Latami pisano o 16 latach różnicy. Justyna i Robert Korzeniowscy w końcu ujawnili, jak jest naprawdę
Najpierw był trening, potem miłość. Justyna i Robert Korzeniowscy poznali się dzięki sportowi. Dziś razem prowadzą klub RK Athletics i dzielą się historią swojej relacji oraz patchworkowej rodziny.
Połączył ich sport. Ona chciała przebiec półmaraton. On, wielokrotny mistrz olimpijski i mistrz świata w chodzie sportowym, został jej trenerem. Dzisiaj Justyna i Robert Korzeniowscy są małżeństwem i razem trenują dzieciaki w klubie RK Athletics. Opowiedzieli nam o miłości, pasji i patchworkowej rodzinie. Wychodziliście sobie miłość? Robert: Justynka ku przestrodze powiedziała mi, że z nią trzeba troszkę pochodzić (śmiech). Justyna: Nikt w życiu mnie tak nie zbił z pantałyku, jak wtedy Robert. Po prostu zapytał, jakie chcę na to chodzenie papiery. Czterokrotny złoty medalista olimpijski i trzykrotny mistrz świata w chodzie sportowym może w nich przebierać. Justyna: To prawda (śmiech). Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Początki były trudne? Robert: Miałem dosyć skomplikowaną sytuację rodzinną. Bez wchodzenia w szczegóły, mój patchwork w poprzednim związku kompletnie się nie udał. To było bardzo, bardzo trudne. Mam za sobą ileś takich zakrętów, ale Justynka i ja postanowiliśmy dać sobie szansę. Decyzja, żeby razem zamieszkać, nie zapadła szybko, ale jednak nie czekaliśmy zbyt długo. Oboje byliśmy zdecydowani, żeby być razem. Justyna: Na pewnym etapie życia mamy już w głowie gotowe oczekiwania co do przyszłego partnera, które są jak puzzle. One albo do siebie pasują, albo nie. Po doświadczeniach życiowych, jakie oboje mamy za sobą, już bardziej rozsądnie patrzymy na miłość. Robert: Oboje szukaliśmy punktów wspólnych. Czytaj także: Robert Korzeniowski ożenił się po raz trzeci. Panna młoda wybrała... różową suknię ślubną! Robert Korzeniowski, Justyna Korzeniowska, gala Telekamery 2022, 31.05.2022 rok Okazał się nim sport. Justyna: Gdy przedstawiłam Roberta mamie, ona powiedziała: „Zawsze mówiłaś, że twój mąż powinien uprawiać sport, ale teraz to chyba trochę przesadziłaś”. Nie zmartwiła się dużą różnicą wieku między Wami? Justyna: Wcale nie jest taka duża. To tylko sześć lat, choć zdarza się, że w mediach jest napisane, że 16. Robert: Justynka młodo wygląda. Aż sam się na początku przestraszyłem, że zaczyna mi się podobać kobieta, która może mieć, o Boże!, trzydzieści kilka lat. Justyna: Ulżyło ci, gdy okazało się, że mam ponad 40. Pewnie się bałeś, że pisano by o tobie, że pięćdziesiątka na karku i zgłupiałeś (śmiech). Robert: Ucieszyłem się, bo w naszym wieku, z naszymi doświadczeniami możemy podjąć decyzje, tak jak mówisz, rozsądne, a nie czysto emocjonalne. Źródło: Viva.pl fot. Justyna i Robert Korzeniowscy w sesji do VIVY! Na zdjęciach Justyna wystąpiła w kreacjach od Izabeli Łapińskiej.
Z morza, i z marzeń. Oto najpiękniejsze oblicze Gdyni, którego nie znają turyści
Gdynia to symbol sukcesu międzywojennej Polski. Piękne miasto, które powstało w ciągu jednego pokolenia z małej wioski. Jaka jest współczesna Gdynia, co to jest gdyńskość i gdyńska duma? Rozmawiamy z Aleksandrą Boćkowską, autorką znakomitej książki „Gdynia. Pierwsza w Polsce”.
W rozmowie z Agnieszką Dajbor Aleksandra Boćkowska opowiada o swojej fascynacji Gdynią. O mieście, do którego przeprowadziła się z Warszawy, o którym napisała książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Mówi o micie „miasta z morza i marzeń”, dumie jego mieszkańców, skomplikowanych relacjach z Gdańskiem oraz o tym, jak historia i modernistyczne dziedzictwo wpływają na współczesną tożsamość Gdyni. – Dlaczego w 2021 roku postanowiłaś przenieść się do Gdyni, co Cię tak urzekło w tym mieście? Odpowiedź jest prosta – morze! Przyjeżdżałam tutaj, kiedy pisałam książkę „Księżyc z peweksu. O luksusie w PRL”, w 2015 i 2016 roku. Jeden z rozdziałów był poświęcony Gdyni. Już wtedy myślałam, żeby pobyć dłużej, posłuchać, o czym szumią fale. Potem przyjechałam w lecie, podczas pandemii w 2020 roku. W Gdyni były straszne tłumy, bo nie można było wyjechać za granicę. Wszyscy zjechali do nadmorskich miejscowości w Polsce. Żeby oderwać się od zatłoczonego centrum, zaczęłam zwiedzać inne dzielnice. Mam taki zwyczaj, że w różnych miastach oglądam ulicę albo plac Wolności. W Gdyni ulica Wolności jest piękna, położona blisko lasu, zabudowana modernistycznymi willami. Z daleka widać morze i port. Zachwyciłam się i wiedziałam już wtedy, że spróbuję tu zamieszkać. I tak się stało w 2021 roku. Najpierw dwa miesiące spędziłam w Gdańsku. To był trudny czas, od kilku miesięcy trwał drugi lockdown. A ja codziennie jeździłam tramwajem nad morze. Odkrywałam nowe dla mnie miejsca, co zawsze jest ekscytujące. Latem wprowadziłam się do Gdyni i – na razie – zostałam. – Fajnie się mieszka? Zgadzasz się, że Gdynia to jest po prostu raj? Fajnie, choć z rajem byłabym ostrożna. Ludzie mają tu troski i kłopoty, jak w całej Polsce. – Morze jest ważne w codziennym życiu miasta? Prawdę mówiąc, kiedy kolejna osoba z Warszawy mówi, że Gdynia jest wspaniała, bo ma morze, to ludzie patrzą z lekką ironią. Tak jakby morze wystarczyło, żeby wszystko było świetnie. A jak wspomniałam, ludzie mają swoje kłopoty. – Morze powszednieje? Pamiętam, jak moje koleżanki z Sopotu śmiały się, że zawsze idę na spacer plażą, a one nie robiły tego od dwóch lat. Mieszkam dosyć blisko Bulwaru Nadmorskiego, który łączy gdyńskie plaże, i rzeczywiście, jeśli mam czas, lubię tamtędy chodzić. Ale są dzielnice położone dalej, słabo skomunikowane z centrum, gdzie ludzie nie mają morza na wyciągnięcie ręki. I nie zawsze mogą nad nim bywać. Kiedy pisałam książkę, rozmawiałam z dziewczyną, która robi warsztaty o przyrodzie dla młodzieży właśnie z takich dalszych dzielnic. Okazuje się, że dzieciaki nigdy nie były nad morzem. To jest pytanie, co jest dla kogo ważne. Trzeba jednak dodać, że wiele osiedli, nawet tych z PRL-u, jest tak zbudowanych, że praktycznie z każdego okna w bloku widać morze. – Pisałaś w książce „Gdynia. Pierwsza w Polsce”, że szybko byłaś rozpoznawana jako warszawianka, bo sprawiałaś wrażenie, jakbyś stale była w pracy. I przedstawiałaś ludzi przez to, czym się zajmują... Tak, wszystkich przedstawiałam ich zawodem. To jest podobno takie typowo warszawskie. Najpierw się buntowałam, ale uzmysłowiłam sobie, że o moich gdyńskich koleżankach wiem bardzo dużo, ale niekoniecznie to, gdzie pracują. Potem podczas festiwalu filmowego siedzieliśmy w dużej grupie i przysiadła się znajoma z Warszawy. Zapytała na powitanie: „Czym się zajmujecie?”. Wtedy przestałam się buntować. W Gdyni na pewno żyje się spokojniej. Mnie na przykład strasznie cały czas denerwuje, że trzeba 20 minut czekać na autobus. Są dzielnice, gdzie jeżdżą cztery autobusy dziennie. Ale nie mam wrażenia, że dla gdynian to jest wielki problem. Musiałam się też przyzwyczaić, że kawiarnie zamykają się o 18. Za to ludzie uprawiają dużo sportu. Bliskość Półwyspu Helskiego też jest odczuwalna. – Cofnijmy się do przeszłości. Dlaczego przed wojną wybrano właśnie to miejsce do budowy portu i miasta? Gdynia miała być konkurencją dla Gdańska, który był wolnym miastem, ale coraz silniej zaznaczały się w nim wpływy niemieckie. Polska potrzebowała swojego portu. Dlatego już w 1920 roku inżynier Tadeusz Wenda rozpoczął wizję lokalną na polskim Wybrzeżu, żeby wytypować dogodne miejsce do budowy portu – handlowego i wojennego. Miał na liście kilka miejsc: Puck, Rewę, Hel, Tczew oraz łąki między wsiami Gdynia i Oksywie. Wybrano te rozległe łąki z wielu względów: prosta linia brzegowa, dobre podejście do brzegu, odpowiednia głębokość wody. Prace rozpoczęły się wiosną 1921 roku i cała Polska przyjechała budować swoją Gdynię. Ale powstanie portu i miasta to był wielki sukces, zresztą ogromnie w II Rzeczypospolitej rozdmuchany propagandowo. Dużo mówi o tym słynne powiedzenie Kornela Makuszyńskiego, że Gdynia to jest „najpiękniejsze słowo mowy polskiej”. – Piękne miasto „z morza i marzeń” powstało w ciągu jednego pokolenia. Gdyński modernizm w architekturze zachwyca do dzisiaj. Było się czym chwalić. Co ciekawe, on zachwyca od niedawna. Jeszcze w latach 90., nawet na początku XXI wieku, mało kto w Gdyni zdawał sobie sprawę z wartości architektonicznej Śródmieścia. Teraz to już wiedza powszechna. Za to w niepamięć odeszły koszty społeczne budowy portu i miasta. Tę historię – ludzi mieszkających w barakach, czekających na pracę i wypłaty – przypomniał w głośnej książce „Gdynia obiecana” Grzegorz Piątek. Swoją drogą, niektóre z osiedli kleconych prowizorycznie z byle czego przetrwały długie dekady. Nie zmienia to faktu, że budowa portu i miasta była niezwykłym osiągnięciem, które wprawiło gdynian w dumę. To poczucie wyjątkowości pomagało przetrwać trudne chwile i jest do dzisiaj elementem gdyńskiej tożsamości. Widziałam to w reakcjach na moją książkę „Gdynia. Pierwsza w Polsce”. Niektórzy mieli do mnie żal, że pokazałam Gdynię jako zwyczajne miasto i teraz „warszawiacy i częstochowianie nie muszą mieć kompleksów”. Ale też wiele osób dziękowało, że trochę przekłułam balon tej wyjątkowości. Mam wrażenie, że ona czasem przesłania, a na pewno długo przesłaniała codzienność. To, że w dzielnicach nie tak odległych od centrum nie wszędzie jest kanalizacja, że od lat nie można doprowadzić do budowy tunelu pod torami, że brakuje mieszkań komunalnych… Nic nie szkodzi, najważniejsze, że mieszkamy w Gdyni. – Ale po wojnie Gdynia była marginalizowana, powstał nawet pomysł, żeby miasto stało się dzielnicą Gdańska? Forsowano ten pomysł w końcu lat 40. Wojewoda Stanisław Zrałek głosił, że Gdynia jest „złogiem sanacyjnej Polski”. Co ciekawe, gdyńscy działacze tonowali te zapędy, tłumacząc, że mieszkańcy nigdy na to nie pozwolą. I nie pozwolili. Natomiast wiele ważnych instytucji przeniesiono wtedy do Gdańska – urzędy, teatr, redakcję „Dziennika Bałtyckiego”. Gdynia straciła rangę jedynego polskiego portu na Wybrzeżu i najważniejszego miasta. – A to prawda, że między Gdańskiem a Gdynią są ciągle animozje? Tak. Wzięłam kiedyś taksówkę w Gdańsku i w pogawędce przyznałam, że lubię Gdynię. Kierowca rzucił: „Są tacy ludzie”. Jest też taki żart: „Co najlepiej kupić w Gdyni? Bilet do Gdańska”. Oczywiście on ma dwie wersje, w zależności od miasta. Niestety animozje nie kończą się na żartach. Przekładają się na współpracę między miastami. Myślę, że byłaby lepsza, gdyby nie wzajemne uprzedzenia. – W 2011 roku Antoni Krauze dostał nagrodę jury na festiwalu w Gdyni za przejmujący film „Czarny czwartek” o tym, co stało się w grudniu 1970. Słynną „Balladę o Janku Wiśniewskim” śpiewa tam Kazik Staszewski. W grudniu 1970 roku, po tym jak rząd ogłosił podwyżki, zastrajkowali gdańscy stoczniowcy. Doszło do zamieszek, walk ulicznych. W Gdyni protest przebiegał spokojniej, a gdy we czwartek 17 grudnia robotnicy – po apelu wicepremiera – poszli do pracy, wojsko i milicja otworzyły do nich ogień. W okolicy stacji SKM Gdynia Stocznia, a potem podczas zamieszek zginęło tego dnia 18 osób. To jest dla gdynian traumatyczne doświadczenie. Wtedy niektórzy mieli poczucie, że do masakry doszło z zemsty za Gdańsk. Dziś Grudzień ’70 w powszechnej pamięci kojarzy się raczej z Gdańskiem. – W latach 70., kiedy festiwal filmowy przeniesiony został z Gdańska do Gdyni, filmowcy protestowali, że władza odcina ich od źródeł Solidarności, wolności, niezależności i spycha festiwal na ubocze. Ale polubili to miasto, festiwal świetnie się przyjął. Zresztą wkrótce, w 1989 roku, upadł PRL, a Gdynia stała się nowoczesna szybciej niż inne miasta. – Już w latach 90. było tu przecież eldorado. Ulica Świętojańska była jak wizytówka kapitalizmu. Sklepy z superciuchami, kawiarnie pachnące kawą, w nocy jasno od neonów. A dzisiaj? Gdynia się zmienia, nadal jest zamożnym miastem, tylko już nie przez port i stocznię. Blisko Świętojańskiej zbudowano wielkie centrum handlowe, więc oczywiście wszyscy się dziwią, że ulica już nie przyciąga klientów. Do dawnej Świętojańskiej gdynianie mają ogromny sentyment. Z pamięci potrafią wymienić sklepy, które tam istniały, komisy, apteki z zagranicznymi lekami. Drugim takim miejscem jest Miejska Hala Targowa. Warto ją zobaczyć – została zbudowana jeszcze w latach 30., jest ważnym obiektem na szlaku modernizmu. Wpisana do rejestru zabytków, wciąż istnieje, choć pewnie niejeden deweloper marzyłby o tym gruncie. Ludzie coraz rzadziej robią tam zakupy, ale kochają wspominać, jak to dawniej bywało, jakie pomarańcze, dżinsy, nylony, płyty, nawet pisma zagraniczne Pewex za złotówki. – Dzisiaj to tylko nostalgia? Tak, za czasami, gdy Gdynia była miastem marynarzy. Dzisiaj nie ma polskiej floty, a statki zawijają do portu na krótko – wyładunek i załadunek nie są tak czasochłonne. Dawniej dziewczyny marzyły, żeby poznać chłopaka „najchętniej pływającego”. To był prestiż. – A osiedle Zegarkowo jeszcze istnieje? To charakterystyczne miejsce dla Gdyni. Opowiesz o nim? Zegarkowo to było osiedle marynarskie, zbudowane na przełomie lat 70. i 80. Nazwali je tak taksówkarze, bo marynarze przywozili wtedy na handel zachodnie zegarki. W Polsce można było kupić jedynie radzieckie. To były domki-kostki po 140 metrów, z ogródkami. Luksus na miarę PRL-u. Ale wielu marzyło, żeby tak mieszkać. Zegarkowo jest pięknie położone, w Orłowie. Leśna ścieżka zbiega stamtąd na molo. Dzisiaj mało kto pamięta tę nazwę, większość starych willi zastąpiono nowoczesnymi, luksusowymi – na dzisiejszą miarę. – A słynny basen na Polance Redłowskiej? Miał być najpiękniejszym miejscem w Polsce. I chyba był! Zbudowany przy skarpie, z widokiem na morze. Były skocznia, trybuny, brodzik dla dzieci, kawiarnia. Toczyło się życie towarzyskie. Na zdjęciach wygląda to wspaniale, we wspomnieniach woda jest cieplejsza i czystsza, niż była w rzeczywistości. Niestety, ponieważ basen budowano w pośpiechu, to źle zaprojektowano nieckę. Przeciekała. Zamiast ją naprawić, rozpisano konkurs na projekt Parku Morskiego, którego basen miał być jedynie częścią. Ostatecznie z parku niewiele wyszło, a basen – zaniedbany – rozpadł się. Mam wrażenie, że to dosyć charakterystyczne dla Gdyni, gdzie wielkie wizje przysłaniają skromniejsze, ale praktyczne plany i działania. – Co dzisiaj jest atutem Gdyni, jednego z najbardziej słonecznych miast w Polsce? Morze, jednak morze. Niezwykłe jest to, że nad morze wychodzi się prosto z miasta. Są piękne trasy spacerowe, fajnie jest pójść do lasu. Zresztą całe Trójmiasto można przejść lasem. Warto wybrać się na plażę w dzielnicy Babie Doły, tam też jest ładny bulwar. Warto pochodzić po Oksywiu. Jest co robić i oglądać w Gdyni. W Muzeum Miasta Gdyni jest teraz świetna wystawa tkanin Alicji Wyszogrodzkiej, warto tam zajrzeć. – Ale Gdynia to jest dzisiaj turystyczne miasto? Nie, nie ma wielkiego tłumu. Bardzo to sobie chwalę, choć pewnie właściciele knajp i hoteli nie są zachwyceni. Po Monciaku w Sopocie czy Długim Targu w Gdańsku w wakacje nie można przejść. W Gdyni tłumnie jest przez kilkanaście dni w roku, podczas Open'era i Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. – Na koniec chciałam Cię zapytać, dlaczego twoja książka ma tytuł „Gdynia. Pierwsza w Polsce”? Nawiązuje do dumy z Gdyni. To jest chyba najbardziej zadowolone z siebie polskie miasto. Długo Gdynia jako pierwsza w Polsce robiła różne rzeczy – zdobywała dotacje unijne, przejmowała kompetencje od rządu. Ta fraza „Gdynia jako pierwsze miasto w Polsce” weszła urzędnikom w krew i powtarzali ją przy każdej okazji. Podchwycili to prześmiewcy i nazwali tak jeden z krytycznych wobec władz facebookowych profili. – A dlaczego irytuje cię gdyńska gdyńskość? Bo – jak napisał kiedyś wieloletni prezydent Gdyni Wojciech Szczurek – „jest w tym trochę szowinizmu”. To jest urocze, otwarte miasto, ale do pewnych granic. Nieprędko zostaniesz gdynianką, jeśli się tam nie urodziłaś. Promocyjne hasło Gdyni brzmi: „Moja Gdynia”. W dużej mierze nawiązuje do przywiązania mieszkańców do miasta, ale można też czytać to jako: „moja, ale nie twoja”, „moja, ale nie nasza”. Gdynia bywa wyzwaniem.
TYLKO W VIVIE!: Jedna chwila zmieniła wszystko. Lucyna Malec o macierzyństwie i lęku, który nie mija: "Boję się, co stanie się z moim dzieckiem, gdy odejdę. Muszę być nieśmiertelna"
Z okazji urodzin Lucyny Malec wracamy do jednej z najbardziej poruszających rozmów w historii magazynu VIVA!. Aktorka po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o córce Zosi, macierzyństwie i życiu, które w jednej chwili zmieniło swój bieg.
