Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2026-06-24T09:24:57.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
items: Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
items: Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
items: Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
items: Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
items: Wzięli ze sobą ślub zaledwie po roku znajomości. Teraz Krzysztof i Joanna Ibiszowie wyjawiają, dlaczego byli fanami takiej decyzji. Mieli zupełnie różne powody
items: „Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
items: Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
items: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
items: TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
items: Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
items: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!”
items: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
items: Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
items: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
items: „Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
items: AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
items: TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
items: „Nie mogłem przechodzić żałoby”. Tak Jacek Olszewski mówił o życiu po śmierci Agaty Mróz. Ten wywiad wzrusza do dziś
items: Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
items: TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
items: TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
items: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
items: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
items: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach

Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
type: item
date: 2026-06-24T10:30:11.000Z
creator: Katarzyna Sielicka
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Joanna Kulig
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe historie
subject: urodziny gwiazd
subject: Viva! wywiad
description: Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Joanny Kulig. Zachwyca talentem, charyzmą i autentycznością, a jej kariera od lat rozwija się między Polską a światowymi planami filmowymi. Z okazji 44. urodzin aktorki wracamy do rozmowy, której udzieliła Katarzynie Sielickiej dla magazynu *VIVA!* w 2014 roku. To opowieść o marzeniach dziewczyny z małej Muszynki, która podbiła serca widzów, nie tracąc przy tym swojej naturalności.
encoded: Gdy spotkały się w warszawskiej kawiarni przy placu Konstytucji, Joanna Kulig miała 32 lata i była świeżo po sukcesach, które otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery. Mimo pracy u boku Juliette Binoche czy Ethana Hawke’a pozostała „Joaśką” z Muszynki – dziewczyną zakochaną w muzyce, ciekawą ludzi i świata. W szczerej rozmowie z Katarzyną Sielicką opowiedziała o przypadkowym wyborze aktorstwa, chwilach zwątpienia, zawodowych przełomach i o tym, dlaczego rodzinne strony do dziś pomagają jej zachować właściwe proporcje. Z okazji 44. urodzin przypominamy ten niezwykły wywiad. Od Muszynki do międzynarodowej kariery. Taką Joannę Kulig poznaliśmy w 2014 roku Umówić się z nią na wywiad? Prawie niemożliwe. Jest tak zajęta, że termin przekładamy trzy razy. W końcu spotykamy się w kawiarni przy placu Konstytucji. Chwilę po ósmej rano w słoneczny wrześniowy piątek Joanna Kulig przypomina uczennicę, która zamiast do szkoły poszła na wagary. W dżinsowej koszuli, z włosami związanymi w kucyk, rzęsami lekko tylko pociągniętymi tuszem i ze zniewalającym uśmiechem wygląda najwyżej na 15 lat. Ma 32 i imponujący dorobek filmowy i teatralny. Po głośnej roli w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej, gdzie zagrała u boku Juliette Binoche, zyskała status gwiazdy europejskiego formatu. I nie straciła nic z naturalności zwykłej dziewczyny z Muszynki. Od wejścia przeprasza za spóźnienie. Codziennie wstaje przed szóstą rano, więc myślała, że nie będzie problemu, ale pod domem ktoś zastawił samochód, którym mąż przywiózł ją na wywiad. Zamawia kawę i kawałek gorzkiej czekolady. Skubie go palcami z pomalowanymi na pomarańczowo paznokciami. „Ten wakacyjny okres jest trudny, bo ruszają wszystkie produkcje”, tłumaczy, jakby chciała się usprawiedliwić. „Teraz jest najlepsze światło i wszyscy aktorzy są dostępni, bo teatry nie pracują. Jak zaczęłam pracę w czerwcu w serialu »Zbrodnia«, potem w »O mnie się nie martw« i w filmie »Discopolo«, to skończę w połowie października”. Dzień w dzień ma zdjęci…

BeFunky-collage-2026-01-08T154446.750-f3dbf2b.jpg
width: 3264
height: 3264

Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
type: item
date: 2026-06-23T11:30:02.000Z
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: dzieci gwiazd
subject: magazyn VIVA!
subject: Paweł Wawrzecki
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Słynie z talentu komediowego, a jego role w filmach i serialach wciąż bawią kolejne pokolenia Polaków. Poczucie humoru, które jest jego znakiem rozpoznawczym, Paweł Wawrzecki zachował mimo osobistych dramatów. Gdy miał 15 lat, stracił ojca, skazanego na śmierć w słynnym procesie pokazowym. Kolejną bolesny cios przeżył, gdy nagle zmarła jego żona. Ta tragedia zmieniła jego życie, bo od tego momentu aktor został jedynym opiekunem chorej na porażenie mózgowe córki. O ich relacji opowiedział w wywiadzie dla VIVY!,
encoded: Przyjacielski, utalentowany, z pogodnym usposobieniem. Poczucie humoru, dzięki któremu stał się mistrzem komedii, to jedna z jego najważniejszych cech. Oprócz tego Paweł Wawrzecki słynie też ze skromności i pracowitości. Nie zwalnia tempa, wciąż gra, jak nie w serialach, to w teatrze. Ale jego najważniejszą rolą okazała się rola ojca. Sprawdził się w niej, choć nie miał wzorca, bo jednym z jego najtrudniejszych życiowych doświadczeń była tragiczna śmierć ojca. O tym, jak opiekuje się córką Anią, która urodziła się z porażeniem mózgowym, aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w maju 2020 roku. Przypominamy ten wywiad z okazji przypadającego dziś Dnia Ojca. Wywiad z Pawłem Wawrzeckim. VIVA! – Jak żyjesz Ty i jak żyje teraz Twoja córka Ania? Paweł Wawrzecki: Staramy się żyć w miarę normalnie. Dużo chodzimy na spacery, bo mieszkamy koło lasu. Mamy swoje trasy i robimy codziennie od trzech do sześciu kilometrów. Robimy to, żeby Ania nie przybierała na wadze i wzmacniała nogi, bo ona chodzi w sposób charakterystyczny. Ale daje radę. Jest zmęczona, lecz za to dobrze śpi. – Czy do Ani dociera to, co dzieje się na zewnątrz? Wie, że istnieje zagrożenie życia, że jest pandemia i że to niebezpieczne. Nieczynny jest ośrodek, do którego jeździła na zajęcia terapeutyczne. Musiała podpisać papiery, więc docierają do niej realia rzeczywistości. Ma świadomość, że dzieje się coś bardzo złego. Sama jednak jest zdrowa, właściwie na nic nie choruje. Ale wie też, że inni ludzie umierają, chociaż moja rodzina właściwie jest długowieczna. – A czy rozumie, czym jest śmierć? Po swojemu na pewno tak. Bardzo przeżywała, kiedy umarł jej dziadek, ojciec mojej żony Basi. Odszedł trzy lata po niej, a ja miałem problem, jak Ani o tym powiedzieć. Pytała, czemu do niego nie zadzwonimy, a ja, że telefon nie działa. Posługiwałem się kłamstwem, które mi bardzo dokuczało. Ale w końcu wyznałem jej prawdę. Bardzo przeżyła śmierć babci, a później też żony mojego brata. Ona wie…

befunky2026-5-214-15-58-cfcef65.jpg
width: 1200
height: 720

Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
type: item
date: 2026-06-23T10:56:08.000Z
creator: Aleksandra Kwaśniewska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Aleksander Kwaśniewski
subject: Aleksandra Kwaśniewska
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
encoded: We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, …

BeFunky-collage-2026-06-23T114750.168-6ba948a.jpg
width: 1200
height: 720

Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
type: item
date: 2026-06-23T09:02:44.000Z
creator: Beata Nowicka
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Katarzyna Błażejewska
subject: Maciej Stuhr
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
description: Maciej Stuhr kończy dziś 51 lat. Aktor, reżyser i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury od lat imponuje nie tylko zawodowymi sukcesami, ale także zaangażowaniem społecznym. Z okazji jego urodzin przypominamy wyjątkową rozmowę, której w 2022 roku udzielił magazynowi VIVA! wspólnie z żoną, Katarzyną Błażejewską-Stuhr.
encoded: On – jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Ona – dietetyczka kliniczna, aktywistka i autorka książek. W wywiadzie dla VIVY! Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr opowiedzieli o miłości, rodzinie, otwartym domu, pomaganiu uchodźcom i wartościach, które od lat wyznaczają kierunek ich wspólnego życia. „Spotkałem rudego anioła” – mówił Beacie Nowickiej o żonie Maciej Stuhr. Dziś, w dniu jego 51. urodzin, wracamy do tej poruszającej rozmowy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr: wywiad dla VIVY! Po raz pierwszy spotkaliśmy się we trójkę osiem lat temu. My pracowaliśmy nad książką, a Kasia do nas dołączyła. Bawiłam się na Waszym weselu. Wiedliście w miarę beztroskie, szczęśliwe życie. Dziś mam wrażenie, jakby to się działo w innej epoce. Prowadzicie inne życie. Katarzyna: Dalej szczęśliwe, chyba… (śmiech). Rzeczywiście, wyprowadziliśmy się z mieszkania w centrum do domu, na stałe jest z nami dwójka dzieci, dwa psy, uchodźcy. Ale cały czas walczę o tamtą beztroskę, bo ona wciąż jest, tylko gubi się w natłoku obowiązków. Maciej: Dużo rzeczy się też nie zmieniło. – Miłość na przykład? Maciej: Przede wszystkim fascynacja sobą, mówię o swoim uczuciu do Kasi. Nie sądziłem – zabrzmi to banalnie – że związek może tak nie ostygnąć. Wciąż dużo robimy wspólnie, z pasją. Wiadomo, że niektóre rzeczy muszą walczyć o palmę pierwszeństwa i przegrywają z codziennością: z wożeniem dzieci, psami, lekarzami, szpitalami, zakupami… – …niespodziewanymi gośćmi? Maciej: Goście są naszą spécialité de la maison, mam wrażenie. Jesteśmy mistrzami w przyjmowaniu gości i oboje to uwielbiamy. To się stało naszym stylem życia. Katarzyna: I nie mówimy tylko o uchodźcach. Maciej: Mamy dom otwarty. Zauważyłem, że jesteśmy siebie ciekawi przy gościach. Niektóre rzeczy wiemy o sobie tylko dlatego, że przychodzą goście i w żartach, albo nie w żartach, coś mówimy. W ich obecności przerabiamy różne tematy. Tak dowiedziałem się, że Kasi nie podoba się moja broda, którą zapuściłem do se…

jamniki-nowe-2026-06-23T113754.736-a755bbb.jpg
width: 1200
height: 720

Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
type: item
date: 2026-06-21T18:00:53.000Z
creator: Beata Nowicka
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Lena Karolak
subject: magazyn VIVA!
subject: Tomasz Karolak
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
encoded: Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie …

image00010KOLOR-63110fd.jpg
width: 6750
height: 4500

Wzięli ze sobą ślub zaledwie po roku znajomości. Teraz Krzysztof i Joanna Ibiszowie wyjawiają, dlaczego byli fanami takiej decyzji. Mieli zupełnie różne powody
type: item
date: 2026-06-20T06:30:48.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Ludzie
subject: Wideo
subject: Za kulisami sesji
subject: breaking news
subject: Joanna Ibisz
subject: Krzysztof Ibisz
subject: Viva! wywiad
subject: wideo
description: Poznali się w czasie pandemii, a już po roku stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś Joanna i Krzysztof Ibiszowie bez ogródek opowiadają o kulisach tej decyzji. Choć oboje byli przekonani, że chcą spędzić życie razem, każde z nich miało zupełnie inne powody, by powiedzieć „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl zdradzili także, czego żałują i dlaczego Krzysztof chciałby poznać swoją żonę znacznie wcześniej.
encoded: Miłość od pierwszego wejrzenia, spontaniczna decyzja czy świadomy wybór? Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie ukrywali, że ich historia rozwijała się w wyjątkowo szybkim tempie. Poznali się w czasie pandemii, a już po roku znajomości powiedzieli sobie „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wrócili wspomnieniami do tamtego momentu i zdradzili, co stało za decyzją o ślubie podjętą tak szybko. Co ciekawe, każde z nich patrzyło na to nieco inaczej. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości” Czy ślub zaledwie rok po poznaniu to odwaga, szaleńcza miłość, a może coś zupełnie innego? Gdy Rafał Kowalski zadał to pytanie, odpowiedzi małżonków były pełne humoru. „Akty głupot. O czym przekonaliśmy się nie raz” – zażartowała Joanna Ibisz, po czym szybko dodała: „Nie, nie. Nie, różnie bywa. Myślę, że trochę tego i trochę tego. Wiesz, takiego nie analizowania wszystkiego, tylko po prostu brania życia takim, jaki jest”. Joanna również przyznała, że nie należeli do par, które miesiącami rozpisują wszystkie za i przeciw. „Myślę, że jakoś tego bardzo nie przemyśleliśmy. Stwierdziliśmy tak na żywioł, że chcemy wziąć ślub i nie było na to zatem jakiejś takiej większej filozofii, czy to za szybko, czy za późno”. Jednak dla Krzysztofa motywacja była bardzo konkretna i przede wszystkim emocjonalna. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości jednak. I nie kalkulowałem tego w żaden sposób, czy to jest ważne czy nie, czy jestem starszy, czy młodszy. Niczego, po prostu się zakochałem i chciałem, żebyśmy byli rodziną”. Joanna i Krzysztof mieli różne powody Choć oboje byli zgodni co do samej decyzji, każde z nich patrzyło na ślub z nieco innej perspektywy. Krzysztof Ibisz zwrócił także uwagę na bardzo praktyczny, ale też radosny aspekt całego wydarzenia. „Może powiemy, słuchaj, my kochamy imprezy. I dla nas zrobienie takiej fajnej imprezy dla przyjaciół, rodziny, znajomych, że my się też fajnie pobawimy, to było super”. Jednocześnie przyznał, że wraz z ceremonią pojawiły się także emocje…

ibisz7-3a9b1d0.jpg
width: 1200
height: 720

„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
type: item
date: 2026-06-19T16:30:31.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Katarzyna Puzyńska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
encoded: Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serc…

jam3-c237447.jpg
width: 1654
height: 992

Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
type: item
date: 2026-06-19T14:50:46.000Z
creator: Krystyna Pytlakowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Anna Seniuk
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Grzegorz Małecki
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe relacje
subject: Relacja
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
encoded: Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O…

BeFunky-collage-2026-06-19T122549.360-e833c15.jpg
width: 1200
height: 720

Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
type: item
date: 2026-06-19T10:00:01.000Z
creator: Beata Nowicka
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: magazyn VIVA!
subject: Tomasz Kot
subject: Viva! wywiad
description: Tomasz Kot rzadko mówi rzeczy oczywiste. Woli opowiadać o wolności, dzieciństwie, ojcostwie, wątpliwościach i normalności, która — jak sam przyznaje — jest dla niego największym komplementem. W rozmowie Beaty Nowickiej dla „VIVA! Man” z 2023 roku aktor wracał do momentów, które go ukształtowały: nieśmiałości, teatralnych początków, „Walecznego serca” i roli, która po latach zamknęła pewien krąg — Ambrożego Kleksa.
encoded: Introwertyczny, osobny, niezależny. Zwierzę aktorskie, o którym najwięksi reżyserzy mówią, że potrafi zagrać wszystko. A jednocześnie człowiek, dla którego największym komplementem pozostaje opinia, że jest „normalny”. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVA! Man” Tomasz Kot opowiedział o dzieciństwie, które go ukształtowało, niełatwej drodze do aktorstwa, ojcostwie, wolności i filmie, który zmienił jego życie. To właśnie dzięki „Walecznemu sercu” i Melowi Gibsonowi nie porzucił marzeń o scenie i ekranie. Tomasz Kot. Wywiad dla VIVA! Man Pierwszy raz nie poznałam swojego bohatera! Zamiast wysztafirowanej gwiazdy kina, normalny facet: w okularach, z wąsem, plecaczkiem i sympatycznym wyrazem twarzy… Lubię ten moment, kiedy udaje mi się wtopić w tłum. Ciekawie było przy okazji pana Kleksa, bo przez osiem miesięcy miałem bujny austro-węgierski zarost i czułem się jak za granicą. Wyczaiłem, że nikt nie chce skupiać się na dwumetrowym facecie z przedziwnym zarostem, który wygląda jak wariat. Nawet jak nasuwa się podejrzenie, że jestem podobny do tego aktora z „Zimnej wojny”, to lepiej się za bardzo nie przyglądać, bo nie wiadomo, co mu odpali. Obok mnie jest duży sklep spożywczy, pamiętam, że chodziłem po tym sklepie nierozpoznawalny i myślałem sobie, że to jest superdoświadczenie. Po filmie zgoliłem brodę, bo już chciałem zobaczyć swoją twarz i nagle… …wszyscy się obracają: „O Boże, to ON…”. Zniknęło to poczucie anonimowości. To w ogóle bardzo ciekawe zjawisko – rozpoznawalność. Inna była po „Niani”, inna po „Bogach” i jeszcze inna po „Zimnej wojnie”, ważne, żeby z dystansem do tego podchodzić. Czesław Miłosz powiedział kiedyś: „Nie mam większych złudzeń, za ileś lat będę hasłem między Myszką Miki a czymś na M”. Bardzo mądre. Na jakiej podstawie człowiek myśli, że będzie ponadczasowy? Rudolf Valentino to dziś tylko hasło w dziale „kino nieme”. Z nami będzie podobnie. Dlatego mnie interesuje życie, drugi człowiek. A jak jeszcze raz na jakiś czas usłyszę: „Kurde, jaki pan jes…

BeFunky-collage-2025-12-19T135510.422-8c9f2f6.jpg
width: 3264
height: 3264

TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
type: item
date: 2026-06-18T15:31:29.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Katarzyna Puzyńska
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
encoded: Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto …

jam-0f62553.jpg
width: 1654
height: 992

Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
type: item
date: 2026-06-18T13:31:46.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
encoded: Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w …

jam11-f4b7c27.jpg
width: 1333
height: 2050

Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!”
type: item
date: 2026-06-17T13:29:19.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Katarzyna Puzyńska
subject: książka
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
description: Mówi, że wolałaby publicznie rozebrać się do naga, niż żeby ktoś zobaczył ją podczas pisania. Na pierwszy rzut oka pełna skrajności, twierdzi, że najważniejsze to żyć i być w zgodzie ze sobą. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska.
encoded: Katarzyna Puzyńska od lat należy do grona najpopularniejszych polskich autorek kryminałów, a jej książki przyciągają tysiące wiernych czytelników. Choć stworzyła mroczny świat pełen zbrodni, prywatnie pozostaje osobą ceniącą spokój i samotność. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” pisarka opowiada Katarzynie Piątkowskiej o swojej introwertycznej naturze, nieustannej pracy, relacjach z fanami oraz o tym, dlaczego mimo sukcesów wciąż uczy się stawiać granice i dbać o własny odpoczynek. Katarzyna Puzyńska o pisaniu kryminałów i codziennym życiu w cieniu zbrodni. Wywiad VIVY! – Mówi się, że pisarze to samotnicy. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale część na pewno. Ja mam dwie twarze i one obie są prawdziwe. Z jednej strony jestem wielkim introwertykiem i lubię moją samotność w trakcie pisania, a z drugiej strony bardzo lubię spotkania autorskie, zloty fanów serii o Lipowie, które od 10 lat odbywają się w lipcu. Tylko że po takich spotkaniach muszę swoje baterie naładować właśnie w samotności. – Samotniczka lubiąca spotkania z publicznością. Brzmi interesująco. Po prostu wchodzę w swoją inną rolę. Ale i ja pisarka, i ja prelegentka jestem prawdziwa. W życiu prywatnym podobnie. Kiedy znajomi zapraszają mnie na jakieś wyjście, raczej w pierwszej chwili odmawiam. Kiedyś dowiedziałam się, że jedna z pisarek podczas wystąpień wchodzi w rolę swoich bohaterek. Od tamtej pory zaczęłam sobie wyobrażać, co w danej sytuacji zrobiłaby też jedna z postaci z moich książek. A wymyślam silne bohaterki chyba dlatego, że sama chciałabym taka być. – Nie czujesz się silna? To zależy od tego, jak zdefiniujemy silną kobietę. O innych będę walczyć jak lwica. Gorzej, gdy muszę zawalczyć o siebie. Mam 41 lat i wreszcie uczę się mówić „nie”. Dopiero niedawno odkryłam, że czasami jednak mogę powiedzieć, co ja bym chciała, bo do tej pory chciałam, żeby wszyscy naokoło byli zadowoleni, czasem kosztem mojego samopoczucia. Muszę starać się znaleźć złoty środek, bo jak przez całe życie jesteś dobra i na wszy…

jam5-e1b93e4.jpg
width: 1654
height: 992

Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
type: item
date: 2026-06-16T11:01:18.000Z
creator: Małgorzata Kałuża
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Omar Sangare
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Od wielu lat krąży między Polską a USA, ale większość czasu spędza w Nowym Jorku, który po swojemu podbił i oswoił. W niezwykłej rozmowie z Małgorzatą Kałużą Omar Sangare opowiada o dzieciństwie ciemnoskórego chłopaka w Polsce, rodzinnych perypetiach, zawodowych peregrynacjach i Otellu, literackim bohaterze, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Czyżby to o nim?
encoded: Omar Sangare, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, jest założycielem i dyrektorem artystycznym United Solo, największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, działającego w Theatre Row przy 42. Ulicy w Nowym Jorku. Jest aktorem, reżyserem, pisarzem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts. W 2002 roku zagrał główną rolę w przedstawieniu „Otello” w nowojorskim Arena Players Repertory Theatre Company. Barbara Delatiner w artykule dla „New York Timesa” napisała wtedy: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. Grał w polskich filmach i serialach („Miodowe lata”, „Złotopolscy”). Ma na koncie wiele ról teatralnych, jest autorem zbiorów poezji i opowiadań. Mimo amerykańskich i polskich sukcesów strzeże prywatności. Po pertraktacjach udało mi się namówić Omara na spotkanie. Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. Z dumą opowiada o swoim czteroletnim synku Maksymilianie. Czytaj też: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowski…

jam16-ed03ae4.jpg
width: 1654
height: 992

Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
type: item
date: 2026-06-15T11:59:37.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Katarzyna Niezgoda
subject: niezwykłe historie
subject: śluby gwiazd
subject: urodziny gwiazd
subject: Viva! wywiad
description: Dziś mija trzecia rocznica ślubu Katarzyny Niezgody i Pawła Markiewicza. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której nowożeńcy udzielili magazynowi VIVA! już dzień po ceremonii. Opowiedzieli wówczas o uczuciu, które przyszło niespodziewanie, wzruszających chwilach podczas ślubu i drodze, jaka zaprowadziła ich do wspólnego „tak”.
encoded: Na ich ślubie nie brakowało emocji i łez wzruszenia. Dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, a ich historia nie zaczęła się jak romantyczna bajka. Katarzyna Niezgoda nie była gotowa na nowy związek, a Paweł Markiewicz musiał wykazać się ogromną cierpliwością i determinacją. Dzień po ślubie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o kulisach swojej miłości, zaręczynach i przekonaniu, że na prawdziwe uczucie warto poczekać. Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz. Wywiad dla magazynu VIVA! 13/2023 Paweł Markiewicz po raz pierwszy zobaczył Katarzynę Niezgodę wiele lat temu na zdjęciu w gazecie. Po latach spotkał ją przypadkiem. Ona była po różnych życiowych niepowodzeniach i chciała w końcu mieć święty spokój. Nie była gotowa na nowy związek. On był uparty. Właśnie powiedzieli sobie „tak” i opowiedzieli o swojej pięknej miłości. – Dzisiaj jest pierwszy dzień Waszego małżeństwa. Paweł: Gdy się obudziliśmy, przywitałem Kasię słowami „Dzień dobry, kochana żono”. „Żona”… to dla mnie zupełnie nowe słowo. Ale jakie wyjątkowe! Tak samo jak założenie obrączki po przebudzeniu. Katarzyna: Ja też muszę się do obrączki przyzwyczaić. Paweł: Mamy piękną perspektywę, kochanie. – Mieliście piękny ślub. Kasia miała przepiękną suknię. Przesąd mówi, że pan młody nie powinien wcześniej widzieć sukni ślubnej… Paweł: Nie widziałem. Wcześniej oglądaliśmy różne kreacje. Jedna była podobna i ta, szczerze mówiąc, podobała mi się najbardziej. Kasia jednak o tym nie wiedziała, bo nie chciałem jej nic sugerować. Katarzyna: Paweł nigdy niczego nie narzuca i nie próbuje przekonać do swoich racji. Paweł: Dla mnie najważniejsze było, by w dniu ślubu Kasia czuła się komfortowo. Katarzyna: Długo zastanawiałam się nad sukienką, bo zależało mi na tym, żeby się ubrać, a nie przebrać. Chciałam, żeby była biała, ale z welonem już nie chciałam szaleć. – Jakie emocje towarzyszyły Wam podczas ślubu? Mówiłaś, że ślub powinni brać ludzie młodzi. Katarzyna: Nie lubię być w centrum uwag…

176190crop3123-d8a47bc.jpg
width: 1500
height: 1000

„Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
type: item
date: 2026-06-15T08:04:12.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Filip Łobodziński
subject: Henryk Gołębiewski
subject: niezwykłe historie
subject: niezwykłe relacje
subject: Viva! wywiad
description: Henryk Gołębiewski kończy dziś 70 lat. Z tej okazji wracamy do wyjątkowego wywiadu z magazynu VIVA! (10/2024), w którym wraz z Filipem Łobodzińskim wspominał kulisy kultowych filmów dzieciństwa, opowiadał o przyjaźni trwającej ponad pół wieku i mówił z niezwykłą szczerością o najtrudniejszych doświadczeniach swojego życia.
encoded: Dla kilku pokoleń widzów na zawsze pozostanie Poldkiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak historia Henryka Gołębiewskiego to znacznie więcej niż wspomnienie dziecięcej sławy. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską aktor i jego ekranowy partner Filip Łobodziński wracają do początków swojej niezwykłej znajomości, opowiadają o sukcesach, stratach, chorobach i życiowych lekcjach. To poruszająca opowieść o przyjaźni, która przetrwała próbę czasu, i o tym, jak mimo przeciwności zachować radość życia oraz wdzięczność za każdy kolejny dzień. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Duet… filmowy. Z nostalgią i rozbawieniem wspominają swój udział w takich hitach dla dzieci, jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat”, na którego planie poznali się 50 lat temu. Jednak nie o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu, chcą pamiętać. Mierzyli się z traumami, nałogami, zakrętami losu. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński w szczerej i emocjonalnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip: Ponad 50. Henryk: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. Henryk: Czekałem, czy to powiesz. Filip: Nie chciała się przyznać, żeby broń Boże nie wyszło, że do filmu dostałem się przez znajomości. Nie była to bliska rodzina, ale chyba z moją mamą miały wspólnego dziadka. I tak musiałem przejść przez zdjęcia próbne. Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem dru…

imgy98CA8-81c1e81.jpg
width: 1167
height: 925

„Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
type: item
date: 2026-06-08T11:46:51.000Z
creator: Karol Sowa
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Kamil Sipowicz
subject: Kora
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Kora. Wybitna artystka, która od samego początku elektryzowała publiczność, dzisiaj skończyłaby 75 lat. Na swoim koncie miała wiele hitów, które nieustannie nucą kolejne pokolenia. Wciąż trudno pogodzić się z faktem, że nie ma jej wśród nas. I choć już nigdy się do nas nie uśmiechnie, nie opowie magicznych historii, ani nie zaśpiewa, to w naszych sercach pozostają cudowne wywiady, nagrania i piękne fotografie. W rocznicę urodzin wokalistki przypominamy archiwalne zdjęcia oraz wywiad z 2016 roku. Piosenkarka wraz z ukochanym - Kamilem Sipowiczem opowiadała między innymi o życiu na Roztoczu. To właśnie tam odnaleźli swój azyl i ukojenie.
encoded: Archiwum VIVY!. Kora i Kamil Sipowicz w wywiadzie z 2016 roku. Koty, psy, alpaki i oni. W magicznym miejscu na końcu świata znaleźli spokój i klimat do tego, by znów tworzyć i budować swoją miłość. Kora wracała wówczas do zdrowia i malowała. Kamil pisał książki i załatwiał codzienne sprawy. O swoim życiu na Roztoczu po raz pierwszy opowiedzieli Beacie Nowickiej. Kora i Kamil Sipowicz na Roztoczu. Dlaczego zamienili miasto na odludzie? Na trzeciej stronie swojej książki „Ramona, Mila, Bobo i pięćdziesiąt sześć innych zwierząt” pisze Pan: „Żyjemy w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob, blisko lasu. Żadna oficjalna droga do nas nie prowadzi. Gdyby ktoś chciał do nas dojechać z pomocą GPS-u, będzie błądził godzinami. Aż w końcu zakopie się w śniegu lub błocie. Zrezygnowany i pokonany będzie czekał na jakiś traktor, którego kierowca (…) wyciągnie go z tarapatów”. Ja byłam sprytniejsza… Kamil: (śmiech). I rozsądnie porzuciła pani samochód na polance, dwa kilometry od domu… Mówiłem, żeby do mnie z drogi zadzwonić. Wszyscy mnie ostrzegali, że Kora z Kamilem mieszkają na końcu świata. Ja mam wrażenie, że w raju. Kora: (śmiech). Ludzie pytają mnie często: „No, jak to? Nie brak ci tego wszystkiego, co zostawiłaś za sobą? Ludzi, kipiącego życiem miasta…? A ja mam wrażenie, że mając dostęp do internetu, filmów, książek i ogromnej ilości czasu na twórczość, czuję się tutaj tak, jakbym była jednocześnie w Nowym Jorku, Paryżu, Rzymie. Wszystkich miastach, które kocham, łącznie z Warszawą i Krakowem, które też kocham. Tęsknię, ale z kolei przyciąganie tego miejsca jest silniejsze niż ta tęsknota. Jeśli nie muszę, do miasta nie jeżdżę. Żadnego. Czasami tylko do Zamościa, to jest teraz nasza stolica. Kamil: To miejsce ma magnetyczne przyciąganie i pewien paradoks polega na tym, że głównie wiedzieli o tym Niemcy w czasie II wojny światowej. Himmler zaczął wysiedlenie Polaków, ponieważ ziemie na Roztoczu, Zamojszczyźnie przeznaczył w prezencie dla swoich najlepszych oprawców. Miał za…

BeFunky-collage-2026-06-08T143346.811-1db7e83.jpg
width: 1200
height: 720

AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
type: item
date: 2026-06-06T08:30:39.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe historie
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
encoded: Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i sił…

bocek4-eaa7abe.jpg
width: 1200
height: 720

TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
type: item
date: 2026-06-04T13:45:17.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe historie
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
encoded: Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwo…

bocek-47f282e.jpg
width: 1200
height: 720

„Nie mogłem przechodzić żałoby”. Tak Jacek Olszewski mówił o życiu po śmierci Agaty Mróz. Ten wywiad wzrusza do dziś
type: item
date: 2026-06-04T10:00:49.000Z
creator: Krystyna Pytlakowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Agata Mróz
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Jacek Olszewski
subject: Liliana Olszewska
subject: Viva! wywiad
description: 4 czerwca mija 18 lat od śmierci Agaty Mróz-Olszewskiej – wybitnej siatkarki, która do końca walczyła o życie i marzenie o macierzyństwie. W rocznicę jej odejścia przypominamy poruszającą rozmowę Jacka Olszewskiego dla „Vivy!” z 2017 roku – o bólu po stracie, samotnym ojcostwie, ale też o nadziei i miłości, która przyszła niespodziewanie.
encoded: Kiedy w czerwcu 2008 roku Agata Mróz-Olszewska zmarła zaledwie dwa miesiące po narodzinach córki Liliany, cały kraj przeżywał tę tragedię razem z jej rodziną. Jacek Olszewski został sam z maleńkim dzieckiem i niewyobrażalnym bólem, ale – jak sam mówił – nie miał czasu na rozpacz. Przez lata budował codzienność od nowa, angażował się w działalność fundacji i pomagał innym. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o życiu po stracie, o pamięci, która nie gaśnie, i o tym, że nawet po największej tragedii można jeszcze spotkać kogoś, kto „nas pokocha”. Jacek Olszewski: wywiad dla VIVY! po stracie Agaty Mróz Czwarty czerwca 2008 roku. Ten dzień na zawsze zmienił jego życie. Po ciężkiej chorobie odeszła jego ukochana żona, wybitna siatkarka Agata Mróz. Miał wtedy 34 lata, a ich córeczka Liliana – dwa miesiące. I tylko czasem, gdy nie był zajęty opieką nad małą, zastanawiał się, co by było, gdyby w ich świecie pojawiła się jakaś dziewczyna. Pojawiła się. O życiu po stracie, nadziei, spłacaniu długu i budowaniu rodziny na nowo Jacek Olszewski i Agnieszka Frąckowiak rozmawiają z Krystyną Pytlakowską. Od roku są ze sobą, od niedawna razem mieszkają, dziewięcioletnia Lilka mówi do Agnieszki „mamusiu” i prosi ojca, żeby nie zmieniał obiektu uczuć. Po wielkiej traumie, jaką była dla Jacka śmierć jego żony, siatkarki Agaty Mróz, tuż po narodzinach ich córeczki, wreszcie nastał czas spokoju i budowania przyszłości z inną kobietą. Spotykam się z obojgiem w knajpce na Saskiej Kępie. Najpierw rozmawiam z Jackiem, Agnieszka się przysłuchuje. Potem i ona włącza się do rozmowy. Odnoszę wrażenie, że dopuścili mnie do swojej tajemnicy, jaką jest miłość, która przytrafiła się mężczyźnie po przejściach i kobiecie z przeszłością – cytując słowa znanej piosenki Agnieszki Osieckiej. Ich oczy nie kłamią, nie mają nic do ukrycia, dają sobie wzajemnie szczęście. I to jest najważniejsze. – Jacku, czy po śmieci Agaty myślałeś, że jeszcze sobie ułożysz z kimś życie? Jacek: Myślę, że tak, chocia…

jamniki-nowe-86-34d7400.jpg
width: 1200
height: 720

Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
type: item
date: 2026-06-04T06:30:03.000Z
creator: Gabriela Czernecka
subject: Magazyn VIVA
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Historia miłości
subject: Jan Kliment
subject: Lenka Klimentova
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
encoded: Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. …

image-40-aba4fc9.jpg
width: 1200
height: 799

TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
type: item
date: 2026-06-02T15:56:58.000Z
creator: Wiktor Słojkowski
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: magazyn VIVA!
subject: Sylwia Peretti
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
encoded: Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są…

BeFunky-collage-2026-06-02T122304.500-7849957.jpg
width: 3264
height: 3264

TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
type: item
date: 2026-06-02T11:56:11.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: magazyn VIVA!
subject: niezwykłe historie
subject: Viva! wywiad
subject: Woody Allen
subject: wywiad
description: Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
encoded: Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak …

TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
type: item
date: 2026-06-02T09:56:25.000Z
creator: Wiktor Słojkowski
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: magazyn VIVA!
subject: Sylwia Peretti
subject: Viva! wywiad
subject: wywiad
description: Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
encoded: Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znacz…

peretti2-495b467.jpg
width: 1200
height: 720

Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
type: item
date: 2026-06-02T09:00:58.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: Wiesław Komasa
subject: wywiad
description: Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
encoded: Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi…

komasa2-3db3fe7.jpg
width: 1200
height: 720

Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
type: item
date: 2026-06-01T15:30:34.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: magazyn VIVA!
subject: Viva! wywiad
subject: Wiesław Komasa
subject: wywiad
description: Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
encoded: Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i n…

komasa3-0f7824d.jpg
width: 1200
height: 720