TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności"
Izabella Krzan w szczerym wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim mówi o zmianie podejścia do życia i kariery. „Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli", mówi nam.
Izabella Krzan, mając 31 lat, opowiada o wyraźnej zmianie podejścia do życia i kariery. Po intensywnych latach w mediach dziś skupia się na spójności, sensie i świadomych wyborach. W wywiadzie dla VIVY! zdradza, co jest dla niej najważniejsze oraz jak postrzega swoją przyszłość. Izabella Krzan o zmianach w karierze: od TVP do TVN [...] Masz tylko 31 lat, a bardzo dużo doświadczeń na koncie. To brzmi raczej jak moment, w którym coś nie zaczyna się na nowo, tylko już na innym poziomie świadomości. Bardzo chciałabym tak na to patrzeć i chyba właśnie tego się uczę. Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli. I że nie chodzi już o to, żeby sprawdzić wszystko, tylko żeby coś wybrać i przy tym zostać. Dać sobie czas, żeby coś naprawdę wybrzmiało, żeby się zakorzeniło. Młodość bardzo często myli ruch z sensem. Wydaje się nam, że skoro dużo się dzieje, to znaczy, że wszystko idzie we właściwym kierunku. Dopiero później przychodzi taka cicha refleksja, że tempo nie zawsze jest równoznaczne z głębią. I że czasem trzeba się zatrzymać, żeby w ogóle usłyszeć siebie. CZYTAJ TEŻ: Ta jedna rzecz pomogła osiągnąć jej zawodowe szczyty. TYLKO NAM Grażyna Torbicka zdradza swój sekret: "To były takie lekcje życia" Nie boisz się, że weszłaś w świat medialny bardzo wcześnie i bardzo intensywnie, że wiele rzeczy przyszło szybciej niż do innych, więc trudniej będzie Cię jeszcze czymś naprawdę poruszyć? Mój zachwyt nie bierze się już dla mnie z samej nowości. Kiedyś fascynowało mnie wszystko, co było pierwsze, większe, bardziej widoczne. Teraz dużo bardziej porusza mnie sens. To, czy coś jest ze mną spójne, czy ja naprawdę chcę o tym mówić, czy to jest moje. Nadal czuję się wewnętrznie bardzo młoda. Wciąż mam w sobie tę ciekawość świata, ale jednocześnie wiem, że są obszary życia, których jeszcze nie doświadczyłam. Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności i dzięki temu mogę mówić o rzeczach, które są mi naprawdę bliskie. Bardzo nie lubię wypowiadać się na tematy, których nie znam, których nie przeżyłam. Wydaje mi się, że w świecie, w którym wszyscy mówią o wszystkim, coraz większą wartością jest umiejętność milczenia tam, gdzie nie ma się nic prawdziwego do powiedzenia. Co jest więc przed Tobą? Najciekawsze jest jeszcze przede mną właśnie dlatego, że będzie wynikało z życia, a nie z planu. Z czasem przychodzi większa świadomość, inne doświadczenia, może inna wrażliwość. I wtedy zmienia się też sposób opowiadania o świecie. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń
Adam Mirek zabiera głos i nie owija w bawełnę. W wywiadzie dla magazynu VIVA! odnosi się do zarzutów, które od dawna krążą wokół jego działalności w internecie. Jego sposób mówienia o nauce wywołuje skrajne reakcje. Od zachwytu po ostrą krytykę. Teraz ujawnia, dlaczego nie zamierza niczego zmieniać.
Adam Mirek w szczerym wywiadzie dla VIVA! ujawnia kulisy swojej działalności w internecie i odnosi się do ostrych zarzutów. Naukowiec, który zdobył popularność na TikToku, nie zamierza się wycofywać. Jego podejście do upraszczania wiedzy wywołało falę krytyki, ale też zaskakującą odpowiedź. Adam Mirek o działalności w internecie. Dlaczego uproszczenia wywołały krytykę? [...] Bycie naukowcem to coś elitarnego i prestiżowego. A konto na TikToku może założyć każdy. Wiem. I spotykam się z zarzutami, że wszystko upraszczam, bo dzięki mnie rolnik może zrozumieć na przykład, jak to jest z nawozami, których używa, i dowiedzieć się, które są dobre, a które nie bardzo. Zdarzało się, że jakiś nauczyciel biologii zarzucił mi, że gdy pokazuję, że nauka o ciele człowieka jest prosta, to potem dzieci myślą, że to, czego uczą się w szkole, jest proste i tak do tego podchodzą, a potem trzeba im stawiać dobre oceny. Rozumiesz? Nauczyciele nie mogą stawiać jedynek, bo się dzieci przeze mnie nauczyły (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Adam Mirek o swojej działalności w sieci Przejąłeś się? Nie bardzo, bo zarzuty są absurdalne. Wszystko można powiedzieć w sposób skomplikowany, tylko po co? Dlatego w odpowiedzi stworzyłem w social mediach serię kulinarną, w której gotuję i opowiadam o tym, co robię, językiem naukowym, czyli w sposób skomplikowany. Na przykład mówiłem, że trzeba teraz wymieszać oocyty kury domowej ze sproszkowaną Triticum aestivum L. Brzmi faktycznie jak z laboratorium. A to tylko przepis na naleśniki. O prostych rzeczach można mówić w sposób skomplikowany, ale o skomplikowanych – prosto. Jesteś po prostu człowiekiem od upraszczania? Myślę o sobie, że jestem tłumaczem z naukowego na polski. Kiedy zrozumiałem, że droga, którą wybrałem, czyli działalność w internecie, to nie uniwersytet, przestałem złośliwe komentarze brać do siebie. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Szans na sukces stanęło przed nią wiele. Mogła poświęcić się tańcowi i siatkówce. Zmiana planów. Żeby podbić modowe wybiegi, na przeszkodzie stanął jej krzywy nos. Los wtedy znowu zachichotał, bo przez popsuty samochód nie dojechała do chirurga plastycznego. Poczucie przegranej? Ona go nie zna! Izabella Krzan opowiada Wiktorowi Słojkowskiemu, jak życiowe porażki stają się drogowskazem.
To, co mogło być porażką, stało się punktem zwrotnym. Izabella Krzan dziś ujawnia kulisy decyzji, która zaprowadziła ją do „Afryka Express” i pokazuje, jak przypadek potrafi zmienić całe życie. Izabella Krzan Afryka Express. Od niespełnionych planów do przełomu [...] W młodości bardzo łatwo pomylić sukces z ruchem, obecność z sensem, rozpoznawalność z tożsamością. Dopiero później człowiek zaczyna rozumieć, że najważniejsze jest to, żeby się w tym wszystkim nie zgubić. Dziś patrzę na swoją drogę z większą czułością niż oceną. Mam poczucie, że każda zmiana, każdy program, każde doświadczenie doprowadziły mnie do miejsca, w którym coraz lepiej rozumiem, co jest dla mnie naprawdę ważne. I że to jest wiedza, której nie da się przyspieszyć. Ona przychodzi tylko z czasem. Pamiętam bardzo dokładnie taki wieczór, zupełnie zwyczajny, siedzieliśmy z moim partnerem Dominikiem na kanapie i rozmawialiśmy o tym, co ja właściwie chciałabym robić dalej. To nie była wielka, przełomowa rozmowa, raczej spokojne zastanawianie się nad sobą. Co jest dla mnie naturalne, w czym czuję się dobrze, jakie formaty byłyby ze mną naprawdę spójne. I wtedy pojawiła się Afryka jako wyobrażenie, jako kierunek. Mówiłam, że to byłby dla mnie idealny format, coś, co łączy przygodę, autentyczność, wyjście poza studio. Że mogłabym robić coś w rodzaju „Afryka Express”, że to jest przestrzeń, w której czułabym się naprawdę sobą. I to jest dla mnie do dziś bardzo poruszające, że dokładnie rok później ta propozycja naprawdę się pojawiła. CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Jak porażki stały się drogowskazem Izabelli Krzan To był moment, w którym pomyślałaś, że pewne rzeczy naprawdę się przyciąga, że intuicja czasem wie szybciej niż plan? Było to bardzo intuicyjne doświadczenie. Jakby coś, co zostało wypowiedziane półświadomie, wróciło do mnie już w konkretnej formie. I, co ciekawe, nie było we mnie żadnej kalkulacji. Ani jednej sekundy zawahania. Nie zastanawiałam się, czy to dobry moment, czy to się opłaca, czy powinnam. Po prostu wiedziałam. To było jedno z tych rzadkich uczuć, kiedy wszystko się zgadza. Kiedy nie trzeba niczego analizować, bo odpowiedź jest natychmiastowa. I ja wtedy miałam w sobie taką pewność, że chcę to zrobić, i koniec. I była to dobra decyzja? Bardzo dobra. Niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, czy będą kolejne sezony, czy nie, to doświadczenie zostanie ze mną na zawsze. To była ogromna szkoła. Praca pod presją, przez kilka tygodni funkcjonowanie praktycznie bez przerwy, po kilkanaście godzin dziennie. I świadomość, że nie ma dubli, nie ma możliwości poprawy, nie ma cofnięcia się. Wszystko dzieje się tu i teraz. To brzmi jak sytuacja, która bardzo weryfikuje człowieka. Tak, bardzo. I to jest chyba najcenniejsze. Bo nagle widzisz siebie w warunkach, w których nie możesz się schować, nie możesz udawać. Albo jesteś gotowa, albo nie. Zobaczyłam, że potrafię więcej, niż mi się wydawało. Że jestem w stanie unieść zmęczenie, stres, odpowiedzialność i nadal być obecna w tym, co robię. I wróciłam z takim poczuciem, które jest trudne do opisania. Nie jakimś wielkim triumfem, tylko spokojem. Taką cichą pewnością, że dałam radę. I to jest coś, czego nie widać z zewnątrz, ale co zostaje bardzo głęboko. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z czułością opowiada o rodzicach, są jej wzorem. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka mówi wprost: "Obserwowałam trudności, jakie musieli pokonywać"
TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał
Chciał zostać aktorem, a zrobił doktorat z inżynierii biomedycznej, a potem… został twórcą internetowym, napisał cztery książki dla dzieci, a na podstawie „Bebechów” powstaje serial animowany.
