TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Sylwia Peretti myśli o sprzedaży domu po śmierci syna Patryka Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samobójcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znaczy. Ale jest też druga strona. Są komentarze, w których nazywana jestem „matką mordercy”. To jest ogromny cios, za każdym razem. Coś, co boli w sposób, którego nie da się oswoić. Nie oczekuję już od nikogo ratunku. Bo czasem największą formą dobra nie jest to, co się mówi, tylko to, że się zostaje. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Cmentarz stał się częścią jej życia. Tak wyglądają codzienne wizyty przy grobie syna W tej historii są także inne rodziny i inne straty. Czy da się unieść jednocześnie bezwarunkową miłość do syna i świadomość tego, co wydarzyło się tamtej nocy? To jedna z najtrudniejszych przestrzeni, w jakich przyszło mi żyć. Miłość do syna jest we mnie bezwarunkowa. Ale obok niej istnieje świadomość tamtej nocy i jej skutków. Nie rozdzielam tego. Uczę się, że jedno musi istnieć obok drugiego. Cmentarz stał się częścią Twojej codzienności, nie miejscem odwiedzin. Jak wygląda ta obecność? Staję nad grobem mojego dziecka. Wracam tam. To jest część mojego życia, nie coś wyjątkowego ani odświętnego. Spędzam tam wiele godzin. Czasem siedzę i myślę, czytam, przyglądam się wiewiórkom. Po prostu jestem, tak jak się jest w miejscu, które stało się domem dla czegoś, co we mnie nadal żyje. Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i nie dla każdego zawsze jest szczęśliwy. Musi się wiele rzeczy wydarzyć, niezależnych od ciebie. – Czym naprawdę jest? Tyle lat się nad tym zastanawiam. Czy to jest powołanie? Janko Muzykant też miał powołanie do muzyki, ale nie miał możliwości. Ja możliwości miałem, Bogu dzięki, bo jestem tak skonstruowany, że pewnie inaczej nie mógłbym żyć. Wnukom zawsze przypominam, że łatwiej jest w życiu, gdy ma się pasję, i że trzeba się z nią utożsamiać. A najmłodszy z nich, czteroipółletni Wicio powiedział mi niedawno: „Dziadziu, ty nie jesteś stary, ty jesteś pochylony”. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Minęły trzy lata od tragedii, która na zawsze zmieniła życie Sylwii Peretti. W rozmowie z „VIVĄ!” celebrytka opowiada o żałobie po śmierci syna Patryka, codziennym zmaganiu się z bólem oraz o tym, jak wygląda jej życie po wydarzeniach z 15 lipca 2023 roku. To jedna z najbardziej osobistych rozmów, jakich dotąd udzieliła.
Kilka lat temu jej życie zostało na zawsze podzielone na „przed” i „po”. W tragicznym wypadku samochodowym straciła syna Patryka, a wraz z nim zginęło trzech jego kolegów. Ta historia nie mieści się w prostych ocenach ani jednoznacznych narracjach, bo obok niewyobrażalnej straty matki istnieje także świadomość konsekwencji, które dotknęły inne rodziny. I właśnie o tym Wiktor Słojkowski rozmawia szczerze z Sylwią Peretti. Sylwia Peretti w poruszającej rozmowie z VIVĄ!: "Nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia" Mówisz, że matka nigdy nie żegna się ze swoim dzieckiem w sposób racjonalny. Czy z czasem pojawiła się w Tobie choćby namiastka poczucia, że mimo śmierci Twojego syna coś już zostało domknięte? Od śmierci Patryka minęły trzy lata, ale nie wiem, czy dla matki, która w tak dramatycznych okolicznościach straciła dziecko, w ogóle istnieje coś takiego jak „domknięcie”. To słowo brzmi dla mnie obco, jakby należało do świata ludzi, którzy nigdy nie musieli uczyć się oddychać z pękniętym sercem. Matka nie żegna się rozsądnie, bo w tej relacji nie ma miejsca na logikę ani na akceptację w takim znaczeniu, jaki proponuje świat. Nie ma momentu, w którym można powiedzieć: „To już, zamykam ten rozdział”. Bo to nie jest rozdział. To jest całe życie, które nagle zostaje przerwane, ale w matce ono trwa dalej. Żyję w tysiącach słów, których nie zdążyłam wypowiedzieć, w gestach, które zatrzymały się w połowie drogi, w planach, które nadal gdzieś we mnie istnieją, choć wiem, że nigdy się nie wydarzą. Są dni, kiedy próbuję sobie wmówić, że coś zostało oswojone. Ale prawda jest inna, nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia. Nauczyłam się go nosić. I może właśnie to jest najbliższe „domknięciu”, na jakie mnie stać, nie zamknięcie, ale przyjęcie, że pewne drzwi już zawsze będą uchylone, że zawsze będzie we mnie miejsce na rozmowę, która nigdy się nie odbyła, i miłość, która nie ma gdzie pójść. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. – W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci”
Zagrał chyba wszystkie możliwe role teatralne. Zdobył mnóstwo prestiżowych nagród. Całe życie spędził na scenie, ale gdy zachorował na nowotwór, ani jednej myśli jej nie poświęcił. Wybitny aktor Wiesław Komasa opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o walce z chorobą, jakie znaczenie ma dla niego teatr i co zawdzięcza swojej żonie Ginie.
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad należy do grona najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych. Laureat licznych nagród, pedagog Akademii Teatralnej i artysta, który wychował całe pokolenia aktorów, przez lata żył sceną i poezją. Tym większym zaskoczeniem okazało się dla niego doświadczenie ciężkiej choroby. Kiedy usłyszał diagnozę nowotworu krwi, teatr przestał mieć znaczenie. W centrum jego świata znaleźli się najbliżsi, a przede wszystkim żona Gina, która każdego dnia towarzyszyła mu w walce o powrót do zdrowia. Wiesław Komasa przez miesiące walczył z nowotworem. „Przy Ginie pierwsze kroki stawiałem”. Wywiad VIVA! [...] – Pan zachorował bardzo poważnie. Na szpiczaka. Dzięki ludziom, którzy byli wokół mnie, dzięki temu, że się za mnie modlili, czułem siłę, która nie była moją siłą. Pewnego razu zadzwonił Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara, mój przyjaciel, który już sam wtedy ciężko chorował. Pyta, co słychać. Ja mu mówię, że mam nowotwór, szpiczaka. Okazało się, że jego kolega szkolny z Konina, profesor medycyny w Chicago, jest specjalistą w leczeniu tej choroby i pomógł pokierować moim leczeniem w Polsce. – Najgorsze za Panem. Czy w trakcie choroby tęsknił Pan za teatrem? Dziwna sprawa, że w czasie choroby nie dotknąłem jednej myśli o teatrze, jednego wiersza, poezji żadnej. To było nowością we mnie, bo wcześniej dzień bez poezji był dla mnie stratą. A wtedy… kompletnie nie miałem takiej potrzeby. Chorowałem pięć miesięcy. Długo leżałem, potem uczyłem się chodzić. Przy mojej żonie Ginie pierwsze kroki stawiałem. Gdy przechodziłem bardzo ciężką rehabilitację, nie miałem na nią ani siły, ani chęci. Ale jak patrzyłem na Ginę, jak ona walczy o mnie, to przełamywałem się i robiłem to. – Wyciągnęła Pana z choroby. Miała w tym ogromny udział. Ja popadłem w tej chorobie w taki dziwny stan, którego nie znałem do tej pory. To znaczy miałem stan wyciszenia swojego lęku. Jestem człowiekiem bardzo emocjonalnym i działam szalenie spontanicznie, a tutaj, w tej trudnej sytuacji zawładnęło mną opamiętanie. – Te doświadczenia zmieniły Pana? Tak, zmieniłem się. Jest we mnie samokontrola, jestem w rozmowie z moim organizmem cały czas. Jeżeli cokolwiek jakoś mnie zaboli, jestem na tym skoncentrowany. Ale znów podejmuję wyzwania aktorskie, robię monodramy, odbywam spotkania z publicznością, zagrałem z Anną Seniuk bajkę w „Teatrze Telewizji”. Myślę sobie, że Pan Bóg to jest największy Artysta, który ma wielkie poczucie humoru, życzliwość i miłosierdzie, żeby czekać na każdego połamanego wewnętrznie i zewnętrznie człowieka, w którym jeszcze tli się potrzeba nadziei. Ja nigdy nie miałem jakichś nadzwyczajnych ambicji i zawsze zaskoczony byłem tym, co mnie spotykało. Na przykład ten teatr Wiśniewskiego, przez który przyjechałem do Warszawy, z dnia na dzień się rozpadł. Zostałem bez pracy. Pewnego dnia zostałem z dziećmi w domu, bo Gina, która miała wtedy bardzo dużo odpowiedzialnej pracy, musiała być w studiu nagrań. Marysia wylądowała w szpitalu i musiała pilnie dostać kroplówkę. Ale ja nie miałem w dowodzie osobistym stempla, że jestem gdzieś zatrudniony. Takie to były czasy. Pobiegłem do Teatru Studio i błagałem, żeby mi na godzinę przybili pieczątkę. Przybili. Bardzo jestem tej osobie do dzisiaj wdzięczny. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Joanna i Krzysztof Ibiszowie są razem od sześciu lat, choć ich droga do ślubu nie była całkiem prosta. W rozmowie z „Vivą!” opowiadają o różnicach charakterów, wątpliwościach oraz o pracy, jaką wykonali, by stworzyć szczęśliwy związek i rodzinę.
On wierzył w miłość od pierwszego wejrzenia, ona długo nie była pewna, czy w ogóle chce się zatrzymać. Joanna i Krzysztof Ibiszowie poznali się w czasie, gdy świat zwolnił, a ich uczucie rozkwitało z dala od codziennego pośpiechu. Choć przed ślubem nie zabrakło wątpliwości i momentów, w których wszystko mogło potoczyć się inaczej, dziś tworzą zgraną rodzinę. Po sześciu latach razem, Beacie Nowickiej mówią otwarcie o miłości, która wymagała odwagi, pracy i gotowości do zmiany. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o ślubie w VIVIE! Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] Czytaj też: To wydarzyło się w zaledwie 90 minut. Omenaa Mensah i Rafał Brzoska ogłosili kolejny rekord. Jedna aukcja przebiła wszystko – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. – Czego się Pani bała? Joanna: Trudne pytanie… Myślę, że byłam wtedy na takim etapie, że potrzeba zadowalania bliskiej osoby była silniejsza od myślenia o sobie. Bardziej dbałam o to, jak on się czuje, niż co sama czuję. Dziś już oboje dobrze wiemy, że nie jest to dobra droga do szczęśliwego związku. Był to rodzaj mechanizmu obronnego, w którym własne granice i pragnienia są tłumione w zamian za – często złudne – poczucie bezpieczeństwa. W środku czułam, że nie jestem gotowa na ślub, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć. Trochę chciałam, a jednocześnie się bałam. Być może podświadomie czułam, że to będzie trudny związek. I taki był. Niełatwo stworzyć wspólną przyszłość przy tak różnych stylach życia, spojrzeniach, oczekiwaniach. Krzysztof: Gdybyśmy wtedy spisali na kartce plusy i minusy, per saldo wyszedłby minus. Joanna: Krzysztof bardzo chciał mieć rodzinę, dzieci, ale jego tryb życia na to nie pozwalał. Ja nie marzyłam o rodzinie, nigdy nie była dla mnie priorytetem. Przez 10 lat pracowałam w modelingu, jeździłam po świecie. W ogóle nie myślałam, że zostanę w Polsce, że zwiążę się z Polakiem. Kocham Meksyk, byłam tam wielokrotnie, znam hiszpański, wspaniale czuję się w tamtym klimacie, kulturze, codzienności. Odkąd zaczęłam studiować medycynę, żyłam w dwóch światach: studiów lekarskich i modelingu. Kochałam wolność związaną z wyjazdami. Ale z czasem coraz częściej marzyłam, żeby wrócić. Pamiętam, że na kontrakcie w Monachium obiecałam sobie, że to będzie mój ostatni. I tak się stało. Pracowałam już jako lekarka i poczułam się zmęczona. Po studiach zostałam w Warszawie, robiłam staż w szpitalu. Zastanawiałam się co dalej. Może trochę szukałam miłości? Nie wiedziałam, w którą stronę iść. Przyszłość była niejasna i obarczona niepewnością. O ślubie nie myślałam w kategoriach „to jest to!”. Krzysztof: Ja odwrotnie, miałem pewność, że „to jest to!”. – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca. Co jeszcze w numerze VIVA! 11/2026 Sylwia Peretti jej dramatyczna historia nie mieści się w prostych ocenach. O tym się mówi: Barbra Streisand: od dalekiej od hollywoodzkich standardów piękna dziewczyny do ikony. Wiesław Komasa o walce z chorobą, teatrze i o tym, co zawdzięcza żonie Ginie. Anna Bocek: Jej portrety kobiet są prezentowane w galeriach na całym świecie. Podróże: Obok Meksyku „all inclusive” istnieje także ten bardziej autentyczny...
Sylwia Bomba pożycza ciuchy od swojego ukochanego. Co jeszcze zdradziła nam na temat swojej szafy?
W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” Jola Czaja zaprosiła Sylwię Bombę — prawdziwą królową garniturów. Gwiazda opowiedziała o swoich ukochanych stylizacjach, modowych zasadach i dodatkach, bez których nie wyobraża sobie eleganckiego looku. W pewnym momencie zdradziła nawet, że zdarza jej się pożyczać ubrania od ukochanego!