Są rozmowy, do których wraca się mimo upływu lat, bo poruszają swoją szczerością i pozostają aktualne niezależnie od czasu. Wywiad Lucyny Malec dla magazynu VIVA! należy właśnie do takich historii. W 2018 roku aktorka z niezwykłą delikatnością opowiedziała o macierzyństwie, miłości, odpowiedzialności i doświadczeniach, które na zawsze zmieniły jej życie. Z ogromną autentycznością mówiła o codzienności u boku córki Zosi oraz o sile, jaką odnalazła w rodzinie. Z okazji urodzin Lucyny Malec przypominamy tę wyjątkową rozmowę – pełną ciepła, refleksji i życiowej mądrości. ARCHIWALNY WYWIAD VIVY!: Lucyna Malec o miłości do córki i macierzyństwie „Długo wypierałam z głowy fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne”, mówi. Dramatyczne wydarzenia z sali porodowej sprzed 20 lat nadal w niej są. Czy wypracowała zgodę na chorobę dziecka, czy też dalej dręczy ją pytanie: dlaczego?, a także o poczuciu winy i nadziei Lucyna Malec opowiada Krystynie Pytlakowskiej. –Gdy urodziła się Twoja córka Zosia, od razu wiedziałaś, że jest chora? Od razu nie, wszystko działo się bardzo szybko i bardzo dramatycznie. Nie mogłam Zosi urodzić, użyto vacuum i włożono moje dziecko do inkubatora, a ja zasnęłam, bo byłam bardzo zmęczona. Kiedy spałam, córka umierała, ale nie umarła. Wszystko się wydarzyło w trakcie porodu i zaraz po. Choć to było 20 lat temu, nadal tkwię na tej sali porodowej. Następnego dnia zobaczyłam ją zaintubowaną, taką małą biduleczkę. – Ile ważyła? Dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt gramów. Poczekaj, muszę się uspokoić, do dziś na to wspomnienie zaczynam reagować płaczem. Chciałam być dzielna i opowiedzieć ci naszą historię pięknie i z godnością, a jednak 20 lat niewiele zmieniło, to cały czas jest we mnie. – Byłaś przygotowana psychicznie na to, że nie wszystko w czasie porodu pójdzie dobrze? Nie, całą ciążę przechodziłam cudownie. Dramat wydarzył się podczas pierwszej nocy życia mojej Zosi. Czytaj też: Mało kto wie, jak wygląda ich relacja poza kamerami. To dzięki temu ich przyjaźń przetrwała dekady. Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska wyjawiły swój sekret – Wielokrotnie to analizowałaś. Tak, ale już nie chcę tego robić. Raczej zadawałam sobie pytania, co mogłam zrobić, a czego nie zrobiłam, czego nie dopilnowałam, może zaniechałam jakichś badań. Wszystkie moje pytania były do mnie samej. Gdyby wiedza była na tym poziomie co teraz, moja Zosia pewnie byłaby zdrowa. – Co się właściwie wtedy wydarzyło? Dostała drgawek, przestała oddychać, dlatego ją zaintubowano. Podobno zdarzył się też wylew krwi do mózgu, dostała leki przeciwpadaczkowe. – Wszystko przez vacuum? Nie sądzę, ona po prostu nie chciała się urodzić, a ja biorę winę na siebie, że nie umiałam jej do życia zachęcić. Zresztą nie chcę już myśleć o niczyjej winie, nie chcę nikogo oskarżać. – Najgorsze przeżycie dla matki, gdy dowiaduje się, że coś jest z dzieckiem nie tak. Tego nie dowiadujemy się nagle, bo do pewnego czasu nie widać różnic między nim a zdrowymi noworodkami. Od razu zresztą włączono Zosi rehabilitację, jeszcze w inkubatorze. W szpitalu przy Żelaznej była pod bardzo dobrą opieką neonatologiczną. Zosia jest rehabilitowana do dzisiaj. – Nie widać po niej choroby, to bardzo piękna młoda kobieta. Ale jest chora, nie mówi, nie chodzi samodzielnie, nie potrafi się sobą zająć. Gdyby teraz siedziała tu z nami przy stoliku w tej kawiarni, przywitałaby się z tobą, byłaby uśmiechnięta, piłaby sok albo kawę, uczestniczyłaby milcząco w naszej rozmowie, ale gdy zostawi się ją samą, nie wykaże żadnej inicjatywy, nie wykona wokół siebie żadnej czynności. Cały czas trzeba ją stymulować, pobudzać do życia. Wiem, że moja córka jest piękna, a ja widzę, że jest i mądra, i dowcipna, i bystra, ale jestem matką, więc mogę nie być obiektywna. – Jak się z nią porozumiewasz, skoro nie mówi? W szkole Zosia pisze na klawiaturze komputera jednym palcem, ale tam się tak właśnie porozumiewają, umie czytać, zna litery. Natomiast w domu nie chce używać klawiatury i właściwie trzeba się ciągle domyślać, czego pragnie, na co się zgadza, a na co nie. W domu Zosię nazywam „panią prezes”, bo wydaje rozkazy. – Rozkazy? Jak? Wydobywa z siebie pewne dźwięki, umie powiedzieć „tak”, „mama”, a gdy zostaje z kimś, kogo nie zna, szybko potrafi tę osobę nauczyć, jak ma się nią zajmować. Gdy z Zosią niedawno została moja koleżanka, obie pękały ze śmiechu, bo Zosia jej pokazywała, co tamta ma zrobić, a ona tego nie rozumiała. Zosia więc śmiała się w głos. Ona chwyta dowcip sytuacyjny i słowny, lubi czytać. Czytamy teraz „Anię z Zielonego Wzgórza”, w jednej z części Ania ma już pięcioro dzieci. Gdy to przeczytałam, Zosia chwyciła się za głowę: „O matko, zwariować można”. – A w Tobie jest cały czas bunt i pytanie: dlaczego? Czy wypracowałaś już zgodę na chorobę Zosi? Mój bunt polega na tym, że ja cały czas wymyślam coś nowego, co można by jeszcze zrobić, by jej pomóc. Był taki moment, kiedy moje dziecko miało aż za dużo tych zajęć. Trzeba było przystopować, żeby nie zamęczyć jej ćwiczeniami. Ale mimo to co noc zasypiam z myślą: może coś jeszcze można zrobić, może medycyna pójdzie do przodu i „naprawimy” Zosię. Te myśli pozwalają mi w miarę normalnie funkcjonować, bo jest we mnie nadzieja. Wiem, że mam być matką, a nie terapeutką, ale jestem otwarta na wszystkie medyczne nowinki i czuję w sobie taką moc, że mogę zawieźć Zosię wszędzie, dobić się nawet do samego Pana Boga. – Chodziłaś też pewnie modlić się do Świętego Judy. Tak, tak i do wszystkich świętych. – Jak człowiek, matka, może się psychicznie uzbroić na wiadomość, że jej dziecko jest nieuleczalnie chore? To przychodzi powoli, razem z rozwojem dziecka. Gdyby ktoś 20 lat temu powiedział mi, że Zosia będzie w takim stanie, nie wiem, czybym to zniosła, czybym to przeżyła. – Co byś zrobiła? Może bym się położyła i umarła, ale tak naprawdę jak mogłabym zostawić córkę, która ma tylko mnie. – Wiem, że rozstałaś się z mężem, ojcem Zosi. Niewielu mężczyzn może znieść świadomość choroby dziecka. Wychodzą, zamykając za sobą drzwi, i zostawiają kobietę samą z tym zmartwieniem. Też jestem sama, ale jakoś sobie radzę, pomagają mi siostry, ich mężowie, tata daje mi wsparcie na odległość. W tym roku byłyśmy na wakacjach z moją starszą siostrą i jej mężem. Był też z nami Paweł Wawrzecki ze swoją córką i moje dwie przyjaciółki, Bożenka i Ola. Stanowimy trochę dziwną grupę, którą Grecy już znają, bo od 11 lat jeździmy na Kretę, którą wynalazł Paweł. I jest nam razem bardzo wesoło, a nasze niepełnosprawne dzieci czują się tam szczęśliwe, pływają w ciepłej wodzie. Tam odpoczywam i ja, i Zosia. To takie nasze ukochane miejsce na ziemi. A jednocześnie nie robimy przerwy w rehabilitacji, bo Zosia tam dużo się rusza. Ja mam zresztą taki imperatyw, żeby cały czas z nią ćwiczyć. – Cały czas żyjesz pod presją, którą sama na sobie wywierasz. Tak, sama sobie założyłam taki kaptur na głowę, ale przecież jestem otoczona wspaniałymi ludźmi, którzy mają podobny problem. Pracujemy nad tym, żeby siebie rozgrzeszyć, powiedzieć: „To nie moja wina”. Co chwila upadamy i się podnosimy. Takie chwilowe załamania szybko mi przechodzą. Najgorzej jest w listopadzie, to najtrudniejszy miesiąc do przetrwania, depresyjny. Choć podobno nie wyglądam na osobę, która poddaje się depresji. – Umiesz się śmiać, masz dystans do tego, co się dzieje w Twoim życiu. Jesteś chyba za silna na depresję. Moja przyjaciółka czasem zwierza mi się, że bierze jakieś psychotropy, nakazuję jej wtedy: „Pomyśl o swojej babci, którą tak kochałaś, czy ona miała łatwiejsze życie od twojego! Czy miała dużo ciężej? Tak, miała. Czy brała psychotropy? Nie. No to po co ty je bierzesz?”. – Ty nie bierzesz leków psychotropowych? Kiedyś brałam i to był dla mnie okropny czas. Umarła mama, ja kręciłam „Bulionerów”. Mama zabroniła tacie mówić nam, córkom, że jest umierająca. Chciała, żebym spokojnie dokończyła ten serial. Skończyłam i mama umarła. Zosia urodziła się w tym samym dniu, w którym mama umarła – 21 sierpnia. Różnica jest tylko w latach – Zosia w 1998 roku, a śmierć mamy w 2004. Dla mnie to dzień narodzin i dzień śmierci. Jakiś znak od losu? Gdy mama żyła, bardzo mnie wspierała. – Ile miałaś lat, kiedy urodziła się Zosia? Trzydzieści dwa. Czułam się fantastycznie. Poród to wielkie wydarzenie, a poród na krawędzi życia i śmierci… tego się nie da nigdy zapomnieć. To nie tak, jak piszą w różnych gazetkach: „Wczoraj urodziłam, dziś idę do pracy, mam płaski brzuch i w ogóle jestem wspaniała”. Jesteś wspaniała dlatego, że urodziłaś to dziecko, a tak naprawdę to sekundy decydują, czy ono przyjdzie na świat, czy nie, wszystko może się dramatycznie potoczyć. – Ty miałaś bardzo ciężki poród. Krótki i ciężki. Zosia dostała tylko cztery punkty na dziesięć w skali Apgar, zdążyłam ją przytulić i od razu ją ode mnie zabrano. Niedotlenienie nastąpiło później w nocy. – A potem żyłaś w strachu o nią. Najważniejszy był pierwszy rok, żeby usiadła, ruszała się, wodziła oczkami, rozwijała się motorycznie. Ćwiczyłam z Zosią cztery razy dziennie po godzinie, potem ją karmiłam, potem znowu ćwiczyłam. Nie zajmowałam się niczym innym, a żaden lekarz nie miał na tyle odwagi, by powiedzieć mi wprost: „To dziecko jest niepełnosprawne”. Prawdę mówiąc, nigdy tego nie usłyszałam, cały czas tylko mówili, że trzeba rehabilitować, rehabilitować, a co dalej – zobaczymy. Ale potem już nie musieli mi nic mówić, ja wiedziałam i myślałam o tym, jak dam radę. – No i miałaś myśli samobójcze. Oczywiście miałam, ale tylko pod warunkiem, że poszłabym do nieba i że tam nie ma niepełnosprawności naszych dzieci. Teraz nie wiem, kiedy przeleciało tych 20 lat, a ja cały czas jestem w kieracie ćwiczeń, obowiązków, pracy i tak życie upływa. – Mówiłaś, że Zosia chodzi do szkoły. Jest w trzeciej klasie gimnazjum – szkoły dla osób niepełnosprawnych. To bardzo fajna szkoła, na Białołęce, codziennie ją tam zawożę i odbieram. – Jak ona się tam zachowuje? Moja córka jest bardzo kontaktowa, wiele rozumie, fajnie kojarzy, dopiero tam widzę, jaka jest inteligentna na tle innych dzieci, bardziej cierpiących i bardziej upośledzonych, jeżdżących na wózkach. Zosia, jeśli ją podtrzymać, nawet troszkę podbiegnie, a wrzucona do wody pływa. Wiele razy mnie zaskoczyła. – Czym na przykład? Przyszła nowa nauczycielka, z którą Zosia się porozumiewała za pomocą klawiatury. Ale jakoś nie mogły się dogadać, w końcu pani zapytała: „Czy ty do mnie piszesz na tej klawiaturze po angielsku?”. Zośka prawie umarła ze śmiechu, bo tak tę nauczycielkę wkręcała. Ona zapytała: „A skąd znasz angielski?”. „Chodzę z mamą na lekcje”. Rzeczywiście była ze mną kilka razy na konwersacjach, słucha też piosenek po angielsku, odrabia angielski na YouTubie, przy komputerze. Najbardziej mi się w niej podoba, że jest tak nieodgadniona. I uwielbia się popisywać. Znajomi się śmieją, że ma to po mnie. A jak się popisuje, bo pozna kogoś nowego, to od razu ładniej siedzi, lepiej nogi układa. – Pewnie jest trochę próżna, jak każda dziewczyna. Na pewno, lubi się ładnie ubrać, decyduje, co włoży. – Mówisz sobie, że stał się cud, bo Twoja córka żyje i rozmawia z Tobą po swojemu? Nieraz sobie powtarzam: „Jak to dobrze, że Zosia jest, że żyje, choć zawsze będzie problemem”. – Nie przywykłaś jednak do jej choroby. Przywykłam, ale ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna. Przeczytałam o jakiejś kobiecie w Irlandii, ona żyła 140 lat. Pomyślałam sobie, że może i ja dam radę. Ona tak długo żyła dla swojej ziemi, której chciano ją pozbawić. Tylko że ja nie mam ziemi. – Łatwiej by Ci było, gdybyś nie rozstała się z mężem. Nie chcę o nim mówić, bo potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest. – A kiedy jesteś na scenie albo na planie filmowym, potrafisz się całkiem wyłączyć? Tak, bo mam cudowny zawód, właściwie przychodzę na plan, żeby odpocząć. Zapominam o świecie, jestem kimś, w kogo się wcielam. Aktorką chciałam być od dzieciństwa i dziękuję opatrzności, że mi się udało. – Z kim zostawiasz córkę, kiedy grasz? Z opiekunką, ale często zabieram ją do teatru, czeka w garderobie. Wie, że jestem aktorką, i rozumie, że mama wieczorem musi iść do pracy, a gdy podkładam głos w dubbingu, siedzi cichutko. W teatrze też zachowuje się bardzo spokojnie. Kiedyś przed moim wyjściem na scenę powiedziała: „Teraz, mamo!”. Pamiętała. Bardzo mnie tym rozbawiła, ale i wzruszyła. – Zastanawiam się, dlaczego właśnie teraz zdecydowałaś się opowiedzieć o córce. Musiało minąć aż 20 lat? Nigdy to nie była tajemnica, wszyscy moi przyjaciele i znajomi wiedzą o jej stanie – nie ukrywałam tego, ale nadal jest to dla mnie bolesny temat i trudno mi o tym mówić. Poczułam jednak solidarność z protestującymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, nie chciałam się w ten spór włączać, ale pragnęłam pokazać, że stoję po ich stronie, że jestem z nimi. – I zdobyłaś się na odwagę. To heroiczny gest. Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe. – Jak dalej sobie to wyobrażasz? Nie wybiegam myślami w przyszłość. Teraz żyje mi się z Zosią całkiem wygodnie, wszystko mamy poukładane – i szkołę, i pracę i dodatkowe zajęcia. Robię plany tylko wakacyjne, na najbliższą przyszłość. Już zarezerwowałam domek na Krecie na przyszłe lato. – Jesteś bardzo dzielną kobietą. I ta moja dzielność często mnie zaskakuje. Czuję, że mam w sobie ogromną siłę, a poza tym wokół mnie jest mnóstwo wartościowych ludzi, na których pomoc mogę liczyć. – Nie chciałabyś związać się z kimś na stałe? Pytasz o to, czy czuję się samotna? Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu. Chociaż tak naprawdę to obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie. Ale jestem optymistką, nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham i, jak w „Deszczowej piosence”, będę tańczyć na ulicy. Moje życie miało być właśnie takie. Tymczasem w jednej minucie straciłam moje marzenia. Teatr jednak daje mi namiastkę tego, że wszystko w sztuce się dobrze kończy. Może więc w życiu także? Ale żeby nie było za smutno, powiem tylko tyle, że Zosia daje mi wiele szczęścia. Dostarcza powodów do dumy. Nie wyobrażam sobie, jak by to było, gdybym jej nie miała. Nawet nie chcę o tym myśleć. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia Olga Majrowska Stylizacja Michał Koszek/ van dorsen artists Makijaż Iza Kućmierowska/Complete Fryzury Kamil Pecka Produkcja Paulina Aleksiejuk
TYLKO W VIVIE! Omenaa Mensah mówi wprost: „Dzięki pomaganiu poznałam mojego męża”. Tak zaczęła się ich historia
Omenaa Mensah od lat łączy działalność medialną z intensywną pracą charytatywną. W archiwalnym wywiadzie dla magazynu VIVA! z 2023 roku opowiadała o pomocy dzieciom w Ghanie, wsparciu dla Ukrainy, edukacji jako narzędziu zmiany świata oraz projektach, które realizuje wspólnie z fundacjami. Z okazji jej urodzin przypominamy tę inspirującą rozmowę.
Pracuje na pełnych obrotach. Omenaa Mensah prowadzi trzy fundacje, organizuje Wielką Aukcję Charytatywną, założyła Konsorcjum Filantropijne, a kilka razy w miesiącu… zapowiada pogodę. W jej słowniku nie ma słowa „niemożliwe”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o dzieciach ulicy w Ghanie, radości z niesienia pomocy i o tym, z kogo i z czego jest najbardziej dumna. Z okazji dzisiejszych urodzin Omeny Mensah, przypominamy archiwalny wywiad z nią, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku. Omenaa Mensah o pomocy dzieciom w Ghanie i edukacji, która zmienia życie Próbując umówić się z Tobą na wywiad, odkryłam, że Twój kalendarz jest wypełniony po brzegi. Ile godzin dziennie pracujesz? Nie liczę, ale myślę, że około 16. Ale mam wszystko pięknie w tym kalendarzu poukładane. Choć miewam wrażenie, że cały czas jestem w pracy. Tylko że kocham to, co robię, więc nie traktuję tego jako przykrego obowiązku. Prowadzisz fundacje, organizujesz Wielką Aukcję Charytatywną, założyłaś Konsorcjum Filantropijne, wciąż występujesz w telewizji i zajmujesz się pięcioletnim synkiem. Nie jesteś czasem zmęczona? Muszę przyznać, że niedawno przyszłam do biura mojej fundacji, klapnęłam na fotel i powiedziałam dziewczynom, że chyba mi się „duracelki” wyczerpują (śmiech). I nawet mój mąż zaczął ostatnio przebąkiwać, że chyba za dużo wzięłam sobie na głowę, bo zazwyczaj jestem pełna energii, działam jak nakręcona, a teraz nie mam siły. Ale jak się za coś zabiorę, to muszę to dowieźć do końca. A ja nie pracuję na to, żeby na koniec dnia powiedzieć: zarobiłam dla siebie tyle i tyle. Pracuję, żeby mieć pieniądze dla wszystkich, którym dzisiaj pomagam i, co najważniejsze, dla tych, którym obiecałam lepsze jutro. Gdy spotkałyśmy się rok temu, opowiadałaś o dzieciach z Ghany, dzieciach z polskich domów dziecka, którym pomagała Twoja fundacja. Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Wybuchła wojna w Ukrainie… A mi doszli nowi podopieczni. Tamta VIVA! ukazała się dokładnie w dniu ataku Rosji na Ukrainę, 24 lutego. I wszystko okazało się nieważne, choć wówczas rozmawiałyśmy o bardzo ważnych rzeczach – tolerancji, akceptacji. Próbowałam sobie wyobrazić, co czuły i czują osoby dotknięte tym konfliktem. W ciągu kilku tygodni zorganizowaliśmy pomoc ukraińskim kobietom i dzieciom. Wspólnie z mężem stworzyliśmy RiO Edu Centrum, w którym pomagamy mamom z Ukrainy w aktywizacji zawodowej, a ich dzieciom zapewniamy edukację i opiekę terapeutyczną. W ciągu minionego roku przekazaliśmy na pomoc Ukrainie ponad trzy miliony złotych z fundacji i ponad pięć milionów prywatnie; między innymi na konwój polskich serc, który udało się zorganizować i wyekspediować również dzięki mobilizacji i wsparciu polskiego środowiska biznesowego. To ogromna kwota, ale też dowód na to, że na pomocy potrzebującym nie oszczędzasz… Rafał Sonik, który wspiera działania mojej fundacji, powiedział mi kiedyś, że „jakość jest sposobem okazania szacunku”. I jakość od zawsze była dla mnie wyznacznikiem, bo gdybym sama znalazła się w podobnej sytuacji, też chciałabym być potraktowana godnie. Jeśli organizuję obóz dla podopiecznych z domów dziecka, to musi być on na najwyższym poziomie, a program i atrakcje układamy tak, aby były to kolonie, o jakich marzyli. Organizując rzeczy dla potrzebujących, dbam o to, żeby były nowe. Do tej pory wielu ludzi kojarzyło mnie głównie z pomaganiem w Afryce, ale w tej chwili ogromną część środków przeznaczamy także na domy dziecka, bo tam potrzeby są ogromne. Omenaa Foundation wydała na ich wsparcie ponad półtora miliona złotych, czyli trzy razy tyle, co na dzieci w Ghanie. Kiedy poczułaś potrzebę pomagania? Kilka lat temu. Okazuje się, że do pomagania musiałam dojrzeć. Pamiętam, że siedziałam w kawiarni w TVN. Właśnie się rozwiodłam. Pomyślałam wtedy, tak po prostu, że chciałabym swój wizerunek wykorzystać w słusznej sprawie. Jakie to było oczyszczające uczucie! Jak już do tego doszłam, stwierdziłam, że chciałabym pomagać dzieciom w zdobywaniu wiedzy, bo wierzę, że edukacja to najpotężniejsza broń, dzięki której można zmieniać świat na lepsze. Jak mówił Nelson Mandela. Czemu edukacja jest dla Ciebie taka ważna? Ponieważ wiedza to największy ludzki kapitał. Daje wolność i sprawia, że możemy decydować o sobie i o tym, jak ją w życiu wykorzystać, zamiast bezproduktywnie czekać na pomoc od kogoś. Założyłam swoją fundację, by pomagać między innymi tym, którym odebrano szansę na naukę. Potem, po raz pierwszy w życiu, poleciałam do Ghany, gdzie urodził się mój tata. Poleciałaś tam z zamiarem pomagania ghańskim dzieciakom? Wybrałam się w podróż, żeby poznać swoje korzenie. Wtedy też pojawiła się myśl, że muszę tu zbudować szkołę. Znaleźć zaufanych partnerów – nie tylko biznesowych – nie było łatwo, ale udało się! Po wielu podróżach do Ghany i przygodach, jakie tam przeżyłam, trafiłam na salezjanów, którzy prowadzili ośrodek pomocy dla dzieci ulicy. I właśnie tam zbudowałam szkołę Kids Haven School. Jak Cię potraktowano w kraju Twoich przodków? Jak panią z Europy, która zjadła wszystkie rozumy (śmiech). Szybko zostałam przez Ghańczyków sprowadzona na ziemię. Odbyłam spotkanie z wysoko postawionym urzędnikiem, który uświadomił mi, że Afrykanie zawsze będą traktowali mnie jak Europejkę. To mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro jestem czekoladowa, to jestem ich. A tymczasem okazało się, że dla nich jestem… za biała. Wytłumaczył mi też, że jak chcę coś zrobić w Ghanie, muszę uszanować lokalne zasady i nauczyć się z nimi pracować. Co Cię najbardziej zaskoczyło? Na przykład to, że my mamy zegarki, a oni zawsze mają czas. Jeśli przyjeżdżasz z Europy i myślisz, że coś będzie przygotowane na dany dzień, tak jak się umawiałaś, możesz być niemile zaskoczona. Różnice w mentalności pomiędzy nami są naprawdę kolosalne. Myślę, że wynikają one z przeszłości historycznej. Przez setki lat Afrykanie byli niewolnikami. Im zawsze ktoś mówił, co dokładnie mają robić. Na szczęście młode pokolenie Ghańczyków jest już inne. Wielu z nich studiuje za granicą, a potem wraca do Ghany, otwiera swoje biznesy i zaczyna żyć na poziomie, na jakim my funkcjonujemy w Europie. Choć nie wszyscy. Na przedmieściach Akry wciąż mieszkają tysiące bezdomnych dzieci. Nazywa się je dziećmi ulicy i to jest coś, z czym trudno mi się pogodzić. Nie ma dla wszystkich miejsca w wybudowanej przez Ciebie szkole? Niestety nie, do Kids Haven School możemy przyjąć maksymalnie 60 podopiecznych, a szacuje się, że dzieci ulicy jest ponad 61 tysięcy. Mamy rotację, bo staramy się przywrócić te dzieciaki do życia w naturalnych warunkach. Odnaleźć ich biologicznych rodziców lub umieścić w placówkach zastępczych. Próbowałaś kiedyś sobie wyobrazić, że mogłabyś być na ich miejscu? Wielokrotnie… Myślałam też o moich dzieciach, które miałyby mieszkać na ulicy, nie chodzić do szkoły, nie uczyć się i nie mieć szans na godną przyszłość. Dzieci ulicy trafiające do Kids Haven School nie znają innego życia. U nas po raz pierwszy śpią na łóżku, a nie na ziemi, korzystają z normalnej toalety, a dziewczynki dostają podpaski. Ich radość nakręca mnie do działania. Kiedy usłyszałam, że okoliczne jednostki „zajmujące się” tymi dziećmi przestały je przywozić do naszego ośrodka, nie załamałam się. Przeciwnie! Przełożyłam wszystkie możliwe siły na działanie! Kupiliśmy autobus, żeby mieć transport. W najbliższych tygodniach czekają nas kolosalne zmiany. To będzie też czas spotkań z nowymi podopiecznymi, którym, mam nadzieję, odmienimy życie na lepsze. Ile razy byłaś już w Ghanie? Nie liczyłam, ale mam już ghański paszport, z czego się bardzo cieszę. Zabierasz tam swoich bliskich? Byli ze mną Rafał i Vanessa. Mama nigdy nie wyjechała, podobnie jak mój synek Vincent, który ma dopiero pięć lat i jest jeszcze za mały. W przyszłym roku chcemy to nadrobić, dlatego zaplanowaliśmy dłuższą rodzinną podróż do Afryki. Z Ghany niedawno wrócili pracownicy moich fundacji oraz troje darczyńców: Sylwia Dobrzycka, Beata Drzazga i Rafał Sonik – ludzie, którzy przekazali największe dotacje, między innymi na działania pomocowe w polskich domach dziecka, dla dzieci w Ghanie oraz na wsparcie RiO Edu Centrum – dziennego ośrodka pomocy dla uchodźczyń z Ukrainy i ich dzieci. Zależało mi, by poznali drugi, bliski mi świat i na własne oczy zobaczyli, komu i dlaczego pomagam. Janina Ochojska powiedziała w jednym z wywiadów, że pomaganie jest podjęciem decyzji o tym, komu nie pomożesz. Aż ciarki mnie przeszły, gdy to powiedziałaś, ale to do darczyńcy należy decyzja, komu chce przekazać swoje pieniądze. Serce by mi pękło, gdyby ktoś zarzucił mi, że w nieodpowiedni sposób zarządziłam przekazanymi mi środkami, dlatego bardzo dbam o to, żeby działania Omenaa Foundation były transparentne. Założyłam Konsorcjum Filantropijne także po to, by wiedzieć, gdzie i komu trzeba pomóc. Jak działa Konsorcjum Filantropijne? Ma pomóc nam, ludziom czynu, połączyć wiedzę i siły, żeby wspierać się we wzajemnym działaniu. Konsorcjum Filantropijne będzie zrzeszać fundacje działające główne w obszarze edukacji i zdrowia. To właśnie na ich projekty trafi 30 procent kwoty zebranej podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej 2023. Partnerem naszej inicjatywy jest już Fundacja Siepomaga. Z tego miejsca zapraszamy kolejne, które mają ochotę się do nas przyłączyć. CZYTAJ TEŻ: Głos, za którym szalały wszystkie kobiety. Długo zwlekał z założeniem rodziny. Wszystko zmieniła ukochana Leokadia W pomaganiu ważna jest gra zespołowa? W pojedynkę jest ciężko. Trenowałam koszykówkę i wiem, że zespół jest niezwykle ważny, ale musi być w nim kapitan. Pomagać trzeba z głową, dlatego otaczam się ludźmi, którzy rozumieją moją misję. Wyobraź sobie, że jedna dzielnica Akry, Agbogbloshie, jest wysypiskiem elektrośmieci z całego świata. O tym miejscu powstał nawet film „E-Life”. Wygląda to tak, że Afrykańczycy zamawiają z Europy używany sprzęt elektroniczny. Przykładowo ze 100 wysłanych komputerów do wybrzeży Afryki trafia połowa względnie dobrego sprzętu, drugie 50 od razu trafia na śmietnik, czyli do Agbogbloshie, gdzie… mieszkają ludzie! Każdy ma swój rewir i niby-dom. Tuż obok na tej toksycznej elektronice bawią się dzieci, pasą się krowy, chodzą kury i kaczki, a mieszkańcy całymi dniami wydłubują z tych odpadów metale szlachetne – ich jedyne źródło zarobku. Chcesz usłyszeć jeszcze jedną historię? Oczywiście. Ksiądz Piotr, którego poznałam w trakcie poszukiwań miejsca na szkołę, opowiedział mi, że kiedyś zadzwonił do nich producent butów z pytaniem, czy nie potrzebują ich dla dzieci. Potrzebowali, więc przysłał cały tir… kozaków! Rozumiesz? Kozaki w Ghanie! Jest mi wstyd za Europejczyków, którzy mają czelność robić takie rzeczy, ale i za Afrykanów, bo godzą się to przyjmować. Chcę być przykładem, że można pomagać systemowo, rozsądnie i przede wszystkim mieć szacunek do ludzi, którym tę pomoc niesiemy. Mówi się, że dobro wraca. I tak jest! Przecież dzięki pomaganiu poznałam mojego męża. A to, że teraz robimy to razem, jest dla mnie znakiem, że wybrałam dobrą drogę. Fundacje, Wielka Aukcja Charytatywna i wsparcie Ukrainy. Jak wygląda misja Omeny Mensah? Rafała również zainspirowałaś do założenia fundacji. Rafał Brzoska Foundation wspiera młodych ludzi z biednych terenów wiejskich w zdobyciu wykształcenia. Mój mąż też pochodzi ze wsi i było mu w życiu bardzo trudno. Nikt go nie wspierał, nie dawał mu szans na to, że może coś w życiu osiągnąć. Gdy zapytałam, komu chciałby pomagać, odpowiedział, że dzieciakom takim jak on. Dziś mamy pod opieką 26 stypendystów, którzy osiągnęli już naprawdę dużo. Jedna z nich, Julia Stankiewicz, rozpoczyna właśnie pracę w NASA. Rozpiera nas duma! I teraz siedzicie wieczorem przy kolacji i zastanawiacie się, komu jeszcze możecie pomóc? Dokładnie tak! Ale… nie przy kolacji. Naszą salą konferencyjną jest łazienka (śmiech). Wskakujemy do wanny i w niej debatujemy. Mamy z Rafałem spisaną konstytucję miłości, a w niej deklarację, ile rocznie przekazujemy na różne cele, oczywiście poza działaniem naszych fundacji. I tak na przykład, już nie w wannie, ale podczas podróży do Afryki wymyśliliśmy, że zorganizujemy wigilijną kolację dla osób samotnych i ubogich. Chcieliśmy sprawić komuś prezent, a wyszło na to, że zaprosiliśmy dwa i pół tysiąca osób. Skoro wszystko jest transparentne, powiedz, ile pieniędzy w ubiegłym roku przeznaczyliście na działalność fundacji. Ponad cztery miliony złotych przekazaliśmy na stypendia dla podopiecznych Rafał Brzoska Foundation, a ponad półtora miliona złotych trafiło do polskich domów dziecka. Na pomoc Ukrainie przeznaczyliśmy ponad trzy miliony złotych, a na szkołę dla dzieci ulicy w Ghanie niemal 600 tysięcy złotych. W tym roku kwota będzie wyższa, bo planujemy przyjąć więcej podopiecznych. Pieniądze są ogromnie ważne, ale niezwykle istotne jest też to, że jeśli zachodzi taka potrzeba, sami ruszamy do pracy. Kiedy trzeba było wykończyć szkołę, zakasaliśmy rękawy, malowaliśmy, piłowaliśmy drewno i wykonywaliśmy fizyczną pracę. W ten sposób dajemy najlepszy przykład. Może dlatego nasze działania mają tak pozytywny odzew. A jeśli ktoś chce Wam przeszkadzać? Takie osoby odcinamy. Szkoda naszej energii na walkę z ludźmi, którym jest z nami nie po drodze. Dlaczego komuś miałaby przeszkadzać Wasza działalność? Z zazdrości. Wiesz, jak jest. Ludzie często szukają dziury w całym. Może denerwuje ich fakt, że nie muszę nic robić, a jednak robię? Dlaczego nazwałaś fundację swoim imieniem? Moje imię w języku ghańskim oznacza siłę i złoto, ale nie to było powodem. Zrobiłam to z przekory (śmiech). Usłyszałam kiedyś, że nie zawsze w mediach chcą mówić o mojej fundacji. Dlatego pomyślałam, że gdy nazwę fundację moim imieniem, kiedykolwiek będą mówić o jej działalności, będą musieli powiedzieć „Omenaa”. Omenaa Foundation (śmiech). Nigdy się nie poddajesz. W moim słowniku nie istnieje słowo „niemożliwe”. Jak ktoś mi mówi, że czegoś się nie da, to ja mu udowodnię, że jest dokładnie na odwrót. Poza tym jestem zodiakalnym Lwem z ascendentem w Wadze. Lwy są waleczne i pragmatyczne, a Wagi mają artystyczne dusze. Zatem jestem połączeniem pragmatyzmu z nutą artystycznego szaleństwa. To dlatego połączyłaś swoje dwie pasje – pomaganie i sztukę? To dla mnie sytuacja idealna. Od 10 miesięcy przygotowujemy Wielką Aukcję Charytatywną, podczas której odbędzie się licytacja dzieł sztuki znakomitych polskich i zagranicznych artystów. To niesamowite wydarzenie poprzedzi wystawa w Oranżerii przy Pałacu w Wilanowie, zorganizowana przez moją fundację artystyczną OmenaArt Foundation. Udało się nam pozyskać dzieła najlepszych artystów, w tym po raz pierwszy w Polsce będzie można zobaczyć z tej okazji rzeźbę Manolo Valdésa „Reina Mariana”. Zależy mi na tym, by każdy mógł obcować ze sztuką i mógł podziwiać dzieła światowej klasy. Przy każdym projekcie konsekwentnie trzymamy się najwyższej jakości, dlatego 3 czerwca będzie można wylicytować nawet rzeźbę Magdaleny Abakanowicz. Chyba lubisz przecierać szlaki. Pewnie! Jako jedna z pierwszych w Polsce robiłam afrykańskie fryzury i zbiłam na tym niezły biznes. Miałam trzy salony, z którymi współpracowałam jako studentka poznańskiej ekonomii. Zawsze lubiłam iść pod prąd i być w czymś pierwsza. Nigdy się tego nie bałam – mam to po mojej mamusi. Od wielu lat jestem miłośniczką sztuki i designu – teraz mam to szczęście, że rozwijam również moją artystyczną stronę duszy. Rewitalizacja historycznych budynków i dbanie o zachowanie tożsamości kulturowej to główne cele działań mojej nowej fundacji. Tata jest w końcu z Ciebie dumny? Pamiętasz, jak mówiłam, że był dumny, dopiero gdy wybudowałam szkołę w Ghanie! (śmiech) Za to mama zawsze była ze mnie dumna i mnie wspierała, i za to bardzo ją kocham. Czy Twoje dzieci nie są trochę zazdrosne, że tak dużo czasu poświęcasz innym? Różnie bywało. Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas”, ale nie byłam już tak skora, żeby jej cokolwiek w życiu ułatwić. Dzisiaj wie, że wyszło jej to na dobre. Poszła w ślady dziadka, studiuje medycynę i chce zostać lekarzem. Wybrała najpiękniejszy zawód, jaki mogłam sobie dla niej wymarzyć. Jest moją wielką dumą. Wiadomo, że macierzyństwo jest trudne. Ma wzloty i upadki, ale bilans wychodzi na plus. To wielka radość widzieć, gdy twoje dziecko robi coś, co sprawia mu radość. Zaszczepiłaś w niej chęć pomagania. Vanessa od 15. roku życia jeździ na wolontariat do Afryki. Gdy myślę o niej i o tym, jaką drogę wybrała, mam łzy w oczach. Za to Vincent zamiast do przedszkola woli chodzić do RiO Edu Centrum i tam bawić się z dziećmi z Ukrainy. Tłumaczymy mu, na czym polega świat i dlaczego niektórym w życiu się układa, a inni potrzebują naszej pomocy. Choć uczęszcza do fajnego przedszkola, w którym dzieci są mądrze prowadzone, to wierzymy, że najważniejsze są wartości wyniesione z rodzinnego domu. Czego najbardziej nie lubisz oprócz słowa „niemożliwe”? Pytania, po co pomagam. Jeśli ktoś je zadaje, oznacza to, że w ogóle tego nie czuje. Wychodzę z założenia, że wszyscy ludzie są dobroduszni, uczciwi i chcą czynić dobro. Jeśli ktoś nie chce, to niech chociaż nie przeszkadza. Mocno wierzę w to, że każdy ma coś dobrego, co może dać drugiemu człowiekowi. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Nie chciał być „synem sławnych rodziców”. Najmłodszy syn Andrzeja Żuławskiego wspomina ojca. „Dla mnie był bardziej jak dziadek”
Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego od najmłodszych lat dorastał w świecie kina, ale od początku chciał odnaleźć własną drogę. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską Vincent Żuławski opowiada o relacji z ojcem, poszukiwaniu własnej tożsamości, fascynacji filozofią, pracy nad pierwszymi filmami i marzeniu, by być ocenianym za własne dokonania. Z okazji jego 31. urodzin przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! z 2020 roku.
