywać i karmić, ale nie dotrzymał umowy. Podobno chodziłaś głodna. Kiedy na mojej karcie wyczerpały się pieniądze, przestali kupować mi jedzenie. Nie reagowałam. Byłam tak rozbita, jakbym nie miała mózgu. Ze mnie – po chorobie i śmierci Kazika – został strzęp człowieka. Ale po dwóch tygodniach zaniepokojeni przyjaciele pomogli mi załatwić sanatorium. Dopiero gdy wyjechałam tam w 2023 roku, zaczęłam myśleć, jak się z tej sytuacji wyplątać. A kiedy dowiedziałam się, że „kochany” Gienio moje dwie suczki wystawił na dwór, pomyślałam, że muszę zabrać psy w jakieś bezpieczne miejsce. A potem mój przyjaciel Stasio Zajączek przyjechał z kolegą, zabrał najpierw mnie z sanatorium, a potem moje psy. – U państwa Zajączków mieszkasz już dwa lata. Długo ich znasz? Poznaliśmy ich z Kaziem przez moją koleżankę, Irenę Buczyńską. Państwo Zajączkowie organizowali muzyczne imprezy pod nazwą „Wszyscy”. Zapraszali artystów. Ja też u nich wystąpiłam. Kiedy dowiedzieli się, że nie mam już dachu nad głową, zaoferowali mi gościnę w ich domu pod Warszawą. Najpierw na święta, a potem na stałe. Moje psy też u nich znalazły dom – żyją w zgodzie z kotami Danusi. Nie wiem, co będzie dalej, ale wiem jedno – że to Danuta i Stanisław mnie uratowali i stworzyli mi spokojne warunki do życia. A przede wszystkim okazali i okazują mi ogromne serce i pomagają w życiowych sprawach. Pokój, w którym u nich mieszkam, to mój azyl. Muszę gdzieś tworzyć, pisać muzykę i jej słuchać. Na razie żyję moimi planami, z których najważniejsze to odzyskanie mojej twórczości, czyli wszystkich nagrań, których dużo wyprodukowałam. Od roku już nie siedzę bezczynnie. Staram się realizować muzykę w dużo trudniejszych warunkach. A Gienek to, co było z nagrań gotowe, zagarnął i trzyma. Zażądał 100 tysięcy złotych, wtedy ewentualnie zwróci mi moją twórczość.[...] – Niestety sąd nie podzielił Twojego zdania o unieważnieniu umowy notarialnej i tłumaczenia, że nie wiedziałaś, co podpisujesz. Ale jest złożona apelacja. Ja już naprawdę nie mam wobec życia wielkich wymagań. Niczego nie potrzebuję poza unieważnieniem tego „chorego” aktu notarialnego. Obecność Gienka w moim życiu to był typowy barter. Ja ci udostępniam swoje studio bez ograniczeń, a ty pomagasz mi skończyć moje nagrania jako realizator dźwięku, ale to nie upoważnia cię do bycia właścicielem mojej muzyki. To prawda, że przez te lata, kiedy razem pracowaliśmy, było mi wygodnie, miałam w domu gitarzystę. Ale on pomylił role. – Mimo wszystko wyczuwam w Tobie dobrą energię. Ta surrealistyczna sytuacja nie odebrała Ci miłości do życia, muzyki, przyjaciół… Bo tutaj odreagowałam ten stres dzięki Danusi, jej usposobieniu i życzliwości. Zresztą staram się nie myśleć o tym, co było, tylko o tym, co będzie. O mojej muzyce, którą nagrałam i wydałam, i tej, którą robię i jeszcze zrobię, dla ludzi. Codziennie wymyślam dźwięki i planuję, kogo wziąć do pomocy w nagraniu. – Jak wygląda proces twórczy, kiedy nie zapisujesz nut i nie odtwarzasz tej muzyki na fortepianie, którego tu nie masz? Ten proces jest we mnie. Wiem, że melodia musi być taka, a nie inna. I trzeba tylko wydać ją na świat jak dziecko. A to związane jest z pieniędzmi. Potrzeba kogoś, kto sfinansuje nagrania, bo przecież nut światu nie pokażę i nikt ich nie usłyszy. Musi być zapis muzyczny. A potem odtworzenie tego to już żywioł. Mój mąż stworzył mi doskonały warsztat pracy, który straciłam. Nie wiem, czy bezpowrotnie, ale mam nadzieję, że nie i że apelacja przyniesie dobry skutek. – Tego życzę Tobie i fanom Twojej muzyki. Cieszę się też, że cały czas masz wolę tworzenia. Ja nie mam problemu ze zmęczeniem materiału. W moim domu i na mojej działce chodziłam po kilka kilometrów dziennie. Pamięć mi też dopisuje. Ale przede wszystkim czuję w sobie moc twórczą. I za to jestem wdzięczna Opatrzności czy Bogu. – Próbowałaś się skontaktować ze swoim byłym wychowankiem? Tak, ale gdy powiedziałam, żeby mi oddał moją twórczość, rzucił słuchawką. Nie wpuścił również do domu Danusi, która pojechała tam po moją zimową kurtkę. Prawdę mówiąc, nie chce mi się wierzyć, że to wszystko naprawdę się zdarzyło. Wracam do „normalności”. Niedawno była tu u mnie Maryla Rodowicz i zaproponowała, żebym wzięła udział w filmie, jaki o niej powstaje. Pomyślałam wtedy, że zrobię to, bo przecież portret Maryli beze mnie będzie niepełny. TYLKO W VIVIE!: "Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Za tym nazwiskiem kryły się łzy. Fabienne i Xavier Wiśniewscy mówią wprost o szkolnym piekle i rodzinnej sile
Za sukcesem i sławą kryją się historie pełne bólu i walki o siebie. Fabienne Wiśniewska w poruszającej rozmowie wraca do czasów liceum, gdy zamiast wsparcia doświadczała nienawiści i samotności. Ukrywała swoje cierpienie nawet przed rodziną, aż prawda wyszła na jaw. Dziś, wspólnie z mamą Martą i bratem Xavierem, mówi o tym, jak przetrwali ten czas – razem, jak jeden organizm.
Wizerunek rodziny idealnej często bywa złudny, a za uśmiechami skrywają się dramaty, o których milczy się latami. W najnowszej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu VIVA! Fabienne i Xavier Wiśniewscy zdejmują maski – opowiadają o presji nazwiska, bolesnych szkolnych doświadczeniach i ogromnej sile rodzinnej więzi, która pomogła im przetrwać najtrudniejsze chwile. Presja nazwiska, szkolne piekło i siła rodziny – szczere wyznania Fabienne Wiśniewskiej i jej bliskich. Wywiad VIVA! Katarzyna Piątkowska: Za znanym nazwiskiem idzie więcej oczekiwań, wymagań i kłopotów? Fabienne Wiśniewska: Każdy chce zapisywać swój zeszyt własnymi myślami. Być niezależną jednostką. Tak po prostu jest. I tak jak powiedział Xavier, każdy musi znaleźć swoją drogę, swoją tożsamość i swoje ja, choć nie da się odciąć od rodziców, rodziny, historii. Trzeba w tym wszystkim się poukładać. Ciężej jest robić swoje rzeczy, bo ma się nad sobą ludzi, którzy osiągnęli sukces. Xavier Wiśniewski: Oczekiwania są duże. Większe, niż gdybyśmy zaczynali jako dzieci osoby z innej branży. Fabienne: Miałam z tego powodu kłopoty w szkole. To jest ten moment, kiedy nadwyrężyłam zaufanie rodziców. W liceum było mi ciężko. Ludzie wyzywali mnie nie tylko za rodziców, ale… po prostu za wszystko. Nie wiedziałam, jak sobie z tym radzić, chowałam się więc pod łóżkiem i czekałam, aż minie czas lekcji. Po prostu udawałam, że chodzę do szkoły. – Nikomu nie powiedziałaś, co się dzieje? Fabienne: Nie chciałam obarczać bliskich swoimi kłopotami. Ciężko mi było przyjść i powiedzieć, że mam problemy w szkole. – Z nienawiścią trudno sobie poradzić. Fabienne: Nienawiść jest czymś, co tłamsi drugiego człowieka, sprawia, że staje się bardzo mały, odbiera ludziom pewność siebie, poczucie własnej wartości. Myślę, że nie ma człowieka, dla którego jest to łatwe. – Kiedy zauważyliście, że coś złego się dzieje? Xavier: Fabka jako nastolatka była buntowniczką. Nie dawała jakichś wyjątkowych sygnałów, że dzieje się coś niedobrego. Niestety bardzo dobrze się ukrywała. Do momentu, aż wszystko wybuchło. Marta Wiśniewska: Jestem matką walczącą. Gdy wyszło na jaw, co się dzieje, chciałam bardzo mocno potrząsnąć ludźmi, nie tylko tymi, którzy byli sprawcami cierpienia mojej córki, ale też tymi, którzy tą szkołą zarządzali. Jedyną sensowną decyzją było zabranie stamtąd Fabienne. Fabienne: Na szczęście udało mi się zmienić szkołę. W nowej czułam się bezpiecznie, otaczali mnie ludzie, którzy dawali mi komfort samego bycia. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego miejsca do nauki i rozwoju. – Odpowiedzcie bez zastanowienia, co myślicie o mamie? Xavier: Że ma wielką siłę i jest wolnym ptakiem. Fabienne: Jest prawdziwa. Xavier: I jeszcze, że jest klonem Fabienne. A raczej Fabienne jest jej klonem. Wystarczy pobyć z nimi przez godzinę, żeby to zauważyć. Marta: A ja tylko dodam, że w naszej potrójnej relacji fajne jest to, że się uzupełniamy. Każdy z nas ma w sobie dużo szaleństwa i poczucia humoru. Mamy naprawdę abstrakcyjny dowcip. Dzięki temu wszystko się skleja. Jesteśmy jednym krwiobiegiem zlokalizowanym w trzech ciałach. I tyle. Nie da się tego rozdzielić. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
"Tęsknota będzie ze mną już zawsze". Marta Dąbrowska nie pogodziła się ze śmiercią mamy. To, co wyznała, łamie serce
Marta Dąbrowska w poruszającym wywiadzie opowiada o wyjątkowej więzi z mamą, której odejście pozostawiło pustkę w jej sercu. Aktorka do dziś nie potrafi pogodzić się z jej stratą i przyznaje, że tęsknota nie mija...