Sylwia Bomba od lat udowadnia, że garnitur może być jednym z najbardziej kobiecych elementów garderoby. Gwiazda nie boi się modowych eksperymentów, uwielbia męskie inspiracje i chętnie przełamuje klasyczne zasady stylu. W najnowszym odcinku „Czaja Wyczaja z Vivą” celebrytka zdradziła, jakie dodatki najlepiej komponują się z garniturem, dlaczego kocha total looki i który trend kompletnie do niej nie przemawia. Przy okazji wyznała też, że zdarza jej się pożyczać ubrania od ukochanego! Sylwia Bomba zdradziła swoje modowe zasady Podczas rozmowy Sylwia Bomba opowiedziała, że klasyczny garnitur daje praktycznie nieograniczone możliwości stylizacyjne. Celebrytka pokazała nawet swoje czarne marynarki i smokingowe spodnie z plisą. — „Możesz ubrać do tego czarną koszulę i białą muchę. Albo ubrać białą koszulę i czarną muchę. Możesz czarny golf” — wyliczała. I dodała z uśmiechem: — „Możesz nawet żółtą koszulę, jeżeli masz ochotę”. Sylwia Bomba zaznaczyła jednak, że kluczowe jest to, by cała stylizacja była spójna. — „Ja w ogóle uważam, że i kontrasty są super, jeżeli to jest całościowa stylizacja i to się broni, to jest przemyślane, to możesz i bardzo kontrastowo” — mówiła. Celebrytka przyznała również, że uwielbia modę inspirowaną męską garderobą. — „Lubię wszystkie takie męskie elementy. Znaczy, kocham szpilkę. Ja uważam, że szpilka do garnituru to jest to, ale lubię też takie wszystkie męskie elementy, typu teczka, taka, wiesz, męska” — zdradziła. Sylwia Bomba pożycza ubrania od ukochanego Największe zaskoczenie wywołało jednak wyznanie dotyczące jej partnera. Gwiazda zdradziła, że zdarzyło jej się sięgnąć po ubrania ukochanego, kiedy szczególnie spodobała jej się jedna z marynarek. — „Ja nawet kiedyś wystąpiłam w Grzesia garniturze, bo mi się bardzo podobała marynarka, więc pożyczyłam sobie od Grzesia” — wyznała. Jola Czaja od razu zauważyła, że trend inspirowany męską szafą jest dziś niezwykle popularny. — „To teraz bardzo piękny trend, że kobiety właśnie z szafy męskiej biorą te marynarki, te garnitury, nawet te za duże i to stąd wywodzi się ten trend na oversize” — podkreśliła prowadząca. Sylwia Bomba zdecydowanie nie ukrywa, że dobrze czuje się w takich fasonach i lubi modowe eksperymenty. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Tego trendu Sylwia Bomba nie lubi najbardziej Choć celebrytka podkreślała, że jest bardzo otwarta na modę i nie krytykuje cudzych wyborów, zdradziła, że istnieje jeden fason, którego sama nie jest wielką fanką. — „Ja nie jestem największą fanką, jeżeli chodzi o te krótkie marynarki” — przyznała. Chodzi o modele kończące się pod biustem, które nie podkreślają talii i mają, jak to ujęła Bomba, trudną długość. Co ciekawe, mimo swojej opinii sama ma takie modele w szafie. — „Ja mam więcej, ale przecież trend był, trzeba było testować” — śmiała się Sylwia. „Kobiety są siłą” — mocny manifest Sylwii Bomby Rozmowa o modzie szybko zamieniła się również w kobiecy manifest. Sylwia Bomba podkreśliła, że garnitur to dziś symbol siły, niezależności i odwagi kobiet. — „Jesteśmy silne, niezależne, nosimy spodnie, latamy w kosmos, prowadzimy firmy, dajemy sobie radę w życiu, jesteśmy mamami, pracujemy, tworzymy, działamy, kobiety są siłą” — powiedziała z przekonaniem. Na zakończenie celebrytka wspomniała także o rolce nagranej w centrum Warszawy. — „Niosę swój czerwony dywan, biegam tam po centrum Warszawy i w końcu w którymś momencie go rozwijam i sobie po nim sama przechodzę” — opowiadała. To spotkanie pokazało jedno — Sylwia Bomba doskonale wie, jak bawić się modą, przełamywać schematy i tworzyć własne zasady stylu. Zobacz też: Garnitur z sieciówki może wyglądać jak od projektanta? Jola Czaja i Sylwia Bomba przekonują, że tak! Na co zwracają uwagę przy ich wyborze? *** Cały odcinek „Czaja Wyczaja z Vivą” z udziałem Sylwii Bomby można obejrzeć na YouTubie. View oEmbed on the source website
Joanna Koroniewska kończy 48 lat. Dziś żyje inaczej niż kiedyś. „Wydawało mi się, że moje życie jest nieciekawe i bardzo smutne”
Na Instagramie pokazuje się bez makijażu, śmieje się z własnych słabości i z dystansem podchodzi do świata celebrytów. Ale za energią i poczuciem humoru Joanny Koroniewskiej kryje się historia trudnego dzieciństwa, samotności i wyborów, które kosztowały ją naprawdę wiele. Aktorka nie ukrywa, że świadomie zrezygnowała z części kariery, by stworzyć rodzinę, jakiej sama kiedyś nie miała.
Choć przez lata była jedną z największych gwiazd telewizji i twarzą „M jak miłość”, dziś Joanna Koroniewska znacznie częściej mówi o macierzyństwie, emocjach i potrzebie życia w zgodzie ze sobą. Nie ukrywa, że sukces zawodowy przestał być dla niej najważniejszy. „Mamy z córkami bardzo bliskie relacje. Dla nas karą może być tylko i wyłącznie ograniczenie kontaktów ze sobą”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. To właśnie rodzina stała się dla niej największym życiowym projektem. Joanna Koroniewska. Dziewczynka, która bardzo wcześnie musiała dorosnąć Dziś trudno uwierzyć, że kobieta pełna energii i dystansu do siebie przez lata zmagała się z ogromnym poczuciem samotności. Joanna Koroniewska urodziła się 27 maja 1978 roku w Toruniu. Gdy miała dwa lata, ojciec odszedł od rodziny. Wychowywała ją głównie mama Teresa, która – jak sama aktorka przyznawała – nauczyła ją samodzielności aż do bólu. „Ja byłam samodzielna, od kiedy pamiętam. Zostawałam sama w domu w wieku sześciu lat”, wspominała po latach. Jednym z najbardziej traumatycznych wspomnień z dzieciństwa był pożar mieszkania, który przeżyła jako mała dziewczynka. Obudził ją huk i płomienie w pokoju mamy. Sama musiała uciekać po pomoc do sąsiadów. Dziś mówi, że właśnie wtedy nauczyła się, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się źródłem siły. Jeszcze większym ciosem była śmierć mamy w 2000 roku. Joanna miała wtedy zaledwie 22 lata. W wielu wywiadach podkreślała, że właśnie dlatego tak bardzo zależało jej później na stworzeniu bezpiecznego, ciepłego domu dla własnych dzieci. „M jak miłość” zmieniło jej życie. Ale sława miała swoją cenę Choć dziś trudno wyobrazić sobie Joannę Koroniewską poza światem aktorstwa, sama przyznaje, że szkoła filmowa była dla niej czymś więcej niż tylko zawodowym marzeniem. Aktorka otwarcie mówiła, że przez lata próbowała uciec od własnych doświadczeń i emocji. Początkowo myślała nawet o studiach psychologicznych, ale ostatecznie wybrała łódzką filmówkę. „Nie chciałam żyć swoim życiem i wydawało mi się, że moje życie jest tak nieciekawe i tak bardzo smutne. Chciałam trochę poprzeżywać życia innych”, wyznała w rozmowie z Magdą Mołek "W moim stylu". To właśnie aktorstwo stało się dla niej formą terapii i sposobem na przepracowanie trudnych emocji. Szybko zaczęła pojawiać się na scenach teatralnych oraz w telewizji, ale prawdziwy przełom przyniosła jej rola Małgosi Mostowiak w „M jak miłość”. Serial dał jej ogromną popularność i sprawił, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek w Polsce. Widzowie pokochali ją za naturalność, autentyczność i dziewczęcy urok. Jednak za kulisami coraz częściej pojawiało się zmęczenie życiem w nieustannym biegu. Koroniewska otwarcie mówi dziś, że telewizja dawała jej rozpoznawalność, ale jednocześnie odbierała poczucie wolności. „Nie lubię być zależna od kogokolwiek. Nie lubię, jak ktoś decyduje o moim wizerunku. Czułam, że przestaję nad tym panować”, wyznała w rozmowie z „Vivą!”. Choć po odejściu z serialu nadal grała w teatrze, szybko zrozumiała, że ponownie wpada w ten sam rytm życia – ciągłe wyjazdy, brak czasu i nieobecność w domu. „Zaczęłam jeździć z teatrami po Polsce. Nagle okazało się, że zderzyłam się z tym samym, co miałam, grając w serialu. Całkowitym brakiem czasu. Zrozumiałam, że to nie jest moja droga”, mówiła. Czytaj też: Poznali się podczas wywiadu, dziś budują wspólną przyszłość. Nieznana historia miłości Dowborów Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor. Miłość, która wszystko zmieniła Kiedy pojawił się w jej życiu Maciej Dowbor, wiele puzzli jej życiowej układanki wskoczyło na swoje miejsce. Dziś tworzą jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu, choć sami często żartują, że ich życie dalekie jest od ideału. Aktorka podkreśla, że ich związek opiera się przede wszystkim na partnerstwie, szczerości i ogromnym poczuciu humoru. Oboje musieli też nauczyć się kompromisów. „Mój mąż chciałby wyprowadzić się do Hiszpanii na zawsze, a ja na razie nie”, zdradziła w „Vivie!”, opowiadając o domu, który wspólnie kupili za granicą. Koroniewska nigdy nie oczekiwała jednak, że to Maciej całkowicie zrezygnuje ze swoich marzeń. Sama mówiła, że widziała, jak wielką pasją była dla niego telewizja i sport. „Był przecież świetnym triathlonistą. Ale codzienne pięciogodzinne treningi, praca i rodzina to było już za dużo”, wspominała. Dziś oboje podkreślają, że największą wartością stał się dla nich wspólnie spędzany czas i relacje z córkami. „Najważniejsza rola? Rola matki” Joanna Koroniewska nie ukrywa, że macierzyństwo zmieniło ją całkowicie. Sama przyznaje, że kiedyś była skupiona przede wszystkim na sobie, pracy i własnych ambicjach. Wszystko zmieniło się po narodzinach dzieci. „Chciałam być zupełnie inną mamą niż była moja mama. Chciałam się bardziej skupić na dzieciach”, mówiła szczerze. To właśnie dlatego świadomie zaczęła odrzucać kolejne zawodowe propozycje. Nie chciała, by jej córki dorastały w domu, w którym rodziców ciągle nie ma. „Nie wyobrażałam sobie, że puszczę Jankę na wiele obozów w wakacje, bo ja muszę pracować”, tłumaczyła w rozmowie z „Vivą!”. Aktorka wielokrotnie podkreślała też, że nie traktuje swojej decyzji jako poświęcenia. „Słowo ‘poświęcenie’ brzmi pejoratywnie. To był mój wybór”, zaznaczała. Dziś mówi wprost, że bliskość z dziećmi daje jej znacznie większe poczucie spełnienia niż kolejne zawodowe sukcesy. Zobacz też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna” Joanna Koroniewska bez filtrów. „Nie chcę wyglądać idealnie” W czasach perfekcyjnych instagramowych zdjęć Joanna Koroniewska konsekwentnie pokazuje się taka, jaka jest naprawdę. Bez makijażu, bez retuszu, często w krzywym zwierciadle. „Nie oceniam kobiet, które lubią wyglądać idealnie, jak spod igły. Mają do tego prawo. Ale ja… wcale nie chcę tak wyglądać”, mówiła w „Vivie!”. Aktorka przyznaje, że przez lata bardzo przejmowała się opiniami innych ludzi. Dziś jest znacznie bardziej asertywna i świadomie odcina się od toksycznych relacji. „Nie mam czasu na toksycznych ludzi i toksyczne wiadomości”, podkreślała. To właśnie autentyczność sprawiła, że razem z Maciejem Dowborem stworzyli internetowy fenomen. Ich „Dowbory Be Happy” stało się jednym z najpopularniejszych formatów lifestyle’owych w polskim internecie. Dziś wybiera spokój zamiast wyścigu Choć Joanna Koroniewska nadal rozwija kolejne projekty, wyraźnie zwolniła tempo. W czerwcu ubiegłego roku ogłosiła, że zagrała swój ostatni spektakl w Teatrze Komedia, tym samym kończąc swoją przygodę teatralną w ogóle. Coraz częściej podkreśla, że sukces nie oznacza już dla niej życia w ciągłym biegu. Dziś najważniejsze są dla niej rodzina, relacje i poczucie bezpieczeństwa. Sama przyznaje, że kiedyś mogła zostać „wybitną aktorką skupioną wyłącznie na sobie”, ale nie wie, czy naprawdę byłaby wtedy szczęśliwa. „Jestem szczęśliwa, że mam zdrowe, cudowne dzieci i cudownego męża”, powiedziała pod koniec jednego z wywiadów.
Tym gwiazdom Mariusz Przybylski odmówił współpracy. Szczerze wyjaśnia, dlaczego podjął taką decyzję
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie — miejsce stworzone dokładnie na jego zasadach. Projektant tylko przed kamerami viva.pl otworzył przestrzenie, których na co dzień niemal nikomu nie pokazuje. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim opowiedział nie tylko o modzie i inspiracjach, ale także o gwiazdach, którym odmówił współpracy.