Kiedy rozmawiał z nami w 2020 roku, miał 25 lat i właśnie stawiał pierwsze samodzielne kroki jako reżyser i aktor. Za sobą miał już trudne doświadczenia, przed sobą – ambitne plany i silną potrzebę budowania własnej artystycznej tożsamości, niezależnie od słynnego nazwiska. W rozmowie wraca pamięcią do Andrzeja Żuławskiego, mówi o wyjątkowej więzi z ojcem, wrażliwości odziedziczonej po Sophie Marceau oraz o tym, dlaczego bardziej niż sława liczą się dla niego szczęście, rozwój i tworzenie filmów, które skłaniają do refleksji. Vincent Żuławski o ojcu, matce i własnej drodze. Wywiad VIVY! Czy odziedziczył coś po ojcu – reżyserze, scenarzyście i pisarzu Andrzeju Żuławskim? „Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy”, mówi. A po matce, znanej francuskiej aktorce Sophie Marceau? Po niej odziedziczył wrażliwość. Czy nazwisko jest dla niego obciążeniem, czy przywilejem? A także o poszukiwaniu własnej drogi, załamaniu nerwowym, rodzinnych więziach Vincent Żuławski opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Ma 31 lat. Jest modelem, aktorem. Niedawno wydał tomik wierszy „Le charlatan et autres poèmes”, wyreżyserował film krótkometrażowy „Heurte”, który pokazano na Festiwalu Filmowym w Angoulême, teraz pracuje nad drugim. Syn Sophie Marceau i Andrzeja Żuławskiego reżyserowanie i aktorstwo ma zakodowane w genach. Po szkole podjął studia artystyczne w Londynie. Po ośmiu latach wrócił do Paryża. Do Polski wpadł tylko na chwilę – gra w polsko-włoskiej produkcji „Dom wybranych”. – Przeszedłeś załamanie nerwowe. Jak się dziś czujesz, lepiej już? Tak, ale o tym wolałbym w ogóle nie mówić. Skupiam się na pracy. Właśnie będę reżyserował mój kolejny film, drugi już. Pierwszy nakręciłem kilka miesięcy temu. I był już na festiwalu, teraz jakaś telewizja chce go odkupić. To krótki film, trwa niecałe 10 minut. Ale ten drugi będzie nieco dłuższy, 20-minutowy. Mam superaktorów, produkcję, która mi pomaga we wszystkim. Wolę być nawet reżyserem niż aktorem. – Kiedyś, w wywiadzie do książki „Żuławski. Szaman”, powiedziałeś zupełnie odwrotnie. Ale to już dawno było. Książka wyszła w zeszłym roku, a wywiadu udzieliłem jakieś trzy lata temu. Od tamtego czasu troszkę się zmieniło. A wolę być reżyserem, ponieważ mam wtedy większą kontrolę. Lubię być z aktorami, mówić im, jak mają zagrać. Tłumaczyć, jak widzę graną przez nich postać, co jest nie tak. Że na przykład powinni być bardziej zdenerwowani albo wręcz przeciwnie, na luzie. Albo bardziej egzaltowani. – Masz zapędy jak Twój tata. Trochę tak. Mam analityczny mózg, lubię kontrolować, zgłębiać tajemnice istnienia. Co do tego mam taką hinduistyczną i buddyjską wizję. Ale to już temat na dłuższą rozmowę . – Kiedy zacząłeś się tym pasjonować? Kiedy uczyłem się filozofii w Anglii. A mieszkałem tam przez osiem lat. – Wcześniej jednak chodziłeś do szkoły we Francji. Tak, ale nie podobała mi się ta szkoła. Nie chodziłem na lekcje, miałem słabe oceny. Ogólnie robiłem głupie rzeczy w tym czasie. – Twoja mama pewnie bardzo to przeżywała? Ogólnie było OK. Mama też nie lubiła szkoły, więc po części mnie rozumiała. I to właśnie ona kiedyś mi powiedziała: „Skoro ta szkoła ci nie odpowiada, to dlaczego nie pójdziesz do innej? Takiej, która będzie fajna dla ciebie”. Pojechałem więc do Anglii. I tamta szkoła była niesamowita, artystyczna. Mieszkałem wtedy w internacie. Miło wspominam ten okres. A najlepsze oceny miałem z filozofii – nawet maturę z niej zdawałem. Wtedy też zacząłem czytać książki o buddyzmie. Szczególnie lubiłem Alana Wattsa. To facet, który dużo myślał, też studiował filozofię w Anglii. Poza tym zaciekawiła mnie książka Sogyala Rinpoche, wysokiego kapłana tybetańskiego. Pisze w niej, że życie jest przygotowaniem się do śmierci. – Boisz się śmierci? Nie. Teraz już nie. – A wcześniej? Myślałeś o śmierci? Właściwie też nie, byłem za młody na takie myślenie. Poza tym – wyznając taką filozofię, jaką ja wyznaję – człowiek się tego nie boi. Bo tak naprawdę zdaje sobie sprawę, że wcale nie umiera, że potem jest reinkarnacja, że wraca się jako inny człowiek lub zwierzę. W życiu przede wszystkim jest cel. A ze śmiercią jestem oswojony. To dla mnie normalny temat. – Rozmawiałeś o tym z ojcem? Gdy jeszcze żył, nie interesowałem się tym aż tak bardzo. Ale czasem rozmawialiśmy, choć on generalnie był niewierzący i nie lubił takich tematów. Nie lubił, gdy ktoś go do czegoś zmuszał. Wręcz nienawidził. Ale kiedyś mi powiedział, że jak był w moim wieku, miał te dwadzieścia parę lat, to też interesował się buddyzmem, hinduizmem i że rozumie moje zainteresowania. Wtedy jednak pomyślałem, że on niewiele o tym wie. No ale potem zobaczyłem w jego domu, w Wesołej, mnóstwo książek buddyjskich. Półki były nimi wypełnione od podłogi aż po sufit. Wtedy zrozumiałem, że rzeczywiście je przeczytał w młodości i dużo wie na ten temat. A nie chciał o tym rozmawiać, bo po prostu przestał wierzyć. – Twój tata bardzo Cię kochał. Też mi się tak wydaje. Ja również go bardzo kochałem. – Była między Wami silna więź? Tak, choć przyznam, że dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę. Dużo czytał, ciągle oglądał jakieś filmy. – Razem też oglądaliście? No pewnie! Szczególnie w wakacje, gdy przyjeżdżałem do niego do Wesołej. A przyjeżdżałem co roku, na dwa tygodnie. – Brakuje Ci go? Oczywiście, że tak. – Co byś mu powiedział, gdyby wciąż żył? Zapytałbym, tak ogólnie, co u niego. Czy pracuje nad jakimś filmem lub książką. Co ostatnio fajnego przeczytał, obejrzał. Coś w tym stylu. – Ciekawa jestem, czy On Tobie chciałby coś ważnego powiedzieć. Tego nie wiem. – Miałeś do niego żal, że się nie leczył, że nie walczył? Nie lubię takich pytań. To dla mnie bolesne i zbyt personalne. – Wiem o tym. Ale pomyślałam sobie, że On może już nie chciał żyć… Bo nie chciał. – Miałeś żal do rodziców, że się rozstali? Nie, w ogóle. Ale nie mówmy o moich rodzicach, proszę. – Oni są bardzo znani. Nosisz nazwisko Żuławski, które w Polsce wszyscy znają. To nie jest dla mnie ważne. Przyznam, że jak byłem młodszy, to strasznie przeżywałem, gdy w Paryżu mnie o matkę pytano. A pytano ciągle. Co u niej, czy gra w jakimś filmie… To było straszne! A ja nigdy nie lubiłem, gdy mnie traktowano inaczej, jak kogoś „specjalnego”. Niech pogadają ze mną, z Vincentem, a nie z synem Andrzeja Żuławskiego. – Nie chcesz być synem swojego ojca? To nie o to chodzi. Jestem bardzo szczęśliwy i wdzięczny za wszystko, co mi dał – a dał przede wszystkim dużo wiedzy – ale po prostu nie lubię, gdy wszyscy się mną interesują, moim życiem. I to tylko dlatego, że jestem jego synem. To męczące. – Ja bym chciała, żeby mnie pytano o rodziców. Żeby nie byli zapomniani. Ale mój ojciec i tak nie będzie zapomniany. Tyle książek napisał, tyle filmów zrobił, że ludzie go nie zapomną. Był ważny. – Też chciałbyś być ważny? Nie. Ja po prostu chcę być szczęśliwy, mieć fajnych znajomych, dobrą pracę. Chcę robić filmy i dawać ludziom jakiś moment refleksji. Żeby lepiej rozumieli ten świat. Zobacz też: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Ty już go rozumiesz? Jestem młody, więc na razie słabo rozumiem. Myślę, że mam jeszcze dużo do zrozumienia. – Do czego już doszedłeś? Że nie można się bać śmierci. I jak mówił Gandhi: „Ucz się tak, jakbyś miał żyć wiecznie. A żyj tak, jakbyś miał umrzeć jutro”. Czyli na maksa. – Żyjesz na maksa? W sumie tak. Robię wszystko, żeby tak było. Praca, wyjścia ze znajomymi… – Alkohol? Papierosy? Lubię palić. Alkohol też lubię, ale nie za dużo. Na przykład wieczorem, jak wychodzę gdzieś z kolegami, wypiję piwo. Ale ogólnie nie lubię upijania. Wiem, że ojciec pił za dużo i to go zrujnowało. – Myślisz, że odziedziczyłeś coś po nim? Tak. Pasję do życia. Miłość do sztuki. Do malarstwa, aktorstwa. I chęć poszerzania swojej wiedzy. Bo, tak jak on, lubię czytać książki, oglądać filmy. Żeby nie być po prostu idiotą, a wiedzieć coś o świecie, o życiu ogólnie. Ostatnio na przykład czytam Tołstoja, Dostojewskiego, Hemingwaya. A mówiąc o ojcu, bardzo mi imponowały rozmowy z nim. Rozwijały mnie. – Po mamie masz pewnie wrażliwość. To prawda. – Myślałeś kiedyś o tym, jak wyglądałoby Twoje życie, gdybyś nie wyjechał do Francji, a został w Warszawie? Nie myślałem. Dobrze mi w Paryżu, lubię to miasto. Tam się głównie wychowałem. I do dziś wiodę fajne życie, mam tam dużo znajomych, matkę. A mieszkam w 10. dzielnicy. W „dziesiątej” akurat mieszka dużo młodych ludzi. Lubię na przykład wyjść gdzieś nocą. A znam wszystkie zakamarki w okolicy, ludzi, którzy pracują w barze, w sklepie. Ze wszystkimi jestem na „ty”. Z wieloma osobami się zaprzyjaźniłem. Natomiast tutaj, w Polsce, tak naprawdę niewiele osób znam. Najczęściej widuję się tylko z rodziną. Z Błażejem, Mateuszem, Xawerym… – W Paryżu podobają mi się te małe kafejki. To bistra. Jedzenie tam dobre, kawa pyszna. To taka nasza bohema. No ale teraz COVID i wszystko zamykają już o 21. – Niedawno przyjechałeś do Warszawy. Chciałeś uciec przed COVIDEM? Nie, nie. Wiedziałem, że tutaj jest to samo. A przyjechałem, bo mam tu pracę. Gram w produkcji polsko-włoskiej, właśnie zaczęły się zdjęcia. – Jak to się w ogóle stało, że grasz w tym filmie? Opowiedz mi o tym. Dostałem maila od mojej agencji. Napisali, że kilku Polaków chce się ze mną spotkać i że chodzi o koprodukcję polsko-włoską. Powiedziałem, że pójdę i zobaczę, jak to będzie. No i poszedłem, spotkałem całą ekipę. Gadaliśmy przez godzinę, a parę miesięcy później dostałem wiadomość, że chcą ze mną pracować. Bardzo się ucieszyłem. Tym bardziej że jeszcze nigdy nie grałem w filmie. – To dramat? Tak, „Dom wybranych” opowiada o rzeczywistości medialnej, tytułowy „dom” to miejsce reality show. Musisz go sama obejrzeć, gdy już wejdzie do kin. Ja gram tam ważną rolę, chociaż nie będę na ekranie zbyt długo – przez jakieś 20 minut. Na pewno, co mogę już dzisiaj powiedzieć, to to, że polubiłem ekipę. Kieruje nią inteligentny reżyser, Wojtek Nowak, ma własną wizję. I aktorzy są bardzo fajni, niektórzy w moim wieku, inni troszkę starsi. Zobaczymy, co z tego wyjdzie. Zdjęcia realizujemy blisko Warszawy, a w dalszych planach jest wyjazd do Włoch. – Ciekawa jestem, jak ludzie odbiorą ten film. Nie chcę o tym na razie myśleć, jestem trochę przezorny. Bo jak po- wiem, że film jest super, a wyjdzie kiepsko, to co? Wolę więc na razie nic nie mówić. Tym bardziej że zdjęcia jeszcze się nie skończyły. Gdy się skończą i ludzie zobaczą film na ekranach, wtedy i ja powiem, czy moim zdaniem jest fajny. – Mówisz w nim po polsku? Tak. Miałem lekcje specjalnie dla filmu z polską aktorką. Spotkałem się też, we Francji, z moją nianią z dzieciństwa, która jest Polką. Pomogła mi trochę podszlifować język. Dwa razy przeczytałem scenariusz po francusku i potem zacząłem już po polsku. Na początku jednak strasznie mi szło. Ciągle musiałem się kogoś pytać, co znaczy to słowo, a co tamto. Ale w końcu jakoś skumałem to wszystko. – Gdy spotykałeś się z ojcem, to nie zależało mu, żebyś mówił po polsku? Zależało, chociaż często rozmawialiśmy też po francusku. On lubił ten język. Czytaj też: Nieznane oblicze Andrzeja Żuławskiego. Syn legendy kina po latach ujawnił, co działo się za zamkniętymi drzwiami – A który z krajów uważasz za swoją ojczyznę? Bardziej Francję. Bo lepiej mówię po francusku, o wiele lepiej rozumiem, śmiało mogę czytać w tym języku. A po polsku, jak już wspomniałem, nie bardzo. Gdy tata jeszcze żył, to znacznie lepiej mi wychodziło. Często rozmawialiśmy przez telefon po polsku. A poza tym moja młodsza siostra zawsze miała niańki, które były Polkami. – Twoja mama też umie mówić po polsku? Tak. – Powiedziałeś, że Francja to Twoja ojczyzna. No ale jednak porzuciłeś Francję dla Anglii. I to na parę lat. Tak, to moje ulubione miejsce na świecie. Szczególnie Londyn – niesamowite miasto. Aktywne, kolorowe, dużo się tam dzieje. To najbardziej kosmopolityczne miasto na świecie. Idziesz do Camden, a tam ludzie z Somalii, Brixton – ludzie z Jamajki, South Kingston – Francuzi. Polaków też jest bardzo dużo, szczególnie w Ealing Broadway. A ja bardzo lubię spotykać się z ludźmi z innych krajów. Poza tym w Londynie ludzie nikogo nie oceniają. Możesz być ubrana, jak chcesz, wyglądać, jak chcesz. Najważniejsze, żeby dobrze wykonywać swoją pracę. Tam jest bardzo otwarta mentalność. – No ale Polskę też lubisz? Ostatnio byłem tutaj rok temu. Ogólnie lubię Warszawę, na przykład Saską Kępę. Jest tu taka dobra energia, dużo fajnych knajp. Przypomina mi trochę Berlin. A i ludzie bardzo mili, życzliwi, większość mówi po angielsku. Czasem, gdy nie potrafię wypowiedzieć jakiegoś słowa po polsku, ludzie mi podpowiadają i się uśmiechają. Albo sytuacja sprzed paru dni. Mam problem z toaletą w hotelu, zgłaszam to na recepcji, a oni od razu przepraszają i dają mi najlepszy pokój, de luxe. – Wracając do filmu. Andrzej zapewne byłby zadowolony, że w nim grasz. Nie wiem, może i tak. Albo by sobie pomyślał: Następny w kinie? Dlaczego nie może być inżynierem? – Co Ty opowiadasz?! Na pewno by tak nie pomyślał. Xawery nie chciał Cię wciągnąć do swojej twórczości? Jakoś nie. Poza tym żyjemy w innych krajach. Rzadko się widzimy. – A z siostrą? Mamy świetny kontakt! To superdziewczyna, interesuje się wieloma rzeczami. Jest bardzo mądra i śmieszna. Uczyła się w Anglii, w tej samej szkole, gdzie ja się uczyłem. Niedawno zdała maturę, choć nie wie jeszcze dokładnie, gdzie chciałaby studiować. Myśli o różnych uniwersytetach. W Anglii, Szkocji. – Ty wiedziałeś od razu, że chcesz iść na aktorstwo? Kiedy byłem młodszy, to tak. Jako dziecko oglądałem dużo filmów, zawsze miałem mnóstwo energii, lubiłem udawać innych ludzi. Pomyślałem więc, że jeśli ktoś mi jeszcze za to zapłaci, to czemu nie? Wiedziałem, że to barwne życie. Barwne, ale też wcale nie takie proste. – Aktorstwo masz w genach. Po rodzicach. W genach może i też. Ale przede wszystkim dorastałem w tym środowisku. W dzieciństwie często bywałem na planach filmowych, widziałem, że dzieją się tam interesujące rzeczy. Poza tym rodzice też mi mówili, że to ciekawe zajęcie. – Masz już dziewczynę? Mam. Ale na razie to nic poważnego. – Czego więc mogłabym Ci życzyć? Szczęścia, dobrych kontaktów. No i dobrej pracy. Tyle. – A rodzina? Oczywiście rodzina jest bardzo ważna. Żeby była zdrowa i szczęśliwa. – Własnej nie chcesz założyć? Nie myślisz o dzieciach? Jeszcze nie, jestem za młody. Zobaczymy za 10 lat. View oEmbed on the source website
Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie"
Za sukcesem Gamou Falla stoi człowiek, który od najmłodszych lat uczył go odwagi, wytrwałości i dumy z własnych korzeni. W rozmowie z VIVĄ! aktor z ogromnym szacunkiem opowiada o ojcu i lekcjach, które do dziś wyznaczają kierunek jego życia.
Za spokojem, który dziś emanuje, kryje się historia pełna trudnych doświadczeń, ważnych wyborów i rodzinnych wartości. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall wraca do wspomnień z dzieciństwa, opowiada o dorastaniu między dwiema kulturami i z ogromnym wzruszeniem mówi o ojcu, który przygotował go na życiowe wyzwania i nauczył patrzeć dalej niż tylko na to, co tu i teraz. To poruszająca opowieść o sile rodziny, tożsamości i lekcjach, które pozostają z człowiekiem na całe życie. Gamou Fall w poruszającej rozmowie z VIVĄ! o ojcu: – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. Nie udowadniał mi, że ją ma, ale z mądrością, doświadczeniem i wiedzą czekał, aż sam to zrozumiem. Jako dorosły człowiek zaczynam (śmiech). Głównie mówię o tacie, bo to on wziął na siebie większość spraw związanych z moim wychowaniem. On, czarnoskóry mężczyzna w Polsce, wiedział, jaka będzie moja droga. Moja mama, biała polska kobieta, wiedzieć tego nie mogła. Ale obojgu rodzicom zawdzięczam naprawdę dużo. – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy”
Miłość, odpowiedzialność i dojrzałość przyszły do niej wcześniej, niż wielu mogło się spodziewać. W najnowszym wywiadzie dla VIVY! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o wspólnym życiu z Kevinem Mglejem, sile wyznawanych wartości i relacji, którą zbudowała z jego synem.
Miała 19 lat, gdy powiedziała „tak”, a jej decyzja wywołała lawinę komentarzy. Dziś, mając 21 lat, Roksana Węgiel-Mglej przekonuje, że nie żałuje ani jednej ze swoich życiowych decyzji. W szczerej rozmowie opowiada o błyskawicznym dojrzewaniu, małżeństwie z Kevinem Mglejem, wierze, wspólnym budowaniu przyszłości i relacji z jego synem. Padły poruszające słowa. Roksana Węgiel-Mglej o relacji z synkiem Kevina Mgleja. Tylko w VIVIE! mówi: "Jednak również odpowiadam za jego wychowanie" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. – Oboje jesteście bardzo wierzący? Tak, i był to jeden z ważniejszych tematów, obecny zawsze w naszych rozmowach. – Nie bałaś się wejść w związek ze starszym od siebie mężczyzną z dzieckiem? Bałam się. William, syn Kevina, jest w wieku mojego najmłodszego brata. Nie wiedziałam, jak się odnajdę w roli macochy. Swoją drogą, jakie to nieprzyjemne słowo! Mamy dobrą relację, jesteśmy ze sobą zżyci. Na szczęście udało mi się zbudować relację tak, żeby nie wchodzić w kompetencje mamy. Jednak również odpowiadam za jego wychowanie, bo przecież jest częścią mojego życia. Mimo tego, że mieliśmy z Kevinem podobne poglądy, dobrze się ze sobą czuliśmy, wiele rzeczy się nie zgadzało. Miałam 17 lat i Kevin też miał z tyłu głowy, że wokół naszej relacji może być duże zamieszanie. Oboje mieliśmy wątpliwości, bo nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy. Ale to, co najmniej mi się zgadzało, okazało się najmniejszym problemem. Nasz niełatwy w sumie dwuletni początek bardzo nas wzmocnił. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Aga Zaryan odnalazła pierwszą miłość po blisko 30 latach. Dziś są małżeństwem. „Jesteśmy miłością życia”
Pięćdziesiątka przyniosła jej spokój, którego przez lata szukała. Aga Zaryan otwarcie mówi o terapii, diagnozie ADHD, nowym etapie w życiu prywatnym i miłości, która wróciła po blisko 30 latach. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! zdradza także, dlaczego dziś czuje, że najlepsze wciąż przed nią.