Adam Mirek, laureat plebiscytu VIVA! People Power! w kategorii Człowiek w sieci, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o samotności w laboratorium, podbijaniu social mediów, chęci zbawiania świata i swoich nieoczywistych wyborach. TikTok umieścił Twoje konto na The Discovery List 2025, uznał Cię za jednego z najbardziej wpływowych i angażujących twórców na tej platformie. Ten sukces bardzo mnie cieszy. I tego Adama z 2006 roku, który chciał zostać aktorem, i tego z 2014 roku, który po prostu chciał działać w internecie, ale nie wiedział jak, i tego z 2022 roku, który chciał obronić doktorat z wyróżnieniem. Z tych trzech pragnień nie spełniłeś tylko jednego? Niestety, nie zostałem aktorem. Naprawdę chciałeś? Z tego powodu przeprowadziłem się do Warszawy. Mam szczęście, że gdy szukałem swojej drogi, rodzice bardzo mi pomagali. Kiedy wymyśliłem, że chcę się nauczyć francuskiego, załatwili mi nauczyciela. Gdy postanowiłem, że będę zdawał do szkoły teatralnej, wysłali mnie do liceum do Warszawy. Pojechała ze mną babcia, żeby mnie pilnować i gotować. Pierwotnie miał ze mną przeprowadzić się tata, który już był na emeryturze, ale babcia przekonała rodziców, że powinni zostać razem. CZYTAJ TEŻ: Przeżywał trudne chwile, jeden moment zadecydował o jego życiu. Filip Chajzer we wstrząsającym wyznaniu poruszył fanów Mimo zaangażowania babci aktorem jednak nie zostałeś. I w sumie żałuję. Ale ja ciągle słyszałem: „Jesteś laureatem tylu konkursów – chemicznego, matematycznego, przyrodniczego – i chcesz zostać aktorem?”. I nie zostałem, ale gdy zdawałem na Politechnikę Warszawską, zastanawiałem się, czy to na pewno dobry wybór. Ale dzięki internetowi, programowi telewizyjnemu, pisaniu książek realizuję wszystkie moje wcześniejsze marzenia. Zainteresowanie matematyką i chemią nie przekreśla jednak możliwości zostania aktorem. Tylko że ja w liceum spotkałem osobę, która wpłynęła na to, jak potoczyła się moja kariera. To był nauczyciel języka polskiego, który odmówił mi przyjęcia do koła olimpijskiego. Wtedy byłem wściekły, bo powiedział, że skoro jestem w stanie ogarnąć przedmioty ścisłe, to na tym powinienem się skupić. Mogę sobie występować i pisać książki, a na poważnie zajmować się tym, w czym jestem najlepszy. Marzyłeś też o napisaniu książki? Ale nie popularnonaukowej dla dzieci (śmiech). A tych mam już na koncie cztery, bo właśnie ukazała się kolejna – „Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna”. Marzyłem, żeby zostać autorem powieści fantastycznej dla dorosłych. Okazuje się jednak, że z języka polskiego najbardziej lubię gramatykę i budowę zdań, bo to jest najbliższe matematyce. Za to pan od chemii udostępnił mi laboratorium. Wysadziłeś coś? Nie, ale razem z kolegą zrobiliśmy sztuczną krew i ją rozsmarowaliśmy w pracowni. A on nie wkurzył się na nas, tylko kazał nam powiedzieć, jaka zaszła reakcja i jak bezpiecznie możemy to posprzątać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat"
Bagi wyjawia kulisy swojego biznesu, na jego sukces pracuje… 65 osób! Czy jest już milionerem?
Mikołaj „Bagi” Bagiński bez filtrów opowiedział o swoim biznesie, pieniądzach i drodze do sukcesu. W wywiadzie padły konkretne liczby, szczere wyznania i zaskakujące deklaracje. Influencer zdradził, ile osób pracuje na jego projekty i jasno odpowiedział, czy jest milionerem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie „Kula VIVY!” uchylił rąbka tajemnicy na temat swojej drogi zawodowej, podejścia do pieniędzy i kulis prowadzenia biznesu. Influencer wrócił wspomnieniami do początków, ale nie unikał też konkretnych deklaracji dotyczących teraźniejszości. Dziś jego działalność to już nie jednoosobowy projekt, a rozbudowana struktura. Mikołaj Bagiński biznes – 65 osób pracuje na sukces Choć dla wielu jego działalność wciąż kojarzy się głównie z internetem, skala przedsięwzięcia może zaskakiwać. „U nas pracuje 65 osób, fantastycznych osób” – przyznał otwarcie. Jednocześnie Bagi wyraźnie dystansuje się od budowania wizerunku opartego na liczbach: „Totalnie nie chciałbym się chwalić tym, że u nas pracuje tyle i tyle ludzi, że zawsze im więcej już zatrudniasz, tym jesteś tam większym biznesmenem, bo myślę, że totalnie nie o to chodzi”. Z jego słów wybrzmiewa jedno – za sukcesem stoją ludzie, ale nie liczby definiują wartość projektu. Pierwszy biznes Bagiego – koszulki i zarobek 100-120 złotych Dziś mówimy o zespole, ale kiedyś wszystko zaczynało się od prostego pomysłu i działania na własną rękę. „Mój pierwszy biznes to była sprzedaż koszulek streetwearowych. Sprowadzałem z Anglii koszulki przeróżnych limitowanych marek i sprzedawałem je na polskich grupach na Facebooku”. To właśnie tam stawiał pierwsze kroki jako przedsiębiorca. Jak sam przyznał, zarobki były konkretne: „Zarabiałem, tak nie wiem, ze 100-120 złotych per koszulka. No i tak się toczył biznes”. Ten etap był przełomowy – moment, w którym po raz pierwszy „stał na dwóch nogach” i sam odpowiadał za swoje działania. TYLKO W VIVIE! Ta jedna lekcja od Madzi zmieniła jego podejście. Bagi szczerze o sukcesie i rzeczy, która przeraża go bardziej niż porażka Od pomocy dziadkom do pracy w pizzerii Zanim jednak pojawił się własny biznes, była codzienność i pierwsze obowiązki. „Na pewno pomagałem babci wysłać paczki” – wspomina. Rodzinny kontekst był istotny: „Babcia sprzedawała wtedy części do telewizorów razem z moim śp. dziadkiem”. Później przyszła praca, która – jak sam przyznaje – była lekcją życia: „Praca w pizzerii wynikła z tego, że mój tata kazał mi pójść do pracy w gastro, żebym poznał wartość pieniądza”. Zakres obowiązków? Bardzo szeroki: „Od tego, że zbierałem naczynia, po to, że robiłem chleb czosnkowy, przez to, że wyciągałem pizzę z pieca”. Co ważne, jasno określa kolejność tych doświadczeń: „Najpierw było pomaganie babci, potem był mój biznes, a potem była praca w pizzerii”. Czy Bagi jest milionerem? Jasna deklaracja W rozmowie nie zabrakło też tematu pieniędzy. I tutaj padła bardzo konkretna odpowiedź: „Nie mam miliona na koncie. Dlatego podkreślę, tak jak mówiłem w wywiadzie Wojewódzki&Kędzierski, że nie mam miliona na koncie i to jest mój mój największy flex”. Influencer rozwija ten wątek: „Nie mam też x mieszkań pod inwestycje kupionych. Aczkolwiek na pewno moje biznesy są bardzo dużo warte”. I dodaje z wyraźnym dystansem: „Ale jakoś tak nie szczycę się tym za bardzo i nie jest to dla mnie świetna podstawa”. TYLKO W VIVIE! Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
To jedno zachowanie to tylko maska? TYLKO W VIVIE! Bagi ujawnia swój największy sekret. Tego fani o nim nie wiedzą
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania mniej znaną stronę swojej osobowości. 25-letni twórca opowiada o stresie, odpowiedzialności i kulisach występów w „Tańcu z Gwiazdami”. Przyznaje też, że w trudnych momentach sięga po mechanizmy, które mogą zaskoczyć jego fanów.
Za uśmiechem i luzem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński mówi wprost o napięciu, które pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach. W wywiadzie dla VIVA! zdradza, co naprawdę dzieje się, gdy gasną światła i kończy się show. Mikołaj Bagiński o odpowiedzialności i balansie w życiu [...] Jesteś poważnym człowiekiem? Nie chciałbym być tak nazywany, bo myślę, że musiałbym być poważny już do końca życia, a mam dopiero 25 lat. Wolę myśleć o sobie, że jestem odpowiedzialny. Mam swoje wartości, którymi się kieruję. Można mi ufać i na mnie polegać. Jak powiem, że coś zrobię, to dowiozę projekt, żeby nie wiem co. Przy okazji odbierania różnych nagród, między innymi VIVA! People Power!, zawsze słyszę, że fajnie, że jest w social mediach ktoś, kto edukuje, przekazuje dobre wartości. A ja podkreślam, że dla mnie najważniejsze jest dawanie młodym ludziom rozrywki. Żeby mogli razem ze mną przeżywać superfajne chwile. A ja na koniec dnia chcę mieć możliwość powiedzenia głupiego żartu. Co najgłupszego powiedziałeś na wizji? Tego jest tak dużo, że nie pamiętam. Mam kanał kulinarny, na którym lecą czasem nawet jakieś mocniejsze dowcipy. Tak sobie myślę, że fajnie jest być człowiekiem odpowiedzialnym, ale w tym wszystkim nie stać się sztywniakiem. Przynajmniej ja nie chcę takim być. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze Stres w „Tańcu z Gwiazdami” i nieoczekiwany mechanizm obronny Chyba chodzi o to, żeby po prostu we wszystkim zachować balans? Dokładnie! Przeklinasz czasami? Zauważyłem, że przekleństwa są dla mnie mechanizmem obronnym, szczególnie gdy się stresuję. Gdy jestem w nowej sytuacji i chcę się komuś przypodobać, wplatam to i owo pomiędzy normalne słowa, ale staram się jak najmniej. Podczas rozmów o Twoim udziale w „Tańcu z Gwiazdami” zakładam, byłeś zestresowany. Tylko że wiedziałem, że muszę się pilnować (śmiech). Podobnie po każdym tańcu, gdy musiałem porozmawiać z jury, z prowadzącą. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Tak działa umysł Bagiego. Jeden nawyk sprawia, że pomysły nie przestają płynąć. TYLKO W VIVIE! ujawnia swoje sekrety
Nieustanny dialog z samym sobą, eksperymenty myślowe i balansowanie na granicy pracy oraz życia prywatnego. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego umysłu, miejsca, w którym kreatywność nie zna pauzy, a każde doświadczenie staje się paliwem do kolejnych projektów.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swojej kreatywności, pracy nad sobą i sposobach na rozwój. Przyznaje, że niemal cały czas analizuje pomysły, inspiruje się innymi i wykorzystuje AI oraz terapię do lepszego zrozumienia własnych myśli. Jak Mikołaj Bagiński rozwija swoją kreatywność na co dzień? [...] Zastanawiam się, jak działa Twój mózg. Tyle pomysłów, energii, kreacji. Pewnie tak jak wszystkie inne mózgi (śmiech). Bardzo lubię inspirować się ludźmi, którzy robią kompletnie inne rzeczy ode mnie. Jesteś kreatywny 24 godziny na dobę? Prawie. Nawet jak jadę samochodem, to nie słucham muzyki. Rozmawiam sam ze sobą, rozkminiam różne projekty. Mówię: „Dobra, Miki, a jak zrobisz tutaj?”. Czasem słucham jakichś wywiadów i specjalnie zatrzymuję w odpowiednich momentach i zastanawiam się, jakbym ja odpowiedział na takie pytanie. Albo jak ja bym komuś takie pytanie zadał. Ostatnio pojawiły się artykuły o tym, że mam zostać jurorem w „Tańcu z Gwiazdami”. Zacząłem więc robić ćwiczenie, które polegało na tym, że oglądałem jakiś taniec i oceniałem go, jakbym naprawdę był jurorem. Uznałem, że chcę się nauczyć czegoś nowego. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia" Bagi o balansie między pracą a życiem i wsparciu AI Nie masz problemu z zachowaniem balansu pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym? Mam problem z pracą, o której kiedyś mówiłem, że jest moim życiem. Teraz wiem, że to tylko praca. Kariera. Projekty, które robię. Już trochę się nauczyłem odpuszczać. Mam aplikację, która mi pomaga. Robię w niej notatki, zapisuję rzeczy, o których muszę pomyśleć, a te zrealizowane odhaczam. Na przykład, jak byłem na Bali, to zapisałem sobie, że muszę przemyśleć, czy podróże są dla mnie ucieczką, czy możliwością poznania siebie. Czy wyjeżdżam, żeby uciec od tego, co jest tutaj, czy bardziej dlatego, żeby mieć wolną głowę, bo potrzebuję coś rozkminić. Jak być sobą cały czas? Taki brainstorm pod terapię i czat GPT. Analizujesz swoje zachowania, myśli z czatem GPT? Z AI sobie rozkminiam różne rzeczy, a potem idę na terapię i robię to samo z terapeutką. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli”
TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana"
Renata Przemyk od lat wymyka się prostym definicjom, a jej artystyczna droga to opowieść o ciągłym poszukiwaniu siebie. W szczerej rozmowie wraca do swoich początków, emocji i doświadczeń, które ukształtowały ją jako kobietę i artystkę.