Lubi siebie, choć nie w stu procentach. Jest matką nieidealną, choć na zabój zakochaną w swoich synkach. Boomerką, która w XXI wieku żyje bez komputera. Córką wciąż niepogodzoną z odejściem mamy. Aktorką, która czeka na wymarzone role. Jaka naprawdę jest Marta Dąbrowska i co jest dla niej najważniejsze? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Marta Dąbrowska: z mamą łączyła ją wyjątkowa więź. Nigdy nie pogodziła się z jej stratą. Wywiad VIVY! – W Twoim domu wszystko kręci się wokół sztuki? Pochodzę z rodziny, w której sztuka była niezwykle ważna, a obracanie się w środowisku artystycznym czymś zupełnie naturalnym. Moja mama była plastyczką, tata zaczynał jako animator kultury, twórca klubu Riviera Remont, a ja jestem aktorką. – Twoja mama zrezygnowała z malowania i poświęciła się Twojemu wychowaniu, Ty jesteś mamą pracującą. W przypadku mojej mamy słowo „poświęcenie” jest adekwatne. Ona się poświęciła, bo tego chciała. Mama bardzo pragnęła mieć dzieci i długo na mnie czekała, więc gdy się urodziłam, zdecydowała, że zostanie ze mną w domu. Jeszcze pamiętam, że jak byłam mała, zabierała mnie ze sobą na plenery, widzę ją, jak rozstawiała sztalugi w naszym domu nad Zegrzem i malowała. Potem przez wiele lat tego nie robiła. Ja jestem inna. Jestem mamą, a Janek i Karol są moim szczęściem. Ale mam też życie zawodowe i towarzyskie. Pełnię daje mi godzenie tych dwóch światów, ale rozumiem i szanuję kobiety, które decydują się na inną drogę. To oczywiste, że powielam jej zachowania, jej postępowanie, ale błędy jednak popełniam swoje (śmiech). [...] TYLKO W VIVIE!: „Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko – Byłyście ze sobą bardzo związane. Bardzo, a jej odejście było dla mnie wielką stratą. Codziennie mam ochotę do niej zadzwonić. Najgorsze jest to, że mam świadomość, że ta tęsknota będzie ze mną już zawsze. A zawsze oznacza dla mnie wieczność. Ciągle, a minęło już sześć lat, nie mogę wytłumaczyć sobie, że ten koniec jest definitywny. Nie byłam w stanie pójść na jej grób. Gdy przejeżdżałam obok cmentarza, zatrzymywałam się i nie miałam siły wysiąść z samochodu. Mama przez kilka lat dzielnie walczyła z chorobą. I muszę powiedzieć, że na śmierć bliskiej osoby nie da się przygotować, nigdy. Czułam się, jakbym zderzyła się z górą lodową. Zawalił mi się cały świat… – A z drugiej strony właśnie zaczynał się nowy rozdział Twojego życia. Jak już mówiłam, od pół roku byłam mamą. A mimo to przez długi czas nie byłam w stanie dojść do siebie. To był dla mnie tak wielki szok, że jak teraz myślę o tym, uświadamiam sobie, że nie pamiętam, co się działo przez kilka tygodni. Ból, tęsknota, niezrozumienie sytuacji przeplatało się z poczuciem obowiązku wobec nowo narodzonego dziecka. Fatalny okres, który na dokładkę zrewidował niektóre znajomości. Wtedy okazało się, kto jest ze mną niezależnie od okoliczności, a dla kogo jestem ważna wtedy, kiedy jestem fajna. Ale nie mam żalu. Może wina leży po mojej stronie? Przez długi czas ze mną nie było żadnej rozmowy. – Mama zdążyła Cię jeszcze nauczyć, jak być mamą? Nie zdążyła, choć ostatnie miesiące jej życia spędziłam w domu rodzinnym, żeby być bliżej niej. Mam żal do świata, do losu, że odeszła tak młodo, że tylu rzeczy nie zdążyła mnie nauczyć, że nie poznała dobrze swoich wnuków. A przecież byłaby najlepszą babcią na świecie. TYLKO W VIVIE!: Gdy opłakiwała męża, straciła dorobek życia. „Byłam półprzytomna, zrobiłam wszystko, co mi kazali”, mówi Katarzyna Gaertner Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
"Zabrakło mi siły, żeby walczyć". Dziś Olaf Lubaszenko mówi, co naprawdę wtedy czuł
Na swojej prywatnej mapie świata wyznaczył ważne punkty. Filmy. Narodziny córki. Kupno samochodu. Grę w piłkę. „Lata paskudne”. I próby bycia szczęśliwym, które trwają do dziś… Olaf Lubaszenko – szczery jak na spowiedzi – o swoich winach do odkupienia, życiowym „abonamencie” i z przesłaniem dla młodych.
Bywa, że dopiero na życiowym zakręcie przychodzi refleksja, której nie sposób było usłyszeć w pędzie codzienności. Olaf Lubaszenko – aktor, reżyser, człowiek z bagażem doświadczeń – mówi dziś o mroku, który potrafi dopaść każdego. W szczerej rozmowie opowiada o latach samotności, odkupieniu win, sportowej ucieczce od frustracji, a także o trudnej walce z własną niemocą. Nie ma tu tanich usprawiedliwień ani frazesów – jest za to emocjonalna wiwisekcja, która porusza i daje do myślenia. Dla młodych – cenna przestroga. Dla tych, którzy też kiedyś się pogubili – słowa otuchy. Olaf Lubaszenko o walce z własną niemocą i odkupieniu win. Wywiad VIVA! – Uwięziony na wyspie, dokonał Pan analizy swojego życia? Uciekłem w piłkę nożną. Codziennie o godzinie 17 były mecze. Muszę przyznać, że to był najlepszy futbol, jaki grałem w życiu, bo byłem tak naładowany frustracją i złością, że każdy chciał mnie mieć w swojej drużynie (śmiech). – Wyobrażam Pana sobie… Gadacz próbuje odkupić winy z przeszłości. Można? Gadacz nie pogodził się z tym, co robił złego w życiu. W nim to tkwi niczym jakieś pęknięcie. I to mi się podoba. Ludzie, którzy nie radzą sobie zbyt łatwo ze swoimi grzechami, są ciekawsi, pod tym względem mój bohater był mi bliski. Mrok z przeszłości, który nas dopada, znamy z własnego życia. Myślę, że na jakimś poziomie każdy człowiek to zna. Każdy ma rzecz, której się wstydzi. Czy można odkupić winy z przeszłości? Odpowiedź brzmi: i tak, i nie. Zależy od punktu widzenia postaci, osoby, człowieka. Ktoś może robić wszystko, żeby odkupić winy, poświęcać temu całe swoje życie, czas, uwagę, a to wciąż będzie niewystarczające dla drugiej strony. Ale wtedy człowiek ma przynajmniej poczucie, że się starał, i to mu daje jakieś oczyszczenie. Może być odwrotnie. Ktoś myśli, że odkupił swoje winy, że zadośćuczynił drugiej osobie, ale to – jak uczy literatura, życie i film – często nie działa. I wraca… – Ma Pan jakieś winy do odkupienia? Całą masę, pani Beato. Głównie z lat 90., kiedy żyłem tak, jakby jutra miało nie być. – Udało się Panu coś odpokutować? Staram się. – Jakiś przykład? Pani Beato, przykładu nie będzie… [...] – Poddał się Pan kiedyś w życiu? Na wiele lat, ale nie dlatego, że przypadek o wszystkim decyduje. Tylko dlatego, że zabrakło mi siły, żeby walczyć. 2008, 2009, 2010 – lata paskudne w moim życiu, a w Polsce już coraz lepsze. Paradoks. Dziwne uczucie, kiedy nie masz siły… – Upokarzające? Paraliżujące. Upokarzające jest to, że widzimy, jak bardzo zmienia się nasze ciało, jak bardzo jesteśmy nie w formie, a jednak musimy istnieć między ludźmi. Nie tylko złośliwe teksty, nie tylko znaczące szepty, wystarczą spojrzenia, żeby poczuć się upokorzonym. Ale nie chciałbym wracać do tamtych wspomnień, zwłaszcza że mam to ze sobą przegadane, przepracowane. Natomiast poczucie, że już nie masz siły, żeby walczyć, jest zaskakujące. Pierwszego dnia myślisz, że jesteś w gorszej formie. Drugiego: Jeszcze muszę odespać, wygrzać się w łóżku. Po tygodniu: Może jednak pójdę do lekarza? A może mi przejdzie? Mija miesiąc i już wiesz, że… – …to jest coś poważnego. Pamiętam swoje zdziwienie: Jak to?! Przecież ja byłem takim aktywnym, rozrywkowym chłopakiem, tak lubiłem towarzystwo. Gdzie to się podziało?! No gdzieś się podziało. Być może suma pewnych rzeczy w życiu jest wartością zamkniętą, podobnie jak ilość szarych komórek. Jeżeli człowiek je katuje i niszczy, w końcu się wyczerpią. Ilość wyjść, spotkań z ludźmi, imprez też może być sumą ograniczoną. Każdy ma swój „abonament”. Dlatego – jako człowiek z pewnym doświadczeniem – sugeruję młodszym, żeby jednak nie pożerać życia. Wbrew opiniom, że trzeba być na nie zachłannym: brać, brać, brać. Wszystko, wszędzie, naraz. Gdy bierze się za dużo, próg oczekiwań się zmienia, bo coraz wyżej musimy podnosić tę podstępną poprzeczkę. Więc na waszym miejscu, drodzy młodzi czytelnicy VIVY!, planowałbym życie na 80 lat, a nie na 27. Życie to jest jednak przedsięwzięcie długofalowe. Rozmawiała: Beata Nowicka Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
„Nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika”. Marta Wiśniewska wraca do porażki w Sopocie, która zmieniła wszystko
Wzruszające wyznanie Marty Wiśniewskiej. W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! artystka powraca do dramatycznych wydarzeń z Sopotu 2005. "Nie chciałabym, żeby mi to odebrano". Dziś odzyskuje głos i wreszcie tworzy na własnych zasadach. "Lubię to w sobie" – mówi z dumą.
Nie poddała się, choć wielu już ją skreśliło. Marta Wiśniewska – artystka, matka, kobieta po przejściach – po latach wraca do najgłębszych emocji, wspominając bolesne doświadczenie z festiwalu w Sopocie. W szczerej rozmowie z dziećmi dla magazynu VIVA! odsłania, jak porażka ukształtowała jej siłę, a nowy projekt sceniczny stał się dla niej drogą do odzyskania głosu – dosłownie i w przenośni. Upadek w Sopocie przekreślił jej karierę. Dziś Marta Wiśniewska mówi: „To mnie wzmocniło”. Wywiad VIVA! [...] Katarzyna Piątkowska: Wciąż boli Cię to, co się stało w Sopocie w 2005 roku, kiedy z piosenką „Ev’ry Night” walczyłaś o Bursztynowego Słowika? Nieudany występ na wiele lat przekreślił Twoją wokalną karierę. Marta Wiśniewska: Ostatnio rozmawiałam o tym z Małgorzatą Haduch, która wyreżyserowała „oŚĆ!”. Porażki są rysami, które wzbogacają człowieka. Kształtują osobowość i pogląd na wiele sytuacji. Są dopełnieniem. Bez rzeczy, które przeżyłam, nie miałabym aż tyle do powiedzenia. Nie chciałabym, żeby mi to odebrano, bo to jest część mnie. Dzięki nim nauczyłam się zachowywać dystans i muszę powiedzieć, że lubię to w sobie. Fabienne Wiśniewska: Bez tej sytuacji z Sopotu nie byłabyś dzisiaj tym, kim jesteś. Xavier Wiśniewski: Dla mnie najważniejszą nauką z tego jest, że nigdy nie można się poddawać. Marta: Jak mogłabym się poddać? Miałam was. I choć było mi naprawdę ciężko, nie miałam odwagi wcisnąć czerwonego guzika z napisem „Ucieczka”. Wybrałam niebieski z napisem „Jesteś matką, masz dwoje dzieci, musisz się nimi zająć”. Potraktowałam tamto wydarzenie jako niefortunny wypadek przy pracy, nie do końca z mojej winy. Xavier: Oczywiście nie pamiętam tego, bo byłem wtedy bardzo mały. Ludzie jednak ciągle o nim przypominają, bo przecież fajnie jest komuś dopiec. Dla mnie mama jest siłaczką. Nie znam zbyt wielu takich osób. Przetrwała i dalej robi swoje. Marta: Po tych wszystkich perypetiach miałam w sobie coś, co nazywam „głodem głosowym”. Niedosyt. Dopiero ten performance, który jest zrobiony na głos i ciało, pozwolił mi go zaspokoić. To jest moment, kiedy wydaję z siebie różne dźwięki, nieoczywiste – coś jak rura, gongi, skrzypce, odwrotność głosu, która nie jest ciszą, ale głosem, który człowiek zasysa do środka. Zaprosiłam ludzi do swojego świata, a oni chcieli mnie wysłuchać. Po jednym z tych występów podeszła do mnie dziewczyna i powiedziała, że dźwiękami opowiedziałam też połowę jej życia. Bardzo mi to wszystko zrobiło dobrze dla głosu, dla ciała i dla głowy. Xavier: Zobaczyliśmy mamę jeszcze w trakcie prób. Było to mocne przeżycie, widzieć ją w takiej odsłonie. – Podobało Wam się? Fabienne: Było to coś innego, nowego, frywolnego. Mama w końcu dała sobie przestrzeń, by zrobić coś po swojemu, na swoich zasadach. Marta: Naszym najsłodszym recenzentem jest babcia, moja mama, której podoba się wszystko, co robimy. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja. Czytaj też: Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Fabienne i Xavier Wiśniewscy bez tajemnic. Co naprawdę myślą o rozwodzie rodziców i byciu „na świeczniku”?
Rodzeństwo Wiśniewskich przerywa milczenie! Xavier i Fabienne po raz pierwszy tak szczerze opowiadają o tym, co czuli w obliczu rozwodu Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. W poruszającej rozmowie dla VIVY! zdradzają, jak wyglądało dorastanie w blasku fleszy i jak dziś postrzegają swoją rodzinę.