Po blisko 30 latach los ponownie postawił ich na swojej drodze. Gdy zakochali się w sobie po raz pierwszy, ona miała 15 lat, a on 16. Po latach, już po życiowych doświadczeniach i pierwszych małżeństwach, znów się spotkali. Kilka miesięcy temu wzięli ślub, wcześniej przez blisko sześć lat świadomie budując swoją relację i stawiając dobro dzieci na pierwszym miejscu. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! Aga Zaryan po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o swoim życiu prywatnym, wyjaśniając, dlaczego chce dać nadzieję osobom, które po rozstaniu obawiają się, że nie znajdą już spełnionej miłości. Aga Zaryan poślubiła swoją pierwszą miłość. Ich historia zatoczyła koło. Wywiad VIVA! – Za to właśnie kocham jazz. W waszych głosach słychać całą skalę emocji. Kontekst bycia kobietą w jazzie jest dla mnie bardzo ważny. Dojrzały wiek w jazzie jest atutem. Rozgościłam się wygodnie we własnym głosie i ciele. Zdążyłam się poznać lepiej i jestem wdzięczna za to, w jakim punkcie życia się znalazłam. Pomogła mi w tym terapia. Czuję, że w muzyce i życiu nadal wiele przede mną. Jako 30- i 40-latka tkwiłam w potrzasku życia prywatnego. Dopiero pięćdziesiątka przyniosła rodzaj ulgi. Moje życie uczuciowe nareszcie się ułożyło. Staram się odcinać od tego, co mnie obciąża. Czuję, że to dobry moment pod każdym względem. Teraz czas zadbać o siebie, żeby moje ciało i głos mogły kolejne dekady robić to, co w głowie wciąż kiełkuje. – Czuję to samo! Znamienne, że z jednej strony wyczuwam w Pani jakiś rodzaj melancholii, a z drugiej buzującą energię, radość. Mam w sobie dużo chaosu, twórczego fermentu. Kilka lat temu zdiagnozowano u mnie ADHD. Mam głowę pełną pomysłów na kolejne projekty. Zawsze podkreślam, że Aga Zaryan to grupa muzyków, dzięki którym jestem w tym miejscu, w którym jestem, wiele im zawdzięczam. Mam swoje muzyczne plemię, niektórzy jak Michał Tokaj są ze mną od ponad 25 lat, inni pojawiają się po drodze. Gram ze wspaniałymi jazzmanami. Dzięki nim czuję się bezpieczna na scenie i w studiu. To oni pomagają mi ogarnąć to, czego sama nie potrafię. To też menedżerowie. Od ponad czterech lat pracuję z Asią Kalińską. Kobieca energia jest uwalniająca, narzuca inne standardy współpracy i komunikacji. Jeśli dochodzi do napięć, to wyjaśniamy je na bieżąco. Kobiety mają w takich sytuacjach mniejsze ego. Wracając do melancholii i buzującej energii, to tak, mam dwie strony, na scenie częściej pokazuję moją liryczną stronę, na bardziej dynamiczny i szalony album czekają moje przyjaciółki, które od lat powtarzają: „Pokaż swoją dziką, nieokiełznaną stronę, którą znamy od lat”. Nadejdzie i na taką płytę czas. Muzyka mnie uspokaja, wycisza. To przeciwwaga do tego, co dzieje się w życiu prywatnym, gdzie na ogół się spieszę i jestem w biegu. W muzyce mogę też wyrazić sprzeciw, przeciwstawić się temu, co mnie boli. Śpiewając, opowiadam o tym, co dla mnie ważne. – Część płyt nagrała Pani w Stanach, część w Polsce. Na czym polega różnica? Nagrywanie płyt to jak rozdział w książce. Kalifornia ma dodatkową aurę pięknej pogody, słońca, odcięcia od codzienności. Próby organizujemy w domach muzyków. W przerwie chodzimy zjeść coś dobrego, rozmawiamy o życiu, muzyce czy polityce. Kilka dni prób, a potem wspólne spędzanie czasu, na przykład wypad nad ocean czy spacer po górach. Kiedy wchodzimy do studia, płyta powstaje w dwa, maksymalnie trzy dni. Nagrywamy na ogół na tak zwaną setkę, czyli muzycy grają, a ja śpiewam w jednym czasie. Zawsze można poprawić kilka nut, ale jazz smakuje najlepiej, gdy jest zapisem chwili. Tak nagrywa się od dekad. Pytała pani o różnice – w Stanach zawsze czuję się rozpieszczana przez muzyków, bo jestem gościem, Darek Oleszkiewicz, genialny kontrabasista, sprawia, że moje pobyty w LA są dla mnie jak długo oczekiwane święto. – Która płyta jest dla Pani szczególna? Każda. Z płytami jest trochę jak z dziećmi. Nie wyobrażam sobie faworyzowania któregoś, każde ma w sobie coś wyjątkowego. Lubię wszystkie 12 albumów. Od debiutu z udziałem Tomasza Szukalskiego po „Second Time Around”, którą nagrałam w ubiegłym roku w Los Angeles z muzykami z mojego plemienia, czyli Darkiem Oleszkiewiczem, Larrym Koonse’em i Munyungo Jacksonem. W tej konfiguracji spotkaliśmy się po raz drugi po prawie 20 latach. Mój drugi album „Picking Up the Pieces”, od którego zaczęła się kariera Agi Zaryan, był prezentem, który sobie zrobiłam na 30. urodziny. „Second Time Around” na 50. Powrót do tego samego składu i charakterystycznego brzmienia: kontrabas, gitara, instrumenty perkusyjne, gdzie jest dużo przestrzeni na głos. To była cudowna sentymentalna podróż. I jest jeszcze drugi powrót… ZOBACZ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych mogła zostać tenisistką, wybrała inną drogę. Wszystko przez jedną kasetę – …miłosny! Tak, zeszliśmy po blisko 30 latach. Kiedy zakochaliśmy się w sobie, ja miałam 15 lat, Maciek 16. Wpadliśmy na siebie po osobistych turbulencjach, poobijani życiowo, każde z dwójką dzieci z pierwszych małżeństw. Kilka miesięcy temu wzięliśmy ślub. „Przymiarki” trwały blisko sześć lat. Nie na szybko, bo liczyły się dla nas najbardziej dzieci. Czuliśmy podwójną odpowiedzialność za nie, bo miały za sobą trudne emocje rozwodowe. Jeśli teraz my nawalimy, dzieci po raz drugi stracą nadzieję na stałość uczuć. Dane nam jest second time around i powtarzamy często, że jesteśmy miłością życia. Po niełatwych rozstaniach i burzach mamy siebie na dobre i na złe. Wspieramy się pomimo trudności, które niesie życie. Stworzyliśmy patchworkową rodzinę. Wiemy, czego nie chcemy i jak sobie wyobrażamy przyszłość. Nie spijamy sobie zawsze z dzióbków, ale fascynujemy się sobą nadal pomimo upływu lat. Po raz pierwszy mówię więcej o swoim życiu prywatnym, bo naszą historią chcę dać nadzieję tym, którzy decydują się na rozwody. Czasem ze strachu nie dają sobie szansy na spełnioną miłość. Warto uwierzyć, że każda miłość to nowe rozdanie, o ile przepracowaliśmy błędy i zrozumieliśmy, na czym polegały. Nasza relacja jest nie tylko romantyczna, ale też partnerska i to jej siła. Poza tym Maciek jest operatorem, a wcześniej był pianistą klasycznym. Mamy podobną wrażliwość i wspieramy się zawodowo, co jest bardzo ważne w związku. – Co Pani przyniosło życie w jazzie? Spotkania ze wspaniałymi ludźmi. Latami budowałam grono słuchaczy, którzy podchodzili po koncertach i mówili: „Przy tej płycie się zakochałam, przy tym utworze był pierwszy taniec z X, przy tamtej rodziłam dziecko…”. Ktoś kiedyś wszedł na moim koncercie na scenę i się oświadczył. Było to oczywiście zaplanowane. Wybranka serca powiedziała „tak”, a ja przyszłej parze młodej zadedykowałam piosenkę. Śpiewałam też na weselu mojej przyjaciółki, śpiewałam na pogrzebie taty mojej przyjaciółki i na ślubie kościelnym, po którym ksiądz powiedział: „Ładnie pani śpiewa, ale nazbyt to świeckie”. Ostatnio grupa kobiet była na moim koncercie w ramach wieczoru panieńskiego. Muzyka towarzyszy ludziom w ich życiu. Na Akademii Muzycznej w Łodzi studiowałam muzykoterapię. Muzyka nie wyleczy nas z ciężkiej choroby, ale przynosi ukojenie w tym szalonym, bezwzględnym świecie, ma ogromną moc. Wzrusza, łączy. Pozwala zatrzymać się na chwilę, wyciszyć się. Daje tak potrzebny oddech. Jest oazą, schronem, w którym spotykają się pokrewne dusze nadające na tych samych falach wrażliwości. Zapraszam was do tego świata. Już jesienią trasa koncertowa w 12 miastach Polski z piosenkami z najnowszej płyty. Zajrzyj do naszego muzycznego świata. Może znajdziesz w nim coś dla siebie? _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Córeczka jest jego całym światem, nadał jej wyjątkowe imię. Tylko w VIVIE! Gamou Fall szczerze o ojcostwie: „To moja najważniejsza życiowa rola”
Ojcostwo zmieniło jego spojrzenie na świat. W rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o córce, wyjątkowym imieniu, które dla niej wybrał, oraz o wartościach i rodzinnych korzeniach, które chce przekazać kolejnemu pokoleniu.
Jeszcze niedawno zachwycał widzów na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, dziś z jeszcze większym wzruszeniem mówi o roli, która odmieniła jego życie na zawsze. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o ojcostwie, córce, której nadał wyjątkowe imię po senegalskiej babci, oraz o wartościach wyniesionych z rodzinnego domu. To poruszająca historia o korzeniach, tożsamości i miłości, która – jak sam przyznaje – stała się jego najważniejszym życiowym zadaniem. TYLKO U NAS! Gamou Fall o córeczce. Jego pociecha nosi wyjątkowe imię – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. – Tak jak oni Tobie dali senegalskie imię, tak Ty dałeś swojej córce? Moje, Gamou, nie da się przetłumaczyć na polski, a w Senegalu, kraju mojego taty, oznacza święto i narodowe, i religijne. Moja córka ma imię po mojej senegalskiej babci. Zrobiłem to z pełną świadomością, bo chciałbym, żeby mimo tego, że urodziła się w Polsce i jak ja ma białą mamę, wiedziała, że jest i Polką, i Senegalką. Uważam, że człowiek, który nie zna swoich korzeni, dryfuje. Czytaj też: Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot” – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
TYLKO W VIVIE! Jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych mogła zostać tenisistką, wybrała inną drogę. Wszystko przez jedną kasetę
Dla jednych mogła zostać zawodową tenisistką, dla innych aktorką. Los napisał jednak zupełnie inny scenariusz. Aga Zaryan, jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych, świętuje wyjątkowy jubileusz 25/50 – 25 lat od nagrania debiutanckiego albumu i 50. urodziny. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! wraca do momentów, które ukształtowały jej drogę i sprawiły, że jazz stał się miłością na całe życie.
Historia Agi Zaryan mogła potoczyć się na wiele sposobów. Jako nastolatka zdobyła mistrzostwo Warszawy juniorów w tenisie, marzyła również o aktorstwie i przygotowywała się do egzaminów do szkoły teatralnej. Przełom przyszedł jednak wraz z przypadkowym odsłuchaniem nagrania Elli Fitzgerald. To właśnie wtedy odkryła świat jazzu, który całkowicie zmienił jej plany. W wywiadzie udzielonym Beacie Nowickiej dla magazynu VIVA! artystka opowiada o najważniejszych życiowych wyborach, wytrwałości wyniesionej ze sportu oraz drodze, która zaprowadziła ją od warszawskich kortów i szkolnych marzeń aż do wydania debiutanckiego albumu My Lullaby w 2002 roku. Aga Zaryan mogła zostać tenisistką. Dlaczego wybrała jazz? Wywiad dla magazynu VIVA! Dwadzieścia pięć lat od nagrania debiutanckiego albumu i… 50. urodziny. Zawahałam się, bo 10 od razu bym Pani odjęła! (Śmiech). Dziękuję. Pierwszy raz obchodzę jubileusz. Już 25/50? Szybko minęło. Jak mówiła moja mama, „z wiekiem przyspiesza”. Za młodu nie wiedziałam, o co jej chodzi. Mając 50 lat, wiem! Czas pędzi, a powinien zwalniać, bo przecież mamy go coraz mniej. – Zgadzam się! Debiutancką płytę nagrała Pani jako Agnieszka Skrzypek. Porozmawiajmy o tamtej dziewczynie. Pogdybajmy, jak Kieślowski w słynnym filmie „Przypadek”, bo właściwie mogłabym teraz rozmawiać z bardzo znaną tenisistką. Zdobyłam mistrzostwo Warszawy juniorów, mając 14 lat. W świat sportu weszłam późno, mając 10. Miałam ksywkę „Ściana”, byłam wytrzymała fizycznie, odbijałam trudne piłki, biegając bez wytchnienia z rumieńcami na twarzy. Jestem leworęczna, rotacja piłki zwodnicza, czyli niełatwa dla przeciwniczki. Nie byłam wybitna technicznie, ale miałam odpowiedni charakter. Zadziorna, zacięta, równocześnie miałam w sobie pokorę, cierpliwość, nie poddawałam się łatwo. Potem te cechy bardzo mi pomogły w drodze muzycznej. Na scenie debiutowałam blisko 30 lat temu, w nieistniejącym już, legendarnym klubie Akwarium, vis-à-vis Pałacu Kultury. To ciekawe, że cechy charakteru przydatne w sporcie nagle okazały się… – …przydatne w jazzie, sztuce, która wymaga wrażliwości. Z doświadczenia wiem, że trzeba mieć miękkie serce i twardy tyłek. Mam na koncie nie tylko wspaniałe doświadczenia, ale również trudne i stresujące. Mimo to otrzepywałam się, odrabiałam kolejną życiową lekcję i szłam dalej, nie zatracając wrażliwości. Show-biznes jest bezlitosny, cyniczny, bez sentymentów, a sztuką zajmują się często wrażliwcy i ludzie łatwowierni. Zderzenie tych światów bywa trudne. Wracając do tenisa, rodzice wspierali mój wybór, nie narzucali niczego. Nie mając szansy na karierę światową, jako 14-latka zmierzyłam siły na zamiary, porzuciłam zawodniczą grę i podjęłam decyzję, że odchodzę z klubu. Przez rok nadrabiałam zaległości w lekturach, bo w sporcie nie ma dużo czasu na czytanie czy naukę. Co weekend turnieje, prawie dzień w dzień trening. Trafiłam do 2 Społecznego Liceum Ogólnokształcącego i tam poznałam wspaniałych ludzi. W tym roku obchodzę z moimi trzema przyjaciółkami z klasy 35-lecie przyjaźni! Poleciałyśmy na tydzień na cudowny wypad. W liceum chciałam zostać aktorką. Przygotowywałam się do szkoły teatralnej. Miałam wybrany program: monolog Joanny d’Arc, fragment „Niebezpiecznych związków” i „Pana Tadeusza”, opowiadanie Mrożka. – Bardzo ambitnie! Na tym się skończyło. Rok wcześniej zdałam do Szkoły Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina na wydział piosenki. Od kolegi dostałam przegraną na kasetę w piracki sposób płytę Elli Fitzgerald. Rzucił: „Posłuchaj tej wokalistki, pasuje do ciebie”. No i wpadłam jak śliwka w kompot. To była miłość od pierwszej frazy. Do egzaminów na PWST nawet nie podchodziłam. Rok później wysłałam swoje pierwsze demo do Stanów i dostałam stypendium na wspaniałe letnie warsztaty jazzowe Stanford Jazz Workshop. Z Kalifornii trafiłam do Nowego Jorku. Zachłysnęłam się klubami nowojorskimi, chodziłam jak zahipnotyzowana z jednego klubu do drugiego i chłonęłam. Te wyjazdy mnie formowały. W 2002 roku wydałam pierwszy album „My Lullaby”. Miłość do jazzu jest bezwarunkowa. Wciąż buzuje we mnie. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot”
Za sukcesem Gamou Falla stoi nie tylko talent, ale także rodzina. W szczerym wywiadzie dla VIVY! aktor opowiada o miłości, ojcostwie i decyzjach, które zmieniły jego życie.
Gamou Fall, aktor, ojciec i zwycięzca ostatniej edycji „Tańca z Gwiazdami”, w szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o sile wyniesionej z domu, miłości, która stała się jego kotwicą, oraz decyzjach podejmowanych z myślą o rodzinie. To wywiad o dojrzałości, odwadze i przekonaniu, że najważniejsze role rozgrywają się daleko poza światłami reflektorów. Gamou Fall o ukochanej Elizie. Razem budują wspaniałą rodzinę | wywiad VIVY! – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. [...] – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. – To ona poniosła największe koszta Twojego udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? Ponieśliśmy oboje. Ale ona miała naprawdę trudno, bo była świeżo upieczoną mamą. Nasza córeczka miała wtedy dopiero kilka miesięcy, a my nie mieliśmy w Warszawie nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale ja dostałem szansę, żeby pokazać ludziom, co mam do zaoferowania, i nie mogłem z tej szansy nie skorzystać. Słucham swojego instynktu. I choć czasem nie do końca wiem, dlaczego powinienem coś zrobić, mam świadomość, że kiedyś to mi się może do czegoś przydać. Szczerze, pomyślałem, że udział w „Tańcu z Gwiazdami” da mi rozpoznawalność i przełoży się na inne propozycje zawodowe. Nie pomyliłem się. Przez trzy miesiące byłem na przykład na pierwszym miejscu wyszukiwań na Filmwebie. A że wiedziałem, że fizycznie dam radę, bo pod tym kątem jestem świetnie przygotowany, przyjąłem propozycję. Podjęliśmy z Elizą świadomą decyzję. Oboje wiedzieliśmy, że robię to dla naszej rodziny, żeby zabezpieczyć przyszłość naszej córki. Oczywiście to było dla Elizy cholernie trudne i wywoływało napięcia. To nie był dla nas łatwy moment. Zawsze coś jest niestety kosztem czegoś innego. Trzeba mieć dużo mądrości i szczęścia, żeby się nie wykoleić przy okazji. Ale to jest jednak nasza wspólna walka, bo jesteśmy teamem, w którym koszta podjętych decyzji rozkładają się na dwoje. My dzielimy się zadaniami, a każde z nas w swojej sferze mierzy się z trudnościami i obowiązkami. Jeden statek, jeden kierunek, ale różne obowiązki. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Jest jej trzecim mężęm. Katarzyna Grochola w szczerym wyznaniu o miłości po sześćdziesiątce. "Po raz pierwszy zrozumiałam..."
Nie planowała kolejnego ślubu. On również był przekonany, że najważniejsze życiowe decyzje ma już za sobą. A jednak los postawił ich na swojej drodze dokładnie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewali. Z okazji urodzin Katarzyny Grocholi wracamy do wyjątkowej rozmowy, której pisarka i jej mąż, Stanisław Bartosik, udzielili VIVIE! w 2019 roku. Opowiedzieli nam wtedy o miłości, która przyszła niespodziewanie i okazała się tą najspokojniejszą oraz najpiękniejszą.
Są historie, które z biegiem lat nabierają jeszcze większej wartości. Taka jest opowieść Katarzyny Grocholi i Stanisława Bartosika. Kiedy spotkali się w 2017 roku, oboje mieli za sobą trudne doświadczenia, nieudane małżeństwa i życiowe zakręty. Nie szukali już bajkowych zakończeń, a jednak odnaleźli miłość, która dała im spokój, czułość i poczucie bezpieczeństwa. Gdy odwiedziliśmy ich w 2019 roku, z charakterystycznym dla siebie humorem, dystansem i szczerością opowiedzieli nam o wspólnym życiu, odwadze, by jeszcze raz zaufać, oraz o tym, dlaczego – mimo wcześniejszych rozczarowań – zdecydowali się powiedzieć sobie „tak”. Dziś, w dniu urodzin Katarzyny Grocholi, z przyjemnością przypominamy tę wyjątkową rozmowę. Katarzyna Grochola z mężem - jak się poznali? Ślub, wspólny dom. Wywiad dla VIVY! 2019 Kasiu, jak się teraz nazywasz? Katarzyna: Anna Katarzyna Grochola. Po mężu? Katarzyna: Panieńskie. Kiedyś moja córka nagrała się na sekretarce: „Tu mieszkanie Anny Szelągowskiej, Doroty Szelągowskiej, Katarzyny Szelągowskiej i Katarzyny Grocholi. Wszystkich czterech nie ma nas w domu”. Następnie ona się nazywała Hartwig i Sztaba. A ja się nazywałam Szelągowska-Madalińska, ale zostawiłam sobie tylko Szelągowską ze względu na córkę, żeby nie czuła się tak całkowicie wyobcowana. Ale jak Dorota wyszła za mąż i zmieniła nazwisko, to pozbyłam się wszystkich nazwisk i wróciłam do panieńskiego. A wtedy córka również postanowiła wrócić do panieńskiego. Stanisław: Czego nie rozumiesz? To się nazywa osobowość wieloraka? Katarzyna: W psychiatrii. Ale ja byłam badana w Instytucie Zdrowia Psychicznego i jestem normalna. I mam to na papierze. O! Katarzyna: Myślę, że miałam wtedy depresję. Byłam przed pierwszym rozwodem, nie wiedziałam, co robić. Uczestniczyłam w zajęciach terapii grupowej, ale nic nie mówiłam i grupa przy mnie więdła. Terapeuta więc odesłał mnie do instytutu, gdzie zostałam poddana testowi. Jako osoba z poważnymi zaburzeniami musiałam być pod opieką. Towarzyszyła mi moja biedna matka. Miałam wtedy 30 lat. Co wyszło? Katarzyna: Że jestem świetna. I że mam wziąć odpowiedzialność za życie. Od razu poszłam do rozwodowego adwokata. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Grochola niedawno przeszła operację. W poruszających słowach opowiedziała o tym, co czuła Zostawmy tamto małżeństwo. Chcę zapytać o obecne. Katarzyna: Dziękuję, mamy się świetnie. Mam męża od 10 miesięcy, a mój mąż ma żonę. Mieszkamy w domu pod Warszawą. Ja sprzątam i gotuję. Stanisław: A ja nic? Katarzyna: A ty mi robisz śniadanie. I grasz na pianinie. Jak to się zaczęło? Katarzyna: Musimy o tym mówić? Czy ta wiedza kogoś uszczęśliwi? Tak. Wszyscy kochamy bajki. Katarzyna: Jeżeli tak, to poznaliśmy się przypadkiem dwa lata temu. Staszek od 60 lat ma przyjaciela, który jest ożeniony z moją przyjaciółką. Wpadliśmy na siebie w pewnym dworku na benefisie zaprzyjaźnionego saksofonisty. Ty, Stasiu, schodziłeś po schodach. Stanisław: Ja wchodziłem. Ty schodziłaś, wyszłaś z pokoju. Katarzyna: Okej, schodziłam. Kasia powiedziała wtedy: „Wy się chyba jeszcze nie znacie”. I on nazwiskiem mi, rozumiesz, poleciał. Zapytałam, czy ma jakieś imię. Stanisław: Powiedziałem, że nieciekawe. Chyba się spiąłem. Katarzyna: Pomyślałam sobie: Zupełnie jak bohater mojej książki. I Jeremiasz w „Houston, mamy problem”, i Judyta w „Nigdy w życiu” mieli jakieś wąty do swoich imion. Potem był benefis. Stanisław: Odprowadziłem Kasię do pokoju. Katarzyna: Do drzwi. Już świtało. Usiedliśmy sobie w holu pałacowym. I zapytałeś, czy możesz mnie pocałować. Stanisław: Nie od razu. Katarzyna: Po trzech godzinach. Strasznie mnie to rozbawiło. Aż się zgodziłam. Szybko. Katarzyna: Nie szybko. Ostatni raz zapytał mnie o to kolega na cmentarzu Wolskim. A potem miałam 50 lat przerwy. Stanisław: Też chodziłem na cmentarze, żeby się całować. Kiedy zaczął Pan myśleć, że może być żoną? Katarzyna: Nigdy. Ale zacząłeś od razu pisać do mnie esemesy. Stanisław: Absolutnie nie pomyślałem. Ale był Pan na Waszym ślubie? Katarzyna: Był. Obrączkę od razu zgubił. Stanisław: Trzeciego dnia. Grałem na pianinie, patrzę – nie ma! Nosi Pan duplikat? Stanisław: Tak. Katarzyna: Strasznie się zmartwił, jakbym przestała być jego żoną. Stanisław: Kasia powiedziała: „Nie martw się, pomodlimy się do świętego Antoniego. Znajdzie się”. Modliłaś się o męża? Katarzyna: Wprost przeciwnie. Miałam nieodparte wrażenie, że nie należy zmuszać latarni morskiej do zmiany kursu. No i co się stało, że jednak welon? Katarzyna: Napisałam z Andrzejem Wiśniewskim książkę „Związki i rozwiązki miłosne”. I w tej książce stało, że jeżeli jesteś osobą poważną, jeżeli zaryzykujesz, zaufasz i zawierzysz, to nie ma powodu, żeby czegoś unikać. Pomyślałam sobie: To co, będziemy się sprawdzać przez 10 lat? Ludzie sprawdzają się, żyjąc ze sobą, a nie sprawdzają, żeby potem żyć ze sobą dobrze. Dlaczego ta kobieta, a nie inna? Katarzyna: Mów, to ciekawe. Stanisław: Ten przypadek, ta zbieżność, to spotkanie. Jesteś wyjątkowa, jesteś czarująca. Katarzyna: Czarująca? Nigdy mi tego nie powiedziałeś. Musiał przyjść Romek, wpadaj do nas codziennie! Stanisław: Mądra. Może czasami za mądra. Jak nie mam odpowiedzi, to wtedy za mądra. Na czym Pan gra? Stanisław: Z wykształcenia jestem magistrem sztuki. Skończyłem wydział instrumentalny wyższej szkoły muzycznej w Poznaniu. Katarzyna: Artysta puzonu. Co Pan robi teraz? Stanisław: Rozwijam się. Cudownie. A skąd Pan czerpie środki do życia? Stanisław: Mam bardzo wysoką emeryturę, 2014 złotych. Katarzyna: Ja mam emerytury 535. Teraz rozumiem, dlaczego wyszłaś za Pana! Stanisław: Jakoś sobie radzimy. A wcześniej jak Pan sobie radził? Stanisław: Grałem w Norwegii, pisałem partytury dla orkiestr. Nie było źle. To trzecie małżeństwo Katarzyny. A Pana? Stanisław: Drugie. Już się człowiek wyciszał. Wyprowadziłem się pod Poznań, w ogrodzie ptaszki śpiewały. Ale ostatnio wkurwiały mnie. I jak to jest być mężem Katarzyny Grocholi? Stanisław: Kasia odjęła mi wiele lat. Być mężem Kasi, znaczy być szczęśliwym. I młodszym, chociaż może nie widać po braku włosów na głowie. Jakie przemyślenia po 10 miesiącach? Stanisław: Rzadko wcześniej chodziłem z kobietami po sklepach. Zawsze stałem na zewnątrz i paliłem papierosa. A z Katarzyną wchodzę, oglądam i mnie to nie drażni. Katarzyna: A ja się z nim założyłam, że nauczę się ośmiu taktów sonaty Księżycowej Beethovena. Powiedział, że w życiu. A po dwu tygodniach umiałam już 12 taktów. Zagrasz? (Katarzyna Grochola siada przy pianinie i gra). Stanisław: Tupet w muzyce jest potrzebny. Ale bezczelność? Katarzyna: Uspokój się. Mylę się, bo pisałam książkę i nie ćwiczyłam. Stanisław: Moja córka powiedziała, że mogłabyś być skrzypaczką. Katarzyna: Twoja córka, która jest bardzo dobrą skrzypaczką, powiedziała, że mam doskonałe wyczucie płaszczyzny smyczka. Co Wasze dzieci na Wasz związek? Katarzyna: Dorota lubi Stasia. Ja lubię jego córki. Katarzyna mówi dużo. Pan oszczędnie. Nie bywa to trudne dla Pana? Katarzyna: On mnie nie słucha. Stanisław: Przy Kasi i tak mówię więcej niż zawsze. Jednym z ważniejszych znaków w muzyce jest pauza… Kasia mówi pięknie i mądrze. A jak boli, zakładam słuchawki i gram. Lubię ciszę. Katarzyna: Ja lubię ciszę, jak piszę. Stanisław: Pogadajcie sobie. Ja sobie pogram. (Stanisław wstaje i siada do elektrycznego pianina. Zakłada słuchawki i gra. Słychać tylko lekki stukot klawiszy). Gdzie braliście ślub? Katarzyna: W moim ogrodzie. Nawet nam deszczyk pokropił na szczęście. Lilie kupiliśmy, żeby pachniały. Świadczyniami były siostra Stasia i moja przyjaciółka. Dzieci nie mogły być. Dorota miała zdjęcia, córka Stasia miała koncerty. Więc głupio byłoby zapraszać tylko jego drugie dziecko. Ale zrobimy wesele. Nie mogliście dostosować daty ślubu do kalendarzy córek? Katarzyna: To jest strasznie trudne. Córka Stasia gra w Hamburgu w filharmonii i nie może się zwolnić. A moja prowadzi pięć programów w telewizji i TVN jej nie puści. Na swoim drugim ślubie płakałem. A jak to jest za trzecim razem? Katarzyna: Było bajkowo. Byliśmy wzruszeni. Ludzie mają podstawowe pragnienie, żeby z kimś być. Nie uczepiliśmy się siebie ze Staszkiem, żeby budować wspólne życie, mieć wspólne dzieci, wychowywać wspólne wnuki. Możemy się tylko zaprzyjaźnić, stworzyć coś dobrego. Po co więc ślub? Katarzyna: Deklaracja wobec siebie. Oczywiście, że nam ten ślub nie był do niczego potrzebny. Oprócz tego, żeby siebie poważnie traktować. Papier nic nie daje. Ale brak papieru też nic nie załatwia. Jest asekuranctwem. „W razie czego będzie nam się lepiej rozstać”. A skąd wiara, że tym razem się uda? Katarzyna: Wiara jest zawsze. Nie ma pewności. W żadnym najlepszym, najmłodszym, najcudowniejszym małżeństwie też nie będzie. I jak po 10 miesiącach? Katarzyna: Jakoś lepiej jest po ślubie. Coś się zmieniło na lepsze. Po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, dlaczego ludzie się pobierają. Dla tego stanu wewnętrznej deklaracji, że ja już wiem, że to jest ten człowiek. To mnie uspokaja. Daje więcej pewności. Już nie muszę o wszystko walczyć, wszystkiego wyjaśniać. Nie muszę mówić: „O, jak mnie ciężko wczoraj zraniły twoje słowa, kiedy powiedziałeś: »Odczep się od mojego gotowania«”. Dlatego nie zwracamy uwagi na drobiazgi. Nie masz tak, że budzisz się i myślisz: Co to za obcy facet? Katarzyna: Nie. To jest mój facet. Dlaczego rozpadały się Twoje poprzednie małżeństwa? Katarzyna: W pierwszym małżeństwie byłam lekiem na zdradę. Ale z tego małżeństwa mam fantastyczną córkę, więc jeszcze raz dałabym się użyć jako tego lekarstwa. Drugie małżeństwo było kompletnym nieporozumieniem. Moją kompletną nieświadomością, za szybką decyzją. Nie wiedziałam, że pije, że jego poprzednia żona uciekła. To była ciężka szkoła życia. Tylko trzy lata, które bardzo wpłynęły na moje i Doroty życie. Ona miała gorzej, bo była dzieckiem, a ja – że się tak wyrażę – to piekło jej stworzyłam, przenosząc ją z Warszawy w nieznaną sytuację pod Grodzisk Mazowiecki, półtora kilometra do kolejki WKD. Nie prowadziłam samochodu, byłyśmy całkowicie zdane na mojego męża. Zimą wychodziłam po córkę na stację. Już jako osoba dorosła moja córka powiedziała, że to ją umocniło. Nie złamały nas te rzeczy. Ale było to hardcore’owe doświadczenie. Uciekłyśmy z mojego małżeństwa z niczym. Za 30 tysięcy wybudowałam swój słynny mały domek. Nieotynkowany. Co takiego się dzieje, że Ty i córka ciągle zmieniacie partnerów? Katarzyna: Nie. Ona ciągle nie zmienia. Ja też nie. Większość swojego życia przeżyłam jako samotna osoba. Wchodziłam w zły związek i wychodziłam z niego. Poznawałam kogoś, wydawało mi się, że to będzie to. A potem znowu żyłam sama. Obie miałyśmy odwagę zaryzykować. Czyli na przykład wziąć ślub. Gdybyśmy nie brały ślubu, nikt by nie mówił, że zmieniamy mężów. Czytaj także: Dorota Szelągowska miała nazywać się inaczej. „Wybrałam inne imię, ale twój ojciec bardzo się mu sprzeciwiał” Coś jest niezałatwione we mnie, skoro moje związki się rozpadają, i to się przenosi z pokolenia na pokolenie? Katarzyna: Na pewno jest tak, że coś niezałatwionego w pierwszym związku przenosi się dalej. Należy przyjrzeć się, jaki był mój udział, dlaczego dokonałam takiego wyboru, co mogę zmienić w relacjach? I robię to. Jestem w terapii od paru lat. Twoja córka określiła swego ojczyma mianem pedofila. Katarzyna: Różne wieści się pojawiły parę lat temu. Myślę, że moja córka ma teraz więcej informacji niż ja. Co mogę powiedzieć? Te informacje pojawiły się po Twoim odejściu? Katarzyna: Nie wiem, czy po. Nie skrzywdził mojej córki. Skąd wiesz? Katarzyna: Bo wiem. I ona też to wie. Krzywdził ją w inny sposób. Dlatego napisałaś „Zranić marionetkę”? Kryminał o tym, jak kobieta ofiara mści się na prześladowcach? Skalpelem po penisie! Katarzyna: Dlaczego zemsta? Wszystkie niezałatwione sprawy kiedyś wyjdą. Wszystkie krzywdy dadzą o sobie znać. Takie jest życie. Spotykam się z ludźmi, jestem w terapii, współprowadziłam grupę dla współuzależnionych. Nie mamy pojęcia, co się dzieje w tak zwanych normalnych domach. Wśród ludzi, których znamy, wśród ludzi znanych z telewizji, polityki. I nie chcemy o tym wiedzieć. Ponieważ żona, która jest bita, „to widać sama tego chce”, skoro zostaje z agresorem. Dziewczyna, która jest zgwałcona, „widać sama tego chciała”, skoro do niego poszła. Dziecko, które jest nadużyte, „samo tego chciało”, bo siadało na kolanach. Na miłość boską, co to znaczy? To znaczy, że żadna z osób wydających taką opinię nie ma kompletnie wglądu we własne uczucia albo była nadużyta. Po prostu. Mamy chore społeczeństwo. Na obojętność, brak empatii. Na nienawiść. Radykalizujesz się politycznie? W Twojej powieści zboczeńcy są wśród najwyższych kręgów władzy! Katarzyna: Nie mogę mścić się jako Katarzyna Grochola. Ale mogę więcej jako autorka kryminałów. W fikcji mogę poszaleć. (Od pianina wraca mąż). Pan czytał? Stanisław: Dwa razy do 120. strony. Później Kasia zaczęła zmieniać, poczekam, aż będzie gotowa książka. Miłość po sześćdziesiątce ma inny smak? Katarzyna: Dla mnie jest fajniej. Motyle w brzuchu i w ogóle. Stanisław: Razem mamy ponad 100 lat. Katarzyna: Sto trzydzieści. Stanisław: Ale nie trzeba robić z tego sensacji. To jest normalne. Katarzyna: Robimy wszystko to samo, co młodzi, tylko nie musimy się zabezpieczać przed niechcianą ciążą. ____
Łączyła ich miłość silniejsza od uprzedzeń. Gołda Tencer i Szymon Szurmiej przeżyli razem 44 lata
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie.
Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w rocznicę śmierci Szymona Szurmieja. Archiwum VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. – Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. – Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. – Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. – Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. – Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. – Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. – Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer – Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. – Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. – Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. – Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. – W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. – A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. – Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. – Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. – Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). – Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. – Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. – To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. SPRAWDŹ TEŻ: Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi – A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. – Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. – Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. – Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie.
„Dalej jestem bardzo zakochana”. Karolina Gruszka szczerze o mężczyźnie swojego życia i ich 18-letnim związku
Z okazji 46. urodzin Karoliny Gruszki przypominamy jej wyjątkowo osobisty wywiad dla magazynu VIVA!. Aktorka opowiedziała o miłości do Iwana Wyrypajewa, która trwa już 18 lat, wspólnych duchowych poszukiwaniach, rodzinie i tym, jak mimo życiowych doświadczeń wciąż potrafi z przekonaniem powiedzieć: „Dalej jestem bardzo zakochana”.
Choć ich życie naznaczyły dramatyczne wydarzenia związane z wojną i wyrokiem wydanym przez rosyjski sąd na Iwana Wyrypajewa, Karolina Gruszka nie ma wątpliwości, co pozostaje jej największą siłą. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! (nr 18/2025) aktorka wróciła wspomnieniami do początku ich związku, opowiedziała o kilkunastu latach wspólnego życia, wzajemnym wsparciu i miłości, która – jak sama przyznaje – nie słabnie z upływem czasu. „Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem” – mówi z uśmiechem. Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew. Historia miłości, która trwa już 17 lat. Wywiad VIVA! 18/2025 – Kiedy widziałyśmy się ostatnio, byłaś zakochana i radosna. Nie miałaś dzieci. Mieszkałaś w Moskwie, do Warszawy wpadałaś na chwilę. Wyglądasz tak samo, emocjonalnie coś się zmieniło? Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem (śmiech). Ostatnio policzyliśmy z Wanią, że to już 17 wspólnych lat. Poza tym nie mieszkam już w Moskwie i mam cudowną córkę. – Jak zapamiętałaś Moskwę? Zadajesz mi strasznie trudne pytanie… Oczywiście mam piękne wspomnienia, ale przez wojnę w Ukrainie nie wracam do nich myślami. Bazuję na tym, co tam przeżyłam, czego się nauczyłam, ale nie ma już we mnie sentymentalnych inklinacji. Do garstki przyjaciół Rosjan tak, do miasta – nie. To, co się wydarzyło, wypaliło emocje. Od tamtego spotkania jedna rzecz zmieniła się diametralnie – żyjemy w energii wojny i ja to czuję każdego dnia. Być może jest to spotęgowane faktem, że mam męża Rosjanina, że prowadzę fundację, centrum międzykulturowe, skupiające wokół siebie artystów z doświadczeniem uchodźczym z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Ich dramatyczne historie różnej maści związane z tą wojną są bardzo mocno obecne w moim codziennym życiu. Sprawiają, że dużo myślę na przykład o tym, co będzie, jeśli wojna rozleje się na Europę? Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak się zachować? Nie mam gotowych odpowiedzi na te pytania, mimo że wałkuję je od rana do wieczora. – Sąd w Moskwie nazwał Twojego męża Iwana Wyrypajewa zdrajcą i zaocznie skazał na osiem lat kolonii karnej za sprzeciw wobec wojny w Ukrainie. Po apelacji – siedem i pół. Dla nas to nie są abstrakcyjne liczby. One dotyczą naszego życia, naszej rodziny. Cieszymy się, że jesteśmy w Polsce, że Wania ma polskie obywatelstwo. Mamy bliskich znajomych Rosjan, którzy siedzą w więzieniu, bo nie zdążyli wyjechać, uciec. Żenia Berkowicz, poetka, reżyserka, wrażliwa i niezwykle utalentowana osoba, dostała wyrok za wiersze! Dwójce dzieci odebrano mamę na wiele lat. Takich absurdalnych, a jednocześnie okrutnych i bezwzględnych historii znam mnóstwo. Nie wspominając o tysiącach ukraińskich ofiar wojny. W porównaniu z nimi jesteśmy w naprawdę dobrej sytuacji. Oczywiście musimy uważać, na przykład podróżując. Są kraje, które mają z Rosją podpisaną umowę o ekstradycję i aktywnie z nią współpracują, na przykład Indie, bardzo dla nas ważne, do których wcześniej często jeździliśmy. – Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Niby nic strasznego. Nic, z czym nie można sobie poradzić, a jednak podświadomie cały czas o tym myślisz. Zrobisz jeden nieuważny krok, będzie jakieś międzylądowanie i znajdzie się ktoś „ambitny”, kto będzie chciał się wykazać przed Moskwą. Znana z krytyki Kremla grupa muzyczna Bi-2 została aresztowana na lotnisku w Tajlandii. Czytaj też: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką – W Warszawie czujecie się bezpiecznie? Staram się nie zapuszczać w te rejony, bo nie chcę wpaść w manię prześladowczą. Nie chcę żyć w strachu. Wybieram wiarę w to, że żyjemy w kraju demokratycznym, który ma narzędzia, żeby nas chronić. – Rzadko słyszę tak poruszające wyznanie miłosne, jakie mąż zadedykował Tobie: „W moim życiu są dwa kluczowe wydarzenia. Pierwsze, że się urodziłem, drugie, że spotkałem Karolinę. Ona mnie uratowała. Bez niej by mnie nie było”. Poznaliśmy się w momencie, kiedy oboje byliśmy wewnętrznie pogubieni i poszukujący, a jednocześnie osamotnieni w tych poszukiwaniach. Gdy się spotkaliśmy, rozumieliśmy się intuicyjnie. Zaczęliśmy od mocnych, duchowych poszukiwań. Próbowaliśmy różnych praktyk duchowych, jeździliśmy bardzo dużo po świecie: Tybet, Indie, Indonezja, Peru, na retreaty i warsztaty, spotykaliśmy różnych nauczycieli. W Moskwie razem pracowaliśmy. Na przestrzeni lat wykrystalizowała się z tego wspólna, dość eklektyczna ścieżka. Idziemy nią obok siebie, ale zgodni co do tego, po co tu jesteśmy i jaka jest nasza rola na tym świecie. – Odnalazłaś to, czego szukałaś? Tak. Zaskakujące jest to, że można nie wiedzieć, czego się szuka, a jednak bardzo chcieć szukać. Ja naprawdę nie miałam pojęcia, o co mi chodzi. Wynikała z tego frustracja, wieczny smutek, ale też niepokój, który sprawiał, że szukałam na oślep. Oboje czuliśmy ten niesprecyzowany głód. Myślę, że spotkaliśmy się w momencie, kiedy byliśmy na to gotowi. Po drodze nauczyliśmy się wspierać, ale też szanować odrębność drugiej osoby. – Jaka cecha męża Cię zachwyca? Pierwsza, która przychodzi mi do głowy, to jego odwaga. Odwaga w podążaniu za prawdą. Mówieniu tego, co się myśli. Podawaniu w wątpliwość tego, co wydaje się oczywiste. Prawda daje wolność. Wania jest dramaturgiem, w związku z czym jest bardzo emocjonalny i w tych poszukiwaniach rzuca go w różne strony. Nie boi się pomylić. Nie boi się zapuszczać w rejony, które są niebezpieczne. To bywa trudne, ale myślę, że to jest jedyna droga, jeżeli chcesz zachować swoje człowieczeństwo, szczególnie w czasach, kiedy na co dzień jesteśmy świadkami okrucieństwa i zła, a z drugiej strony hipokryzji naszego zachodniego świata. Miał być ostoją i dawać poczucie bezpieczeństwa, a boleśnie rozczarował. – No cóż… Sprawiasz wrażenie kruchej, a jesteś silna. W filmie „Chopin, Chopin!” grasz hrabinę Delfinę Potocką, przyjaciółkę geniusza. To była fascynująca kobieta. Kiedy przeczytałam jej biografię, pomyślałam, że można o niej zrobić odrębny film. Jej życie obfituje w wątki barwne i tragiczne. Była damą, królową salonów, przyjaciółką Chopina, poetów, malarzy. Kobietą wpływową i majętną, ale też bardzo utalentowaną, o artystycznej duszy, która amatorsko malowała i pisała, ale przede wszystkim przepięknie śpiewała. Robiła ogromne wrażenie na muzykach. Podobno Chopin bardzo lubił, jak grała na harfie. A z drugiej strony urodziła pięcioro dzieci i wszystkie zmarły w młodym wieku. Mąż, hrabia Potocki przez lata maltretował ją fizycznie. A ona nie tylko znalazła w sobie siłę, żeby się rozwieść, ale jeszcze wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tysięcy franków rocznie. Potrafiła zadbać o swoją niezależność finansową. W połowie XIX wieku to był nie lada wyczyn! Otaczali ją zakochani w niej mężczyźni, artyści, których była muzą i z którymi miała bardzo ciekawe relacje. Żałuję, że nie mogliśmy pokazać tego wszystkiego na ekranie. Chopin ją uwielbiał, dawała mu ogromne wsparcie. Oczywiście była wielbicielką jego talentu, ale wytworzyło się też między nimi pokrewieństwo dusz. I to trwało do końca jego życia. Była przy nim, kiedy umierał. Takie role przypominają mi, że film to piękna przygoda. – Grając konkretną postać, przyglądasz się sobie? Zawsze. Każda rola coś mi daje. Gdy czytam scenariusz, zadaję sobie pytanie, co mnie w tej postaci interesuje. Ostatni rok był dosyć różnorodny. Z jednej strony Chopin i Potocka. Z wielką radością wróciłam do muzyki Chopina i do jego życiorysu. To jest film o człowieku z krwi i kości, gdzie przeplata się energia geniuszu muzycznego i energia śmierci. Eryk wspaniale to zagrał, uchylając drzwi do jego wewnętrznego świata. Często słucham „Nokturnów” Chopina, czuć tam cierpienie, smutek i melancholię. Wierzę, że wielka sztuka pomaga oswajać świat. A z kolei w serialu „Breslau” gram psychoanalityczkę Ingę, uczennicę Freuda, która prowadzi własną praktykę. Ciekawa rola, mocno rezonuje z dzisiejszymi czasami. Moja bohaterka nie popiera faszyzmu, ale na biurku postawiła zdjęcie Hitlera i prowadzi terapię dla członka rodziny wysokiego urzędnika SS. Ma dylemat moralny. Jaką cenę jest gotowa zapłacić za możliwość wykonywania zawodu? Czasami myślę o znajomych, którzy zostali w Moskwie, nie popierają polityki Putina, ale żyją tam, robią tam kariery. Wiem, że mają rodziny, dzieci, kredyty… Jednak pracując w Rosji, wspierają system. I tu pojawia się pytanie: Mamy prawo ich oceniać czy nie? Czytaj też: Odnaleźli się w chwili zagubienia, są razem od prawie 20 lat. Ta miłość odmieniła wszystko. Ceniona aktorka tylko nam zdradza sekret związku – Może zostawmy to pytanie bez odpowiedzi... Myślałam na ten temat bardzo dużo i wiem, jak ja chciałabym się w takiej sytuacji zachować. Jednocześnie wzdryga mną, kiedy widzę, jak łatwo przychodzą nam dzisiaj kategoryczne oceny. Niemal w każdej kwestii. Klasyczna mieszczańska postawa – z perspektywy wygodnej kanapy powiem innym, jak mają postępować. Do tego niepotrzebna jest odwaga. Jestem za tym, że skupiać się na sobie. Na tym, by samemu zachowywać się w sposób uczciwy i odpowiedzialny. Na przykład zadając sobie trud, żeby weryfikować bombardujące nas zewsząd informacje. Patrząc na problemy w szerszym kontekście, dostrzegając ich złożoność. Nie powielając propagandowych haseł i nie ulegając zbiorowej nienawiści. – Też tak myślę, ale… wróćmy na bezpieczny teren, czyli do kina, na film „Zamach na papieża” Władysława Pasikowskiego. Ta współpraca była dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nawet sama siebie nigdy nie kojarzyłam z filmami Pasikowskiego. Gdy zostałam zaproszona na casting, zastanawiałam się nawet, czy reżyser w ogóle wie, że ja przyjdę. Czy to był jego plan, czy zaprosiła mnie reżyserka castingu? W międzyczasie przeczytałam scenariusz „Zamachu na papieża” i pokochałam tę postać od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam grać wyraziste, barwne kobiety, których życiowe doświadczenia są dalekie ode mnie. Ta ma na imię Maria, pseudonim artystyczny Bianka, jest prostytutką w hotelu Victoria. Poszłam na casting. Nie znałam wcześniej Pasikowskiego, słyszałam tylko plotki, że trzyma duży dystans do aktorów. I rzeczywiście casting trwał bardzo krótko, właściwie bez żadnego feedbacku. Wyszłam z myślą, że to była totalna katastrofa. Następnego dnia dostałam rolę (śmiech). – Dodam, że taki proces trwa zazwyczaj kilka tygodni. A Pasikowski Cię zobaczył i nie miał wątpliwości. Tego nie wiem. Pamiętam za to, że przez pierwsze dni czułam się zagubiona. Jestem aktorką, która uwielbia próbować, analizować, gadać z reżyserem, szukać nowych rozwiązań. Większość aktorów jest przyzwyczajona do dialogu z reżyserem na planie. Kończy się scena, reżyser przychodzi i mówi, że było fajnie albo że coś trzeba zmienić. A tutaj w ogóle tego nie było. Nie mieliśmy żadnych prób. Musiałam uwierzyć, że reżyser mi ufa, i poczuć, że ja ufam jemu. Zrozumiałam, że muszę znaleźć własny klucz do bycia na tym planie, a to wymagało ode mnie dokopania się do ukrytych pokładów ekstrawertyzmu i przebojowej wiary w siebie. I tak się stało. Poczułam niesamowitą wolność i to było wspaniałe uczucie. Tęskniłam potem i za tą bohaterką, i za tą wolnością. – A wolność w życiu? Żona, matka, kobieta 45-letnia może być wolna? Na tym polega chyba sens. Na poszukiwaniu tej wolności. Wchodzę teraz w nowy etap życia. Skończyłam 45 lat. Zamknęłam jedną połówkę, zaczynam drugą, kompletnie inną, i bardzo mocno to czuję. Nie dlatego, że w lustrze widzę zmarszczki, czuję to wewnętrznie. Odkrywam w sobie nowy rodzaj siły, która domaga się tego, by być z nią w kontakcie. Przed rozpoczęciem wywiadu opowiadałam ci, że chodzę na siłownię. Taka prosta rzecz. Nagle, w czysto fizyczny sposób poczułam, że muszę podnosić ciężary. Mnie samą to zaskoczyło. Całe życie uprawiałam jogę i do tej pory praktykuję, ale teraz siłownia zaczęła tę jogę wypierać. Czuję zmiany na płaszczyźnie psychicznej. Zawsze wydawało mi się, że moim problem jest to, że jestem zbyt emocjonalna. Teraz zaczynam brać odpowiedzialność za swoje emocje, szanować je i doceniać. To pomaga w drodze ku wolności, o którą zapytałaś. Dzięki temu łatwiej mi wychodzić z toksycznych sytuacji, rozróżnić, co jest moje, a co nie. Doszłam do punktu, w którym czuję się wystarczająco silna, żeby nie musieć się już z życiem mocować… Zobacz również: Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk” …tylko? Chcę się na życie otwierać. Dla mnie wolność to świadome przyjmowanie tego, co przyniesie los, a nie wchodzenie z nim w konflikt. Tak naprawdę nie mamy wpływu na to, co do nas przyjdzie. Na końcu zawsze jest zaskoczenie. Nigdy nie wiesz, czy zaraz na ciebie lub twoich bliskich nie spadnie choroba, czy nie wybuchnie pandemia, wojna. Nie wiesz, kto jak się zachowa w trudnej sytuacji. Odkąd Rosja napadła na Ukrainę, wróciłam do książek Viktora Frankla i Etty Hillesum. Historie obozowe, które są opowieściami o znajdowaniu światła w największym mroku. Gdy wokół ciebie dzieje się coś strasznego, nie chcesz w tym zgubić swojego człowieczeństwa. Energia wojenna jest jak tornado, może cię łatwo porwać i sprawić, że zaczynają rodzić się w tobie uczucia, które graniczą z nienawiścią. Nie chcę w swoim życiu nienawiści. I nie chcę, żeby wojna w ten sposób wypaczała moją wrażliwość. – Macie 13-letnią córkę Maję. Staracie się ją jakoś ochronić przed światem zewnętrznym? O czym z nią rozmawiasz? O wszystkim, o czym ona chce rozmawiać. U nas w domu nie ma tematów tabu. Uważam, że rozmowy na trudne tematy są formą ochrony. Więc rozmawiamy, odpowiednio dobierając słowa, o wszystkim: o pandemii, o problemach psychicznych jej rówieśników, o dojrzewaniu, o wojnie, o tym, że tata jest Rosjaninem i ma wyrok, o chorobach w rodzinie. – Domyślam się, że Maja jest bardzo dojrzała. Bardzo mnie zaskakuje swoją dojrzałością. A jednocześnie wciąż ma w sobie dziecięcą wrażliwość. I co ciekawe, sama o nią dba. Bardzo lubię spędzać z nią czas. Kiedy dzieci idą do szkoły, wielu rodziców przestaje im czytać książki. Choć większość czasu Maja sama sobie czyta, mamy rytuał, że jedną książkę ja jej czytam. Zawsze wybieram książkę trochę trudniejszą, która zahacza o tematy ważne, tłumaczącą świat, opisującą rzeczywistość. Teraz czytamy „Świat Zofii” Josteina Gaardera i omawiamy kolejnych filozofów. Czasami czytam jej wieczorem dwie strony, które potem przeradzają się w półtoragodzinną rozmowę o życiu. To jest naprawdę świetne. Bardzo polecam takie wspólne czytanie. – Jak widzisz przyszłość? Staram się pielęgnować w sobie gotowość na wszystko, żeby się potem nie przestraszyć.
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii
Był królem mody lat 90., jedno potknięcie przekreśliło jego karierę. "Byłem wrakiem człowieka". Dziś Arkadius żyje tysiące kilometrów od Polski
5 lipca Arkadiusz Weremczuk, znany światu jako Arkadius, kończy 57 lat. Projektant, który w latach 90. zachwycał świat mody i ubierał największe gwiazdy, po spektakularnym sukcesie doświadczył równie bolesnego upadku. Z okazji jego urodzin przypominamy szczerą rozmowę z Wiktorem Słojkowskim dla magazynu „VIVA!”, w której opowiada o życiu po sławie, depresji, nowym początku w Brazylii i cenie, jaką zapłacił za zaufanie.