Renata Przemyk opowiada o drodze od introwertycznej dziewczyny z robotniczej dzielnicy Bielska-Białej do świadomej artystki, która dziś śpiewa o sobie bez kompromisów. W rozmowie z Beatą Nowicką zdradza, jak wyglądał jej proces dojrzewania, jakie znaczenie mają dla niej doświadczenia z dzieciństwa oraz dlaczego płyta „Vera to ja” jest najbardziej osobistym projektem w jej karierze. To historia o emocjach, traumach i odkrywaniu własnej tożsamości – krok po kroku. Renata Przemyk osiągnęła sukces dzięki wsparciu jednej osoby. Wywiad VIVA! – Od lat wracam do trzech utworów: „Both Sides Now” Joni Mitchell, „Cry Baby” Janis Joplin i… Twojego „Babę zesłał Bóg”. Miałaś 23 lata, gdy go nagrałaś. Do płyty „Vera to ja” przeszłaś długą drogę. Mocny zestaw…! Tak, to była długa droga do samej siebie. Bardzo emocjonalna, wyboista i układająca się sinusoidalnie. Proces dojrzewania, który trwał wiele lat – próbowałam odkryć, kim jestem i czego chcę. Starałam się odrobić każdą lekcję, jaką zafundowało mi życie. Mam analityczny umysł i potrzebę zrozumienia, dlaczego coś się wydarzyło. Mówią, że mądry człowiek to ten, który nie popełnia tego samego błędu dwa razy. – Jesteś mądra? (Śmiech). Mądrzejsza niż kiedyś. To na pewno. Jedno z moich ulubionych powiedzeń brzmi: „Człowiek mądrzeje z wiekiem i najczęściej jest to wieko trumny”. Nigdy nie nauczymy się wszystkiego i nigdy nie będziemy tak naprawdę mądre. Natomiast widzę progres. „Vera to ja” jest zapisem całej mojej wiedzy o byciu kobietą. Składam się z traum zakodowanych w pamięci komórkowej, genów i wychowania. Z kobiet, po których dziedziczę od pokoleń, i ze wszystkich wersji samej siebie – zaczynając od 12-letniej dziewczynki, która sama chodziła do dentysty, przez studentkę odkrywającą świat po samoświadomą artystkę, która śpiewa „Biegnę”, bo już wie którędy. ZOBACZ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" – „Biegnę” to Twój najnowszy kawałek, świetny zresztą. Jaka byłaś, zanim stanęłaś na scenie i tym swoim charyzmatycznym, chropowatym głosem zaśpiewałaś: „Bóg ci zesłał mnie, byś miał kogoś w noc i dzień”. Zamknięta w sobie, introwertyczna, zdystansowana. Zero kokieterii, wdzięku, czarowania. Teraz mówię, kiedyś mówiłam niewiele. Wolałam obserwować. Wychowałam się w robotniczej dzielnicy Bielska-Białej, gdzie królował przemysł włókienniczy, fabryka małego Fiata i studio rysunkowe „Bolka i Lolka”. Mieszkaliśmy w szóstkę w bloku, na 50 metrach, z inną rodziną w drugim pokoju. Wtedy dziecko nie było partnerem do rozmowy. Nikt nam nie tłumaczył świata, nie uczył jeździć na rowerze, pływać. Pojawiliśmy się na świecie, więc byliśmy. W przedszkolu poznałam panią Halinkę, wychowawczynię. Uśmiechniętą, kochającą dzieci, czułą. Byłam jedną z jej ulubienic, bo szybko się uczyłam. Widziałam podziw w jej oczach – to, co każdemu dziecku należy się jak psu miska. Poczułam się widziana. Po latach pani Halinka przyszła na mój koncert. Do tej pory utrzymujemy kontakt. Ma 90 lat, wciąż jest elegancka i wiecznie uśmiechnięta. Ona pierwsza dostrzegła mój talent, namawiała rodziców, żeby posłali mnie do szkoły muzycznej. Poszłam do lokalnej podstawówki. Po latach bardziej ich rozumiem. Byli zarobieni po pachy, zmęczeni, szczególnie mama. To był tradycyjny, patriarchalny, zwyczajny dom. Długo nie wiedziałam, że można żyć inaczej. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Rodzice byli w szoku, gdy 16-letni Bagi chciał rzucić szkołę. Już wtedy dobrze zarabiał. Aż trudno uwierzyć, jak zareagowali bliscy
Miał 16 lat, gdy podjął decyzje, których wielu dorosłych by się nie odważyło. Zamiast iść utartą ścieżką, wybrał własną, pełną ryzyka, pracy i nieoczywistych wyborów. Dziś odsłania kulisy tego, co naprawdę stało za jego początkiem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński już jako 16-latek zaczął zarabiać własne pieniądze i budować swój biznes. Choć jego decyzje budziły sprzeciw, nie zrezygnował z własnej drogi. Praca w pizzerii, sprzedaż ubrań i rozwój aplikacji to tylko część historii, która pokazuje jego konsekwencję i podejście do życia. Mikołaj Bagiński: początki biznesu w wieku 16 lat [...] Wymyśliłeś sobie, że tak Twoje życie będzie wyglądało, czy wyszło przypadkiem? Sam początek wyszedł przypadkiem. Zaczynałem jako 16-letni Mikołaj, który uważał się za przedsiębiorcę. Jak wygląda biznes rozkręcany przez 16-latka? Zacząłem zarabiać pierwsze pieniądze i powiedziałem rodzicom, że nie muszę już chodzić do szkoły. Jestem matką nastolatki… Nie kręci cię taka opcja (śmiech)? Moich rodziców też nie kręciła. Tata uznał, że przede wszystkim powinienem poznać wartość pieniądza, i kazał mi iść pracować do pizzerii. Byłem tam przez krótką chwilę. Szybko zrozumiałem, jaka jest realna wartość pieniądza. Dużo więcej wyciągałem ze swojego biznesu. Miałem więc kasę, ale jej nie roztrwaniałem. Dalej chodziłem w dziurawych Vansach i porozwalanych vintage’owych koszulkach. Znajomi się ze mnie śmiali, że sprzedaję ubrania, bo na tym polegał wtedy mój biznes, a tak wyglądam. Mówiłem im, że to jest właśnie najfajniejsze, że można zarabiać dobry hajs i wcale się z tym nie obnosić. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością Praca w pizzerii i pierwsza lekcja wartości pieniądza Rodzice odpuścili? Cisnęli mnie, żebym chodził do szkoły. Ale ja cały czas słyszałem od nich, że są ze mnie dumni, że mi kibicują. Chyba że wracałem ze szkoły z jedynką… wtedy było gorzej. Na szczęście w moim liceum byli wyrozumiali nauczyciele. A ja potrafiłem się spóźnić dwie lekcje, bo musiałem rano popracować nad swoją aplikacją. Więc na pewno zawdzięczam najwięcej rodzicom, trochę też szkole, że mogłem liczyć na wyrozumiałość, ale co by nie było, dużo zawdzięczam sobie. Przez to, że jestem blisko siebie, wszystko analizuję, rozpisuję… Co dla Ciebie znaczy być blisko siebie? U mnie w domu dużo się rozmawiało o emocjach. Dlatego dzisiaj umiem przeanalizować, jakie emocje towarzyszą mi w danym momencie, na przykład w „Tańcu z Gwiazdami”. Zastanawiałem się, co mi emocjonalnie dał udział w programie, czy było to dla mnie dobre doświadczenie. Cały czas kwestionuję, pytam. Jak mi coś przestaje sprawiać frajdę w życiu zawodowym, albo w ogóle w życiu, które się łączy z pracą, to przychodzę, mówię, jak jest i że trzeba coś zmienić. Jak mi coś nie sprawia frajdy, to nie jestem na sto procent. Są dwie wersje Bagiego. Jedna właśnie taka. Wtedy przychodzę, wychodzę i się nie angażuję. Nie lubię jej. A drugi Bagi, który turbo jara się daną rzeczą, jest obecny w tym na 350 procent. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
TYLKO W VIVIE!. Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem
Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego sukcesu i mówi wprost o tym, czego boi się najbardziej. Choć osiągnął wiele i zdobył Kryształową Kulę w „Tańcu z Gwiazdami”, nie traci czujności. W szczerym wywiadzie zdradza, jak wartości wyniesione z domu chronią go przed upadkiem.
Za uśmiechem i sukcesem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński przyznaje, że każdego tygodnia zadaje sobie jedno pytanie: Czy wciąż stoi twardo na ziemi?. Kulisy jego kariery pokazują, jak cienka jest granica między sukcesem a upadkiem. [...] Skąd się taki wziąłeś? Jestem taki dzięki rodzicom. Często o tym mówię, że rodzina, dom, dobre wychowanie to podstawa, by poradzić sobie ze wszystkim, co dzieje się wokół mnie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze To jakie są Twoje wartości? Rodzice wpoili mi szacunek do ludzi, nauczyli, żeby być dla nich miłym, nie mówić źle o innych. I najważniejsze, żeby być wdzięcznym za to, co dostaje się od innych i od losu, ale też mieć dużo pokory, żeby woda sodowa nie uderzyła do głowy. Gdybym nie miał tych podstaw i znalazł się w miejscu, w którym obecnie jestem, mógłbym się odkleić od rzeczywistości. Mnie dużo rzeczy przychodzi dzięki temu naturalnie, ale nie ma tygodnia, żebym nie rozkminiał, czy przypadkiem się nie „odkleiłem”. Boisz się tego? Boję się, bo uważam, że to jest pierwszy krok do upadku. Mam świadomość, że dużo karier, które szybko się zaczęły, równie szybko się kończy z tego powodu, że ludzie nie radzą sobie z tym, co się dzieje dookoła nich. Te wszystkie pokusy… ludzie, którzy poklepują po ramieniu i mówią, że jesteś zaje…y. To może zmylić. A ja bardzo bym tego nie chciał, bo kocham robić to, co robię. I kompletnie nie chodzi o hajs, tylko o możliwości. Kasą się nie martwię, bo zarobiłbym ją w inny sposób. Uważam się za inteligentnego człowieka i już dużo wcześniej miałem swoje aplikacje, sklep. Oczywiście dużo pieniędzy straciłem. Ale czy w innym przypadku wystąpiłbym w „Tańcu z Gwiazdami”? Nie. Czy poznałbym tylu fajnych ludzi? Pewnie nie. Czy siedziałbym przy stole z interesującymi osobami? Raczej nie. Dzięki mojej karierze mogę przeżywać życie w zaje…y sposób. Jej kluczowym momentem był właśnie udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Gdy z Magdą zdobyliśmy Kryształową Kulę, poszedłem do mojego zespołu, który wspierał mnie od samego początku, i poprosiłem, że jeśli zobaczą, że się „odklejam”, to mają mi to powiedzieć. A po drugie, podziękowałem im za wsparcie. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE! Krzysztof Czeczot ujawnia sekret z młodości. Tak próbował udowodnić swoją wartość
Zamiast łatwych sukcesów były ławka rezerwowych, encyklopedie i cicha determinacja. Dziś aktor i reżyser przyznaje, że to właśnie te momenty nauczyły go cierpliwości i gotowości na najważniejsze „tak” w życiu.