Mariusz Przybylski od lat ubiera największe gwiazdy polskiego show-biznesu, ale jak sam przyznaje — nie każdy może wejść do jego świata. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wyjątkowo szczerze opowiedział o relacjach z artystami, współpracach, których świadomie nie podjął, i powodach, dla których odmawia nawet znanym nazwiskom. Nie zabrakło też wzruszających słów o Kasi Figurze, którą nazywa ikoną polskiego kina. Mariusz Przybylski o Kasi Figurze: „Kasię kocham, naprawdę” Jednym z najbardziej osobistych momentów rozmowy Mariusza Przybylskiego z Rafałem Kowalskim dla viva.pl był wątek dotyczący Kasi Figury. Projektant nie ukrywał, że aktorka od lat zajmuje w jego życiu wyjątkowe miejsce — zarówno zawodowo, jak i prywatnie. – „O matko, słuchajcie, Kasię kocham, naprawdę. My się z Kasią znamy… Ja nawet nie chcę tutaj strzelać, ale ja myślę, że prawie od początku tej mojej drogi, myśmy dosyć wcześnie na siebie wpadli” – wyznał. Przybylski wspominał, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze wiele lat temu przy okazji pracy nad filmowym kostiumem. – „Ja pamiętam, że przygotowywałem garnitur właśnie dla Kasi do jednego z filmów. Nie przypomnę sobie teraz tytułu, który to był film, ale było to myślę przynajmniej jakieś 10, 12, 15 lat temu. I od tego garnituru zaczęła się ta nasza przygoda” – opowiadał projektant. Od tamtego momentu wielokrotnie pracowali razem, a sam Przybylski nie ukrywa, że Figura jest dla niego ogromną inspiracją. – „Ja bardzo często coś z Kasią robię. Ja też ją bardzo cenię i jako artystkę, ale też i jako człowieka. Wspaniała też ścieżka i zawodowa, i osobista. I to, gdzie dzisiaj Kasia jest, jak wspaniałą jest artystką, to też jest dla mnie taka w sumie inspiracja trochę do tego, jak można sobie fajnie to życie poukładać” – przyznał. Projektant zwrócił uwagę również na drogę, jaką przeszła aktorka. – „Jak można też czasami z trudnych sytuacji pięknie wyjść i myślę, że to, że dzisiaj Kasia też tak bardzo dużo pracuje, że jest też wspaniałą aktorką teatralną i też widzianą, na czym bardzo jej zależało, i że nie ma już 20 lat i że ma po prostu cudowny warsztat jako aktorka, to ja myślę, że to jest tylko ktoś, kogo naprawdę dzisiaj trzeba mega podziwiać i traktować wręcz jako ikonę” – mówił. I dodał bez chwili zawahania: – „Ja myślę, że to jest jakaś taka bardzo wyraźna ikona naszego polskiego kina i ja naprawdę Kasię uwielbiam i to jest dla mnie coś fantastycznego, że tak często możemy ze sobą pracować”. Czytaj też: Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii… Tych gwiazd Mariusz Przybylski nie zaprasza do współpracy Choć projektant od lat współpracuje z wieloma znanymi nazwiskami, otwarcie przyznał, że nie każdej gwieździe mówi „tak”. Jak podkreślił, nie chodzi o kaprys, ale o autentyczność i wspólną energię. – „Powiem to i powiem to, mam nadzieję, z takim bardzo pozytywnym przesłaniem, że nie pracuję ze wszystkimi i nie dlatego, że mam muchy w nosie, tylko dlatego, że wydaje mi się, że to jest bardzo ważne, aby ta praca tego projektanta z danym artystą rzeczywiście była kompatybilna” – wyjaśnił. Mariusz Przybylski podkreślił, że nie wierzy w tworzenie relacji zawodowych na siłę. – „Jeżeli dany wizerunek kompletnie odbiega i nasz mental też kompletnie nie rezonuje, to wydaje mi się, że nie ma co tego robić na siłę i wręcz to jest jakby takim obupólnym dobrem dla obu stron, że pewne współprace się jednak nie odbywają, bo byłyby one nienaturalne i wręcz sztuczne” – przyznał. Projektant zdradził również, że wielokrotnie odmawiał współpracy znanym osobom. – „Nie wiem czy każdy to rozumie, bo tu już wchodzimy w rolę jakichś tam osób. Wielu osobom odmówiłem, myślę, że nie spowodowało to żadnej jakiejś lawiny czegoś negatywnego, wręcz przeciwnie, zawsze było to uargumentowane tym, że po prostu jesteśmy w totalnie innych obszarach i że po prostu te obszary ze sobą nie są kompletnie w żadnym dialogu, więc nie ma co go tworzyć sztucznie” – podsumował. Krzysztof Zalewski i Sebastian Karpiel-Bułecka są częścią jego świata W rozmowie pojawiły się również nazwiska artystów, z którymi projektant od lat pozostaje blisko. Wśród nich znalazł się Krzysztof Zalewski. – „Jest kilka osób, z którymi bardzo lubię pracować i są to zarówno i mężczyźni i kobiety. To też jest mi bardzo bliski człowiek, tak mentalnie, no na przykład Krzysiek Zalewski, z którym też bardzo dużo pracuję, ale to też mi jest bliska postać, bo my też dużo rozmawiamy o bardzo poważnych sprawach. I też z Krzyśkiem lubię ten obszar i prywatny i zawodowy” – zdradził. Projektant wspomniał także o Sebastianie Karpielu-Bułecce. – „Ale też Sebastian Karpiel-Bułecka, myśmy razem 20 lat temu zaczynali, bo Zakopower ma też teraz 20 lat” – powiedział. Zobacz też: Jak dobrze nosić damski garnitur? Jola Czaja i Sylwia Bomba mają dla Ciebie szczegółowe instrukcje. Odważ się na niecodzienne kombinacje Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website
Otrzymał medal za zasługi, lecz obywatelstwa polskiego wciąż nie ma. Tylko w VIVIE! John Porter mówi wprost: „Było mi przykro, tu jest mój dom"
John Porter od pół wieku żyje w Polsce, tutaj założył rodzinę, tworzył muzykę i zdobywał najważniejsze nagrody branżowe. Mimo tego artysta wciąż nie otrzymał polskiego obywatelstwa. W szczerym wywiadzie opowiedział także o bolesnym dzieciństwie, samotności i emocjach, które do dziś zostawiły w nim ślad.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o odmowie obywatelstwa: „Było mi przykro” [...] Zdarza Ci się tworzyć w środku nocy, kiedy wokół panuje cisza? Bywało, że budziłem się w środku nocy z jakimś pomysłem. Od razu miałem całą piosenkę – melodię i tekst. Siadałem. Grałem. Nagrywałem na dyktafon. Ale to nie zdarza się często. Gdyby było inaczej, byłbym potwornie niewyspany (śmiech). Lubisz słuchać tego, co nagrałeś? Szczerze mówiąc, nie jestem fanem swojego głosu. Twoje utwory są refleksyjne. Opowiadają o moich życiowych doświadczeniach. Wszystko, co się wydarzyło, zostawia ślad w psychice. Mnie zostawiła mama, ojciec wyrzucił z domu. Przecież te wydarzenia miały na mnie wpływ. Tak samo jak wtedy, gdy jako dziecko mieszkałem w internacie. Miałem kłopoty ze wzrokiem i chodziłem do szkoły dla dzieci niedowidzących. Do domu przyjeżdżałem na wakacje i na święta. Czasami w weekendy. Pamiętam, że pewnego razu czekałem, aż ktoś po mnie przyjedzie, bo właśnie skończył się semestr i w szkole była przerwa. Byłem mały. Miałem może sześć lat. Czekałem i czekałem, i czekałem. Okazało się, że ojciec zapomniał, że ma po mnie przyjechać. To wszystko zostawia w człowieku ślad, bo związane jest z przykrymi uczuciami. Miałem też kompleksy związane z tym, że źle widzę. Takie tam niezbyt miłe wspomnienia. Jako dziecko miałeś z powodu choroby kompleksy, ale w jednym z odcinków kultowego serialu z czasów PRL-u „Siedem życzeń” zagrałeś niewidomego muzyka. Namówił mnie Maciej Zembaty. Nie tylko, żebym wcielił się w tę rolę, ale też żebym napisał muzykę. To było niesamowite doświadczenie, bo nigdy wcześniej nie pisałem do serialu. Cieszę się, że to zrobiłem, bo do dzisiaj otrzymuję za ten projekt pieniądze (śmiech). Jestem wdzięczny losowi, że mogłem się w Polsce muzycznie realizować. Dostałeś nawet brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. A obywatelstwa nie dostałem. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Po tylu latach spędzonych w Polsce? Okazuje się, że im dłużej tu jesteś, tym bardziej musisz udowodnić, że jesteś. Przez pół roku zbierałem wszystkie dokumenty. Potem ponad rok czekałem na decyzję i dostałem. Odmowną. Przyszedł do mnie niemiły list, że są braki w dokumentacji i że dają mi dwa tygodnie na uzupełnienie, że moja pierwsza żona była Polką, że tu urodziły się moje dzieci, że dostałem Fryderyki. Może to dlatego, że nie umiem grać w piłkę nożną i może za wolno biegam? Po prostu wybrałem nie to zajęcie, żeby dostać polskie obywatelstwo. Słyszę żal w Twoim głosie? Dobrze słyszysz. Było mi przykro, bo przecież jestem zasłużony dla polskiej kultury, tu jest mój dom. Trudno. Trudne dzieciństwo Johna Portera zostawiło ślad na całe życie Brak Ci wytrwałości, żeby tę sprawę doprowadzić do końca? Raczej czasu i pieniędzy, bo to jest kosztowna sprawa. Jeśli chodzi o wytrwałość, to nie mogę narzekać. Powiem ci, jaki jestem. Niedawno popsuł mi się komputer. Zamiast zanieść go do kogoś, kto się na tym zna i mi naprawi, sam zacząłem w nim dłubać. Spędziłem nad tym dwa tygodnie, dopóki nie zaczął działać. Nie jestem dobry w naprawianiu komputerów, ale jestem uparty i cierpliwy. Gdybym tego nie skończył, nie dałoby mi to spokoju. Nie mógłbym spać, a ja lubię spać. I gdybym musiał zanieść go do naprawy, musiałbym rozmawiać z ludźmi. Brzmi tak, jakbyś tego nie lubił. To te moje kompleksy jeszcze z dzieciństwa. Krępuję się innych ludzi. To jak koncertujesz? Wtedy jestem w innej sytuacji, niż – dajmy na to – na ulicy. Jestem w pracy i chcę ją wykonać najlepiej, jak potrafię. A że wiążą się z tym spotkania po koncercie, rozmowy, autografy, akceptuję to. Jednak poza salą koncertową nie lubię, jak mnie ktoś rozpoznaje. Może powinieneś zostać pisarzem? Oni pracują w samotności. Próbowałem, ale niestety się nie nadaję. Potrafię pisać teksty piosenek i to wszystko, bo to są krótkie formy. Nie potrafiłbym pisać książek tak jak Kasia Nosowska albo Organek. Odpuszczam, bo wiem, że nie mam w tym kierunku predyspozycji. Uważam, że najgorzej jest, jak się komuś wydaje, że ma talent, a nie ma. Znam sporo takich ludzi z mojej branży. Nie chciałbym znaleźć się w tym gronie. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską
Paulina Młynarska w wywiadzie z Ewą Wojciechowską opowiedziała o swojej potrzebie ciągłego przemieszczania się i życiu między różnymi krajami. Dziennikarka wyznała, że kocha Polskę, Kretę, Francję i Indie, a jednocześnie marzy o małym domu z jabłonką w ogrodzie. Dorota Wellman nie kryła zaskoczenia jej życiowym temperamentem.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska o życiu między Polską, Kretą i Indiami Wspomniałaś o podróżach. Ile razy w życiu się przeprowadzałaś? Dorota w książce napisała o Tobie: „Jesteś jak płynąca po świecie rzeka. Albo nie możesz znaleźć swojego miejsca”. Paulina: Właśnie nie wiadomo, jak to jest z tą rzeką… Może właśnie jej naturą jest, że nie może znaleźć swojego miejsca? Może wychodzimy z błędnego założenia, sądząc, że każdy dąży do jakiegoś umiejscowienia. Nie każdy. Ja mam miejsca, które bardzo kocham. Kocham Kretę i Grecję, nawet próbowałam się z nią rozstać, już prawie się spakowałam i co? Nie da rady. Bardzo też kocham Francję, ale też bardzo, bardzo kocham Polskę i polskość, polski język, literaturę. To jest mój dom, to jest moja ojczyzna-matczyzna. Ale kocham też Indie! Nie mogę żyć bez Indii. Więc co robić? Kochliwa jesteś. Paulina: Wszędzie, gdzie pojadę, już bym się chciała przeprowadzić. Już moje oczka patrzą, gdzie tu jest biuro nieruchomości, i zaczynam fantazjować na temat ewentualnej instalacji. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia" Dorota Wellman wyznała, dlaczego tak bardzo potrzebuje stabilizacji Ale powiedziałaś też w książce, że czasem marzysz o małym domku ze starą jabłonką w ogrodzie, w Polsce… Paulina: Bo mnie się tęskni bardzo za polskim pejzażem. Może po prostu za Polską mi się tęskni zwyczajnie i tak sobie myślę, że jak będę miała możliwość, to się rozejrzę, żeby coś takiego swojego jednak w Polsce mieć. Mieszkałam kiedyś w Zakopanem, ale to był inny etap. Dorota: Jezus, jakim ty jesteś włóczykijem! Po prostu to jest nieludzkie to twoje włóczenie się. Wszędzie ci się podoba. Wszędzie byś zamieszkała. A Ty, Dorota, wyprowadzki z kraju sobie nie wyobrażasz… Dorota: Nie wyobrażam. Chociaż Kretę kocham i chociaż raz w roku muszę tam pojechać. Podziwiam Paulinę za odwagę zaczynania życia w nowym miejscu, którą ona ma od młodości. Ja lubię jeździć, zwiedzać, zmieniać otoczenie, miejsce, krajobrazy. Raz jabłonka, raz drzewko oliwne, ale zawsze lubię wracać do mojego domu, który jest mi bardzo bliski. Dużo podróżuję służbowo, dużo mnie w tym domu nie ma, dlatego mnie do niego ciągnie. Lubię w nim być, czuję się w nim bezpiecznie. Kiedyś analizowałam, dlaczego tak bardzo potrzebna mi jest ta stałość, i myślę, że to wynika z historii rodzinnych. Moi rodzice byli repatriantami ze Wschodu. Nigdy nie mieli poczucia stałości, zawsze się bali, że znów może przyjść światowa katastrofa. I domu nie będzie. Paulina: Ja tylko bym chciała powiedzieć, że ja też kocham dom i przy całym moim podróżniczym zacięciu jestem bardzo domową osobą. Jak już się gdzieś znajdę, to mogę się tam zainstalować i tam natychmiast zapuszczam korzenie. Potem je wyciągam, pakuję do plecaka i wędruję gdzieś indziej. Dorota, powiedziałaś, że twoja potrzeba stałości wynika z historii rodzinnej. Ja przypuszczam, że była w mojej rodzinie jakaś kobieta, która bardzo chciała iść w drogę, a nie mogła. I ona przeze mnie w jakiś sposób działa… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Nie był idealnym tatą dla synów, lecz dla córki się zmienił. TYLKO W VIVIE! John Porter ujawnił kulisy ojcostwa
John Porter po raz pierwszy tak otwarcie opowiedział o swoim życiu rodzinnym. Muzyk przyznał, że w czasie rozwoju kariery brakowało go w domu, a zmęczenie i praca odbiły się na relacjach z synami. Dziś deklaruje, że dla córki stara się być zupełnie innym ojcem. W rozmowie z „Vivą!” mówił też o samotności, ciszy i muzyce, która wypełnia jego życie przez całą dobę.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o dzieciach: „Nie byłem wspaniałym ojcem” [...] Ty sam jakim jesteś ojcem? Teraz dla mojej córeczki staram się być dobrym. Ale mam też synów, których dzieciństwo przypadło na czas rozkwitu mojej kariery. Zaliczyłeś uderzenie wody sodowej do głowy? A jak! Nie byłem wspaniałym ojcem. To nie tak, że byłem całkiem zły, ale… robiłem wszystko, żeby zarobić na utrzymanie rodziny. Czyli nie było Cię w domu. A jak byłem, to byłem zmęczony. I trudno mi było zrozumieć, że żona, która zajmowała się wychowaniem naszych synów i też pracowała, może być zmęczona. Trzeba było się dogadać, kto i kiedy zajmuje się dziećmi. Znam wiele rodzin, w których pojawia się problem podziału obowiązków. Mieliśmy rozmawiać o muzyce, rockandrollu, a zeszliśmy na życie. Rozmawiamy, bo życie jest muzyką. Bez dźwięków nic nie ma. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyk wyznał, co najbardziej napędza go do tworzenia nowych utworów A cisza? Czym jest? Odpoczynkiem od atakujących z każdej strony dźwięków. Im jestem starszy, tym bardziej ją doceniam. Z powodu wieku coraz więcej rzeczy też mnie irytuje. Wkurza mnie nawet, gdy ktoś na ulicy za głośno rozmawia przez telefon. Czasem tembr głosu potrafi doprowadzić mnie do szału. Wtedy muszę zaczekać, aż ten ktoś zniknie mi z pola widzenia i słyszenia, i dopiero wtedy idę dalej. Ale cisza daje mi też przestrzeń w głowie na własne przemyślenia i na muzykę. Muzykiem jest się 24 godziny na dobę i trzeba być non stop otwartym na inspiracje i pomysły. Nigdy nie wiadomo, kiedy pojawi się to coś, co bardzo chcesz uchwycić, jakaś myśl, która może umknąć. Nigdy nie komponowałem w ten sposób, że siadałem i mówiłem: „Teraz napiszę piosenkę”. Pewnie są twórcy, którzy działają w ten sposób, ale to nie ja. To jak Ty to robisz? Dużo ćwiczę, żeby moje palce nie wyszły z wprawy. A ponieważ nie cierpię robić wciąż tego samego, próbuję różnych dźwięków, różnych akordów. Bardzo często wychodzą z tego dobre melodie. I cały czas szukam tych dźwięków odpowiednich, bo dla mnie ważny jest proces. A słowa? Zawsze mam przy sobie notes, w którym zapisuję myśli, słowa. Te piosenki są o mnie, a im jestem starszy, tym więcej przyjemności sprawia mi tworzenie takich miniopowieści. Piszesz tylko o sobie? Siebie znam najlepiej. Dzięki temu, że piszę o sobie, jestem szczery. Nigdy nie piszesz o kimś innym? Zdarza się, ale wiesz… muszę tego kogoś bardzo lubić i dobrze znać. Czasami śpiewam o kobietach. Najgorzej jest, gdy czuję, że w tym, co przychodzi mi do głowy, coś jest, ale nie potrafię tego uchwycić. [...] CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać".
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w szczerej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedziały o nowym etapie życia kobiet, samotności, sile i potrzebie zmian. Przy okazji premiery książki „Afterparty” dziennikarki zdradziły, dlaczego po pięćdziesiątce i sześćdziesiątce nadal nie zamierzają zwalniać tempa i wciąż chcą „tańczyć na ulicy”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… „Afterparty” jako symbol nowego etapu życia kobiet Na początek chciałabym Wam coś zaproponować. Zabawmy się w nagranie programu „Miasto kobiet 10 lat później”. Tylko to ja będę prowadzącą, a Wy będziecie moimi gośćmi. Paulina: Dobrze. Dorota: Proszę bardzo! Piękny pomysł. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w studio telewizyjnym. Dobry wieczór państwu! Dzisiaj moimi i państwa gośćmi w programie „Miasto kobiet 10 lat później” są Dorota Wellman i Paulina Młynarska w związku z premierą ich książki „Afterparty”. Tematem naszej rozmowy będzie życiowe party i życiowe afterparty. Dorota: Dobre! Podoba mi się temat, ale nie wiem, czy goście dobrze dobrani (śmiech)? Zacznijmy od poranków. Przeczytałam w Waszej książce, że poranki są dla Was bardzo ważne i, co ciekawe, zaczynają się w środku mojej nocy, czyli o czwartej albo piątej. Powiedzcie mi, czy nadal tak jest i dlaczego sobie to robicie? Paulina: Ja to sobie robię dlatego, że rano mam najbardziej sprawny mózg. Jednocześnie poranek jest też momentem logistycznie skomplikowanym. Trzeba pogodzić wyjście z psami, a ja mieszkam na południu Europy, gdzie jest bardzo gorąco, więc żeby one pobiegały, musimy wyjść, zanim wzejdzie słońce, zaczną huczeć cykady i zanim żar z nieba zacznie się lać. Poza tym praktykuję jogę i uczę jogi. Najczęściej pracuję z grupami również rano, online. To Dorota mnie ochrzaniła, że nie prowadzę jogi przez internet. Rano też najlepiej mi się pisze, więc jak widzisz, dużo tego wszystkiego trzeba w tym poranku upchnąć. Dorota: Ja wstaję do pracy o czwartej rano. Przed szóstą muszę wyjechać, żeby być na pierwszych odprawach w studio. To jest mój wybór, bo w zasadzie mogłabym wstać godzinę przed. Tylko że ja lubię poranki spokojne, nie znoszę się spieszyć. Lubię przejrzeć newsy w internecie, zobaczyć, co się wydarzyło na świecie. Lubię się wykąpać, spokojnie wypić kawę, żeby mnie nikt nie popędzał. Poza tym rano najlepiej mi się pracuje, jestem najbardziej twórcza. W domu jest cicho i nikt nie chodzi. Nie ma tysiąca rzeczy do mnie – mąż zazwyczaj ma do mnie różne sprawy, więc trzeba go „uśpić”, żeby był święty spokój. Lubię sobie wtedy zaplanować cały dzień. To wytłumaczcie mi, jak osoby, które wstają o czwartej rano, mogą chodzić na afterparty? Dorota: Spokojnie. Paulina: Ale to afterparty właśnie wtedy jest! A! Rozumiem, czyli Wasze afterparty zaczyna się o czwartej rano? Paulina: No a co? Jeżeli porównamy życie do fajnej imprezy, to dla mnie afterparty to jest ten moment, kiedy zrzucamy niewygodne wysokie obcasy, w których może i wygląda się super, ale wiadomo, że nogi bolą. Makijaż też już się ulotnił. Zostaliśmy z bliskimi przyjaciółmi, z którymi jest nam najcieplej, najmilej. Chodzisz sobie na bosaczka, trochę sprzątasz bałagan po tym party, bo czasami jest trochę bałaganu, w tle jakaś fajna muzyczka leci i już nic nie trzeba, i już można sobie poleżeć pod kocykiem z herbatką. W towarzystwie albo sama i totalnie się relaksować. W tym miłym poczuciu, że wszystko mogę, nic nie muszę. Ja myślę, że ten tytuł „Afterparty”, który Dorota wymyśliła, jest super tytułem! A dużo mogłybyśmy o tym opowiadać, bo były różne propozycje. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman i Paulina Młynarska o sile kobiet po pięćdziesiątce Czyli jaki miał być inny tytuł Waszej książki? Dorota: To był najlepszy tytuł na świecie i ja uważam, że to duży błąd, że nie został wykorzystany. Proszę bardzo, Paulina opowie, jaki był właściwy tytuł, wymyślony przez nią… Paulina: Po prostu różne tytuły przychodziły nam do głowy, ale cały czas brakowało tego właściwego. Wreszcie spotkałyśmy się na sesji zdjęciowej – my i dziewczyny z wydawnictwa z Krakowa. W pewnym momencie powiedziałam, że musimy wymyślić tytuł dziś, bo inaczej będzie: „Głowa siwieje, dupa szaleje” i nie wiem, jak szacowne krakowskie Wydawnictwo Znak udźwignie taką sytuację? A wiadomo, że jak my z Dorotą się na coś uprzemy, to tak będzie. Dorota właśnie wtedy wymyśliła „Afterparty”. I to afterparty świetnie oddaje ten rozdział życia, kiedy my już nie musimy się tak napinać. Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać. Znamy już dokładnie reguły tego balu, którym jest życie. Nie musimy się już ani stroić, ani sadzić i patrzymy trochę może ze wzruszeniem na te kobiety, którymi byłyśmy, wchodząc na ten bal. A jakie byłyśmy? W wielu sprawach niepewne, ale też dzielne, zdeterminowane, choć było w tym mnóstwo niepewności. W książce gadamy o tym, że trochę nie zdawałyśmy sobie sprawy, jakim jesteśmy silnym pokoleniem kobiet. Przecież my się jeszcze uczyłyśmy pisać na maszynie! Nikomu się wtedy nie śniła sztuczna inteligencja. Jako dziennikarki tego pokolenia rzucałyśmy wyzwanie systemowi i niesprawiedliwości wobec kobiet. Naprawdę zawalczyłyśmy o wiele tematów. Cały czas walczycie. Paulina: I cały czas walczymy. Dorota: Czy osoby wstające o czwartej rano mogą być na afterpaty i mogą być aktywne? Właściwie o tym jest ta książka. Jesteśmy osobami, które są pełne siły, wigoru, chęci, ciekawości świata, potrzeby samorozwoju. Po tym party właściwym, o którym mówi Paulina, jesteśmy w stanie albo położyć się z herbatką pod kocykiem, w otoczeniu bliskich osób, albo zdjąć buty i tańczyć na ulicy, bo stać nas także na takie szaleństwo i na to, żeby ta noc była nieprzespana. Wydaje mi się, że pokazujemy innym kobietom, żeby nie rezygnować z tego etapu życia, który może się czasem wydawać zakończony. My pokazujemy, że to jest świetny i twórczy czas, że to jest czas naszych nowych szans i może kompletnej zmiany drogi, którą do tej pory szłyśmy. Nie należy sobie mówić pas, nie należy mówić sobie o końcu kobiecości ani o końcu możliwości, ani o tym, że nasze życie już jest spełnione, bo to nie jest prawda. To piękny okres życia. Można wszystko, byle tylko nie siedzieć w domu, nie narzekać, nie udawać, że po prostu to już jest koniec naszego świata i zostało nam tylko i wyłącznie wychowywanie wnuków. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Z wizytą u projektanta Mariusza Przybylskiego. To miejsce jest jak jego drugi dom. TYLKO W VIVIE! podsumował w nim 20 lat historii…
Odwiedziliśmy butik i atelier Mariusza Przybylskiego przy ulicy Kolejowej w Warszawie. Miejsce, które projektant stworzył dokładnie na własnych zasadach. Tylko nam otworzył drzwi do przestrzeni, których na co dzień nie pokazuje niemal nikomu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl wrócił wspomnieniami do dzieciństwa, pierwszych modowych fascynacji i momentów, które na zawsze zmieniły jego życie.
Choć dziś Mariusz Przybylski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich projektantów, wszystko zaczęło się od wspomnień z domu dziadków i garderoby pełnej szytych na miarę garniturów. W szczerej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl opowiedział o pierwszych kolekcjach tworzonych jeszcze w liceum plastycznym, debiucie w centrum Warszawy i wsparciu gwiazd, które towarzyszyły mu na początku kariery: od Bogusława Lindy po Kayah. Garderoba dziadka i pierwszy impuls do świata mody Mariusz Przybylski świętuje 20-lecie swojej pracy w modzie, ale wszystko zaczęło się dużo wcześniej. Nie od pokazów, czerwonych dywanów i gwiazd, ale od dziecięcych wspomnień z domu dziadków. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla viva.pl projektant wrócił do momentów, które ukształtowały jego estetykę i sprawiły, że moda stała się jego życiem. „Na pewno od dzieciństwa miałem takie bardzo duże konotacje i duże zainteresowania artystycznym obszarem. I rzeczywiście od dziecka to robiłem, ale to nie było tak, że ja jako mały chłopiec wiedziałem, że chcę być projektantem mody. To na pewno nie w tę stronę. Bardzo często wakacje miałem, jak ja to do dzisiaj się śmieję, że na tak zwanej zsyłce, czyli byłem przez rodziców wysyłany do dziadków na wieś”, opowiadał Mariusz Przybylski. Największe wrażenie robiła na nim garderoba dziadka. Elegancja, szyte na miarę garnitury i dbałość o każdy detal zostały z nim do dziś. „W tym domu mój dziadek, a właściwie ta jego garderoba, to rzeczywiście było coś takiego, co robiło na mnie wrażenie i co pamiętam do dziś, bo byłem naprawdę jeszcze bardzo małym człowiekiem. I on szył sobie garnitury na miarę. On bardzo dbał o to, w co i jak się ubierał. On, jego szafa, jego wizerunek i wygląd zostały mi jako takie bardzo ciepłe wspomnienia człowieka, a zarazem też coś, co było rzeczywiście dla mnie pierwszym przejawem takiej bardzo dobrej, męskiej mody”, wspominał projektant. Choć zainteresowanie modą dojrzewało latami, pierwsze autorskie projekty pojawiły się dopiero w liceum plastycznym. „Ale takie pierwsze kolekcje, które zacząłem robić, pierwsze projekty, które zacząłem realizować, to ja myślę, że było to dopiero w liceum plastycznym. Ja w liceum plastycznym byłem na wnętrzach, ale ta moda gdzieś rzeczywiście cały czas pukała i się odzywała. Na pewno wtedy stworzyłem jakieś pierwsze projekty i myślę, że będąc tam, nie wiem, w drugiej, trzeciej klasie liceum plastycznego pojawiły się moje pierwsze takie debiutanckie, już pełne kolekcje”, zdradził. Podczas rozmowy Rafał Kowalski pokazał projektantowi archiwalne zdjęcia z 2004 roku. Mariusz Przybylski z rozbawieniem wrócił pamięcią do swoich początków. „To nie był pokaz. To była prezentacja, dlatego ja tego nie traktuję właśnie jako jakiś taki mój większy debiut. Ale pamiętam go, no zobacz jaki był super”, mówił, oglądając stare fotografie. Na zdjęciach widać młodego projektanta stojącego przy swoich projektach w centrum Warszawy. „To są moje projekty, jak najbardziej. Ja nie powiem ci dokładnie, gdzie ten event się odbywał, ale to było gdzieś w centrum Warszawy. Tam było nas, nie wiem, podejrzewam, że może z piątka, szóstka młodych wtedy jeszcze bardzo projektantów. I każdy z nas tam miał taką swoją, nawet nie wiem jak to nazwać, strefę, wystawkę, gdzie każdy z nas tam coś prezentował. Jak widzisz, ja już wtedy byłem w modzie męskiej mocno osadzony”, wspominał. CZYTAJ TEŻ: Wzruszające wspomnienie Kayah o Krzysztofie Krawczyku: „Taki trochę człowiek-gangsta!". Niesamowite, gdzie ją zaprosił… Kayah i Bogusław Linda wspierali Mariusza Przybylskiego na początku kariery W rozmowie wrócił też temat pierwszego profesjonalnego pokazu, na którym pojawił się Bogusław Linda. Aktor wcześniej szył u niego garnitur i, jak podkreśla projektant, jego obecność była wtedy ogromnym wsparciem. „To był mój pierwszy taki pokaz profesjonalnie przygotowany, tylko mój. I rzeczywiście udało mi się go zaprosić, bo miałem z nim wcześniej już jakieś spotkanie, a propos szycia garnituru. I był na tym moim debiucie, co było dla mnie wtedy super ważne”, mówił. Jeszcze więcej emocji wywołały wspomnienia związane z pokazem z 2008 roku, który zamknęła Kayah. W tamtym czasie Przybylski intensywnie współpracował z artystami związanymi z Kayaxem. „To był czas, kiedy ja z Kasią, ja zawsze tak po imieniu, pracowałem wtedy bardzo dużo. Ja wtedy dosyć mocno byłem też w ogóle związany z Kayax-em i pracowałem tam z wieloma artystami. Ale myślę, że z Kayah najmocniej i tak najbardziej prężnie”, wspominał projektant. Kayah zgodziła się wtedy wystąpić w finale pokazu jako modelka. „Było to dla mnie mega ważne i super, że ona się zgodziła i rzeczywiście ten pokaz zamknęła”, przyznał. Rafał Kowalski przypomniał też zdjęcie, które po tym wydarzeniu obiegło internet. Fotografia przedstawiała Kayah i Mariusza Przybylskiego całujących się po pokazie. „Znaczy wiesz, to pewnie był taki bardzo serdeczny pocałunek, przyjacielski bardziej. Ale wspaniały czas też. Kompletnie byłem gdzie indziej jako projektant i jako człowiek. Ale wtedy to wszystko się zaczynało, tak bardziej na poważnie już”, podsumował projektant. Cały wywiad obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ta choroba to cicha złodziejka wzroku. Jak poznać, że dosięgła nas jaskra? View oEmbed on the source website
„Nie chcę zostać sama”. Krzysztof Krawczyk powiedział jej to tuż przed śmiercią. Ewa w VIVIE! ujawniła, co działo się za zamkniętymi drzwiami
W 2023 roku na łamach magazynu VIVA! Ewa Krawczyk w szczerym wywiadzie wróciła do bolesnych wspomnień po śmierci Krzysztofa Krawczyka. Opowiedziała wówczas o niemal 40 latach wspólnego życia, chorobie artysty, wielkiej miłości i samotności, z którą mierzy się po jego odejściu.
„Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym swój smutek i żal po jego odejściu. Poświęciłam się Krzysztofowi całkowicie, żyłam jego życiem”, mówi Ewa Krawczyk. Byli ze sobą prawie 40 lat, na dobre i na złe. Na szczęście pozostały wspomnienia i cudowne piosenki, które udało się zebrać w nowym albumie „Po prostu Krawczyk”. Przypominamy archiwalny wywiad. Ewa Krawczyk o bólu po śmierci męża Często myśli Pani o Krzysztofie? Nieustannie, Krzysztof wciąż jest obecny w moim życiu, a ostatnio często mi się śni. Po jego śmierci całkowicie zmieniłam swój stosunek do życia, stałam się lepszą osobą. Nadal jestem zakochana w swoim mężu, kocham go bardzo. Jeżeli gdzieś napisano jakąś nieprawdę, to nie chcę tego słyszeć, bo w moim sercu nie ma na nią miejsca. Co było najtrudniejsze po jego odejściu? Nie ma takich słów, którymi wyraziłabym mój smutek i żal po jego śmierci. To była dużo większa trauma niż po śmierci mojej mamy. Wtedy jednak Krzysztof odwołał swoje koncerty, żeby być przy mnie. A jak odszedł, zostałam sama. Zresztą, któż mógłby mnie wesprzeć, jak straciłam najważniejszego człowieka w moim życiu, z którym przeżyłam prawie 40 lat. Byliśmy ze sobą non stop, wspieraliśmy się nawzajem. Poświęciłam się Krzysiowi całkowicie, żyłam jego życiem… Tak wyglądały ostatnie lata Krzysztofa Krawczyka Czy bał się śmierci? Nie, bo nikt nie przypuszczał, że umrze. Miał problemy z chodzeniem po źle zoperowanym biodrze i chorobę Parkinsona, na którą cierpiał ponad 20 lat. Ale dopiero w ostatnich latach czuł drżenie rąk i nóg. Cały czas śpiewał, nagrywał, bo jest to choroba ciała, a nie mózgu. Mówiłam mu, żeby dbał bardziej o siebie, bo nie chcę zostać sama. Chyba się przejął, bo powiedział, że na ewentualność, gdyby coś mu się stało, musi przygotować mi zastępcę. A niedługo potem wyznał: „Wiesz co, Ewuniu, nikogo takiego nie znalazłem”. Z kolei ja zapytałam, czy gdybym umarła, wziąłby sobie inną kobietę. „Ewuniu, ja wtedy wszystko sprzedam”, zaczął, ale mu przerwałam. „Niczego nie sprzedasz, tylko rozdasz, bo gdybym nie trzymała mocną ręką tego wszystkiego, to byśmy nawet domu nie mieli”. Słowem, rozdałby wszystko i poszedł do zakonu, a potem jeździł po kościołach, śpiewał, wygłaszał rekolekcje i wspierał biednych. Zresztą, gdybym nie kupowała mu ubrań, nosiłby się jak kloszard. W domu najlepiej czuł się w dresie, w jakichś laczkach, czasem szedł w nich do hotelu, aż było mi głupio. Nie lubił się stroić, ubierał się tylko na scenę, bo szanował swoją publiczność. Wtedy wszystko musiało być na tip-top, garnitury, koszule, buty. Ale Krzysia wśród nas już nie ma. Wciąż żyje w naszej pamięci i w swoich piosenkach. Niedawno pojawił się album „Po prostu Krawczyk” z jego największymi hitami. Jego „Parostatek” wciąż płynie… Ten tytuł to kwintesencja Krawczyka. Płyta jest pięknie wydana, znalazły się na niej kultowe utwory, choćby piosenka „Trudno tak (razem być nam ze sobą)”, zaśpiewana w duecie z Edytą Bartosiewicz, „Za tobą pójdę jak na bal” czy „Don’t Get Around Much Anymore”, gdzie Krzysztof śpiewa z Rodem Stewartem. Na płycie znalazły się też trzy premierowe piosenki, na których zależało wytwórni Sony Music. Dwie z nich mąż nagrał w duecie z Jarkiem Weberem, młodym śpiewakiem, którego bardzo cenił. A trzecią, nigdzie wcześniej niegraną, odszukał Andrzej Kosmala, jego wieloletni menedżer. Przez trzy noce chodził, męczył się i myślał, co zaproponować. Aż pewnej nocy przyśnił mu się Krawczyk i powiedział: „Andrzeju, czego ty szukasz, przecież masz gotową piosenkę »Zapomniałem«, którą nagraliśmy w 2011 roku”. Skomponował ją Tomasz Lubert, odkrywca Dody. A to jest taka piosenka, jakby Krawczyk zmartwychwstał, żeby powiedzieć mi o tym, o czym wcześniej zapomniał. „Zapomniałem kiedyś ci powiedzieć, że kocham tylko ciebie. (…) Zapomniałem być tuż obok blisko, miałem wszystko i straciłem wszystko”. Jak słucham tego, to płaczę. Byłam strasznie zazdrosna o Krzysztofa. Już za to samo powinien trafić do nieba. Mój dziadek musiał przenieść dom na drugą stronę Kanału Augustowskiego, bo babcia była zazdrosna o sąsiadkę, która się do niego za bardzo uśmiechała. Jestem cała babcia. Jak Krzysztof zbyt długo patrzył na jakąś kobietę, to była awantura. Ale z czasem mi przeszło, uspokoiłam się. Krzysztof nazywał Panią aniołem, którego Pan Bóg postawił na jego drodze. Tak, bo czuł moją miłość. Gdybym mogła, nieba bym mu przychyliła. Zapytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie okazywał mi zazdrości, nie zrobił awantury. A on: „Ewuniu, tak ciebie kocham, że jak na ciebie patrzyłem, to aż serce bolało mnie z miłości”. Nie był wylewny? Był, przy każdej rozmowie telefonicznej mówił, że mnie kocha. Bez żadnej okazji kupował mi kwiaty, prezenty. O nic nie musiałam go prosić. „Ewunia, kup sobie, co chcesz. Bądź szczęśliwa. Tatuś ci na wszystko pozwala”, żartował, bo byłam od niego o 14 lat młodsza. CZYTAJ TEŻ: Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce Historia miłości Ewy i Krzysztofa zaczęła się w Chicago Wasze love story zaczęło się w Stanach? Tak, jak przyjechałam tam do mamy. Nie byłam fanką Krawczyka, wolałam Perfekt, Jerzego Grunwalda, aż do momentu, kiedy zobaczyłam go w klubie Cisza Leśna w Chicago. Wyrwało mi się „wow, wow!”, jaki ten Krawczyk przystojny, jak fajnie śpiewa. Lubię mocne męskie głosy i on miał taki głos. A potem, jak na pierwszej randce przytulił mnie w tańcu, poczułam się jak w niebie. Ale to nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Zakochiwaliśmy się w sobie przez trzy miesiące, aż moja mama się denerwowała: „Dziecko, całe dnie spędzasz z tym Krawczykiem, a jeszcze kładziesz się do łóżka i gadacie ze sobą przez telefon. O czym wy rozmawiacie?”. Ale kto przeżył taką miłość, to wie. Spaliśmy po trzy godziny i znów się spotykaliśmy… Wtedy Krawczyk był jeszcze w związku z Haliną Żytkowiak, z którą miał syna? Byli już w separacji, choć w pewnym momencie Krzysztof postanowił wrócić do Haliny, żeby ich syn miał rodzinę, bo bardzo tęsknił za ojcem. A mama mnie ostrzegała, że nie powinnam zwracać uwagi na takich mężczyzn: „Nawet nie patrz”. A ja spojrzałam. Wpadłam w rozpacz, powiedziałam, żeby do mnie nie dzwonił. Nie wytrzymał, zadzwonił i zapytał, czy zostanę jego żoną. Z niedowierzaniem wykrzyczałam: „Tak, tak, tak!”. „Ale pamiętaj, że moje życie to są walizki, nie ma stabilizacji”, dodał. „Krzysiu, ale ja kocham podróże”, powiedziałam. Hołdował zasadzie „kobiety, wino i śpiew”. Nie przeszkadzało to Pani? Rzeczywiście, jak pracowałam w Ciszy Leśnej w Chicago, mnóstwo panienek koło niego się kręciło. Jedna wychodziła, kolejna przychodziła… Ale tak zakochał się we mnie, że potem nie patrzył na inne kobiety. Podobało mu się, że byłam naturalna, trochę dzika, taka Indianka z Puszczy Augustowskiej. Potem dziewczyny przychodziły do klubu mnie oglądać, żeby zobaczyć, co to za cudo ta Ewa, że tak w głowie mu zawróciła. Życie jednak nie oszczędziło Wam cierpień. W wypadku samochodowym pod Buszkowem cudem przeżyliście. To był okropny wypadek. Straciłam przytomność, miałam wylew wewnętrzny, jego syn był potem w śpiączce. A jak zawieźli mnie na wózku do sali Krzysia, kazałam się wywieźć z powrotem, bo go nie poznałam. Miał zmiażdżoną twarz, zdrutowane szczęki. Przyglądałam się nowej twarzy Krzysia, kiedy spał, żeby nie widział w moich oczach przerażenia. Jak pierwszy raz się wykąpał, to płakał ze szczęścia. Mówił, że ten wypadek to była Boża edukacja, bo dzięki niemu stał się innym człowiekiem. Rzadko się zdarza, żeby ktoś z playboya, jakim był wcześniej Krawczyk, zamienił się w bogobojnego człowieka. Czasem największe lekkoduchy stają się wzorami do naśladowania. I Krzysiek był takim przykładem. W naszym domu dużo było Boga, odmawialiśmy różaniec, razem się modliliśmy. Słyszałam, że przed koncertami modlił się z zespołem. Padał deszcz, Krawczyk wychodził na scenę i wychodziło słońce. Kończył śpiewać – zaczynało padać. Takich przypadków było mnóstwo, że cały czas padało, a wchodziliśmy na scenę i deszczu nie było. Mnie teraz modlitwa trzyma przy życiu. I rozmowy z księżmi. Potrafiłam w nocy pojechać do swojej parafii, żeby mi pomogli, tak byłam przygnębiona po śmieci Krzysia. Czasem ksiądz przyjeżdżał do mnie, żeby podtrzymać mnie na duchu, żebym tylko czegoś sobie nie zrobiła. Dlatego mówię, że modlitwa w naszym życiu czyniła cuda. I wyprowadzała nas zawsze na prostą. O Krawczyku mówiło się, że to człowiek dusza. Na scenie rządził jednak niepodzielnie, był bardzo wymagający. A kto rządził w domu? Oczywiście ja. Zawsze mówiłam, że artystą na scenie był mój mąż, ale artystką w domu byłam ja. Kiedyś ktoś mnie zapytał, jak się żyje z gwiazdą pod jednym dachem. Powiedziałam, że nie wiem, bo w domu Krzysztof nie kaprysił, zawsze przed koncertami była dyscyplina. Wszyscy artyści musieli przebrać się w kostiumy na scenę, mieć wyczyszczone buty. Nikt nie mógł wyjść na scenę po alkoholu, bo jeśli Krzysztof by wyczuł, to taka osoba grała koncert za darmo. A jak ktoś fałszował, to kazał następnym razem lepiej się przygotować. Miał świetny słuch. Oczywiście. W moim rodzinnym domu cierpiał podczas Wigilii, bo wszyscy tak fałszowali, że jeszcze dziś mu współczuję. To były dla niego tortury. Ale znosił je, bo to było dla Pana Boga w Wigilię. Prosił tylko: „Błagam was, nie śpiewajcie głośno w kościele”. Jednak wziął Panią do swojego chórku? Tak, ale zostałam wcześniej przesłuchana przez Rysia Kniata, współproducenta jego płyt, który powiedział Krzyśkowi: „Wiesz, ona czysto śpiewa, nadaje się do chórku”. I tak stałam się chórzystką jeszcze w Chicago. Wtedy prowadziłam też koncerty, co mocno przeżywałam, bo byłam zakompleksioną dziewczyną ze wsi mazurskiej. Nie było mi łatwo się w tym odnaleźć. Kłóciliście się czasem? Oczywiście, że się kłóciliśmy. Czy wyobraża sobie pani małżeństwo bez kłótni? Jednak największe kłótnie były o duperele, o sprawach poważnych staraliśmy się rozmawiać. W przeciwieństwie do Krzyśka dążyłam do zgody, bo nie lubię cichych dni. Na co on: „Ale myśmy się przed chwilą kłócili. Ewuniu, daj mi chociaż godzinę, żebym to przetrawił, o co poszło”. Starałam się w takich chwilach ugotować mu coś dobrego, żeby go udobruchać. I pytałam po awanturze: „Krzysiu, czy ten sos nie jest za słony?”. Wtedy kosztował i mówił, że troszkę dodałby maggi. I już było dobrze. Tak naprawdę wszystko mu smakowało oprócz owsianki i czerniny. Wasz ukochany piesek uzależnił się przy Was od kawy. To prawda. Jak zanosiłam Krzysiowi śniadania do łóżka, Lola podpijała mu kawę z kubka. Nawet dziś nie mogę spokojnie napić się kawy, bo patrzy na mnie tak błagalnie, że w końcu robię jej kawę bezkofeinową. Wzięliśmy ją ze schroniska, tak jak wszystkie nasze psy, z wyjątkiem labradorki podarowanej nam przez Andrzeja Kosmalę. Nazwaliśmy ją Mona Lisa na cześć nowej płyty Krawczyka. Oboje z Krzysztofem kochaliście zwierzęta, a myśleliście kiedyś, żeby mieć dzieci? Nie mogłam mieć dzieci, z czym się pogodziliśmy. Myślę, że Krzysztof był nawet z tego zadowolony. Bo gdyby było dziecko, to nie jeździłabym z nim w trasy koncertowe, jak mówił, i w końcu rzuciłabym go w kąt jak starą szmacianą zabawkę. Śpiewał w domu? Nigdy. Nie robił tego pod prysznicem ani podczas golenia. Kiedyś, jak byłam chora, położył się obok mnie i zaczął mi śpiewać cichutko do ucha. Nie lubił słuchać swoich piosenek, bo mówił, że zaśpiewałby je lepiej. Ale jak jechał do radia na wywiad czy do lekarza, to wtedy było w domu hulaj dusza, piekła nie ma. Na cały regulator puszczaliśmy jego piosenki, bo mieliśmy rozstawione głośniki w ogrodzie. Wracał do domu, wszystko trzeba było wyciszać. Nagrał ponad 130 płyt, nie licząc tych z Trubadurami, przejechał tysiące kilometrów podczas tras koncertowych. Jak Pani to wytrzymała? Nie będę narzekać, ale proszę mi wierzyć, trzy Ewy miałyby co robić. Nie miałam czasu na koleżanki, nie mogłam nigdzie sama wyjechać. Na mojej głowie było przygotowanie Krzysia na koncert, kostiumów dla zespołu. On tylko pytał: „Dokąd jedziemy?”. Bo mógłby powiedzieć: „Witam w Kaliszu”, a byłby w Krakowie. Musiałam przygotować trasę, wyjść na scenę, a po koncercie wszystko rozliczyć. Ale dawało nam to radość. CZYTAJ TEŻ: Snuł kolejne plany i marzył o powrocie na scenę, zgasł zbyt wcześnie. Tak wyglądały ostatnie chwile Zbigniewa Wodeckiego: "Byłam z tatą do końca" Konflikt wokół testamentu. Ewa Krawczyk szczerze o relacji z pasierbem Myślę, że Krzysztof do końca miał apetyt na życie. Tak, tylko był zły, że nie zawsze byłam koło niego, bo miałam dużo zajęć. Byliśmy zboczeńcami telewizyjnymi, bo inaczej nie da się powiedzieć. W czasie pandemii kupowałam w Orange dodatkowe gigabajty, bo miesięczny limit starczał nam na kilka dni. Krzysiek kochał filmy historyczne, nie lubił melodramatów. Ale też bardzo dużo czytaliśmy, przy czym on pochłaniał książki religijne, a ja wolałam historyczne i biograficzne. Po jego śmierci książki ratowały mi życie. Moja głowa pękała od myśli, nie mogłam się na niczym skoncentrować i dopiero książki pozwoliły mi się oderwać od wszystkiego. Jaka byłam wtedy szczęśliwa, przeczytałam w ciągu roku 100 pozycji. Gdyby można wrócić czas, co chciałaby Pani mu powiedzieć? Chciałabym go przeprosić za to, że czasem płakał i cierpiał przeze mnie. Że bardzo za nim tęsknię i że pragnę zgody z jego synem Krzysztofem juniorem. Bo mówił: „Pamiętaj, zadbaj o niego, gdyby był w potrzebie”. Spotkałam się z nim po śmierci Krzysztofa, obiecałam pomoc, co przyrzekłam mężowi. A po naszej miłej rozmowie dostałam SMS, że we wszystkich sprawach mam się kontaktować z jego panią mecenas. I tak możemy się sądzić do śmierci, aż któreś z nas umrze, bo Krawczyk junior jest chory, a ja mam swoje lata. Mój pasierb nie myśli samodzielnie, ktoś nim steruje, bo wniósł sprawę do sądu, że ojciec podpisał testament, będąc nieświadomym. To oczywiste kłamstwo, bo w tym czasie mąż kręcił film dla telewizji i do końca roku udzielał wywiadów. Jego stan się pogorszył po moich urodzinach 8 lutego, a w kwietniu odszedł. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że próbuje się zszargać nazwisko Krawczyka, na które pracował przez 60 lat. O czym marzył? Żeby żyć jak najdłużej, śpiewać i być zdrowym. Bo jako piosenkarz, mąż i ojciec się spełnił. I żeby nie cierpieć, bo bał się bólu. Niestety przez ostatnie dwa miesiące bardzo cierpiał. Może kiedyś o tym opowiem, ale nie jestem na to jeszcze gotowa. Był miłością mojego życia, nikogo nie kochałam tak mocno jak jego. Rozmawiała. Elżbieta Pawełek. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman i Paulina Młynarska nie kryją emocji. Padły zaskakujące słowa o Polakach
Dorota Wellman i Paulina Młynarska w rozmowie dla magazynu „VIVA!” otworzyły się na temat polskości, języka i sensu życia. Padły mocne słowa o Polsce, narodzie i odpowiedzialności za wspólne dobro. Dziennikarka i publicystka mówiły także o wdzięczności, życiu za granicą oraz o tym, co naprawdę nadaje życiu sens.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Paulina Młynarska: „Polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie” [...] Moje drogie, ponieważ nie chciałabym kończyć naszej rozmowy tak smutnym wątkiem, powiedzcie mi, proszę, co to znaczy, że jesteście „polskoczułe”? Paulina: Odpowiedź zawiera się właśnie w tym słowie. Jesteśmy czułe na Polskę i mamy czuły stosunek do Polski i do polskości. Niezaślepiony i niezakompleksiony. Może też przez to, że mieszkam za granicą od bardzo wielu lat i żyję między kilkoma kulturami, które się bardzo mocno między sobą różnią, i mówię w kilku językach. Polskość i polski język przede wszystkim to jest coś niesamowitego. Ludzie sobie z tego nie zdają sprawy, a ja bez przerwy tłumaczę moim znajomym w różnych krajach, że my jesteśmy cholernie inteligentnym narodem. Ponieważ my już w wieku kilku lat musimy opanować język, który bezdyskusyjnie jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie, w związku z tym musimy mieć więcej pod czaszką, żeby to opanować. Polski jest tak dowcipny, tak celny i tak precyzyjny. Jeszcze jego brzmienie też jest po prostu odlotowe. Jestem wielką fanką polszczyzny. Po drugie, kocham bardzo Polskę. Geograficznie i przyrodniczo. Uwielbiam Podhale, gdzie wiele lat mieszkałam, kocham góralszczyznę i kocham polską przyrodę, polskie góry, i kocham ten styl. Rozumiem poetyckość i piękno tego kodu i tej brzydoty, ale jednocześnie tego wdzięku, który jest uchwytny, kiedy się jedzie przez Polskę i kiedy się z Polakami gada. I jestem za to wdzięczna. Korzystanie z polskości jest wielkim przywilejem. Także dziękuję za uwagę. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Dorota Wellman o Polsce: „To nasze największe dobro” Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek wygłosił większy pean na cześć polszczyzny! Dorota: Sprawy polskie nie są nam obojętne. Wszystko, co związane z Polską, nas porusza, nie możemy przejść obojętnie wobec rzeczy, które z Polską są związane. Począwszy od wyborów, skończywszy na wszystkim tym, co się dzieje w życiu politycznym i społecznym. Ciągle nie doceniamy, jak się Polska rozwinęła, jak się zmieniła. Doceniajmy to, do jasnej cholery, nie narzekajmy na tę Polskę bez przerwy, tylko popatrzmy, ile zrobiliśmy. To jest nasza wspólna praca, nie jakichś rządów, które się zmieniają, nie marnych polityków, tylko tego, co zrobił naród. My to zrobiliśmy. A Polska jest naszym największym dobrem. Czas antenowy nas goni, ale chciałam Was jeszcze o coś zapytać. W trakcie naszej rozmowy przypomniał mi się „Film balkonowy” Pawła Łozińskiego. Reżyser rozmawia z ludźmi ze swojego balkonu i na koniec zadaje pytanie: „Jaki jest sens życia?”. Dorota: Muszę się chwilę zastanowić, bo to jest pytanie fundamentalne. Paulina: Ja myślę, że sensem życia jest sam fakt życia. Dorota: Sensem życia jest też dobro drugiego człowieka. W filmie starsza pani siedząca na wózku odpowiedziała: „Życie jest sensem”. Dorota: No, to jest to! Paulina: Życie jest warte, żeby o nie walczyć. Niezależnie, czy na etapie party czy afterparty. Bardzo Paniom dziękuję! Za tydzień kolejne „Miasto kobiet”. Rozmawiała: Ewa Wojciechowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Takiej relacji w show-biznesie prawie nie ma. TYLKO W VIVIE! Wellman i Młynarska otworzyły się jak nigdy wcześniej i ujawniły swój sekret
Dorota Wellman i Paulina Młynarska wróciły wspomnieniami do początków „Miasta kobiet” i po latach opowiedziały o relacji, która w świecie mediów okazała się prawdziwym ewenementem. W rozmowie dla magazynu VIVA! mówiły o kobiecej solidarności, trudnych realiach show-biznesu oraz przyjaźni, która przetrwała lata intensywnej współpracy.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o Paulinie Młynarskiej: „To najodważniejsza osoba, jaką znam” [...] Dorota, powiedziałaś jeszcze jedno piękne zdanie o Paulinie, że to jest najodważniejsza osoba, jaką znasz, ale rozumiem, że nie tylko ze względu na jej przeprowadzki? Dorota: Paulina ma niezwykłą odwagę życiową i nie patrzy na konsekwencje. Jest mądra i głośno mówi to, co myśli. Jest dla mnie uosobieniem współczesnej, fajnej kobiety, bardzo odważnej, bardzo ładnej, bardzo kobiecej i jednocześnie bardzo silnej. Oczywiście ma tam, jak każdy, swoje miękkie miejsce w środku. Jesteście ewenementem w świecie show-biznesu i mediów. Zaiskrzyło od początku? Akurat byłam świadkiem, kiedy Dorota poznała się z Marcinem Prokopem, z którym teraz tworzy super duet, i na pewno nie była to miłość od pierwszego… to nawet nie była sympatia od pierwszego wejrzenia. A jak było z Wami? Paulina: U mnie to była miłość od pierwszego wejrzenia. Wiele lat temu zobaczyłam w telewizji wywiad, który Dorota przeprowadzała z Szymonem Wiesenthalem, i byłam absolutnie zafascynowana dziennikarstwem Doroty i w ogóle zjawiskiem, które się nazywało „Dorota Wellman”. Fascynowałam się tym rodzajem inteligencji, skupienia, bo Dorota ma laser w oczach. I ona ciebie słucha, i to nie jest taki przeszywający wzrok, tylko wzrok, który jest skupiony na swoim rozmówcy, i dla mnie to było coś wspaniałego. Dorota potrafi operować ciszą, skupieniem, pauzą. Nie szasta słowami na prawo i lewo. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia " Wellman i Młynarska szczerze o kulisach pracy w mediach Dorota: Dziękuję, to było piękne. Ale ja ci nie płacę aż tyle za promocję (śmiech). W moim przypadku to też była miłość od pierwszego wejrzenia. Pamiętam dokładnie ten moment, kiedy się spotkałyśmy i powstał pomysł na to, żebyśmy prowadziły razem „Miasto kobiet”. Zaczęłyśmy rozmawiać po prostu tak, jakbyśmy się znały od dawna. Te same rzeczy nas interesowały, a gdy czasem miałyśmy odmienne zdania na różne tematy, zawsze potrafiłyśmy się dogadać. Jak się dowiedziałam, że współprowadzącą program będzie Paulina Młynarska, powiedziałam, że będzie gorąco, będzie się działo, namiesza, będzie stawiała trudne pytania, będzie chciała się dowiedzieć więcej, nigdy nie będzie powtarzała tego samego zdania, które wygłaszają wszyscy inni, będzie ferment, że będę miała naprzeciwko siebie osobę, która będzie pobudzała do tego, żeby to było interesujące, ciekawe i żeby też mnie zmuszało do innego rodzaju pracy. Trafić na takiego partnera to jest to! Paulina: Ja ci też aż tyle nie płacę (śmiech). I to drugi raz w życiu Ci się tak udało. Dorota: Bardzo lubię pracować z drugim człowiekiem. Jestem zwolennikiem duetów i pracy zespołowej. Uważam, że ma ogromną wartość. Dwie dziewczyny, które nie chciały wzajemnie sobie wsadzić noża w plecy, wzajemnie się wspierały, a nie rywalizowały, i robiły wszystko, żeby im się ta wspólna sprawa udała. To moim zdaniem jest też wartość „Miasta kobiet”. Paulina: Tyle lat intensywnej współpracy w trudnym środowisku, bo to jednak nie jest szkółka niedzielna. To są naprawdę ciężkie przypadki narcyzmu i potrzeby kontroli, i po trupach do celu, i tak potworne intryganctwo. A my pracowałyśmy tyle lat i nie miałyśmy nigdy żadnego większego, w ogóle żadnego konfliktu. Co nie znaczy, że nie było sytuacji trudnych, bo były i spięcia. Były też chwile, w których któraś z nas miała gorszy moment, ale zawsze miałyśmy dla siebie dużą dozę akceptującej, przyjaznej tolerancji. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Dorota Wellman nie wyobraża sobie życia na emeryturze. TYLKO W VIVIE! ujawniła, jakie ma plany na przyszłość
Dorota Wellman i Paulina Młynarska bez filtrów opowiedziały o samotności, pracy po pięćdziesiątce i brutalnym hejcie. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” dziennikarki przyznały, że najbardziej boją się pustki i życia bez celu. Padły też mocne słowa o przemocy w sieci oraz osobistym spotkaniu Doroty Wellman z hejterem, który – jak sama mówi – „był odważny tylko za klawiaturą komputera”.
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie… Dorota Wellman o emeryturze: „To nuda i powolna śmierć” [...] Zaczęłyście mówić o pracy na planie „Miasta kobiet” i pracy w mediach. Ale zaskoczyło mnie w książce, co powiedziała Dorota, że najbardziej przerażają Was puste kartki w kalendarzu, bo obie kochacie pracować. Czy wyobrażacie sobie siebie na emeryturze, na leżaku z książką i że po prostu nic nie robicie? Czy to jest w ogóle dla Was możliwe? Paulina: Nie jest to możliwe, mam nadzieję. Ja leżę z książką w ogrodzie, ale jestem obłożona telefonami, komputerem i symultanicznie rządzę galaktyką, w której jestem królową, i wszystko się daje pogodzić. Dorota: Ja nie wyobrażam sobie emerytury. Uważam, że emerytura to nuda i powolna śmierć. Po pierwsze, nie masz kontaktu z ludźmi. Jeśli masz kontakt z grupą przyjaciół, to jesteś wielkim szczęściarzem, ale bardzo często emerytura oznacza samotność. A ja lubię być wśród ludzi, lubię być aktywna. Muszę coś robić. Kiedy przyjdzie ten czas, że telewizja w moim życiu się skończy, a to przecież przyjdzie niedługo, to będę sobie szukać innych aktywności. To może być działalność w lokalnej społeczności, praca na rzecz innych ludzi. Myślę, że obie z Pauliną mamy potrzebę pracy intelektualnej. Czytania, szukania, zbierania informacji, pisania, żeby ten mózg pracował, był na pełnych obrotach, nie tylko po to, żeby rozwiązywać krzyżówki. Cel, codziennie rano wstawać i wiedzieć, że przed nami jest fajny, wypełniony dzień. Wtedy inaczej człowiek żyje. CZYTAJ TEŻ: Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć” Paulina Młynarska i Dorota Wellman przeciwko hejterom. „Przemoc jest przemocą” W Waszej książce jest cały rozdział poświęcony hejtowi. Dorota, mam wielki szacunek do Ciebie, że spotkałaś się twarzą w twarz ze swoim hejterem, w dodatku w jego miejscu pracy. Dorota: Nie ma czegoś takiego jak anonimowość. Niech się nikomu nie wydaje, że jesteśmy niedostępni i nikt nas nie odnajdzie. Hejt jest przemocą. Jest przemocą, za którą powinno się karać. Walczę z hejtem. Albo podaję kogoś do sądu za rzeczy nieprawdziwe, obraźliwe, które w ogóle nie powinny paść w przestrzeni publicznej, albo konfrontuję się twarzą w twarz. Hejterzy to zwyczajni ludzie, o których inni myślą, że są fajni i mili, a nie są. Ci ludzie, tak jak mój „bohater”, mają rodziny, mają córki, a na temat innej kobiety piszą tak straszne rzeczy. Jego współpracownikom chciałam pokazać, że obok pracuje człowiek, który może też i o nich pisze okrutne rzeczy w anonimowych wpisach w sieci. Jak ten człowiek się zachował? Czy Cię przeprosił? Dorota: Nie przeprosił. Płakał, bo był odważny tylko za klawiaturą komputera i zacierał rączki, kiedy nie było go widać. Był zwyczajnym miękiszonem, który bał się kobiety naprzeciwko siebie. I to jest cała prawda o hejterach. Paulina, Ty też swoje przeżyłaś, jeśli chodzi o hejt. Zwłaszcza w Twoich mediach społecznościowych. Paulina: Tak, ale teraz to się uspokoiło, dlatego że ja po prostu zaczęłam bardzo bezwzględnie banować i blokować hejterów. Pieniacze przyciągają innych pieniaczy, więc jak się ich czyści na bieżąco, to oni sobie idą gdzie indziej. Ale często słyszę taki argument, że jeżeli jesteś w przestrzeni publicznej, to „sama się o to prosisz”. To jest dokładnie ten sam argument: „Miała krótką spódniczkę i szła przez las. Sama się prosiła o gwałt”. To, że mam otwarte drzwi do domu, wcale nie oznacza, że ktoś może tam wejść i mnie okraść. Można mnożyć te przykłady, przemoc jest przemocą i za przemoc odpowiada osoba, która się jej dopuszcza, a nie ofiara czy obiekt przemocy. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia "
TYLKO W VIVIE! John Porter wspomina związek z Anitą Lipnicką. „Mieliśmy wspólne tematy non stop"
John Porter od 50 lat mieszka w Polsce, tutaj stworzył rodzinę, zdobył fanów i muzyczne nagrody. W szczerej rozmowie artysta opowiada o samotności i trudnych emocjach. Muzyk przyznaje, że właśnie muzyka pomaga mu przetrwać najtrudniejsze momenty. Padają też gorzkie słowa o relacjach, miłości i pokusach życia rockandrollowca.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o samotności: „Czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok” [...] Jesteś samotny? Odpowiem cytatem z Charlesa Bukowskiego: „A kiedy nikt cię nie budzi rano i nikt na ciebie nie czeka wieczorem, i możesz robić, co chcesz… jak to nazwać, wolnością czy samotnością?”. To wolność czy samotność? Czasami czuję się samotny, a czasami mi dobrze, gdy nie ma nikogo obok mnie. W moich różnych związkach, poza poważniejszymi, najgorsze było, gdy wracałem do domu i musiałem odpowiadać na miliony pytań: „Jak było?”, „Co robisz?”. To jest problem artystów, którzy żyją z kimś, kto artystą nie jest. Wtedy trudno jest o zrozumienie, bo ci „nie artyści” nie rozumieją procesu. A z drugiej strony, kiedy artysta jest z artystą, jak ja byłem z Anitą (Lipnicką – przyp. red.), mieliśmy wspólne tematy non stop. Wciąż wałkowaliśmy to samo. Fajnie jest znaleźć kogoś, z kim uda się zachować zdrowy rozsądek, znaleźć kompromis. Nazywam to higieną związku. Jesteś w dobrym momencie życia? Czasem myślę, że tak. Ale zdarzają się ciemne noce, które nazywam „dark night of the soul”. Na szczęście mam muzykę. CZYTAJ TEŻ: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Muzyka jako terapia. John Porter mówi o „ciemnych nocach duszy” Ona jest twoją terapią? Jest rodzajem pomocy. Nawet jak mam trudne momenty, jak myślę: Kurde, to wszystko jest bez sensu, siadam i piszę. Nic się nie zmarnuje. Ani jedno słowo, ani jeden dźwięk. Ani najczarniejsze uczucia, ani największe szczęście. Czasem powstają dźwięki ciemności. Ale wiesz, ja mam dzieci… wierzę w to, że życie jest rzeczą jednorazową… jest darem, którego nie można zmarnować. Tworzę więc przez całe życie akordy jasne i akordy ciemne. Teraz w Twoim życiu jest więcej jasnych czy ciemnych? To są akordy półciemności, bo ludzie nie chcą słuchać samej ciemności. Nie piszę ładnych, wesołych piosenek, ale one nie mogą być też zbyt mroczne. Muszą jednak być prawdziwe, bo prawda jest w muzyce najważniejsza. Łatwiej jest śpiewać o miłości szczęśliwej czy nieszczęśliwej? Czy istnieje szczęśliwa miłość? Chyba tak. Chyba… czyli nie jesteś pewna (śmiech)? To trudny temat i każdy musi na takie pytanie odpowiedzieć sobie sam. Już mówiłem, muzyka to życie, raz się kocha, raz się nienawidzi. A przecież zdarza się, że ma się dość nawet tego, kogo się kocha. Jesteś rockandrollowcem. Jak tam u Ciebie z nałogami? Nie palę, chociaż lubiłem to. Ale jestem muzykiem i muszę dbać o płuca. Nałogowo gram na gitarze i czasem piję czerwone wino. Dla zdrowia. Jak Francuzi. I Włosi. Oni mają inne podejście, inny klimat, inne jedzenie. Zazdroszczę im tych pysznych warzyw, owoców, bo my tu u nas mamy taki second hand – cebulę z Hiszpanii, czosnek z Chin. Nie wiem, w jakim kierunku zmierza nasza rozmowa. Chyba zeszła na manowce. (Śmiech). Raczej na zieleninę. To jak jest z tymi pokusami wśród rockandrollowców? Na pewno mamy ich więcej niż górnicy. Chociaż w sumie to nie wiem, co oni tam robią na dole, bo nigdy nie byłem (śmiech). Każdy ma swoje życie i swoje pokusy i łatwo zostać ofiarą swojej własnej słabości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel” Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
Od dziecka wiedziała, że scena to jej miejsce. Tak zaczęła się jej muzyczna droga. Tylko w VIVIE! Alicja mówi wprost: "Zawsze miałam wielkie marzenia "
Od pierwszych konkursów w przedszkolu po triumfy w „The Voice of Poland” i występ na Eurowizji — Alicja konsekwentnie spełnia swoje muzyczne marzenia. W rozmowie z VIVĄ! opowiada o początkach kariery, ciężkiej pracy, inspiracjach i drodze, która zaprowadziła ją na europejskie sceny.
Już jako kilkuletnia dziewczynka wiedziała, że scena będzie jej światem. To właśnie w przedszkolu po raz pierwszy odkryto jej niezwykły talent — nauczycielka wysyłała ją na konkursy i powierzała solówki podczas występów. Z czasem lokalne sceny przestały jej wystarczać. Alicja zaczęła występować w konkursach w Polsce i za granicą, a każda kolejna reakcja publiczności tylko utwierdzała ją w przekonaniu, że muzyka jest jej przeznaczeniem. Później przyszły wielkie telewizyjne triumfy — „Hit! Hit! Hurra!”, „The Voice of Poland” i „Szansa na sukces”, które udało jej się wygrać. Dziś, po latach ciężkiej pracy, determinacji i walki o własny głos, stała się pierwszą Polką z kontraktem w Tenace Records i artystką, która podbija europejską scenę, nie zapominając o marzeniach, które narodziły się wiele lat temu. A niedawno zaprezentowała swój talent na Eurowizji 2026 i z miejsca podbiła serca wiedeńskiej publiczności. W rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY! Alicja odkrywa przed nami kulisy swojej kariery. Alicja o muzycznej ścieżce i idolach| Wywiad VIVY! – Zostałaś pierwszą Polką, z którą firma Tenace Records podpisała kontrakt płytowy. Dla mnie jest to wielkie wyróżnienie. To pokazuje, że jeśli gdzieś czujesz się niechciana, zawsze znajdziesz miejsce, gdzie cię docenią. Gdzie zostaniesz wysłuchana i nikt nie będzie chciał cię zmieniać. Jedną z piosenek na tej płycie jest właśnie utwór „Pray”. [...] – Do swojej piosenki nakręciłaś fajny teledysk w rodzinnym Ciechanowie, z udziałem całej rodziny i lokalnego chóru seniorów. Zatrudniłam w nim nawet siostrę, babcię i mojego chłopaka. Potrzebowałam jeszcze podobnej do mnie małej dziewczynki, która zagrałaby małą Alicję w krainie czarów, jaką byłam w dzieciństwie. Miałam zawsze dużą wyobraźnię i wielkie marzenia. Myślę, że udało się to pokazać w tym teledysku, który nie powstałby bez ogromnej pracy całej ekipy… – I bez zgody proboszcza, który pozwolił nagrać go w kościele. Do ostatniego dnia nie wiedzieliśmy, czy ksiądz się zgodzi. Decyzja przyszła w nocy i wtedy kamień spadł mi z serca, bo chciałam zrobić to w ciechanowskim kościele farnym. To miało dla mnie wymiar symboliczny. Wcześniej mój tata znalazł stare nagranie z kościoła, gdzie jako 14-letnia gimnazjalistka śpiewam, a za mną stoi chór. To miało ogromny wpływ na moje dalsze życie, tam rodziły się moje marzenia o muzyce. Potem przeszłam do liceum, gdzie również otrzymałam bardzo dużo miłości i wsparcia. Wzięłam udział w programach „Hit! Hit! Hurra!”, „The Voice of Poland” i w „Szansie na sukces” i wszystkie udało mi się wygrać. Czytaj też: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt – Czy oprócz Ciebie ktoś w Twojej rodzinie śpiewa? Nikt nie śpiewa i nie ma związku z muzyką. Talent muzyczny odkryła u mnie pani w przedszkolu, która wysyłała mnie na konkursy i dawała solówki na występach. Zaczęłam jeździć na konkursy piosenki w Polsce i za granicą. Bardzo je lubiłam, ale nie ze względu na rywalizację, tylko na możliwość zobaczenia reakcji ludzi, jak się cieszą. Nic mnie tak nie fascynowało jak scena. – Stałaś się ikoną dla młodych ludzi marzących o scenie. „The Voice of Poland” wygrałaś w wieku 17 lat. Czy myślałaś, że siedem lat później zaśpiewasz na największej muzycznej imprezie Europy? To piękne słowo „ikona”. Ale nie czuję się ani ikoną, ani gwiazdą. Jestem dziewczyną, która po prostu spełnia swoje marzenia i robi to, co jej w duszy gra. Zawsze miałam wielkie marzenia i chciałam śpiewać. Oglądałam wcześniej konkursy Eurowizji, ale nie pamiętam, czy wyobrażałam sobie, że kiedyś stanę na tej scenie. Zaprowadziły mnie tam determinacja, systematyczność i miłość do muzyki. – Jesteś spod znaku Byka, którego cechuje wytrwałość i upór w dążeniu do celu. Oj tak, Byki są uparte. Tego nie można im odmówić. Mogę upaść, ale po każdym upadku wstaje silniejsza Alicja. Przez te ostatnie lata bardzo ciężko pracowałam nad wokalem, bo nie zawsze trafiałam idealnie w każdy dźwięk. Bardzo dużo zawdzięczam mojemu trenerowi wokalnemu Marcinowi Wortmannowi, który prowadzi mnie od 14 lat. Zawsze zachęcał mnie, żebym szła po swoje i śpiewała swój soul. [...] – A Twoje muzyczne idolki? Wychowałam się na Whitney Houston, Céline Dion, Arethcie Franklin, Billie Holiday. Oczywiście też na Jacksonie, Steviem Wonderze, Donnym Hathawayu. To artyści, których muzyka do mnie trafia. Ale mam też wokalistki z młodszego pokolenia kontynuujące ten nurt, jak Jennifer Hudson czy wśród najmłodszych Raye. Mocno wierzę w to, że muzyka, której się słucha od dziecka, ma ogromny wpływ na naszą wrażliwość muzyczną.[...] Sprawdź też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna" Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja.
Stracił syna, walczył z nałogiem i hejtem. Niewiele brakowało, by się poddał. TYLKO W VIVIE! Filip Chajzer: „Zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko żyć”
Filip Chajzer zdobył się na jedno z najbardziej bolesnych wyznań w swoim życiu. Prezenter opowiedział o hejcie, uzależnieniu i dramatycznym momencie, w którym niewiele brakowało, by się poddał. Dziś mówi o tym szczerze — z nadzieją, że jego historia pomoże innym.
Filip Chajzer po raz pierwszy z taką szczerością opowiada o piekle, które rozgrywało się poza blaskiem fleszy. Lawina hejtu, żałoba po stracie syna, uzależnienie i myśli samo*ójcze niemal odebrały mu życie. Dziś mówi o tym bez maski — z bólem, ale też z odwagą człowieka, który przeszedł przez ciemność i zdecydował się zawalczyć o siebie. To poruszające wyznanie o upadku, wstydzie, przebaczeniu i nadziei, która przyszła w ostatniej chwili. Filip Chajzer o mrocznym etapie swojego życia. Niewiele brakowało, by się poddał – Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego akurat na Ciebie spadł i spada taki hejt? Podejrzewam, że irytowałem ludzi. Od dziecka mam zdiagnozowane ADHD. Przez lata prowadziłem czterogodzinny program na żywo. A ADHD-owcy mają taką cechę, że szybciej powiedzą, niż pomyślą. Nie ze złośliwości, nie z głupoty, tylko dlatego, że tak działa ADHD. Jesteśmy odbezpieczonymi karabinami. Mamy atypowe mózgi, jesteśmy ekstrawertykami, mamy tysiąc pomysłów na minutę, z których część jest świetna. Ale konsekwencją jest niezrozumienie i krytyka. A ja pracowałem w telewizji, która dawała duże pieniądze i sławę. Było wiele osób, które chciały znaleźć się na moim miejscu. Dzięki rozpoznawalności mogłem też zarabiać pieniądze poza telewizją. Po śmierci Maksa dalej pracowałem w „Dzień dobry TVN”, miałem jeszcze więcej pracy, prowadziłem inne programy, festiwale, eventy. Ale też codziennie czytałem o sobie, że jestem debilem, matołem, pajacem. Poczucie własnej wartości spada w takich momentach do zera. To był już dobry grunt do tego, by sięgnąć po narkotyki albo jakąś inną używkę. [...] – Koszty, jakie ponoszą osoby hejtowane, są ogromne. Mam zdiagnozowany zespół stresu pourazowego w wyniku długotrwałego stresu związanego właśnie z hejtem. Gdy wylał się na mnie hejt w związku z fałszywymi oskarżeniami pani, która pisała, że jej dziecko umiera przeze mnie, byłem po terapii, bardzo długo trzeźwy. Ale to mnie wywaliło. Mój uzależniony mózg powiedział: Dobra, to już teraz, to jest ten moment. Sięgnąłem po k*kę i po sznur. Na szczęście się urwał. Widocznie mam na tym świecie jeszcze coś do zrobienia. – Czujesz wstyd? Jak dzisiaj na trzeźwo patrzę na pewne sytuacje, to tak. Ale potrafię sobie wybaczyć. Bo gdybym sobie nie wybaczył, to prawdopodobnie nadal tkwiłbym w nałogu. Czytaj też: Trafiła go strzała Amora. Tylko w VIVIE! Filip Chajzer wprost o miłości i ukochanej Biance. Nagle wspomniał o ślubie – Zwyciężyłeś? Już w momencie, kiedy zdałem sobie sprawę z tego, że sam nie poradzę sobie z problemem, i prosiłem o pomoc. Zadzwoniłem do Małgorzaty, mojej przyjaciółki od zawsze. To był blady świt, bo zazwyczaj te najgorsze momenty przychodzą o świcie, po nieprzespanej nocy pełnej dramatów, schiz, niekończących się myśli, tych samo*ójczych również. Zadzwoniłem i poprosiłem, żeby przyjechała, bo nie daję rady. A zrozumiałem, że nie chcę się zabić, tylko chcę żyć. Cichym bohaterem tej historii jest też inna Małgorzata, mama mojego syna Aleksa, której do końca życia będę wdzięczny za to, że te kilka lat przetrwała, wspaniale zajmując się naszym synem, bo dzięki temu przetrwałem i ja. Należy jej się wielki ukłon i moje „przepraszam”, co niniejszym czynię. [...] – Po co napisałeś tę książkę? Na początku napisałem ją do szuflady. Pisanie, podobnie jak budka z kebabem, były moją terapią. Pisząc, wyrzucałem z siebie wszystko, a prowadząc biznes, nie miałem czasu na nic, ciężka fizyczna praca naprawdę dobrze mi zrobiła. Moja koleżanka z TVN Kasia Olubińska wiedziała, że piszę książkę. Zapytała, czy mogłaby ją przeczytać. Zgodziłem się. Po lekturze zapytała mnie, czy może dać ją do przeczytania komuś, kto jest uzależniony. To ona jako pierwsza zasugerowała, że powinni ją przeczytać inni. Twierdziła, że jeszcze nikt nie nazwał tego tak dosłownie. O alko*olu, alko*olizmie wiemy wszystko. O narkotykach dużo mniej. A w polskich szkołach na porządku dziennym sprzedaje się mef*dron… Jeśli moja historia pomoże chociaż jednej osobie, to warto było to zrobić. Bo jestem przykładem na to, że nie ma sytuacji bez wyjścia i nic nie jest dane raz na zawsze. Jeśli jest fantastycznie, doceniaj każdą minutę, bo to nie będzie trwało wiecznie. A jeśli jest bardzo źle, to też nie jest na zawsze. To minie. Obiecuję. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja Czytaj też: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
„Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa
John Porter od niemal 50 lat mieszka w Polsce, gdzie stworzył swoją muzyczną karierę i założył rodzinę. W szczerej rozmowie artysta wrócił do trudnych wspomnień z dzieciństwa w Walii, opowiedział o konflikcie z ojcem oraz o tym, jak wyglądało jego życie w czasie największej popularności. Muzyk nie ukrywał również, że nie zawsze był obecnym ojcem dla swoich dzieci.
Od 50 lat mieszka w Polsce. Tu ma dzieci, fanów, tu dostał muzyczne nagrody. Z Johnem Porterem, gitarzystą, kompozytorem, tekściarzem, autorem muzyki do kultowego serialu „Siedem życzeń”, o miłości, samotności, jasnych i ciemnych dźwiękach oraz braku polskiego obywatelstwa rozmawiała Katarzyna Piątkowska. John Porter o trudnym dzieciństwie. „Mama nas opuściła” Mieszkasz i tworzysz w Polsce od 1976 roku. Udzieliłeś w tym czasie setek wywiadów… I najbardziej nie znoszę w nich pytania, dlaczego zamieszkałem w Polsce. Hmmm… lubię pytać moich rozmówców „dlaczego”. Zawsze okazuje się, że odpowiedź wcale nie jest taka prosta. Może zapytam słowami Twojej piosenki: „Heaven knows why, I don’t know why…”. Przeznaczenie? Miałem epizod romantyczny. Miłość po prostu? Poległem z miłości (śmiech). Nie wierzę w przypadki. Człowiek znajduje się w takim miejscu, do którego doprowadziło go życie, bo to ono czasami obiera za nas kierunek. Mnie różne ścieżki zaprowadziły właśnie do Warszawy. Zapytam inaczej… dlaczego wyjechałeś z Walii? Czy powodem było, jak mówiłeś Piotrowi Jaconiowi, to, że mama zniknęła, a ojciec Cię nie chciał? Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu… ale to nie do końca był powód mojego wyjazdu z rodzinnego miasta. Częściowo tak. Po prostu podobało mi się w Europie. Zachwycił mnie Berlin, potem Warszawa. Odwiedziłem te miasta kilka razy, gdy jeszcze drzwi domu mojego ojca były dla mnie otwarte. Rozumiem, że sytuacja w Twoim rodzinnym domu była kiepska. Szału nie było. Mama nas opuściła. Była ładną joginką z umiłowaniem rozrywkowego życia. Zwykłe życie z mężem i synami było dla niej po prostu nudne. Pewnego dnia zniknęła i więcej się nie pojawiła. Zostaliśmy z ojcem i z bratem we trzech. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że mój brat był o mnie zazdrosny i przeciągnął ojca na swoją stronę. Mniej więcej do 12. roku życia miałem z tatą naprawdę dobry kontakt. Interesowały nas te same rzeczy, więc mieliśmy dużo wspólnych tematów. Był bardzo muzykalny i zachęcał mnie do grania. Uwielbialiśmy chodzić razem na mecze piłki nożnej. Robiliśmy wszystko to, co robią ojcowie z synami. Ale zacząłem dorastać. A młodzi ludzie zaczynają szukać własnej tożsamości. I zaczęły się problemy, bo spodobała mi się subkultura hipisowska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel” John Porter usłyszał ultimatum od ojca. „Jeśli chcesz wrócić do domu, musisz obciąć włosy” Długie włosy? Wszystko. A starsze pokolenie hipisów nienawidziło. Ich muzyki, wyglądu, stylu życia. Mój ojciec również zaliczał się do grona tych nienawidzących, choć muszę przyznać, że w końcu przekonał się do muzyki. Ale gdy byłem na studiach, przysłał mi list, że jeśli chcę wrócić do domu, muszę obciąć włosy. Odpisałem, że szkoda, że tak stawia sprawę, ale włosów nie obetnę i życzyłem mu wesołych świąt. Nie mogłem zrozumieć, co się stało. Zawsze wszystko było w porządku, a tu nagle brak akceptacji, bo po prostu chcę być sobą. Nie spełniłeś jego oczekiwań? Najwyraźniej. To było emocjonalnie trudne rozstanie. Czasem myślę, że nie tylko ja mam takie doświadczenia. To mi pokazało, że będąc w rodzinie, nie zawsze jesteśmy rodziną. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"
TYLKO W VIVIE!. Dorota Wellman nie ukrywa, co czuła po odejściu syna z domu. „Wiele kobiet traci cel”
Czy życie zaczyna się po pięćdziesiątce, czy po sześćdziesiątce? Czy może się nam przestać chcieć? Gdzie jest prawdziwy dom i czym zapełnić samotność? Dorota Wellman i Paulina Młynarska w niezwykłej rozmowie z Ewą Wojciechowską otwierają drzwi do… „Miasta kobiet”. Wejdźcie, posłuchajcie…
Dorota Wellman i Paulina Młynarska otwarcie mówią o życiowym „afterparty”, które zaczyna się wtedy, gdy kobieta odzyskuje przestrzeń dla siebie. W szczerej rozmowie dla magazynu „VIVA!” opowiadają o samotności po wyprowadzce dzieci, nowych studiach po sześćdziesiątce, życiu między Polską, Kretą i Indiami oraz odwadze, by po latach znów zacząć żyć na własnych zasadach. Dorota Wellman o syndromie pustego gniazda: „W końcu nadszedł mój czas” To kiedy zaczyna się to afterparty? Jest jakaś granica wieku? Albo jakieś wydarzenie, które jest biletem wstępu? Paulina: To nie zależy od wieku, tylko raczej od tego, jakie decyzje podejmujemy na temat swojego życia i swojej kariery. Myślę, że przychodzi taki moment, taka cezura i każdy musi ją sam dla siebie wyczuć. W człowieku, nawet mimo trudności, mimo wielkich rozczarowań życiowych czy bardzo trudnej pozycji, powstaje jakaś taka przestrzeń wewnętrznej wolności. Przyzwolenia na to, żeby być sobą i wyrażać siebie. Przestrzeń wewnętrznej wolności. Pięknie to powiedziałaś. Dorota: Tak. Myślę, że dla wielu kobiet takim momentem jest opuszczenie domu przez nasze dzieci. Trzy czwarte naszego życia oddajemy dzieciom i naszym bliskim, których otaczamy opieką. Kiedy nasze dzieci stają się samodzielne, wiele kobiet nagle traci cel, czuje samotność. Syndrom pustego gniazda może naprawdę przygnębić. Uważam, że wtedy trzeba zrobić wszystko, żeby nowy sens naszego własnego życia odnaleźć. Przecież w końcu mamy czas dla siebie i możemy go wykorzystać na różne sposoby, zarówno rozwijając się zawodowo, jak i prywatnie. Z odejściem dzieci świat się nie kończy, tylko zmienia. Dla mnie na pewno takim momentem, kiedy rozpoczęłam swoje afterparty, była świadomość, że mój syn daje sobie radę sam. Ma oddzielne życie. Jestem mu potrzebna, ale już nie tak bardzo. Jestem z nim blisko, w najbliższych możliwych relacjach, ale to już jest inna, dojrzalsza relacja. I teraz w końcu nadszedł mój czas. Nie mogę go zmarnować, nie mogę go roztrwonić, nie mogę rozpaczać, tylko pomyśleć, co ja tak naprawdę chciałabym teraz ze swoim czasem i ze swoim życiem zrobić. CZYTAJ TEŻ: „Jestem dziewczyną spełniającą marzenia”, mówi VIVIE!. Alicja podbiła wiedeńską publiczność. Tylko nam odsłania kulisy drogi na eurowizyjny szczyt Paulina Młynarska o jodze i życiowej zmianie: „To było kompletnie nieplanowane” Obie właśnie na afterparty zdecydowałyście się na studia! Dorota: Już skończyłam studia podyplomowe z zarządzania zasobami ludzkimi. Tak, owszem, byłam stara, bo miałam 60 lat i dla tych młodych ludzi siedzących ze mną na zajęciach mogłabym być mamą albo nawet babcią. I w ogóle mi to nie przeszkadzało. Czułam się prawdziwą studentką, wróciłam do czasów zdobywania wiedzy i zdawania egzaminów. Uważam to za osobisty sukces. Głowa siwieje, ale trzeba zrobić wszystko, by była sprawna. Trzeba pracować, a studiowanie i uczenie się jest jedną z form pobudzania mózgu i powodowania, że jest wiecznie żywy i młody. Paulina, Ty też zaczęłaś studia z Twojej ukochanej jogi? Paulina: Moja historia z jogą była kompletnie nieplanowana. Gdyby mi ktoś powiedział kilkanaście lat temu: „Wiesz, będziesz nauczycielką jogi i będziesz nawet uczyć nauczycieli”, to bym się naprawdę popukała w głowę. Bo zaczęło się od własnej praktyki. Jak większość osób trafiłam na matę z powodu bólu pleców. Potem podczas podróży na Sri Lankę trafiłam przypadkowo na wyjątkowego nauczyciela. Zasiadłam na tej macie koło niego i poczułam spokój, tak dobrze było mi w jego towarzystwie. Ale to on stwierdził, że jest mi za wygodnie u niego, i wysłał mnie do aśramy w Indiach, żebym tam wzięła się porządnie do roboty. Potem poszłam do szkoły, gdzie zdobyłam uprawnienia nauczycielskie… Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 21 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przeszedł przez piekło. Lawina hejtu niemal go zniszczyła. Filip Chajzer w VIVIE! zdobył się na bolesne wyznanie: "Dostawałem zdjęcia z miejsca śmierci syna"