Lata 90. w modzie należały do niego. Media go kochały, gwiazdy zabijały się o jego stroje. Jednak wystarczyło jedno potknięcie, żeby wszystko stracił. Sławę, renomę, majątek… Uznany za złodzieja, spakował się i wyjechał w świat. Dziś mieszka w brazylijskim Salvadorze, z dala od błysku fleszy, gdzie odnalazł spokój i zbudował swoje życie na nowo. Z okazji urodzin projektanta przypominamy jego poruszający wywiad dla magazynu „VIVA!” z 2024 roku, w którym bez upiększeń opowiedział o największych sukcesach, bolesnych porażkach i drodze do odzyskania wewnętrznej równowagi. „Byłem wrakiem człowieka”. Jak Arkadius poradził sobie z największym kryzysem w życiu. Wywiad dla VIVY! 16/2024 – Z dala od mediów, gdzieś na końcu globu, bez rozgłosu, w ciszy, poza światem mody, który był dla Ciebie kiedyś najważniejszy... Lubisz to swoje obecne życie? Bardzo. Życie nie może być wiecznie takie samo. Nie zawsze płyniesz na fali, wręcz bardzo często pod falą. Powtarzalność jest cichym zabójcą, mordercą sączącym w nas jad, który sprawia, że pomału umieramy. Pozornie wydaje się bezpieczna, a wcale tak nie jest. Ktoś może stwierdzić, że plotę androny, bo spadłem z wysokiego konia i nie wsiadłem na niego ponownie. Otóż wsiadłem, ale na innego i pogalopowałem w kierunku mi nieznanym. Dziś już znam ten kierunek, ale na razie codzienność mnie nie dopada. Wiem zresztą, jak malować swój świat i nadawać mu żywe barwy. – Kilkanaście lat temu przepadłeś jak kamień w wodę i nikt nie wiedział, co się z Tobą dzieje. Gdzie byłeś, jak Cię nie było? W Brazylii. Mieszkam tam od 17 lat. Dokładnie Salvador okazał się moim rajem na ziemi. Gdy wyjeżdżałem z Londynu, spakowałem wszystko, co miałem, w dwa duże kontenery i postanowiłem zaryzykować, przeprowadzając się do Ameryki Południowej. Nie wziąłem jedynie swoich kolekcji ubrań, oddałem je do przechowalni w Szkocji. – Dobrze Ci tam jest w tym Salvadorze? Bardzo. Zbudowałem tam na nowo swoje życie i z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że była to dobra decyzja, której nie żałowałem przez ułamek sekundy. Początkowo to, co działo się w mediach, było dla mnie niezwykle krzywdzące, bo urządzono na mnie nagonkę. Właśnie VIVA! była jedynym medium, w którym z sercem na dłoni i szczerością opowiedziałem, do czego tak naprawdę doszło w polskiej gałęzi mojej firmy. Wcześniej wymyślano niestworzone historie, głupoty, mające się nijak do prawdy. Oskarżano mnie o malwersacje finansowe. Mówiono, że jestem zwykłym złodziejem, cinkciarzem, który oszukał biednych ludzi, gotowych zainwestować fundusze i majątki życia w moją markę. A ja tego nie doceniłem, wycisnąłem ich jak gąbkę, dając nogi za pas przy pierwszej możliwej okazji. Nie będę się znowu tłumaczyć z tego, jak wyglądała prawda, bo dziś nie ma to już sensu. Kto mnie zna, wie, że nie byłbym w stanie zrobić tych wszystkich rzeczy, o które mnie publicznie oskarżano. – Odchorowałeś to? Byłem wrakiem człowieka, który leżał na ziemi. Nikt nie starał się mi pomóc, a wręcz co chwila ktoś dochodził do mnie, żeby zadać mi kolejny cios, kopnąć z całej siły tak, że traciłem przytomność. Łatwo jest wyżywać się na kimś, kto ledwo jest w stanie wziąć głębszy oddech. Nigdy w życiu nie zaznałem większego bólu, co poskutkowało tym, że zachorowałem na depresję. Ale to nie był czas na rozczulanie się nad sobą. Ratowałem moją londyńską firmę, która też okazała się w opłakanym stanie. Udało się uratować tę komórkę mojego biznesu, bo była ona na tyle mała, że nie wymagała ode mnie ogromu pracy, żeby nie rozsypać się w drobny pył. Skupiłem się wyłącznie na okularach. Prowadziłem firmę razem z jednym asystentem i jakoś pomału nam to szło. Biznes okularowy bardzo się rozwinął, ale poczułem, że znowu znalazłem się w kieracie. Inwestor, który bardzo chciał wejść w moją firmę, zbankrutował w trakcie kryzysu w 2008 roku. Czyli znowu pod górę… – Ty chyba masz życiowego pecha. Mam i pecha, i szczęście. Dziś wiem, że to, co złego wydarzyło się w moim życiu, ten właśnie pech, był po to, żeby mnie uratować. Do tej pory żyłem w bańce, odgrodzony od tego, jak wygląda prawdziwe życie. Że życie to nie tylko tęcza, ale i gradobicie. Problem polegał na tym, że ta bańka wcale nie spełniała funkcji ochronnych, a wręcz przeciwnie. Pogubiłem się, a moja prywatność daleka była od ideału. Bałagan i chaos – tak określiłbym to, co działo się wówczas u mnie. Dopiero wyjazd do Brazylii okazał się remedium na wszystkie negatywne sytuacje, których doświadczyłem. Ci ludzie, którzy byli moimi prawdziwymi przyjaciółmi, zostali i są nimi do dzisiaj. W show-biznesie na próżno szukać przyjaźni, jakie masz z czasów liceum czy studiów. Na szczęście w momencie mojego sukcesu moi prawdziwi przyjaciele byli przy mnie, a ja o nich nigdy nie zapomniałem. Korę Jackowską, jeśli chodzi o świat gwiazd, mogę śmiało nazwać przyjaciółką. Spędziliśmy u mnie w Brazylii wspaniały czas. Kora przyjechała do mnie na miesiąc. Byliśmy w stałym kontakcie. Dużo ze sobą rozmawialiśmy i każde z nas wiedziało, co dzieje się u tej drugiej osoby. Jest też całe gros ludzi, z którymi kontakt potraciłem, a nasze więzi się urwały. Porażka jest najlepszym papierkiem lakmusowym. Kayah jest kolejną osobą, z którą kontaktowałem się prywatnie. Ona ma mieszkanie w Brazylii. I blisko nam do siebie. – Bywasz jeszcze w rodzinnym Parczewie? W trakcie przyjazdu do Polski nie mogłem odmówić sobie wizyty w moim rodzinnym miasteczku. W naszej rodzinie cztery lata temu wydarzyła się dość smutna sytuacja. Odszedł mój tato, więc staram się odwiedzać mamę przynajmniej raz do roku. To niezwykle ważna, jak nie najważniejsza osoba w moim życiu, więc chcę dla niej jak najlepiej. Ma 79 lat. – A babcia Paulina? Ona też zajmowała ważne miejsce w Twoim sercu. Była bardzo ważną kobietą w moim życiu. U niej na wsi się wychowałem i dzięki niej poznałem prostotę życia i prawdziwe szczęście. Tęsknię za nią bardzo, ale najważniejsze, że było nam dane spędzić ze sobą czas. – Dopingowała Cię w modowych planach? Moja babcia nawet nie wiedziała, kto to jest projektant mody. Była już starszą osobą, mieszkała w małym, wiejskim, drewnianym domku. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek komentowała mój pomysł na przyszłość. Zobacz też: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez – Arkadius, odstawałeś od rówieśników? Myślę, że tak. I to bardzo. – Nie piętnowali Cię, że chłopak ze wsi interesuje się modą? W tamtych czasach uznawane było to za niemęskie, wręcz zniewieściałe. Nie sądzę. Parczew to było małe miasteczko, a moi rodzice byli nauczycielami. W pewnym sensie wszyscy mnie respektowali. Oczywiście niektórzy się śmiali, czasami jakieś hasła padały… Ale nie miałem nieszczęśliwego dzieciństwa. – To rodzice zmusili Cię poniekąd, żebyś zdawał na studia na kierunek pedagogiczny? Zdecydowanie tak. W latach 80. w Polsce istniał tylko jeden Instytut Ubioru na Wydziale Sztuk Projektowych w Łodzi. Na roku było 10 miejsc. Na takie uczelnie nie dostawali się normalni ludzie, tylko raczej osoby z koneksjami, dzieci dygnitarzy. – Po pierwszych zajęciach na pedagogice już wiedziałeś, że to jest błąd? Tak, wiedziałem, że to błąd, ale z drugiej strony wiedziałem też, że studia są przedłużeniem młodości i przede wszystkim nauką życia. Poznawałem ciekawych ludzi, miałem też zajęcia z teatru, sztuki. Poszerzałem spektrum mojej pozalicealnej wiedzy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/forum-0424124700-a2a025d.jpg" width="2120" height="1654" alt="Noc Arkadiusa / Arkadius Night, pokaz powstal w oparciu o projekty, ktore mialy swiatowa premiere w lutym 2001 podczas London Fashion Week, wzbogacone kolekcja inspirowana symbolami staroslowanskiej Nocy Swietojanskiej; W-wa, Lazienki, 21.06.2001, nz Arkadius,,Image: 424124700, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no , Credit line:" title="Ubrania zaprojektowal Arkadius - Arkadiusz Weremczuk" /> – Kiedy dostałeś się na studia do Londynu, miałaś poczucie, że złapałeś Pana Boga za nogi? Że to świat Tobie bliższy niż ten, w którym jeszcze do niedawna byłeś? Nie powiedziałbym, że złapałem Pana Boga za nogi, ale poczułem, że moje marzenia mogą mieć przełożenie na przyszłość. Oczywiście w tamtym czasie Central Saint Martins – University of the Arts w Londynie był tak oblegany i tak prestiżowy, że praktycznie każdy, kto tam studiował, automatycznie miał tak zwany attitude, myślał, że już jest „drugim Galliano” czy „drugim McQueenem”. A tak nie było. Zanim dostałem się na studia, przeszedłem jeszcze kurs przygotowawczy w tej samej uczelni, który trwał sześć miesięcy. I na tym kursie przygotowawczym zrobiłem sobie profesjonalne portfolio. W Londynie poznałem Michaela, który okazał się miłością mojego życia. Bardzo dbał o moją edukację, szukał inwestorów, którzy gotowi byli wyłożyć pieniądze na moje prace. Sam miał dużo, ale nie tyle, ile trzeba było, by zbudować firmę. Nasz związek był cudowny, jednak po 11 latach Michael zmarł na nowotwór. – Zabezpieczył Cię finansowo? Dostałem po nim spadek, ale nie były to miliony. Starczył na zakup w Salvadorze przestrzeni biurowej, która lata temu kosztowała grosze. Dziś jest warta dużo więcej, a ja wynajmuję ją firmom na biura, dzięki czemu żyje mi się spokojnie i nie martwię się, jak związać koniec z końcem. – Azyl Arkadiusa to dziś…? Moim azylem jest moja wyspa w Brazylii. Zbudowałem tam dom. Moje życie jest bardzo proste. Wstaję rano i nie śpieszę się, moje poranki są bardzo leniwe. Rozpoczynam „rytuał śniadaniowy”. Zazwyczaj trwa on dwie i pół godziny, a nie ma żadnej siły, która sprawiłaby, żebym ten zwyczaj odłożył na kiedy indziej. – I co robisz? Medytuję, zastanawiam się nad życiem, czasem sprawdzam wiadomości, ale nie za często, żeby prozaiczne sprawy nie odciągały mnie od spokoju. – Jesz w samotności? Tak, nie wyobrażam sobie, żeby jeść w towarzystwie innych osób, nawet najbliższych, bo wiem, że zniszczyłoby to spokój, który wtedy we mnie rośnie. Dopiero po rytuale jestem gotowy, żeby wyjść do świata i spotkać się z innymi. Albo odciąć się na jakiś czas od zewnętrznych bodźców. To ma dużo uroków. – Potrafisz być zdeterminowany, prawda? Tak, bardzo, bardzo. – A teraz jest coś takiego, co byś chciał mieć, osiągnąć, czy masz już wszystko? Mam. – Wszystko? Nie, nie ma na świecie osoby, która miałaby wszystko. Podejrzewam, że mając wszystko, można umrzeć z nudy. – Jesteś dziś w stanie zaufać drugiemu człowiekowi? Po tych przejściach nie, niestety już nie jestem. To znaczy są osoby, którym ufam, ale to są ludzie, których naprawdę bardzo dobrze znam. Mam przyjaciół od wielu, wielu lat, a oni udowodnili mi, że warci są zaufania, bo mnie nie skrzywdzą. Bez gorzkich lekcji nie nauczylibyśmy się niczego w życiu. Dziś ktoś skrzywdził mnie, ale nie zapominajmy, że karma bardzo lubi wracać ze zdwojoną mocą. – Nie żyje się ciężko z takimi traumatycznymi doświadczeniami? Bardzo ciężko. Ale kto obiecywał, że będzie lekko? Niestety nikt (śmiech). Czytaj też: Mieszkali ze sobą po rozstaniu, nie umieli o nim rozmawiać. Takie relacje mają dziś Michał Wiśniewski i Dominika Tajner
Postawił wszystko na jedną kartę i ruszył w zupełnie nowym kierunku. Tylko w VIVIE! Michał Piróg zdradza, czym dziś się zajmuje: "Wiedziałem, że tam odżyję"
Po 25 latach pracy w telewizji Michał Piróg rozpoczął nowy etap kariery. W wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o powrocie do teatru, powodach swojej zawodowej decyzji oraz o tym, co dziś daje mu największą satysfakcję.
Kochał taniec, występował w Teatrze Roma, układał choreografie. Ale tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę. Ponad połowę życia spędził w telewizji. Spragniony ekscytujących doświadczeń Michał Piróg po raz kolejny zrobił woltę. Wrócił na deski teatru i… wyprodukował kosmetyki. O tym, czego szuka w życiu i dlaczego nigdy nie wziął ślubu, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej. Tylko w VIVIE! Michał Piróg o nowej drodze. Czym zajmuje się po odejściu z telewizji? – Czego się nauczyłeś w telewizji? Nie wiem, czy się nauczyłem, ale doświadczyłem tego, jak na moich oczach zmieniają się pokolenia. Uczestnicy kiedyś a dzisiaj to są zupełnie inni ludzie. I każde pokolenie przychodziło po coś innego, z innymi oczekiwaniami, innymi obawami, ograniczeniami i sposobem komunikowania. W normalnym życiu nie potrafiłbym tego dostrzec jak na dłoni. Dzięki temu programowi lepiej rozumiem młodych ludzi – Jesteś dla ludzi wyrozumiały? Nie wydaje mi się. Chociaż staram się kierować mądrą życiową zasadą, że zanim kogoś ocenię, muszę spróbować wejść w jego buty. – Trzeba chcieć. I ja chcę. I tak samo oczekuję, że ktoś spróbuje zrozumieć moje decyzje. Ocenianie z boku bez próby zrozumienia drugiej osoby, jej motywacji jest po prostu głupie. – A Ty rozumiesz swoje motywacje? Już mówiłem, że słucham swojej intuicji. – A Twoja intuicja kazała Ci wrócić do teatru? Wiedziałem, że tam odżyję. I tak się stało. Tam jest inna energia niż w telewizji. Jest kreacja, jest zmienność, bo co roku robię dwa, trzy, czasem cztery tytuły, każdy spektakl jest inny, a wymiana energii między mną a widownią jest cudowna. Poza tym byłem już coraz bliżej ukończenia projektu, nad którym pracowałem od dawna, i to po prostu był ten czas. Poza tym byłem przebodźcowany, znudzony tym, co widzę na Instagramie, plastikowością otaczającego mnie świata i wszechobecnym dążeniem do sukcesu za wszelką cenę. I tym, że staliśmy się tak poprawni politycznie, że aż poczułem się tym sterroryzowany, bo uważam, że młode pokolenie terroryzuje starsze pokolenie: „Źle się na mnie spojrzałeś. To mnie demotywuje”. Nikt mi nie będzie mówił, jak mam postrzegać świat. Ty sobie postrzegaj, jak chcesz, daję ci wolność. Ale ty swoją wolnością nie zabieraj mi mojej. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Ani przez chwilę nie żałowałeś, że po tylu latach nie weźmiesz w tym udziału? Dlatego właśnie od razu wszystkim powiedziałem, że rezygnuję. Żeby nie było tak, że następnego dnia budzę się wyspany i zadowolony i zmieniam zdanie. A tak było w poprzednich latach. Przed spotkaniem z dyrektor programową zacząłem sobie przypominać, co przeżyłem w telewizji przez 25 lat, i wtedy ogarnęła mnie panika, bo rozstaję się z instytucją, w której byłem większą część mojego życia. Ale włączyłem serial, wyciągnąłem się i mi przeszło (śmiech). Opowiem ci jeszcze jedną anegdotkę. Dzień przed spotkaniem zamówiłem kwiaty na to spotkanie. Rano wchodzę do kwiaciarni i widzę wielki wieniec pogrzebowy z szarfą z napisem „Ostatnie pożegnanie”. Wystraszyłem się, że pani kwiaciarce coś źle wytłumaczyłem, i pytam, czy to dla mnie. Wyobraziłem sobie, jak z tym wieńcem wkraczam do siedziby stacji (śmiech). A przecież ja nie zatrzaskuję drzwi, bo nigdy nie wiadomo, gdzie jaka przygoda na mnie czeka. – Na razie szukasz przygód na scenie? Ach, to jest wieczna zabawa i spełnienie marzenia. Coś kreuję, stwarzam jakąś postać, przez parę godzin jestem kimś innym. [...] – Dostrzeżono Cię i grasz bardzo dużo. Zagrałem w jednym przedstawieniu, ktoś mnie w nim zobaczył, zaprosił na przesłuchanie i tak to się potoczyło. Jeśli mamy cierpliwość i pokorę, to powinno się udać. Każda mini rzecz, jaką robimy w życiu, przybliża nas lub oddala od realizacji marzeń czy zamierzeń. I nie musimy być perfekcyjni. Ja nie jestem. Moje prowadzenie się jest nieperfekcyjne. [...] – Poszukując ekscytacji, łapiesz często 10 srok za ogon? I gram w czterech spektaklach naraz. To może nie w pogoni za ekscytacją, a z powodu pracowitości. Po prostu nie znam umiaru. I w pracy, i w… innych rzeczach (śmiech). Ale jak robię cztery premiery naraz, to nie jest to bezkosztowo. Wtedy przez cztery miesiące na przykład nie śpię. – Po co to robisz? Bo nikt mi nie będzie mówił, że doba ma tylko 24 godziny i czegoś się w związku z tym nie da. – Jakie są koszta? Muszę potem na przykład zaszyć się na dwa tygodnie w hotelu w Namibii, bez ludzi wokół mnie, i odpocząć. A po dwóch tygodniach już się zaczynam nudzić. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca Czytaj też: Michał Piróg po 25 latach nagle odszedł z TVN. Tylko VIVIE! ujawnia kulisy swojej decyzji. Tak wyglądało jego pożegnanie ze stacją
Małgorzata Kalicińska w najtrudniejszym momencie uciekała w pisanie. Tylko w VIVIE! wyznaje: „Wywalam swoją żałobę”
Pisanie od lat jest jej sposobem na opowiadanie o życiu. Dziś stało się także sposobem na oswojenie największej straty. Małgorzata Kalicińska w rozmowie z VIVĄ! zdradza, dlaczego właśnie słowa pomagają jej przetrwać najtrudniejszy czas.
Kiedy życie rozsypało się na kawałki, zrobiła to, co od lat wychodzi jej najlepiej – zaczęła pisać. Nie po to, by zapomnieć, ale by oswoić ból, nazwać emocje, a potem przetrwać kolejne dni po odejściu ukochanego męża. Małgorzata Kalicińska w poruszającym wywiadzie VIVY! opowiada Katarzynie Piątkowskiej o żałobie, życiu na odludziu i sile, jaką odnalazła w słowach. A także zdradza, dlaczego pisanie stało się dla niej najczulszą formą terapii i jak dzięki niemu uczy się żyć w świecie, którego już na zawsze brakuje jednej, najważniejszej osoby. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! - pisanie jest dla niej ratunkiem: "Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować" –Lubi Pani życie na odludziu? Lubię, bo teraz jestem „odlud”, choć przez większość życia byłam wesoła i towarzyska. Dusza towarzystwa po prostu. Ale tak mi się porobiło, że nie potrzebuję towarzystwa ludzkiego. – To ma związek ze śmiercią Pani męża? To się stało dużo wcześniej. Miałam może trzydzieści parę lat, dzieci zaczęły dorastać. Wcześniej na Saskiej Kępie w naszym domu toczyło się życie towarzyskie, a ja byłam matką karmiącą wszystkich, którzy nas odwiedzali. Znajomi zawsze coś do pyska dostali, bo nie umiałam inaczej. Pani też bez zupy fińskiej dzisiaj ode mnie nie wyjdzie. Aż nadszedł taki moment, kiedy zapragnęłam wyjechać z miasta. Najpierw do Łomianek, a potem na Mazury. Tam było ciszej, spokojniej. Mąż i dzieci zostali w Warszawie. Dużo czasu spędzałam sama i nie ukrywam, że bardzo ten stan polubiłam. [...] – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? [...] – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” Małgorzata Kalicińska, VIVA! 13/2026
Po śmierci ojca wróciła do rodzinnego domu. Monika i Leszek Millerowie TYLKO W VIVIE! po latach ujawniła rodzinne tajemnice
Monika Miller i Leszek Miller w archiwalnej rozmowie dla magazynu VIVA! opowiedzieli o rodzinnej bliskości po śmierci ojca i syna, wspólnym zamieszkaniu, presji związanej z nazwiskiem oraz muzyce, która stała się dla Moniki drogą do realizacji marzeń. To szczere wyznanie o stracie, wsparciu i sile rodzinnych więzi przypominamy po latach.