Krzysztof Czeczot w rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” wraca do czasów, gdy zamiast pewności siebie towarzyszyły mu kompleksy i potrzeba udowodnienia własnej wartości. W szczerym wyznaniu zdradza, jak dziecięce doświadczenia i małe zwycięstwa ukształtowały jego drogę. Krzysztof Czeczot o tym, co ukształtowało go w dzieciństwie. Wywiad VIVA! [...] – Omnibus, czyli osoba mająca wiadomości z różnych dziedzin. Przysłowiowa zarozumiała mądrala. Był Pan w dzieciństwie omnibusem? Nie byłem zarozumiały, raczej pełen kompleksów, dlatego dobrze się uczyłem. Potrzebowałem pokazać, że jestem wartościowy. Kiedy tata rozwiązywał krzyżówki, wertowałem Encyklopedię PWN. Ciężką, czterotomową, w płóciennej okładce. To był mój pierwszy kontakt z przyjemnością szukania odpowiedzi. Lubiłem się uczyć i właściwie nic się nie zmieniło. Wiedza poszerza horyzont, uczy niuansu, pozwala lepiej rozumieć świat i ludzi. TYLKO W VIVIE!. Krzysztof Czeczot był na dnie i pożyczał pieniądze. Ten jeden moment zmienił wszystko – Największe olśnienie? W podstawówce moją ogromną pasją była piłka nożna. Ciągle jest, ale już z pozycji kibica. Najczęściej siedziałem na ławce rezerwowych. Byłem niezbyt przebojowy, z lekką nadwagą, w okularach. Nie należałem do ulubieńców przewodników stada. Ale kiedy dostawałem szansę, wykorzystywałem ją. Byłem tym, który wchodzi na 15 minut i zmienia wynik meczu. Lubię zdanie, które celnie opisuje moją drogę: „Całe życie kolekcjonujemy »nie« po to, żeby być gotowym, kiedy padnie »tak«”. Odmowa, porażka bolą mnie oczywiście, ale też bardzo budują, motywują, uzbrajają w cierpliwość. Kolejne olśnienie to muzyka. Czasy liceum: Hey, Nosowska, Grzegorz Turnau, Staszek Sojka. To była dla mnie nie tylko muzyka, ale też rodzaj wrażliwości i mądrości, do której chciałem dorosnąć. Staszek mieszkał niedaleko kawiarni, w której dziś rozmawiamy. Jedno z ważniejszych olśnień kryje się w tekście piosenki „Tolerancja”, że „życie nie tylko po to jest, by brać. Życie nie po to, by bezczynnie trwać. I aby żyć, siebie samego trzeba dać”. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Ta jedna lekcja od Madzi zmieniła jego podejście. Bagi szczerze o sukcesie i rzeczy, która przeraża go bardziej niż porażka
Nie mówi o tym często. Za energią, pewnością siebie i sukcesem kryje się coś znacznie bardziej kruchego. Mikołaj Bagiński odsłania kulisy życia, w którym nie wszystko jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać.
Mikołaj Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o podejściu do konkurencji, pracy zespołowej i swojej codzienności. Przyznaje też, że mimo sukcesów towarzyszą mu realne obawy dotyczące przyszłości i życia prywatnego. Mikołaj Bagiński o konkurencji: „Nie zachwycam się, tylko doceniam” [...] Masz dużo wrogów? Na pewno są ludzie, którzy mi źle życzą. A ja staram się każdemu życzyć dobrze, nawet konkurencji. Madzia, z którą tańczyłem, nauczyła mnie, żeby tak robić, bo jak życzysz dobrze temu, kto tobie życzy źle, to jest to największa wygrana tej sytuacji. A właśnie… co z konkurencją? Potrafię przyjść na spotkanie z ludźmi z mojego zespołu i powiedzieć, że ktoś coś ekstra zrobił. Często wtedy słyszę, dlaczego ja się zachwycam tym, co robi konkurencja. Ja się nie zachwycam. Ja doceniam. Nie działasz sam, masz wokół siebie mnóstwo osób. To dlatego, że najpierw byłem przedsiębiorcą, a dopiero później twórcą internetowym i jestem nauczony, że w biznesie tworzy się strukturę dookoła siebie. Chcę zajmować się rzeczami, w których jestem najlepszy, które kocham robić i rozumiem, że rzeczami, których nie umiem albo nie lubię robić, powinni zająć się inni. Ale nauczyłem się, że nie musimy się przyjaźnić. Nie oczekuję od współpracowników, żeby kochali mnie za to, jaki jestem prywatnie. Otaczam się osobami, które oczywiście są świetnie w tym, co robią, ale też takimi, które mają pozytywną energię. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli” Największy lęk Mikołaja Bagińskiego to sukces bez rodziny Sam też masz pozytywną energię. I często dostaję feedback, że praca ze mną powoduje, że ludziom się chce działać. Nie lubię narzekania, ale dopuszczam, że każdy może mieć gorszy dzień. Sam też to pokazujesz w swoich social mediach. Pewnie. Oczywiście nie oczekuję od Krzysztofa Ibisza, że pokaże ludziom, że ma zły dzień. Ja akurat w trosce o młodych odbiorców nie oszukuję, że zawsze jest fantastycznie. Często mówię, że miałem gorszy dzień, byłem na terapii, nie chciało mi się pójść na trening, ale dałem radę. Tak naprawdę pokazuję to, co chcę pokazać. Czułbym się niekomfortowo, gdybym był do czegoś zmuszany. Nie bywasz tym byciem dla swoich odbiorców czasem zmęczony? Bywam i dlatego czasem znikam na kilka dni. Ostatnio poleciałem sam na Bali. [...] W Twoim życiu nie ma nudy. Nie ma. Mam zaje…e życie i jedyne, czego się obawiam, to to, że nie wykorzystam tego w stu procentach. Może się okazać, że stawianie wszystkiego na karierę spowoduje, że się zasiedzę w tym miejscu. Boję się, że pewnego dnia mogę się obudzić ze wspaniałą karierą, dużą ilością pieniędzy i kontaktów, ale bez żony i bez dzieci, będę się zastanawiał, czy jestem szczęśliwy. Co z tym zrobisz? Pracuję nad tym, żeby taki scenariusz się nie zrealizował. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
W wieku 36 lat adoptowała dziecko i zaczęła od nowa. „Macierzyństwo mnie wychowało”. TYLKO w VIVIE! Renata Przemyk o córce, która zmieniła wszystko
Renata Przemyk przez lata czuła się obca – w domu, wśród ludzi, nawet we własnym ciele. Dziś opowiada o drodze do siebie, którą przeszła dzięki muzyce i macierzyństwu.
W najnowszym numerze magazynu VIVA! i w rozmowie z Beatą Nowicką Renata Przemyk wraca do swojego dzieciństwa, w którym miłość oznaczała przede wszystkim troskę o przetrwanie, a nie czułość i słowa. Opowiada o samotności, nadwrażliwości i długiej drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak adopcja córki nauczyła ją bliskości i zmieniła jej życie. Renata Przemyk: o samotności, macierzyństwie i drodze do samoakceptacji – wywiad dla VIVA! [...] – Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. – Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! – Kiedy adoptowałaś ośmiotygodniową Klarę, miałaś 36 lat. Dziś Klara ma 23 lata, jest inna niż Ty w jej wieku? Jest bardzo kobieca. Ma to, czego ja nie wyniosłam z domu: pewność siebie, świadomość atrakcyjności, kobiecości, akceptację własnego ciała. Moja mama była bardzo wstydliwa, więc dużo czasu mi zajęło, żeby polubić swoje ciało. W naszej relacji z Klarą nie było tematów tabu. Z nią to było ponowne przeżywanie mojego dzieciństwa, dorastanie. Przez lata ubierałam się na czarno, chowając w cieniu. Moja mała dziewczynka kiedyś zawołała: „Mamo, kupmy sobie takie same różowe sukienki!”. Wcześniej pomyślałabym: Przecież to infantylne! A jednak nie tylko kupiłam te sukienki, ale jeszcze pozwoliłam uczesać się w kucyki (śmiech). Przy niej poczułam, co to znaczy się wyluzować, śmiać się głośno, turlać po trawie. Dzieci uczą otwartości. Chciałam, żeby Klara wyrosła na silną, mądrą, samodzielną, wierzącą w siebie, mającą poczucie własnej wartości dziewczynę, ale żeby ją tego nauczyć, musiałam najpierw sama taka być. Wykonałam olbrzymią robotę i wiem, że bez Klary by się to nie udało. Macierzyństwo mnie wychowało. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli”
Za kulisami sukcesu kryje się napięcie, którego nie widać na pierwszy rzut oka. Mikołaj „Bagi” Bagiński mówi o etykiecie, która go boli, i o pracy nad sobą, która okazuje się trudniejsza niż jakikolwiek zawodowy projekt. Padają słowa o presji, wymaganiach i momentach, gdy nawet wstanie z łóżka staje się wyzwaniem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o terapii, pracy nad sobą i trudnych emocjach. Przyznaje, że bywa postrzegany jako „tyran”, choć, jak podkreśla, jego wymagania wobec innych wynikają z dobrej intencji i własnych wysokich standardów. Mikołaj Bagiński o terapii: „To sprawia, że żyje mi się lepiej” [...] Potrzebujesz terapii? Omawiam na niej rzeczy, z którymi mam problemy. Moja terapeutka jest dla mnie coachem. Raczej jestem pewny siebie, mam to wyuczone, bo kiedyś wcale taki pewny siebie nie byłem, ale są osoby, którym nie potrafię czegoś powiedzieć prosto z mostu. To dla mnie problem i to na przykład próbowaliśmy z nią ostatnio przerobić. I to, że ludzie widzą we mnie tyrana, i mnie to denerwuje. A jesteś tyranem? Najwyraźniej. Współpracuję z wieloma twórcami internetowymi. I chodzi o takie sytuacje, kiedy widzę, że ktoś ma teraz świetny moment zawodowo, i ja tego kogoś cisnę, żeby nie odpuszczał. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia" Dlaczego Mikołaj Bagiński jest postrzegany jako „tyran”? Rozumiem, że chodzi o to, że kogoś motywujesz? Tak mi się wydaje. Mówię: „Rób to! Rób to! Leć! Leć! Dawaj! Dawaj!”. A potem dowiaduję się, że tyram ludźmi i że nie mogę oczekiwać od ludzi, że będą zadowoleni. Ja od siebie dużo wymagam i tak samo wymagam od innych. Ale w dobrej wierze. Boli mnie to, że ktoś myśli, że jestem tyranem, bo to negatywne słowo. Wiesz, terapia po prostu sprawia, że żyje mi się lepiej. Terapia jest Ci potrzebna, żeby stać się lepszą wersją siebie? Nigdy nie miałem depresji, ale stany depresyjne już tak. Miałem w życiu momenty, że nie chciało mi się wychodzić z łóżka. Nawet teraz bywają dni, że jest mi mega ciężko, ale staram się sobie z tym radzić. W terapii jestem już długo. Przerabiam tematy od miłosnych po zawodowe. Dotyczące poczucia własnej wartości, obaw przed ocenianiem przez innych. Terapia i książki to jest dla mnie podstawa. To jest inwestycja w siebie? I to dosłownie (śmiech). Ale czuję, że tak trzeba. Nie chcę płynąć z prądem. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
Miłość przyszła niespodziewanie. Dopiero wtedy, gdy przestała jej szukać. Renata Przemyk odsłania intymny fragment swojego życia i opowiada o relacji z Michałem, z którym codzienność nabiera zupełnie nowego znaczenia.