Życie pod lupą mediów, rozstanie rodziców i własna droga – rodzeństwo Wiśniewskich mówi o wszystkim bez cenzury. Xavier i Fabienne otwarcie dzielą się tym, jak wyglądało ich dorastanie u boku znanych rodziców, jakie emocje towarzyszyły im w cieniu głośnego rozwodu oraz dlaczego nigdy nie próbowali uciec od nazwiska. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradzają, jak udało im się zachować własną tożsamość i stworzyć prawdziwą, przyjacielską relację z mamą – Martą Wiśniewską. O sile rodzinnych więzi, pasji, która daje wolność, i życiu „na świeczniku”, które choć nigdy nie było ich celem, stało się codziennością. Fragment rozmowy z Martą, Fabienne i Xavierem Wiśniewskimi. Wywiad VIVA! [...] – Próbowaliście robić coś w oderwaniu od rodziców? Coś totalnie innego? Xavier Wiśniewski: Kiedyś chciałem być piłkarzem. Dość poważnie do tego podchodziłem. Zrezygnowałem po sześciu latach intensywnych treningów. Żeby nie siedzieć w domu i się nie zasiedzieć, po prostu zacząłem tańczyć. Akurat dziewczyny potrzebowały jeszcze jednej osoby do miniformacji na zawody. Fabienne Wiśniewska: Lubię rysować… ale wolę tańczyć. Xavier: Ona maluje, projektuje ciuchy, tworzy fantastyczne okładki, plakaty. Marta Wiśniewska: Jest autorką mojej okładki do singla i plakatu do performance’u. Chyba jest najskromniejsza z naszej trójki i nie potrafi się chwalić. – Widzę, że Was ma od tego (śmiech). Jak Wam się udało stworzyć taką przyjacielską relację? Marta: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie starałam się z premedytacją wpłynąć na moje dzieci, bo sobie wymyśliłam, że musimy być przyjaciółmi. Tak się wydarzyło. Nasza relacja opiera się na rozmowie, szczerości i zgodzie na to, że każdy z nas ma swoją przestrzeń i może być sobą. Jestem słaba w tym, żeby mówić ludziom, jak mają żyć i co mają robić. I w ogóle tego nie chcę. Dlatego nigdy nie zaglądałam Fabienne i Xavierowi do pokoi, nie wtrącałam się w to, co robią. Jestem osobą, która im kibicuje i jest z nich piekielnie dumna. Xavier: Kluczem do dobrej relacji jest zaufanie do tego, co robimy. Mama dawała nam przyzwolenie na popełnianie błędów. Nigdy nie stosowała wobec nas żadnych kar, nie było krzyków ani awantur. – Może nie dawaliście jej powodów? Xavier: Faktycznie, nigdy nie chcieliśmy nadwyrężyć zaufania, którym nas obdarzyła. Oczywiście nie jesteśmy święci. Zdarzały się sytuacje, kiedy przeginaliśmy, ale mama zawsze dawała nam poczucie, że niezależnie od tego, jak narozrabiamy, będzie z nami zawsze. Mieliśmy i mamy to szczęście, że nie czuliśmy napięcia, że nie możemy się potknąć. Możemy. Ale byliśmy raczej grzeczni. Fabienne: My z Xavierem też mamy potrzebę opiekowania się swoimi rodzicami. – Ciężki kawałek chleba dla młodych ludzi. Xavier: Nie rozpatrujemy tego w kategoriach ciężkie–łatwe. Tacy jesteśmy, tak funkcjonujemy i tak lubimy żyć. Fabienne: Jesteśmy osobami, które chcą, żeby zawsze było dobrze. Mamy syndrom dbania o ludzi wokół nas. Według mnie to dobra cecha. Mamy dość dużą rodzinę i nie rozgraniczamy, że osobno jest rodzina mamy, a osobno rodzina taty. – Gdy rodzice się rozstali, mieliście niedosyt obecności któregoś z nich? Fabienne: Nie pamiętam momentu, w którym rodzice byli razem, więc dla mnie ta sytuacja, że mama mieszka oddzielnie od taty, była zupełnie normalna. Mieszkaliśmy z mamą, ale zawsze cieszyliśmy się na wyjazdy do taty, bo u niego było dużo dzieci do rozrabiania i wygłupów. Nie mieliśmy go przy sobie na co dzień, ale zawsze przy nas był. – Nie znacie też innej opcji niż życie na świeczniku, w blasku fleszy. Już zanim się urodziliście, było o Was głośno. Xavier: Nas nigdy nie ciągnęło, żeby na tym świeczniku być, ale jest to od nas niezależne. Stało się więc normalnością. Gdy zacząłem się zajmować muzyką, miałem dylemat, czy odciąć się od rodziców, czy nie. Wiadomo, że zawsze będę do nich porównywany, ale muszę spróbować zbudować własną tożsamość. Tak, by być Xavierem, a nie tylko synem Mandaryny i Michała Wiśniewskich. Tak czy inaczej, nie mamy wpływu na to, co powiedzą o nas inni ludzie. Powiedzą, co będą chcieli, w takich czasach żyjemy. Ważne jest, żebyśmy wiedzieli, co chcemy robić, i po prostu to robili. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 22 maja.
Wszyscy go oceniają, a on ma dość. Co dziś myśli o aktorstwie Rafał Maćkowiak?
Rafał Maćkowiak nie owija w bawełnę – casting go zżera, nie umie się wypromować, a sam siebie nazywa nadwrażliwcem. W szczerej rozmowie opowiada, dlaczego wciąż czuje się oceniany, jak radzi sobie z lękiem i co zrobiłby, gdyby aktorstwo wymagało od niego obecności na ściankach.
Rafał Maćkowiak otrzymał nominację do Orła – Polskiej Nagrody Filmowej – za swoją drugoplanową rolę w filmie 33 sceny z życia. Krytycy szczególnie docenili jego występ w obrazie Głośniej od bomb, a sympatię szerokiej publiczności zyskał dzięki rolom w popularnych serialach Herkules i Udar. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiadał szczerze o zawodzie aktora, obawie przed oceną, zjawisku nepotyzmu oraz o tym, czy rzeczywiście jest nadwrażliwym egocentrykiem. Rafał Maćkowiak o byciu poddawanym ciągłej ocenie. Wywiad VIVA! – Etat w teatrze nie daje Ci poczucia stabilizacji? Daje, dlatego nigdy z niego nie zrezygnuję. Tam zawsze jest dla mnie praca. Ale w filmie czy serialu nie ma nic pewnego. Dlatego często casting generuje nieadekwatny stres. Ostatnio złapałem się na tym, że strasznie przeżywam przesłuchanie do roli, która w gruncie rzeczy mi się nie podoba. Chyba tydzień to przeżywałem. – Wrażliwy jesteś! Casting jest mocno nacechowany oceną. To stresuje i jest nieprzyjemne. Zwłaszcza że muszę zaprezentować się przed ludźmi, którzy mówią: „Spoko, ale niewystarczająco”. Naprawdę źle znoszę momenty, kiedy muszę udowadniać, że się do czegoś nadaję. Przez tyle lat przecież wykazałem się jakimiś umiejętnościami i wiem, że z każdą rolą dam sobie radę. – Przez tyle lat nie przyzwyczaiłeś się do myśli, że w wielu aspektach będziesz poddawany ocenie? Widocznie nie, skoro mnie to zżera. Cały czas jestem superzdziwiony, że wciąż muszę komuś coś udowadniać. A ja tak bym chciał poodcinać kupony, żeby chociaż z pół roku mieć trochę luzu. – Twoja żona powiedziała, że lubi w Tobie rodzaj cichego bycia. Może jesteś po prostu za cichy? Może sam o siebie musisz głośno się upominać. Tylko że ja nie umiem inaczej. Gdyby mój zawód wymagał ode mnie jakiejś drastycznej zmiany, na przykład nagle musiałbym stać się gwiazdą social mediów, albo gdybym musiał zacząć chodzić na ścianki, chyba przestałbym go lubić. Wiem, że zachowuję się jak człowiek starej daty, który neguje nowości i zmieniającą się rzeczywistość, ale nie mogę nic na to poradzić. Nie umiem samego siebie wypromować. Wierzę, być może naiwnie, że w tym zawodzie umiejętności i doświadczenie mają jednak większe znaczenie niż zasięgi w social mediach. [...] – Jako Rafał Maćkowiak jesteś narcyzem? Unikam tego słowa, ale mam poczucie, że jestem egocentrykiem. Poza tym nadwrażliwcem przewrażliwionym na swoim punkcie. Staram się oczywiście mieć do siebie dystans, ale zdarzają się momenty, kiedy mi tego brakuje.
Hejt jest w modzie? Anna Nehrebecka nie owija w bawełnę po premierze książki
W szczerej rozmowie z Vivą! aktorka mówi, jak przyjęła komentarze po wydaniu książki. I stawia bardzo odważną diagnozę – hejt stał się... trendy.
Choć Anna Nehrebecka zagrała setki ról, to właśnie postać Babońki w serialu „Śleboda” zaskoczyła ją najgłębiej i... poruszyła. Aktorka z charakterem, od lat wierna swoim wartościom, dziś nie tylko wspomina pracę na planie, ale też głośno mówi o marzeniach. Odsłania się – szczerze, do końca, z siłą, jaką mają tylko ludzie naprawdę wolni. Anna Nehrebecka bez cenzury o hejcie i marzeniach. Wywiad VIVA! [...] – W jednym z wywiadów powiedziała Pani, że rola w serialu „Śleboda” była Pani ostatnią. Zabrzmiało naprawdę ostatecznie. (Śmiech) Dwa lata temu zagrałam w filmie „Klątwa” dla Viaplay, a w zeszłym roku w serialu „Śleboda”. Nie wierzę w to, że rola Babońki naprawdę będzie ostatnią... Zafascynowała mnie historia tej postaci i jej tajemnice. Miałam dużą satysfakcję, bo autorzy książki Małgorzata Fugiel-Kuźmińska i Michał Kuźmiński powiedzieli mi potem, że wyobrazili sobie tę postać dokładnie tak, jak ją zagrałam. Do końca życia będę wdzięczna za to wspaniałe doświadczenie. Fantastyczna ekipa sprawiła, że czułam się na planie bardzo zaopiekowana. Kręciliśmy „Ślebodę” w różnych warunkach, nie zawsze wygodnych. Niektóre sceny były w takich plenerach, że nawet słynny kamper, w którym można zjeść, odpocząć i posiedzieć, gdy się nie gra, nie mógł wjechać. Choć bywało trudno, nikomu to nie przeszkadzało. Każdy każdemu pomagał. Jeśli to miałaby rzeczywiście być moja ostatnia rola, to ucieszę się, bo dzięki niej zetknęłam się z fantastycznymi ludźmi. – Skoro już jesteśmy przy takim temacie, to nie mogę nie zapytać o marzenia. I te zrealizowane, i niezrealizowane. Marzenia trzeba mieć zawsze! Życie bez nich jest bezsensowne. Ale warto mieć świadomość, że nie zawsze się spełniają. – Jeśli się nie spełnią, co wtedy? Wtedy trzeba zacząć marzyć o czymś innym. W każdym razie nie wolno rezygnować. [...] – Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia? Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. – Dotyka to Panią? Jeśli powiem, że w ogóle się tym nie przejmuję, to skłamię. Ale bardziej zastanawiają mnie przyczyny. Przecież możemy się różnić w swoich poglądach, ale czy od razu musimy się nienawidzić? Ktoś chce się w ten sposób dowartościować? Ktoś bierze za to pieniądze? – Za pieniądze… Za pieniądze Cygan dał się powiesić… – Można się jakoś uodpornić? Można po prostu nie czytać. – Jak człowiek wydaje książkę, w której opowiada swoje życie, to chciałby, żeby została przyjęta jak najlepiej. Pewnie. Ale trzeba być świadomym, że nie każdemu się spodoba. I to jest oczywiście zupełnie normalne. Ale dzisiaj nie wystarczy, że ktoś napisze po prostu, że mu się książka nie podobała. Zaczynają się osobiste wycieczki. – Dzisiaj ludziom się wydaje, że mogą, bo są anonimowi w internecie. Kiedyś, kiedy swoją opinię można było powiedzieć co najwyżej komuś na ulicy, ludzie chyba byli mniej skorzy do rzucania się z negatywnymi komentarzami. Bo mieli do siebie więcej szacunku. A dzisiaj to, co nazywamy hejtem, jest w modzie. Może daje poczucie wyższości? Na szczęście, jeśli chodzi o książkę, dociera do mnie dużo sympatycznych głosów na jej temat. I nie dlatego, że ktoś uważa, że musi powiedzieć coś dobrego. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym przez dwa tygodnie od czwartku, 8 maja.
Siostry Steczkowskie: różne światy, jeden gen — co naprawdę łączy Agatę, Krysię, Justynę i Magdę?