Monika: „Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy”. Leszek: „Podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Monika tam mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie”. W 2020 roku Monika Miller i jej dziadek, Leszek, w rozmowie z Aliną Mrowińską – o życiu po stracie ojca i syna, bliskości i presji nazwiska. O miłości, na którą Monika czeka i której zazdrości dziadkom. I o muzyce, która jest dla niej najważniejsza. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Monika Miller o życiu z dziadkami po śmierci ojca: „Wróciłam do siebie” – Moniko, ponad 100 tysięcy osób obserwuje Cię na Instagramie. Lubisz popularność? Monika Miller: Z jednej strony lubię, ponieważ fajnie jest się wymieniać z ludźmi opiniami, z drugiej bywa ciężko. Czuję ogromną presję, szczególnie od osób, które zakładają moje fan cluby. Myślę, że oczekują ode mnie, że zawsze będę ich inspirować, coś ciekawego tworzyć. Nie chcę ich zawieść. I jeszcze jedno – kiedy jest mi źle, lubię przeczekać, nie odzywać się w mediach społecznościowych, a ludzie pytają, dlaczego mnie nie ma. I to też jest dla mnie trudne. – Monika radzi się Pana, o czym napisać na Instagramie? Leszek Miller: Raczej stawia mnie przed faktami dokonanymi. Czasami przysyła mi zdjęcia, które później zamieszcza. Wysyła mi dużo próśb interwencyjnych w sprawie zwierząt, zwłaszcza o wpłaty dla psów. Monika jest specjalistką w uszczuplaniu mojego budżetu. Monika: Ale na dobre cele. W czasie pożarów w Australii prosiłam, żebyś zaadoptował koalę. Napisałeś o tym na Facebooku i odzew był ogromny. Leszek: Zaadoptowałem koalę Lion Leo, był bardzo poparzony i odwodniony. Miał szczęście, przeżył. Co miesiąc dostaje pieniądze na leczenie i wyżywienie. – Oglądał Pan teledysk do piosenki Moniki „W bezruchu”? Leszek: Byłem pierwszym recenzentem, Monika pokazywała mi scenariusz przed nagraniem. Według mnie to rewelacyjna produkcja, bardzo nowoczesna, pełna ekspresji. Cała Monika. Miałem tylko jedną uwagę – po co tyle czerwonej farby. Monika: Dziadkowie zawsze mnie prosili, żebym nie śpiewała po angielsku, bo oni też chcieliby zrozumieć. Zgadzam się, że emocje najszczerzej wyraża się w ojczystym języku. – Dla mnie „W bezruchu” to piosenka o młodej kobiecie, która miała dużo złych związków i próbuje w tym wszystkim zachować siebie. Śpiewasz o swoich doświadczeniach? Monika: Wszystko w piosence jest wzięte z mojego życia. Śpiewam o bardzo złym czasie, kiedy rozstałam się z moim długoletnim narzeczonym. Kolejne doświadczenia randkowania też nie były najlepsze. Zdałam sobie sprawę, że to nie jest takie proste spotkać osobę, z którą można normalnie porozmawiać. A co dopiero mówić o prawdziwej miłości. – Małżeństwo dziadków to dla Ciebie ideał związku? Monika: O tak, ale takie związki już chyba są na wymarciu. Smutne. Leszek: Poznałem żonę, jak miałem 19 lat, Ola – 16. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Monika: Jak ja wam zazdroszczę. Leszek: Chodziliśmy do tego samego technikum w Żyrardowie. Miałem brata ciotecznego, któremu rodzina przysyłała z Anglii płyty z muzyką młodzieżową, a jeszcze miał magnetofon, głośniki. I w związku z tym był obiektem pożądania na wszystkich prywatkach. A ja, tak przy okazji, chodziłem z nim. Któregoś dnia klasa Oli robiła w szkole potańcówkę. Przyszliśmy z bratem, ja dumnie niosłem płyty Beatlesów, Rolling Stonesów. Pod ścianą siedziało kilka dziewcząt, spojrzałem na jedną z nich i pomyślałem: Boże, albo ta, albo żadna. – Pana przyszła żona też tak pomyślała? Leszek: Na szczęście tak. Wszystkim niedowiarkom mówię, że jestem żywym dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje. – Na taką miłość czekasz? Monika: Bardzo bym chciała, ale nie bardzo wierzę, że w dzisiejszych czasach jest to możliwe. Chociaż… Napisałam kiedyś na Instagramie: „Miłości nie szukaj na siłę, po prostu pozwól jej się znaleźć”. Leszek: Miałem 23 lata, kiedy braliśmy z Olą ślub. Po 50 latach pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego w Żyrardowie. Jest w tym samym miejscu, tylko wystrój się zmienił. Prezydent miasta wręczył nam dyplom, przyszły panie urzędniczki. Bardzo to było wzruszające. Kiedy żegnaliśmy się, powiedziałem paniom: „Za 50 lat przyjdziemy tu znowu, proszę być na posterunku”. Monika: Uwielbiam opowieści dziadków z ich młodości, są wręcz surrealistyczne. Mama babci nie pozwalała jej się spotykać z dziadkiem. Bo wyglądał na łobuza. Leszek: Chuligana. Z długimi włosami, w skórzanej kurtce, na motorze. Miałem wtedy przyjaciela, zresztą do dziś go mam, który miał ujmujący wygląd i sposób bycia. Augustyn przychodził do mojej Oli do domu i prosił jej mamę o pozwolenie na wyjście z córką, całował rączki, dziękował. Wychodzili z Oleńką, mama była zachwycona, a za rogiem domu czyhałem już ja. Monika: Pamiętam, jak dziadek opowiadał mi o koncercie Rolling Stonesów w Sali Kongresowej w 1967 roku. Albo jak dostałeś autograf jednego z beatlesów. Leszek: A to już kiedy byłem premierem. Spotkałem się na Downing Street z premierem Tonym Blairem i na koniec rozmowy wyjął dużą antologię Beatlesów, otworzył, a na pierwszej stronie było napisane: „Pozdrowienia dla pana premiera Leszka Millera – Paul McCartney”. – Oglądałam Waszego walca w „Tańcu z Gwiazdami” i pomyślałam, że taka ogromna bliskość musiała powstawać latami. Leszek: To prawda. Bardzo czekałem na narodziny Moniki. Od razu się w niej zakochałem. Monika jest dla mnie i mojej żony całym światem. Zawsze lubiłem z nią być, wyjeżdżać na wakacje. Na Mazurach łowiliśmy razem ryby. Monika: Dziadek mnie nauczył. Jeździliśmy razem na rowerach, na nartach. – Mała Monika lubiła śpiewać? Leszek: Nie tylko, pięknie rysowała, tańczyła. Od dziecka była uzdolniona artystycznie. Monika: Ale najbardziej lubiłam śpiewać. Uwielbiałam piosenki Madonny, Britney Spears, Michaela Jacksona. Wyobrażałam sobie, że to ja stoję na scenie. Ale im byłam starsza, tym bardziej wydawało mi się to niemożliwe. Mało wierzyłam w siebie. Miałam 14 lat, kiedy zaczęłam chodzić na lekcje śpiewu. I chodzę do dziś. Uczyłam się grać na pianinie i gitarze. Leszek: A pamiętasz, Monisiu, jak byliśmy razem w Kamieńcu Podolskim? Tam Monika się urodziła. Monika: Pamiętam tylko, że byłam przerażona. Miałam sześć lat i kompletnie nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Leszek: Byłem na Ukrainie z oficjalną wizytą, ostatni dzień to była część prywatna. Pojechaliśmy do miejsca, w którym mieszkała moja synowa Irena i gdzie Monika spędziła pierwsze miesiące życia. Taki potężny czworokąt bloków, w środku podwórko. Kiedy przyjechaliśmy, stał tam tłum ludzi. Przyszli z całej okolicy zobaczyć swoją Irenkę, która zrobiła wielką karierę i teraz przyjeżdża do nich z polskim premierem i z taką śliczną córeczką. Spędziliśmy tam ze dwie godziny, byliśmy w mieszkanku Ireny. Każdy chciał z nią porozmawiać, dotknąć Moniki. Wzbudzały znacznie większe zainteresowanie niż ja (śmiech). Monika: Byłeś jedynie dekoracją (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łucja Prus przeczuwała, że to koniec. Tuż przed śmiercią przekazała bliskim ważną prośbę Leszek Miller o rodzinie i stracie syna. „Czas jedynie oswaja z bólem” – Byłaś już u dziadka w Brukseli? Monika: Jeszcze nie. Dziadek wynajął w Brukseli mieszkanie, jestem ciekawa, jak się urządził. Lubię jeździć w nowe miejsca, wielkie miasta mnie inspirują. Godzinami mogę chodzić po ulicach, muzeach, zaglądać w zakamarki znane tylko lokalsom. Leszek: Od dawna mam już opracowany w szczegółach nasz plan zwiedzania. Najpierw pójdziemy na La Grand-Place, jeden z najpiękniejszych placów w Europie. Przecudnej urody miejsce, którym zachwycał się Wiktor Hugo. – Moniko, czujesz presję nazwiska? Monika: Czasem w ogóle o tym zapominam. I udaje mi się, dopóki ktoś nie powie, że jadę na nazwisku. To z jednej strony prawda, bo rzeczywiście nie muszę walczyć o rozpoznawalność, ale z drugiej moje nazwisko to też minusy. W branży muzycznej zdarzyło mi się już kilka razy, że usłyszałam: „Chętnie byśmy razem coś zrobili, ale, niestety, nie możemy, bo nie chcemy się kojarzyć politycznie”. Leszek: Żartem opowiem, że w Parlamencie Europejskim mam z powodu nazwiska profity. Kilka razy urzędnicy mnie pytali: „Pan jest z Polski?”, a kiedy potwierdzałem, słyszałem: „Jakie to szczęście, bo mamy z tymi polskimi nazwiskami same kłopoty”. – Monika miała sześć lat, kiedy został Pan premierem. Mówiła Panu o problemach w szkole? Leszek: Nie, dopiero niedawno się dowiedziałem. Ja wtedy wychodziłem z domu o siódmej i wracałem po 23. Monika: To był jeden z najcięższych okresów w moim życiu. Nienawidziłam chodzić do szkoły. Dzieci mi dokuczały. Dziś wiem, że pewnie w domu słyszały jakieś komentarze o dziadku i wyładowywały na mnie frustracje rodziców. Bardzo się wtedy zamknęłam. Skupiłam się na nauce, nie miałam przyjaciół. Leszek: Z moim synem w szkole było podobnie. Też miał trudno z powodu nazwiska. To były czasy PRL-u, nie wszyscy mnie kochali. Po latach Leszek mi powiedział, że wiele razy bił się z mojego powodu z kolegami, a jedna nauczycielka uderzyła go w twarz. Monika: Nie rozumiałam wtedy, dlaczego tak się dzieje. Myślałam, że chodzi o mnie, a nie o nazwisko. – Musiałaś się czuć bardzo samotna. Monika: Bardzo… To trwało całą podstawówkę i szkołę średnią. Stąd potem anoreksja, bulimia. Nie chcę już do tego wracać. – Jak z tego wyszłaś? Monika: Trafiłam na bardzo dobrych psychoterapeutów. Miałam 14 lat, kiedy mama pierwszy raz zaprowadziła mnie na terapię. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Z czasem wyleczyłam się ze wszystkich kompleksów. Terapię polecam każdemu, kto czuje, że ma problemy, nie ma się komu wygadać albo potrzebuje mądrego przyjaciela. W Polsce, niestety, wielu ludzi myśli, że jak ktoś idzie na psychoterapię, to ma coś nie tak z głową. To bzdura, która czasem ma tragiczne konsekwencje. Ktoś zmaga się sam z depresją, ma myśli samobójcze i nie szuka pomocy. – Teraz czasem korzystasz z terapii? Monika: Zawsze, kiedy mam dużo stresów, gorzej się poczuję. To jest jak pójście do SPA albo na basen. Robię coś dobrego dla siebie. Z ostatnią terapeutką zapoznał mnie dziadek. Leszek: To niesamowity przypadek, a może szczęśliwe zrządzenie losu. Jechałem do kogoś samochodem i, podjeżdżając pod jego dom, tak niefortunnie zawadziłem o krawężnik, że przebiłem opony. Gdyby nie to, na pewno szybko bym wrócił, a tak krótka wizyta znacznie się przedłużyła. I przy okazji poznałem żonę gospodarza, która jest psychoterapeutką. – Wierzycie w przypadki czy raczej w przeznaczenie? Monika: Ja jestem agnostykiem. Ale chciałabym, żeby przypadki nie były przypadkami. Leszek: Wychowywałem się w bardzo religijnej rodzinie. Mama i wszystkie ciotki marzyły, żeby zobaczyć mnie służącego do mszy. Zapisałem się do kółka ministrantów. Pamiętam ten dzień, kiedy pierwszy raz służyłem do mszy w kościele w Żyrardowie. Ciocie z mamą siedziały w pierwszym rzędzie, wpatrzone we mnie jak w święty obrazek. Po śmierci syna, ojca Moniki, wolałbym, żeby po tej drugiej stronie coś było. Kiedyś spotkałbym się z synem… Po śmierci Leszka zadzwonił do mnie kardynał Konrad Krajewski, bliski współpracownik papieża Franciszka, i powiedział, że dla niego i dla papieża Kościół powinien przypominać szpital polowy, do którego mogą przyjść wszyscy cierpiący, zranieni przez życie. Bardzo mnie to ujęło. Rozmawiałem też wtedy z przeorem Jasnej Góry. Pojechaliśmy z żoną na mszę. Ludzie wierzący w tragicznych chwilach mają łatwiej. Dla nich życie na Ziemi jest tylko etapem. Myśl, że to już koniec i nic nie ma, jest straszna, nie do zniesienia. – Po śmierci Pana syna, Twojego taty, dawaliście sobie wsparcie? Monika: Mieszkam teraz z dziadkami, to najlepiej mówi, kim dla siebie jesteśmy i jak bardzo się wspieramy. Leszek: Mieszkamy w domu Leszka w Konstancinie. To była trudna decyzja. Żona wykazała się niezwykłym męstwem. Leszek zmarł 26 sierpnia… I kiedy nadchodziły pierwsze święta bez Niego, Ola wezwała całą rodzinę i w domu Leszka zasiedliśmy do wigilii, z pustym nakryciem dla Niego, z Jego fotografią. Strasznie się tego bałem. Niepotrzebnie. Później jeden z przyjaciół powiedział: „Leszek, ty przed tym nigdy nie uciekniesz. Myśl o tym, co się stało, zawsze będzie obecna. Więc nie uciekaj, staw temu czoło”. I podjęliśmy z żoną decyzję o przeprowadzce do domu syna. Zrobiliśmy remont. Wróciły wspomnienia. To nie jest straszne, może nawet daje ukojenie… Monika na początku nie chciała tam zamieszkać, nie wywieraliśmy presji. Monika: Wyszło bardzo naturalnie, po prostu pewnego dnia się wprowadziłam. Na początku czułam, że coś nie gra, nie umiem tego opisać… Czułam jakiś niepokój… Leszek: Monika w tym domu mieszkała, jak była małą dziewczynką. Można powiedzieć, że wróciła do siebie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość? Muzyka zamiast polityki. Dlaczego Monika Miller postawiła na śpiew? – Czas leczy rany? Leszek: Czas jedynie oswaja z bólem, ale niczego nie leczy. Straciłem strach przed śmiercią. Śmierć wydaje się nam czymś przerażającym, ale jak jej dotkniemy, to przerażenie znika. Monika: Mnie ciągle się wydaje, że wszystko mi się przyśniło… Gdyby nie śmierć taty, chyba nie miałabym w sobie tyle odwagi, żeby zacząć śpiewać, pokazać się publiczności. Bardzo mocno do mnie dotarło, byłam wtedy jeszcze przed obroną licencjatu, że jednego dnia jesteśmy, a drugiego nas nie ma. I że jeżeli czegoś bardzo chcemy, o czymś marzymy, to nie powinniśmy tego odkładać na później, bo tego później może nie być. Drugi raz się nie urodzę. Pomyślałam: Jak nie teraz, to nigdy. I na razie odkładam magisterkę, robię to, co zawsze chciałam, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. – Muzyka też trochę dlatego, żeby być jak najdalej od świata polityki? Monika: Nie myślę tak. Ja i mój dziadek jesteśmy odrębnymi bytami, ale część ludzi i tak zawsze będzie mnie z nim wiązać. My z dziadkiem prawie nie rozmawiamy o polityce. Jeżeli już, to o zagranicznej. Najbardziej interesuje mnie, jakie zmiany zachodzą w ochronie praw zwierząt. Leszek: Mam dwa źródła presji – pierwszy to Monika, a drugi – pani Ewa Zgrabczyńska, dyrektor poznańskiego ogrodu zoologicznego. Cudowna osoba, była w Brukseli. W Parlamencie pracujemy teraz nad rezolucją, która zabrania wykorzystywania dzikich zwierząt w cyrkach. – Moniko, kiedy pokażesz nowe piosenki? Monika: Mam już gotowe dwa nowe single, pracuję nad dwoma kolejnymi. Każda piosenka jest moją historią albo emocją. Musi być bliska memu sercu, spojrzeniu na świat, muszę ją poczuć. Tylko tak wywołam u ludzi emocje. Na razie chcę popróbować różnych stylów, pobawić się muzyką. Czuję bardzo dużą potrzebę, żeby poeksperymentować. – Wolałby Pan, żeby Monika, zamiast zajmować się muzyką, miała jakiś konkretny, praktyczny zawód? Leszek: Lekarz, inżynier, prawnik – oczywiście. Ale wiem, że Monika ma tak bogatą osobowość, tak dużą inteligencję emocjonalną, że dusiłaby się w konkretnych profesjach. Boję się o nią, jak sobie poradzi w show-biznesie, to świat ogromnej konkurencji, znam go tylko z filmów. Chociaż pewnie w polityce jest podobnie. Widziałem już tyle wspaniałych karier i tyle samo wielkich upadków. – To jaką ma Pan radę dla Moniki? Leszek: Talent, konsekwencja i wytrwałość. Niepokoi mnie, że Monika czasem jest zbyt delikatna i zbyt wrażliwa. Ale widzę, że z wiekiem twardnieje. Musi mieć mocne przekonanie, że zawsze i w każdej sytuacji da sobie radę. Monika: Dziadek często mi powtarza takie piękne zdanie: „Ptak, nawet kiedy chodzi, czuje, że ma skrzydła”. Rozmawiała: Alina Mrowińska. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Michał Piróg o ostracyzmie ze strony aktorów: „Byli przeciwko mnie”. To, co usłyszał od Olbrychskiego zapamięta na zawsze
Był jej wielką miłością, los rozdzielił ich zbyt wcześnie. W VIVIE! ulubiona pisarka Polaków opowiada o codzienności po stracie: „Brakuje mi poprzedniego życia”
Przez niemal 20 lat byli nierozłączni. Gdy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, świat Małgorzaty Kalicińskiej zmienił się bezpowrotnie. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! pisarka opowiada o ostatnim pożegnaniu, codzienności po stracie i tęsknocie za życiem, które wspólnie budowali.
Przez niemal 20 lat byli dla siebie całym światem. Razem budowali dom, dzielili codzienność i snuli plany na przyszłość, wierząc, że najpiękniejsze chwile wciąż są przed nimi. Kiedy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, nic już nie było i nie jest takie samo. Dziś Małgorzata Kalicińska z niezwykłą szczerością i spokojem opowiada Katarzynie Piątkowskiej o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, o życiu po stracie i tęsknocie za zwyczajnością, której najbardziej jej brakuje. To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie kiedykolwiek dała – pełna bólu, czułości i nadziei, że nawet po największym pożegnaniu można odnaleźć sens kolejnych dni. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o codzienności po stracie męża: – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. – Co zatem w zamian? „Zszedł do Hadesu”. Znacznie lepiej mi z takim stwierdzeniem. – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Dzieli ich 37 lat. Tak Karol Strasburger i jego żona opowiadali o swoim związku. Wspominamy wywiad, w którym otworzył się na temat miłości
Karol Strasburger kończy dziś 79 lat. Z tej okazji przypominamy wyjątkowy wywiad, którego wraz z Małgorzatą Weremczuk udzielił VIVIE! w 2018 roku. Para po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o rodzącym się uczuciu, różnicy wieku, hejcie i drodze, która po życiowych doświadczeniach doprowadziła ich do wspólnego szczęścia.
Pod koniec 2013 roku zawalił mu się świat. Karol Strasburger przeżył wówczas wielką stratę swojej ukochanej żony Ireny. To właśnie wtedy w jego życiu pojawiła się Małgorzata Weremczuk. Znali się już od kilku lat. Gospodarz "Familiady" wraz z żoną widywał ją w restauracji, w której byli stałymi gośćmi. Małgorzata zajmowała się w niej promocją i marketingiem. Nie mając głowy do opiekowania się swoimi zawodowymi sprawami, Karol Strasburger zaproponował Małgorzacie, aby została jego menadżerką. Na przestrzeni lat ich relacja zawodowa przerodziła się w miłość. Pobrali się w sierpniu 2019 roku, a już kilka miesięcy później na świat przyszła córeczka pary – Laura. „Laura jest naszym celem i spełnionym marzeniem. Teraz musimy się uczyć wszystkiego od nowa, bo nasze dawne doświadczenia, plany, pragnienia uleciały z wiatrem”, opowiadała Małgorzata Strasburger. Przypominamy wyjątkowy, wspólny wywiad zakochanych, którego udzielili VIVIE! w 2018 roku. Co mówili o swojej miłości? Karol Strasburger i Małgorzata Weremczuk w wywiadzie dla VIVY! Uwielbiany aktor, amant, bożyszcze kobiet. I jego młoda i piękna menedżerka. Skandal? Wielu tak myślało. Dzieli ich 37 lat różnicy. „Postanowiliśmy uciąć domysły i patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy”, mówiła Małgorzata w wywiadzie VIVY!. Jak to się stało, że są razem? O swojej historii po raz pierwszy opowiedzieli publicznie w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2018 roku. Przyszedł czas, że postanowiliście połączyć swoje drogi w tę jedną, wspólną – uczuciową. Kiedy współpraca zawodowa przeobraża się w miłość? Małgorzata Weremczuk: Śmiejemy się, że gdy człowiek był młodszy, było prościej. W czasach szkolnych było jedno proste zdanie, którym młodzieńcy dawali sygnał zainteresowania dziewczyną: „Czy chcesz ze mną chodzić?”. I albo chciała, albo nie – pamiętasz, Loluś? Karol Strasburger: Doskonale! Pewnie do dziś to funkcjonuje. Małgorzata: W dorosłym życiu tego nie ma, bo moment, w którym idzie się o krok dalej, jest trudny do określenia. Nie mam tu na myśli wspólnej sypialni. Ludzie, choć żyjemy w XXI wieku, wciąż myślą stereotypami: dojrzały mężczyzna spotyka młodą dziewczynę i od razu wariuje – kamienie hejtu lecą z nieba jak grad. Bo myślenie płytkie jest takie – to ulotne zauroczenia, bezemocjonalny seks, interesowność kobiety, rozbuchane ego i libido mężczyzny – świat na głowie staje. A to przecież nie tak funkcjonuje w dojrzałej relacji! Karol nie jest typowym mężczyzną „w starszym wieku”, a ja szablonową trzydziestką. Ma młodą duszę – pełną pasji i aktywności życiowej, która i mnie napędza. Mamy zbliżone marzenia i cele, darzymy się ogromnym szacunkiem. Nasz bagaż doświadczeń zbudował nam charaktery i ustawił priorytety. To, co jest między nami, rodziło się powoli. W życiu nie przypuszczałam, że połączy nas coś więcej. Byliśmy przez lata przyjaciółmi i zgranym teamem zawodowym. Doskonaliliśmy to z każdym rokiem, ale poza tym miałam swoje życie, on swoje. Miałam męża, on – żonę. Karol: Jest taki moment – to widać po oczach. Nagle dostrzegasz, jak ona patrzy na ciebie i że jej oczy nie są obojętne, a to spojrzenie już ma inną głębię. I czujesz, że wcale nie ma ochoty pójść do domu, tylko chce być z tobą dłużej. A on? Też nie chce, żeby sobie poszła. I kiełkuje coś naprawdę fajnego, prawdziwego. To trzeba po prostu zauważyć i poczuć. Małgorzata: I nawet kawa smakuje inaczej. I ta wieczorna, i ta poranna. Karol: Mnie się chce żyć, podróżować z Małgosią, budować naszą codzienność, śmiać się z jej zabawnych tekstów. Umieć dzielić razem każdą chwilę to wcale nieoczywista umiejętność w związkach, a my potrafimy to nasze RAZEM fantastycznie zagospodarować. Gdy dwa lata temu pytałam Karola o Ciebie, nie było mowy o Waszym związku uczuciowym. Karol: Powiedziałem wówczas, że ktoś mi w życiu pomaga. Nasze życie było wtedy w zupełnie innym miejscu. Małgosia prowadziła mój impresariat, ale to nie był jeszcze ten czas, w którym byliśmy razem. Małgorzata: Chociaż byliśmy bardzo zżyci… Karol: W czerwcu minął rok, odkąd mieszkamy ze sobą I już wiemy, że dobrze nam we dwoje. Często po tygodniu można powiedzieć, że z kimś się nie da wytrzymać. Człowiek myśli sobie: gdzie ja miałem oczy? Małgorzata: Rodzina, przyjaciele są dla nas inspiracją, motywacją i często kreują nasze wybory, dlatego wyznajemy oboje taką zasadę, że nie wpuszczamy do naszego życia i domu osób przypadkowych. Karol kiedyś przytoczył mi takie mądre zdanie, że „bardzo ważne jest w życiu do czyjego/którego się przysiąść stolika”. Karol: Myślałem wtedy o Teatrze Dramatycznym, bo przy różnych stolikach siedzieli różni ludzie i robili różne rzeczy. Przy jednym grali w kości, pili, rozprawiali o podbojach miłosnych, a przy innym Holoubek z Jarockim i Zapasiewiczem rozmawiali o sztuce. Jak się udało usiąść przy tym stoliku, będąc zaproszonym, człowiek zawsze wynosił coś wyjątkowego dla siebie. Życie jest więc takim stolikiem? Małgorzata: Dobra metafora. Karol nie zaprosiłby mnie do swojego stołu, gdybym była kimś innym, niż jestem. To nie jest mężczyzna, który zadowoli się byle kim dla zabicia samotności! Mam tu na myśli moje ambicje, cele, osobowość, maniery – wszystko, co mnie tworzy w całości, tę konkretną, a nie inną Małgorzatę. To jest ta zależność, o której wszyscy krytykujący nas ludzie zapominają. Karol: I mówisz dobrze po polsku: „sobą”, nie „sobom”, „włączamy” światło, a nie „włanczamy”, świetnie piszesz, umiesz się odnaleźć w każdym towarzystwie i nie trzymasz łokci na blacie podczas posiłku (śmiech). Małgorzata: Maniery, poglądy, spójne postrzeganie świata są bardzo istotne. Ja dużo wymagam od siebie, ale i od tych, którymi się otaczam. Wiem, w jakim miejscu chcę być za pięć lat, i do tego dążę. Może właśnie ta ambicja pozwoliła mi dość wcześnie piąć się zawodowo w górę? Kiedyś byłaś menedżerem Macieja Kuronia. Byłaś jeszcze bardzo młoda. Małgorzata: Tak, kilka lat zajmowałam się organizacją jego pokazów kulinarnych i kontaktem z mediami. Po jego śmierci pomagałam przez rok w drodze zawodowej synom Maćka. Od najmłodszych lat stawiałam na samorozwój. Kiedy moi rówieśnicy wybierali imprezę, ja potrafiłam mądrze oddzielić czas zabawy od nauki i pracy. Czytaj również: Karol Strasburger zaskakująco o swoim wieku: „Nawet nie wiem, ile mam lat”. Mówi też o późnym ojcostwie Studiowałaś logopedię na Akademii Pedagogiki Specjalnej. Małgorzata: Tak, bo chciałam dopełnić wiedzą moją duszę artystyczną (śmiech). Od najmłodszych lat uczęszczałam na wiele zajęć – tanecznych, plastycznych, wokalnych. Uczyłam się gry na fortepianie. Zaczynałam w Klubie Piosenki w Siedlcach. W szkole podstawowej i liceum byłam wokalistką lokalnego zespołu muzycznego. Cztery lata śpiewałam w zespole eventowym. Oprócz częstych wyjazdów na koncerty musiałam jeszcze zarobić na kolejny rok studiów. I wtedy trafiłam do Domu Prasowego, gdzie odpowiadałam za sprzedaż powierzchni reklamowej do jednego z dzienników. W krótkim czasie zostałam zastępcą kierownika. Miałam wtedy 20 lat. A potem spotkałaś Karola? Małgorzata: Z Karolem zawodowo połączyło nas samo życie, jego osobista tragedia. Poznałam go bardziej prywatnie w restauracji, w której pracowałam od 2009 roku. Przychodzili tam oboje z Ireną. Lubiłam, jak mnie odwiedzali. Podobał mi się jego stosunek do niej, szacunek, jakim ją otaczał, podziw, z jakim na nią patrzył. Ma szczęście ta Irka, myślałam i bardzo im kibicowałam. Lubiłyśmy się, często rozmawiałyśmy przez telefon o babskich sprawach. Oboje z Karolem zawsze dążyli do tego, aby spędzać czas w moim towarzystwie, i to było dla mnie wyróżnienie. Karol: Małgosię darzyliśmy sympatią. Była taka ciepła, serdeczna. Dostrzegaliśmy podobne myślenie, emocje. A z czasem przekonałem się, że można jej zaufać. I dopiero w którymś momencie okazało się, że dziewczyna ukrywająca wszystko pod długim swetrem jest fajna, zgrabna i atrakcyjna, czego w ogóle nie było widać. Nosiłaś długie swetry? Małgorzata: Stroje, które nie skupiały na mnie uwagi, może tak (śmiech). Żeby nie kusić? Karol: Nie wiem z jakiego powodu. Małgorzata: Bo reprezentowałam to miejsce, a w pracy stosowałam zawsze savoir-vivre? Karol: Są kobiety, które robią wszystko, aby epatować swoją seksualnością, co dojrzałemu mężczyźnie wyda się podejrzane. Ale są też takie, które postępują odwrotnie, jest w nich jakaś tajemniczość. Ukrywają fizyczność, która przecież ma znaczenie. Zobacz też: Tak Karol i Małgorzata Strasburgerowie chronią prywatność w sieci: „Za rzecz niewłaściwą A kiedy Ty zauważyłaś fizyczność Karola? Małgorzata: Jego fizyczność od początku dobrze oceniałam, bo… Karol: Bo jestem piękny. Po prostu (śmiech). Małgorzata: No, tak. Pozwól mi tylko to zdanie dopowiedzieć. Karol: To może ja wyjdę i pobiegam po lesie? Małgorzata: Nie, siedź tu (śmiech). Łatwiej mi było oceniać Karola, bo widziałam go w filmach, teatrze, w „Familiadzie”. Zawsze był bardzo przystojny. Nigdy nie wiedziałam, ile ma lat. I nie interesowało mnie to. Odnosiłam wrażenie, że jest fajnym facetem z klasą. Widziałam też, jaki jest zabawny i jaką wzbudza sympatię u ludzi. Karol to ktoś, kto „zapala światło”, kiedy wchodzi. Dziś wiem, że dba o siebie, nie boi się testować kosmetyków – lubię to w nim. Kiedy padło to zdanie: „A może byśmy razem zamieszkali?”