Renata Przemyk w szczerym wywiadzie opowiada Beacie Nowickiej o pierwszym zakochaniu, które przyszło dopiero w wieku 43 lat. Artystka mówi o relacji z Michałem, wspólnym życiu pod Wieliczką oraz o tym, jak nauczyła się czerpać radość z codzienności i akceptować siebie. Renata Przemyk o pierwszej miłości [...] „Życie to sztuka wyboru”, powiedziałaś kiedyś. Każdy z nas wybierze coś innego. Bo jest inny. Jeden zwróci uwagę na drzewo, które jest najbliżej, a drugi na las na horyzoncie. Nie da się przyłożyć do każdego jednej miary, wzorca, matrycy. Co więcej, my na każdym etapie życia będziemy inni, inne. I to też jest naturalne. Możemy pięknie się różnić, a jednocześnie bardzo kogoś kochać. Pierwszy raz się w życiu zakochałam, mając 43 lata. Człowiek nie wie, że to jest to, dopóki tego nie poczuje. Od kiedy pamiętam, w relacjach towarzyszył mi jakiś rodzaj napięcia. Przekonanie, że to ja muszę się starać, ja muszę zasłużyć, ja muszę być wystarczająco dobra, a najczęściej najlepsza, żeby w ogóle zostać zauważona. Dopiero przy tym pierwszym zakochaniu poczułam akceptację ciała i harmonię wszystkich zmysłów z tą drugą osobą. Nie da się tego opowiedzieć. Nie poczujesz smaku, dotyku, zapachu z czyichś opowieści. Musisz to przeżyć. Ale jak przeżyjesz, to już potem wiesz. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk o partnerze Uśmiechasz się do siebie w lustrze? Tak. Lubię moment, w którym jestem. Akceptuję się, chociaż czasem myślę, że może powinnam częściej stosować kremy na zmarszczki, żeby wyprostowało się tu i ówdzie (śmiech). A z drugiej strony każda z tych zmarszczek jest uczciwie zapracowana śmiechem i żywą mimiką. Dopiero z wiekiem wychodzi charakter na twarz. Cieszę się, że udało mi się pokonać problemy ze zdrowiem. Podeszłam do tego zadaniowo: wyciąć, połatać, wyleczyć, rehabilitować. Pokonać i iść dalej. Jako dziecko byłam cherlawa, z anemią, ale zaskakująco odporna. Głęboko we mnie tkwiła siła przetrwania, jakiś instynkt. Po latach dowiedziałam się, że imię Renata jest od renatus, czyli odradzająca się. Wańka-wstańka. W najnowszym klipie biegniesz w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewasz: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Jesteś? Coraz częściej. Żyję tu i teraz. I to jest najfajniejsze, bo w tym momencie czuję smak dobrej kawy, którą obie pijemy, ciekawi mnie nasza rozmowa, doceniam, że nic mnie nie boli. Mam zdrowe dziecko. Cieszę się, że za chwilę będzie wiosna i pojedziemy na wakacje. Że mogę robić to, co kocham. Że mój głos wciąż jest silny. Że udało mi się – świadomie czy nieświadomie – wszystko poukładać. Jestem w fajnym momencie. Nigdy nie akceptowałam siebie tak bardzo jak teraz. Pojechaliśmy z moim Michałem na Sycylię. Stwierdziliśmy, że ten klip to będzie nasza prywatna opowieść o własnym rytmie życia. Michał jest maratończykiem, ultrasem. Biega, bo to kocha, nigdy nie biega w słuchawkach. Chłonie świat. Potrafi cieszyć się wszystkim. Rano wpada do domu wyhasany jak pies i mówi: „Renulka, widziałem takie piękne drzewa, sarnę” (śmiech). Okolice naszego domu pod Wieliczką, gdzie mieszkam od 26 lat, on w ciągu kilku lat poznał o wiele lepiej ode mnie. Zatrzymuje się przy miejscowym sklepie, miła pani od razu podaje mu bułkę, a on rozmawia z każdym sąsiadem. Ja przyglądam się ludziom życzliwie, ale z odległości. Od Michała uczę się cieszyć codziennością. To jest radość życia, radość bycia w ruchu, w ciele, z duchem, ze zmysłami, z drobnym bólem i wiatrem, który wieje ci w twarz. Ale czasem w plecy. Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE!
Krzysztof Czeczot o miłości do Karoliny Gorczycy, partnerstwie bez rywalizacji i budowaniu wspólnego życia na tych samych wartościach – prywatnie i zawodowo.
W najnowszym numerze „VIVY!” Krzysztof Czeczot opowiada o relacji z Karoliną Gorczycą – związku opartym na zaufaniu, wspólnym spojrzeniu na sztukę i wzajemnym wsparciu. Mówi o tym, jak wygląda życie w parze aktorów, dlaczego brak rywalizacji jest dla nich kluczowy i jak razem rozwijają nie tylko swoją miłość, ale też wspólne projekty zawodowe. Miłość bez rywalizacji: Czeczot o relacji z Karoliną Gorczycą. Wywiad dla magazynu VIVA! [...] – Tworzycie z żoną Karoliną Gorczycą patchworkową rodzinę z trójką dzieci. Najzabawniejsze pytanie, które usłyszał Pan od którejś z latorośli? Jest tego mnóstwo. Teraz przychodzi mi do głowy jedna z naszych rozmów z Polą. Zapytałem moją córkę: „Polciu, czemu tak szybko idziesz?”. Odpowiedziała: „Tato, Ziemia się kręci, prawda? No właśnie. I ktoś tę Ziemię musi kręcić. Teraz Ziemię kręcą moje nogi”. Albo powiedziała kiedyś: „Wiesz, tatusiu, co jest w życiu najlepsze? Że się kochamy i razem idziemy przez świat”. Rozmowy z dziećmi to wspaniała lekcja czułości i pragmatyczności. – O, tak! A pytanie najtrudniejsze? Wszystkie dotyczące rozstania, zmiany życia. Takie pytania weryfikują ludzką dojrzałość. To moment, w którym trzeba być szczerym i odpowiedzialnym. Pojawia się lęk, jak dziecko to przyjmie, czy będę umiał je wesprzeć. Rozstania rodziców to dla dziecka rzecz trudna do zrozumienia, czasami trudna do zaakceptowania. Paradoksalnie bywa tak, że dzieci radzą sobie z tym lepiej niż dorośli. Największy problem zaczyna się wtedy, gdy dorośli nie są na tyle dojrzali, by ochronić dziecko przed własnymi emocjami, żalem, złością i potrzebą odwetu. Kiedy zamiast z dzieckiem wiążą się z mało empatycznymi i rozumnymi adwokatami czy adwokatkami, którzy podsycają walkę między rodzicami. Kiedy wykorzystują dziecko do własnych celów, używają jako narzędzia w walce z drugim rodzicem, chowając się przy tym za zdanie, że robią to dla dobra tego dziecka. Słyszy się o takich przypadkach nagminnie. To zawsze obraca się przeciw tym osobom i przede wszystkim zawsze uderza w dzieci. Rozstać należy się z klasą, z godnością i dojrzałością – dla wszystkich jest to bardzo trudny moment, ale dzieci nie powinny płacić za niedojrzałość dorosłych. – Celne. Dobrze się żyje w parze, która uprawia ten sam zawód? Tak. Każde z nas ma już ugruntowaną pozycję. Karolina Gorczyca to nazwisko, które jest znane w branży czy wśród szeroko pojętej publiczności, więc nie mamy poczucia, że ktoś jest wyżej, a ktoś niżej. Nie rywalizujemy. Wspólny zawód ułatwia nam życie domowe. Pracujemy intensywnie, ale nie codziennie, więc łatwiej nam wszystko poukładać. Najważniejsze jest to, że czujemy i myślimy podobnie o sprawach artystycznych, rozwijamy się i inspirujemy. Karola przejmuje teraz prowadzenie naszego biznesu, a to wymagające zadanie – skoordynować trzeba pracę około 20 osób. To nie są rzeczy, których uczyliśmy się na studiach, to jest coś, czego musieliśmy się nauczyć w trakcie naszych karier – jeżeli chcesz być artystą, łatwiej jest, jak twardo stoisz na ziemi. Liczysz tylko na siebie. – Żyjemy w trudnych, burzliwych czasach, wszędzie wojny… Myśląc o przyszłości własnej, Waszych dzieci, boi się Pan czegoś? Nie, nie boję się. Każda chwila z Polą, małżeństwo z Karolą, obecność dzieci Karoli w moim życiu, moja praca – wszystko to daje mi ogromną siłę. Miałem 40 lat, kiedy umarł mój ojciec, a miesiąc później urodziła się moja córka. W pandemii, w której artyści oberwali bardzo mocno, udało mi się rozwijać biznes. Miałem 42 lata, gdy zmieniłem swoje życie prywatne. Potem zagrałem główną rolę w serialu premium. Przeżyłem ciężki wypadek samochodowy, mam przykre doświadczenie z nieuczciwym wspólnikiem, który oszukał mnie na ogromne pieniądze. Mam całą masę innych, bardzo niefajnych doświadczeń. Ale ciągle żyję i ciągle jestem optymistą. Czasami z trudem, ale się uśmiecham. Nie uważam, że jestem niezniszczalny. Mam w sobie dużo pokory, ale też siły i pewności, że sobie poradzę. Życie jest wspaniałe – tak, czasami jest trudne, nawet bardzo trudne, ale jest. Jutro jest kolejny dzień. Jest szansa na jakąś zmianę. Staram się to codziennie celebrować i dostrzegać. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Sukces potrafi przyciągać nie tylko szanse, ale i ludzi o nie zawsze szczerych intencjach. Mikołaj "Bagi" Bagiński mówi wprost o tym, jak popularność wpływa na relacje i zaufanie.
W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla magazynu "VIVA!" Mikołaj "Bagi" Bagiński otwiera się na temat trudnych doświadczeń w życiu prywatnym. Opowiada o relacjach, które okazały się interesowne, i o tym, jak takie sytuacje zmieniają sposób patrzenia na ludzi. Choć nie traci dystansu ani poczucia humoru, przyznaje, że rosnąca rozpoznawalność wymusza większą ostrożność i redefinicję oczekiwań wobec nowych znajomości. Mikołaj "Bagi" Bagiński o nieszczerych relacjach w życiu prywatnym. Wywiad VIVA! [...] – Zdajesz sobie sprawę, że są ludzie, którzy mogą chcieć Cię wykorzystać, być z Tobą dla sławy, pieniędzy, możliwości? Mam tych samych przyjaciół od lat. Nie muszę budować nowych głębokich relacji tylko dlatego, że z kimś mi się dobrze pracuje. Miewałem dziwne sytuacje. Kiedyś spotykałem się z dziewczyną, która powiedziała mi po rozstaniu, że spotykała się ze mną, bo zależało jej na korzyściach biznesowych, jakie wynikłyby z naszej relacji. Dała mi dużo do myślenia. ZOBACZ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze – Rozumiem, że życzysz jej dobrze. Jak wszystkim osobom, które miały podobne podejście (śmiech). – Jakie ponosisz konsekwencje takich sytuacji? To trochę wchodzi na psychę, bo gdy spotyka się kolejną nową osobę, trzeba się trzy razy bardziej zastanowić, jakie się wobec niej ma oczekiwania. I wiem, że jeśli zaczęłyby mi spadać zasięgi, przejechałbym się na kilku osobach. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Krzysztof Czeczot był na dnie i pożyczał pieniądze. Ten jeden moment zmienił wszystko
Krzysztof Czeczot odsłania kulisy swojej drogi. Od 18-letniego chłopaka bez pieniędzy, który wyjechał do Łodzi, po twórcę głośnych projektów i gwiazdę serialu „Porządny człowiek”. W szczerej rozmowie mówi o upokarzającej ciszy w karierze, przełomach i decyzjach, które na zawsze zmieniły jego życie.