Chociaż łączą je rodzinne więzy, są zupełnie różne. Agata, Krysia, Justyna, Magda to cztery z aż dziewięciorga rodzeństwa w rodzinie Steczkowskich. Niemal dekadę temu postanowiły opowiedzieć o swojej niezwykłej rodzinie i relacjach w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. To właśnie tu opowiedziały o sile kobiecości, dorastaniu w wielodzietnej rodzinie oraz odnajdywaniu własnej tożsamości: „Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”
Chociaż są siostrami, ich światy potrafią być od siebie oddalone o lata świetlne. Agata, Krysia, Justyna i Magda Steczkowskie – artystki o silnych osobowościach i odmiennych temperamentach – dzielą wspomnienia z dzieciństwa w muzykalnym domu, ale każda z nich obrała inną ścieżkę. W szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiadają o siostrzeństwie, różnicach, bliskości i momentach, w których musiały na nowo zdefiniować, co znaczy być rodziną. „Steczkowskie — Siła sióstr”. Archiwalny wywiad VIVY! z 2016 roku Agata, Krysia, Justyna, Magda. Wszystkie są zawodowymi muzykami. Jest jeszcze Cecylia i Marysia, ale nie ma ich na zdjęciu. Każda posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Nie ukrywają, że... wybuchową. O siostrzanych sojuszach, rywalizacji, różnicach i podobieństwach oraz rodzinnym dziedzictwie opowiedziały Beacie Nowickiej. Za oknem minus 10 stopni i śnieg chrupiący pod stopami, w studiu, w centrum Warszawy sztuczne słońce – od lampy – i prawdziwy upał emocjonalny. Kilkanaście osób krząta się wokół czterech modelek, które są zawodowymi muzykami. „Niesamowite, jak one wyglądają. Dar od losu. Szczęściary” – to najczęstszy komentarz. A wyglądają tak: długie, smukłe nogi, drobna twarz, wielkie kocie oczy, zwinne ciało obleczone jędrną skórą. One to siostry Steczkowskie: Agata, Krystyna, Justyna i Magda. Jeszcze jest Cecylia i Marysia, dziś nieobecne, ale pojawią się w rozmowach. Rozmowy z siostrami przypominają próbę okiełznania żywiołu. Każda z nich posiada własną, indywidualną kombinację genów Steczkowskich. Sześć jedynaczek wśród dziewięciorga rodzeństwa. Wyzwanie. Krystyna jako jedyna różniła się od sióstr wyglądem. Zamiast czarnej czuprynki miała białe włosy. „Jedyny blond w rodzinie – śmieje się – niestety, teraz farbowany”. Siostry mają dystans do siebie i poczucie humoru. Krystyna w chwilach wolnych od muzyki rzeźbi z gliny anioły. Anioły Krystyny to indywidualiści: mają inne spojrzenie, inny wyraz twarzy, inaczej układają skrzydła, nie trzymają się za rączkę, nie stoją posągowo, nie wznoszą bezradnie oczu do nieba, są w nieustającym ruchu. Jak siostry Steczkowskie. Piotr (mąż i menedżer Magdy – razem od 20 lat): „Moim zdaniem one są w takim samym stopniu różne, jak podobne. Mają te same świetne geny, dzięki którym wszystkie wyglądają fantastycznie, jak nastolatki. Przy tym są żywiołowe, głośno mówią, jedna przez drugą, głośno się śmieją, dyskutują, a jednocześnie mają różne zainteresowania i poglądy. I są uparte. Czasami dyskusje w tej rodzinie przypominają wybuch bomby – następuje huk, krzyk, ziemia się trzęsie, a potem emocje opadają, powraca ład i porozumienie”. We wspomnieniach sióstr z dzieciństwa przeplatają się setki obrazków. Justyna na przykład pamięta walki w niedzielne poranki o miejsce w łóżku mamy, żeby stamtąd oglądać „Teleranek”. Magda – jazdy autobusem za granicę na koncerty. W chwilach wolności od ćwiczenia tercetów i kwartetów dziewczyny uwielbiały sportową rywalizację. Popularne było zjeżdżanie po schodach na materacu, Justyna wiodła tu prym razem z braćmi: Jackiem, Pawłem i Marcinem. Kilkuletnia Madzia, zjeżdżając, uszkodziła nos, ale chciała sobie udowodnić, że jest odważna. „Długo wszystkiego się bałam i byłam bardzo płaczliwa”, śmieje się, ale kiedy jej siostrzana miłość została wystawiona na próbę, zwycięsko ją przeszła. „Byłyśmy w podstawówce, ja w czwartej, Jusia w siódmej. Podobał mi się Tomek, kolega ze szkoły. Wszyscy wiedzieli, że jestem w nim zakochana. W tym wieku miłość jest zaraźliwa, więc któregoś dnia przyszła Jusia i powiedziała, że jej Tomek również bardzo się podoba, a ona jemu, że to jest dla niej wielka tragedia i co ja o tym sądzę? Nie pamiętam już, co sądziłam, ale »oddałam« go Jusi (śmiech). Niesamowite, że po latach to Justyna przypomniała mi tę historię”. W dzieciństwie siostry w naturalny sposób były podzielone na grupy. Agata i Krystyna były najstarsze, Justyna pośrodku, Magda urodziła się trzy lata później, a Cecylia i Marysia na końcu. Może dlatego wczesne lata życia spędziły, zawiązując różne siostrzane sojusze. Justyna Steczkowska: „Byłam najstarsza dla młodszego rodzeństwa, a chciałam należeć już do grupy starszyzny Agaty i Krystyny. Agata starsza o siedem lat była dla mnie boginią. Pierwsza z nas wydoroślała. Była piękna, szczupła, miała długie nogi i ubierała się oryginalnie. Ciągle chciałam przebywać w jej towarzystwie. Pamiętam, na jednej koloni nie chciała mnie ze sobą zabrać na spacer z jakimś chłopakiem. Ja płakałam, ona się wściekała. Żadna nie chciała się poddać. W końcu Agata podjęła negocjacje: »OK, jak przestaniesz beczeć i NIE pójdziesz ze mną, dam ci mój róż«. Zgodziłam się natychmiast. Ten róż to było marzenie każdego: kolorowe pudełeczko z pachnącym, anielskim pudrem do twarzy. Teraz należał do mnie”. Magda Steczkowska: „Nasze dzieciństwo było podporządkowane muzyce, rządziła nami Agata. Ona była kierownikiem muzycznym naszego zespołu: rozdzielała role, kto co ma śpiewać i grać. Całe popołudnia spędzaliśmy na ćwiczeniach, często tęsknie spoglądając na podwórko, skąd słychać było zabawy innych dzieci. Agatka była uparta i konsekwentna. Kiedy mówiła: »Czas na próbę«, to rzeczywiście szliśmy ćwiczyć, choć na pewno marudziliśmy ze zmęczenia i różnych innych powodów. Słuchaliśmy jej, była hersztem bandy. Pamiętam, jak dostała pierwszą wypłatę, miała wtedy 18 lat. Zabrała nas wszystkich do sklepu »Żaczek«, mogliśmy sobie wybrać, co chcieliśmy. Ja wybrałam karabin. Nie pytaj mnie dlaczego, nie pamiętam (śmiech). W każdym razie to było cudowne. Mogła z tymi pieniędzmi zrobić wszystko. A poświęciła je dla nas”. Zobacz też: Trzech braci i jedna tajemnica talentu – Steczkowscy łączą muzykę z magią rodzinnych więzi Różyczka, siódma siostra Tak naprawdę Agata została asystentką ojca, odpowiedzialną za program muzykowania rodzinnego, kiedy miała 14 lat. Agata Steczkowska: „Moja mama mówiła, że beze mnie nie dałaby rady z dziewięciorgiem dzieci, że jestem taką drugą mamą. To nie jest nic niezwykłego, w wielodzietnych rodzinach tak jest, że najstarszy pomaga i opiekuje się młodszymi. Rodzice wprogramowują to w najstarszych. Mnie zresztą nikt nie pytał o zdanie, od tego trzeba zacząć. Rodzice mnie o coś prosili, więc starałam się robić to, czego ode mnie oczekiwali, jak każde dziecko, które kocha i szanuje matkę i ojca. Moje doświadczenia jako najstarszej z rodzeństwa bardzo mi się przydają w wykonywaniu zawodu. Jestem dyrygentką, świetnie umiem wszystko zorganizować. Najlepszym tego przykładem są Warsztaty Artystyczne Agaty Steczkowskiej, autorski projekt, który realizuję od 12 lat i wszyscy są tam szczęśliwi: ja, mistrzowie, warsztatowicze, publiczność. Lubię pracować z ludźmi, ale uwielbiam być sama ze sobą i swoją twórczością”. Kilka dni temu z Madrytu, gdzie mieszka, przyjechała 25-letnia Róża, córka Agaty, przez ciotki nazywana pieszczotliwie Różyczką i „jedynaczką z wielodzietnej rodziny”. Najmłodsza z sióstr Steczkowskich, Marysia, jest od Róży starsza tylko o osiem lat, więc wychowały się razem. Róża jest bardzo ważnym świadkiem rodzinnych historii. Zresztą wygląda jak siódma siostra. Kiedy ją pytam, jakie są jej ciotki, chwilę się zastanawia. W ogóle jej odpowiedzi są zaskakująco celne i przemyślane jak na tak młodą dziewczynę. Zrozumiałam dlaczego, kiedy mi powiedziała, że jej ulubionym zajęciem w dzieciństwie było obserwowanie i słuchanie rodzeństwa mamy: „Każda z moich ciotek jest inna – mówi powoli – ale mają kilka wspólnych cech: wewnętrzną wolność, siłę i odwagę. Uważam, że odziedziczyły to po babci Danusi. Babcia ma niezwykle silną osobowość. I twardo stąpa po ziemi. Dziadek Stanisław był uduchowiony. Ale całe życie byli zapatrzeni w siebie. Pamiętam, kiedyś dziadek zobaczył przez okno unoszącą się plastikową reklamówkę, zawołał dzieci i powiedział: »Zobaczcie, jak ona pięknie tańczy na wietrze, z jaką gracją«. Babcia skomentowała to krótko: »Znowu mi ogródek zaśmieci« (śmiech). Moi dziadkowie bardzo się kochali, ale musieli być silni i walczyć, żeby być razem. Wygrali, bo to była miłość wieczna, jak z bajki”. Agata, mama Róży, dodaje: „Moi rodzice byli mądrymi rodzicami, ale przede wszystkim kochającymi się. Najważniejsze, co moim zdaniem wyniosłam z domu, to świadomość, jaką czystą miłością się darzyli. Moja matka dałaby się zabić za ojca, a ojciec za matkę. My byliśmy owocem tej miłości, a nie klejem scalającym ich małżeństwo. Rodzice świetnie przeżyliby swoje życie bez nas, tylko we dwoje. Tym większy mam dla nich szacunek za to, że nas zaprosili do swojego życia, ukochali i z takim poświęceniem wychowali”. „Zakochanie jest jak wiatr, pozostawia przeciąg w duszy”. To wiersz Krystyny – pisze je od lat, ma ich całą szufladę. Justyna wierzy, że kiedyś wyda tomik swojej poezji. Córki stworzone do lepszych celów Odkąd dojrzały, założyły własne rodziny, uspokoiły się emocjonalnie i stały się sobie jeszcze bliższe. „Teraz jest taki fajny okres – mówi Magda – bo mamy dla siebie dużo cierpliwości, zrozumienia i myślę, że przede wszystkim szacunku”. W pogoni za swoim miejscem w życiu zdarzały im się kłótnie, ciche miesiące, napięcia, bo wszystkie mają mocne charaktery. Bezkonfliktowa, to opinia jednogłośna, jest Krystyna. „Jest jak plaster na rany: nie ocenia, nie poucza, nikomu niczego nie radzi na siłę”, mówi Justyna. Od lat zresztą obie pracują razem, na koncertach Justyna mówi o niej: „Lepsza wersja Steczkowskiej w wydaniu blond”. „Jestem introwertyczką – wyznaje Krystyna – ale może faktycznie mam taką cechę, że nie stwarzam konfliktów niepotrzebnie. Żyję swoim życiem, jak każda z moich sióstr, ale ja się z nim nie szarpię. Uwielbiam moją pracę, gram w przeróżnych zespołach, kiedyś w teatrze żydowskim, muzycznym, nagrywam muzykę do filmów. Wiele lat temu Justynka wciągnęła mnie do swojej ekipy i jest mi tam dobrze. W zespole rodzinnym ona śpiewała solówki, ja grałam solówki. Teraz na scenie rozumiemy się bez słów. Po prostu patrzę na nią i wiem, o co jej chodzi na scenie. Ja nie jestem frontmenką, nie jestem gwiazdą. Mogę zagrać w orkiestrze i mogę również być solistką, ale śpiewać to mogę w chórkach i to mi wystarcza”. „Wszyscy jesteśmy związani z muzyką – dodaje Magda – ale nawet muzycznie zupełnie inne rzeczy nam się podobają, inne w duszy grają. Doceniam to, co robi siostra, brat, ale nie są to klimaty bliskie mojemu sercu. Czasami mnie to zaskakuje, bo przecież cały czas pracowaliśmy w klasyce, z tego się wywodzimy: chóry, muzyka sakralna, klasyczna, a jednak każdy poszedł w inną stronę. Jest w nas jakieś nienasycenie”. Z tego nienasycenia powstała najnowsza płyta Magdy „…nie na zawsze”. To opowieść o różnych rodzajach miłości. Tej najpiękniejszej, spełnionej, przez macierzyńską, do tej, która boli. Zapis jej osobistych przeżyć, lęków i wzruszeń. Jej życie. Pierwsza, najważniejsza lekcja w domu Steczkowskich brzmiała: każdy ma prawo mieć własne zdanie, może je wypowiedzieć na głos i ma prawo być wysłuchany. Choćby miało to być niezaakceptowane, choćby się krzyczało, płakało, histeryzowało. Rodzice poświęcali swój czas i swoją uwagę na to, żeby tego wysłuchać. Pozostałe rodzeństwo również. Nawet jak najmłodsze dziecko miało coś do powiedzenia, nikt go nie lekceważył. Agata na koniec rozmowy powie: „Każdy ma inny punkt obserwacyjny w tej rodzinie. Każde dziecko ma inny numer. Pierwszy numer inaczej obserwuje życie niż dziewiąty”. Magda komentuje: „Śmiałyśmy się, jak to jest możliwie, że mamy tych samych rodziców, skoro mamy tak różne poglądy, potrzeby, gusta, spostrzeżenia. Mało tego, nawet nasze wspólne dzieciństwo pamiętamy inaczej. Rozmawiałyśmy z Krysią i Justyną i okazało się, że one zupełnie inaczej pamiętają naszego tatę. Ja w ogóle nie pamiętam, żeby tata prał, sprzątał, gotował i zajmował się dziećmi, a Justynka z Krysią bardzo dobrze to pamiętają. Za to ja pamiętam, jak czasami tata czekał na mnie i szliśmy razem – ja do szkoły, on do pracy – i miałam go tylko dla siebie. Albo jak na przerwie biegałam do domu kultury, gdzie pracował, żeby z nim chwilę posiedzieć. Na mojej płycie jest utwór »Jesteś tu«, który napisałam dla taty. To jego obraz w moim sercu”. Krystyna zadaje mi retoryczne pytanie: „Wyobraź sobie sześć sióstr i trzech braci… No, kto rządzi w domu? Kobiety! Plus mama, która jest bardzo mocną osobowością. To ona w naszej rodzinie pociągała za sznurki. Mama jest silna, władcza, ale ciepła. Ludzie do niej lgnęli. Zawsze było u nas mnóstwo znajomych, sąsiadek, przyjaciółek. Przychodziły, zwierzały się, rozmawiały. Mama była ostoją nie tylko dla nas”. Agata uzupełnia: „Mama potrafiła się tak śmiać, że zarażała śmiechem wszystkich. Miała bardzo głośny i taki dźwięczny, radosny śmiech. Tato miał niezwykłe poczucie humoru. Na zawsze zapamiętam ich uśmiechnięte twarze”. „Mama też zawsze dużo krzyczała”, ciągnie swoją opowieść Krystyna. „Duży dom, dużo dzieci, no to się krzyczy, żeby kogoś zawołać. Ale absolutnie nie była groźna, choć trzymała nas w ryzach. Tato był łagodniejszy, miał swój świat. Taki był podział”. Agata ma odmienne zdanie: „To nie mama rządziła w rodzinie, tylko tato. On miał ostatnie zdanie w najważniejszych kwestiach. I nasza mama zawsze jemu ostatecznie się podporządkowywała ze szczerą zgodą. Mama rządziła gospodarstwem domowym, tato kluczowymi sprawami w rodzinie. Fruwał w świecie swoich idei i pomysłów, które realizował, mama stąpała twardo po ziemi i wspierała tatę. Stanowili wspaniały tandem, doskonale się dopełniali. Uważam, że to, jakimi jesteśmy kobietami, zawdzięczamy przede wszystkim naszemu wspaniałemu ojcu. Sposób, w jaki postrzegał i traktował swoją żonę oraz córki, zbudował naszą kobiecość”. Justyna dodaje: „To tato zawsze mówił, szczególnie nam, dziewczynom, jakie my jesteśmy mądre, piękne, utalentowane i niezwykłe. Pamiętam jedną komiczną sytuację. Mama kazała mi pozmywać garnki, a ja jej spontanicznie odpowiedziałam, że… nie pozmywam, bo tata mi powiedział, że jestem stworzona do śpiewania! (śmiech). Mama oniemiała. Podejrzewam, że po chwili trzepnęła mnie ścierką albo krzyknęła, żeby zagonić do pracy, ale nigdy nie zapomnę jej totalnego zaskoczenia w tamtym momencie. Tato tak nam wbił do głowy, że jesteśmy wyjątkowe, że idąc potem przez życie, które łamało każdą z nas wiele razy, potrafiłyśmy się zawsze podnieść. Kobiety w naszym domu są niezwykle silne”. Czytaj także: Wychowała dziewięcioro dzieci, na ślub czekała 32 lata. Justyna Steczkowska opiekowała się mamą do samego końca Na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą Może dzięki tej sile miały odwagę bardzo szybko zacząć dorosłe życie. „Chciałyśmy się rozwijać muzycznie, więc nie było innego wyjścia”, precyzuje Krystyna. „Ja wyjechałam z domu, mając 17 lat. W Stalowej Woli nie było dla nas wystarczająco dobrej szkoły. Skończyłyśmy podstawówkę i każda z nas po prostu wyjechała. Najpóźniej Agata, bo pracowała w chórze z tatą. Ja byłam w Krakowie, w Rzeszowie, potem w Gdańsku. Miałam 19 lat i pogrywałam w rzeszowskiej filharmonii, będąc uczennicą. Kilka lat później zagrałam dyplom już jako solistka z tą samą orkiestrą. Utrzymywałam się sama”. Justyna w wieku 15 lat zamieszkała w Rzeszowie, na stancji z koleżanką. Kiedyś właściciel mieszkania, starszy pan, wyrzucił je z domu w środku nocy, bo uznał, że Justyna zużyła za dużo wody, piorąc bieliznę. Została na ulicy z plecakiem, kołdrą i skrzypcami pod pachą. „Byłam w domu tylko w weekendy, więc moi rodzice nie widzieli moich błędów, szalonych pomysłów, moich prób dojrzewania. Dobrze się uczyłam, kochałam grać na skrzypcach, kochałam muzykę, ale nade wszystko śpiewać. Przyjeżdżałam na weekend, przynosiłam dobre oceny, nie było ze mną większych problemów, więc byli zadowoleni, a ja mogłam się rozwijać”. Magda: „Ja wyjechałam najdalej, bo aż do Poznania, a miałam zaledwie 15 lat. Do domu przyjeżdżałam kilka razy do roku, więc nasze kontakty się rozluźniły. Dopiero kiedy zaczęłam współpracować z Marylą Rodowicz i musiałam przeprowadzić się do Warszawy, na nowo się odnalazłyśmy. Zamieszkałyśmy wtedy we trójkę: ja, Justyna i Cecylia w małym mieszkanku w samym centrum. Wszystkie bardzo dużo pracowałyśmy, ale byłyśmy nieszczęśliwie zakochane, nasze życie osobiste było w ruinie. Wieczorami siedziałyśmy w naszej kuchni, która miała niebieską tapetę z gwiazdkami. Wymalowałyśmy każdą z tych gwiazdek osobiście, mazakiem fluorescencyjnym. Nad nami widać było prawdziwe niebo, bo kawałek dachu był przeszklony. Do tej pory śmiejemy się, że wstawałyśmy rano z tym samym tekstem na zmianę: »Boże, jestem taka brzydka, i do tego nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, nikt mnie nie szanuje« i zawsze któraś natychmiast zaprzeczała: »No co ty, jesteś piękna, ja cię kocham, lubię i szanuję i dzisiaj czeka cię wspaniały dzień« ” (śmiech). Krystyna Steczkowska: „To prawda, że tato dał nam poczucie bezwzględnej akceptacji i wiary w siebie, ale mama całe swoje życie poświęciła nam tak naprawdę. Ona dla siebie nie zrobiła w swoim życiu nic. Przynajmniej w moim mniemaniu. Po prostu poświęciła się całkowicie dzieciom. Agata: „Naszej rodzinie nie pomagało ani państwo, ani kościół. Pewnie dlatego, że rodzice nigdy nie prosili o taką pomoc. Tato pracował na trzy etaty, mama na jeden, plus oczywiście prowadzenie domu, ja na dwa, i te pięć etatów musiało wystarczyć. Poza tym tato miał świetny pomysł, ponieważ zorganizował tournée koncertowe w każdym państwie Europy Zachodniej. Za granicą to się bardzo podobało. Przez 20 lat zagraliśmy około 300 koncertów i wszędzie byliśmy witani wielkimi brawami, często nawet owacjami, wygrywaliśmy międzynarodowe festiwale. Dzięki tym koncertom mogliśmy nie tylko się utrzymać, wykształcić, ale także spłacić dom”. Wolność od siebie i dla siebie Po latach rodzinnego koncertowania ich drogi się rozeszły. „Musiałyśmy dojrzeć, więc nadszedł taki czas, że rozstałyśmy się na chwilę”, mówi Krystyna. „Potrzebowałyśmy wolności od siebie i dla siebie. Jak się jeździ pół swojego życia z zespołem rodzinnym, cały czas razem, to trzeba od siebie odpocząć. Każda z nas musiała odnaleźć swoją drogę. Nie mogłyśmy iść jedna za drugą, gęsiego. Jesteśmy indywidualistkami”. Justynie tato zawsze powtarzał: „Pamiętaj, córeczko, że jak chcesz wziąć ślub, to tylko z miłości. Życie jest długie, codzienność bywa trudna, ale jeśli będziesz miała przy sobie osobę, którą kochasz, to wyjdziesz z każdego zakrętu”. „Tę wolność, którą dostałyśmy od rodziców w szukaniu własnej drogi, chciałabym przekazać moim dzieciom”, mówi Justyna. „Ale odkąd je mam, wiem, że to nie jest takie proste”. Kiedy urodziła się Róża, Agata mieszkała w domu rodziców. „Mama była przeciwna wielu rzeczom, które realizowałam, wychowując moją córkę. Miała inne spojrzenie i mówiła mi to często bez ogródek. Ja jej odpowiadałam: »Mamusiu, wiem, co myślisz, doceniam twój punkt widzenia, bo masz dziewiątkę dzieci, ale to jest moje dziecko i pozwól mi wychowywać je tak, jak ja uważam«. I mama wtedy odpuszczała. I chociaż czasami moje decyzje były dla niej nie do zaakceptowania, nie naciskała, ponieważ była moim prawdziwym przyjacielem. I to się nie zmieniło do dziś”. W domu Steczkowskich była wolność, ale królowała muzyka, była pasją, pomysłem na życie. Nie było od niej ucieczki, bo wszyscy mieli talent, a talent się rozwija, szanuje. Róża jest pierwszą dziewczyną w rodzinie, która skończyła szkołę muzyczną, ale nie jest muzykiem, bo nie chciała nim być. Po skończeniu gimnazjum muzycznego na Solnej w Poznaniu Róża zdecydowała się pójść do liceum z rozszerzonym francuskim, żeby studiować na ASP w Brukseli, na wydziale narracji i komiksu, tak jak Grzegorz Rosiński, twórca „Thorgala”. Agata: „Ja się na to zgodziłam bez dyskusji. Róża ukończyła te studia w Brukseli, a my do końca życia możemy sobie grać na dwa fortepiany. Zawodowo Rózia realizuje się w innej dziedzinie niż muzyka”. Włada pięcioma językami i jeszcze skończyła studia w Madrycie, w Szkole Animacji i Audiowizualizacji. Jej osiągnięcia można zobaczyć na stronie www.rozasteczkowska.com. Jest dowodem na to, że kobiety w tej rodzinie potrafią walczyć o siebie. Agata nie lubi słowa walka. Kiedy się walczy, zawsze ktoś przegrywa. „A to mi się nie podoba”, tłumaczy. „Chcę robić to, co mam do zrobienia. Od 31 lat robię dokładnie to, co chcę. Mam swój świat, ja w nim rządzę i jestem tam królową”. Steczkowskie zawsze robią to, co chcą. Nigdy tego, czego nie chcą. Zobacz również: Miłość na przekór powołaniu. Oto niezwykła historia Danuty i Stanisława Steczkowskich Rozmawiała: BEATA NOWICKA
Małgorzata Ohme o byłym mężu: „Dzwonię, kiedy potrzebuję pomocy” – nie uwierzysz, jak dziś wyglądają ich relacje
Małgorzata Ohme codziennie udowadnia, że przeszłość i teraźniejszość można połączyć w piękną jedność. W rozmowie z VIVĄ! dziennikarka opowiedziała o relacji z byłym mężem, z którym łączy ją do dziś bliska relacja, a wręcz przyjaźń, i mimo rozwodu, wciąż uważają się za rodzinę. „To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę” mówiła. Zobacz, jak wygląda dziś ich relacja!
Lata temu Małgorzata Ohme podbijała telewizję. Najpierw był „Big Brother”, później „Dzień dobry TVN”. Niestety przyszedł dzień, którego się nie spodziewała: została wyrzucona. Zbierała się przez tydzień, ale rok, który minął od tego czasu, uważa za najlepszy w jej życiu. Dziennikarka w intymnej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiedziała, jak zmieniło jej życie prywatne. Zobacz, jak udaje się jej połączyć przeszłość z teraźniejszością! Artykuł aktualizowany 16.05.25 r. Małgorzata Ohme o byłym mężu Na spotkanie Małgorzata Ohme przychodzi z jednym ze swoich jamników. Nic dziwnego, że nasza rozmowa zaczęła się właśnie od tego tematu. „Mam trzy jamniki. Ten jest w opiece naprzemiennej z moim byłym chłopakiem. Średnia Zuzia jest moja, a najstarsza Blum jest w opiece naprzemiennej z moim byłym mężem”, śmieje się psycholożka, autorka książki „Przebudzone” i prowadząca program „Kafka’15”. [...] Nie odbierz tego złośliwie, ale czy masz w kalendarzu rozpisane, kiedy kto, którym psem się zajmuje? Małgorzata Ohme: To się dzieje w naturalny sposób. Ten, który dzisiaj z nami jest, mieszka niedaleko mnie, więc po prostu biorę go, kiedy chcę. Były mąż Rafał przyjeżdża po Blum, którą kiedyś kupiliśmy naszej córce. On też zresztą mieszka blisko, więc wymieniamy się psami bez problemu. Nie mam też kłopotu z wyjazdem na wakacje, bo całą ferajną ma się kto opiekować. Często właśnie Rafałowi jestem w stanie „sprzedać” wszystkie psy. Twój były mąż był pierwszą osobą, która dowiedziała się o tym, że wyrzucono Cię z TVN-u? Jesteśmy dowodem na to, że po rozstaniu można żyć w komitywie. Zdaję sobie sprawę, że jest to unikalne, bo rzeczywistość innych rozwiedzionych par jest najczęściej zupełnie inna. Nam się udało, bo włożyliśmy w to mnóstwo pracy. Sprzyjały nam też okoliczności. Gdy się rozstawaliśmy, przyświecało nam powiedzenie: „Tam, gdzie jest racja, umiera relacja”. Zastanawiałam się nad każdym kwiatkiem, każdą książką, którą zabierałam ze wspólnego domu. Wolałam niektóre rzeczy zostawić, niż pogarszać relacje. Rafał jest profesorem psychologii, a ja jestem psychoterapeutą, także ze specjalizacją dziecięcą, dlatego dobro dzieci było dla nas nadrzędne. A przy okazji chroniło też naszą relację. Gdybyś zapytała mnie, kto jest moją rodziną, powiedziałabym ci, że Rafał. A ja jestem jego rodziną. Żadne z nas nie ma już rodziców, oboje jesteśmy jedynakami, więc wszystkie Wigilie, święta spędzamy razem. Dopóki nie spotkasz kogoś innego? Dopóki któreś z nas nie zwiąże się z kimś na stałe. Ale nawet wtedy wyobrażam sobie, jak wszyscy, cały nasz patchwork siada razem do stołu. Odpowiadając na twoje poprzednie pytanie… tak, do Rafała dzwonię, gdy coś złego wydarza się w moim życiu i kiedy potrzebuję pomocy. CZYTAJ TEŻ: Klara Ohme debiutuje w telewizji tuż przed egzaminem życia. Zobacz, co powiedziała u boku mamy Jak dziś wygląda relacja Małgorzaty Ohme z byłym mężem? Nie myśleliście, żeby do siebie wrócić? Nigdy nie mieliśmy takiego pomysłu. Mam ważenie, że dzisiaj jesteśmy dla siebie jak brat i siostra. Bardzo się szanujemy, wspieramy, on nigdy nie powiedział o mnie złego słowa. Ja nie życzę sobie, żeby ktokolwiek przy mnie mówił źle o Rafale. To jest ojciec moich dzieci, a poza tym wspaniały, mądry człowiek. Szanuję go i cieszę się, że moje dzieci mają takiego tatę. Nie ma się do czego przyczepić. To dlaczego się rozstaliście? Po prostu drogi nam się rozeszły. Gdy się poznaliśmy, ja byłam studentką drugiego roku psychologii, a on wtedy doktorem psychologii. Przy nim dorosłam i bardzo się zmieniłam. Zawsze tak jest, jak spotykasz kogoś na swojej drodze jako inny, młodszy ty. Stajesz się doroślejszy, dojrzalszy. Aż pojawia się pytanie, czy dalej idziecie ze sobą. Okazało się, że my już nie idziemy. Mieliśmy jednak nawet wspólnego prawnika podczas rozwodu. Na koniec rozprawy sędzina powiedziała, że życzyłaby sobie, żeby wszystkie rozwody się tak odbywały. Gdy zapytała mnie, kiedy ustała miłość, ja, zaskoczona pytaniem, zapytałam ją, jak rozumie słowo „miłość”. Czy chodzi jej o więź, czy o namiętność? Nie byłam w stanie odpowiedzieć na to pytanie, bo nie mogłabym powiedzieć, że miłość ustała. Miłuję Rafała jak brata, jest moją rodziną, ale czy chciałabym nadal być z nim w związku? Moja odpowiedź brzmiała „nie”. Podchodzimy do siebie z szacunkiem, a zawodowo bardzo się podziwiamy i wspieramy. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Zostałam wyrzucona”. Małgorzata Ohme ujawnia kulisy odejścia z Dzień Dobry TVN
Żona Rafała Maćkowiaka wie więcej, niż mówi. Ich dom to nie teatr, choć emocje bywają wszędzie
Rafał Maćkowiak ma u boku kobietę, która rozumie więcej, niż mówi. Vasina nie tylko akceptuje jego zawód, ale potrafi z dystansem spojrzeć na teatralne życie, które wkracza w ich dom.
Rafał Maćkowiak nie udaje, że zostawia emocje za kulisami – czasem przemyca je do kuchni czy dziecięcego pokoju. Ale właśnie dzięki wsparciu żony może pozwolić sobie na tę prawdę – osobistą, nieefektowną, daleką od instagramowej kreacji. [...] – Twoja żona powiedziała, że lubi w Tobie rodzaj cichego bycia. Może jesteś po prostu za cichy? Może sam o siebie musisz głośno się upominać. Tylko że ja nie umiem inaczej. Gdyby mój zawód wymagał ode mnie jakiejś drastycznej zmiany, na przykład nagle musiałbym stać się gwiazdą social mediów, albo gdybym musiał zacząć chodzić na ścianki, chyba przestałbym go lubić. Wiem, że zachowuję się jak człowiek starej daty, który neguje nowości i zmieniającą się rzeczywistość, ale nie mogę nic na to poradzić. Nie umiem samego siebie wypromować. Wierzę, być może naiwnie, że w tym zawodzie umiejętności i doświadczenie mają jednak większe znaczenie niż zasięgi w social mediach. – Umiesz wyjść z roli i po spektaklu wrócić do domu jako Rafał Maćkowiak, a nie na przykład jako Dionizy ze sztuki „Za dużo wszystkiego”? Wydaje mi się, że nie mam problemu z zostawieniem pracy za progiem, ale… – Jednak jest jakieś „ale”? Czasami jakieś stany emocjonalne, związane na przykład z wieczornym przestawieniem, są nieadekwatne w stosunku do tego, co się dzieje w życiu prywatnym. Na przykład bez powodu jestem podenerwowany. Albo z dziwną miną mamroczę jakiś tekst pod nosem. Dzieci i żona wiedzą wtedy, że się szykuję do roli. Staram się jednak nie nosić postaci ze sobą. Opowiem ci historię. Kiedyś grałem spektakl, w którym całowałem się z koleżanką. Moje dziecko akurat leżało w szpitalu i od razu po przedstawieniu leciałem do szpitala, żeby zostać z nim na noc. Wchodzę do sali cały umazany szminką. Moja żona Vasina patrzy na mnie i mówi: „O, masz szminkę”. Ja jej na to: „No tak, całowałem się z Agą”. A ona na to: „A, to OK”. Wyobrażasz sobie, jak patrzyły na nas matki innych dzieci z tej sali? Następnego dnia wszystkie zaczęły przepytywać Vasinę, czy naprawdę nie przeszkadza jej, że mąż się z inną kobietą całuje. – Twoja żona jest wyrozumiała. Na pewno akceptuje to, że jestem aktorem i czasem muszę robić różne dziwne rzeczy. Po prostu nauczyła się ze mną żyć. Kto to są aktorzy? To ludzie totalnie skoncentrowani na sobie. Nie jestem inny, przecież moja praca polega na tym, że cały czas muszę o sobie myśleć i siebie analizować. [...] Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 8 maja.
Nie zgadniesz, co dziś daje szczęście Karolinie Szostak. Ma zaskakujący plan na przyszłość
Zawsze podążała własną drogą. Karolina Szostak opowiada Beacie Nowickiej między innymi o modzie, codziennych rytuałach i marzeniach, które nadają jej życiu sens. Zdradza też, co nosi na co dzień i dlaczego nie rozstaje się z trampkami. Cała rozmowa – tylko w VIVIE!
Zawsze szła pod prąd. Teraz robi to z jeszcze większym rozmachem. Karolina Szostak, jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci polskich mediów, zdradza kulisy swojej codzienności i mody. Wspomina również o marzeniach, które nadal napędzają ją do działania. Dlaczego porzuciła garsonki na rzecz sportowych bluz? Co dla niej znaczy styl? I jakie plany ma na przyszłość? Tylko w najnowszej rozmowie dla magazynu VIVA! zdradza więcej, niż kiedykolwiek wcześniej... [...] Zawsze żyłaś na własnych zasadach, dlatego marka Ulla Popken wybrała Cię na ambasadorkę swojej kampanii. Według jakiego klucza sama się ubierasz? Ulla Popken łączy elegancję, wygodę i jakość. Podkreśla atuty sylwetki. Mają duży wybór świetnych marynarek, które kocham. Swoje sety przygotowuję zazwyczaj dzień wcześniej, wiem, co mnie czeka, i wymyślam, w co się ubrać. Rano bardzo długo się rozkręcam. Lubię w spokoju wypić kawę, poczytać gazety, zrobić research najważniejszych wydarzeń na świecie. Nie lubię się śpieszyć. Mam w szafie dużo ubrań podobnie wyglądających. Ktoś mógłby powiedzieć, że chodzę ciągle tak samo ubrana: czarna bluza i sportowe buty. A to nie jest ta bluza i to nie są te buty, tylko inne. Czasami daję się ponieść fantazji. Dziś rano przez pół godziny szukałam przezroczystych, koronkowych spodni od Ulli Popken, które zestawiłam z czarną, sportową bluzą. Lubię mieszać style, ale zwracam uwagę, żeby elementy do siebie pasowały. W życiu przeszłam różne fascynacje. Facebook przypomniał mi niedawno, że kiedy zaczynałam pracę w Polsacie, przechodziłam fazę na garsonki. Przyjaciel mojej mamy był właścicielem szwalni i szył ciuchy dla Niemców. Miałam w szafie 30 garsonek w różnych kolorach. Garsonka, koszula i szpilki… Wyglądałam jak pani sekretarka, ale kochałam ten styl. Nie wyobrażałam sobie, że mogę wyjść na ulicę w butach na płaskim obcasie, dzień w dzień latałam w szpilkach. Dodawałam sobie parę centymetrów i wydłużałam ciało. Cudownie się czułam. CZYTAJ TEŻ: Z dystansem, uśmiechem i kobiecą siłą. Karolina Szostak apeluje: "Trzeba siebie akceptować, kochać" A dzisiaj szpilki czy trampki? Dzisiaj trampki, adidasy, mokasyny, ale szpilkom nie mówię „nie”. W szafie mam kilkadziesiąt par: żółte, niebieskie, różowe… Większości nigdy już nie założę, więc chętnie oddam (śmiech). Mam też kilka skarbów, na przykład szpilki, które kupiłam w 1997 roku w Berlinie: szklany obcas, z przodu paseczki wysadzane diamencikami. Oldskul totalny. Pomarańczowe, letnie, wielkie koturny z butiku w Nicei, dżinsową kurtkę z kolorowymi naszywkami – pamiątka pierwszej podróży do Paryża, czy trencz Versace sprzed 35 lat. Moda wraca, to jest fajne. Nieważne, jaką sukienkę nosisz, ważne, jakie życie w niej prowadzisz… O czym myślisz, patrząc w przyszłość? Chciałabym w zdrowiu, szczęściu i miłości przeżyć kolejne pół wieku. Mam na myśli zdrowie własne i moich najbliższych: przyjaciół, rodziny. Chciałabym, żeby było po prostu miło i radośnie. Kocham podróże: Tel Awiw, Hiszpania, Włochy, Francja. Lubię tam być. Lubię ten klimat. Piękni ludzie, świetne jedzenie, cudowna pogoda, więc życzę sobie jak najwięcej podróżowania. No i marzy mi się równie fajny ciąg dalszy… Rozmawiała Beata Nowicka. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pewna siebie i kobieca. Karolina Szostak: "Fakt, że przytyję, niczego nie ujmuje mojej inteligencji"
Wybaczyła pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, dziś ujawnia, dlaczego: „Ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał"
Jak wiele trzeba odwagi, by raz na zawsze opowiedzieć swoją historię? Anna Nehrebecka, ikona polskiego kina i teatru w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską wróciła pamięcią do trudnej przeszłości.
Czy da się wybaczyć krzywdy z przeszłości i odnaleźć spokój mimo burzliwej historii? Anna Nehrebecka decyduje się opowiedzieć swoją historię – szczerze, bez upiększeń, ale też bez osądzania. W poruszającej rozmowie z Katarzyną Piątkowską odsłania kulisy osobistych doświadczeń, mówi o wyrozumiałości, hejcie i granicznych wyborach, przed którymi stawia życie. To nie tylko opowieść o przeszłości, ale i głos dojrzałej kobiety, która wie, czym jest siła. Anna Nehrebecka ujawnia kulisy powstania książki o swoim życiu Niedawno ukazała się książka „Pani Anka. Nehrebecka w rozmowie z Katarzyną Ostrowską”. Ma Pani z hejterami teraz więcej do czynienia. Parę komentarzy na Facebooku przeczytałam. Staram się nimi nie przejmować, ale myśląc o innych… hejt może być naprawdę groźny. [...] Ktoś pytał, dlaczego akurat teraz postanowiła Pani opowiedzieć swoją historię? Nie. To ja zapytam. Z Kasią Ostrowską od dawna się do niej przymierzałyśmy. Znamy się dosyć długo i ten pomysł tak wokół nas krążył. Ona chciała zrobić ze mną taką rozmowę, a ja się zgodziłam. Miałyśmy wydać ją już wcześniej. Zgłosiło się jedno poważne wydawnictwo, ale okazało się nie do końca poważne, bo w pewnym momencie przestali się odzywać. A ja uważam, że ludzie, którzy się zajmują kulturą, powinni mieć jej choć odrobinę. Wystarczyło napisać, że nie są już zainteresowani. Tak czy inaczej, udało się później i gdzie indziej. CZYTAJ TEŻ: Zniknęła ze sceny, by być przy mężu. Anna Nehrebecka: „Nikt na mnie nie czekał z otwartymi ramionami” Anna Nehrebecka wspomina pierwszego męża W książce opowiada Pani o swoim pierwszym małżeństwie, które było, delikatnie mówiąc, trudne. Niełatwo jest mówić o traumatycznych doświadczeniach? Dużo się naczytałam na temat moich życiowych doświadczeń. I to nie w mojej książce. Podobno wypowiadali się ludzie, którzy doskonale wiedzieli, co się naprawdę działo. A ja czasem czytałam te doniesienia i myślałam: Matko Boska! To o mnie czy o kimś innym? Opowiedziałam w końcu tę historię sama, żeby zakończyć życie plotek. A książka to był najprostszy sposób. Poruszający był fragment, w którym wyznała Pani, że wybaczyła Pani pierwszemu mężowi wszystkie krzywdy, jakie Pani wyrządził. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym postąpić inaczej. Przecież ten człowiek też w pewnym sensie cierpiał. Uważam też, że w każdej sytuacji, w której są dwie osoby, nigdy nie jest tak, że wina leży tylko po jednej stronie. Nie chodzi o to, żeby ustalać, kto zawinił bardziej, a kto mniej, ale nigdy nie jest tak, że jedna osoba jest bez skazy, a druga jest chodzącym złem. Dużo jest w Pani wyrozumiałości. Życie jej mnie nauczyło. Nikt z nas nie wie, jak się zachowa w ekstremalnej sytuacji, jaką zna tylko z opowieści. Możemy sobie mówić, że nigdy nie zrobimy tego czy tamtego. Ale gdy znajdziemy się w sytuacji granicznej, musimy dokonać wyboru. Nie wiem, jak bym się zachowała, gdybym się dowiedziała, że ktoś katuje kogoś z moich bliskich. Nie wiem, na co byłoby mnie stać. Zawsze wydaje nam się, że siebie znamy. Ale przecież my się o sobie dowiadujemy różnych rzeczy w trakcie całego życia. Jesteśmy sumą życiowych doświadczeń, charakteru i tego, co wynieśliśmy z domu. W każdej sytuacji poznajemy siebie… i ustalamy, co jest dla nas ważne. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Całość rozmowy – tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym od czwartku, 8 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Toczy najtrudniejszą walkę, nie pozwala sobie na niemoc. Anna Nehrebecka w poruszającym wywiadzie mówi: "Nic nie jest dane na zawsze"
Nie każda kobieta chce walczyć o feminatywy. Maria Rotkiel tłumaczy, dlaczego
W szczerej rozmowie Maria Rotkiel opowiada o własnym podejściu do feminatywów, kobiecej różnorodności i o chwili, w której naprawdę poczuła dumę z bycia kobietą
Każda z nas jest inna – w wyglądzie, wyborach, pasjach i potrzebach. O tym opowiada psycholog Maria Rotkiel w rozmowie z Beatą Nowicką. Przypominamy wywiad, który ukazał się w 4/2024 numerze magazynu VIVA!. – Psycholog czy psycholożka? Psycholog. – Kiedy Katarzyna Nosowska powiedziała w radiu, że nie jest entuzjastką feminatywów, została… skarcona. Przez kobiety, oczywiście. Nie podoba mi się słowo gościni i go nie używam. Uważam, że mam prawo. I ma pani prawo. Niestety mamy tendencje do przesadzania, do niepotrzebnego inwestowania emocji w sytuacje, które tego nie wymagają. Rozumiem kobiety, dla których feminatywy są ważne. I szanuję to. Ja mówię o sobie psycholog i czuję się z tym dobrze. Nie lubię słowa psycholożka. Jeśli funkcjonujemy i pracujemy w środowisku, w którym raczej nie doświadczałyśmy trudności z racji tego, że jesteśmy kobietami – jak w moim przypadku – nie mamy potrzeby zaznaczenia słowem psycholożka, gościni czy chirurżka, że jesteśmy kobietami. Natomiast znam historie kobiet, które były pierwszymi członkiniami rady nadzorczej czy prezeskami i potrzebowały tych określeń. To, że dla ciebie coś jest ważne, nie oznacza, że jest ważne dla innej osoby. Nie zmuszajmy kobiet, żeby stawały pod naszym sztandarem. – Kobiecość ma wiele odsłon, nie jest jednowymiarowa. Jesteśmy tak różne, jak nasze typy urody, osobowości, pasje, zdolności, wybory życiowe, potrzeby. Ja się spełniam jako matka, moja najbliższa przyjaciółka spełnia się zawodowo i nie chce mieć dzieci. Dajmy sobie przyzwolenie na tę różnorodność, nie bójmy się jej. Cudza inność nie dewaluuje naszych wartości. Po tych latach, kiedy musiałyśmy walczyć o podstawowe prawa dla siebie, wciąż jesteśmy w trybie walki i oczekujemy od innych kobiet, że będą walczyły z nami. Dziewczyny, więcej luzu, spokoju. Są obszary, gdzie nadal musimy być konsekwentne i nieustępliwe, ale nie warto kłócić się o feminatywy. To nas przede wszystkim konfliktuje. – Też tak uważam. Wróćmy na chwilę do źródła – pamięta Pani moment, kiedy poczuła szczęście, że jest kobietą? Pamiętam. I przyznam, że było to stosunkowo niedawno. Patrząc na mój wiek – powoli zbliżam się do pięćdziesiątki – długo czekałam na ten moment. To jest chwila, w której zyskujemy pełnię kobiecej dojrzałości. Ja ją poczułam, dopiero gdy zostałam mamą. To była głęboko i sensualnie przeżywana mieszanka różnych emocji, która finalnie przyniosła mi spokój. Spokój wynikający z zaufania do samej siebie. Z pracy terapeutycznej z kobietami wiem, że ta kobiecość świadoma, celebracja tego stanu przychodzi właśnie w takich przełomowych chwilach: sukcesach zawodowych, zakochaniu, macierzyństwie, spełnieniu w swojej pasji. – Czyli potrzebujemy silnego bodźca, żeby kobiecość stała się ważnym elementem naszej tożsamości? Tak. Jeśli nie miałyśmy szczęścia być wychowywane przez spełnione, świadome swojej atrakcyjności mamy, to musimy trochę w życiu przejść, trochę doświadczyć, żeby zaufać sobie. Polubić stan bycia kobietą, cieszyć się nim. Kobiety przychodzą do mnie z różnych powodów: bolesne rozstanie, choroba, porażka, dotkliwa strata, czasem są to dylematy, rozterki życiowe, które długo w sobie tłumiły, ale zawsze pojawia się taki moment w procesie terapeutycznym, kiedy zaczynają czerpać ze swojego potencjału, który my, kobiety, mamy ogromny. Czują się bezpieczne same ze sobą. Wiedzą, że mogą na siebie liczyć, nie potrzebują mężczyzny, żeby czerpać radość z życia. To jest stan wewnętrznej niezależności. – Ja miałam dobry start, czułam miłość rodziców, ich wsparcie, ale mam wrażenie, że żadna z nas nie urodziła się i nie wychowała w idealnym domu. I ma pani rację. Jedne miały dzieciństwo spokojniejsze, bardziej beztroskie, inne smutne, trudne. Jedne miały kochających rodziców, inne rodziców nieumiejących okazać miłości. Jedne pochodzą z pełnych rodzin, inne z rozbitych. Każda z nas weszła w życie z jakimiś niedostatkami. Ja nie wyniosłam z domu pewności siebie. Przekonania o mojej kobiecej atrakcyjności. Akceptacji swojej cielesności, fizyczności, niedoskonałości. Naturalności w czuciu się kobietą. Te nasze deficyty są splotem różnych rzeczy, od których nie możemy uciec: domu rodzinnego, wychowania, szkoły, patriarchalnych kodów kulturowych, wpływu Kościoła. Od naszej decyzji, naszej dojrzałości zależy, czy zechcemy nad tym pracować. – Przez ostatnie lata dużo rzeczy zmieniłyśmy, wywalczyłyśmy, a jednak wiele kobiet wciąż źle się czuje w swoim ciele, związku, pracy, życiu. Dlaczego? Bo za te zdobycze zapłaciłyśmy wysoką cenę. Spełniając się w różnych rolach: pracując, robiąc karierę, realizując pasje, będąc żoną, partnerką, matką, córką, cały czas robimy dużo więcej niż mężczyźni. Czujemy się bardziej odpowiedzialne za dom i bliskich. Wystarczy sięgnąć po badania CBOS czy innych niezależnych instytutów badawczych, które mówią jednoznacznie, że kobieta przeciętnie zajmuje się obowiązkami domowymi cztery–pięć godzin dziennie. U mężczyzn jest to godzina… w tygodniu! Zaciskamy zęby i same sobie narzucamy priorytety w postaci obiadu z dwóch dań i lśniącej podłogi. Wiele kobiet przyjmuje z automatu, że to wciąż jeszcze jest nasz obowiązek, „powinność”. Jesteśmy tym wszystkim po prostu… – …zmęczone. Bardzo. Nie jesteśmy w stanie się multiplikować: być w pracy, bawić się z dzieckiem, gotować, zatroszczyć się o partnera, rodziców i zadbać o swoją atrakcyjność. Przechodzimy z trybu w tryb, odhaczając punkty na liście, która de facto nigdy się nie kończy, i pod koniec dnia wiele z nas nie wie, jak się nazywa. Padamy na twarz. Trudno w wycieńczeniu kontemplować swoją kobiecość. Gubi nas to, że nie potrafimy zagospodarować chwili wytchnienia. Kiedy tylko się pojawia, natychmiast znajdujemy kolejne zadania do wykonania. Idea, że miałybyśmy usiąść w ciszy same ze sobą i popatrzeć na drzewo za oknem, napełnia nas takim niepokojem, że natychmiast szukamy sobie kolejnego wyzwania. Uważam, że dopóki nasi partnerzy nie włączą się bardziej w codzienność, dopóty my będziemy się czuły wypalone, niezadowolone. – Jak przerwać to błędne koło? Odpuścić. Wykreślić ze słownika słowo „idealna”. Nie ma idealnego domu, idealnego partnera, idealnej kobiety, idealnego rodzica. Dążenie do bycia idealną mamą spala tak, że po roku macierzyństwa będziemy ze zmęczenia powłóczyć nogami. Odpuśćmy te wyśrubowane standardy. Wolniej, mniej, spokojniej. Nie musimy być perfekcyjną panią domu ani pracownikiem roku. Nie muszę szefowi udowadniać, że zasługuję na to stanowisko, podwyżkę, awans. Wiem, że zasługuję. Nie udowadniajmy wszystkim wokół własnej wartości. Budujmy ją w sobie. Jesteśmy wystarczająco dobre w tym, co robimy. Wystarczy sobie zaufać. – Można się tego nauczyć? Można. Małe kroki, drobne gesty, które będą wpływały na zmiany naszego sposobu myślenia. Jeśli zaczynasz o coś dbać, to „coś” zaczyna mieć dla ciebie wartość. Zaczynasz dbać o siebie, zaczynasz się szanować. Ja zaczęłam po prostu wygospodarowywać więcej czasu dla siebie: odpoczywać, dbać o zdrowie, odpuszczać sprzątanie, dwudaniowe obiadki, kolejne zlecenie. Po co mi dodatkowe pieniądze, skoro z przepracowania wyląduję w szpitalu? To mi pomogło być bliżej siebie, poprzyglądać się sobie, pozastanawiać się nad tym, co jest dla mnie tak naprawdę ważne. Czym jest dla mnie szczęście? Dopiero teraz, zbliżając się do pięćdziesiątki, mam poczucie pełności, spójności. Fenomenalnie czuję się ze swoją kobiecością. – Podoba mi się, że mówimy o tym głośno! Parę lat temu w reklamach pojawiły się kobiety różnych kształtów, wagi, urody. Carmen Dell’Orefice ma 90 lat i jest modelką, a na okładce „Vogue’a” widać pomarszczoną twarz 70-letniej Isabelli Rossellini bez grama makijażu. A jednak na Facebooku i Instagramie wciąż uprawiamy „grę w idealne życie”. Kiedyś nie było internetu, ale porównywanie się zawsze istniało. Pokusa kreowania idealnego życia również. Różnica jest tylko w skali. Media społecznościowe dają nieograniczone możliwości. Lukrujemy rzeczywistość, bo chcemy pobyć w iluzji, żeby złapać oddech. Ulegamy tej pokusie, żeby choć na chwilę uwierzyć, że moje życie tak wygląda: jest piękne jak sesja w luksusowym magazynie. Niestety lubimy też podziw, te lajki, ochy i achy pod postami cudownie łechcą nasze ego, łatwo się od tego uzależnić. Rozumiem te mechanizmy, sama czasami nie mogę się oprzeć, ale staram się zachować szczerość. O dojrzałe kobiety się nie martwię, one generalnie obserwują te profile społecznościowe, z których czerpią jakąś wiedzę, fajne pomysły, porady, inspiracje. Martwię się o młode dziewczyny, one nie mają narzędzi, żeby się przed tym obronić. To może być niebezpieczne. Zaburzenia odżywiania, depresja mogą być stymulowane przez tę „grę w idealne życie”. Dlatego potrzebują naszego wsparcia. – Ola Żebrowska, mama czwórki dzieci, pokazuje na Instagramie swoje ciało i swoje życie bez filtrów. Stawia na naturalność i dystans do siebie. Ma liczne grono wyznawców i mniejsze krytyków. Kiedy pewna młoda aktorka napisała, że na Instagramie woli pokazywać piękną stronę macierzyństwa, wylała się na nią fala hejtu. Ten temat wciąż budzi silne emocje, wywołuje antagonizmy, zupełnie niepotrzebnie. Kobiety, które są mocno zaangażowane i zainspirowane trendem naturalności, bardzo emocjonalnie reagują na upiększanie. Kobiety, które lubią upiększanie, bo same przywiązują ogromną wagę do swojego wyglądu, czują się dotknięte i wywołane do tablicy przez drugą stronę. Mam prawo lubić zdjęcia, na których wyglądam jak najlepsza wersja siebie. Jeśli lubię pokazać siebie naturalną, bez retuszu – też super. W mediach społecznościowych jest przestrzeń dla każdego: dla tych, które się prężą, wciągają brzuch i wysuwają do przodu nóżkę, żeby wyglądała na dłuższą, i dla tych, które potargane, ze spuchniętymi oczami robią rano zdjęcie z łóżka, życząc innym miłego dnia. Myślę, że jest coraz lepiej. Wierzę w kobiety… – …bardzo mi się podoba ta wiara. (śmiech) Powiem więcej, jestem optymistką, mam poczucie, że obie strony powoli spuszczają powietrze z tego napięcia. Pamiętam czas protestów kobiet, kiedy ograniczono nam możliwość decydowania o własnym ciele i naszej rozrodczości. Abstrahując od poglądów politycznych, szanując wybory kobiet, które nie dokonałyby aborcji – ich prawo – poruszyło mnie hasło, które pojawiło się na transparentach: „Nie będziesz szła sama”. O to chodzi! Nigdy nie powinnyśmy iść same. Zawsze obok nas powinna stać kobieta, która poda nam rękę. – Tak, wystarczy jedna. Czy dużo jeszcze mamy do zrobienia? Sporo. Ważne, żebyśmy mogły decydować o swoim ciele, wyborach, życiu: chcę rodzić dzieci czy nie chcę rodzić. Chcę pracować czy nie chcę pracować. Chcę być w związku czy singielką. Mamy do tego prawo bez oceniania, bez społecznego napiętnowania. Bez krytyki ze strony innych kobiet. Ważne, żeby na polu zawodowym kobiety miały te same warunki co mężczyźni. Różnica w zarobkach wciąż jest ogromna, co jest nieakceptowalne. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia! Potrzebujemy jeszcze wielu lat pracy, edukacji i zmian, żeby rodzinne partnerstwo było naprawdę partnerstwem. Kobiety, o czym już rozmawiałyśmy, wciąż biorą na siebie większość obowiązków. Z całą sympatią dla drugiej połowy ludzkości, mężczyzna nie ma problemu z tym, żeby być dla siebie ważnym. A my, kobiety – tak. Dziewczyny, musimy być dla siebie ważne! Od tego zaczynają się dobre zmiany w życiu.
Melancholik w świecie komedii. Sebastian Stankiewicz zdradza, jak radzi sobie z hejtem
Sebastian Stankiewicz o sobie: „Jestem typem melancholijnym”. Aktor opowiada o trudnych momentach, balansie między tragedią a śmiechem i o tym, jak wpływa na niego hejt. Mocne słowa
Sebastian Stankiewicz to artysta, który zaskakuje nie tylko talentem komediowym, ale też refleksyjnością i autoironią. W rozmowie szczerze przyznaje, że choć śmiech towarzyszy mu często, w głębi duszy jest typem melancholijnym. Życie porównuje do tragikomedii – pełnej wzlotów i upadków, które uczą pokory i dystansu. Dziś, mając 47 lat, stara się zachować równowagę między pracą a prywatnością, nie tracąc przy tym wrażliwości na piękno, ale i na cienie świata aktorskiego. Sebastian Stankiewicz o hejcie i podejściu do życia. Wywiad VIVA! [...] – W życiu jesteś wesołkiem? Jedynie bywam. Możesz teraz pomyśleć, że oszukuję, bo przecież co chwila wybuchamy śmiechem, aż ludzie na nas patrzą. Czasem uciekam od powagi życia, ale tak naprawdę jestem typem melancholijnym. – Gdybyś miał opisać swoje życie gatunkiem filmowym? Byłaby to zapewne tragikomedia. Życie potrafi dać po d… Jest jak sinusoida. Raz jesteś na wznoszącej, raz na opadającej. Patrząc na to, gdzie znajduję się aktualnie, oraz biorąc pod uwagę mój wiek, a skończyłem 47 lat, pik delikatny już był, a wciąż chciałbym być na wznoszącej. ZOBACZ: Nie do wiary, ile razy odrzucili go z filmówki. Dziś gra z Millą Jovovich – Więcej w Twoim życiu tragedii czy komedii? Sytuacja jest rozwojowa. Na razie skupiam się na tym, żeby panowała w nim równowaga. Czuję, że to się sprawdza. – Wcześniej przeginałeś w którąś stronę? Oczywiście. Była praca i granie. Granie i praca. Kosztem życia prywatnego. W tym momencie najbardziej zależy mi na tym, żeby umieć zachować balans, a to chyba przyszło z wiekiem. – Co jeszcze przyszło z wiekiem? Zrozumiałem, że komuś może się nie spodobać to, co robię, i nauczyłem się tym nie przejmować. W życiu aktora są wzloty, upadki i dużo mroku. Cały świat dzisiaj podlega ocenie. Od przejażdżki Uberem po filmy. Idąc do szkoły aktorskiej, spodziewałem się, że wszystko, co zrobię, będzie oceniane… Niestety mam miękkie podbrzusze i ponoszę tego konsekwencje. – To oznacza, że negatywne komentarze Cię dotykają? Pewnie, przecież każdy z nas chciałby, żeby jego praca była doceniana. – Co najgorszego przeczytałeś o sobie? Powiem ci, co najgłupszego przeczytałem: „Ten łysy z długimi włosami” (śmiech). Jak ktoś pisze, że mu się moja rola nie podobała, to trudno. Jeśli to są konstruktywne uwagi, pochylam się nad nimi. Ale co mam zrobić, gdy ludzie piszą: „Nie podoba mi się jego gęba!” albo „Znowu tą łysiną świeci”? Chciałbym zrobić film o hejterach, którzy czują się ważni, wypisując w internecie takie bzdury. Jestem gotowy na taką rolę. Na początku grałem wszystko, co mi zaproponowano, tylko po to, żeby się rozwijać, żeby ktoś mnie zauważył i dał coś dużego do zagrania. I to się zdarzyło. A teraz przede mną dalsza droga. Inna. Jeśli ktoś się odważy i mnie zatrudni do innej roli niż komediowa, ja też zaryzykuję, bo jestem po prostu ambicjonalnym ryzykantem. SPRAWDŹ TEŻ: Zagrał ptaka w bajce, ale teraz marzy o tragedii na miarę Ala Pacino. Sebastian Stankiewicz chce wyrwać się z komedii Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 24 kwietnia 2025 roku.