. Małgorzata: Nigdy. Po wielu rozmowach z mężem i podjęciu decyzji o rozwodzie wyprowadziłam się z mojego domu. Karol: To było naturalne, że chciałem, aby była ze mną. Było nam dobrze w swoim towarzystwie. Małgorzata: Mój ukochany cytat z „Małego Księcia”, że miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie, tylko na patrzeniu w tym samym kierunku. To odnajduję w naszym związku. Karol: Straciłem żonę, zostały wspomnienia. Jeżeli spotkałbym kobietę, która by chciała zbudować ze mną związek na płaszczyźnie negacji tego, co było, byłoby to niemożliwe. Oczekiwałem, że ta następna kobieta będzie szanowała tę, z którą byłem tyle lat. Małgorzata: Nie powiedziałam: „Wymieńmy meble i wyrzućmy wspomnienia”. Szanowałam i podziwiałam Irkę, chciałam dokończyć dzieło, które zaczęła. Stworzyła na przykład fantastyczny wystrój kuchni, bo miała zmysł artystyczny. Pięknie odrestaurowała i pomalowała starą komodę. Dokupiliśmy świeczniki. Nadaliśmy temu ciąg dalszy. Karol: Ale nie chcę, żeby nasze życie było kontynuacją. Ono jest czymś odrębnym, nowym. Nie mogę Małgosi obarczać moimi wspomnieniami – budujemy nasze relacje, jednocześnie szanując to, co było wcześniej. Niczego nie odrzucamy. Jak więc teraz żyjecie? Małgorzata: Jak ludzie, którzy narodzili się na nowo. Najbardziej cieszy mnie, że Karol odzyskał zdolność uśmiechania się. Jego oczy już błyszczą tylko radością. Spędzamy dużo czasu na rozmowach na każdy temat. Karol: Dlatego, że jesteś mądra, w dodatku utalentowana muzycznie. Małgosia naprawdę fantastycznie śpiewa, powinna nadal być wokalistką. Gdzieś to w niej drzemie i myślę, że będzie się rozwijało. Małgorzata: I na pewno usłyszę, że „Karol mi to załatwił”. Miałam się nie interesować hejtem, ale to nie takie łatwe. Internet potrafi wszystkiemu odebrać odświętność i prawdziwość, wszystko opluć, spłycić. Karol: A ja niczego ci nie załatwiam. To ty dbasz o nasze kontrakty, porządkujesz moją codzienność. Ty też gotujesz, ty pytasz, czy się wyspałem.Gramy w tenisa, jeździmy na nartach. Zaraziłem cię moimi pasjami, co? Małgorzata: Nie tylko pasjami. Powiedziałeś ostatnio coś, co mnie wzruszyło. Że ja nauczyłam cię czułości i mówienia sobie miłych rzeczy. Między Wami jest chemia, to się czuje, to widać. Chociaż mieliśmy o tej chemii nie rozmawiać. Małgorzata: Gdy przychodzę do domu, zawsze wołam jak dziecko: „Loluuuś!”. Muszę chociaż usłyszeć jego głos. A gdy go nie ma, jest mi smutno. Rano, gdy się budzę za późno, najpierw go szukam, bo pierwsze, co chcę zobaczyć, to jak się uśmiecha. Najczęściej zbiegam do kuchni, ponieważ Karol już tam jest. Robi herbatkę i często śniadanko. Karol: Nauczyłaś mnie tego. Powiedzieć „kocham” też jest dla mnie łatwiejsze. Lubię też przytulanie. A gdybyście się pokochali wcześniej? Małgorzata: Nie bylibyśmy razem. Życie tak się układa – ja musiałam wyjść najpierw za mąż, a Karol musiał przeżyć śmierć Ireny, żeby los mógł nas połączyć. Ale myślę, że ułożyliśmy mądrze te nasze puzzle na nowo, w nową układankę. Spotkaliśmy się w bardzo dojrzałym i przełomowym momencie naszego życia. Czytaj także: Karol Strasburger: „Nikt nie będzie nam wciskał czy kombinował, że to moja żona »chwyciła« mnie na dziecko” Pobierzecie się? Karol: Nie wiem, może. Czy ślub jest konieczny do szczęścia? Małgorzata: Naszym wspólnym sukcesem jest to, że jesteśmy razem. Napisz to drukowanymi (śmiech). Bardzo odmłodniałeś przy Małgosi. Karol: Tak, żyje mi się o wiele prościej. Najważniejsze, że budujemy nasz dom także ze wspomnień i pamięci. Małgosia jeździ ze mną nawet na grób Ireny. Piszą w internecie, że zapomniałeś o grobie żony. Karol: Kolejne internetowe kłamstwo. Żałosne. Małgorzata: Dlatego postanowiliśmy uciąć domysły. I patrząc ludziom w oczy, przyznać się do tego, co nas łączy. Bałam się tylko, żeby to za bardzo Karola nie dotknęło – człowieka najuczciwszego z uczciwych – bo to na niego patrzą teraz jak na niepoważnego gościa, któremu „na stare lata odbiło”. Jesteśmy dla siebie silnym wsparciem. Idziemy przez życie za rękę. Mamy wokół liczne grono życzliwych nam ludzi. Bycie szczęśliwym to nasze prawo, a to, jak to szczęście będziemy budować, jest osobistą sprawą. Nikt nie przeżyje za nas życia – niech będzie NASZE, nie całego świata. My popłynęliśmy we wspólny rejs i pomimo sztormów zrobimy wszystko, by nasz jacht nie zatonął. Karol Strasburger o córce, swoim wieku i hejcie Nie wszyscy umieją cieszyć się z tego, że Karol Strasburger jest w szczęśliwym związku i może cieszyć się też posiadaniem córki. Internautom często trudno jest uznać za kwestię normalną, że tacierzyństwo może rozpocząć się w późnym wieku. „Kwestia jest tylko w naszej głowie (...). Nie myślałem o tym, że jeszcze będę panem młodym, a już na pewno nie myślałem, że będę ojcem małej córeczki”, tak widzi to sam prezenter. W rozmowie z Pudelkiem przyznał, że sam nie był do końca gotowy na to, co go czekało. „Ja nie znałem swoich reakcji na bezsenne noce, na mleczko, karmienia, na zawołanie o pieluchy i tym podobne atrakcje. Wydawało mi się, że będę reagował średnio dobrze, ale jak ma się swoje dziecko, to te rzeczy przestają mieć znaczenie”, przyznawał. I dodawał, że hejtem się nie przejmuje.„Nie znamy tych, którzy komentują w sieci. Wiele z tych rzeczy jest nieprawdą. Nie ma więc sensu się tym przejmować. Ja ostatnio po prostu nie czytam opinii na swój temat”, wyznał VIVIE.pl prowadzący Familiadę. Trzymamy za parę mocno mocno kciuki! [Ostatnia publikacja tekstu na Viva Historie: 17.05.2024 rok]
Wszyscy myślą, że żyje jak gwiazda Hollywood. TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati ujawnia, jak naprawdę wygląda jej codzienność w USA
Na Instagramie wygląda jak życie z hollywoodzkiego filmu. Jednak za zdjęciami z największymi gwiazdami kryje się codzienność, której niemal nikt nie zna. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o swoim życiu w Los Angeles, samotnym macierzyństwie i wyborach, które całkowicie zmieniły jej świat.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati zdradza, jak naprawdę wygląda jej życie pomiędzy Los Angeles a Warszawą. Aktorka opowiada o wychowywaniu córki Elizabeth, codziennych obowiązkach, ulubionych miejscach w Kalifornii oraz wspomnieniach związanych z narodzinami dziecka. Wyjaśnia również, dlaczego rzeczywistość daleka jest od obrazu znanego z mediów społecznościowych. Weronika Rosati o życiu w Los Angeles. Co dzieje się poza Instagramem? [...] – Los Angeles znasz lepiej niż Warszawę? Jaka jest Twoja ulubiona dzielnica? W Warszawie muszę włączyć Google Maps, bo czasami dłużej mnie nie ma i… zapominam. Kiedy zamieszkałam w Los Angeles, nie było GPS-u w telefonach. Drukowałam sobie mapy i z kartkami chodziłam na castingi. A ponieważ bujam w obłokach, zawsze się gubiłam. Pytasz o ulubioną dzielnicę – trudno powiedzieć, bo one się zmieniają. Kocham Malibu, to kalifornijski raj. Slow living i wolność. Bohema połączona z artystycznym klimatem i przepiękną, majestatyczną naturą – dzikie plaże, klify. Unosi się tam duch starej Kalifornii, którą widzisz na filmach lat 60. i 70. Czuć tam inny vibe. W godzinach szczytu jadę z domu do Malibu dwie godziny, ale gdy się tam spotykam ze znajomymi, zawsze są to chwile, których nigdy nie zapominamy. Mam wielką słabość do Burbank. Po pierwsze, są tam studia filmowe. Gdy wchodzisz na teren Warner Bros., czujesz magię kina, które żyje tam od ponad 100 lat. – A po drugie? Moja córka urodziła się w szpitalu niedaleko wytwórni. Może powinnam ją nazwać Warner (śmiech)? Oczywiście żartuję. Od początku wiedziałam, że to będzie dziewczynka i dam jej na imię Elizabeth. Parę tygodni przed porodem w okolicach Burbank i Glendale wybuchł największy od 50 lat pożar, La Tuna Fire. Pamiętam, że byłam spakowana i do szpitala, i w razie ewakuacji. Kiedy Ela przyszła na świat, ugasili w końcu te pożary, ale powietrze było koszmarnie zanieczyszczone, przez długi czas unosił się dym i pył. Budziłam się nieprzytomna, z czerwonymi i spuchniętymi oczami. Po trzech tygodniach wyprowadziłyśmy się nad ocean. Z przerwami na dłuższe pobyty w Polsce mieszkałyśmy tam z Elą ponad cztery lata. Pokochałam to miejsce, ale w którymś momencie okazało się, że moja praca, znajomi, a przede wszystkim fantastyczne przedszkole, które znalazłam dla Eli, są godzinę drogi od domu, więc zamieszkałyśmy bliżej centrum. Gdybyś mnie zapytała, której dzielnicy nie lubię, odpowiedziałabym: Downtown. Jest przytłaczająca. Malownicza i…niebezpieczna. Na wielu ulicach żyją ludzie w kryzysie bezdomności. Wygląda trochę jak mały Nowy Jork, szklane drapacze chmur pomieszane z historyczną architekturą kin i teatrów. Klimat potrafi zmienić się diametralnie w ciągu kilku przecznic. Ja kocham przyrodę. Muszę mieć blisko park, spokój, przestrzeń. – Ludzie widzą Twoje zdjęcia z Sylvestrem Stallone, Alem Pacino, Dustinem Hoffmanem, Robertem Pattinsonem i… Jedni mówią, że ja tylko robię zdjęcia ze znanymi osobami, inni, że leżę na plaży (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez Córka Elizabeth jest dziś najważniejsza. Tak wygląda codzienność aktorki z dala od czerwonych dywanów – Reszta zastanawia się, jak naprawdę wygląda Twoje amerykańskie życie. Bardzo prozaicznie i kręci się wokół dziecka. Wie to każda mama. Ostatnio modne stało się narzekanie na ciemne strony macierzyństwa. Ja nie będę narzekać. Oczywiście, że śpię mniej. Oczywiście, że mam mniej czasu dla siebie. Oczywiście, że mam mniej czasu na karierę. I dobrze. Gdybym chciała dłużej spać, imprezować czy robić karierę, zatrudniłabym armię ludzi do zajmowania się moją córką. A ja ją wychowuję samodzielnie. Ela dostała się do bardzo dobrej szkoły oddalonej od domu o pół godziny jazdy samochodem. Codziennie rano ją zawożę, po południu odbieram, dwie godziny z głowy. Mogłabym zapisać ją do pierwszej lepszej szkoły i nie musiałabym się mordować. To był mój wybór. Nie mamy żadnej służby. Raz na dwa tygodnie przychodzi pani do sprzątania. Przed przyjazdem do Polski byłam zakręcona, miałam mnóstwo spotkań, któregoś dnia wróciłam z pilatesu, rzuciłam moje rzeczy na podłogę w pośpiechu i nie zdążyłam posprzątać. Ela do mnie podeszła i mówi: „Mama, ja sprzątam nasz pokój, a ty mi okazałaś brak szacunku. To zły nawyk!”. Więcej się to nie powtórzyło (śmiech). – Głupio Ci było? (Śmiech). Bardzo. Ona jest mega racjonalna, jak mój tata. Oboje lubią porządek. Wszystko muszą mieć zorganizowane, poukładane, logicznie ogarnięte. Ostatnio córka zadała mi pytanie, które mnie bardzo wzruszyło: „Mama, czy ty będziesz taką babcią dla moich dzieci, jaką dla mnie jest babcia?” (Teresa Rosati, mama Weroniki, przyp. red.). Jest niezwykle dojrzała. Mój tata powiedział, że w czasie jego kariery polityka i dyplomaty nikt go nigdy nie zagiął, a moja ośmioletnia córka nieustannie zaskakuje go trudnymi pytaniami. Jest prostolinijna, wyważona, argumentuje w punkt. W jej oczach widzę wielką miłość, ale też szacunek do mnie. I to jest najcenniejsze. Tata przyszedł do mnie ostatnio i mówi: „Ela mnie poprosiła, żebym ciebie zapytał, czy ona może wziąć cukierka”. Był zdumiony, przecież mogła go zjeść za moimi plecami. Zaimponowała mu swoją… – …uczciwością. Tak. Dumna jestem z niej. Zawsze traktowałam ją poważnie, jestem z nią szczera. I ona to wie. Wszystko jej tłumaczę, daję wybór, szanuję jej zdanie. Wychowuję Elę intuicyjnie, według wzorca mojej mamy, który uważam za najwspanialszy na świecie. Świadczy o tym nasza przyjaźń. Mama zawsze ze mną rozmawiała. Nigdy nie czułam, że jestem traktowana jak worek kartofli przerzucany z kąta w kąt lub członek rodziny bez prawa opinii, głosu. Może zabrzmi to kontrowersyjnie, ale uważam, że czasami w polskich sądach nie bierze się pod uwagę prawdziwego dobra dziecka, jego emocji, potrzeb, zdania. Moja córka wszystko widzi i rozumie, ma swoje przemyślenia, przeżycia. Jest małym, świadomym człowiekiem i nie rozumie, czemu jest do pewnych rzeczy przymuszana wbrew swojej woli, a ja nie mam na to racjonalnych argumentów. Ma prawo mieć głos i swoje zdanie. A wracając do twojego pytania o moje amerykańskie życie… Wstaję o szóstej rano, przygotowuję śniadanie czy lunch, wyprowadzam psa, szykuję dziecko do szkoły. Potem mam parę godzin dla siebie. Jestem na telefonach, mailach, czytam scenariusze, chodzę na castingi, rozmowy produkcyjne, ewentualnie na plan zdjęciowy. Mam dużo swoich projektów, które rozwijam, bo nie umiem siedzieć bezczynnie. Po południu jadę po córkę, zawożę ją na kolejne zajęcia. Jest wieczór, trzeba ją nakarmić, położyć spać. O godzinie 22 jestem już tak padnięta, że nie wiem, jak się nazywam. To jest bardzo zwyczajne życie, tyle że ono się toczy w Los Angeles. Tam jest mój dom, a tutaj moja ojczyzna. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Tragiczny wypadek przekreślił jego taneczną karierę, lekarze mówili o wózku. Michał Piróg w poruszającym wywiadzie dla VIVY!: „Zastanawiałem się, po co mam żyć”
Taniec był jego największą pasją, aż jeden tragiczny wypadek zmienił wszystko. Michał Piróg w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najtrudniejszego momentu swojego życia i opowiada o sile, która pozwoliła mu zacząć od nowa.
Był przekonany, że jego życie już zawsze będzie należało do tańca. Scena, światła reflektorów i kolejne choreografie wyznaczały rytm jego codzienności, aż jeden moment odebrał mu wszystko, co budował przez lata. Los zmusił Michała Piróga do napisania swojej historii od nowa. Zamiast się poddać, odnalazł nową drogę i przez ponad dwie dekady stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Dziś po raz kolejny udowadnia, że nie potrafi stać w miejscu. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! wraca do najboleśniejszego doświadczenia swojego życia, opowiada o chwili, która przekreśliła jego taneczną karierę, o odwadze zaczynania od zera i o nieustannej potrzebie szukania nowych wyzwań. To opowieść o człowieku, który nawet po największym życiowym upadku nie przestał wierzyć, że najpiękniejsze rozdziały mogą dopiero nadejść. Michał Piróg o wypadku, który przekreślił jego taneczną karierę | Poruszający wywiad dla VIVY! – Telewizja była dla Ciebie taką bezpieczną przystanią na wiele lat. Nie zapominaj o przygodzie (śmiech). Trafiłem tam, kiedy przestałem tańczyć i nie wiedziałem, co będzie ze mną dalej. – Wcześniej to taniec był całym Twoim życiem? Był. Do czasu. Gdy miałem 28 lat i byłem po pierwszym sezonie „You Can Dance”, miałem wypadek. Doznałem urazu kręgosłupa i byłem sparaliżowany od szyi w dół. Groziło mi, że nigdy już nie będę chodzić. – Jak to się stało? Poślizgnąłem się na źle umytej podłodze w sali baletowej. Nowa pani sprzątaczka zmyła parkiet płynem do podłogi baletowej, a nie do drewna. Z tego zrobiła się ślizgawka, a ja akurat robiłem skok w spirali. Skręciłem się, upadłem, odjechały mi nogi i… wszystko się rozsypało. – Domyślam się, że to zdarzenie przewartościowało Twoje życie. O tak, bo na początku było naprawdę dramatycznie. Jedno to to, co się wydarzyło, a drugie to to, co mówili lekarze. A oni mówili o wózku. A ja miałem plany, wiedziałem, z kim mam za chwilę pracować, wiedziałem, co jeszcze na mnie czeka, a przede wszystkim nie wyobrażałem sobie życia poza sceną. Zastanawiałem się, po co więc mam żyć. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Chciałeś się zabić? Przechodziło mi to przez głowę. Ale bardziej niż o unicestwieniu marzyłem o tym, żeby wcisnąć przycisk resetu i zacząć wszystko od zera. Jak w grze komputerowej. – Tylko że to tak nie działa. Dlatego przez dziewięć miesięcy tkwiłem w łóżku, czołgałem się, żeby dojść do toalety, i myślałem o tym, co będzie kiedyś. Mieszkałem wtedy z Mary Wałęsą, przyjeżdżali do mnie przyjaciele, znajomi i jakoś to się kręciło. – Nie pojechałeś do mamy, do domu, do Kielc? W życiu! Mam teorię, że w chwilach słabości nie wolno pokazywać się rodzinie, bo ona się nad tobą rozczula, a to cię osłabia. A ja musiałem sam coś z tym wszystkim zrobić. – Byłeś zły na los, na panią sprzątaczkę? Na panią sprzątaczkę nigdy. Przecież nie zrobiła tego specjalnie. Doszedłem do wniosku, że tak miało być. Wierzę, że każda rzecz, jaka się wydarza, dzieje się z jakiegoś powodu. Może, gdybym nie poślizgnął się na tej podłodze, wyszedłbym przed szkołę, przejechałby mnie samochód i w ogóle by mnie nie było? Może ten paraliż był łagodną wersją jakiegoś scenariusza? Ale przyznaję, że pierwsze dwa albo trzy miesiące po wypadku zupełnie się poddałem. Nie miałem pomysłu na to, jak teraz miałoby wyglądać moje życie. Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Jak wezwano mnie przed komisję mającą na celu ustalić mój uszczerbek na zdrowiu i ewentualnie przyznać mi rentę, usłyszałem, że przecież to mnie nie wyklucza z pracy. Według komisji nadal mogłem być choreografem i uczyć innych. A ja przecież byłem leżący i nawet na komisję nie miałem jak się dostać. – Znając Ciebie, mogę się domyślić, jaka była Twoja odpowiedź. Zapytałem, czy mam uczyć tańca, w którym się tylko gałkami ocznymi przewraca. Po pierwsze, nie umiem, a po drugie, jest słaby rynek na taką technikę. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach"
Ze swoim eks żyje w przyjaźni, gdy po raz drugi wyszła za mąż zamieszkali we trójkę. W VIVIE! słynna pisarka ujawnia: „Takie relacje się zdarzają, tylko o tym się nie mówi”
Nie każde rozstanie kończy się wojną. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o niezwykłej relacji z byłym mężem i życiu, które po wielkiej stracie wciąż pisze dla niej nowe scenariusze.
Małgorzata Kalicińska po raz kolejny udowadnia, że o najtrudniejszych doświadczeniach potrafi mówić z niezwykłą czułością i szczerością. W poruszającej rozmowie wraca do życia po śmierci ukochanego męża, opowiada o domu, który wciąż jest pełen wspomnień, oraz o książce „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”, powstającej w jednym z najbardziej wymagających momentów jej życia. Z właściwym sobie dystansem mówi także o relacji z byłym mężem, pokazując, że rozstanie nie musi przekreślać wzajemnego szacunku i bliskości. To piękna opowieść o miłości, która zmienia swoje oblicza, o pamięci silniejszej od czasu i o więziach, które potrafią przetrwać największe życiowe próby. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o relacji z byłym mężem: "Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było" – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. – Pan Włodek nie protestował, żeby zamieszkać z Pani eks? Pytał: „Ale jak to mamy z Maćkiem mieszkać?”. Powiedziałam mu, że przecież się znają i lubią, więc nic nie stoi na przeszkodzie. A oni są zupełnie różni. Włodek zdystansowany, Maciek brat łata z sercem na dłoni. Gdy Włodek zachorował, Maciek zrobił się wobec niego jeszcze bardziej serdeczno-opiekuńczy. Na przykład powiedział, że nie mogę sama organizować olejku CBD, bo mnie na pewno nabiorą i że on to będzie robił. Ujął tym Włodka jeszcze bardziej. A jak się okazało, że Włodek nie może słodyczy jeść, to mu przywoził bezcukrowe. Ustaliliśmy jedynie, że każda wizyta może trwać nie dłużej niż półtorej godziny. Maciek wie, że po dwóch godzinach zaczyna mnie wkurzać, więc zawija się odpowiednio wcześniej. Jest szalenie pomocny, choć życie osobiste ma poukładane. Sprawdź też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Weronika Rosati odrzuciła fortunę. TYLKO W VIVIE! mówi wprost: „Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku"
Za kulisami hollywoodzkich planów nie wszystko wygląda tak, jak mogłoby się wydawać. Weronika Rosati po raz pierwszy tak szczerze opowiada o finansach, zawodowych wyborach i decyzjach, które kosztowały ją więcej niż utracone honorarium. Nie zabrakło też zaskakujących kulis współpracy z Alem Pacino.
W rozmowie z magazynem VIVA! Weronika Rosati przyznaje, że choć spełnia się jako aktorka i mama, wciąż myśli o większej stabilizacji finansowej. Opowiada o świadomym odrzuceniu lukratywnej propozycji, pracy przy filmie „Lear Rex” z Alem Pacino oraz planach zawodowych obejmujących polskie i amerykańskie produkcje. Weronika Rosati o finansach i życiu w Los Angeles. „Dążę do większej stabilizacji” [...] – Dużo przeszłaś w życiu, ale nie ma w Tobie goryczy. Cieszysz się tym, co masz. Bo mam wspaniałe dziecko i cudowną rodzinę. Jesteśmy zdrowi. Wykonuję wymarzony zawód. Czy chciałabym więcej grać? Chciałabym. Czy chciałabym, żeby Steven Spielberg bił się z Christopherem Nolanem, u którego z nich zagram? Owszem, byłoby fajnie. Ale i bez tego czuję się szczęśliwa, że jestem aktorką. Mam wokół siebie wspaniałych ludzi, z którymi pracuję i którzy towarzyszą mi w tej drodze od lat. Więc nie mogę narzekać. Czy mam problemy? Mam. Czy żyję w stresie? Czasami ogromnym. Czy spotykają mnie przykrości? Tak. I bywają bolesne. A jednak nic nie zburzy mojego szczęścia, że mieszkam w kraju, w którym zawsze chciałam żyć, a jednocześnie mogę pracować i bywać w kraju, który kocham. W Los Angeles żyjemy dużo skromniej, niż ludzie sobie wyobrażają. Gdyby finansowo wszystko układało się fantastycznie, nie musiałabym w ogóle myśleć o przyszłości. – Boisz się o przyszłość? Nie boję się, ale finansowe bezpieczeństwo czasami zaprząta moje myśli. Chciałabym dać Eli jak najfajniejsze życie, zapewnić bezpieczeństwo, spokój na tyle, na ile mogę. Dlatego dążę do większej stabilizacji, bo wtedy będę miała dla niej więcej czasu. Gdybyś mnie zapytała, co chciałabym zmienić, odpowiedziałabym: Tak poukładać sprawy zawodowe, aby móc wybierać tylko te projekty, które mnie pasjonują. Teraz robię dużo rzeczy na Instagramie, których absolutnie się nie wstydzę, bo w ten sposób godnie zarabiam pieniądze. Oczywiście, że wolałabym dostać 20 milionów dolarów za rolę, ale… Żadna uczciwa praca nie hańbi. Jestem selektywna, nigdy nie zrobiłabym czegoś, z czym źle bym się potem czuła. Ostatnio dostałam intratną propozycję. Wahałam się. Miałam świadomość, że honorarium za kilka dni pracy zapewniłoby mi spokój na trzy–cztery miesiące, ale… Wiedziałam, że będę trochę małpą w cyrku. Zrezygnowałam więc. I nie dlatego, że mogłam sobie na to pozwolić finansowo. Pomyślałam, że nie po to przez lata budowałam swoją pozycję, żeby coś mogło ją podważyć. Zawsze żyłam na własnych warunkach. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" Al Pacino, „Lear Rex” i nowe projekty. Co czeka Weronikę Rosati? – To prawda. Jak zaczęła się Twoja przygoda z filmem „Lear Rex” Bernarda Rose’a z Alem Pacino w roli głównej? Z Pacino znamy się i lubimy od 20 lat. Spotkaliśmy się w międzyczasie na planie „Stand Up Guys”, zagraliśmy razem z Christopherem Walkenem. Na pokład „Lear Rex” zaprosił mnie Barry Navidi, który stoi za sukcesem „Kupca weneckiego” z Alem Pacino w tytułowej roli. Przyjaźnimy się od wielu lat. W czasie strajku aktorów i scenarzystów, który trwał bardzo długo i nie miałam wtedy żadnych ról, żadnych projektów, zapytałam go, czy mogę przyjść na plan, zobaczyć, jak film wygląda od strony producenckiej. Tak się zaczęło. W napisach na IMDb zostałam wymieniona przez Navidiego jako Co-Executive Producer w geście uznania dla pracy, którą wykonałam na planie. To było wspaniałe doświadczenie. Na koniec produkcji okazało się, że musimy zrobić jedną dokrętkę. Ela zagrała w niej z Alem Pacino, a ja przemazuję się w tle. Jestem statystką w scenie mojej córki (śmiech). Highlight tego zawodu polega na tym, że mogę podarować córce niezwykły suwenir. Kocham to! – Lubię ten Twój entuzjazm i dystans do siebie. Dawno zrozumiałam, że niczego nikomu nie muszę udowadniać. Nigdy nie liczyłam swoich minut na ekranie. Mnie to w ogóle nie obchodzi. Ja po prostu kocham pracować. Ciekawostka. Jeden z niezbyt przyjaznych polskich dziennikarzy – chyba ma jakiś problem z kobietami – rozpuścił plotkę, że mnie zawsze wycinano z amerykańskich filmów. Otóż nigdy nie zostałam wycięta z filmu. Raz moja rola była troszeczkę okrojona, co było logiczną decyzją, ponieważ gwiazdą filmu była Zoe Saldaña. Nie mam wielkiego ego. Czy jestem na ekranie przez trzy minuty, czy przez 10, nie ma znaczenia. Judi Dench na ekranie „Zakochanego Szekspira” pojawia się na pięć minut i 52 sekundy, a dostała Oscara! Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy. Szkoda, że pomija się moje główne lub duże drugoplanowe role w amerykańskich i międzynarodowych filmach i serialach. – Co masz na horyzoncie? Czekam z niecierpliwością na „Króla Leara”, jestem podekscytowana, że mogłam być jego częścią. Mam dwa polskie projekty serialowe, w które bardzo wierzę. Tym mocniej, że są to historie kobiece, a nie kolejny serial o mordercy, który zaczyna się od tego, że w lesie facet morduje kobietę… Mam nadzieję, że oba wyjdą. Będę o to walczyć i nie odpuszczę. Zwłaszcza że jeden pomysł mi się przyśnił. Jak u Hitchcocka. Hitchcock zawsze robił filmy, które wcześniej mu się przyśniły (śmiech). Z partnerami jesteśmy na etapie domykania ostatnich szczegółów produkcji polsko-amerykańskiej filmu biograficznego osadzonego w Polsce lat 60. Poza tym dzień przed przylotem do Polski skończyłam zdjęcia do mojego pierwszego niskobudżetowego filmu, gdzie gram jedną z głównych ról u boku Erica Robertsa. To był najśmieszniejszy scenariusz, jaki przeczytałam w ciągu ostatnich lat, a czytam ich mnóstwo. Za chwilę na ekrany kin wchodzi amerykański horror science fiction „Black Box”. Twórcy tego filmu są odpowiedzialni między innymi za „Wilka z Wall Street” Scorsese oraz „Drive” z Ryanem Goslingiem. Nie jestem fanką tego gatunku, ale ciekawi mnie, jak zostanie odebrany. Poza tym mam projekty, o których nie mogę jeszcze rozmawiać. Nie chcę zapeszyć. Trzymam się zasady: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach”. – Na puentę – miłość! Pozwalasz sercu jeszcze kochać? W moim życiu jest bardzo dużo miłości. Kropka (śmiech). Cały wywiad z Weroniką Rosati w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łukasz Zagrobelny bał się, że już nigdy nie zaśpiewa. TYLKO W VIVIE! ujawnił, co się działo za zamkniętymi drzwiami. Jego słowa wzruszają do łez