Jego główna rola w serialu „Porządny człowiek” wbija w fotel. Jako gospodarz programu „Omnibus – szybcy i mądrzy” imponuje wiedzą i refleksem. Krzysztof Czeczot w rozmowie z Beatą Nowicką o swoich pierwszych olśnieniach, trudnych wyborach, patchworkowej rodzinie, którą stworzył z żoną Karoliną Gorczycą, oraz o… kolekcjonowaniu „nie”. Przełom w życiu Krzysztofa Czeczota. Brak pieniędzy i decyzja o niezależności [...] Po maturze poczuł się Pan „panem świata”? Raczej poczułem, że jestem gotowy wyruszyć w ten świat. Czułem się chłopakiem z małego miasta, który wie, że musi iść dalej, że potrzebuje więcej. W latach 90., w których dorastałem, nie było, rzecz jasna, social mediów – prywatnych telewizji, w których dziś możemy codziennie pokazywać siebie. Była ta tradycyjna telewizja i marzenie, żeby kiedyś znaleźć się po drugiej stronie ekranu. Pomyślałem, że aktorstwo jest zawodem, który daje widzialność. I że może być moją drogą. Rodzice byli sceptyczni, ale nie bombardowali tego pomysłu. Słyszałem: „Krzysiu, niedaleko jest bank, możesz mieć fajną pracę od ósmej do 15”. Ale kiedy z końcem września wyjeżdżałem do łódzkiej filmówki, mama dała mi na drogę reklamówkę z bigosem. Płakaliśmy oboje. Potem wsiadłem do taksówki i odjechałem na dworzec PKS, a stamtąd do Łodzi. To był piękny i trudny moment – 18-letni chłopak, bez kontaktów, właściwie bez pieniędzy, wyjeżdżał z domu po własne życie. Czego nauczył się Pan na tych studiach? Zawodu aktorskiego, to na pewno. Poza tym nauczyłem się, że każda opowieść ma swój czas, że nie wolno rezygnować, poddawać się. Byłem zawzięty, momentami bezczelnie uparty. Na studiach zrozumiałem też, że mam coś do zaproponowania w sztuce, w aktorstwie. Zadebiutowałem na trzecim roku w filmie „Głośniej od bomb”, a potem dostałem za nią główną nagrodę aktorską na festiwalu „Młodzi i Film” w Koszalinie. Potem przyszła główna nagroda na festiwalu studenckim w Łodzi. Pod koniec szkoły miałem kilka propozycji, ale profesor Jan Maciejowski poradził mi, żebym pojechał do Szczecina, do teatru Ani Augustynowicz. Powiedział: „Tam będzie pan grał i będzie się pan uczył”. To była dobra decyzja. Myślę jednak, że zostałem w Szczecinie trochę za długo. Najgorzej działa na mnie stagnacja. CZYTAJ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" Rodzina i projekty. Tak dziś Krzysztof Czeczot buduje swoje życie Ale sięgnął Pan po dużą rolę w „Brzyduli”, świetną w „Domu złym”… Tak, tylko że to ciągle były role drugoplanowe, a po dobrych latach przyszła cisza, telefon przestał dzwonić. Taka cisza potrafi człowieka upokorzyć. Musiałem pożyczać pieniądze na życie. Niemal 30-letni facet, który prosi o pomoc finansową, nie czuje się bohaterem własnej historii. Raczej kimś, komu grunt usuwa się spod nóg. I właśnie wtedy pomyślałem, że nie chcę tak żyć. Brak pieniędzy brutalnie, ale skutecznie popchnął mnie w stronę niezależności. Za honorarium z reklamy zbudowałem studio nagrań. Jak nie było propozycji aktorskich, rozwijałem biznes. To był pierwszy moment, kiedy naprawdę wziąłem ster we własne ręce, pierwszy przełom w moim życiu. A kolejne? Potem projekt „Biblia audio” – zrealizowanie jakościowego słuchowiska biblijnego, które dostępne jest aplikacji mobilnej w czterech językach – właśnie ruszamy z tym projektem globalnie. Kolejnym przełomem był drugi sezon „Brzyduli”, kręcony w pandemii. Siedziałem w hali, czekałem na zdjęcia i nagle pomyślałem: Co ja tu właściwie robię? Nie chciałem już odtwarzać postaci, z której wyrosłem. Zadzwoniłem wtedy do mojego serdecznego kolegi, scenarzysty Marka Modzelewskiego i powiedziałem: „Zróbmy »Porządnego człowieka«. Serial premium o poważnych sprawach dla poważnej stacji. Chcę pokazać, że potrafię zagrać skomplikowaną i dojrzałą rolę”. Zrobiliśmy to. Nic się nie wydarzy, dopóki nie weźmie się spraw w swoje ręce. Też tak myślę. Pana rola w „Porządnym człowieku” jest świetna. Dziękuję. Ta rola, cały proces powstawania serialu dla HBO Max zbudował we mnie przekonanie, że osiąganie celów, nawet tak trudnych, jest możliwe. Trzeba pamiętać, że jest to możliwe także dzięki wsparciu ogromnej grupy ludzi. Dziś, razem z Karolą, świadomie budujemy nasze środowisko pracy. Właśnie wracam ze spotkania, na którym rozmawialiśmy o produkcji filmu fabularnego. Ogromnym sukcesem są nasze dwa przedstawienia teatralne „Optymiści”, które gramy w całej Polsce. W moim życiu punkty zwrotne zawsze brały się z jednego uczucia – że mogę więcej. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też"
Renata Przemyk w rozmowie z Beatą Nowicką wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od samotności i pracy ponad siły po pierwsze występy i przełomowe festiwale.
Ma magnetyczny głos i ogromną wrażliwość. W najnowszym klipie biegnie w cudownym sycylijskim słońcu i śpiewa: „Biegnę, płynę, zdążam, lecę, już zadzieram kiecę i zatańczę znów na stole. (…) Młodsza już nie będę, lecz szczęśliwsza mogę być”. Renata Przemyk z okazji 60. urodzin zabiera Beatę Nowicką w podróż życia. Renata Przemyk o czasach studenckich [...] Cezurą były studia? Mama chciała wyrwać się z domu rodzinnego i wcześnie wyszła za mąż. Szybko się zorientowałam, że to nie jest droga do wolności. Chciałam mieć rodzinę, ale taką rozumiejącą pasje, talenty. Po mamie oceniłam, że lepiej się nie spieszyć. Nie wiedziałam, czego chcę, ale wiedziałam, czego nie chcę. Wykształcenie, zawód, praca i samodzielność. To najpierw. Potem reszta. Na Uniwersytecie Śląskim chłonęłam wszystko szeroko otwartymi oczami. Nie dziwię się! To był czas kompulsywnego czytania. W domu nie było książek poza encyklopedią ryb, bo tata interesował się wędkarstwem. Na studiach odkryłam Virginię Woolf i całe Bloomsbury, literaturę iberoamerykańską i drugi obieg. Kiedy przeczytałam „Sto lat samotności” Márqueza, pomyślałam: Czuję to. Potem „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Paragraf 22”, całego Whartona, Tolkiena i „Muminki”. Poczułam się u siebie. Zachłysnęłam się „Rzeźnią numer pięć” Vonneguta. Szukałam innych jego książek. Przyjeżdżałam wtedy na weekendy do domu, bo mama miała maszynę do szycia, a ja w celach zarobkowych szyłam koleżankom z akademika ubrania. Któregoś razu mama pracująca w zakładzie włókienniczym Velux mówi: „Jak chcesz, mogę zapytać w bibliotece zakładowej”. Mieli pięć książek! Mama założyła kartę biblioteczną i wypożyczyła całego Vonneguta jako pierwsza. Bibliotekarka nie kryła zdumienia (śmiech). Pracę magisterską pisałam o twórczości Kundery, musiałam uzyskać zgodę od rektora, bo w Polsce wydano tylko „Śmieszne miłości”. Po „Żarcie” Kundera musiał emigrować do Francji. W rodzinnym kraju wykreślono go z listy pisarzy i obywateli. Przestał być Czechem. Promotor pożyczał mi prywatne egzemplarze nielegalnie wydane. Poczułam to, jak jeden żart może zmienić całe życie. CZYTAJ TEŻ: Usłyszała diagnozę i świat się zatrzymał. Joanna Górska pokonała chorobę. Dziś mówi o tym bez filtrów: "Rak będzie mi towarzyszył do końca życia" Renata Przemyk o dzieciństwie i domu rodzinnym Jak weszłaś w świat muzyki? Po pierwszym szoku poszłam za ciosem. Dowiedziałam się, że w Katowicach przy szkole muzycznej jest ognisko. Zapisałam się na gitarę i na skrzypce, jednocześnie pracując, studiując i jeżdżąc do Bielska w weekendy szyć ciuchy. Po pierwszym roku, w wakacje pojechałam do Ołomuńca zarabiać w fabryce przetworów. Długi czas potem nie jadłam niczego marynowanego w słoikach (śmiech). Kiedy wróciłam, okazało się, że mam sztywne dłonie. Uznałam, że nie pogodzę wszystkiego, nie nadrobię zaległości. Z wielkim żalem zostawiłam sobie tylko gitarę. Po skrzypcach został mi smyczek i dyplom pierwszej klasy. Skomponowałam kilka piosenek, ale byłam tak nieśmiała, że śpiewałam i grałam na imprezach w akademiku, dopiero gdy ekipa była już wystarczająco podpita i było im wszystko jedno, co słyszą. Któregoś dnia ktoś powiedział: „Wiesz, to jest niezłe. Jest taki festiwal studencki. Może byś pojechała do Ligoty na eliminacje?”. Przeszłam te eliminacje, w kolejnym roku było wyróżnienie, a w następnym wygrana. Gdy wchodziłam na scenę, otwierał się jakiś portal do magii. Spodobało mi się to. Na scenie byłam silna, wyraźna. Nagrałam pierwszą płytę, były kolejne koncerty, kolejne wygrane festiwale, nagrody. Sopot, Opole, mój przełomowy Jarocin. Bardzo chciałam skończyć studia. W mojej rodzinie byłam pierwszą osobą z tytułem magistra. Okupiłam to ciężką pracą i wyrzeczeniami, ale miałam satysfakcję. I dyplom. Bo nigdy nie wiadomo co potem. Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczy o powrót do zdrowia. Koleżanka przekazała nowe wieści w sprawie Hanny Bieluszko. Czeka ją kolejne wyzwanie
To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali”
Ewa Skibińska zdobyła się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w głośnym wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”, a dziś wraca do tego doświadczenia w rozmowie dla viva.pl. Jej historia porusza i zmusza do refleksji.
Ewa Skibińska zdecydowała się na szczerość, która wciąż budzi ogromne emocje. Po raz pierwszy o swojej chorobie alkoholowej opowiedziała w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” i – jak sama podkreśla w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim dla viva.pl – nie wycofała ani jednego słowa. To właśnie ten wywiad był później czytany na oddziale zamkniętym dla osób uzależnionych, gdzie wywołał silne poruszenie. Dziś aktorka wraca do tamtego momentu i jeszcze mocniej podkreśla, dlaczego zdecydowała się mówić otwarcie: nie tylko dla siebie, ale też dla tych, którzy wciąż zmagają się z tym samym problemem. Szczere wyznanie: „Mam problem, to jest choroba alkoholowa” W rozmowie dla viva.pl punkt wyjścia stanowi wyznanie, które po raz pierwszy padło w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Ewa Skibińska nie tylko go nie wycofała, ale – jak wynika z rozmowy – świadomie pozostawiła je bez zmian. Wiktor Słojkowski zwraca uwagę na tę postawę: „Mówisz szczerze, mam problem, to jest choroba alkoholowa, nie kryjesz się, nie krygujesz, zostawiasz w autoryzacji to, co napisała tam, co ty powiedziałaś dziennikarce, ona to ładnie ujęła w słowa, albo po prostu spisała twoje ładne słowa, które wypowiedziałaś.” To wyznanie staje się fundamentem całej rozmowy – bez unikania, bez łagodzenia i bez budowania wizerunku „bez skazy”. Strach przed oceną? „Nie, w ogóle. Nie, nie” Dziennikarz porusza również kwestię potencjalnych konsekwencji takiej szczerości: „Nie pojawia ci się w głowie, nie zapala ci się wówczas takie coś, że okej, to ja teraz będę funkcjonować, no dobra, jestem aktorką teatralną, jestem aktorką serialową, ale że teraz pomyślą o mnie alkoholiczka i mnie nie będą chcieli zatrudnić.” Ewa Skibińska odpowiada bez wahania: „Nie, w ogóle. Nie, nie. Ja wiesz, ponieważ z tego wyszłam, to pomyślałam, że mogę być przykładem dla wszystkich innych pijących, a których ja teraz z taką ostrością widzę.” Aktorka dodaje: „I namierzam, wiesz, ja mam radar na ludzi, którzy się męczą z alkoholem i którzy nie wiedzą, w tej chwili wiedzą, to jest tylko kwestia decyzji, siły woli, żeby sobie z tym poradzić.” Czytaj też: 34 lata miłości, a dziś wybiera Ewa Skibińska samotność. „Jestem w dobrym związku sama ze sobą” Stereotypy o gwiazdach i przełomowa rozmowa z przyjaciółką W rozmowie pojawia się także ważny wątek dotyczący postrzegania osób publicznych. Wiktor Słojkowski zauważa: „Wiesz, bo to jest trochę tak, że wydaje się, że osoby znane, osoby, które występują na scenach, są aktorami, aktorkami, nie mają takich problemów, że ich nie tyczy się choroba alkoholowa, problemy z uzależnieniami, śmierć bliskich ludzi czy problemy wychowawcze z dziećmi. Że wy gdzieś jesteście trochę tym nadczłowiekiem, którego ciemna strona życia się nie tyczy.” I zestawia ten obraz z doświadczeniem aktorki: „A ty mówisz o tym, że miałaś małpki w torebce, czy że rano zaczynałaś dzień od alkoholu, czy że moment, kiedy przychodzi do ciebie twoja przyjaciółka, Jolanta Fraszyńska, i ty nawet jej proponujesz, to może napijmy się drinka, a ona mówi stop, tu jest coś nie tak. Porozmawiajmy, skonfrontujmy się, bo ja ci teraz powiem, co ja widzę, a ty powiesz czy tak jest czy nie jest.” To właśnie ta rozmowa była momentem przełomowym: „Ona ci mówi, ty zaczynasz płakać. To jest bardzo fajnie być taką przyjaciółką.” Słojkowski podkreśla znaczenie tej postawy: „Bo to szacun za to, że nie udała, że nie ma problemu, nie? I że szczerze ci powiedziała.” Ewa Skibińska potwierdza bez wahania: „Tak, tak. No to jest wielki skarb mieć takich przyjaciół.” Historia ojca Ewy Skibińskiej: „on by z tego wyszedł” Aktorka wraca również do osobistych doświadczeń rodzinnych: „Na przykład myślę sobie o tym, że mój ojciec, gdyby w ogóle o tym się mówiło, gdyby miał jakąś edukację, gdyby mógł przeczytać wywiad z jakimś aktorem, że ten aktor ma taki problem i że sobie poradził…” Podkreśla swoją pewność: „Ja jestem pewna, że on miał taką osobowość, że on by z tego wyszedł. Nie musiałby pić do końca, nie musiałby mieć udaru i tak szybko zejść z tego świata.” Wywiad, który poruszył: „na oddziale zamkniętym… ludzie płakali” Ewa Skibińska przywołuje także reakcje na swój pierwszy wywiad dla „Wysokich Obcasów”: „Jak ja się dowiedziałam, że te Wysokie Obcasy były czytane w takim miejscu, na oddziale zamkniętym dla alkoholików, bo pewna dziennikarka się tam znalazła i powiedziała, że ktoś jej przyniósł tę gazetę; i na grupie ludzie ją czytali i płakali.” Aktorka zastanawia się: „I ciekawe właśnie, czy wzruszyło ich to, że to Ewa Skibińska, aktorka, ma taki problem jak oni, czy ta Teresa z tej kuchni ma taki problem…” Pomagać innym, choć to trudne Dziś Ewa Skibińska sama próbuje reagować, gdy widzi problem u innych: „Powiem ci, że ja czasami też próbuję być dla kogoś przyjacielem, chociaż jesteśmy tylko znajomymi i bardzo ryzykuję swoją… reputację w oczach tego kogoś, ale staram się ocenić sytuację, czy mogę komuś zasugerować, że ma problem.” Nie zawsze kończy się to dobrze: „Zrobiłam taką próbę i zostałam wrogiem, ale no czasami to nie jest ten czas, czasami to nie jest ta osoba.” SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Przetakiewicz zdradziła swój sekret urody. Kosztuje kilka złotych i kupisz go w każdej aptece Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania.
TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Za sukcesem, który śledzą setki tysięcy osób, kryje się historia pełna lęku, przełomów i decyzji podejmowanych pod ogromną presją. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy momentów, które zmusiły go do dorosłości szybciej, niż był na to gotowy, i które na zawsze zmieniły jego podejście do życia.
Biznes budował jako 16-latek. Potem został twórcą internetowym. Dzisiaj w swoim uniwersum Mikołaj „Bagi” Bagiński skupia wokół siebie setki tysięcy osób. I jest tam miejsce na żarty, ale i na poważne sprawy. Jakim człowiekiem jest Warszawiak Roku, Wizjoner w plebiscycie VIVA! People Power!, zwycięzca „Tańca z Gwiazdami” i jak wykorzystuje swoje szanse? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Mikołaj Bagiński. Przełom w „Tańcu z Gwiazdami” i walka z lękiem [...] Dlatego wziąłeś udział w „Tańcu z Gwiazdami”? Żeby być pod prąd? To był kluczowy moment dla mojej kariery. Właściwie nie tylko dla kariery, po prostu dla mnie. Wiesz, że byłem osobą, która nienawidzi robić nowych rzeczy? To wynikało chyba z lęku, że się ośmieszę, że będę głupio wyglądał. Poszedłeś do programu, choć to było dla Ciebie zupełnie nowe doświadczenie. Tam wszystko było nowe. I telewizja. I program. Co więcej, nie umiałem tańczyć, bałem się tego i wstydziłem się. Potem rozmawiałem o tym z terapeutką, że udział w programie pokazał mi, że mogę być, kimkolwiek zechcę. I jak będę chciał zostać surferem i zamieszkać na Hawajach, to to zrobię. Co z Twoją odpowiedzialnością? Dlatego nie mieszkam na Hawajach (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała Historia, która zmieniła życie Bagiego Nauczyłeś się jej dzięki siostrze? Chyba też. Pamiętam, jak się urodziła i jak potem polecieliśmy do Stanów Zjednoczonych, bo była śmiertelnie chora… Istniała możliwość, że po prostu nie będzie jej na tym świecie. W Stanach znalazł się lekarz, który zgodził się ją zoperować. Mam przed oczami, jak siedzę w tym amerykańskim szpitalu, mały chłopczyk, który po prostu czekał. I choć Matysia jest ode mnie tylko cztery lata młodsza, mam poczucie, że musiałem stać się odpowiedzialny trochę szybciej niż inne dzieci w moim wieku. Po prostu musiałem szybciej wydorośleć, bo rodzice byli bardzo skupieni na niej. Poza tym tata też dużo pracował. Rodzice mnie przeprosili za to, że tak bardzo skupili się na mojej siostrze. Przyjąłem przeprosiny, ale ja tego tak nie odczułem, bo starali się też być obecni w moim życiu. Miałem przezaje…e dzieciństwo. I jeśli kiedyś będę miał dzieci, chciałbym je wychować tak, jak moi rodzice wychowali mnie. Choć podejmowali dużo kroków, których kiedyś nie rozumiałem. Na przykład? Regularnie robili mi testy na obecność na*kotyków. Wkurzałem się. Krzyczałem, że mi nie ufają. Ale wiem, jak wielki wpływ na młodych ludzi mają rówieśnicy. A młody człowiek, który dorasta, chce być akceptowany, chce czuć się częścią grupy i przez to może robić głupie rzeczy. Czy choć raz test wyszedł pozytywnie? Nigdy. Choć myślę, że gdyby nie one, mógłbym chcieć spróbować jakichś używek. Ale mama mi jasno powiedziała, że jeśli test wyjdzie pozytywnie, natychmiast wysyła mnie na odwyk. Dzisiaj jestem za to wdzięczny. A a*kohol? Próbowałem, ale od trzech lat nie piję. Po prostu któregoś dnia stwierdziłem, że rzucam to. To pewnie też dzięki rodzicom, bo oni nie piją. Postanowiłem, że nigdy nie będę pił i nie będę brał na*kotyków. Skąd te postanowienia? W moim życiu za dużo jest sytuacji, kiedy chciałbym się odstresować albo coś celebrować. Boję się, że mogłoby mi się spodobać, bo niestety jestem podatny na uzależnianie się od różnych rzeczy. A ja wiem, że bez tego można żyć naprawdę zaje…e. Kiedy jest się bliżej siebie, rozumie się swoje emocje, to zamiast wieczorem po ciężkim dniu sięgnąć po piwo, można zrobić coś zupełnie innego. A potem budzisz się rano i czujesz się wyśmienicie. Bycie czystym od takich rzeczy jest po prostu super. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie Co jeszcze w VIVIE! 7/2026? Renata Przemyk: Charyzmatyczna wokalistka o długiej drodze do samej siebie. O tym się mówi: Córka wielkich gwiazd Hollywood, wspaniała aktorka i piosenkarka. Wszystkie tajemnice Lizy Minnelli. Krzysztof Czeczot: Gospodarz popularnego programu „Omnibus – szybcy i mądrzy” nie tylko o nowym zadaniu i aktorstwie. Extra: Yayoi Kusama ma 97 lat i słynie ze… stawiania kropek. W Europie trwa retrospektywa jej twórczości. Podróże: Na francuskiej Île de Ré na Oceanie Atlantyckim czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens…
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Edyta Zając była pewna, że zamknęła już pewien rozdział. Po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu „Hotel Paradise” wracała z poczuciem końca, nie przeczuwając, że los przygotował dla niej zupełnie inny scenariusz. Kilka dni później znów znalazła się w Tajlandii, gdzie między tropikalnymi stylizacjami a codziennością kryje się coś więcej niż tylko moda.
Edyta Zając ujawnia kulisy swojej pracy przy „Hotel Paradise”. Choć po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu była przekonana, że to koniec tej przygody, los zaskoczył ją ponownie. Kilka dni później wróciła na plan do Tajlandii, gdzie moda, emocje i przypadek splatają się w jedną historię. Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Kto odpowiada za jej styl i wizerunek? [...] Kto dba o Twoją garderobę w „Hotelu Paradise”? Dagmara Śrama, która jest moją makijażystką i fryzjerką. Przyjaźnimy się i spędzamy ze sobą dużo czasu. Jest niezwykle kreatywna i dobrze mnie zna, więc doskonale wie, w czym będę wyglądać dobrze, tak abym równocześnie dobrze się czuła. „Hotel Paradise” jest programem typu bikini reality. Prywatnie najchętniej ubierałabym się na biało lub czarno, ale jesteśmy w tropikach i potrzebujemy kolorów. Na planie nauczyłam się nimi bawić. Zależy nam, aby moje stylizacje do programu były modowe, ale nie przesadzone. Bliżej Ci do minimalistki? Zdecydowanie. Dlatego też biżuteria, którą mam na sobie podczas nagrań, nigdy nie jest krzykliwa. Rozumiem, że na szaleństwo modowe pozwalasz sobie jedynie podczas sesji zdjęciowych. Najczęściej tak. Tak jak na sesji do VIVY! Mody. Doskonale wiem, że stylistka, w tym przypadku Agnieszka Ścibior, którą znam od lat, a także fotograf Mateusz Stankiewicz wiedzą najlepiej, co będzie dobrze wyglądało na zdjęciach. Muszę przyznać, że ta sesja była dla mnie niezwykłą przyjemnością, bo bardzo za tym tęskniłam. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Nieoczekiwany powrót do Tajlandii po 12. sezonie „Hotel Paradise” Za czym? Za odważną, szaloną modą. Czułam to także podczas pozowania do zdjęć. To był piękny powrót do przeszłości. Masz poczucie, że w Twoim życiu sporo rzeczy dzieje się przez przypadek, a Ty korzystasz z darów losu? Może nie jest to tak zupełnie przypadek, bo zawsze konsekwentnie dążę do wyznaczonego celu. Ale mam poczucie, że wszystko w moim życiu przydarza się w odpowiednim momencie. To dzięki pracy w modelingu nauczyłam się cierpliwości i tego, żeby na nic się nie nastawiać. Wierzę, że to, co jest mi pisane, się wydarzy. Dwa tygodnie temu wracałam z planu „Hotelu Paradise” po zakończonych zdjęciach do 12. sezonu, przekonana, że to koniec tej pięknej przygody. Oczywiście czułam, że wydarzą się inne fascynujące, zawodowe rzeczy, ale nie pomyślałam, że kilka dni później wrócę na plan do Tajlandii. Gdzie jesteś najbardziej prawdziwa? W domu, na planie, na wybiegu? Wszędzie jestem sobą. Uważam, że prawda zawsze się obroni. Nie muszę i nigdy nie chciałam udawać kogoś, kim nie jestem. Ale w domu, do którego wracam po intensywnym dniu, kiedy zmywam z siebie makijaż i zakładam wygodne ubranie, jestem po prostu Edą, która zaraz wyjdzie z psem na spacer. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Ponad 20 lat w świecie, w którym wszystko może się zmienić w jednej chwili. Edyta Zając odsłania kulisy kariery, w której sukces miesza się z niedosytem, a wielkie szanse pojawiają się tam, gdzie wcześniej były tylko łzy. Jedno wydarzenie w Nowym Jorku i jedna decyzja w Paryżu na zawsze odmieniły jej drogę.
Ponad 20 lat w świecie modelingu, spektakularne sukcesy i chwile, które zostają na zawsze. Edyta Zając wraca do momentów, które ją ukształtowały. Od bolesnego odrzucenia na Fashion Weeku w Nowym Jorku po przełomową kampanię Kenzo. Za kulisami błysku fleszy kryje się historia pełna emocji, presji i nieoczekiwanych zwrotów. Edyta Zając modeling. Bolesne odrzucenie w Nowym Jorku [...] Czujesz, że zrobiłaś fajne rzeczy? Przez ponad 20 lat modeling był całym moim zawodowym światem. Nadal jest, choć teraz swoją karierę wiążę głównie z planem telewizyjnym. Zawsze pozostaje niedosyt. Poczucie, że mogłam zrobić więcej. Więcej sesji, więcej kampanii, więcej pokazów. Ale nauczyłam się doceniać to, co udało mi się osiągnąć, i nie skupiać na tym, czego nie doświadczyłam. Dlatego w modelingu czuję się spełniona. Przez tyle lat pracy nie zdarzyły mi się żadne przykre sytuacje. Naprawdę uważam, że miałam ogromne szczęście i mam nadal. Nigdy? Tak z ręką na sercu? Podczas swojego pierwszego Fashion Weeku w Nowym Jorku zostałam potwierdzona na pokaz Giorgia Armaniego. Pech chciał, że przyszłam na przymiarki ostatnia. Okazało się, że źle policzyli modelki i mieli o jedną za dużo. Zostałam odesłana z kwitkiem. Poczułaś się rozczarowana? Ogromnie! Miałam 16 lat i czułam, że presja jest bardzo duża, a konkurencja równie wielka. Wróciłam do mieszkania modelek, płacząc rzewnie. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Wydawało mi się, że to prawdziwy pech. Moją współlokatorką była dziewczyna z Polski, starsza ode mnie i bardziej doświadczona. To ona powiedziała mi coś, co zostało ze mną do dziś. A mianowicie, że będzie jeszcze wiele takich momentów, kiedy poczuję się rozczarowana, bo nie wybiorą mnie do pokazu czy sesji zdjęciowej. I że to nie będzie moja wina. Tak po prostu wygląda ten świat i jeśli chcę w nim być, muszę mieć grubszą skórę i nie brać wszystkiego do siebie. To minusy bycia modelką. Jest ich więcej. Ciągłe porównania, ocena i często wymagania trudne do spełnienia. Jest się daleko od domu, bez rodziny, bez przyjaciół. Dlatego zawsze skupiałam się na pozytywach. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przełom w karierze Edyty Zając. Kampania Kenzo zmieniła wszystko A jak ktoś jest emocjonalny? Na pewno nie jest wtedy łatwo. Praca w modelingu dała mi ogrom możliwości. Jest się w nim częścią świata pełnego kreatywnych ludzi, podróżuje się do miejsc, o których często można tylko pomarzyć. I jeśli z głową podchodzi się do tego zawodu, to można zabezpieczyć swoją przyszłość. Wszystko w tej branży potrafi być zaskakujące. Czasem jedna sesja zdjęciowa potrafi być czymś, co zmieni wszystko. Tym czymś była na przykład kampania perfum Kenzo. Kiedy dostałam tę kampanię, nie wiedziałam, w czym wezmę udział. To dlatego, że zawsze prosiłam w agencji, żeby o projekcie mówili mi dopiero wtedy, gdy mój udział będzie już pewny. Kazali mi jechać na zdjęcia próbne do Paryża. Finalnie zrobiłam videocasting. Gdy agentka powiedziała mi, że zostałam potwierdzona, chwilę zajęło mi przyswojenie tego, co będzie się działo. Ta kampania była ogromnym przełomem w mojej modelingowej karierze i otworzyła mi wiele drzwi. Wiesz, dlaczego akurat Ciebie wybrano? Podobno za tajemniczość na zdjęciach i naturalność na nagraniu. To było niesamowite doświadczenie, bo wtedy po raz pierwszy poczułam się niczym prawdziwa gwiazda (śmiech). Bo normalnie praca modelki jest bardzo ciężka? To zależy, jak się do tego podchodzi. Dla mnie nigdy taka nie była. Oczywiście ciężki dzień na planie, bieganie z castingu na casting może zmęczyć, ale tak naprawdę to jest przepiękny zawód. Ważne są fundamenty, na jakich buduje się zawodową przyszłość. Moją siłą było moje wychowanie. Rodzice zawsze bardzo mnie wspierali, dużo ze sobą rozmawialiśmy i we troje uczyliśmy się tego zawodu. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając nie miała zostać modelką… Wszystko zmienił przypadek
Nie miała planu, by zostać modelką. Jedna decyzja, jeden kupon i podróż, która miała otworzyć drzwi do wielkiej kariery, zamieniły się w doświadczenie, które mogło wszystko zakończyć. Mediolan, samotna podróż i pieczątka w paszporcie. Od tego momentu nic już nie było takie samo.
Nie planowała kariery modelki, a jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Edyta Zając w szczerym wywiadzie ujawnia kulisy swoich pierwszych kroków w branży. Od przypadkowego konkursu po dramatyczną deportację z Mediolanu. To historia pełna napięcia, odwagi i decyzji, które zaważyły na całej przyszłości. Edyta Zając i deportacja z Mediolanu. Dramatyczny początek kariery [...] Nie marzyłaś o tym, żeby zostać modelką? Przygoda z modelingiem w moim przypadku zaczęła się zupełnie nieplanowanie. Od 7. do 14. roku życia śpiewałam w zespole dziecięcym. Potem przez dwa lata uczęszczałam do szkoły muzycznej. Uczyłam się gry na gitarze klasycznej. W moim domu to tata był inicjatorem różnych przedsięwzięć, w których brałam udział. Podsuwał pomysły, zachęcał mnie do zajęć pozalekcyjnych. Kiedyś podczas obiadu położyłam na stole pismo młodzieżowe i tata zaczął je przeglądać. Zobaczył, że jest tam kupon konkursowy. Można było wygrać sesję zdjęciową, okładkę magazynu i kontrakt z agencją modelek. Namówił mnie. Miałaś jakieś zainteresowania w tym kierunku? Mama opowiadała mi, że od dziecka uwielbiałam przymierzać jej ubrania. Zawsze żartowała, że albo będę modelką, aktorką, albo prezenterką telewizyjną. Wykrakała (śmiech). Nie da się ukryć. Nie wiedziałam do końca, kim chciałabym zostać w przyszłości, ale bardziej skłaniałam się ku muzyce. Okoliczności zweryfikowały jednak moje oczekiwania. Dzisiaj czuję ogromną wdzięczność za to, że moje życie potoczyło się w ten, a nie inny sposób. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przypadek, który zmienił wszystko. Jak Edyta Zając trafiła do modelingu? Często rodzice raczej nie chcą, żeby córki poświęcały się modelingowi, a jeśli już, to stawiają mnóstwo warunków. Moi rodzice uczyli się tego zawodu i modelingowego świata razem ze mną. Ufali mi i miałam w nich ogromne wsparcie. Postawili jeden warunek. Musiałam zaliczyć każdy semestr w szkole i zdać maturę. Najważniejsza była dla nich edukacja. Moja mama zawsze powtarzała, że modeling może w każdej chwili się skończyć i powinnam mieć plan B. Rodzice nauczyli mnie szacunku do pieniędzy i oszczędzania. To pozwoliło mi na niezależność w bardzo młodym wieku. Często żartuję, że gdyby nie charakter i odwaga, moja kariera skończyłaby się, zanim jeszcze się zaczęła. A zaczęła się od deportacji. Byłam niepełnoletnia i poleciałam sama do Mediolanu. Wysłała mnie tam moja polska agencja modelingowa. W tamtych czasach Włosi byli szczególnie wyczuleni na samotnie podróżujące młode dziewczęta. Cofnęli mnie z lotniska do Polski ze stemplem w paszporcie „deportado”. Nie wystraszyłaś się? Oczywiście, że się wystraszyłam, choć nigdy nie byłam zbyt zachowawcza i bojaźliwa. Jednak była to moja pierwsza podróż samolotem i od razu z przygodami. Mój ówczesny menedżer nie zrezygnował z wysłania mnie do Włoch. Po wylądowaniu w Polsce od razu wsadził mnie do autokaru. Niezłe przygody jak na 15-latkę. Nie wiem, czy chciałabym, żeby moja córka takie miała. Miałam szczęście, bo trafiłam do wspaniałej agencji modelek. Byłam tam najmłodsza i świetnie się mną zaopiekowano. Poznałam cudownych ludzi, z którymi mam kontakt do dziś. Spędziłam tam miesiąc. Chodziłam na swoje pierwsze castingi, miałam zaplanowane sesje zdjęciowe. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno