Paweł Wawrzecki rzadko mówi o córce. Ich niezwykła relacja wzrusza do dziś. Przypominamy archiwalny wywiad dla VIVY!
Słynie z talentu komediowego, a jego role w filmach i serialach wciąż bawią kolejne pokolenia Polaków. Poczucie humoru, które jest jego znakiem rozpoznawczym, Paweł Wawrzecki zachował mimo osobistych dramatów. Gdy miał 15 lat, stracił ojca, skazanego na śmierć w słynnym procesie pokazowym. Kolejną bolesny cios przeżył, gdy nagle zmarła jego żona. Ta tragedia zmieniła jego życie, bo od tego momentu aktor został jedynym opiekunem chorej na porażenie mózgowe córki. O ich relacji opowiedział w wywiadzie dla VIVY!,
Przyjacielski, utalentowany, z pogodnym usposobieniem. Poczucie humoru, dzięki któremu stał się mistrzem komedii, to jedna z jego najważniejszych cech. Oprócz tego Paweł Wawrzecki słynie też ze skromności i pracowitości. Nie zwalnia tempa, wciąż gra, jak nie w serialach, to w teatrze. Ale jego najważniejszą rolą okazała się rola ojca. Sprawdził się w niej, choć nie miał wzorca, bo jednym z jego najtrudniejszych życiowych doświadczeń była tragiczna śmierć ojca. O tym, jak opiekuje się córką Anią, która urodziła się z porażeniem mózgowym, aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w maju 2020 roku. Przypominamy ten wywiad z okazji przypadającego dziś Dnia Ojca. Wywiad z Pawłem Wawrzeckim. VIVA! – Jak żyjesz Ty i jak żyje teraz Twoja córka Ania? Paweł Wawrzecki: Staramy się żyć w miarę normalnie. Dużo chodzimy na spacery, bo mieszkamy koło lasu. Mamy swoje trasy i robimy codziennie od trzech do sześciu kilometrów. Robimy to, żeby Ania nie przybierała na wadze i wzmacniała nogi, bo ona chodzi w sposób charakterystyczny. Ale daje radę. Jest zmęczona, lecz za to dobrze śpi. – Czy do Ani dociera to, co dzieje się na zewnątrz? Wie, że istnieje zagrożenie życia, że jest pandemia i że to niebezpieczne. Nieczynny jest ośrodek, do którego jeździła na zajęcia terapeutyczne. Musiała podpisać papiery, więc docierają do niej realia rzeczywistości. Ma świadomość, że dzieje się coś bardzo złego. Sama jednak jest zdrowa, właściwie na nic nie choruje. Ale wie też, że inni ludzie umierają, chociaż moja rodzina właściwie jest długowieczna. – A czy rozumie, czym jest śmierć? Po swojemu na pewno tak. Bardzo przeżywała, kiedy umarł jej dziadek, ojciec mojej żony Basi. Odszedł trzy lata po niej, a ja miałem problem, jak Ani o tym powiedzieć. Pytała, czemu do niego nie zadzwonimy, a ja, że telefon nie działa. Posługiwałem się kłamstwem, które mi bardzo dokuczało. Ale w końcu wyznałem jej prawdę. Bardzo przeżyła śmierć babci, a później też żony mojego brata. Ona wie, co to znaczy odejść. Nie chcę jednak rozmawiać o śmierciach. W pandemii otworzyły się nam drzwi do innego życia, takiego bliżej siebie. Jesteśmy sami, przebywamy we dwoje w domu, bez osób do pomocy. Ale musimy sobie jakoś radzić. Jestem przygotowany psychicznie do trudnych sytuacji. Umiem uprać, posprzątać, ugotować. Wybieramy z Anką sobie rozmaite potrawy. Pytam, co by zjadła i gotujemy na przykład zupę pomidorową. Anka mi pomaga, wrzucając przyprawy. I pyta, czy pamiętam, że ma wziąć lekarstwo o 12 w południe. Albo przypomina: „Nie dałeś mi magnezu!”. Wynosi naczynia do zlewu, po śniadaniu myje swój kubek, a do obiadu przygotowuje stół, kładzie talerze, sztućce i serwetki. Zawsze teraz jadamy razem. Rano przygotowuję sałatkę warzywną: ogórek, rzodkiewka, czosnek, po dwa pomidorki koktajlowe. Dodajemy do tego koper i pietruszkę, bo ma dużo żelaza i neutralizuje zapach czosnku. Ale i tak przez maseczkę nikt go od nas nie poczuje. – Masz takie poczucie, że Twoja córka się Tobą opiekuje? A wiesz, że tak? Ona ogarnia umysłowo to wszystko, co się dzieje wokół nas. I wie, że z powodu koronawirusa na wiele nie możemy sobie pozwolić. Niestety, już sześć tygodni nie chodzi do swojego ośrodka, gdzie gra w zespole, śpiewa i uczestniczy w terapiach. Na pewno jej tego bardzo brakuje. Ma świetny słuch, który odziedziczyła po swojej mamie Basi, i jej ojcu, który miał słuch absolutny. Czuje rytm, dobrze śpiewa i pamięta słowa. Ale teraz czuje się trochę jak na wakacjach, czeka, co dalej będzie. Oboje nie bardzo wiemy, jak długo jeszcze przyjdzie nam tak żyć. A jednocześnie wie, że jestem z nią w domu, bo teatr zamknięty, i że do Stanów Zjednoczonych nie wyjadę, bo są zamknięte granice. – Cieszy ją zapewne, że ma Ciebie przez cały dzień. Tak, ale przecież to nieprawda, że nie pracuję. W teatrze mamy wirtualne spotkania, nagrywamy spektakle. Ostatnio zagraliśmy „Zemstę”. Ania bardzo lubi słuchać tekstów Fredry. – Wie, co to jest teatr? No pewnie, że wie. Zagrała przecież z sukcesem w „Ani z Zielonego Wzgórza”. Najpierw za sprawą Basi, a po jej śmierci zajęła się tym Marysia Ciunelis. Anka miała bardzo dobre doświadczenia z tego teatralnego kontaktu. I chyba ma intuicję aktorską, o czym przekonujemy się, gdy uczestniczy w kółku teatralnym swojego ośrodka, gdzie pracują z nimi zawodowi aktorzy. – Twoja córka urodziła się z porażeniem mózgowym. I to, kim jest dzisiaj, zawdzięcza swojej matce i Tobie. A z tego, co mówisz, jest inteligentną, utalentowaną dziewczyną. Tak, chociaż czasami zachowuje się jak małe dziecko. To zresztą wszystko jest dość skomplikowane. Emocjonalnie rozwija się prawidłowo. Podobają jej się niektórzy moi koledzy, jak Andrzej Grabarczyk czy Paweł Małaszyński. Bardzo lubi z nimi rozmawiać, a ja nie mogę jej tego zabronić. Jest zainteresowana wszystkim, co się dzieje wokół niej i zdrowiem każdego członka naszej rodziny. Bardzo się martwi, gdy ktoś choruje. – A jak się z nią rozmawia? Jest bardzo wygadana. Jak to mówię, mocna w pysku. Zresztą sama z nią porozmawiaj, to się przekonasz. Chodzi też na spotkania z psychologiem i rozmawia z nim o różnych ważnych sprawach, między innymi o tym, jak przychodzą na świat dzieci i co to jest miłość. A gdy pytają ją, kogo kocha, odpowiada, że najbardziej na świecie tatusia. – Na pewno myślisz o tym, co będzie z Twoją córką, gdy Ty odejdziesz. Przepraszam, że Cię o to pytam, ale wiem, że na pewno myślisz o tym ze strachem. Wolałbym, żeby była inna kolejność. Pamiętam, jak moja Basia mówiła o tym, co się stanie, gdy jej nie będzie. Ale ja nie zastanawiam się nad moim odchodzeniem. Nie przywołuję tego, bo wiem, że Anka miałaby wtedy bardzo ciężko. A jednocześnie mam świadomość, że tacy ludzie jak Ania muszą potem jakoś żyć, bez tej osoby, do której się przyzwyczaiły. Żyją z bólem i ze świadomością, że tego kogoś już nie ma. Ale zostają im po nim wspomnienia. – Tak naprawdę nie wiesz, ile Anka rozumie. A na pewno dużo więcej, niż sądzisz. Oceniam jej inteligencję bardzo wysoko. Tym bardziej, że zupełnie obcy ludzie, którzy spotykają się z Anią, czasami są pełni podziwu dla jej zdolności kojarzenia. Chociaż widać, że to osoba obciążona. Ania nigdy nie będzie pracowała, chociaż skończyła szkołę, pisze, czyta, korzysta z komputera. Ale sama na przykład książki nie przeczyta, bo to zbyt dla niej męczące. – Ale filmy ogląda? Oglądamy dużo filmów, zwłaszcza o zwierzętach. A w wolnym czasie gramy w gry internetowe, takie, w których trzeba odpowiadać na pytania - miasta na jakąś literę, warzywa na jakąś literę, państwa na jakąś literę. Często się w to bawimy. Robimy też sobie quizy, słuchamy odgłosów ptaków i Ania zgaduje, jaki to ptak. Na ten temat ma ogromną wiedzę. A w weekendy wpada do nas dawna nauczycielka Ani w klasie integracyjnej i piszą z Anią dyktando. W ortografii jest bardzo dobra. No i ma fantastyczną pamięć. Teraz to jednak wszystko uległo zastopowaniu... – A czym zajmujecie się wieczorami? Stawiamy pasjanse. Ania traktuje je rygorystycznie, układając karty jedna po drugiej. I bardzo się cieszy, gdy jej pasjans wyjdzie. Gra też w Totolotka, chociaż nie bardzo zdaje sobie sprawę z tego, jak człowiek wchodzi w posiadanie pieniędzy. Dla niej to proste, trzeba iść do bankomatu i je podjąć. – Czy czuje Twój strach przed epidemią? Ja wcale nie jestem taki wystraszony. Nasza rodzina jest mocna genetycznie, jak już ci wspomniałem. A w kręgu moich znajomych dwie osoby przeszły koronawirusa i wyzdrowiały. Oczywiście ważne są warunki, w jakich ta choroba przebiega. Łatwiej jest, gdy można zostać w domu, a jeszcze łatwiej, gdy wokół domu jest ogród. My się więc wirusa nie boimy. Mamy duży ogród, w którym sprzątamy, a Anka zbiera szyszki na ognisko. Któregoś dnia upieczemy sobie przy nim kiełbaski. – Szkoda tylko, że Twoja żona nie może przyjechać z Ameryki i pobyć z Wami. Szkoda. Ania bardzo ją lubi. Ale żona, która w tej chwili jest na Florydzie, często do nas dzwoni. Miała przyjechać na święta Wielkanocne, ale oczywiście epidemia na to nie pozwoliła i na razie nie ma widoków na to, żeby przyjechała. Myślimy o spotkaniu w czerwcu, ale nie mamy pojęcia, czy już to będzie możliwe. Moja żona bardzo się o nas martwi, przypomina o myciu rąk, o maseczkach na twarz. I prosi, żebyśmy nie chodzili na targ. – A chodzicie? Tak, ale rzadko. Na pewno nie codziennie. – Czy teraz, kiedy masz więcej czasu, wracasz myślami do przeszłości? Nie. Bo ja chcę iść do przodu, a nie rozpamiętywać to, co było. – Mam jednak bardzo ważne pytanie. Czy wybaczyłeś już tym, którzy w tak okrutny sposób zabrali Ci ojca? (został skazany na karę śmierci w aferze mięsnej w 1955 roku. To był proces pokazowy, tzw. „odstraszający”). Wywalczyłem jego rehabilitację, i jak na ironię, został zrehabilitowany za rządów Leszka Millera. Nie chcę jednak o tym mówić. Przeżyłem bez ojca 55 lat, bez babci 50, ale gdybym ciągle o tym myślał, działałbym sam na siebie destrukcyjnie. Ułożyłem sobie jakoś życie i nie chcę tego zniszczyć. I myślę też, że jeszcze na tym świecie coś osiągnę, coś zdziałam. Lubię przecież to, co robię. I lubię się czuć potrzebny. Myślę też, że los w jakiś sposób chciał mi wynagrodzić moją stratę i dał mi talent, a także pracowitość. Pomyśl, jestem już 45 lat na scenie. A licząc od tego roku, kiedy jeszcze byłem studentem i Erwin Axer zaprosił mnie do teatru, to już 46 lat jestem aktywny zawodowo. I nawet teraz jakoś funkcjonuję w tej rzeczywistości pandemicznej. Myślę, że się jeszcze nieraz spotkamy w teatrze, chociaż nie wyobrażam sobie przedstawień, w których na widowni siedzi tylko 50 osób. – Ale przecież to się kiedyś skończy. Kiedyś będzie jeszcze normalnie. Głęboko w to wierzę. I wierzę również, że nie będziemy musieli nagrywać spektakli na Skypie, chociaż to też jest ważne dla widza. Po „Zemście” i „Wszystko jest względne” Ayckbourna, widzowie zadają nam dużo pytań. Spotykamy się też przez Internet i dyskutujemy o sztuce. Daje nam to wrażenie prawie prawdziwego teatru (w tym momencie Ania wtrąca się do naszej rozmowy: „Taki teatr jest genialny, nawet bym powiedziała. A ja uważam, że nawet lepszy, ponieważ nie muszę się rozstawać wieczorami z tatą”). Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Tego pytania córka nigdy wcześniej mu nie zadała. TYLKO W VIVIE! Kwaśniewski opowiedział o stracie i lękach
Aleksander Kwaśniewski po raz pierwszy w tak osobistej rozmowie wraca do rodzinnych korzeni, wspomnień o rodzicach i doświadczeń, które ukształtowały jego charakter oraz sposób sprawowania urzędu prezydenta. W książce „Prezydent” odpowiada córce Aleksandrze Kwaśniewskiej na pytania o wojnę, edukację, sport, politykę, wiarę i życiowe wybory, odsłaniając mniej znane oblicze byłej głowy państwa.
We właśnie wydanej książce „Prezydent” Aleksander Kwaśniewski odpowiada na pytania głównie o politykę i prezydenturę. W rozmowie z 2023 roku jego córka Aleksandra Kwaśniewska zadaje pytania, których nie miała okazji wcześniej zadać. O dziadków, rodzinne tradycje i wartości, wiarę, lęki egzystencjalne. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Jak rodzice i wojenne doświadczenia rodziny ukształtowały Aleksandra Kwaśniewskiego? Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku – Chciałabym Ci zadać pytania, na które nie znam odpowiedzi. Na przykład dotyczące Twoich rodziców, a moich dziadków. Często wspominasz, że osobą, która miała na Ciebie duży wpływ, była Twoja babcia. Natomiast zastanawiam się, które z rodziców rezonuje w Tobie bardziej? Ja myślę, że sprawiedliwie po połowie. Oni się doskonale uzupełniali. Tata był świetnie wykształconym człowiekiem, jeszcze po przedwojennej maturze, a to znaczyło wiele. Niektórzy do dzisiaj uważają, że przedwojenna matura była jak dzisiejsze studia. Miał więc porządne wykształcenie humanistyczne, a później oczywiście medycyna. Mówił biegle po niemiecku i rosyjsku, bo tam przeżył wojnę. Znał łacinę i uczył mnie i moją siostrę przysłów łacińskich. Myśmy od niego otrzymywali dobrze zakorzenioną wiedzę i przekonanie, że to jest ważne. Natomiast mama była osobą dużo bardziej spontaniczną. Czyli można powiedzieć, że o ile tata dyscyplinował nas do kształcenia się, to mama nas uczyła tych cech socjalnych – kontaktu z ludźmi, dialogu, organizowania się w grupie. – A do kogo czujesz się bardziej podobny? Czuję się takim dobrze wymieszanym tworem, który przejął… – Najlepsze cechy z obojga rodziców? No tak (śmiech). Brzmi to mocno nieskromnie, ale coś w tym jest. Tata miał ogromne pokłady nieufności, więc miał kłopot ze zbliżaniem się do ludzi. A mama była człowiekiem bardzo otwartym. Ojciec bardzo się wszystkim przejmował, a mama przyjmowała życie dużo bardziej takim, jakie ono jest. Więc taki bardziej otwarty, ufny stosunek do życia mam po mamie, a po tacie to przekonanie, że wszystko musi mieć jednak solidne fundamenty. Że profesjonalizm jest ważny. Że jest też rodzaj odpowiedzialności, którą trzeba przyjąć i umieć ponieść. – Twoi rodzice byli z pokolenia wojennego, dotkliwie pokiereszowanego. Czy to wpłynęło na Wasze wychowanie i wpajany Wam system wartości? Zdecydowanie tak. Choćby ten prymat edukacji nad dobrami materialnymi. Rodzice byli ludźmi dosyć zamożnymi, jak to lekarska rodzina, ale tata nigdy nie podjął starań, żeby wykupić nasze mieszkanie, choć były takie możliwości. W nim był brak wiary w to, że te ziemie zostaną na wieki wieków i że będziemy cieszyć się pokojem. Zawsze było przekonanie, że człowiek jest bardziej nomadem. – Czyli poczucie tymczasowości? I przeznaczenia tułaczego. – To może powiedzmy, że babcia była z całą rodziną przesiedlona z Wilna. Tak. Mama była przesiedlona w ostatnich miesiącach wojny przez NKWD z Wilna. Cała pięcioosobowa rodzina. Z jedną walizką. – Dziadek stracił całą rodzinę w bombardowanej Warszawie… Tak. Było więc to przekonanie o kruchości dóbr materialnych i bardzo silny prymat edukacji jako najpewniejszej inwestycji. Cały czas mówił też, że musimy bardzo dobrze znać dwa języki: niemiecki i rosyjski. Bo to są wielcy i agresywni sąsiedzi, więc jakby co, to nam pomoże przeżyć. Oczywiście uważał, że trzeba mieć porządny zawód i w jego rozumieniu był to albo lekarz, albo inżynier. Miał też takie postwojenne przesądy, czyli na przykład nigdy nie wyszedł z domu bez pieniędzy. To był wręcz rodzaj obsesji. Do tego stopnia, że jak żegnałem tatę na dobre, to też uznałem, że nie mogę go wypuścić na tamten świat bez grosza przy duszy, więc włożyłem mu pieniądze do kieszeni. U mamy ten syndrom wojenny nie był tak silny, bo była młodsza. Jak zaczęła się wojna, miała dziewięć lat. Jej starsze rodzeństwo było bardziej straumatyzowane. Wujek Michał przekonywał mnie, że powinienem zostać architektem, bo to jeden z tych porządnych zawodów. Był absolutny imperatyw, żeby nauczyć się czegoś, co może być pomocne w warunkach krańcowych. – Z tym porządnym zawodem trochę dziadka rozczarowałeś. No bardzo! Ale pogodził się z tym. Wpływanie na wybory dzieci jest zazwyczaj nieskuteczne. A jak chce się z tego powodu gniewać, to się niszczy więzi rodzinne. Trzeba to przyjąć z jasnym stwierdzeniem, że to działanie na ryzyko własne, czyli: synu, robisz to, co uważasz za stosowne, ale bierzesz za to całkowitą odpowiedzialność. – Zatem nigdy nie kwestionował Twoich wyborów? Nie, bo to też był ten typ, że nigdy nie chciał nikogo urazić. Liczył się bardzo z cudzą wrażliwością. A ponieważ miał naturę choleryczną, to zdarzało mu się powiedzieć słowo za dużo, a potem przeżywał to bardziej niż ta osoba teoretycznie zrugana. – Idąc przez życie, zastanawiałeś się czasem, co by rodzice powiedzieli na to czy tamto? Myślę, że zdecydowanie im by się ta droga podobała, bo to jest jednak droga sukcesu. Bardzo by im się podobała sympatia ludzi wobec mnie. My całą rodziną mamy taki syndrom, że z trudem przyjmujemy komplementy czy dobre opinie o nas, a z drugiej strony bardzo ich potrzebujemy. – To chyba taka natura istnienia publicznego. Może tak, ale część ludzi wręcz łowi je, wymusza, pławi się w nich. Ja, ale też i mama, i ty, i rodzice moi czuliby się tym skrępowani, a z drugiej strony taki rodzaj uznania nadaje sens temu, co robimy. Na pewno spodobałoby im się to, że tyle się udało osiągnąć. – Dziadek był na studiach sędzią piłkarskim i zaraził Was miłością do sportu. Tak, sport był niezwykle ważny pod względem kibicowskim, ale też uprawiania go. – Uważasz, że w jakimś stopniu również ukształtował Twój charakter? Bardzo. Postawa sportowa jest postawą walki, ale opartej na pewnych regułach. Jeżeli się walczy w kampanii wyborczej, to trzeba wiedzieć, ile potrzeba koncentracji, ile determinacji, jak bardzo trzeba być pokornym. Że nie wolno ogłosić zwycięstwa, zanim naprawdę nastąpi, a jednak cały czas wierzyć, że jest możliwe. A z drugiej strony sport jest znakomitym antydepresantem. Pomaga wyrzucić z siebie napięcie, złe emocje. Uważam, że sport zarówno w sensie sposobu myślenia, jak i katalizatora emocji był mi potrzebny. CZYTAJ TEŻ: Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama Droga do prezydentury. Kiedy Aleksander Kwaśniewski uwierzył, że może zostać prezydentem? – Kiedy pierwszy raz pojawiła się w Twojej głowie myśl, że mógłbyś zostać prezydentem? Ona najpierw pojawiła się w głowach innych osób. W książce opowiadam, jak przypisywał mi ten plan Lech Wałęsa, co było zabawne, bo ja wtedy nie brałem tego pod uwagę. Później coraz więcej osób mi to wróżyło, ale ja to traktowałem w kategoriach komplementu. Natomiast nieuchronnie zbliżał się termin wyborów 1995 roku, a ja byłem już wtedy liderem dużej formacji politycznej. Trzeba było podejmować decyzje. Mówiąc wprost, gdyby Lech Wałęsa był lepszym prezydentem, to nie sądzę, żebym zdecydował się na kandydowanie przeciwko dobremu prezydentowi Lechowi Wałęsie. A że był prezydentem, jakim był, rozpoczęto poszukiwania. No i nagle się okazało, że ja jestem traktowany przez coraz więcej ludzi jako poważny kandydat, przez niektórych jedyny kandydat, a także nie miałem argumentów wobec własnego bloku politycznego, żeby powiedzieć, że nie wystartuję. No bo co miałem powiedzieć? Że się boję przegranej? To już nie wchodziło w grę. Trzeba było podjąć tę decyzję jako konsekwencję wzrastania w siłę mojej formacji politycznej. Wszystkie okoliczności zmuszały do tego. Bo w polityce muszą się zbiec trzy rzeczy: miejsce, człowiek i czas. I jak to się zgra, to trudno z tego bermudzkiego trójkąta konieczności uciec. – A kiedy pojawiła się myśl, że możesz być w tym dobry? Nie miałem z tym problemu (śmiech). Przepraszam, że mówię nieskromnie, ale ja byłem przekonany, że jeżeli wystartuję, to po pierwsze, wystartuję po to, żeby wygrać. To nie będzie nic udawanego, to będzie ciężka praca, którą wykonaliśmy. A dwa, wiedziałem, że będę dobrym prezydentem. – Skąd to wiedziałeś? Wewnętrzne przekonanie? To było pewnie połączenie dwóch rzeczy. Z jednej strony młody wiek, bo miałem zaledwie 41 lat, czyli taka trochę buta młodzieńcza, że nie ma spraw, z którymi sobie człowiek nie poradzi. Ale z drugiej strony jednak już spore doświadczenie. W końcu byłem parę lat ministrem, posłem, przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej, więc byłem do tej roli naprawdę nieźle przygotowany. – Mama powiedziała mi kiedyś, że miała takie momenty, kiedy myślała sobie: Jezus Maria, same koronowane głowy i ja – Jola z Gdańska. Czy Ty miałeś takie momenty onieśmielenia? Na pewno to nie jest tak, że w tę rolę wchodzi się bezstresowo. Tylko że ten stres jest pozytywny. Człowiek wie, że musi więcej przeczytać, dowiedzieć się, ale żebym miał poczucie onieśmielenia, to nie. Ale też powiem szczerze, jeżeli nawet mama ci to powiedziała, to w takiej krótkiej chwili, kiedy wydawało jej się, że może sobie nie poradzić. Bo ona w tych sytuacjach świetnie się odnajdywała. – Ale też mogła mieć takie wewnętrznie poczucie, a emanować czymś innym. Możliwe, ale myślę, że to szybko przechodziło na rzecz partnerskich relacji. Być może nam też pomogło to, że pierwszą oficjalną wizytą za mojej prezydentury był przyjazd królowej Elżbiety II. Czyli mówiąc krótko, poprzeczka została zawieszona najwyżej. I ta suma doświadczeń oraz pokonania tych barier później owocowały. No bo skoro daliśmy radę z wizytą królowej brytyjskiej, to czemu mielibyśmy nie dać sobie rady z pielgrzymką papieża albo z wizytą cesarza japońskiego? Poza tym szybko okazywało się, że ogromna większość tych partnerów, których spotykamy, to są fajni, normalni ludzie i można z nimi rozmawiać. – W książce przewija się wątek „Przypadku” Kieślowskiego jako refleksji nad determinizmem społecznym: na ile wybory, których dokonujemy, są kwestią wewnętrznej motywacji, a na ile to wynik zbiegów okoliczności? To jest jedno i drugie. Jest ten trójkąt – czas, człowiek i miejsce. I to musi się zgrać, nie tylko w polityce. Ja znam wielu bardzo dobrych polityków z dobrze zorganizowanych krajów, którzy nie trafili na swój czas. Mogli być lepsi 10 lat wcześniej albo 10 lat później, ale ich ta szansa ominęła i odwrotnie. Są ludzie, którzy pojawiają się we właściwym czasie, ale mają niewłaściwe miejsce do działania, na przykład jakiś autorytarny system, który ich wypluwa czy wsadza do więzienia. A w życiu? Zaczyna się od tego, że jeśli dwoje ludzi się spotyka i mają dziecko, to ono już jest rezultatem w jakimś sensie przypadku, bo mogli się nie spotkać. Ktoś może powiedzieć o Opatrzności, ale ja w to akurat nie wierzę, więc mówię o przypadku. Czyli z jednej strony to są osobiste predyspozycje, dążenia i marzenia, które wskazują drogę, a z drugiej strony mnóstwo okoliczności zewnętrznych, które albo pozwalają taką drogę przejść, albo nie. Albo nawet jak się idzie tą drogą, to mocno ją weryfikują. Opóźniają, przyspieszają, kierują na boczne tory. Ja w moim życiu tak naprawdę starałem się tylko o dwa stanowiska. Mówię o tym w książce? – Tak. Pierwsze to był redaktor naczelny „itd”. Ja już wtedy chciałem odejść z ruchu studenckiego, gdzie wprawdzie zajmowałem się kulturą, ale to było takie animowanie kultury, a ja ciągle miałem problem z ustaleniem, co jest moje w tym wszystkim. I uznałem, że bycie naczelnym „itd” to jest konkret. Bo co tydzień muszę wydać gazetę, musimy napisać tekst, zredagować, to była jakaś twórczość mierzalna, która mnie interesowała. I drugie stanowisko, o które walczyłem, to był przewodniczący Komisji Konstytucyjnej. Uważałem, że wtedy była wyjątkowa i jedyna szansa, żeby Konstytucję stworzyć i żeby ją przyjąć. I to był też taki istotny konkret, który dawał mi ogromną radość, bo wiedziałem, że tworzę coś, co będzie miało namacalny i potrzebny efekt. – Czułeś taki imperatyw, żeby zostawić po sobie coś ważnego? I wyzwanie. Jak już byłem przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej i obszedłem wszystkich liderów, a trzeba było pracować ze wszystkimi, od lewicy do prawicy, bo Konstytucji inaczej się zrobić nie da, to większość wykazywała daleko idący sceptycyzm. Profesor Geremek powiedział wręcz, że to mi się nie uda. I myślę, że gdyby od samego początku nie było z mojej strony takiej determinacji, toby się ta robota rozlazła. Ale ponieważ ja twardo nadawałem tempo, to udało się to zrobić. – Mówisz, że nie była Ci dana łaska wiary. Czujesz, że to jest jakaś strata? Ja nie cierpię z tego powodu, choć są momenty, w których uważam, że wierzącemu jest łatwiej. Szczególnie jak przemawiam na pogrzebach przyjaciół czy bliskich znajomych, to chciałoby się powiedzieć z przekonaniem, że spotkamy się jeszcze, że dokończymy rozmowy. Ja w to nie wierzę. To, co mogę im zaoferować, to że dopóki żyję, będę o nich pamiętał. – A jak sobie radzisz z lękiem egzystencjalnym, nie będąc wyposażony w te narzędzia, które daje wiara? Wszyscy się boimy tego samego przecież. Ja w tym widzę, patrząc ze spokojem, pewną nieuchronność. To znaczy jesteś, czynisz wszystko, co możliwe, i odchodzisz. I nie ma. Przychodzą następni. Jeżeli czegoś się obawiam, to przewlekłych chorób, a jeszcze bardziej, że może nie pracować głowa, że istnieję fizycznie, ale nie ma ze mną kontaktu. – A nie myślisz, że ten imperatyw, żeby coś po sobie zostawić, jakoś się łączy z tą postawą agnostyczną? Z przekonaniem, że jesteśmy tylko tu i teraz? W moim przekonaniu czymś wręcz podstawowym jest to, żeby każdy, kto rozpoczyna tę swoją ziemską wędrówkę, chciał po sobie pozostawiać dobre ślady. Dla jednego to będzie wynalazek, dla drugiego literatura, wynik sportowy, szczęście rodzinne i dobrze wychowane dzieci. Moim zdaniem w ten sposób życie uzyskuje sens, bo przestaje być tylko egzystencją. Ale ten sens można uzyskiwać we wszystkim. To nie jest takie wymaganie, że zostawiamy po sobie tylko te ślady, które przechodzą do historii. Moim zdaniem takie życie oparte tylko na istnieniu z dnia na dzień to straszna nuda przede wszystkim. – Co czujesz, gdy ktoś Ci mówi, że nigdy na Ciebie nie głosował, ale zawsze Cię lubił? Albo że nie głosował, ale teraz żałuje? To jest satysfakcjonujące czy niekoniecznie? Nie mam ukłucia, że nie zagłosował. Może miałbym, gdybym przegrał wybory. Pewnie gdyby Bronisław Komorowski usłyszał taki miły komplement: „Nie głosowałem na pana, ale pana lubię”, a jemu tych głosów zabrakło przy reelekcji, to byłoby przykre. Ja wygrałem jedne i drugie, a drugie nawet w pierwszej turze, to czym mam się przejmować? To jest miłe, że po latach osoby, które na mnie nie głosowały, przyznają, że cele tej prezydentury miały sens, styl prezydentury się podobał, styl pierwszej damy był bardzo akceptowany, a przecież Jola de facto stworzyła instytucję first lady w Polsce. Zdecydowanie jest to satysfakcja. – Ostatnie pytanie, za to trudne. Jakbyś miał mi dać jedną radę życiową, to co by to było? Mógłbym ci przekazać takie moje credo pozytywistyczno-aktywistyczne. Mianowicie: rób, co możesz, a jak nie możesz, też rób. Nie poddawaj się, nie daj się pokonać zniechęceniu, trudnościom, żeby przynajmniej mieć pewność, że podjęłaś próbę. Że jeżeli coś nie wyszło, no to już dlatego, że nie mogło wyjść. To by była pierwsza rada, ale byłoby ich więcej. Ja ci przecież daję te rady. Co ty ich nie słuchasz? – Słucham. Pytam o tę najważniejszą. Ta byłaby bardzo ważna. I że jak już dojdziesz do moich lat, żebyś mogła spokojnie zerknąć do tyłu i stwierdzić, że to było fajne życie. I miało sens. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wrócił wspomnieniami do swojego coming outu. Pewna osoba bardzo go zawiodła
Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
Maciej Stuhr kończy dziś 51 lat. Aktor, reżyser i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury od lat imponuje nie tylko zawodowymi sukcesami, ale także zaangażowaniem społecznym. Z okazji jego urodzin przypominamy wyjątkową rozmowę, której w 2022 roku udzielił magazynowi VIVA! wspólnie z żoną, Katarzyną Błażejewską-Stuhr.
On – jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Ona – dietetyczka kliniczna, aktywistka i autorka książek. W wywiadzie dla VIVY! Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr opowiedzieli o miłości, rodzinie, otwartym domu, pomaganiu uchodźcom i wartościach, które od lat wyznaczają kierunek ich wspólnego życia. „Spotkałem rudego anioła” – mówił Beacie Nowickiej o żonie Maciej Stuhr. Dziś, w dniu jego 51. urodzin, wracamy do tej poruszającej rozmowy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr: wywiad dla VIVY! Po raz pierwszy spotkaliśmy się we trójkę osiem lat temu. My pracowaliśmy nad książką, a Kasia do nas dołączyła. Bawiłam się na Waszym weselu. Wiedliście w miarę beztroskie, szczęśliwe życie. Dziś mam wrażenie, jakby to się działo w innej epoce. Prowadzicie inne życie. Katarzyna: Dalej szczęśliwe, chyba… (śmiech). Rzeczywiście, wyprowadziliśmy się z mieszkania w centrum do domu, na stałe jest z nami dwójka dzieci, dwa psy, uchodźcy. Ale cały czas walczę o tamtą beztroskę, bo ona wciąż jest, tylko gubi się w natłoku obowiązków. Maciej: Dużo rzeczy się też nie zmieniło. – Miłość na przykład? Maciej: Przede wszystkim fascynacja sobą, mówię o swoim uczuciu do Kasi. Nie sądziłem – zabrzmi to banalnie – że związek może tak nie ostygnąć. Wciąż dużo robimy wspólnie, z pasją. Wiadomo, że niektóre rzeczy muszą walczyć o palmę pierwszeństwa i przegrywają z codziennością: z wożeniem dzieci, psami, lekarzami, szpitalami, zakupami… – …niespodziewanymi gośćmi? Maciej: Goście są naszą spécialité de la maison, mam wrażenie. Jesteśmy mistrzami w przyjmowaniu gości i oboje to uwielbiamy. To się stało naszym stylem życia. Katarzyna: I nie mówimy tylko o uchodźcach. Maciej: Mamy dom otwarty. Zauważyłem, że jesteśmy siebie ciekawi przy gościach. Niektóre rzeczy wiemy o sobie tylko dlatego, że przychodzą goście i w żartach, albo nie w żartach, coś mówimy. W ich obecności przerabiamy różne tematy. Tak dowiedziałem się, że Kasi nie podoba się moja broda, którą zapuściłem do serialu „Szadź”. Potem przez osiem miesięcy cztery razy dziennie słyszałem… Katarzyna: …że nie lubię tej brody, ta broda jest okropna. Teraz, kiedy ją zgolił, 80 razy dziennie mówię, jak mi się podoba, jaki jest przystojny, a wręcz piękny. Maćka to peszy, ale nie mogę się pohamować (śmiech). – No i osiągnęliśmy piękną równowagę. Brody nie ma, miłość jest. Maciej: Kluczem jest to, żeby wyrywać chwile, kiedy jest się tylko we dwoje. Czasami zakrada się jakiś niepokój, czy przypadkiem coś się nie wypaliło. Okazuje się jednak – jak już zostajemy sami – że nie. Tym silniejsza jest wtedy ta ulga: o Jezu, jednak nic się nie zmieniło. Czasami po prostu nie ma czasu na uważność w tym całym zamieszaniu. – Zwanym życiem. Z ważnych zmian – po latach odszedł Pan z teatru Warlikowskiego. Maciej: Przez 20 lat byłem przepracowany i nie chciałem tak funkcjonować do końca życia. W sferze marzeń zawsze było: mniej pracować. Decyzja, żeby się rozstać, przynajmniej formalnie, z zespołem Warlikowskiego, nie jest prosta. Praca z nim to marzenie wszystkich aktorów. Do dzisiaj jest mi czasami smutno i tęsknię. Wciąż gram stare rzeczy. Zresztą od Krzyśka chyba nigdy definitywnie się nie odchodzi. Katarzyna: Pamiętam, jak nam kolana zmiękły, kiedy zobaczyliśmy plan wyjazdów ze spektaklem „Wyjeżdżamy”. Okazało się, że przez cztery miesiące nie będzie Maćka w domu. Kiedy zrezygnował, przyjęłam to z ulgą. Ale nie naciskałam na ciebie w tej decyzji. Zwłaszcza że dla mnie Nowy Teatr też jest bardzo ważnym miejscem. Pracowałam od lat z całym zespołem. – Tam się poznaliście? Katarzyna: Poznaliśmy się w Teatrze Polonia, ale Maciek mnie nie pamięta, bo miałam wtedy dredy. Maciej: Jak można pamiętać kogoś, kto ma dredy? Katarzyna: Zwłaszcza że to były rude dredy do pasa (śmiech). Maciej: To było ciekawe, bo jak się poznaliśmy, miałem największy w swoim życiu kociokwik, choć wiele ich bywało, a pani o tym wie najlepiej. Ale wtedy było wszystko: zagranica, teatry, kilka premier, seriale, filmy, radio, studenci. I tak funkcjonowaliśmy z Kasią przez pierwsze lata, że właściwie w ogóle nie było tematu, ile ja pracuję, gdzie pracuję i dlaczego. Katarzyna: Cenię pracowitość, więc raczej mi to nie przeszkadzało. Maciej: Natomiast potem, kiedy założyliśmy rodzinę i na świecie pojawił się nasz syn Tadzik, z oczywistych powodów fakt, ile mnie w tym domu jest bądź nie ma, ma ogromny wpływ na funkcjonowanie tego przedsiębiorstwa. Trzeba było zrobić jakiś plan, żeby to wszystko się nie zawaliło. Katarzyna: Wcześniej, jak Maćka nie było w domu, ja też dużo pracowałam, pisałam książki albo jeździłam do Maćka na plany filmowe i tam pracowałam. Kiedy urodził się Tadzik, musiałam zwolnić, bo kawał ciąży przeleżałam. No a potem każda mama wie – pracowałam, ale i karmiłam piersią, więc musiałam być niedaleko. Po jakimś czasie Maciek mógł włączyć się w działania domowe. Pamiętam, jak mnie zaszokowałeś decyzją, że odchodzisz z teatru. Powiedziałeś mi o tym w sklepie i w pierwszej chwili pomyślałam, że to jest żart. Nie przypuszczałam, że Maciek nosił się z taką myślą, na pewno długo to rozważał. Maciej: Pomysł chodził za mną ze dwa lata. Decyzję podjąłem tuż przed pandemią. Między nami jest 10 lat różnicy wieku. Teraz Kasia ma tyle, ile ja miałem, kiedy zaczęliśmy być razem. Wydaje mi się, że to jest taki wiek, kiedy warto docisnąć pedał kariery na maksa, a potem trochę go poluzować, bo nie wyobrażam sobie, żeby tak jechać do końca życia. Ja bym nie chciał. Zobacz też: Niepokojące wyznanie Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. Żona Macieja Stuhra szczerze o problemach zdrowotnych. Zrezygnowała z ukochanej pasji – Myśli Pan, że żona chciałaby docisnąć pedał kariery na maksa? Maciej: Trzeba zacząć od tego, że kiedy się poznaliśmy, Kasia, która była wykształconą na Akademii Medycznej dietetyczką, pracowała jako kierowniczka widowni, a później jako koordynatorka pracy artystycznej w Nowym Teatrze. Katarzyna: Przyjmowałam też pacjentów, ale nie dało się z tego wyżyć. Maciej: Usilnie ją wtedy namawiałem na powrót do zawodu. Nie żeby mi było z nią źle w teatrze, ale uważałem, że to ma sens. Kasia ma bardzo dużą wiedzę i ambitne plany zawodowe, a oprócz tego staje się świetlaną postacią nie tylko dla mnie, ale też dla ludzi. Wydaje mi się, że powinna się tym zająć. – Kiedy umawialiśmy się na to spotkanie, powiedziałaś mi przez telefon: „Żadnej słodkiej sesji zakochanych. Siła kobiet. Ja walczę, mąż mnie wspiera”. O co walczysz? Katarzyna: Nie starczyłoby mi palców u obu rąk, żeby wyliczyć, o co walczę. Z Fundacją „Kobiety bez diety” walczę o uwolnienie kobiet z dyktatu bycia szczupłą, z poczucia winy, obowiązku bycia na niekończących się dietach i traktowania jedzenia jako formy opresji, a nie źródła zdrowia i przyjemności. Walczę o to, żeby wszyscy ludzie byli traktowani równo, mieli równe prawa i mogli żyć w spokoju. Maciej: Jednym ze źródeł zmiany naszego życia, od której zaczęliśmy rozmowę, było to, że od 2015 roku czuliśmy rosnącą frustrację z powodu braku wpływu na rzeczywistość. Wszystko, co robiliśmy, sądziliśmy, mówiliśmy, wydawało się logiczne, podparte wiedzą, faktami, które my i nasze autorytety uważają za oczywiste, i nic, absolutnie nic z tego nie wynikało. W pewnym sensie ta sytuacja trwa do dziś. Pierwsze lata były bojowe, wierzyliśmy, że zaraz coś się wydarzy, ktoś się ocknie… A potem siedzieliśmy przed telewizorami, czytaliśmy gazety i myśleliśmy: Co, do cholery, się dzieje? Dlaczego nic się nie zmienia? Katarzyna: Pamiętam, jak jesienią 2016 przeczytaliśmy jakiś artykuł, w którym Jarosław Kaczyński mówił, że w organizmach uchodźców są pasożyty groźne dla Polaków. Strasznie się wtedy zapieniłam i umówiłam z Zosią Jaworowską, która założyła stowarzyszenie Refugees Welcome Polska, żeby to jakoś odkręcać. Mam wewnętrzny imperatyw chodzenia na protesty. Nie potrafiłam usiedzieć w domu. Nie zapomnę, jak 16 grudnia partia rządząca przeniosła obrady Sejmu do Sali Kolumnowej. Tadek miał wtedy trzy miesiące. Wieczorem zaniosłam go śpiącego do Magdy Popławskiej, która mieszka obok nas i ma rok starszą Haneczkę, pojechałam pod Sejm i siedziałam tam do północy. Następnego dnia z Tadkiem w wózku protestowałam na Krakowskim Przedmieściu. To był czas, kiedy często jeździłam służbowo po Polsce i protestowałam w każdym mieście: Kołobrzegu, następnego dnia w Poznaniu, później w Krakowie. – Zamiast siedzieć przed telewizorem, czytać gazety i zadręczać się, dlaczego nic się nie zmienia, zostaliście… trendsetterami pomagania. Maciej: Chodziło o to, żeby chociaż w drobnym stopniu móc nadać sens swoim działaniom, swojemu życiu. A to jest najbardziej spektakularne i bezdyskusyjne w pomocy drugiemu człowiekowi. Katarzyna: To naturalne, że jak na naszej drodze pojawia się bezdomny pies, to go przygarniamy. Potem pojawił się drugi, niewidomy. Kilka lat temu Monika Głuska-Durenkamp zaprosiła mnie na wegańskie gotowanie do restauracji Vege Małpa. Pamiętam, że nie mogłam dogadać się z czeczeńskimi kobietami, bo nie znam ani czeczeńskiego, ani rosyjskiego, ale robiłam pasty tahini i kroiłam różne rzeczy. Powiedziałam, że zawsze mogę pomóc, kogoś gdzieś zawieźć, przywieźć, wziąć jakieś dziecko na weekend. Tydzień później przywiozłam do domu Edelbeka. Był bardzo przestraszony, usnął na podłodze, nie chciał jeść. Zadzwoniła do nas jego mama i po rosyjsku tłumaczyła Maćkowi, że jej syn jest straumatyzowany, że tata go głodził. Czułam, że ta historia jest na tyle ważna, że nie mogę jej bagatelizować. Wtedy po raz pierwszy umówiłam się z Madiną. Spotkałyśmy się raz, drugi, trzeci i gadałyśmy na migi. Zaczęła się pandemia, Madina, która pracowała jako sprzątaczka, straciła pracę, nie miała z czego żyć. Usiadłam wtedy z Maćkiem i powiedziałam, że Madina nie ma gdzie mieszkać i czy może zamieszkać u nas. A Maciek odpowiedział: „OK”. – Tak… po prostu? Maciej: Mniej więcej tyle trwało. Gdybyśmy zasiedli przy stole, zrobili tabelki za i przeciw, co nam grozi, a co zyskamy, nie wiem, czybyśmy się wtedy zdecydowali i kiedykolwiek później. To była krótka piłka. Akcja–reakcja. – Madina spędziła z Wami prawie rok. Czego Was to nauczyło? Maciej: Od tamtego czasu gościliśmy w domu wiele osób różnych narodowości, religii, wieku, wykształcenia, a jednak wszyscy mają wspólny mianownik. Kiedy otwierasz swój dom w momencie, kiedy ktoś tego naprawdę potrzebuje, rodzi się między ludźmi coś trudnego do opisania i opowiedzenia na łamach prasy. Nie chciałbym sprowadzać wszystkiego do wdzięczności i zaciągniętego długu. Pomoc to jest jedno. Ale ta pomoc wynika z zaufania. A zaufanie jest jednym z piękniejszych darów, które można ludziom ofiarować. Powiedzieć: „Ufam ci”. To jest coś obezwładniającego. Dla obu stron. – Poczuliście pustkę, kiedy się wyprowadziła? Katarzyna: Nawet Stasiek powiedział: „Dziwnie, jak jest tak cicho w domu”. Madina plus trójka nastolatków i dwoje naszych dzieci tworzyło nieustający harmider. Nadal jesteśmy blisko. Dziś dzwoniła do mnie… 15 razy. Z radością patrzę, jak nabrała siły, pewności siebie, odstresowała się. – À propos dzieci, wzięliście udział w projekcie Anji Rubik „SEXEDPL. Przewodnik dla rodziców”. Od razu Pana zapytam, bo pewnie wszyscy są ciekawi, czy wybitny aktor, reżyser, profesor Jerzy Stuhr rozmawiał z synem o edukacji seksualnej? Maciej: (śmiech) Nie przypominam sobie. Zanim dojdziemy do seksu, musielibyśmy przejść przez parę innych rozdziałów i tematów, których też nie poruszaliśmy. Nam się zawsze z moim tatą rozmawiało wspaniale, ale głównie o filmie i teatrze. O świętej pamięci Jerzym Treli, jaki jest wybitny i najwspanialszy. Przypomniała mi się anegdota… – …to w hołdzie Jerzemu Treli zróbmy dygresję. Maciej: Z Jurkiem się wychowałem. Postać symboliczna. Mistrz i bardzo bliski człowiek. W szkole teatralnej robiliśmy z Wajdą „Jak wam się podoba”. Kiedyś mistrz gdzieś pojechał i parę prób przejęła Anna Polony. Postanowiła wprowadzić dyscyplinę, bo pan Andrzej nie był tym zainteresowany. Zrobiła nam karczemną awanturę, że nie umiemy tekstu, że się spóźniamy… I nic z nas nigdy nie będzie. Wszyscy stoją na scenie, bo to była scena zbiorowa, uszy po sobie, a ona z widowni drze się na nas potwornie. Byłem wtedy z Jurkiem Trelą w parze, ja grałem Orlanda, a on służącego, nosiłem go nawet na barana. Do dzisiaj na korytarzu w szkole teatralnej wisi nasze zdjęcie. Stoję, słucham tej Polony i nagle czuję, że coś mi skubie spodnie. Pies jakiś czy co? Zerkam, a Trela stoi za mną i szepcze: „Ty, gdzieżeś se te spodnie kupił?”. – Piękne: dwa w jednym. Wielkość i prostota. A wracając do naszego tematu i rozmów z ojcem… Maciej: Zawsze dobrze czuliśmy się ze sobą, byliśmy zaprzyjaźnieni. Może czasami prowadziliśmy jakieś dyskusje polityczno-światopoglądowe, czasami pogadaliśmy o jakiejś książce, natomiast rozmów o dojrzewaniu, o uczuciach, o tym, co ja teraz przeżywam i na jakim jestem etapie emocjonalnym, tośmy w naszym Krakowie cudownym w tamtych czasach nie prowadzili. A ponieważ wtedy ich nie prowadziliśmy, to nie nauczyliśmy się ich prowadzić również z kolejnym pokoleniem. To, że dzisiaj Anja Rubik rusza w bój, wynika z tego, że pewne zaniedbania są tak głęboko kulturowe i pokoleniowe, że trzeba zacząć krok po kroku od podstawowych rzeczy. Katarzyna: U mnie było trochę inaczej. Bardzo wcześnie byłam z mamą u ginekolożki, bo miałam różne bóle brzucha. Okazało się, że to torbiele, i musiałam brać środki antykoncepcyjne. A z drugiej strony to nie sprawiło, że mogłam prowadzić z mamą otwarte rozmowy o seksie. Maciej: Nas uświadamiali koledzy za śmietnikiem, a dzisiaj każdy dzieciak ma w kieszeni dostęp do twardej pornografii. Szkoła i system edukacji nie zapewnia nam wsparcia w tym temacie, więc musimy pomóc sobie sami. To, że ja z Jerzym Stuhrem nie rozmawiałem na jakieś tematy, nie oznacza, że mam nie rozmawiać z Tadeuszem, mimo że jestem dość nieporadny w trudnych rozmowach. Katarzyna: Książka Anji Rubik ma formę pytań i odpowiedzi. Mamy tu de facto gotowe narzędzie. Kiedy nie wiemy, co odpowiedzieć dziecku, wystarczy znaleźć stosowny fragment i go przeczytać. Zamiast snuć opowieści o bocianie i kapuście, można snuć opowieści z dziedziny biologii. Maciej: Wydaje mi się, że duża część rzeczy, którymi zajmujemy się z Kasią, które nas bolą, które chcemy zmienić, w które się angażujemy, w istocie rzeczy sprowadza się do edukacji. Katarzyna: Czasami nawet takiej podstawowej, na poziomie języka. Maciej: Paradoks naszych czasów najlepiej streściła w mowie noblowskiej Olga Tokarczuk. Każdy z nas ma dostęp do całej wiedzy świata w swoim telefonie komórkowym, ale jakoś nie posuwa nas to do przodu. Przeciwnie. W internecie nieprawda szerzy się dużo lepiej i szybciej niż prawda. Pandemia pokazała, że mamy problem z zaufaniem do specjalistów i ekspertów razem wziętych, ponieważ w internecie czytamy co innego i czujemy się od nich mądrzejsi! Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor – Pomóc uchodźcom czy nie pomagać. Jednym wolno, innym nie wolno. Katarzyna: Tu nie ma dylematu. Dla mnie i Maćka nie ma znaczenia, czy ktoś pochodzi z Afganistanu, Syrii, Iraku czy Ukrainy. Nikt nie powinien cierpieć z powodu strachu przed bombami, głodu, braku wody, dachu nad głową. Ja się na to nie zgadzam. Nie daję sobie prawa do oceniania, czyje życie więcej znaczy. Czy lepiej uratować kobietę, czy mężczyznę? Muzułmanina czy katolika? Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie z głodu i zimna. Na granicy białoruskiej spotkaliśmy się z nieludzkimi historiami. A z drugiej strony poznaliśmy wielu fantastycznych mieszkańców tamtych terenów. Całe dnie i noce przez długie miesiące chodzili po lesie, zostawiając jedzenie i ciepłe okrycia dla uchodźców, pomagając chorym, biorąc ich pod swój dach, czasem odbierając porody martwych dzieci. Tragiczne, ale też budujące. Życie każdego człowieka jest bezcenne. – Porażająco prosta prawda, ale może – jak Pan mówił – nadajemy się do reedukacji. Katarzyna: Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, w szkole Staszka powstał punkt recepcyjny. Stamtąd zaprosiliśmy pierwszą rodzinę ukraińsko-afgańską, zdawaliśmy sobie sprawę, że muzułmanom trudniej będzie znaleźć miejsce. Byli u nas sześć dni. W czasie ich pobytu Staszek zapytał: „Dlaczego my nic nie robimy i nie pomagamy?”. Spojrzeliśmy na siebie z Maćkiem z konsternacją. Dla Stasia fakt, że uchodźcy mieszkają w naszym domu, jest już normą. Dopiero przygotowanie torby z zabawkami i ubraniami dla ukraińskich dzieci uspokoiło jego sumienie. Maciek w nocy odwiózł naszych gości na dworzec, a następnego dnia rano zadzwonił domofon. To była sąsiadka: „Słyszałam, że już nie macie uchodźców? Może chcecie następnych?”. Tak pojawiła się u nas Ira, projektantka mebli z Kijowa, z dwójką swoich dzieci i dwójką dzieci przyjaciół ze Lwowa, którzy walczą na froncie. Maciej: My, Polacy, upajamy się, jacy jesteśmy wspaniali, bo rzeczywiście jesteśmy. Na całym świecie Polska stała się symbolem pomocy uchodźcom. Jest jednak wstydliwy margines, o którym wszyscy chcą jak najszybciej zapomnieć – łącznie z miłościwie panującymi – i który jakoś dziwnie nie współgra z tym naszym największym od dekad sukcesem na arenie międzynarodowej. Uchodźcy na białoruskiej granicy to jest nasza narodowa trauma, która będzie do nas wracać. Będą o tym kręcić filmy i pisać książki. – A Pan w jednym z tych filmów zagra i będzie powtórka z rozrywki. Dla Staszka uchodźcy w domu to standard, a dla Tadzia? Katarzyna: Ostatnio czytaliśmy książeczkę o liczbach i liczeniu. Były tam różne pytania: ile masz lat, ilu masz braci? Na pytanie: „Ile osób mieszka w twoim domu?” Tadek westchnął zrezygnowany: „Ale tak z rodziny czy na serio? Bo jak na serio, to chyba nie umiem policzyć”. Maciej: (śmiech) Zastanawiam się, co z tego naszego eksperymentu, naszego stylu życia, krótko mówiąc, przejmą nasze dzieci? Czy to się jakoś odbije na ich dorosłym życiu? – I ku jakiej wizji Pan się skłania? Maciej: Chciałoby się wierzyć, że oczywiście będą pomagać, ale to nie jest aż tak proste przełożenie. Moi rodzice byli i są dobrymi i ciepłymi ludźmi, wielu ludziom w różny sposób pomogli, ale nie do końca potrafię sobie nawet wyobrazić, żeby przyjęli kogoś pod swój dach. Ja poznałem Kasię i Kasia to coś we mnie uruchomiła. Co będzie z naszymi chłopakami? Nie wiem. Prawda jest taka, że nasza przyszłość zależy od tego, co się w niej wydarzy, kogo poznamy, kto nam co zrobi dobrego albo złego, co przeczytamy, na co zachorujemy, ile będziemy mieli forsy lub jej nie będziemy mieli. Ja miałem szczęście, że na swojej drodze spotkałem rudego anioła, który mnie pchnął w takim kierunku. Jakbym jej nie spotkał, nie byłoby mnie tu. Katarzyna: Można pomagać i można nie pomagać. Tu nie ma dylematu. Czytaj również: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Tomasz Karolak długo uciekał od ojcostwa. Dopiero po latach zrozumiał, co stracił. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Tomasz Karolak i jego 18-letnia córka Lena po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o swojej relacji. Aktor wrócił wspomnieniami do czasu, gdy uciekał przed odpowiedzialnością za rodzinę,. Mówił o ojcostwie jako jednej z najważniejszych życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! nie zabrakło wspomnień z teatru, rodzinnych podróży i trudnych momentów dojrzewania.
Ojciec i córka. Łączą ich gen indywidualizmu, poczucie humoru, fascynacja teatrem. Tomasz Karolak opowiada Beacie Nowickiej o dorastaniu do roli ojca, Lena Karolak o życiu u boku sławnego taty. Ich rozmowa jest niczym czuły list. Pełna miłości, uważności, ale czasem, jak mówi Tomasz, zdarzają się i „podbramkowe sytuacje”. Przypominamy wywiad z 2024 roku. Tomasz Karolak o ojcostwie: „Przez ponad 10 lat nie mieszkałem z rodziną” Pamiętam jak w IMCE, której dyrektorowałeś – ale nie miałeś gabinetu – siedzieliśmy na korytarzu na kanapie i przybiegła do nas Lenka. Miała trzy latka, powiedziała: „Tata, ja też będę aktorką!”. Tomasz: Przed premierą „Dzienników” Gombrowicza weszła na scenę, gdzie Piotrek Adamczyk w skupieniu przegadywał swój tekst. Przerwał, spojrzał na Lenę i zapytał: „A kim ty jesteś, dziewczynko?”. „Jestem córką Tomka Karolaka”. Piotrek: „O, to fajnie, a ja tu właśnie przygotowuję się do przedstawienia”. Lenka na to: „Wiem, a ty wiesz, że to mój tatuś tu rządzi” (śmiech). Swoją pierwszą rolę „zagrała” z Violką w serialu „39 i pół”. Była dzieckiem Cyganki, miała osiem miesięcy. Wciąż mam zdjęcia z tego planu. Mówi się, że upływający czas najbardziej widać po dzieciach… – Prawda. Lenka ma już 17 lat, 179 centymetrów wzrostu, zaraz Cię przerośnie. Lena: Gdy byłam dzieckiem, w teatrze taty czułam się jak w domu. Uwielbiałam tam przesiadywać. Znałam każdy kąt, ze wszystkimi rozmawiałam. Byłam ciekawa, otwarta, socjalna. Teraz już taka nie jestem (śmiech). Interesuje mnie sztuka Japonii. Pamiętam, że miałam siedem lat, kiedy tata specjalnie dla mnie wyreżyserował opowieść o dzielnym chłopcu Momotaro, który aby odczarować zaklęcie rzucone na rodziców przez złego demona Kudayasi, musi zdobyć cudowną wodę z góry Fudżi. Momotaro wyruszał w podróż pełną przygód i niebezpieczeństw. To był piękny spektakl, odniósł ogromny sukces i był grany przez wiele lat. Tomasz: Często przyprowadzała do teatru koleżanki. Któregoś dnia, tuż przed rozpoczęciem spektaklu, poruszenie – nie ma Lenki. Szukamy wszędzie i nic, przepadła. Publiczność gromadzi się na sali, my w panice. W końcu dziewczyny ją znalazły, weszła z koleżanką pod widownię. Stamtąd obejrzały cały spektakl. Przedstawienie się skończyło, zaglądam pod widownię, a one łażą na czworakach i czegoś szukają. Wreszcie wychodzą i Lenka woła z triumfem: „Tata, uzbierałyśmy 100 złotych!”. Kieszonkowe… Lena: Widzom zawsze wypadały z kieszeni jakieś drobne… (śmiech). Uwielbiałam przychodzić na próby, podglądać, jak aktorzy przygotowują się do roli. Kiedy publiczność ich oklaskiwała, ja wiedziałam, ile ich to kosztuje. Lubiłam oglądać przedstawienia spod schodów. Stamtąd dobrze widziałam scenę i widownię. Pamiętam moje zaskoczenie, że reakcje widzów mogą być tak różne. Tato nauczył mnie patrzenia na świat, sztukę z różnych perspektyw, bardzo to sobie cenię. – Miałeś 36 lat, kiedy Lenka się urodziła, byłeś gotowy na to ojcostwo? Tomasz: Było jak grom z jasnego nieba. Bałem się założenia rodziny jak… wojny. Strach był tak dojmujący, że nawet nie dałem sobie szansy na stworzenie normalnego życia. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi. Ona mówiła: „Zbudujmy tę rodzinę razem, ta droga jest ci pisana”, a ja: „Nie, nie, nie! Ja się do tego nie nadaję”. Od ojcostwa uciekałem w pracę. Stworzyłem sobie bezpieczny świat, który nie był prawdziwy. Grałem film za filmem, czasem trzy filmy naraz, stworzyłem IMKĘ. W iluzji czułem się świetnie, bo nie niosła dla mnie żadnych poważnych zagrożeń. Kiedy trzeba było zmierzyć się z realnymi problemami, nie potrafiłem. Byłem w mentalnych trampkach. Mam wrażenie, że całe życie dążyłem do jakiegoś spokoju, którego nigdy nie osiągałem, bo nie umiałem odnaleźć go w sobie. – Co było momentem przełomowym? Tomasz: Klik w głowie: Co ja robię?! Poczułem dysonans poznawczy. Miałem czterdzieści parę lat, ludzie zaczepiali mnie i mówili: „Widziałem pana w »39 i pół«, jest pan fantastyczny”, a ja w życiu prywatnym zachowywałem się jak rozwydrzony bachor. Każdy z nas ma takie wewnętrzne dziecko, którym trzeba się zaopiekować. Ja długo nie umiałem. Takich facetów są miliony. Boją się odpowiedzialności za rodzinę, bo sami za siebie nie potrafią być odpowiedzialni. Mam swoją koncepcję na temat tego, dlaczego zostajemy aktorami. Z kompleksów, nie z talentu, bo talent mamy wszyscy. Aktorzy walczą o uwagę, której nie dostali, i o miłość, której mieli za mało. Wiesz, że 60 procent Polaków ma traumy z dzieciństwa? – Czytałam. Dużo. Tomasz: Bardzo dużo. Połowa mężczyzn nie wie, co robić, do połowy życia, ponieważ nie potrafią rozliczyć się i pogodzić z przeszłością. Psychologowie twierdzą, że tworzymy trzy rodzaje relacji romantycznych: lękową, bezpieczną i unikową. O tym, jakie relacje będziemy budować w życiu dorosłym, decyduje ilość czasu, który spędziła z nami mama. Ja jestem z pokolenia, w którym matki pracowały. Była niania, żłobek, świetlica, klucz na szyi. Dlatego chapeau bas dla Violki, która ze wszystkiego zrezygnowała i była z naszymi dziećmi przez trzy lata. Nie oskarżam rodziców, to raczej wina tamtych czasów, systemu. Tyle że stres z dzieciństwa wlecze się za nami całe życie, jeśli go nie rozbroimy, żyjemy nieświadomie. Kiedy wreszcie zaakceptowałem w sobie tego małego Tomka, który szwendał się po wydmach i czuł się osamotniony, zacząłem budować coś nowego. Wokół mnie i we mnie. W psychologii ten proces nazywa się dojrzałością, przeżyłem go dosyć późno. – Kiedy zrozumiałaś, że Twój tato jest popularny? Lena: Nie było takiego momentu. Odkąd pamiętam, ludzie zaczepiali tatę na ulicy, podchodzili w różnych miejscach, prosili o wspólne zdjęcie, autograf albo mówili, że widzieli go w jakiejś roli i był świetny. Żyłam w przekonaniu, że wszyscy wiedzą, kim jest mój tata. – Czułaś pustkę, gdy nie mieszkał z Wami? Lena: Nie pamiętam. Byłam zbyt mała. Nie rozumiałam, dlaczego z nami nie mieszka, ale z czasem przyjęłam do wiadomości, że po prostu tak jest. Tata jest pracoholikiem, wiecznie na jakimś planie, ale zawsze był obecny w moim życiu. Nigdy nie miałam poczucia, że zapomniał o rodzinie, że się o nas nie troszczy. Kiedy mógł, przyjeżdżał, spędzał z nami czas, dbał o nas. Zabierał mnie do teatru. Uwielbiam z nim podróżować. Na początku jeździliśmy tylko we dwoje do różnych krajów. Tomasz: Kiedy Lenka była mała, często prosiła: „Chodź, tata, zwiedzimy jakiś zamek”. Miała na myśli kościół (śmiech). Lena: Podobają mi się renesansowe obrazy i barokowe ołtarze w kościołach. To przyjemność dla oka. Lubię sztukę niebanalną, na którą mogę popatrzeć z różnych punktów widzenia: estetycznego, psychologicznego, historycznego. Nie wszystko rozumiem, ale tato mówi, że to naturalne. Kocham z nim zwiedzać zabytki, bo ma ogromną wiedzę. Potrafi zinterpretować w sensowny sposób każde dzieło. Dwa lata temu w Albertinie w Wiedniu widzieliśmy retrospektywę 50 dzieł Basquiata. Pozornie rysuje proste, dziecięce, kolorowe obrazki, mój tata widzi w tym duży przekaz, ja nie, więc dyskutujemy na ten temat. – Piękną laurkę córka Ci wystawiła. Tomasz: I jestem szczęśliwy. W tej rozmowie bierzemy udział z Lenką, ale w naszym tandemie jest Leon i Violka. Uwielbiam z nimi jeździć, pokazywać świat, odkrywać architekturę, sztukę. Małe dziecko nas nie rozumie, ono nas naśladuje. Kiedy wyjeżdżasz w góry i starasz się opowiedzieć 11-letniemu synowi o wielkiej metafizyce przyrody, a potem twój syn mówi: „Tato, to zróbmy sobie dwudniowca” – męski, górsko-wędrowniczy czas tylko we dwóch – serce rośnie. Zwykło się myśleć, że dzieci są obowiązkiem. Powtórzę za Kołakowską: „Okazuje się, że wychowanie dzieci jest misją”. Zapomnieliśmy o tym. Popkultura chętnie nas w tym wyręcza. – Prawda. Tomasz: Jest takie powiedzenie, że ojciec powinien namaścić córkę na księżniczkę, ona wtedy idzie w świat z odpowiednim wzorcem: poczuciem własnej wartości. Papierkiem lakmusowym tej teorii jest pierwsza nastoletnia nieszczęśliwa miłość. Lena przeszła ją z podziwu godnym zrozumieniem: „Wiesz, tato, każdy ma swoje demony, ale ja ich nie uleczę. Mogę leczyć tylko swoje”. Tak mi powiedziała piętnastoipółletnia córka. Byłem pod wrażeniem. Spojrzałem na Lenę i pomyślałem: Być może ten młody człowiek nie rozbije się na pierwszej rafie. Wiemy, co się dzieje. Świat internetu jest studnią bez dna, która zasysa bez litości. Dziękuję Bogu, że jesteśmy z Violką trochę analogowi. Wierzymy, że w życiu trzeba się zmęczyć, żeby coś osiągnąć. Na przykład wejść na Kasprowy Wierch. Aplikacja cię tam nie przeniesie. CZYTAJ TEŻ: Pukali się w głowę, gdy ogłosił swój plan. Dziś Omar Sangare tworzy w Nowym Jorku markę znaną na całym świecie. TYLKO W VIVIE! opowiada o kulisach – Bywało trudno? Tomasz: Bywało. Mieliśmy parę podbramkowych rozmów. Czas, kiedy Lena poszukiwała własnej tożsamości, był trudny dla nas wszystkich, ale uświadomił mi, że muszę zrezygnować z siebie i zacząć naprawdę słuchać dziecka. Lena: Tato nie ukrywał swojej dezaprobaty. Wprost mówił: „Nie podoba mi się to. Masakra”. Ale niczego mi nie zakazywał. Zawsze starał się mnie akceptować. Nie przejmowałam się tym, co mówił. Nieważne, co myślą o tobie inni, kieruj się tym, co czujesz – sam mnie tego nauczył. Córka Tomasza Karolaka poszła do szkoły wojskowej. „Najpierw powiedział: Nigdy w życiu” – Jak zareagował, gdy mu powiedziałaś, że idziesz do szkoły wojskowej? Lena: Najpierw powiedział: „Nigdy w życiu”, a potem: „Skoro chcesz, proszę. Przekonasz się na własnej skórze, czym jest wojsko”. Trochę go rozumiałam. Dziadek i babcia byli wojskowymi, w domu miał dyscyplinę, chciał się z tego wyrwać. Był rock’n’rollowcem, słuchał buntowniczej muzyki, to go ukształtowało. Dziadek nadal ma swoje zasady, ale jest bardzo dumny z mojego ojca, z tego, co osiągnął. Tomasz: Uciekałem od wojska, to była trauma, która niosłem. Lena odbębniła to za mnie. Rodowe ustawienie… – Skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy? Lena: Może chciałam zobaczyć coś innego? Zdałam do polsko-japońskiej szkoły plastycznej, ale po roku stwierdziłam, że już nie chcę tam być, a nie miałam innych wyborów. Wpisałam w wyszukiwarkę „klasa mundurowa Warszawa”, weszłam w pierwszy link i tydzień później byłam w nowej szkole. Założyłam mundur… – I…? Lena: Zaczęło mnie to nawet interesować. Pani dyrektor mówiła, że jestem jedną z lepszych kadetek, można brać ze mnie przykład. Jeździłam na obozy wojskowe, nie był to obóz przetrwania, ale panował rygor. Mieszkaliśmy w namiotach, o szóstej pobudka na zaprawę, czyli bieg na pięć kilometrów, o ósmej śniadanie, potem ćwiczenia. Skoczyłam ze spadochronem, chodziłam na strzelnicę. Pamiętam, że na poligonie miałam problem, żeby przeładować glocka. Trzeba mieć do tego siłę, a mnie bolał zwichnięty palec. Podszedł do mnie GROM-owiec i mówi: „Aktoreczko, może lepiej wracaj na scenę”. Mina mu zrzedła, gdy zobaczył mój wynik: „Może jednak nadajesz się do wojska”. Czułam megasatysfakcję (śmiech). – Słusznie. Powinnaś być dumna. Lena: Byłam. Warto było tego doświadczyć. Nauczyłam się dyscypliny. Moim zdaniem w życiu trzeba umieć odnaleźć się w każdej sytuacji: postawić na swoim, zbuntować, ale też przełamać się, czasem nawet wbrew sobie. Nie myślałam o wojsku jako o planie na przyszłość. „Bóg, honor, ojczyzna” to nie do końca moja bajka. Od września jestem w klasie o profilu społeczno-prawnym. Ale nie wiążę przyszłości z prawem. – A z czym? Lena: Nie mam pojęcia. Powinnam o tym myśleć, bo jestem w klasie maturalnej – dzisiaj pisałam próbną maturę z polskiego – ale mam dopiero 17 lat, zastanawiam się, czy nie zrobić sobie przerwy na rok, żeby się zastanowić. Może to jest przeznaczenie? Ja swojego jeszcze nie znalazłam. – Może, zabierając Lenę do teatru, podświadomie wpłynąłeś na to przeznaczenie? W końcu od dziecka „uczyła się” u najlepszych. Tomasz: To prawda. Była świadkiem najlepszych lat IMKI. Widziała inscenizacje Mikołaja Grabowskiego, Krystiana Lupy, Łukasza Kosa, Pawła Świątka, Moniki Strzępki. Miała okazję zobaczyć Daniela Olbrychskiego w „Niespodziewanym powrocie” i w „Ogrodniku”. Ma rozpiętość spojrzenia na to, czym jest forma teatralna, sztuka w ogóle. Z Violką zadbaliśmy o jej wrażliwość artystyczną. Ja tego nie dostałem. Wychowywałem się w Ustroniu Morskim, w telewizorze oglądałem zespół harcerski Gawęda i marzyłem, żeby w nim występować. Być może podświadomie stwarzam dzieciom możliwości, jakich sam nie miałem? – Kiedy ostatnio Lenka widziała Cię na scenie? Tomasz: Kilka dni temu, w Teatrze Słowackiego w Krakowie. Graliśmy „Kwartet” Schaeffera, z Mikołajem Grabowskim, Andrzejem Grabowskim i Jankiem Peszkiem. Moje dzieci siedziały na widowni i po spektaklu Lena powiedziała: „To jest niesamowite, że przedstawienie ma 50 lat, aktorzy są siwi, a całość fantastycznie koresponduje z młodą publicznością”. Cieszę się, że ceni groteskę, ma poczucie humoru. To w życiu ważne. Lena: To był świetny spektakl, wspaniale zagrany, mega mi się podobał. Tato imponuje mi jako aktor, bo jest dobry w tym, co robi, ma talent. Jego sekret polega na tym, że on nie gra, jest sobą. Na scenie zrobi wszystko, żeby wtopić się w rolę. Kiedy zobaczyłam go jako Drag Queen, popłakałam się ze śmiechu. Podobało mi się. Byłam w pozytywnym szoku, że to jest mój tato i tak wygląda. Myślę, że ta przygoda zmieniła też jego spojrzenie na mniejszość, jaką jest środowisko LGBT. Tomasz: Lenka jest z pokolenia, które nie czuje różnic płciowych, w przeciwieństwie do nas. Pozytywnie odebrała mnie w tej roli: „Czasami jesteś taki homofobopodobny, a tu nagle okazało się, że masz dystans” (śmiech). Świetne doświadczenie, jeśli chodzi o relację z nastolatką, która ma przyjaciół z różnych kręgów. – Jak opisałabyś tatę? Lena: Niebanalny. Ma ogromną wiedzę i otwarty umysł. Jest też człowiekiem chaotycznym. Ekspresyjny i spontaniczny. Uważa, że mamy tylko jedno życie, na dodatek krótkie, więc trzeba z niego korzystać. Chciałby wszystkiego spróbować, bo każde doświadczenie może go czegoś nauczyć. Lubię go za to, że jak jest problem, potrafi spojrzeć na niego nie tylko okiem ojcowskim, ale też postawić się na moim miejscu. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Jest elastyczny. Nie mam szlabanów, zakazów, rygoru. Teoretycznie mogę robić, co chcę, oczywiście w ramach zdrowego rozsądku. Mimo swojego wieku jest dość wyzwolony i na czasie. Tomasz: No pięknie… (śmiech). – Czego dowiedziałeś się o sobie jako ojciec? Tomasz: Że mam dużo cierpliwości, której w pracy nieraz mi nie staje – jestem szybki i zwariowany. Mam coś dzieciakom do przekazania, nie muszę się wstydzić. One bacznie mnie obserwują, wiedzą o mnie więcej niż ja sam. Dowiedziałem się, że potrafię być czuły, powiedzieć „kocham cię”, przytulić. Poświęcić się. Parę razy rzuciłem dla nich wszystko, nawet odwołałem przedstawienie. Przez lata słyszałem, że „aktor nie gra, kiedy umrze”. Uważam się za człowieka teatru, ale wiem już, że są sprawy ważniejsze, na przykład dzieci. – O czym marzysz dla Lenki? Tomasz: Nie wiem, jaka przed nią droga. Lena zdecyduje. Wiem jedno, ta droga może być – choć wcale nie musi – łatwa, prosta i przyjemna. Chciałbym, żeby swoje trudności pokonywała z wiarą, że nawet porażka to początek zmiany na lepsze. Żadna sytuacja nie jest przeciwko niej, tylko dla niej. My, wychowani w komunie, jesteśmy nauczeni, że trzeba ciężko harować, żeby coś osiągnąć. Może niekoniecznie tak jest. Na pewno, jeśli robisz to, co kochasz, wszystko idzie troszkę prościej, łatwiej. Chcę, żeby moja córka sama wybrała swoje życie. Na razie przygotowuje się do matury. Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Wzięli ze sobą ślub zaledwie po roku znajomości. Teraz Krzysztof i Joanna Ibiszowie wyjawiają, dlaczego byli fanami takiej decyzji. Mieli zupełnie różne powody
Poznali się w czasie pandemii, a już po roku stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś Joanna i Krzysztof Ibiszowie bez ogródek opowiadają o kulisach tej decyzji. Choć oboje byli przekonani, że chcą spędzić życie razem, każde z nich miało zupełnie inne powody, by powiedzieć „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl zdradzili także, czego żałują i dlaczego Krzysztof chciałby poznać swoją żonę znacznie wcześniej.
Miłość od pierwszego wejrzenia, spontaniczna decyzja czy świadomy wybór? Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie ukrywali, że ich historia rozwijała się w wyjątkowo szybkim tempie. Poznali się w czasie pandemii, a już po roku znajomości powiedzieli sobie „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wrócili wspomnieniami do tamtego momentu i zdradzili, co stało za decyzją o ślubie podjętą tak szybko. Co ciekawe, każde z nich patrzyło na to nieco inaczej. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości” Czy ślub zaledwie rok po poznaniu to odwaga, szaleńcza miłość, a może coś zupełnie innego? Gdy Rafał Kowalski zadał to pytanie, odpowiedzi małżonków były pełne humoru. „Akty głupot. O czym przekonaliśmy się nie raz” – zażartowała Joanna Ibisz, po czym szybko dodała: „Nie, nie. Nie, różnie bywa. Myślę, że trochę tego i trochę tego. Wiesz, takiego nie analizowania wszystkiego, tylko po prostu brania życia takim, jaki jest”. Joanna również przyznała, że nie należeli do par, które miesiącami rozpisują wszystkie za i przeciw. „Myślę, że jakoś tego bardzo nie przemyśleliśmy. Stwierdziliśmy tak na żywioł, że chcemy wziąć ślub i nie było na to zatem jakiejś takiej większej filozofii, czy to za szybko, czy za późno”. Jednak dla Krzysztofa motywacja była bardzo konkretna i przede wszystkim emocjonalna. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości jednak. I nie kalkulowałem tego w żaden sposób, czy to jest ważne czy nie, czy jestem starszy, czy młodszy. Niczego, po prostu się zakochałem i chciałem, żebyśmy byli rodziną”. Joanna i Krzysztof mieli różne powody Choć oboje byli zgodni co do samej decyzji, każde z nich patrzyło na ślub z nieco innej perspektywy. Krzysztof Ibisz zwrócił także uwagę na bardzo praktyczny, ale też radosny aspekt całego wydarzenia. „Może powiemy, słuchaj, my kochamy imprezy. I dla nas zrobienie takiej fajnej imprezy dla przyjaciół, rodziny, znajomych, że my się też fajnie pobawimy, to było super”. Jednocześnie przyznał, że wraz z ceremonią pojawiły się także emocje, których wcześniej się nie spodziewała. „Powiem Ci, że w ogóle ten ślub mnie tak uniósł, że to cudownie, że jesteśmy mężem i żoną. Ja to tak odbieram”. Joanna patrzył na sprawę bardziej przez pryzmat budowania wspólnej przyszłości. „Ja myślę, że po prostu, przynajmniej dla mnie, jeżeli chcieliśmy być w takim związku stałym i też mieć dzieci, to dla mnie to było ważne, żebyśmy mieli ślub”. W jednym byli jednak całkowicie zgodni. Najważniejsze było to, że obie strony chciały dokładnie tego samego. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Myślę, że tak miało być” Podczas rozmowy pojawił się także temat momentu, w którym się poznali. Czy był idealny? Joanna nie ma wątpliwości. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać, co już mówiliśmy nie raz, myślę, w różnych wywiadach. I tak po prostu miało być”. To właśnie czas spędzony razem miał pozwolić im zbudować relację, która szybko doprowadziła do decyzji o ślubie. Krzysztof przyznał jednak, że jest jedna rzecz, której czasami żałuje. „Przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej”. Wyznanie Krzysztofa Ibisza poruszyło wszystkich To właśnie ten fragment rozmowy wywołał największe emocje. Zapytany, dlaczego chciałby poznać Joannę wcześniej, odpowiedział bez chwili zawahania: „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą”. Po chwili rozwinął swoją myśl. „Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej”. Dodał również: „Oczywiście, ale przesuwając ten czas, może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu”. Joanna przyznała, że ten temat pojawia się w ich rozmowach regularnie. „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Planują wspólną przyszłość na długie lata Choć małżonkowie z uśmiechem wspominają o upływającym czasie, nie brakuje im optymizmu. Krzysztof Ibisz zakończył rozmowę charakterystycznym dla siebie akcentem. „Ja się jednak zaprogramowałem na 120, więc jestem dopiero w połowie”. Trudno o lepsze podsumowanie ich podejścia do życia. W historii Joanny i Krzysztofa Ibiszów nie ma wielkich kalkulacji ani skomplikowanych planów. Jest za to spontaniczność, przekonanie, że „tak miało być”, i przekonanie, że warto korzystać z każdej wspólnej chwili. To właśnie dlatego decyzja o ślubie po roku znajomości wydawała im się czymś całkowicie naturalnym. Czytaj też: TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania... Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Źródło: rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami dla Viva.pl
„Dla mnie to było bagno emocji”. TYLKO W VIVIE! Katarzyna Puzyńska ujawnia, dlaczego porzuciła ukochaną serię
Czy sukces może stać się ciężarem? Katarzyna Puzyńska przyznaje, że seria, która przyniosła jej popularność i tysiące wiernych czytelników, z czasem zamieniła się w emocjonalne bagno. Pisarka opowiada o trudnej decyzji, która wymagała odwagi, oraz o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zło.
Katarzyna Puzyńska ujawniła, że pisanie ma dla niej wymiar terapeutyczny, ale jednocześnie wiąże się z ogromnym emocjonalnym kosztem. Autorka przyznała, że po napisaniu 15 części serii o Lipowie była tak przytłoczona własnymi emocjami przemycanymi do książek, że zdecydowała się zakończyć popularny cykl i poszukać nowej twórczej drogi. Dziś wraca do kryminału z nową energią i innym podejściem do stawiania granic. Seria o Lipowie stała się dla Katarzyny Puzyńskiej emocjonalnym ciężarem [...] Pisanie jest dla Ciebie i pracą, i terapią? Ma moc terapeutyczną, bo często przemycam w książkach swoje historie, swoje emocje. Ale nie ukrywam, że dużo mnie to kosztuje. Seria o Lipowie była pod tym względem wyjątkowa, bo naprawdę było tam mnóstwo moich rzeczy. W pewnym momencie stała się dla mnie bardzo ciężka. Do tego stopnia, że nie miałam ochoty brać się w ogóle do pracy, bo tak byłam przytłoczona. Dla czytelników była fikcją, a dla mnie bagnem emocji. Wtedy postanowiłam, że muszę napisać coś, co nie będzie ze mną aż tak związane. Uciekłam do fantastyki i pisząc „Chąśbę” czy „Sąpierz”, czułam się, jakbym była na wakacjach. W tych książkach nie było mnie wcale. W nowej serii znów poprzemycałam trochę siebie, ale z umiarem. Tak, myślę, że jednak chyba nauczyłam się trochę stawiać granice (śmiech). Teraz czuję wyzwolenie i radość z pracy, tak jak na początku serii o Lipowie, kiedy jeszcze tego całego mroku tam nie wpakowałam. Nie bałaś się zakończyć serii, która przyniosła Ci pieniądze, uznanie i rzesze czytelników? Bałam się. Ale byłam już tym naprawdę zmęczona. Napisałam 15 części. Podjęłam więc decyzję, która wymagała odwagi, ale była nieunikniona. Mogłaś pisać dalej i odcinać kupony. Mogłam, ale nie potrafiłam. Wszystko, co robię, muszę robić z sercem. A do tego serca już nie miałam. Jestem wdzięczna mojemu wydawcy, że zrozumiał moją potrzebę ucieczki i nie naciskał. Wtedy odeszłam od kryminału, który jest w naszym kraju niezwykle popularny, i poszłam w tę stronę, którą serce mi dyktowało. Teraz z nową serią znów wróciłam do tego rodzaju książek, w których czuję się najlepiej. Są pisarze, którzy przyglądają się rynkowi i mówią: „O, tendencja jest taka, idę w tę stronę”. A ja jestem trochę staroświeckim naiwniakiem, który uważa, że nie można na zimno kalkulować, że trzeba oddać serce temu, co się robi. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Dlaczego Katarzyna Puzyńska wciąż szuka odpowiedzi na pytanie o źródła zła? Mówiłaś, że identyfikujesz się ze swoimi bohaterkami… Dobrze, że nie ze złoczyńcami. A to ciekawe… Wiesz, że większość moich czytelników chciałaby być w książce mordercą? Ja wręcz przeciwnie. Boję się zbrodni, przemocy. Nigdy bym nikogo nie skrzywdziła. I chciałabym wierzyć, że wszyscy są dobrzy… Często więc szukam momentu, w którym zwykły człowiek staje się zły. Bo zawsze jest jakieś wydarzenie, które do tego doprowadza. Splot czynników. Szukam źródła zła. Z wykształcenia jestem psycholożką, weźmy więc za przykład eksperyment więzienny, który przeprowadziła grupa psychologów z Uniwersytetu Stanforda pod kierownictwem Philipa Zimbardo w 1971 roku. Polegał na podzieleniu studentów na „strażników” i „więźniów” w sztucznym areszcie, by zbadać wpływ ról społecznych na ludzkie zachowanie. Badanie przerwano już po sześciu dniach, ponieważ uczestnicy skrajnie zradykalizowali się w swoich rolach – „strażnicy” zaczęli stosować okrutną przemoc psychiczną, a „uwięzieni” przeszli załamanie nerwowe. Dlaczego nie fascynuje Cię zbrodnia ani przemoc, a jednak Twoje książki traktują właśnie o tym? Lubię pytanie: dlaczego? To najważniejsze pytanie w całej książce. A jednocześnie odpowiedź na nie wcale nie jest ani łatwa, ani oczywista. To prawda. Ale z drugiej strony znalezienie odpowiedzi, dlaczego w danej sytuacji ktoś przekroczył granicę, daje mi – może złudne – poczucie, że jednak to jednostkowy przypadek. W kryminałach lubię też samą zagadkę. Lubię tę grę między mną a czytelnikami. Zostawiam im ślady, a oni próbują znaleźć odpowiedzi. Lubię kryminał również za to, że zawsze można w nim przemycić sprawy istotne do przemyślenia, na przykład problem zdrowia psychicznego. [...] Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ:
Tomasz Kot szczerze o swoim życiu: „Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie”
Tomasz Kot rzadko mówi rzeczy oczywiste. Woli opowiadać o wolności, dzieciństwie, ojcostwie, wątpliwościach i normalności, która — jak sam przyznaje — jest dla niego największym komplementem. W rozmowie Beaty Nowickiej dla „VIVA! Man” z 2023 roku aktor wracał do momentów, które go ukształtowały: nieśmiałości, teatralnych początków, „Walecznego serca” i roli, która po latach zamknęła pewien krąg — Ambrożego Kleksa.
Introwertyczny, osobny, niezależny. Zwierzę aktorskie, o którym najwięksi reżyserzy mówią, że potrafi zagrać wszystko. A jednocześnie człowiek, dla którego największym komplementem pozostaje opinia, że jest „normalny”. W rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVA! Man” Tomasz Kot opowiedział o dzieciństwie, które go ukształtowało, niełatwej drodze do aktorstwa, ojcostwie, wolności i filmie, który zmienił jego życie. To właśnie dzięki „Walecznemu sercu” i Melowi Gibsonowi nie porzucił marzeń o scenie i ekranie. Tomasz Kot. Wywiad dla VIVA! Man Pierwszy raz nie poznałam swojego bohatera! Zamiast wysztafirowanej gwiazdy kina, normalny facet: w okularach, z wąsem, plecaczkiem i sympatycznym wyrazem twarzy… Lubię ten moment, kiedy udaje mi się wtopić w tłum. Ciekawie było przy okazji pana Kleksa, bo przez osiem miesięcy miałem bujny austro-węgierski zarost i czułem się jak za granicą. Wyczaiłem, że nikt nie chce skupiać się na dwumetrowym facecie z przedziwnym zarostem, który wygląda jak wariat. Nawet jak nasuwa się podejrzenie, że jestem podobny do tego aktora z „Zimnej wojny”, to lepiej się za bardzo nie przyglądać, bo nie wiadomo, co mu odpali. Obok mnie jest duży sklep spożywczy, pamiętam, że chodziłem po tym sklepie nierozpoznawalny i myślałem sobie, że to jest superdoświadczenie. Po filmie zgoliłem brodę, bo już chciałem zobaczyć swoją twarz i nagle… …wszyscy się obracają: „O Boże, to ON…”. Zniknęło to poczucie anonimowości. To w ogóle bardzo ciekawe zjawisko – rozpoznawalność. Inna była po „Niani”, inna po „Bogach” i jeszcze inna po „Zimnej wojnie”, ważne, żeby z dystansem do tego podchodzić. Czesław Miłosz powiedział kiedyś: „Nie mam większych złudzeń, za ileś lat będę hasłem między Myszką Miki a czymś na M”. Bardzo mądre. Na jakiej podstawie człowiek myśli, że będzie ponadczasowy? Rudolf Valentino to dziś tylko hasło w dziale „kino nieme”. Z nami będzie podobnie. Dlatego mnie interesuje życie, drugi człowiek. A jak jeszcze raz na jakiś czas usłyszę: „Kurde, jaki pan jest normalny”, to marzenia się spełniają. Właśnie widzę. Był Pan dzieckiem, kiedy Piotr Fronczewski zagrał pana Kleksa. Odbył Pan sentymentalną podróż w czasie. Miałem osiem lat, byłem w kinie z młodszym bratem. Wyjście szkolne. Pamiętam ten strach, kiedy na ekranie pojawiły się wilkołaki. Po wyjściu z kina przytuliliśmy się do siebie i zawarliśmy pakt, że będziemy pamiętać te wilkołaki do końca życia. Do dzisiaj pamiętam i on oczywiście też. Uważam, że dzieciństwo to najważniejszy etap życia, dlatego mam szczególny stosunek do najmłodszych. Zawsze jestem gotowy do zabawy, żartów, wygłupów. Wśród znajomych dzieci zostałem „tym śmiesznym wujkiem”, po prostu uwielbiam potęgę wyobraźni najmłodszych. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że kilka razy usłyszałem: „Jakby dzisiaj kręcili »Akademię«, byłbyś super Kleksem”. Kiedy zadzwoniłem do brata: „Stary, nie uwierzysz, będę Kleksem”, to wspominaliśmy głównie te wilkołaki. Po ogłoszeniu obsady zaczęły mnie zaczepiać matki nad naszym morzem: „O, dzieci, zobaczcie, ten pan będzie panem Kleksem”. Dzieci na to: „Aha” – i biegają dalej, a mama: „Tylko tego nie spieprzcie, to film mojego dzieciństwa”. Na pewno się udało! Jakim Pan był chłopcem? Czasami wręcz chorobliwie nieśmiałym. Jak się okazało, że idę do szkoły teatralnej, koledzy z podstawówki nie bardzo wiedzieli, o co chodzi. Łatwo nie było. Byłem najstarszy, rodzice ciężko pracowali, szybko musiałem przejąć jakąś odpowiedzialność. Sami chodziliśmy do szkoły, sami wracaliśmy. Kwestia pokoleniowa. Kiedyś było: „Wracaj do domu, bo trzeba się uczyć”. Dziś jest: „Wyjdź z domu choć na chwilę”. Świat przyśpieszył. Rozwój techniki sprawił, że dzieci, które się rodzą, co dekadę mają wokół siebie inną rzeczywistość. To prawda. Tato był nauczycielem WF-u. Wychował Pana w duchu: mens sana in corpore sano? Mój brat był sportowcem, ja cherlawym chłopakiem z wykrzywionymi żebrami i dużymi problemami z kręgosłupem. Ja mam prawie dwa metry, on dwa. Od razu był ode mnie większy i silniejszy, poszedł w siatkówkę i sport wyczynowy. Ja miałem zwolnienie z WF-u, ale ojciec przykładał ogromną wagę do gimnastyki korekcyjnej. Kiedy 15-letni koledzy pokazywali pierwsze bicepsy, ja – nie mogąc robić pompek – nadrabiałem na korekcyjnej, robiąc szpagaty. To generowało duże kompleksy. Wyleczyłem się z nich dopiero w szkole teatralnej. Mieliśmy fantastycznego profesora od WF-u. Pamiętam pierwsze zadanie: wchodzisz po linie, odbijasz dłoń na suficie i możesz opuścić salę. Mówię, że mam całą historię medyczną, która nie pozwala mi tego zrobić. A on na to: „Są inne sposoby, żeby tam wejść”. Ta szkoła mnie ukierunkowała, chwilę później na zajęciach z pantomimy okazało się, że to moje powyginane ciało jest w sumie głównym atutem, i usłyszałem: „Na takich jak ty to ja czekam latami” (śmiech). Polskie kino też, powiem górnolotnie… Mam wrażenie, że zawsze był Pan osobny, indywidualny. Dałem sobie prawo do tej osobności. Nie siłuję się, żeby nagiąć się do kogoś, robić coś wbrew sobie, żeby bardziej gdzieś pasować. To jest nasze dobrodziejstwo, że mamy kolorowy horyzont i jesteśmy różni. Każdy może dorzucić coś od siebie. Wolnych elektronów powinno być więcej, tym bardziej że żyjemy w spolaryzowanym społeczeństwie, nie tylko politycznie. Jak patrzę się na siebie jednostkowo na skali porównawczej, myślę sobie: Jestem, jaki jestem, idę do przodu. Więc ta moja droga zawsze była dosyć indywidualna i cały czas taka jest. Natomiast fatalnie wspominam edukację podstawową i licealną. Oprócz polonisty, który był teatromanem i rozkochał mnie w teatrze, nie miałem szczęścia do nauczycieli. Szybko odkryłem, jaki zawód chcę uprawiać, i równie szybko się przekonałem, że ten mój teatr to tylko problem. Fanaberia miernego ucznia. Każdy wyjazd na festiwal, z którego wracałem z nagrodą aktorską, kończył się jakąś karą… Takie początki wręcz skazują cię na samotność. Zobacz też: Tomasz Kot chronił go przed blaskiem fleszy. Dziś Leon coraz śmielej wkracza do świata gwiazd Smutne to… Nie miał Pan jakiegoś idola, wzoru do naśladowania? Miałem. Mela Gibsona w filmie „Waleczne serce”. Wszyscy bali się tego mojego bycia aktorem. Byli rozczarowani. Pytali: „Ale co to znaczy? Jak ty będziesz zarabiał? Co będziesz jadł? Nikt z rodziny nigdy nie miał takiego pomysłu…”. Z tego powodu leciała nauka, bo tu próba, tam spektakl. Nie rozumiałem w ogóle fizyki, chemii, byłem humanistycznym typem. Mama powtarzała: „Nauczyciele mówią, że jesteś zdolny, ale leń”. Ale ja cały czas pracowałem! Do dziś – a mam już 46 lat – nie rozumiem, dlaczego oceny były ważniejsze od pasji? Wciąż pamiętam tamte rozmowy: „Przecież pani z chemii nie była dobra z polskiego. Dlaczego wszyscy udają, że mieli same piątki?!”. W końcu się przestraszyłem. Uległem. Z nieznanym jeszcze wtedy Januszem Chabiorem robiliśmy przedstawienie w teatrze amatorskim. „Jasiu – mówię – mam zakaz chodzenia do teatru. Dogadałem się z koleżankami z klasy, że będą mnie kryły”. Nie było komórek, tylko telefony stacjonarne. Rodzice pytali: „Dokąd idziesz?”. „Idę się uczyć”. „Gdzie będziesz?” „U Marioli”. Wiedziałem, że jak mama zadzwoni do Marioli, to ona powie: „Właśnie wyszedł”. W tym czasie szedłem na próbę do teatru. Kiedy spektakl był gotowy, poprosiłem: „Jasiu, na plakatach podpisz mnie pseudonimem, bo jak rodzice zobaczą Tomasza Kota, będzie afera”. Postanowiłem, że to jest moje ostatnie przedstawienie. Po maturze pójdę na polonistykę i zostanę nauczycielem. Ułożyłem w głowie nowe życie, wszyscy byli zadowoleni… …tylko nie Pan. Tylko nie ja. Właśnie wtedy trafiłem do kina na „Waleczne serce”. W pewnym momencie Mel Gibson z pomalowaną na niebiesko twarzą wygłasza płomienną mowę o wolności: „Od was zależy, co uczynicie z tą wolnością! Możecie walczyć i zginąć, możecie wrócić do domu i iść spać. Ale jeśli ktokolwiek was zapyta, czy zrobiłeś wszystko, żeby odzyskać wolność, to nie masz prawa się odezwać. Bo nie zrobiłeś wszystkiego, żeby odzyskać swoją woooolnoooość!”. To był wstrząs. Zrozumiałem, że mam 17 lat i idę „spać”. Nie mogłem się uspokoić. Wiedziałem, że to jest mój film życia. Wyszedłem z kina roztrzęsiony, że muszę natychmiast dorwać Jasia, żeby napisał moje nazwisko na plakacie. Postanowiłem, że nie będzie żadnej polonistyki, tylko aktorstwo. Polonistykę zrobię, kiedy czwarty raz odpadnę. To jest często wyznacznik dla młodych aktorów: skoro Janusz Gajos cztery razy zdawał, to ja mogę pięć. Puenta tej historii nastąpiła w 2019 roku, kiedy poleciałem z „Zimną wojną” do Los Angeles na rozdanie Oscarów. Mel Gibson miał wtedy kiepską passę. Skandale i alkohol sprawiły, że stał się w Hollywood persona non grata. Mocno to zresztą przeżyłem. Jedno z najczęstszych pytań, jakie mi wtedy zadawano, brzmiało: Komu z Hollywood chciałbyś uścisnąć rękę? Ku powszechnej konsternacji odpowiadałem szczerze, nie koniunkturalnie: „Melowi Gibsonowi za to, co dla mnie zrobił. Takich rzeczy nie wolno zapomnieć”. Ma Pan rację! Być może bez Gibsona uczyłby Pan dzisiaj w legnickim liceum… Mogłoby tak być. Wtedy się sformatowałem. No a potem nie zdałem matury i nie mogłem startować do szkoły teatralnej. Pan nie zdał matury?! Czuję, że nie przestanie mnie Pan zaskakiwać w tej rozmowie… To się wiązało z tym, że od trzeciej klasy grałem w legnickim teatrze w ramach eksperymentu „Amatorzy i zawodowcy razem na scenie”. Pamiętam, że cztery egzaminy się udały, a na piątym, ostatnim, z ustnej historii – bum. To był bardzo przykry moment. Dzień później dyrektor teatru zobaczył mnie siedzącego na rynku z Jasiem Chabiorem i powiedział: „Słuchaj, przyjdź do mnie jutro, wezmę cię na etat. Wszystko załatwimy. Po co mam się zastanawiać, kto co potrafi, skoro ty mi tu od dwóch lat skaczesz po scenie”. Ja na to: „Panie dyrektorze, ale nie zdałem matury, nie mam uprawnień…”. „Nie szkodzi. Zostaniesz adeptem sztuki teatralnej”. I zostałem. Prawdopodobnie byłem najmłodszym człowiekiem w teatrze na etacie. Robiłem głównie za halabardzistę, grałem maleńkie rólki. Wyprowadziłem się z domu, zamieszkałem w Domu Aktora z kolegami z teatru. No i rok później… ZOBACZ TEŻ: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów …zdał Pan koncertowo do szkoły aktorskiej w Krakowie. Nie złamali tam Pana? Nie. Ale byłem chyba ostatnim rocznikiem, którego uczył Jerzy Jarocki. Przeżyłem jego słynny hardcore’owy trening i bardzo mnie to rozepchało wewnętrznie. Miał metr pięćdziesiąt, chore oczy, ciągle je zakraplał, unosił głowę, patrzył z góry i ze stoickim spokojem cedził słowa: „Proszę jeszcze raz przebiec tę salę i wykrzyczeć ten tekst. To nie to. Jeszcze raz. I jeszcze raz… I jeszcze raz…”. Trwało to 40 minut. Sala patrzy przerażona, człowiek jest skonany, pot się leje, a zadanie cały czas brzmi tak samo: „To nie to. Jeszcze raz…”. Naprawdę nie wiesz, czego on chce. Pamiętam, że jak się w końcu wydarłem na granicy jakiegoś szaleństwa, że zaraz go zabiję, byłem w szoku, że tak potrafię, że w człowieku są takie pokłady furii. Wtedy powiedział: „Dziękuję. To było bardzo dobre”. Zaskoczyła mnie moja reakcja: „Jezu, co się stało?!”. Uchylone drzwi otworzyły się na oścież i światło wpadło do pomieszczenia. Wow. Z jednej strony było to niesamowite doświadczenie, z drugiej – trudne do ocenienia w kontekście przemocy, mobbingu. Na pewno od tamtego momentu czuję, że mam troszeczkę inną świadomość zawodową. Osobny, odważny, męski. W ciągu ostatnich dekad definicja męskości uległa licznym rewolucjom. Co dziś oznacza męskość? Nie odpowiem pani. Nie wiem. Widziałem wywiad z profesor Magdaleną Środa, która twierdzi, że nie ma żadnych różnic pomiędzy kobietą a mężczyzną. Zdaniem filozof, „nie mamy ani jednej cechy genetycznej, fizjologicznej czy medycznej, która by jednoznacznie decydowała, kto jest kobietą, a kto mężczyzną”. Dziwna sytuacja… Znam wiele kobiet, które są feministkami i różnią się między sobą w wielu kwestiach. Z punktu widzenia faceta trudno jest na tej podstawie wyciągnąć wnioski, co to wobec tego znaczy być feministką. Co to jest feminizm? I nie chodzi o złą wolę, tylko naprawdę można zgłupieć. Więc wracając do pytania, co to jest męskość? Naprawdę nie wiem. To elektryczny temat. Czasem nie potrzebujemy definicji. Wystarczy wzorzec, jak Pan… Skąd Pan wiedział, co jest dobre, a co złe? Co wolno, a czego nie wolno? To, co mam teraz w głowie i w sercu, jest efektem wyciągania wniosków i refleksji z nie zawsze udanych ruchów. Ja się kiedyś w życiu bardzo pogubiłem. Kraków kojarzy mi się z czasem chaosu. Wychowałem się w bardzo katolickim domu, wtedy to była norma. Kościół był silną linią mojego dzieciństwa. Kiedy wyprowadziłem się z domu, trafiłem do Domu Aktora w Legnicy, a stamtąd przeniosłem się bezpośrednio do akademika w Krakowie. Od tamtej pory nie wróciłem do domu w sensie duchowym. W Krakowie wektory mi się porozjeżdżały, byłem pogubiony. Wszystko zanurzyło się w mroku i chaosie. Wiedziałem tylko jedno, że jestem w szkole marzeń i chcę grać. W okolicach 2005 roku doszło do dużego uspokojenia, ważnego remanentu wewnętrznego. Chwilę później, czekając na pierwsze dziecko, myślałem sobie: Co ja odpowiem, jak ona mnie za parę lat zapyta o Boga? Co ja zrobię? Już wtedy nie chodziłem do kościoła, bo przestałem jakkolwiek go rozumieć. Zacząłem bardzo dużo czytać. Ta przygoda niesamowicie mnie wciągnęła. Uzmysłowiła, że znam tylko jedną wersję świata. Nagle zobaczył Pan, co jest po drugiej stronie? Tak. Zacząłem żyć bardziej świadomie, mieć własne zdanie. Ta wiedza ciągle się kumuluje w ciszy. Ja w ogóle podejrzewam, że mam mocno introwertyczną naturę, aż dziw bierze, że udaje mi się uprawiać ten zawód. Pamiętam, że gdy po pierwszych wywiadach pojawiła się opinia, że jestem inteligentny, byłem zaskoczony. Ja?! Jak to?! Przecież całe życie słyszałem, że jestem głupi. Lepiej się nie odzywać, bo i tak ciągle jest na mierną. „Poczytaj sobie, zainteresuj się czymś. Boże, na kogo ty wyrośniesz…?!” – takie mam echo z dzieciństwa. Kiedy urodziła się moja Blaneczka, potem Leon, doświadczyłem nowego rodzaju miłości tacierzyńskiej i to było wow! Reaktor jądrowy, przy którym wszystko wysiada. Nawet mój ukochany zawód, o którym myślałem, że to sztandar życia, główna szyna, po której pojadę w świat, wszystko zeszło na drugi plan. Bał się Pan roli ojca czy wskoczył na główkę do tego basenu? Oczywiście, że się bałem. Ten strach wyznacza nasze granice, co też nie jest złe. Bałem się, czy uda mi się to dobrze zrobić, być dobrym ojcem. To przecież nie jest tak, że kobieta rodzi dziecko i mówi: „Będę zajebistą matką”. Wydaje mi się, że to jest uniwersalny strach. Rozmawiałem wtedy z Magdą Różczką, nasze córki są w podobnym wieku, ostatnio nawet się zaprzyjaźniły. Magda była w zaawansowanej ciąży, a ja jej opowiadałem, że powinienem zapewnić rodzinie jakiś dom, ale nigdy nie brałem kredytu, jeszcze niedawno mieszkałem w akademiku i teraz nagle nie wiem, co mam robić. Boję się. A ona tak siedzi, głaszcze brzuch i mówi: „Stary. Dziecko się rodzi i wszystko staje się jasne. Zawsze znajdziesz siłę”. Tak po prostu. Pomyślałem: Ma rację, jedziemy do przodu. Ludzie mówią: „Nie jestem gotowy na dziecko”. Ale na jakiej podstawie mamy być gotowi? Teoretycznej wiedzy? Nie ma takiej opcji, że ktoś „jest gotowy”. To się po prostu dzieje. Leon – zostając przy męskiej linii – ma 13 lat. To czas poważnych pytań. Pyta o życie, a ja mu uczciwie odpowiadam (śmiech). Domyślam się. Czego chciałby Pan syna nauczyć? Mądrego wybierania. Życia nie da się nauczyć. Tym bardziej że nie wiemy, jak to życie będzie wyglądało za chwilę. Mój przyjaciel poszedł do szkoły na pierwsze zebranie rodziców i usłyszał od dyrektorki: „Jeśli ktoś z państwa ma »pomysł« na swoje dziecko, to pożegnajcie się z nim w tej chwili. Zastanówcie się, jakie uprawiacie zawody i ile z tych zawodów istniało, kiedy wy byliście mali. Za 20 lat będą potrzebne zawody, o których wam się nawet nie śniło”. Podoba mi się to myślenie. Na bieżąco warto uczyć mądrego szukania i mądrego wybierania. Tyle. Za chwilę na ekrany kin wchodzi „Akademia pana Kleksa”. To była wspaniała przygoda, przez te pół roku zżyłem się z naszą dziecięcą obsadą. Z zachwytem patrzyłem, jak oni myślą, grają, kombinują. Leon był ze mną na planie każdego dnia. Zaczęliśmy kręcić w wakacje i stał się częścią ekipy. Maciek Kawulski szybko uczynił go swoim asystentem od spraw dziecięcych aktorów. To było słodkie. W przerwie go zaczepiałem: „Cześć, Leon, co u ciebie?”. „Tato, teraz nie mogę gadać, bo muszę zapytać ludzi, czy chcą kakałko, czy herbatkę”. „Dobrze, oczywiście…” (śmiech). Czy złapie bakcyla? Sam jestem ciekaw. Chodzi o mądry wybór. Człowiek musi w coś uwierzyć. Czytaj także: Koniec 19-letniego małżeństwa Tomasza Kota. Aktor opublikował oświadczenie i przekazał wieści o rozwodzie
TYLKO W VIVIE!. Katarzyna Puzyńska uciekła z Warszawy. To właśnie mąż pomaga jej okiełznać tysiące czarnych scenariuszy
Przez lata szukała miejsca, w którym wreszcie usłyszy własne myśli. Uciekła od hałasu, oczekiwań i nieustannego pędu. Dziś Katarzyna Puzyńska przyznaje, że dopiero z dala od miejskiego zgiełku znalazła przestrzeń do tworzenia, spokój i odwagę, by być sobą. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.
Katarzyna Puzyńska w rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o swojej przeprowadzce z Warszawy, potrzebie życia bliżej natury oraz wpływie otoczenia na zdrowie psychiczne i pracę twórczą. Pisarka przyznała, że miejski nadmiar bodźców ją przytłaczał, a cisza i spokój są dla niej niezbędne zarówno do pisania, jak i zachowania wewnętrznej równowagi. Dlaczego Katarzyna Puzyńska wyprowadziła się z Warszawy? [...] Czy dla zdrowia psychicznego uciekłaś z miasta? W mieście jest, jak dla mnie, nadmiar wszystkiego i czułam się tu przebodźcowana. Niektórzy lubią, jak się dużo dzieje, ale mnie to przytłaczało. Kilka lat temu przeprowadziłam się z Warszawy do Pokrzydowa, gdzie mam dom po dziadkach. Wtedy tego potrzebowałam. Teraz wróciłam bliżej Warszawy i uważam, że znalazłam miejsce doskonałe. Z jednej strony jestem blisko natury, z drugiej niedaleko dużego miasta, gdyby jednak przyszło mi do głowy gdzieś wyjść. Poza tym nie potrafiłabym pisać, gdy coś mi szumi nad głową. Potrzebuję do tego ciszy i spokoju. Pisanie jest dla mnie czynnością intymną. Nie potrafiłabym więc jak Harlan Coben, z którym obie miałyśmy przyjemność się spotkać, pisać w taksówce albo w kawiarni. Chyba wolałabym się rozebrać publicznie, niż żeby ktoś miał zobaczyć mnie w trakcie pisania. Ale Coben ma czworo dzieci, trudno mu może było znaleźć ustronne miejsce w domu. Dzięki żonie mógł pisać jednak bez wyrzutów sumienia. Podobnie jak Stephen King. Obaj dużo piszą, bo mają wspierające żony. Chcesz powiedzieć, że mężczyźni pisarze mają łatwiej? Nie chcę wchodzić w feministyczne dywagacje, choć faktycznie jestem feministką (śmiech), ale wydaje mi się, że tak może być. Gdyby nie one, być może nie napisaliby tylu książek, ile napisali, a przecież one same też robią karierę. Żona Cobena jest lekarką, a Kinga pisarką. Gdy patrzę na pisarki, które mają dzieci, a często są samotnymi matkami, zastanawiam się, jak dają sobie radę, bo pisanie musi być dla nich dużym wyzwaniem. Nie umniejszam sukcesów panów, ale warto o tym wspomnieć. Ja na przykład, jak już mówiłam, pracuję cały czas. Wykonuję dziwny zawód, który jest niezwykle absorbujący i bardzo zazdrosny o czas. Najbardziej chciałabym usiąść i napisać książkę za jednym zamachem, ale jest to fizycznie niemożliwe. Ale gdy piszę, nie wychodzę z mężem do kina. Wtedy mu mówię: „Za miesiąc”. CZYTAJ TEŻ: Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!” Cisza, natura i pisanie. Co daje pisarce życie z dala od zgiełku? Za Cobenem, Kingiem i wielu innymi stoją żony, a za Tobą stoi wyrozumiały mąż. Jest dla mnie dużym wsparciem. Jestem osobą wysoko wrażliwą. Wszystko przeżywam dużo bardziej niż inni. Mam tysiące skojarzeń w jednej chwili i setki scenariuszy w głowie, jak może rozwinąć się jakieś wydarzenie, co jest dobre w pisaniu, ale złe w życiu. Na przykład ostatnio byłam w domu i usłyszałam ptaki na kominie. Od razu oczami wyobraźni widziałam ptaka, który wpada mi do domu. Rozmyślam, co się może wydarzyć, co powinnam zrobić, do kogo zadzwonić. Jestem już dwa lata do przodu z tym ptakiem, ale na szczęście mam męża, który przede wszystkim sprawdza, czy on tam jeszcze jest. Mój mąż zawsze się ze mnie śmieje, że w każdej życiowej sytuacji mój umysł produkuje scenariusze, które prawdopodobnie nigdy się nie ziszczą, ale ja przeżywam je, jakby ta historia z mojej głowy już się działa w rzeczywistości. On jest moim głosem spokoju i realizmu. Jesteś pełna sprzeczności? Tak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak naprawdę wszystko składa się we mnie w spójny obrazek. Nawet mój wygląd. I, tak jak powiedziałam, wszystko musi być spójne ze mną. Nawet włosy. Przez dwa czy trzy lata zapuszczałam je. Nagle ze zdziwieniem odkryłam, że one mnie straszliwe przytłaczają. Wewnętrznie poczułam się jak szara myszka, bo strasznie się stonowałam. Na początku mojej pisarskiej drogi wymyśliłam sobie, że pisarka musi być grzeczną panią w garsonce. Nie, żebym miała coś przeciwko garsonkom, ale to nie moja bajka. Potem zrozumiałam, że jednak mogę być sobą. Dlatego trzy dni po sesji do VIVY! ścięłam włosy. Poczułam się wyzwolona. Oczywiście czytam w komentarzach, że wyglądam jak mężczyzna, że okropnie, ale ja się w tym dobrze czuję. Znów sobie przypomniałam, że mogę być sobą. Nie wiem, z czego wynika ta moja potrzeba, żeby od czasu do czasu dopasować się do oczekiwań innych. Wtedy czuję się sprzecznie i źle. Przez trzy lata czułaś się ze sobą źle? Nie od początku. Za moich licealnych czasów fryzura świadczyła o przekonaniach. Byłam punkiem, któremu zależało na pokoju, prawach zwierząt, który sprawiał, żeby każdemu było dobrze, i dawał z siebie wszystko innym. Razem ze znajomymi wierzyliśmy, że można stworzyć idealny świat. Stąd to wszystko. A dzisiaj wiem, że idealnego świata nie ma i nie będzie, ale ważne jest, żeby w tym wszystkim pozostać sobą i faktycznie robić, co się może. Bo nawet jeśli kilka osób zrobi małą zmianę, w rezultacie ona będzie ogromna. Dlatego na przykład często zabieram głos w różnych istotnych dla mnie sprawach. Często wtedy spotykam się z komentarzami: „Wyrzucam wszystkie twoje książki” albo „Nigdy już nie przeczytam twojej książki”. Wiem, że łatwiej byłoby milczeć w pewnych kwestiach, po prostu po cichu tworzyć powieści, które są popularne, sprzedawać je w setkach tysięcy egzemplarzy. Tymczasem ja ogłaszam swoje przekonania często kosztem utraty czytelników. Ale nie mogę inaczej. Wiesz, że moja bohaterka z serii o Lipowie, Klementyna Kopp, lesbijka, okazała się najbardziej lubianą postacią z całej sagi? Myślę, że my, pisarze, powinniśmy pokazywać w naszych powieściach, że ludzie są różnorodni i że zawsze trzeba podchodzić do innych z szacunkiem. Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Wyjechała do USA z 20 dolarami i bez znajomości angielskiego. Dziś Danuta Mieloch upiększa największe gwiazdy świata. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Z 20 dolarami w kieszeni pojechała do Ameryki, dziś jest najbardziej pożądaną kosmetyczką Nowego Jorku, nazywaną Beyoncé kosmetologii albo Heleną Rubinstein naszych czasów. Do jej spa przychodzą gwiazdy i nowojorska elita. Kim jest Danuta Mieloch i jak udało jej się odnieść tak wielki sukces w światowej metropolii, sprawdza Agnieszka Dajbor.
Danuta Mieloch ma dzisiaj prawdziwe kosmetyczne imperium, tworzą go dwa ogromne luksusowe salony Rescue Spa w Filadelfii i Nowym Jorku, a także własna linia kosmetyków DANUCERA. W pięknych wnętrzach klientki mogą przebierać w dziesiątkach kosmetyków. Mogą zrobić każdy zabieg, jakiego potrzebują – od manikiuru po nowoczesne kuracje przywracające skórze zdrowie i dobry wygląd. Danuta Mieloch specjalizuje się w pielęgnacji twarzy. Dzisiaj sama rzadko już wykonuje zabiegi, mieć u niej sesję to gratka. Częściej uczy innych, w swoich salonach zatrudnia 150 wykształconych przez siebie pracowników. Wśród jej klientów są wielkie gwiazdy: Emma Stone, Naomi Campbell, Rosie Huntington czy Colin Farrell. Przychodzą influencerzy, modelki, prezenterzy telewizyjni, sportowcy. Zabiegi zamawiają dziewczyny, które szykują się do ślubu. I wielkie damy, które pragną zabłysnąć dobrym wyglądem na wystawnych kolacjach. Z ust do ust przechodzą opinie, że Dana, jak ją nazywają Amerykanie, naprawdę potrafi zmienić skórę twarzy. Że jej maseczki to magia, a dotyk jej rąk jest niezwykły. Sama Danuta Mieloch twierdzi, że „widzi skórę” i wie, jak ją zmienić i poprawić. Polskie kosmetyczki mają wspaniałe tradycje. Na przełomie XIX i XX wieku z podkrakowskiego Podgórza wyjechała za ocean Helena, a właściwie Chaja Rubinstein. W ręku ściskała recepturę na krem, którą dała jej mama. To był jej jedyny majątek. Pracowała jako niania, kelnerka, a krem od mamy, nazwany potem Valaze, stał się podstawą jej niesamowitej kariery. Danuta Mieloch wyjechała z Polski ponad sto lat później, w torebce też miała receptury kremów, ale Nowy Jork znała tylko z filmów i opowiadań. Dzisiaj nazywana jest Beyoncé kosmetologii albo dla odmiany Konfucjuszem w dziedzinie pielęgnacji skóry, który dzieli się swoimi opiniami w prestiżowych magazynach, takich jak „W”, „New York Times”, „Vogue”. „Moja skóra nigdy nie wyglądała i nie czuła się tak dobrze”, napisał jeden z redaktorów popularnej strony Into The Gloss. Spotykamy się w Warszawie, w pięknym mieszkaniu Danuty przy Hożej, w centrum stolicy. To prawda, że pojechała Pani do Ameryki z kilkoma dolarami w kieszeni i bez znajomości angielskiego? Wyjechałam jesienią 1989 roku, krótko po czerwcowych wyborach, które zmieniły ustrój w Polsce. Ale mur w Berlinie jeszcze stał… Moja siostra mieszkała w Stanach, dostała w Ameryce azyl polityczny. Wysłała mi zaproszenie. Miałam 20 dolarów w kieszeni i dużo nadziei. Siostra wzięła Panią pod swoje skrzydła? Tak, ale nie rozpieszczała mnie. Niedługo po przyjeździe powiedziała, że muszę iść do pracy. Zabrała mnie do polskiej restauracji w nowojorskiej dzielnicy East Village i powiedziała, że dopóki nie nauczę się angielskiego, mogę albo pracować tutaj, albo sprzątać domy. Wybrałam bycie kelnerką. To były ciężkie lata, nie znałam języka, płacono mi bardzo mało. Ale miałam styczność z ludźmi, co było dla mnie ważne, bo mogłam rozmawiać, uczyć się języka. Amerykanie byli mili, kiedy serwowałam im pierogi, próbowali mnie nauczyć angielskiego. I podobno nauczyła się Pani w pół roku! Poświęcałam na to każdą chwilę. Jechałam do pracy z Queensu na Dolny Manhattan 45 minut metrem. Brałam książkę, uczyłam się koniugacji czasowników, słówek, czytałam proste językowo magazyny, oglądałam telenowele. Jest takie amerykańskie powiedzenie: „Go big or go home” – Idź na całość albo wracaj do domu. Ja poszłam na całość, wiedziałam, że chcę zostać w Ameryce, odnalazłam się tam. „Bałam się”, powiedziała Pani w reportażu o sobie w jednym z nowojorskich magazynów. Dziennikarka była zaskoczona, bo rzadko mówi Pani o trudnościach. To prawda. Jestem optymistką, szybko się aklimatyzuję, widzę raczej pozytywy niż przeszkody. Nie narzekam, że mam jedną cytrynę, tylko myślę, jak zrobić z niej lemoniadę. Ale tamte lata były ciężkie, uczyłam się i tkwiłam po łokcie w parzeniu kawy. Musiałam jeszcze wrócić do szkoły kosmetycznej, żeby w Ameryce dostać dyplom i pracować w wymarzonym zawodzie. Jako mała dziewczynka w Białymstoku robiła Pani różne mikstury, podobno wyleczyła Pani siostrę z trądziku? Zrobiłam jej maseczkę z drożdży piwnych, rumianku, płatków owsianych i białek. Pomogło. Kiedy inne dzieci bawiły się na podwórku, ja najbardziej lubiłam mieszać kremy, to była moja pasja od dzieciństwa. Mama bardzo dbała o własną pielęgnację i o nas. Mówiła mi, że jak nie umyję twarzy na noc, to codziennie będę się budzić starsza o siedem dni. Jako młoda dziewczyna myślałam, że stworzę eliksir młodości, dzięki któremu nikt się nie zestarzeje, poważnie! Skąd Pani wie, co do czego dodać? To taka tajemna wiedza, jak z lekcji eliksirów? Po prostu zostałam pobłogosławiona takim darem. Mam talent nie tylko do robienia kremów czy maseczek. Widzę skórę twarzy, wiem, jakie były na niej robione zabiegi, a jakich zabrakło. Potrafię powiedzieć, co poprawić, jak dotykać skórę, żeby uruchomić odpowiednie mięśnie. Umiem też ocenić kremy. Mam za sobą ponad 10 tysięcy wykonanych zabiegów, duże doświadczenie. Kiedy w 2004 roku otworzyłam swoje pierwsze Rescue Spa w Filadelfii, pracowałam bez wytchnienia po 10–12 godzin dziennie. Robiłam wszystkie zabiegi sama, bo wiedziałam, że muszę oprzeć się na sobie i swoim wyczuciu. Nie czułam nawet zmęczenia, jestem pracoholiczką, ale z pasją, co sprawia, że praca jest radością. Każdy krok naprzód, każdy rozwój dawał mi wiele szczęścia. Wzmacniał poczucie własnej wartości. Pewnie każda kobieta lubi takie uczucie. W końcu lat 90. miałam już za sobą długą drogę, pracowałam w bardzo dobrym salonie nowojorskim Paul Labrecque, miałam tam już swoje klientki. Wyjechałam do Paryża, gdzie współpracowałam z doktorem Yvanem Allouchem i Madame Josette, założycielami słynnej marki Biologique Recherche. Skupiali się na mikroprądach i delikatnym złuszczaniu skóry. Stali się moimi mentorami, bardzo dużo mi dali. A sam Paryż jak Nowy Jork zawsze zostaje w sercu. Kiedy założyła Pani swoje pierwsze spa w Filadelfii, w 2004 roku, była Pani po rozwodzie. Ten odważny krok miał dać poczucie, że odzyskuje Pani kontrolę nad swoim życiem, decyduje o sobie? To był przede wszystkim biznes. Na Nowy Jork nie było mnie wtedy stać. Myślałam też nad założeniem spa w Warszawie. Przyjechałam tu, oglądałam mieszkania w centrum miasta przy ulicy Wilczej, ale byłam już za bardzo wrośnięta w Amerykę i zbyt zaangażowana w tamtejsze inwestycje. A z mężem rozwiodłam się po 13 latach związku. Nie potrafił dłużej żyć w Stanach, wrócił do Polski. Nasze drogi się rozeszły. Jest Pani sama? Jestem teraz w związku, ale nie jest ze mną łatwo, bo moim życiem jest mój biznes i nie rozgraniczam życia zawodowego od prywatnego. Uwielbiam podróże, odpoczywam podczas takich wypraw, ale nawet na wakacjach szukam różnych inspiracji zawodowych. Pytała mnie pani o koszt sukcesu, mając na myśli życie rodzinne… Jestem jedną z czwórki rodzeństwa, mam siostrę, która nadal mieszka w Ameryce, i drugą w Białymstoku. Brat mieszka w Stanach, a mama też mieszka w Białymstoku. Mam czworo siostrzeńców, których bardzo kocham, są dla mnie ważni. Nie można mieć wszystkiego. Podziwiam kobiety, które łączą karierę i macierzyństwo, to nie jest prosta sprawa. Gdybym miała rodzinę, nie spędziłabym dziesiątek godzin w salonie, bo martwiłabym się o dzieci. Ale napawa mnie dumą, że jestem otoczona kobietami, mam 140 pracownic, niektóre z nich zaczynały pracę jako bardzo młode dziewczyny. Teraz mają domy, dzieci. Moja prawa ręka, która jest szefową marketingu, była manikiurzystką. To moje „profesjonalne dzieci”. Otwarcie salonu w Nowym Jorku to było duże ryzyko? To był kolejny krok w rozwoju, ale musiałam do niego dojrzeć. Pamiętam, jak siedziałam przy kawie w restauracji ABC Cocina, czekając na legendarnego Deepaka Choprę, guru zdrowego stylu życia, i nagle zobaczyłam napis: „Budynek na wynajem”. Wiedziałam, że nie powinnam ryzykować, ale nie mogłam przestać o nim myśleć. I wynajęłam ten budynek, zrobiliśmy w nim totalny remont, po wielu miesiącach otworzyłam w nim spa. Na początku nie było łatwo, nie przychodziło dużo klientek. Postanowiłam jednak cierpliwie poczekać, dbając o najwyższą jakość usług. W biznesie nic nie dzieje się na zawołanie, trzeba mieć wytrwałość, konsekwencję. I co było kluczem do sukcesu? Pani talent, praca, rozgłos? Myślę, że wszystko razem. Otworzyłam dwupiętrowe Rescue Spa w okolicy słynnych restauracji, w dzielnicy Flatiron, której ikoną jest słynna kamienica zwana „Żelazko”. Łatwo tu dojechać z każdego zakątka Manhattanu. Nie ma porównywalnego miejsca w Nowym Jorku, gdzie pod jednym dachem można zrobić tyle zabiegów i kupić najlepsze kosmetyczne produkty. Mam też sklep internetowy, który bardzo mi pomógł podczas dużego kryzysu, jakim był lockdown. Kobiety z Miami, Chicago, Los Angeles pisały do mnie maile, namawiały mnie, żebym założyła filie w ich miastach. Ale ja nie chcę się rozdrabniać, wolę dwa miejsca, za to o bardzo wysokiej renomie. Jak dziś wygląda Pani życie? Wiem, że ma Pani farmę w Pensylwanii. Moja farma leży między Nowym Jorkiem a Filadelfią, bo często podróżuję między tymi miastami. Mam tam dom, w którym mieszkam z dwoma psami i 16-letnim kotem, moim wiernym przyjacielem. To nie jest wielkie gospodarstwo, ale posadziłam w ogrodzie 60 owocowych drzew, siostra przywiozła mi nawet czarną porzeczkę od mamy z ogródka. Mam własne warzywa. Lubię naturalne rzeczy, w kosmetykach i w jedzeniu. Lubię wiedzieć, skąd pochodzą produkty. Na farmie mogę patrzeć, jak rosną warzywa, wiem, że to, co hoduję, jest organiczne, prawdziwe. Potrzebuję odpoczynku w zieleni, oderwania się od zgiełku miasta. Kiedy byłam mała, mówiłam, że zamieszkam w apartamentowcu i „nic nie będę robiła”. A teraz kocham pracę na farmie, to przyszło do mnie z wiekiem. I chociaż mam kogoś do pomocy, najbardziej lubię wszystko ogarnąć sama. Jak wygląda Pani dzień? Wstaję rano, daję jedzenie moim zwierzętom, wypijam zawsze szklankę wody z imbirem i cytryną. Ćwiczę jogę, piję kawę. Lubię takie drobne przyjemności jak filiżanka kawy… Robię makijaż i jadę do pracy. Dzisiaj skupiam się przede wszystkim na dzieleniu się swoją wiedzą z innymi. Bardzo to doceniam, zależy mi, żeby kobiety uczyły się pielęgnacji, żeby rozwijały swoją wiedzę na ten temat. Co Pani jako królowa kosmetologii przekazałaby kobietom? Przede wszystkim pamiętajmy, że nie pomoże najlepszy zabieg, jeśli nie będziemy codziennie dbały o skórę. Należy ją dwukrotnie oczyścić, nawilżyć dobrym tonikiem. Nigdy nie powinno się myć twarzy mydłem. Nie należy nakładać warstwowo zbyt wielu kosmetyków, taki bufet na twarzy może podrażnić skórę. Właśnie wprowadziłam do Polski moje kosmetyki. Balsam, tonik, serum, krem pod oczy i krem do twarzy, a także maseczkę do twarzy. Wszystkie kosmetyki można już kupić na mojej stronie internetowej. Zawierają składniki odpowiednie do każdego rodzaju skóry, także wrażliwej. Moją pasją jest dzielenie się z kobietami unikalną wiedzą, jak używać tych kosmetyków. Bardzo się Pani dzisiaj różni od tamtej 20-latki z Białegostoku, która marzyła o wielkim świecie? Minęły lata, dzisiaj jestem wdzięczna losowi za to, co mnie spotkało. Bo jestem szczęśliwcem. Mam doświadczenia, rozwinęłam swoje duchowe życie. Jogę ćwiczę codziennie od 15 lat. Medytuję. Jestem perfekcjonistką, ale wiem, że nie należy z tym przesadzać, bo perfekcjonizm może blokować. W pewnym momencie trzeba ruszyć, wyjść do ludzi. Ja tak zrobiłam. Rozmawiała Agnieszka Dajbor.
Przez 11 lat napisała ponad 20 książek i ani razu nie była na urlopie. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska? „Cały czas siedzę w mroku” – wyznaje w „VIVIE!”
Mówi, że wolałaby publicznie rozebrać się do naga, niż żeby ktoś zobaczył ją podczas pisania. Na pierwszy rzut oka pełna skrajności, twierdzi, że najważniejsze to żyć i być w zgodzie ze sobą. Jaka naprawdę jest Katarzyna Puzyńska, sprawdzała Katarzyna Piątkowska.
Katarzyna Puzyńska od lat należy do grona najpopularniejszych polskich autorek kryminałów, a jej książki przyciągają tysiące wiernych czytelników. Choć stworzyła mroczny świat pełen zbrodni, prywatnie pozostaje osobą ceniącą spokój i samotność. W rozmowie dla magazynu „VIVA!” pisarka opowiada Katarzynie Piątkowskiej o swojej introwertycznej naturze, nieustannej pracy, relacjach z fanami oraz o tym, dlaczego mimo sukcesów wciąż uczy się stawiać granice i dbać o własny odpoczynek. Katarzyna Puzyńska o pisaniu kryminałów i codziennym życiu w cieniu zbrodni. Wywiad VIVY! – Mówi się, że pisarze to samotnicy. Nie wiem, czy wszyscy tak mają, ale część na pewno. Ja mam dwie twarze i one obie są prawdziwe. Z jednej strony jestem wielkim introwertykiem i lubię moją samotność w trakcie pisania, a z drugiej strony bardzo lubię spotkania autorskie, zloty fanów serii o Lipowie, które od 10 lat odbywają się w lipcu. Tylko że po takich spotkaniach muszę swoje baterie naładować właśnie w samotności. – Samotniczka lubiąca spotkania z publicznością. Brzmi interesująco. Po prostu wchodzę w swoją inną rolę. Ale i ja pisarka, i ja prelegentka jestem prawdziwa. W życiu prywatnym podobnie. Kiedy znajomi zapraszają mnie na jakieś wyjście, raczej w pierwszej chwili odmawiam. Kiedyś dowiedziałam się, że jedna z pisarek podczas wystąpień wchodzi w rolę swoich bohaterek. Od tamtej pory zaczęłam sobie wyobrażać, co w danej sytuacji zrobiłaby też jedna z postaci z moich książek. A wymyślam silne bohaterki chyba dlatego, że sama chciałabym taka być. – Nie czujesz się silna? To zależy od tego, jak zdefiniujemy silną kobietę. O innych będę walczyć jak lwica. Gorzej, gdy muszę zawalczyć o siebie. Mam 41 lat i wreszcie uczę się mówić „nie”. Dopiero niedawno odkryłam, że czasami jednak mogę powiedzieć, co ja bym chciała, bo do tej pory chciałam, żeby wszyscy naokoło byli zadowoleni, czasem kosztem mojego samopoczucia. Muszę starać się znaleźć złoty środek, bo jak przez całe życie jesteś dobra i na wszystko się zgadzasz, to gdy odkryjesz, co daje ci umiejętność stawiania granic, łatwo przegiąć w drugą stronę. – W wywiadzie, który zrobiłyśmy osiem lat temu, mówiłaś, że nie umiesz stawiać granic samej sobie. Czy nauczyłaś się przez ten czas, jak nie zatracać się w pracy? (Śmiech). Ależ skąd! Pracuję cały czas, a gdy nie pracuję, przeliczam, ile mogłabym w tym czasie napisać. Wyobraź sobie, że dla innych ludzi jestem pobłażliwa, czasem zrobię coś za kogoś. Ale dla siebie jestem najgorszym szefem z możliwych i nie daję sobie taryfy ulgowej. Myślę, że dobrze jest czasem sobie ulżyć, ale ja tego niestety nie potrafię. Gdy na przykład jadę na wspomniane już spotkanie autorskie, to potem ten czas muszę odrobić. Robię to więc kosztem snu, bo każdy dzień mam wypełniony różnymi zadaniami. Czytaj też: Najpierw rozstanie, potem wielka miłość. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke szczerze TYLKO W VIVIE! o początkach swojej relacji. Los dał im drugą szansę – Nie zrezygnujesz ze spotkań z czytelnikami? Nigdy! Nie ma większego komplementu dla pisarza niż czytelnicy, którzy chcą się spotkać z ulubionym autorem. Żyjemy tak szybko, ktoś mógłby być w 50 innych miejscach, załatwiać swoje sprawy, a jednak przyszedł, dał mi swój czas. To wielki dar. – Kiedy ostatni raz zrobiłaś sobie urlop? Nie miałam wolnego, od kiedy piszę książki, czyli od co najmniej 11 lat. Chodzi o to, że ja naprawdę kocham swoją pracę. – Nawet jeśli kochasz to, co robisz, odpoczynek jest niezbędny. Dlatego daję odpocząć mojej głowie w trakcie biegania. Wtedy jestem skupiona tylko na tej fizycznej czynności. Ruch mnie uspokaja i relaksuje. Czasami ludzie pytają mnie, jak się motywuję, bo dla mnie nie ma znaczenia, czy jest 30 stopni, czy minus 20, czy leje rzęsisty deszcz, czy mam śnieg po kolana, czy błoto. Nie potrzebuję motywacji, bo po prostu chcę biegać. Zawsze się uśmiecham, gdy słyszę takie pytanie, bo to jakbym ja kogoś, kto lubi czekoladę, pytała, jak się motywuje do jej zjedzenia. Gdy nie biegam, moja głowa pracuje na full, cały czas rozmyślam o książce, o bohaterach, ich kolejnych krokach. Nieważne, czy jestem na zakupach, w myjni samochodowej czy u fryzjera. Jestem w tym cały czas. – A przecież piszesz o zbrodniach. Książki, które piszę, niby są rozrywkowe, ale tak jak mówisz, oparte na zbrodniach, czyli na negatywnych emocjach. To oznacza, że po prostu cały czas siedzę w bagnie, w mroku. I tak, wiem, że powinnam czasem od tego odpocząć, ale… może, jak będziemy robić kolejny wywiad, będę już to umiała. [...] Czytaj też: Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze” _______________________________ Cały wywiad z Katarzyną Puzyńską w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Omar Sangare w VIVIE! w pierwszym wywiadzie od lat: „W Polsce byłem za ciemny, w Afryce za jasny. Samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze”
Od wielu lat krąży między Polską a USA, ale większość czasu spędza w Nowym Jorku, który po swojemu podbił i oswoił. W niezwykłej rozmowie z Małgorzatą Kałużą Omar Sangare opowiada o dzieciństwie ciemnoskórego chłopaka w Polsce, rodzinnych perypetiach, zawodowych peregrynacjach i Otellu, literackim bohaterze, którego zewnętrzna siła maskuje wewnętrzną kruchość. Czyżby to o nim?
Omar Sangare, absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, jest założycielem i dyrektorem artystycznym United Solo, największego na świecie festiwalu teatru jednego aktora, działającego w Theatre Row przy 42. Ulicy w Nowym Jorku. Jest aktorem, reżyserem, pisarzem, profesorem na wydziale aktorskim w elitarnym Williams College w stanie Massachusetts. W 2002 roku zagrał główną rolę w przedstawieniu „Otello” w nowojorskim Arena Players Repertory Theatre Company. Barbara Delatiner w artykule dla „New York Timesa” napisała wtedy: „Omar Sangare urodził się, aby grać Otella”. Grał w polskich filmach i serialach („Miodowe lata”, „Złotopolscy”). Ma na koncie wiele ról teatralnych, jest autorem zbiorów poezji i opowiadań. Mimo amerykańskich i polskich sukcesów strzeże prywatności. Po pertraktacjach udało mi się namówić Omara na spotkanie. Zaczęło się od Szekspira… W Central Parku mgły snują się łagodnie, otulając drzewa pozbawione liści. Przez chmury przebijają się ostatnie różowe promienie dnia. Szara godzina broni się przed mrokiem. Spacerujemy z Omarem i jego ukochanym psem Salifem po krętych alejkach, gadamy o Nowym Jorku, o sztuce, o życiu. Od czasu do czasu mija nas jakiś biegacz albo rowerzysta. – To gotowa sceneria do Szekspira – mówi szeptem Omar. Mieszka tuż obok Central Parku. Wpadamy tam na kawę. – Od Szekspira zaczęło się moje aktorskie życie i niekończąca się przygoda z teatrem. Już na trzecim roku studiów zagrałem Guildensterna w „Hamlecie” na scenie Teatru Dramatycznego, później w Nowym Jorku Otella – mówi Omar i rozkłada na stole sterty zdjęć, artykułów, recenzji. – To właśnie ta rola otworzyła mi autostradę do realizacji marzeń w Stanach Zjednoczonych. Otello też jest tematem mojej pracy doktorskiej, która później ukazała się w książkowej wersji pod tytułem „Biały z zazdrości. Otello Williama Szekspira”. Z dumą opowiada o swoim czteroletnim synku Maksymilianie. Czytaj też: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury – W tym wszystkim to on jest dla mnie najważniejszy. Osiągnięcia pokrywa kurz, a mój Maksio rozkwita. Rozmawiam z nim po angielsku, francusku i po polsku. Robię wszystko, aby zapewnić mu lepszy start w życiu niż mój własny. Maks jest moim spełnieniem. – A jakie było Twoje dzieciństwo? – pytam, przerywając opowieść o synku. Omar zamyśla się, wychodzi i po chwili przynosi kolejny album ze zdjęciami. – To jest moje dzieciństwo i młodość w Stalowej Woli, gdzie się urodziłem – mówi. Milknie, jakby szukał słów. – Ta piękna blondynka to Basia, moja mama, a ten maluch w jej ramionach to ja. To portret bezwarunkowej miłości mojej mamy i jej odwagi, szczególnie w tamtych czasach. Byłem pierwszym ciemnoskórym dzieckiem w mieście. A ta brunetka – pokazuje drugie zdjęcie – to moja mama chrzestna Maria Żarow. Tutaj jestem w komży i służę do mszy. Zobacz, w białej komży super wyglądałem. Byłem najprzystojniejszym ministrantem – żartuje. – I maskotką tego miasta. Ludzie zwracali na mnie uwagę, lubili mnie, a ja czułem się jak aktor na scenie. I to w wielu rolach. Byłem ratownikiem wodnym, harcerzem, koszykarzem, grałem w tenisa, chodziłem do szkoły muzycznej. Mama wspierała moje pomysły. Była ze mnie dumna. W liceum po raz pierwszy zagrałem w szkolnym przedstawieniu – profesora języka polskiego w „Ferdydurke” Gombrowicza. I wtedy zarówno nauczyciele, jak i koledzy uznali, że powinienem zdawać do szkoły teatralnej. Ale ja miałem inny pomysł na przyszłość. Chciałem zostać lekarzem. Za jasny, za ciemny Omar przerywa, zamyśla się. Po chwili, ni stąd, ni zowąd pyta: – A może zagramy w szachy? To moja pasja, uspokaja, uczy strategicznego myślenia i działania. Uczy życia. – Ale ja nie gram w szachy! – Trudno – mówi zrezygnowany i proponuje kawę. Przynosi czarną w białych filiżankach. – Kolorystycznie to też szachy, zapraszam. Omar lubi porcelanę, szczególnie Białą Marię Rosenthala. Jest dla niego synonimem „białej karty do zapisania swoich losów życia”. W jego mieszkaniu wszystko jest białe albo czarne, jak szachownica. [...] – W jednym z tomików poezji pisałeś o Afryce. Omar podchodzi do półki z książkami. Szuka. Wyjmuje jedną. – Przeczytam ci wiersz ze zbioru „Krajobraz duszy”: Moja pierwsza Afryka/ jak płaska widokówka/ nieznana nieoczekiwana/ niezwyczajna niepojęta/ Milcząca Afryka. – Afryka była fascynująca – opowiada i odkłada książkę – ale dla mnie kulturowo odległa. Moje korzenie są polskie, europejskie. Podczas jednej z wizyt ojciec zapytał, czy chciałbym przejść na islam, religię jego kraju. Powiedziałem, że spóźnił się o 10 lat. – Czy wybaczyłeś mu to spóźnienie? – Wybaczyłem. Ale pamiętam. Ojciec próbował nadrobić stracony czas. Wiele razy długo rozmawialiśmy o jego studiach na Politechnice Warszawskiej, o jego doświadczeniach w Polsce, o jego wyborach. W pewnym sensie go zrozumiałem. Utrzymujemy kontakt, widujemy się czasami. – Jak czułeś się w muzułmańskiej Afryce? – Biały. Znowu ten inny. W Polsce za ciemny, w Afryce za jasny, dopiero w Ameryce poczułem się jednym z nich. Ale ta samotność, z którą dorastałem, została ze mną na zawsze. Jednak dzisiaj ta samotność to niezależność. Nie muszę przynależeć, aby żyć. Nie potrzebuję schronienia w żadnym kółku społecznościowych wyznań, chcę brać odpowiedzialność za to, co robię i kim jestem. _______________________________ Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 czerwca.
Na ich ślubie płakali niemal wszyscy. Dzień po ceremonii Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz zdradzili VIVIE!, jak zaczęła się ich miłość
Dziś mija trzecia rocznica ślubu Katarzyny Niezgody i Pawła Markiewicza. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której nowożeńcy udzielili magazynowi VIVA! już dzień po ceremonii. Opowiedzieli wówczas o uczuciu, które przyszło niespodziewanie, wzruszających chwilach podczas ślubu i drodze, jaka zaprowadziła ich do wspólnego „tak”.
Na ich ślubie nie brakowało emocji i łez wzruszenia. Dziś tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw polskiego show-biznesu, a ich historia nie zaczęła się jak romantyczna bajka. Katarzyna Niezgoda nie była gotowa na nowy związek, a Paweł Markiewicz musiał wykazać się ogromną cierpliwością i determinacją. Dzień po ślubie opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej o kulisach swojej miłości, zaręczynach i przekonaniu, że na prawdziwe uczucie warto poczekać. Katarzyna Niezgoda i Paweł Markiewicz. Wywiad dla magazynu VIVA! 13/2023 Paweł Markiewicz po raz pierwszy zobaczył Katarzynę Niezgodę wiele lat temu na zdjęciu w gazecie. Po latach spotkał ją przypadkiem. Ona była po różnych życiowych niepowodzeniach i chciała w końcu mieć święty spokój. Nie była gotowa na nowy związek. On był uparty. Właśnie powiedzieli sobie „tak” i opowiedzieli o swojej pięknej miłości. – Dzisiaj jest pierwszy dzień Waszego małżeństwa. Paweł: Gdy się obudziliśmy, przywitałem Kasię słowami „Dzień dobry, kochana żono”. „Żona”… to dla mnie zupełnie nowe słowo. Ale jakie wyjątkowe! Tak samo jak założenie obrączki po przebudzeniu. Katarzyna: Ja też muszę się do obrączki przyzwyczaić. Paweł: Mamy piękną perspektywę, kochanie. – Mieliście piękny ślub. Kasia miała przepiękną suknię. Przesąd mówi, że pan młody nie powinien wcześniej widzieć sukni ślubnej… Paweł: Nie widziałem. Wcześniej oglądaliśmy różne kreacje. Jedna była podobna i ta, szczerze mówiąc, podobała mi się najbardziej. Kasia jednak o tym nie wiedziała, bo nie chciałem jej nic sugerować. Katarzyna: Paweł nigdy niczego nie narzuca i nie próbuje przekonać do swoich racji. Paweł: Dla mnie najważniejsze było, by w dniu ślubu Kasia czuła się komfortowo. Katarzyna: Długo zastanawiałam się nad sukienką, bo zależało mi na tym, żeby się ubrać, a nie przebrać. Chciałam, żeby była biała, ale z welonem już nie chciałam szaleć. – Jakie emocje towarzyszyły Wam podczas ślubu? Mówiłaś, że ślub powinni brać ludzie młodzi. Katarzyna: Nie lubię być w centrum uwagi, a na ślubie, na weselu cała uwaga skupia się na parze młodej. To było dla mnie bardzo stresujące. Poza tym było dużo spraw związanych z organizacją tego wyjątkowego wydarzenia. Podeszliśmy do tego zadaniowo, chociaż nie spodziewałam się, że to będzie bardziej skomplikowane niż zwykłe przyjęcie. Paweł: I tak ze ślubu na rajskiej plaży w Meksyku, na której mieliśmy być my i świadkowie, zrobiło się przyjęcie na sto osób. Wiesz, ile mieliśmy pomysłów na ten dzień? Mieliśmy brać ślub, lecąc balonem nad Ugandą. W Peru na Machu Picchu. Kilka było naprawdę odjechanych. Katarzyna: Ale jednak jesteśmy bardzo tradycyjni, a dla mnie bardzo ważne było, żeby byli z nami w tym dniu wszyscy nasi przyjaciele. Paweł: Niektórzy dolecieli w ostatnim momencie, pokonując różne trudności, żeby być z nami w tym dniu. Katarzyna: Nie ukrywam, że chciałam, żeby to już było za mną. Ale gdy składałam przysięgę, drżał mi głos. Może dlatego, że na wprost mnie, przodem do mnie, stały dwie koleżanki, które po prostu ryczały. Zresztą nie one jedne. Gdy szłam do altany, w której czekała urzędniczka, kątem oka widziałam, że dużo gości pochlipywało. Paweł: Gdy pani urzędniczka powiedziała: „A teraz pan młody chciałby coś powiedzieć”, widziałem zdziwienie w oczach Kasi. A ja podziękowałem jej za to, że zgodziła się zostać moją żoną, powiedziałem, że czekałem na nią całe życie i że bardzo ją kocham. Katarzyna: I wtedy poleciały łzy. Paweł: To było wspaniałe wydarzenie, nie tylko dla nas. Katarzyna: Kluczem do tego, żeby wszystko się udało, jest to, żeby otaczać się ludźmi, którzy nam dobrze życzą. Paweł: Oni wszyscy życzą ci bardzo dobrze, wiesz, ile ostrzeżeń dostałem podczas składania życzeń, żeby cię nie skrzywdzić? – Ciekawe, skąd takie „groźby” się wzięły. Katarzyna: Moi przyjaciele znają historie moich poprzednich związków. Gdy poznałam Pawła, od razu go polubiłam. Był bardzo miły. Ale nie szukałam miłości. Chciałam być sama, mieć święty spokój, chciałam odżyć po tym, co przeszłam. Potrzebowałam w końcu przestrzeni dla siebie i swojego życia. Zresztą nigdy żadnego partnera nie szukałam, oni się sami znajdowali (śmiech). – Paweł też sam się znalazł? Katarzyna: Przyjaciele trochę pomogli. Zaprosiłam ich na kolację. Zapytali, czy mogą zabrać ze sobą kolegę. Zgodziłam się. To był Paweł. – Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Paweł: Ja byłem zakochany w Kasi dużo wcześniej. Od czasu, gdy zobaczyłem ją na zdjęciu w gazecie. Już wtedy pomyślałem, że to jest kobieta mojego życia. Przyjaciele zabrali mnie do Kasi. Pamiętam, że była zima, a jej dom rozświetlały gwiazdki. Poczułem, jakbym wjechał do jakiejś bajki. Ale ostrzeżono mnie, że trzeba mieć jaja, żeby poderwać Katarzynę. Po kolacji zaczęliśmy esemesować i zapytałem Kasię, czy da się zaprosić do kina. Na wszelki wypadek kupiłem bilety do dwóch różnych kin, bo nie wiedziałem, które wybierze. Poszliśmy. To był film „La La Land”. Siedzimy w tym kinie, film… nawet ładny. I w połowie seansu Kasia mówi: „No złap mnie za rękę”. Złapałem. I już nie puściłem. Zobacz też: Nikt nie wiedział o jej dramacie. Katarzyna Niezgoda zmagała się z chorobą. Miłość była jej największą siłą – Paweł jest od Ciebie młodszy… Katarzyna: Miłość nie zna wieku. Wiesz, zawsze starałam się nie zwracać uwagi na to, co powiedzą inni, dlatego że w moim życiu było dużo kontrowersji. Na przykład byłam najmłodszym wiceprezesem banku. Dopisano mi w dossier, że jestem o pięć lat starsza, bo nie wypadało, żeby taka małolata była na tak wysokim stanowisku. Nigdy nie szłam z prądem, żeby było miło, lekko i przyjemnie. Musiałam mieć dużo odwagi, podejmować trudne decyzje. Od najmłodszych lat wiem, że sama musiałam płacić za moje wybory. Wtedy zdecydowałam, że nie będę patrzyła na innych. Życie mnie nauczyło, że na koniec to my jesteśmy sami za siebie odpowiedzialni. Słucham swojego wewnętrznego głosu, bo chyba nie ma takiej osoby, która mogłaby mi doradzić, co jest dla mnie dobre, a co nie. I tak… jeśli chodzi o Pawła, miałam bardzo dużo wątpliwości. Dla mnie było po prostu za wcześnie. Paweł: Podczas jednego spotkania Kasia powiedziała, że chyba nie powinna się angażować, że nie jest gotowa na nowy związek. Aż mnie ciarki przeszły, bo to była naprawdę poważna rozmowa. Ale nie zraziło mnie to, nie odpuściłem. Katarzyna: Gdyby nie determinacja Pawła, na pewno nie rozmawialibyśmy dzisiaj z tobą jako nowożeńcy. – A jednak w kinie poprosiłaś Pawła, by trzymał Cię za rękę. Katarzyna: Jestem bardzo relacyjną osobą. Paweł: Moja żona ma wizerunek twardej, żelaznej kobiety. Dla wielu w biznesie jest inspiracją. Ale Kasia przede wszystkim jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Katarzyna: Ktoś mnie kiedyś nawet zapytał, jak to możliwe, że w jednej osobie są takie dwie różne Kasie. Dzięki temu udało mi się oddzielać życie prywatne od zawodowego. – Praca z mężczyznami na wysokich stanowiskach, starszymi zahartowała Cię? Katarzyna: Na pewno. Pracowałam na pełnym speedzie. Zawsze ponad normę, ponad wszystko. Nie było limitów. Ale żeby było jasne, bardzo lubię swoją pracę. Ona zawsze była moją pasją, a nie przymusem. Ale w domu nie musi się dziać tak samo. W domu trzeba rano pochodzić w piżamie, powoli napić się kawy, pomyśleć spokojnie o różnych sprawach, a dopiero potem dać się wciągnąć w wir życia zawodowego. Dom powinien być odskocznią. – Co Cię urzekło w Pawle, że jednak postanowiłaś porzucić swój święty spokój? Paweł: Ale jestem ciekawy, co powiesz! Kasia mi tego nie mówi, domyślam się tylko. Dziękuję, Kasiu, za prowokacyjne pytanie (śmiech). Katarzyna: Słyszysz, jak on ciągle gada? (śmiech) Ale tak naprawdę to jest cudowne, bo dzięki temu ja nie muszę dużo mówić. Paweł jest spokojny, ciepły i wyrozumiały. A przy tym jest niezwykle inteligentnym i mądrym mężczyzną. Zawsze znajdzie wytłumaczenie, rozwiązanie. I mogę z nim porozmawiać naprawdę o wszystkim. Po prostu my się bardzo lubimy. Paweł: Jak pewnie dla większości, tak i dla nas pandemia była próbą dla naszego związku. Dla nas to był dobry czas. Byliśmy razem, pracowaliśmy, przemieszczaliśmy się na tyle, na ile było wolno. Dostosowaliśmy się do nowej rzeczywistości i nie narzekaliśmy. Normalnie dużo jeżdżę, bo jestem inżynierem budowlanym. Kiedy możemy, podróżujemy razem. Ale kiedyś Kasia pojechała sama. Zadzwoniła, że jej mnie brakuje. To był dla mnie wielki komplement. Nie ma większej nagrody niż to, że ktoś po prostu lubi z tobą być. Katarzyna: Kiedyś, w poprzednich życiach, nagminnie wyjeżdżałam z koleżankami. Teraz już tego nie robię. Nie jesteśmy z Pawłem do siebie uwiązani, ale po prostu lubimy być razem. Zresztą moje koleżanki go uwielbiają i czasem jeździmy razem. Paweł: Kasia nie narzuca się nikomu. Lubi, a nawet kocha ludzi i ceni sobie relacje z innymi. Ale czasami muszę ją szturchnąć, żeby dała sygnał drugiej stronie, że tak jest. – Jesteście razem tyle lat. Po co był Wam ślub? Katarzyna: To jest następny etap związku. Dowód na to, że rozumiemy życie i wiemy, że nie polega tylko na zabawie, przyjemnościach i pięknych momentach. W naszym życiu, tak jak wszystkich innych ludzi, bywają trudniejsze momenty. Ważne jest, żeby być razem i motywować się wzajemnie, być, kiedy jest dobrze, ale mieć pewność, że nie opuścimy siebie w potrzebie. Łatwo jest powtarzać: „Będę z tobą, kiedy jest dobrze”, ale nie każdy potrafi wytrwać, kiedy jest źle. Chcemy móc decydować o sobie. – Potrzebowaliście papierka? Paweł: Chciałem, żeby Kasia miała potwierdzenie, że myślę o niej poważnie. Rozumiem, że taka deklaracja może być dla kobiety ważna. Katarzyna: A poza tym zawsze chciałam mieć męża (śmiech). Teraz mam drugiego. Moi rodzice już nie żyją, ale na ślubie był mój wujek, który żartował, że nie sądził, że doczeka mojego drugiego ślubu. Poza tym jestem zodiakalnym Koziorożcem i lubię mieć w życiu zaplanowane i poukładane, choć muszę przyznać, że różnie to w życiu mi wychodziło (śmiech). Paweł: Moja mama jest spod znaku Ryb, a tata Koziorożca. Już ponad 40 lat są razem. Też jestem spod znaku Ryb, jest więc dla nas szansa, że nam również się uda. Czytaj też: Wzruszenie Katarzyny Niezgody przerwało nasz wywiad. Nagle po latach milczenia zwróciła się do Tomasza Kammela: Przepraszam Cię – Kasiu, masz piękny zaręczynowy pierścionek. Czy zaręczyny były równie piękne? Paweł: Chciałem, żeby pierścionek Kasi był większy niż poprzedni (śmiech). Pomógł mi z nim kolega, który jest jubilerem w Trójmieście. Byliśmy w Sopocie, gdy mi go przyniósł. Od razu poczułem brzemię tego pierścienia (śmiech). Uklęknąłem i oświadczyłem się. Kasia była tak zaskoczona, że nie pamięta moich słów. – A co powiedziałeś? Paweł: Żeby wzięła pierścionek, bo boję się, że go zgubię. Katarzyna: Siedzieliśmy z przyjaciółmi w moim mieszkaniu w Sopocie. Byłam zajęta rozmową, a nagle Paweł rzuca się na kolana i coś zaczyna do mnie mówić. Wzięłam pierścionek i pytam: „Ale co, to już?”. Mało romantycznie (śmiech). Paweł: Ja Kasię tak kocham, że chciałbym balonem wzlecieć i sypać jej płatki róż do stóp. Ale na dany moment to były właściwe zaręczyny. Oficjalnie zaręczyliśmy się nad morzem. Sopot był do tego idealny, bo to jest nasze miejsce na ziemi. Dwa lata później na premierze książki Ewy Minge Kasia zdecydowała, że już może pochwalić się zaręczynami. I na pytanie jednej z dziennikarek, co nowego u niej, odpowiedziała, że to zrobiliśmy. – Nie boicie się, że będą na Wasz temat krążyły nieprawdziwe informacje, złośliwe komentarze? Katarzyna: Nie czytam ich. Paweł: Kilka lat temu Kasia miała wywiad do VIVY! Dostała gazetę, piękne kwiaty. Chciała się odwdzięczyć redakcji. Kupiła ciastka w cukierni – ptysie, eklerki, tort. Następnego dnia ukazały się zdjęcia z momentu zakupów z tekstem: „Tak odchudza się Katarzyna Niezgoda”. Nie mamy na to wpływu, co o nas będą pisać. Jedyne, co nam pozostaje, to nie przejmować się. My wiemy, jaka jest prawda. Katarzyna: Ludzie zawsze filtrują wszystko przez swoje własne doświadczenia. Mam nadzieję, że nasza historia o młodszym chłopaku i starszej dziewczynie, którzy zbudowali szczęśliwy związek, może być po prostu dla kogoś inspiracją. Czytaj też: Wzięli ślub w tajemnicy, świata poza sobą nie widzą. Mało kto wie, czym zajmuje się mąż Katarzyny Niezgody. Ależ zaskoczenie
„Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Henryk Gołębiewski kończy dziś 70 lat. Z tej okazji wracamy do wyjątkowego wywiadu z magazynu VIVA! (10/2024), w którym wraz z Filipem Łobodzińskim wspominał kulisy kultowych filmów dzieciństwa, opowiadał o przyjaźni trwającej ponad pół wieku i mówił z niezwykłą szczerością o najtrudniejszych doświadczeniach swojego życia.
Dla kilku pokoleń widzów na zawsze pozostanie Poldkiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak historia Henryka Gołębiewskiego to znacznie więcej niż wspomnienie dziecięcej sławy. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską aktor i jego ekranowy partner Filip Łobodziński wracają do początków swojej niezwykłej znajomości, opowiadają o sukcesach, stratach, chorobach i życiowych lekcjach. To poruszająca opowieść o przyjaźni, która przetrwała próbę czasu, i o tym, jak mimo przeciwności zachować radość życia oraz wdzięczność za każdy kolejny dzień. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Duet… filmowy. Z nostalgią i rozbawieniem wspominają swój udział w takich hitach dla dzieci, jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat”, na którego planie poznali się 50 lat temu. Jednak nie o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu, chcą pamiętać. Mierzyli się z traumami, nałogami, zakrętami losu. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński w szczerej i emocjonalnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip: Ponad 50. Henryk: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. Henryk: Czekałem, czy to powiesz. Filip: Nie chciała się przyznać, żeby broń Boże nie wyszło, że do filmu dostałem się przez znajomości. Nie była to bliska rodzina, ale chyba z moją mamą miały wspólnego dziadka. I tak musiałem przejść przez zdjęcia próbne. Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem drugi, żeby nauczyć się tu, na miejscu, przez 15 minut. I później była próba płaczu. Na zawołanie zapłakałem, ale w filmie jakoś potem nie mogłem. Filip: Dzieci nie są zawodowcami. Czasem się uda, czasem nie. Henryk: Kiedy przeszedłem przez eliminacje, wszyscy się cieszyli, że chociaż jeden z nas się dostał do filmu. Nie było zazdrości. – Ale Filip doświadczał strasznej zazdrości potem. Filip: To było już w szkole i sekowała mnie nauczycielka, bo jej córka się do jakiegoś filmu nie dostała. Poza tym uczyła nas geografii, a ja wyłapywałem jej pomyłki. Byłem maniakiem geografii w dzieciństwie. – Byłeś intelektualistą od dziecka. Filip: Nie. Po prostu dużo zapamiętywałem, a to nie dowód na mądrość, tylko na dobrą pamięć. Henryk: Geografia jednak to był twój konik, pamiętam. Filip: Ale nie miałem próby płaczu. Natomiast siedziałem przy stole, jadłem zupę, a filmowa mama chodziła w tę i z powrotem, wyrzucając mi kłamstwo: „Jak mogłeś pobić tego chłopca? Przysięgnij na pamięć ojca nieżyjącego, że tego nie zrobiłeś”. Udawałem, że jem tę zupę, i odpowiadałem. I to podobno zrobiło wrażenie, bo przestałem zwracać uwagę na tłum ludzi na planie. Czułem się na scenie tak, jakbym był tylko ja i mama. Nie wiem nawet, czy zrobiłem to z rozmysłem. Po prostu tak wyszło. To tak jak z twoim płaczem. Henryk: Człowiek w teatrze nie widzi publiczności. Robi, co swoje. A że wszystkim się podoba, to dobrze. Ja sam siebie nie lubię oglądać. Filip: Ja siebie też nie, ale ciebie lubię. Byłeś bardzo autentyczny, naturalny, a u siebie widziałem moją sztuczność. Henryk: Guzik prawda. To ja byłem sztuczny i mogłem to zagrać dużo lepiej. A ty grałeś bardzo dobrze. – Obaj byliście dobrzy. Zwłaszcza w Waszym sztandarowym filmie „Podróż za jeden uśmiech”. Filip: Wszyscy wspominają „Podróż”, a „Abla” nie, bo mało kto go oglądał. Henryk: Ostatnio na ulicy spotkałem ojca z dzieciakiem, mógł mieć ze 12 lat. Zapytali, czy mogą sobie zrobić ze mną zdjęcie. Zgodziłem się. „A co oglądałeś ostatnio?”, spytałem chłopaka. „No »Podróż za jeden uśmiech«”. „A chciałeś to obejrzeć?”. „Nie”. „A później?”. „Później widziałem wszystkie odcinki”. Filip: To niesamowite. Czarno-biały film, bez efektów specjalnych, a tak się ludziom ciągle podoba. – Zaprzyjaźniliście się przy tym filmie? Henryk: Musieliśmy, bo byliśmy zdani tylko na siebie. Mam zresztą bardzo fajne wspomnienia i sentyment do tego filmu. Bardziej niż do „Tolka Banana”, gdzie też razem zagraliśmy. Filip: A ja największy sentyment mam do „Abla”, mimo że to trudny film, a Nasfeter potrafił taką wiąchę puścić, że aż w pięty szło. Henryk: Ja wolę „Podróż”, może też dlatego, że zwiedziło się przy okazji całą Polskę. No i była tam fajna atmosfera. Filip: Różnie bywało. Chyba drugi reżyser w połowie wyleciał. Henryk: Ale nas to nie interesowało. To były rozgrywki między nimi. Nas nie mogli wyrzucić. Filip: Ja jednak to wyczuwałem, między innymi dlatego nie miałem takiej ochoty, by później jeszcze grać. Był jeszcze „Tolek Banan”, a potem już koniec. A, i miałem jeszcze epizod u Barei w „Poszukiwanym, poszukiwanej”. Henryk: A potem zagrałeś w jakimś krótkim metrażu, o ile pamiętam. Filip: Ale to dopiero, gdy miałem już 19 czy 20 lat. Miałem zagrać epizod, ale ostatecznie dano mi rolę drugoplanową, bo inny kolega się nie sprawdził. To był film, w którym debiutowała Kasia Figura, jeszcze uczennica liceum. Wiele lat później zapisałem się do agencji Jerzego Gudejki, już jako dojrzały człowiek, i dostałem trzy propozycje w serialach – za każdym razem miałem zagrać dziennikarza telewizyjnego. Uznałem więc, że to nie ma sensu. Henryk: Nie chciałeś być zaszufladkowany. Filip: Pomyślałem: Jestem w czym innym dobry. Nie muszę się pokazywać na ekranie. A ty, Heniu, poszedłeś tą aktorską drogą. Henryk: W sumie też przez przypadek. Potem miałem 20-letnią przerwę. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce – Czym się wtedy zajmowałeś? Henryk: Pracowałem na kontrakcie w NRD. Roboty było bardzo dużo. W energetyce pracowałem jako pomocnik montera. Filip: Henio potrafi cały dom zbudować. Łatwiej byłoby wyliczyć, czego nie umie. W grupie remontowo-budowlanej wszystko robił. – Dobrze, wróćmy do „Podróży za jeden uśmiech”. Jak Ty, Heniu, pamiętasz Filipa z tego okresu? Denerwował Cię? Bo przecież był przemądrzały i irytujący. W filmie oczywiście. Henryk: Coś tam mogło być na rzeczy, ale przecież gdy dwóch chłopaków cały czas jest ze sobą, to nie ma tak, żeby się trochę nie pokłócili, zwłaszcza w tak młodym wieku. Filip miał 11 lat, a ja o dwa i pół roku więcej. Ale na drugi dzień wszystko między nami było już w porządku. Filip: Z teorii prawdopodobieństwa wynika, że musieliśmy się poprztykać. Ale ja nie pamiętam żadnych kłótni. To pewnie dzieje się tak jak w małżeństwie. Pokłócą się i za chwilę się godzą. Henryk: Graliśmy, co nam kazano, a później się trochę rozrabiało. Zwłaszcza starsi napuszczali nas jeden na drugiego. Idź do niego, powiedz mu… Fajnie było. Filip: A ja pamiętam tylko te podróże i jakąś nieświeżą maślankę na planie. I pamiętam, że grałem w koszuli non-iron (bardzo modnej wtedy) i czułem się jak w plastikowym garniturze. Upał, reflektory i ja, cały oblany potem. Henryk: Oj, dawały te reflektory. Filip: Zwłaszcza jak siedzieliśmy w zamkniętej szoferce z Kęstowiczem. To było straszne. Henryk: Ale tego już nie pamiętam. Nie pamiętam też, czy ci dogryzałem, czy ty dogryzałeś mnie. Filip: To jak kumple w klasie. Żaden nie uważa tych dogryzań za poważne. – W każdym razie musiał Cię Filip irytować. Henryk: I vice versa. On był niby taki święty. Ja święty nie byłem. Filip: Tylko przy „Tolku Bananie” mogłem mieć żal, ale raczej do scenariusza, bo miałem tam najmniej tekstu do powiedzenia, a strasznie chciałem w „Tolku” pogadać, mieć swoje kwestie. Nie było chyba jednak pomysłu na tę rolę. Natomiast Henio nigdy mnie nie denerwował. Myśmy się przecież już znali z „Abla”. Potem powstał serial „Wakacje z duchami”, a mnie w nim nie było. Pomyślałem: O rany, super, że on jest. To takie naturalne, że nasi idą do przodu. Henryk: Dlatego twierdzę, że nie było żadnej zawiści wtedy, takiej, jaka jest teraz w tych korporacjach. Filip: Myśmy się nie ścigali. A teraz jest coraz trudniej. Henryk: Ludzie tylko wymyślają, jak kogoś wygryźć. Filip: Bo promuje się postawę, że musisz być lepszy od tamtego. Temu służą też te wszystkie głupawe programy telewizyjne, gdzie po kolei się eliminuje ludzi. Henryk: I nikt za tobą nie obstanie, nikt cię nie poprze. Gudejce zależy tylko na tym, żeby ktoś od niego grał. To jest fabryka. Ale nie narzekam, bo on bierze ode mnie tylko 10 procent, ale wszystko załatwia. – Czy po filmie o Tolku Bananie spotykaliście się jeszcze towarzysko? Poszliście może razem na wódkę? Filip: Nie. Raz się umówiliśmy, gdy robiłem z Heniem wywiad do „Przekroju” po filmie „Edi”, ale siedzieliśmy wtedy przy herbacie. Było bardzo higienicznie. A „Edi” rzucił mnie na kolana. Wszyscy mówili, że twoja rola jest świetna i że zagrałeś za całą obsadę aktorską. Henryk: I ani grama nie wypiłem. Miałem wtedy przerwę. Często miewałem przerwy i powroty. Ale teraz nie piję już ponad pięć lat. – Ty, Filipie, miałeś długą przerwę. Filip: Z graniem czy z alkoholem? Ja doskonale się bez alkoholu obywam. Lubię, ale nie muszę. Henryk: Bo alkohol jest tylko dla mądrych, którzy nie popadną w uzależnienie. A ja byłem głupi. Koniec kropka. – Teraz jesteś mądry? Henryk: O wiele mądrzejszy. I rozmawiam, jak trzeba. Przedtem bałem się w ogóle słowa wydusić. Filip: Pamiętam, że gdy Jędryka kręcił film „Tolek Banan i inni”, taki dokument o nas, byłeś bardzo zablokowany. Zresztą Jędryka zaaranżował tam rozmowę między nami. Napisał cały dialog, a to nie było dobre. Brzmiało sztucznie. Dokumentu nie da się napisać. W pewnym momencie sam zacząłem zadawać Heniowi pytania. Henryk: Wtedy coś z tego wyszło. Filip: To nie tak, że spotykaliśmy się tylko przy takiej okazji. Przecież pojechaliśmy razem nawet na pokaz „Ediego” do Rzeszowa. Henryk: I w Cieszynie byliśmy. Filip: Na festiwalu Era Nowe Horyzonty, gdzie Kazimierz Kutz prowadził spotkanie z Jędryką i było czworo aktorów, którzy jako dzieci u Jędryki wystąpili. Ja byłem tam z moją starszą córką Julką. Henryk: A ja z Marzeną, moją żoną. Filip: Trochę się bałem tego spotkania, bo nie wiedziałem, co przez te lata się zdarzyło i czy w ogóle będziemy mieć jakieś porozumienie, bo nasze drogi się totalnie rozeszły. Henryk: Ale ta bliskość przetrwała. Poldek i Duduś byli razem i razem zostali. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą – I naprawdę nie byliście o siebie zazdrośni, który jest lepszy aktorsko? Filip: Absolutnie nie. Mnie cieszyły i cieszą sukcesy Heńka. – Macie wspólną cechę. Jesteście dobrymi ludźmi. Filip: To ty powiedziałaś. Henryk: Dużo wiem o tobie. Docierały do mnie różne informacje, mimo że nie mieliśmy kontaktu. Wiem, że przeżyłeś tragedię. Filip: Straciłem córkę. Ale nie chcę już o tym opowiadać, cały czas mnie to wiele kosztuje. Henryk: Mnie też los nie oszczędził. Chorowałem na raka. Na szczęście mam to już za sobą. A o tobie wiem, że napisałeś teraz książkę o swoim życiu. – I przeczytasz ją? Henryk: Kiedy tylko będzie dostępna w księgarniach. Filip: O tobie też powstała książka. Czytałem ją. Zresztą obaj straciliśmy bardzo bliskie nam osoby i przeszliśmy przez różne choroby. Henryk: Rakowe. Mój pojawił się tutaj, koło oka. Połowy brwi nie mam. Ale nie brałem chemii, tylko naświetlania. Powiedziałem sobie: Heniek, jak inni z tego wychodzą, to i ty wyjdziesz. Filip: Mój nowotwór zoperowali, wycięli, wysprzątali i na tym koniec. Teraz co miesiąc się badam. I liczę na to, że może nie wróci. Pozytywne myślenie to połowa zwycięstwa. I jeszcze wsparcie bliskich jest bardzo istotne. Ale największą pracę musimy wykonać sami. – Ale obaj żyjecie. Filip: I mamy taki zamiar. Chociaż dwa tygodnie temu na YouTubie puszczono filmik, gdzie napisano, że Filip Łobodziński odszedł w wieku 65 lat. Henryk: A u mnie podano nawet datę pogrzebu i miejsce grobu na cmentarzu wojskowym. Żona odbierała kondolencje, kiedy ludzie dzwonili. Mówiła: „Nic nie wiem, żeby umarł. Heniek jest na planie, bo grałem wtedy w »Lombardzie«”. Filip: To dobra wróżba, bo podobno jak się człowieka uśmierci za życia, to przed nim jeszcze dużo czasu. – Na ile trudne przejścia zmieniły Wasze życie? Filip: Odchodzenie mojej córki dziewięć lat temu zmieniło mnie bardzo i już się z tego nie wydobędę. Z tego mroku się nie wychodzi, tylko po prostu widzi się w nim światło. Natomiast co do mojej własnej choroby, to uważam, że każdy dzień mam podarowany. I super, że mogę go jakoś fajnie wykorzystać. Henryk: A mnie nie obchodzi wczorajszy dzień i przedwczorajszy. Ważny jest dzisiejszy. A co będzie jutro, też mnie nie obchodzi. Wiadomo, że ma się coś tam zaplanowane. Budzę się, mówię: „Żyję” i się za to życie zabieram. Filip: A ja mam taki przymus. Wiem, że coś mam załatwić, z czymś się uporać. I ciągle pracować. Nawet na emeryturze będę pracował, bo ja to lubię. Nie lubię tylko pracy mi narzuconej. Henryk: I to nas łączy, bo ja też lubię swoją pracę. Być między ludźmi, grać w teatrze, grać w filmie. Lubię, kiedy coś się zmienia. Gdy jako ślusarz narzędziowy pracowałem w jednym miejscu, trafiał mnie szlag. Od razu przeniosłem się do grupy remontowo-budowlanej, żeby być w ruchu. I od razu lepiej się poczułem. A teraz nawet dostałem etat w teatrze. Nie myślałem, że jeszcze mnie to czeka. To nowy teatr, ma dopiero kilka miesięcy. Pracuję w nim z bardzo ciekawymi, wybitnymi ludźmi. Filip: Ja nie wykonuję pracy moich marzeń, bo chciałem być dziennikarzem, ale okazało się, że teraz potrzeba innego dziennikarstwa. Trafiłem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na dwa lata, a jestem już dziewiąty rok w NIK-u. Nie przypuszczałem, że będę pracował w takim miejscu, ale bardzo szanuję tę instytucję, bo jest potrzebna. Poza tym dużo się w niej dowiedziałem o Polsce. – Świat każdego z Was był inny. Filip był jedynakiem, Henio miał ośmioro rodzeństwa. W innych warunkach dorastaliście. Henryk: W dodatku ja byłem najmłodszy. Filip: Dlatego byłeś pupilkiem całej rodziny. Henryk: Miałem dobrze, bo ten najmłodszy zawsze wszystko wie najlepiej. No i inni cię bronią. Starszy jesteś i małolata bijesz? Filip: Rozmawiałem z różnymi jedynakami i zauważyłem, że wszyscy wychowani bez rodzeństwa mają naturalną potrzebę dzielenia się. Wszystkim. Miałem kiedyś kolegę, który wszystko zagarniał, żeby brat i siostra mu nie podebrali. Mówi się, że jedynak jest samolubem, ale na to nie ma reguły. Henryk: Może nie tyle chodzi o dzielenie, ile o wkupienie się w łaski innych ludzi. Filip: Na Heniu i na mnie historia naszych żyć się odcisnęła. Ale czy to miało na nas duży wpływ? Fakt, że dalej możemy ze sobą rozmawiać, pośmiać się, puścić te minione lata w niepamięć, bardzo mnie wzrusza. Oczywiście jesteśmy dzisiaj dorosłymi, dojrzałymi ludźmi i bawią nas inne sprawy niż te z okresu dojrzewania. – A co Was wówczas bawiło? Filip: Wszystko, co uważałem za śmieszne. Często były to nawet jakieś łamańce językowe. – Bardzo dużo czytałeś. Filip: Tak, i to mi nie przeszło. Ale już coraz mniej mnie bawi. Jestem raczej smutnym człowiekiem. – A Ciebie, Heniu, co bawiło? Henryk: Wszystko mnie ciekawiło i wszędzie było mnie pełno. W sumie byłem zadowolony z życia. Filip: Tak właśnie cię zapamiętałem. Nie ujawniałeś żadnego złego humoru. Starałeś się szukać w każdej trudnej sytuacji czegoś dobrego. A ja się przejmowałem i chyba odczuwałem wstyd, gdy mnie obrażano. Henryk: A ja mówiłem: „Jakoś to będzie. Nie poddawaj się”. Myśmy inaczej myśleli. Albo jesteś kumplem, albo nie. Dwóch chłopaków cały czas w jednym pokoju. Musieliśmy się akceptować. Byliśmy dwoma biegunami. – Janusz Nasfeter dokładnie to wiedział. Filip: Tak o nas mówił. Mnie na początku nie lubił. Ciebie bardziej akceptował. Byliśmy takimi biegunami, które się nie odpychają. Gdyby coś mi się działo, Heniek by stanął w mojej obronie. Henryk: A ty w mojej. Musieliśmy mieć sztamę przeciwko dorosłym, boby nam na głowę weszli. Filip: Pamiętasz, jak uciekliśmy w Kartuzach wieczorem, schodząc po drzewie? Henryk: I przebiegliśmy przez strumyk. Uciekaliśmy w jedną stronę, w drugą i z powrotem. Coś nas przeraziło, nie pamiętam, co. Filip: Mieszkaliśmy u Kaszubów, państwa Chistowskich. Ich syn został księdzem. Lubił nas. I to nam wystarczyło. Ale długo ciągnęła się za mną ta ksywa Duduś, co brzmiało pogardliwie. Nie wiem, czybym był kimś innym, gdybym nie zagrał w tym filmie. Piszę o tym nawet w mojej książce. Mógłbym zostać chorym psychicznie rysownikiem. Albo bandziorem. Różnie mogło się potoczyć. Ja tylko żałuję, że lepiej nie zagrałem. Henryk: Dobrze zagrałeś. To ja źle zagrałem. – Przestańcie się licytować. Obaj byliście świetni. Czego byście chcieli jeszcze od życia? Henryk: To życie nam pokaże. Moje marzenia są spełnione. Filip: Na pewno nie napiszę następnej książki, bo nie umiem wymyślać bajek. I nie chcę być szczęśliwszy niż inni, niż Henio na przykład. Bo jakbym był szczęśliwszy, to miałbym problem. Od razu chciałbym mu dodać szczęścia. Henryk: Nie musisz. Mam córkę, mam żonę, w teatrze gram, w filmie gram, na ulicy mnie ludzie zaczepiają i mówią, że jestem w porządku. A w życiu jest zawsze dużo do roboty. Nuda mi nie grozi. Filip: Mam do siebie jedynie żal, że nie stanąłem bardziej zdecydowanie za mamą – jej związek z ojcem okazał się dla niej bardzo niesprawiedliwy. Może byłem za słaby. Może zbyt zajęty czymś innym? Henryk: Liznąłeś wielu zawodów. Tłumaczyłeś książki z hiszpańskiego. Grałeś na gitarze i śpiewałeś. No i pracujesz w godzinach biurowych. A dla mnie najważniejsze było aktorstwo i wolność. – No i wchodziliście w nowe związki z kobietami… Filip: Z Mają, którą znam jeszcze z liceum, to naprawdę udany związek. Mamy wspólne pasje. Bezdomne koty, psy. Henryk: A my mamy Różę, która kończy 16 lat. Trudny wiek. Myślę, że zamierza pójść moją drogą. Już zagrała…
„Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
Kora. Wybitna artystka, która od samego początku elektryzowała publiczność, dzisiaj skończyłaby 75 lat. Na swoim koncie miała wiele hitów, które nieustannie nucą kolejne pokolenia. Wciąż trudno pogodzić się z faktem, że nie ma jej wśród nas. I choć już nigdy się do nas nie uśmiechnie, nie opowie magicznych historii, ani nie zaśpiewa, to w naszych sercach pozostają cudowne wywiady, nagrania i piękne fotografie. W rocznicę urodzin wokalistki przypominamy archiwalne zdjęcia oraz wywiad z 2016 roku. Piosenkarka wraz z ukochanym - Kamilem Sipowiczem opowiadała między innymi o życiu na Roztoczu. To właśnie tam odnaleźli swój azyl i ukojenie.
Archiwum VIVY!. Kora i Kamil Sipowicz w wywiadzie z 2016 roku. Koty, psy, alpaki i oni. W magicznym miejscu na końcu świata znaleźli spokój i klimat do tego, by znów tworzyć i budować swoją miłość. Kora wracała wówczas do zdrowia i malowała. Kamil pisał książki i załatwiał codzienne sprawy. O swoim życiu na Roztoczu po raz pierwszy opowiedzieli Beacie Nowickiej. Kora i Kamil Sipowicz na Roztoczu. Dlaczego zamienili miasto na odludzie? Na trzeciej stronie swojej książki „Ramona, Mila, Bobo i pięćdziesiąt sześć innych zwierząt” pisze Pan: „Żyjemy w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob, blisko lasu. Żadna oficjalna droga do nas nie prowadzi. Gdyby ktoś chciał do nas dojechać z pomocą GPS-u, będzie błądził godzinami. Aż w końcu zakopie się w śniegu lub błocie. Zrezygnowany i pokonany będzie czekał na jakiś traktor, którego kierowca (…) wyciągnie go z tarapatów”. Ja byłam sprytniejsza… Kamil: (śmiech). I rozsądnie porzuciła pani samochód na polance, dwa kilometry od domu… Mówiłem, żeby do mnie z drogi zadzwonić. Wszyscy mnie ostrzegali, że Kora z Kamilem mieszkają na końcu świata. Ja mam wrażenie, że w raju. Kora: (śmiech). Ludzie pytają mnie często: „No, jak to? Nie brak ci tego wszystkiego, co zostawiłaś za sobą? Ludzi, kipiącego życiem miasta…? A ja mam wrażenie, że mając dostęp do internetu, filmów, książek i ogromnej ilości czasu na twórczość, czuję się tutaj tak, jakbym była jednocześnie w Nowym Jorku, Paryżu, Rzymie. Wszystkich miastach, które kocham, łącznie z Warszawą i Krakowem, które też kocham. Tęsknię, ale z kolei przyciąganie tego miejsca jest silniejsze niż ta tęsknota. Jeśli nie muszę, do miasta nie jeżdżę. Żadnego. Czasami tylko do Zamościa, to jest teraz nasza stolica. Kamil: To miejsce ma magnetyczne przyciąganie i pewien paradoks polega na tym, że głównie wiedzieli o tym Niemcy w czasie II wojny światowej. Himmler zaczął wysiedlenie Polaków, ponieważ ziemie na Roztoczu, Zamojszczyźnie przeznaczył w prezencie dla swoich najlepszych oprawców. Miał zainteresowania ezoteryczne i wiedział, że jest tu bardzo dobre promieniowanie do życia, przyroda, nasłonecznienie. Zamość nazwano Himmlerstadt, tu miało być centrum Europy niemieckiej. Kora się tu wspaniale czuje, bo do Lwowa, skąd pochodzi jej rodzina, o rzut beretem. „Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Ja czuję tu ten cud istnienia. Kora: Bo tu jest jasna energia. Ten dom budzi się bardzo wcześnie… Lepiej, żeby Kamil opowiedział, bo jak ja powiem, nikt nie uwierzy. Kamil: Przez długi czas Kora wstawała o godzinie czwartej. Byłem tym trochę przerażony. Nasz dom ma kształt litery L. Nowa część to przeniesiona ze wsi Bliżów stara stodoła przerobiona na dom, a stara część to wyremontowana tutejsza chałupa z oborą, gdzie zachował się zapiecek, na którym wiejskie babcie kiedyś się wygrzewały. Od kiedy Kora przeniosła się ze swojej sypialni na piętrze do starej chałupy w przyziemiu, śpi do siódmej (śmiech). Kora: Dziś obudziłam się o piątej, bo tutaj rytm życia jest też związany z pogodą. Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Powiedziała Pani, że na Roztoczu ma Pani dużo czasu na twórczość. Kora: Maluję, robię różne rzeczy manualne, lubię to bardzo. To jest dla mnie ogromne nowe wyzwanie. Od wczoraj czytam książkę Kamila de facto po raz pierwszy, bo wcześniej tylko ją przerzucałam. Przygotowuję się do nagrania tej książki, więc muszę ją najpierw linearnie poznać, przeczytać kilka razy na głos… Zależy mi, żeby nagranie świetnie wypadło, zaczynam nad tym pracować. Podoba się Pani książka? Kora: Mój mąż użył w niej takich słów, że ja podejrzewam, że on mnie w ogóle nie kocha (śmiech). To są cudowne sformułowania z języka poetyckiego, filozoficznego, bo Kamil świetnie się w tych obszarach porusza. Kamil jest człowiekiem bardzo naturalnym, a jednocześnie bardzo wykształconym. Ma serce po właściwej stronie, dzięki temu nie ma między nami konfliktów, choć… gdyby mógł, pozwoliłby, żeby wszystkie psy mieszkały z nami w domu, a jest to o tyle trudne, że one są czasami nieprawdopodobnie brudne, o czym nie wiedzą. Utaplane w błocie na drodze, która w deszczu jest nieprzejezdna dla samochodów. Tak, pamiętam ten fragment, bardzo dowcipny, i wyobrażam sobie ten błotny pancerz na ich sierści leżący w pościeli. Kamil: Kora po raz pierwszy czyta tę książkę w sposób linearny i chyba odkrywa tam… CZYTAJ TEŻ: Poznali się na planie „Nocy i dni”. Był miłością jej życia! Na ślub z drugim mężem Ewa Dałkowska czekała 40 lat „To miejsce ma magnetyczne przyciąganie”. Jak wyglądało życie Kory na końcu świata? …że jej Pan nie kocha??? Kamil: (śmiech) …bo takich słów jak w książce nie używam wobec żony. Kora: Pisze na przykład, że niezbadane są komnaty umysłu i dotyczy to kota Bobo. Natomiast, że niezbadane są komnaty mojego umysłu, to ja czegoś takiego nie usłyszałam przez 40 lat naszego wspólnego życia. No to chyba można być zazdrosnym? Ale jakie piękne słowa są w tej książce użyte! Tak się śmiałam, że łzy zalały mi oczy i nie mogłam czytać. Ale imię Bobo nie jest od kota bohatera serii angielskich książek. Mam o to wielką pretensję, ale wyprostujesz to w następnej książce, powiesz, że się pomyliłeś. To ja byłam nazywana Bobo jako malutkie dziecko. Ludzie pochylali się nade mną w wózeczku: „Jakie śliczne bobo, takie czarne bobo”, i mama tak na mnie mówiła. Kamil: Ale pisarz nie odtwarza wszystkiego tak, jak było, tylko trochę też kombinuje i konfabuluje. To książka dość nietypowa, pojawiają się różne historyjki, trochę niby-dziennik. Czasami są to lapidaria. To daje oddech. Wychodzę od szczegółu do obserwacji, czasami coś dodam. Kora: Wiem. W każdym razie chciałabym, żeby książka była dobrze przeczytana. A mam problem z utrzymaniem głosu, bo nie śpiewam. W ogóle? Kora: Drę się. Trzeba się drzeć, wtedy polepsza się inteligencja. Oczywiście nie jeden na drugiego, ale w niebo. Dużo darłam się tutaj z rozpaczy, ale nie nad sobą. W naszym świecie zwierzęcym mamy różne dramaty, o tym będzie kolejna książka. Tu dzieje się na okrągło, buzują niesamowite emocje. Czy Pani wyobraża sobie, że tu przeniesie całe swoje życie? Kora: Ja już je przeniosłam. Przewieźliśmy ostatnio na Roztocze najważniejsze książki. Resztę przeniesiemy wkrótce. Przeprowadzamy się w samej Warszawie z jednego punktu do drugiego, ponieważ musimy wynająć dom, żeby mieć pieniądze na mój lek Olaparib. Zabezpieczamy się. Uspokaja mnie świadomość, że mam lekarstwo na parę miesięcy. Kiedy jakiś czas temu była zwłoka w aptece, musiałam czekać, zastanawiać się: zdobędę je czy nie zdobędę, byłam nieprawdopodobnie rozdygotana, choć w ogóle nie zdawałam sobie sprawy, że z tego powodu. Wpadłam w depresję, przestałam jeść. Wszystko widziałam w czarnych kolorach po raz pierwszy, odkąd choruję. W tym lekarstwie jest coś pozaracjonalnego. Nie wiemy do końca, czym ono jest. Jego działanie polega na blokowaniu aktywności nowotworu. Ono jest jednocześnie jak hostia. Jak ktoś wierzy w hostię, doskonale rozumie, jakie to lekarstwo ma dla mnie znaczenie. Ono mi ratuje życie. Tak jak wcześniej ta cudowna operacja, którą zrobiła mi profesor Beata Śpiewankiewicz. Bardzo chciałabym, żeby to zostało zaznaczone w tym tekście, bo jak patrzę z perspektywy czasu na drogę, jaką przeszłam, wydaje mi się, że to, co profesor zrobiła dla mnie było niezwykłe. Kamil: Proszę też napisać, że ja przepraszam panią profesor za to, że byłem nieznośnym członkiem rodziny. Dlaczego Kamil przeprasza? Kora: Dlatego, że chyba dopiero teraz jesteśmy w stanie zrozumieć i docenić to, co dla mnie zrobiła przy tych skomplikowanych stosunkach i zależnościach, jakie panują w polskich szpitalach za sprawą Narodowego Funduszu Zdrowia. Uważam, że człowiek powinien mieć świadomość, kto na drodze jego leczenia zrobił coś dobrze, a kto źle. Przecież ja żyję! Małgosia Braunek nie żyje. Cudowna aktorka Ania Przybylska również nie żyje. Kiedy pomyślę, że ta choroba zmogła tak młodziutką osobę, aż dostaję dreszczy. CZYTAJ TEŻ: W dzieciństwie przeszła przez piekło. Te wydarzenia mogły złamać Korę, ale ona do końca kochała życie Roztocze jako lekarstwo. Kora szczerze o chorobie, zdrowiu i codziennym odzyskiwaniu sił Andrzej Żuławski wybrał inną drogę, nie chciał w ogóle się leczyć. Kora: Szkoda, bo to niezwykły reżyser, artysta, diamentowa postać. Gdyby spróbował, być może jemu by się udało? Ale to jest ciężkie leczenie. Może gdybym wiedziała na początku tej drogi, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść? Tego nie wiem. Gdyby człowiek wiedział, co mu życie przyniesie, być może w ogóle nie chciałby żyć. Być może „uratowała” mnie totalna nieświadomość, fakt, że wiadomość o chorobie spadła na mnie nagle, że natychmiast byłam operowana. To wszystko działo się w sekundach, a ja byłam jak ogłuszona. I trwało to bardzo długo. Co dla Pana było najtrudniejsze w tamtych chwilach? Bezradność? Pewnego rodzaju bezużyteczność? Kamil: Byłem tak blisko tego, co się działo, że nie miałem czasu na zastanawianie się nad tym, co jest najgorsze, co czuję, na użalanie się nad sobą. Musiałem działać, pokonywać różnego rodzaju absurdy i opór naszego systemu opieki zdrowotnej. To totalnie wyczerpywało moją energię. Kora: Kamil był zajęty od rana do nocy. Bo w nocy też podejmowało się różne dramatyczne decyzje. Był taki okres, że Kamil cały czas, non stop, dzwonił po lekarzach, szpitalach… Kamil: Gdyby operacja, notabene mistrzowsko przeprowadzona przez doktora Pukaluka w Zamościu, spóźniła się 10 minut, Kora mogłaby nie żyć. Wtedy człowiek nad niczym innym niż to, co dzieje się tu i teraz, się nie zastanawia. I całe szczęście, że nie musi o tym myśleć. Tylko ja byłem od początku święcie przekonany, że Kora z tego wyjdzie. Nawet bardzo bliskie osoby bały się, że tak nie będzie. Ja miałem jakąś intuicję, że musimy stoczyć walkę, ale ona dobrze się skończy. Ani razu nie pomyślałem, że może być inaczej. Kora: Teraz leczy mnie też Roztocze. Dla miejscowych często to jest niepojęte, że ktoś nie chce blichtru wielkiego świata, do którego oni wszyscy tęsknią, zmierzają. Ludzie z naszej okolicy często mają wykształcone dzieci, które nie chcą tu wrócić. Pewnie nas też by tu nie było, gdyby nie sytuacja, która jest, jaka jest. Jednak dokonałam pewnego wyboru. Mogłabym dochodzić do zdrowia w Warszawie i wrócić do pracy koncertowej, bo o to głównie chodzi. Ale nie wiadomo, czy byłabym w stanie udźwignąć taki wysiłek. Może byłby skazany na straty? Ja żyję z pewnym wyrokiem. Zrobię próby, poświęcę temu pół roku, wszystko będzie dopięte na ostatni guzik, po czym nagle okaże się, że mój stan się pogorszył, muszę wziąć chemię i co wtedy? Myśli Pani o tym czasami? Kora: Oczywiście, że myślę. I racjonalnie do tego podchodzę. A z drugiej strony wiem, dlaczego dokonałam takiego wyboru. Przede wszystkim znajduję ukojenie w sztuce, a po drugie, magia tego miejsca jest niezwykła. Po raz pierwszy w życiu odebrałam dobrze zimę. Zawsze marzyłam o tym, że kiedyś obudzę się i zima przestanie istnieć. Tu jest mikroklimat, jakby ciągle było święto natury. Cały czas jest krystalicznie czysto. Dlatego wyostrzył mi się tu apetyt. Wielu rzeczy, które kiedyś jadłam, nie jem. Wszystko, co ma w sobie chemiczną truciznę, wyczuwam natychmiast. Jak jaszczurka wysuwam jęzor i wiem, czego nie tykać (śmiech). Kamil: Ja jestem mniej wrażliwy. Zjem wszystko. Kiedy ludzie żyją ze sobą ponad 40 lat, zakochanie, namiętność, seks… trochę się wypala, co wtedy zostaje istotnego? Kora: Najbardziej liczy się człowiek. Czyjaś osoba jest bezcenna. Kiedyś wydawało mi się, że można sobie taką osobę wymienić… Kamil: …na inny, nowszy model. Kora: A teraz sobie tego nie wyobrażam. Owszem, w złości mówi się różne rzeczy, ale Kamil stał się dla mnie osobą bezcenną. Po tylu latach potrafi mnie rozśmieszyć, jak na przykład tą książką. Zakochałam się w tej książce i dzięki niej znowu zakochałam się w Kamilu. Kamil przez moją chorobę popadł w twórczy marazm, który odczuwaliśmy oboje bardzo boleśnie. Ja byłam zajęta domem, jak to kobieta. Kobieta w domu zawsze znajdzie sobie pasjonujące zajęcie. Im więcej się ruszałam, tym lepiej się czułam. I tak jest do dziś. Kamil jest inaczej skonstruowany przede wszystkim dlatego, że jest mężczyzną. A wiemy, że mężczyźni to słaba płeć. W pewnym momencie atmosfera w domu była bardzo ciężka, bo ja wiedziałam, że to jest coś, czego bardzo mu brak. Jakoś to trzeba było odblokować. Teraz cały czas każę mu całować się po rękach. Dzięki komu napisałeś tę książkę? Kamil: (całując Korę w rękę) Dzięki tobie, kochanie. Kora: Pchałam go do czegokolwiek. A wie pani dlaczego? Bo doskonale wiem, jaki ma język, jak potrafi pisać. Zazwyczaj pisze hermetyczne książki: „Heidegger: degeneracja i nieautentyczność”, „Encyklopedia polskiej psychodelii”. Trzeba naprawdę pochylić się i mieć dużo wiedzy, żeby je zrozumieć, ale Kamil jako dziennikarz i eseista pokazał fantastyczny styl. Mało jest takich osób, które mając głębokie, akademickie wykształcenie – Magda Środa też taka jest – potrafią tę ogromną wiedzę cudownie przemycić dla „normalnego” czytelnika. Ta książka trafia i do pani, i do mnie, ale też do dzieci. Te przeskoki skojarzeń, ta logika, rytm… Ależ żona Pana chwali. Jest dumna! Kamil: Ja się bardzo cieszę (śmiech). Kora bardzo pięknie mówi o mojej książce, ale od razu każdy powie, że to jest subiektywne. Ale mam też opinie od ludzi, z których zdaniem zawsze bardzo się liczyłem. W napięciu czekałem na opinię Jerzego Jarniewicza, krytyka, fantastycznego tłumacza, poety. Dostałem cudownego maila od pani Olgi Tokarczuk. Czytam w tej chwili jej „Księgi Jakubowe”. Frida przysłuchuje się naszej rozmowie. Ramonka leży obok, Mila mnie obwąchała i poszła popatrzeć na alpaki. Pewnie lepiej pachną. Wokół hektary lasów, łąki, pola… Oboje zapełniacie sobą całą tę przestrzeń, zastanawiam się, czy potrzebujecie tu kogoś innego? Kora: Pytanie dobre. Ale mamy gości i chcemy ich: rodzinę, przyjaciół, znajomych. Czasami jest tu taki sznur samochodów, jakbyśmy byli w jakiejś ambasadzie roztoczańskiej (śmiech). Samochody przyjeżdżają z całego świata. Ostatnio wpadła do nas Kasia Maimone, jedna z najbardziej cenionych kostiumologów na świecie. Właśnie robi drugi film ze Stevenem Spielbergiem. Kiedy pracowali nad „Mostem szpiegów”, wpadała na Roztocze prosto z Berlina. Teraz przyjechała specjalnie dla mnie na jeden wieczór, tak się kochamy. Cudowna osoba. Niedawno pracowała przy filmie z Johnnym Deppem. Kasia od lat nosi na szyi takie złote blaszki, jakie mają żołnierze idący na wojnę. Ma tam świętego Krzysztofa, świętą Katarzynę, swoje dzieci. Depp przyuważył, że ona przywiązuje do tego szczególne znaczenie, i do kompletu podarował jej złotą kulkę. Widać, że naprawdę zastanawiał się, co jej sprawi przyjemność. No, czyż nie można faceta jeszcze bardziej pokochać, niż się go kocha? Można. Na przykład za książkę. Kora: Książka Kamila jest kolejnym przełomem w naszym życiu. Kamil: Chciałem powiedzieć, że Kora mówiła: „Napisz, napisz”, a ja nigdy w życiu nie wierzyłem, że mogę pisać prozę, bo pisałem wiersze i książki, powiedzmy, antropologiczne czy filozoficzne. Napisać prozę, mając 63 lata, to jest skok na głęboką wodę. Ale coś się takiego zjawiło, jakby duch święty na mnie spłynął, jakaś bardzo dobra energia, która mówi: usiądź i napisz. No to usiadłem i napisałem w ciągu dwóch tygodni, tu, w naszym starym domu. Kora za ścianą malowała. To był przypadek. Ona malowała nasze zwierzęta, ja zacząłem pisać o zwierzętach. To nie są ilustracje do książki, tylko równoległe działanie. Kora: Ja to robię już od dwóch lat, tych obrazów jest coraz więcej i więcej. Widziała pani moje świnki? Nie. Kora: To zapraszam do środka. Kamilku, teraz pokażę pani obrazy. (Wchodzimy do ogromnego, przepięknego salonu połączonego z kuchnią. Obok lodówki wisi obraz Kory). Oto „Apoteoza świnki”. Kamil na nią patrzy, żeby nie jeść kiełbasy. A to jest świnka z małymi… Kamil: Kora musi coś robić bez przerwy. Maluje, sprząta, gotuje, zajmuje się ogródkiem. Jest bardzo pracowita. Kora: Albo czytam. Przez cały czas choroby bardzo mało czytałam i odczuwałam to jako ogromny brak. Teraz dużo czytam i sprawia mi to wielką przyjemność. „Powietrze u nas podobno można jeść łyżkami. Ola nie lubi, gdy używam tego zwrotu. Ostatnio po powrocie ze stolicy zgodziła się ze mną. Wzięliśmy łyżki i jedliśmy powietrze. Jod i olejki eteryczne. Buki, sosny, jodły, świerki, wielkie brzozy”. Czujecie tu Państwo upływ czasu? Kora: Nie. W ogóle. Tu czas stoi. Kamil: W pozytywnym sensie. Taki powrót do dzieciństwa, do wakacji. Szczególnie teraz, lipiec to jest najpiękniejszy miesiąc. Kora: Włożyliśmy tu mnóstwo pracy. Nawet miejscowi ludzie, których nie ma tu kilka dni, wpadają i dostrzegają różnicę. Pojawia się zupełnie inny obraz natury, niż był. Człowiek czuje się, jakby przechodził z jednego obrazu w drugi, a każdy jest niezwykle kolorowy: powoje, chabry, przeróżne odcienie czerwieni, wędrowniczki, dziwne osty (szczeć), jakby przeniesione tu prosto z Meksyku. Czyste, zachwycające piękno. Kamil: Pod przywództwem Kory została tu całkowicie uporządkowana przyroda, przestrzeń. Na jej polecenie oczyszczono las brzozowy, las sosnowy, który już niemal umierał, a w tym roku odżywa. Kora: Kamilek też ma swoje funkcje: zbiera śmieci… Kamil: (śmiech) …interweniuję, jak znajdę dzikie wysypisko, walczę z gminą, jeżdżę na zakupy. Wczoraj byłem w Krasnobrodzie, największym najbliższym miasteczku, a podstawowe rzeczy kupiłem w Szewni Dolnej, to jest nasza wieś… Ludzie tu są bardzo mili, serdeczni, spokojni. Kora: Oprócz tego kosi trawę, załatwia wszystkie sprawy formalnoprawne, pisze, rozśmiesza mnie… Kamil: Koszę traktorkiem, a jest tu co kosić. Zbieram łajno alpak, bo to jest bardzo cenny nawóz, drogi nawet w Londynie. Nie pachnie brzydko, idealny na kompost. Wieczorem podlewam pomidory. Kora jest kierownikiem budowy. Dzięki niej ten dom został zbudowany w takim stanie, w jakim jest, mamy wspaniały ogród, pola, łąki, lasy… całą przestrzeń. Kiedyś wokół było takie typowo polskie bezhołowie: brud, błoto, syf. Kora: Na wsi szalenie ważnym urządzeniem jest pompa, ponieważ zużywamy bardzo dużo wody. Wczoraj była jakaś awaria studni, przyjechał do nas nasz studniarz z ekipą. Stoimy nad tą studnią i on mówi do mnie w pewnym momencie, że ostatnio dyskutował ze swoim proboszczem na temat Trójcy Świętej i stwierdził, że Trójca Święta to nie jest ta, którą przedstawia Kościół katolicki. Trójcą Świętą jest woda. „Woda?”, pyta się na to proboszcz. „Tak, woda”. „Jak to woda?”. A on odpowiada tak: „Bo tylko woda ma trzy stany: stały, ciekły i lotny”. Na co ja następnego dnia odkryłam czwarty stan skupienia. Wczesny poranek, piąta godzina, idę do naszego warzywniaka, Słońce i wiatr. Bardzo ciepło, ale przez to, że jest wcześnie i wilgotno, od ziemi unoszą się opary. Ja idę, a naprzeciw mnie idzie czwarta, boska postać wody – duch wilgotny. I ten duch wilgotny owiał mnie, ja się natychmiast wyprostowałam – bo właśnie z tym mam problem – nagle urosłam o parę centymetrów i, jak Jezus Chrystus, szłam po wodzie. Kamil: Tu człowiek wszystko czuje: powietrze, wiatr, stare dębowe dechy, wsłuchuje się w liście. Kiedyś czytałem o tym, na czym polegały wróżby w starożytnej Grecji. Na przykład był święty dąb, pod nim siedziała stara wróżbiarka, ktoś zadawał jej pytanie, ona wsłuchiwała się w święte drzewo i udzielała odpowiedzi. Co zrobiło chrześcijaństwo, kiedy zwyciężyło? Ścięło dąb. Też zaczynam wsłuchiwać się w drzewa. Jesteśmy tacy trochę neopoganie, bo wsłuchujemy się w pierwotne żywioły, które, jak sama nazwa wskazuje, żyją. Physis, greckie słowo, z którego powstała cała filozofia i fizyka, odnosi się do rozwoju, dojrzewania roślin, zwierząt. Physis – rodzenie się i rośnięcie, kwintesencja naszego istnienia. Jeżeli można sobie w naszej Polsce ufundować taki prywatny raj, jaki my tu mamy, to jest cudowne. Polska takich rajów ma więcej: Bieszczady, Góry Słonne, Suwalszczyzna i cały południowy, także mistyczny Zachód. W tym raju chętnie chodzicie na wycieczki. Oto jak opisał Pan obowiązującą na nich hierarchię: „Wśród zwierząt stado prowadzi Mila. Ona jest zawsze przewodnikiem. Za nią Pikuś, a na końcu Ramona. Ludzkiemu stadu przewodzi Ola. Za nią Krakers i ja”. Krakers to sąsiad. Kora: (śmiech). Stado naszych alpak prowadzi Amy. Kamil: To nowy nabytek. Przybyły do nas 6 lutego, na rocznicę naszego związku. Prezent. 6 lutego 1975 roku nastąpiło poznanie trzeciego stopnia, wybuch gejzeru (śmiech). Kora: Pewnego dnia odwiedziła nas nasza sąsiadka Iwonka, również bohaterka książki. Ponieważ ona lubi marzyć, mówi tak: „Ach, ach, wiesz, o czym marzę? Tak bym chciała mieć alpaki”. „Alpaki?”, ja na to. Ponieważ mamy kilka hektarów ogrodzonych łąk i sadów, Kamil od razu zajrzał do internetu, znalazł renomowaną hodowlę na Podlasiu, zadzwonił, ja przejęłam telefon, porozmawiałam z panem. To był piątek. W sobotę po południu przyjechał z Podlasia, pokonał 300 kilometrów, przywiózł siedem alpak do wyboru, wypuściliśmy je wszystkie, chodziły tu sobie radośnie, a my wybraliśmy trzy: czarną Amy, brązową z białą twarzą Gagę i najmniejszą koloru ecru – Lilly. Teraz wszędzie stawiamy płoty, bo alpaki są strasznie ciekawskie i zjadły cały ogród (śmiech). Kamil: Na razie dopełniają krajobraz. Jest z nimi zupełnie inny kontakt niż z psami czy kotami. One się nam przyglądają, a my im. Jeszcze nie chcą, żeby je głaskać. Dzikuski z bardzo dużego stada. Powoli się oswajają. Lubią, jak chodzimy na spacery, widać, że jest to zwierzę stadne. Orbitują, chodzą, gdzie chcą, mamy tu kilka ogrodzonych hektarów. Pani ulubiony fragment z książki? Kora: „Gdy oglądamy razem jakiś film, to trzy koty leżą na Oli, pośrodku łóżka Ramona, a Mila na podłodze, między poręczą schodów a ramą łóżka. Rusz się zatem, człowieku, aby ta misterna konstrukcja ludzko-zwierzęca się nie rozpadła. Chciałoby się zejść na dół po coś słodkiego albo po zimne czeskie piwo z lodówki. Ale nie ruszamy się, bo to przecież wielki zaszczyt być tak zwierzęco obłożonym”. Często leżymy tak obok siebie, struchlali, żeby tylko zwierzętom nie zrobić przykrości. W końcu ja dostaję białej gorączki, że tak nie może być (śmiech). Ale zawsze mija dużo czasu. Wtedy podnosimy się każde z osobna (Bobo, Kuki, Rudzik, Ramona), delikatnie jak monstrancję, z wielkimi przeprosinami, że naruszyliśmy ich błogi spokój. Kto częściej wyjeżdża z raju do Warszawy? Kamil: Ja. I za każdym razem, jak tam jadę na trzy–cztery dni, a ostatnio byłem tylko jeden dzień, to jak tutaj wróciłem, wydawało mi się, że byłem w Warszawie tydzień albo dwa. Tak radykalna jest różnica rzeczywistości. W mieście rzeczywistość jest zagęszczona, tym bardziej że jak jadę na krótko, muszę wiele rzeczy pozałatwiać. To świadczy całkowicie o względności czasu. Tu biegnie inaczej niż tam. Nie wiem, czym jest czas, ale na pewno nie jest tworzywem jednorodnym. Jeśli w ogóle istnieje, ale to już jest inna kwestia. Lepiej się Pan czuje w tym czasie tu czy w tym czasie tam? Kamil: Jedno i drugie jest interesujące. Nie chciałbym być skazany na jedno miejsce. Ale na szczęście cywilizacja pozwala nam żyć i tu, i tam. Mamy autostrady, komunikację, internet, służbę zdrowia w całym kraju, która nie jest doskonała, ale można się na niej oprzeć i przeżyć dzięki niej. Wszędzie są apteki, lekarze, szpitale. W naszym wypadku to jest szalenie ważne. Jest też pogotowie, które już raz jadąc do nas, zabłądziło, ale teraz wiedzą, jak dojechać. Odpukać. Podróżowanie pomiędzy tymi dwoma światami jest inspirujące. Ale myślę, że tu jest po prostu wspaniałe życie. O czym Pan marzy tu, na tym pięknym odludziu? Kamil: Marzenia oczywiście odnoszą się do Kory. Marzę o tym, żeby była zdrowa i żeby choroba nie wróciła. Ta choroba ma symboliczną nazwę i wolałbym, żeby w tym wypadku się powstrzymała. Mam też drugie marzenie, żeby książka znalazła czytelników. Nie jest to absolutnie marzenie finansowe. Po prostu kiedy autor ma czytelników, jest szczęśliwy. Rozmawiała Beata Nowicka. CZYTAJ TEŻ: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika
AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i siłę, a dłonie są tego symbolem. Oczy za to są zwierciadłami duszy, wnętrza. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar Anna Bocek o sztucznej inteligencji: „Oprócz treści ważne są też emocje i technika” Gdy malujesz, potrzebujesz samotności? Każdy artysta lubi samotność, przestrzeń dla siebie. Życie z artystą jest i fascynujące, i okropne. Pracuję na emocjach. Muszę się w nie zagłębić, przeanalizować. Gdy jest się bombardowanym codziennymi sprawami, jest to bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Artystą jest się 24 godziny na dobę. Ale moi bliscy nie narzekają. Gdzie masz swoją przestrzeń? W Gdańsku Wrzeszczu. Tu mam swoją pracownię i mieszkanie, które kiedyś należało do pisarza Pawła Huelle i jego żony. Jako młoda dziewczyna bywałam w nim. Przychodzili tam arcyciekawi ludzie, artyści, pisarze, muzycy. Pełno było książek i panowała w nim zawsze artystyczna atmosfera. Marzyłam o nim i podskórnie czułam, że kiedyś w nim zamieszkam. Nie myliłam się. Kobiecie nie jest łatwo być artystką, choć coraz więcej się o nich mówi, pokazuje prace. A dodajmy do tego jeszcze sztuczną inteligencję… Zdecydowanie jest dużo lepiej niż kiedyś. Coraz częściej mówi się o artystkach i wystawia ich prace, ale wciąż musimy wydrapywać sobie miejsce w historii. Prawdopodobnie nadal musimy pracować dwa razy ciężej, żeby udowodnić swoją sprawność i to, że potrafimy być na równi z mężczyznami. Talent nie ma płci, ale my z konieczności bywamy bardziej pracowite, bo musimy udowadniać, że coś nam się należy. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, która nauczyła się generować obrazy, nie martwię się, bo w moim przypadku oprócz treści ważne są też emocje i technika. A ta jest nie do podrobienia. Próbowano kopiować Twoje prace? Nie raz. Ale w końcu razem z moją macierzystą galerią uznałam, że szkoda naszego czasu, by z tym walczyć. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję… Powstała lista uznanych twórców, których twórczość AI wykorzystało do nauki algorytmów, na tej liście znalazłam się również i ja. Ale mnie przed tym kopiowaniem ratuje technika autorska. Używam farb olejnych, pracuję grubymi impastami, tworzę mocną, warstwową strukturę na wielkich formatach. Tego nie da się precyzyjnie podrobić, bo to nie jest płaski wydruk czy hiperrealizm. Nawet ja sama nie byłabym w stanie odtworzyć swojego obrazu jeden do jednego. Sztuczna inteligencja może skopiować styl, ale bez tej namacalnej, rzemieślniczej faktury i oczywiście emocji efekt zawsze będzie ubogi. Żyjesz w sztuce i sztuką? Żyję w sztuce. Jestem optymistką. Czasem tylko zastanawiam się, czy jestem nią, bo jestem szczęśliwa, czy jestem szczęśliwa, bo jestem optymistką. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
„Nie mogłem przechodzić żałoby”. Tak Jacek Olszewski mówił o życiu po śmierci Agaty Mróz. Ten wywiad wzrusza do dziś
4 czerwca mija 18 lat od śmierci Agaty Mróz-Olszewskiej – wybitnej siatkarki, która do końca walczyła o życie i marzenie o macierzyństwie. W rocznicę jej odejścia przypominamy poruszającą rozmowę Jacka Olszewskiego dla „Vivy!” z 2017 roku – o bólu po stracie, samotnym ojcostwie, ale też o nadziei i miłości, która przyszła niespodziewanie.
Kiedy w czerwcu 2008 roku Agata Mróz-Olszewska zmarła zaledwie dwa miesiące po narodzinach córki Liliany, cały kraj przeżywał tę tragedię razem z jej rodziną. Jacek Olszewski został sam z maleńkim dzieckiem i niewyobrażalnym bólem, ale – jak sam mówił – nie miał czasu na rozpacz. Przez lata budował codzienność od nowa, angażował się w działalność fundacji i pomagał innym. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o życiu po stracie, o pamięci, która nie gaśnie, i o tym, że nawet po największej tragedii można jeszcze spotkać kogoś, kto „nas pokocha”. Jacek Olszewski: wywiad dla VIVY! po stracie Agaty Mróz Czwarty czerwca 2008 roku. Ten dzień na zawsze zmienił jego życie. Po ciężkiej chorobie odeszła jego ukochana żona, wybitna siatkarka Agata Mróz. Miał wtedy 34 lata, a ich córeczka Liliana – dwa miesiące. I tylko czasem, gdy nie był zajęty opieką nad małą, zastanawiał się, co by było, gdyby w ich świecie pojawiła się jakaś dziewczyna. Pojawiła się. O życiu po stracie, nadziei, spłacaniu długu i budowaniu rodziny na nowo Jacek Olszewski i Agnieszka Frąckowiak rozmawiają z Krystyną Pytlakowską. Od roku są ze sobą, od niedawna razem mieszkają, dziewięcioletnia Lilka mówi do Agnieszki „mamusiu” i prosi ojca, żeby nie zmieniał obiektu uczuć. Po wielkiej traumie, jaką była dla Jacka śmierć jego żony, siatkarki Agaty Mróz, tuż po narodzinach ich córeczki, wreszcie nastał czas spokoju i budowania przyszłości z inną kobietą. Spotykam się z obojgiem w knajpce na Saskiej Kępie. Najpierw rozmawiam z Jackiem, Agnieszka się przysłuchuje. Potem i ona włącza się do rozmowy. Odnoszę wrażenie, że dopuścili mnie do swojej tajemnicy, jaką jest miłość, która przytrafiła się mężczyźnie po przejściach i kobiecie z przeszłością – cytując słowa znanej piosenki Agnieszki Osieckiej. Ich oczy nie kłamią, nie mają nic do ukrycia, dają sobie wzajemnie szczęście. I to jest najważniejsze. – Jacku, czy po śmieci Agaty myślałeś, że jeszcze sobie ułożysz z kimś życie? Jacek: Myślę, że tak, chociaż maleńkie dziecko absorbowało mnie przez 24 godziny na dobę, a wtedy nie ma czasu na myślenie. Tylko kiedy czasami nie byłem zajęty opieką nad Lilką, bo ona spała, a ja wtedy mogłem robić coś innego, mimowolnie zastanawiałem się, jakby to było, gdyby w moim życiu pojawiła się jakaś dziewczyna. Miałem 33 lata i swoje zadania do wykonania tutaj, na ziemi. Wielokrotnie zastanawiałem się, czy gdybym odszedł pierwszy, chciałbym, żeby Agata ułożyła sobie przyszłość. Tak – myślałem – ale tylko z kimś dobrym, kto pokochałby naszą córeczkę. – To było już wtedy, gdy podniosłeś się po jej śmierci i nastąpił etap uzdrawiania duszy? Jacek: Nie miałem etapów ani podnoszenia się, ani zdrowienia, od razu musiałem wstać i iść dalej. Nie mogłem przechodzić żałoby, bo w domu było dwumiesięczne dziecko, którym musiałem się opiekować, musiałem się uśmiechać, nie poddawać się przygnębieniu i smutkowi, bo Lilka by to wyczuła. Dziecko jest jak sejsmograf, odbiera nasze myśli i nastroje. – Byłeś przygotowany na śmierć Agaty? Kiedy się spotkaliście, już było wiadomo, że jest chora. Jacek: Tak, ale nigdy nie zakłada się z góry, że to choroba śmiertelna. Czy ktoś, kto obserwował jej mecze, widział, że tak mało czasu ma przed sobą? Nie, nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby. Walczy się do samego końca i wierzy się, że będzie dobrze. – I nie myśleliście o tym najgorszym? Jacek: Raz rozmawialiśmy o tym, że może się nie udać, ale nie prowadziliśmy rozmów typu: jak umrę, to… Powiedzieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, aby się udało, i żyliśmy dalej jak normalna rodzina. Podczas tej rozmowy obiecałem tylko Agacie, że w razie czego ja zajmę się dzieckiem. Nie wyobrażałem sobie, że oddam je komuś pod opiekę, bo sobie nie poradzę, tak jak jeden z wdowców, który oddał dziecko rodzinie zastępczej, gdyż nie dawał rady psychicznie. – Lilka to prezent miłości od Agaty. Jacek: Być może to prezent, chociaż jest w tym coś więcej. Ja dopatruję się w narodzinach córeczki ręki opatrzności. Być może plan był taki, że Agata zaszła w ciążę, by jej szpik zaczął normalnie funkcjonować. W każdym razie mieliśmy taką nadzieję. Ja zresztą zawsze trzymam się pozytywnych myśli, a nie katastroficznych. – Jak żyć po takiej stracie? Jacek: Trzeba znaleźć cel i nim się cieszyć. Powstała fundacja „Kropla życia”, jeździłem z Lilką po całym kraju, rejestrowaliśmy dawców szpiku, prowadziliśmy wykłady, dlaczego warto ten szpik oddawać. Spłacałem dług, jaki zaciągnąłem u ludzi, którzy kiedyś pomagali Agacie. Ona miała bardzo rzadką grupę krwi B Rh-, więc Polacy z tą samą grupą tłumnie oddawali krew w stacjach krwiodawstwa, żeby mogła donosić ciążę. Kiedy szukaliśmy dawców, w Polsce było zarejestrowanych 40 tysięcy osób, dzisiaj jest ich ponad milion. Nie miałem więc czasu na depresję, na smutek. Zobacz też: Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…” – Myślałeś wtedy o ułożeniu sobie życia z inną kobietą? Jacek: Szczerze mówiąc, chciałem tego. Moja teściowa po śmierci teścia poznała mężczyznę, już dobrze po sześćdziesiątce, zakochała się i są szczęśliwi. Natomiast moja mama po śmierci taty jest nadal sama. Mam więc dwa skrajne przypadki i widzę, że warto być z kimś, nawet po dramatycznych przejściach. Tylko tyle, że nie można tu być niecierpliwym i szukać kogoś na siłę, żeby wypełnić pustkę. Grażyna Wolszczak powiedziała mi kiedyś: „Jeżeli masz kogoś poznać i z kimś być, to musi być między wami chemia, takie wow”. Kiedy poznałem Agnieszkę, było między nami to wow. Mogę powiedzieć, że jestem bardzo bogatym człowiekiem, ponieważ miałem swoją wielką miłość, a teraz jest druga, która właśnie siedzi obok mnie. – Agnieszko, nie bałaś się mężczyzny po tak ciężkich, trudnych doświadczeniach? Agnieszka: Tak naprawdę nic o nich nie wiedziałam. Między nami zaiskrzyło, zanim zdążyliśmy sobie wzajemnie opowiedzieć nasze życia. – Gdzie się spotkaliście? Agnieszka: Mało romantycznie, bo na portalu randkowym w internecie. Jacek: Trudno powiedzieć, czy szukałem tam miłości, po prostu chciałem dać sobie szansę, ponieważ najłatwiej jest siedzieć w domu i czekać nie wiadomo na co. Wtedy prawdopodobieństwo znalezienia kogoś jest żadne. Listonosz sam nie przyniesie ci niczyjej wizytówki. Wieczorami więc, gdy Lilka już spała, rozmawiałem wirtualnie z różnymi dziewczynami. Agnieszka: Zachowywałeś się uczciwie, bo nie ukrywałeś się, miałeś login Jacek i umieściłeś prawdziwe zdjęcie. Tylko że ja ciebie na nim nie rozpoznałam, nie wiedziałam, że ty to ty. Jacek: Rozpoznali mnie natomiast inni. Po wyemitowaniu filmu o mnie i Agacie w tvn w ciągu trzech dni dostałem 500 zaproszeń i mnóstwo ciepłych komentarzy. A na Facebooku też liczne propozycje matrymonialne. Z Agusią spotkaliśmy się realnie dosyć szybko, bo szkoda czasu na dłuższe klikanie. Agnieszka: To tobie się spieszyło. Jacek: A tobie nie? Trzeba było się spotkać, bo dopiero wtedy wiadomo, jacy naprawdę jesteśmy. Można z kimś świetnie rozmawiać na czacie, wysyłać i dostawać mnóstwo maili, a potem w kontakcie osobistym okazuje się, że ta osoba jest całkiem inna. Siadacie i milczycie, i nie macie sobie nic do powiedzenia. – Spotykałeś się wcześniej z kobietami z internetu? Jacek: Kilka razy z kimś mi się fajnie pisało, a potem w kawiarni musiałem przez dwie godziny wygłaszać monolog. Na pytanie, czy się jeszcze spotkamy, odpowiedziałem, że raczej nie, bo nie tak to sobie wyobrażałem. – Pamiętacie swoją pierwszą rozmowę internetową? Jacek: Pamiętamy, ale usunęliśmy ją z naszego konta, bo życie biegło dalej. Po co rozpamiętywać? Analizować każde słowo? Agnieszka: Największym problemem był fakt, że mieszkałam we Wrocławiu, a Jacek w Warszawie. Kiedy się o tym dowiedział, przez dwa dni się do mnie nie odezwał. Jacek: Bo stwierdziłem, że 400 kilometrów to trochę za daleko – jak ja będę do niej jeździł? I postanowiłem dać spokój. Ale potem pomyślałem, że może jednak warto spróbować, bo taka fajna dziewczyna. A przede wszystkim nie kojarzyła mnie, nie patrzyła na mnie przez pryzmat przeszłości, litując się nade mną. – Ale wiedziałaś, że ma dziecko? Jacek: To wiedziała od razu. Agnieszka: Ale ja też mam dzieci, więc to nie skreślało Jacka w moich oczach. Myślę, że większość ludzi po czterdziestce ma dzieci. Jacek: Agusia jest nawet babcią. – Wkręcacie mnie. Agnieszka: Mam dwie dorosłe córki, a starsza z nich ma córeczkę. Naprawdę więc jestem szczęśliwą babcią. Pomyślałam, że przecież jego dziecko ma matkę, tak jak moje córki mają ojca, z którym rozwiodłam się dawno temu. Nie jest to więc niczym niezwykłym i dziecko nie odstraszyło mnie zupełnie. – Wiele kobiet jednak obawiałoby się takiego obciążenia, wiedząc, że córka jest dla ich partnera najważniejsza na świecie. Odważna jesteś. Agnieszka: Odważna? Po prostu wiem, na czym polega rodzicielstwo i że cudze dziecko można kochać tak samo jak własne. Moje córki były małe już dawno temu, ale teraz dzięki wnuczce wróciłam jakby do okresu ich dzieciństwa. Jestem więc na bieżąco. Jacek: Nie chciałbym związać się z kobietą bezdzietną, która nie wie, na czym to polega. Nie chciałbym też małolaty, która zupełnie inaczej postrzega świat. Można się zauroczyć ciałem, urodą, ale to przecież trwa dość krótko. Chciałem znaleźć kobietę dojrzałą, piękną, interesującą. Taką, z którą będę mógł o wszystkim porozmawiać. Uroda przemija, ale to ciepło, które masz w sobie, zostaje. Agnieszka: Uroda przemija?! Tak myślisz. Jacek: No, może przeminie za 30 lat (śmiech). Agnieszka: Jestem od ciebie starsza o cztery lata, ale mentalnie to ty przy mnie jesteś staruszkiem. Zobacz też: Miała dwa miesiące, gdy straciła mamę. Teraz córka ikony siatkówki kontynuuje jej dziedzictwo. Aż trudno uwierzyć – No dobrze, nie dogryzajcie sobie. Kiedy poczułeś, że jesteś gotowy na nowy związek? Jacek: Dużo wcześniej przed poznaniem Agnieszki spotykałem się z kimś, ale to się skończyło. Nie pasowaliśmy do siebie. Tak naprawdę, gdy poznałem Agnieszkę, poczułem, że to Ona i że możemy stworzyć rodzinę. Niedługo przedtem zmieniłem na portalu status z nieokreślonego na wdowca, tak naprawdę dopiero wtedy zaakceptowałem to, kim jestem, po ośmiu latach. – A więc jednak tyle lat przechodziłeś swoją prywatną żałobę? Jacek: Może ja tak tego nie odczuwałem, siłę dawały mi spotkania z ludźmi. Tworzyliśmy ustawę o transplantacji, poznawałem osoby po przeszczepach. Pamiętam, jak musiałem uspokajać matkę dziewczyny, która po przeszczepie zaszła w ciążę. Tylko raz czułem się kompletnie bezradny, miałem ochotę wtedy usiąść i płakać. – Co się stało? Jacek: Ja muszę mieć wszystko poukładane, zorganizowane, butelki, napoje, pampersy. Pojechałem z Lilką zawieźć samochód do warsztatu i mieliśmy za chwilę wrócić autobusem, a tymczasem spadł śnieg, paraliż komunikacyjny, korki, żadna taksówka nie mogła przyjechać. Stałem na mrozie z wózkiem, dziecko płacze, głodne. Miałem wtedy spotkanie z Marią Kaczyńską i Jolantą Kwaśniewską, na które nie dojechałem. Czułem się bezsilny, nie wiedziałem, co robić, wracaliśmy do domu cztery godziny. Lilka miała wtedy około roku. – Nie chciałeś córki zostawiać z nikim, zabierałeś ją wszędzie? Jacek: Nie chciałem się z nią rozstawać. Zresztą ona była grzeczna, właściwie cały czas spała. Nigdy nie uważałem, że jest dla mnie jakimś ciężarem, a każdy jej uśmiech był dla mnie nagrodą. To urocza dziewczynka. – Patrzyłeś na nią i myślałeś, że jest w niej część Twojej żony Agaty? Jacek: Jest do niej bardzo podobna. Emanuje taką sama pozytywną energią, zaraża nią ludzi. Kiedyś w autobusie pani siedząca naprzeciwko powiedziała: „Dziewczynko, jakie ty masz śliczne oczy, nie mogę od nich się oderwać”. – Już wiem, co zobaczyłeś w Agnieszce. Ona ma w sobie taką samą akceptację życia, empatię i piękne oczy jak Twoja córka. Agnieszka: Ale nigdy nie interesowałam się sportem, to dla mnie obcy świat, nie grałam w siatkówkę ani w kosza. Moje życie toczyło się inaczej. Dzięki Jackowi weszłam w zupełnie obce środowisko i poznaję nowe tematy. – Ale on też wchodzi w Twój świat. Jesteś znaną stylistką, we Wrocławiu miałaś salony piękności. Agnieszka: Ale pozamykałam je wszystkie i próbuję znaleźć swoje miejsce w Warszawie, co wcale nie jest łatwe. Ja nie jestem tylko makijażystką, zajmuję się całością, włosami, kreacjami. Nie sądziłam, że będzie mi tak trudno odnaleźć się w Warszawie. – No tak, tu jest duża konkurencja. Jacek: Ale jesteś doskonałym fachowcem, poza tym uśmiechnięta, ciepła, otwarta. To zaprocentuje. Agnieszka: Mam nadzieję. Nie było innego wyjścia, musiałam się przeprowadzić i zmienić całe swoje życie, bo przez kilka miesięcy znajomości zaliczyliśmy, jeżdżąc do siebie, 25 tysięcy kilometrów. – Gdy zobaczyłaś Jacka po raz pierwszy… Agnieszka: Był z Lilką oczywiście, a ja poczułam, że to moja rodzina po prostu. Jacek: Nie było łatwo, bo młoda była zazdrosna. Agnieszka: Wiedziałam, co to dziecko czuje, jak się niepokoi o swojego tatę. Moje córki też miały świadomość, że Jacek to nie jest miłostka, chłopak, z którym można się spotkać i pójść do kina, że to poważna sprawa. I że teraz będziemy mieć większą rodzinę. Jacek: Kiedy młodsza córka Agi miała problemy z nogą, znalazłem lekarza, pojechałem z nią na zabieg. Powiedziała wtedy: „Obcy facet, a jest dla mnie jak ojciec, który pomaga”. – A Lilka nazwała kiedyś Agnieszkę „mamą”? Agnieszka: Krótko po wizycie u mnie, gdzie usłyszała, jak moja młodsza córka mówi „mamo”, też tak zaczęła mnie nazywać. A na urodziny dostałam od niej własnoręcznie zrobioną bransoletkę, a do niej dołączony liścik: „Kocham moją mamę”. Myślałam, że się z płaczu uduszę, ze wzruszenia. Mała to słodziaczek, mam jej ostatnie zdjęcia i dedykację napisaną na odwrocie: „Mamusia i Lilusia”, a pośrodku narysowane serce. – Nie miałeś, Jacku, wyjścia, musiałeś zakochać się w Agnieszce, choćby dla Lilki. Jacek: Nie musiałem, jestem przekorny, ale potem bym tego żałował. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ją w realu, pomyślałem, że to moja Agusia. A teraz przynoszę jej codziennie kawę do łóżeczka. – Widzę, jak na Ciebie patrzy. Agnieszka: Ale to nie jest mężczyzna, który bez przerwy powtarza: „Boże, jakaś ty piękna”. Może mówić, że kocha, ale na ogół jest oszczędny w słowach. Jacek: Same słowa nie wystarczą, za nimi muszą iść czyny. A ty też jesteś ostatnia, jeśli chodzi o pochwały i komplementy. Przyganiał kocioł garnkowi. Agnieszka: Udowodniłam ci już chyba, że jesteś dla mnie kimś wyjątkowym. Nie uciekłam od ciebie. Masz w sobie wszystko, czego potrzebuję. Zamieszkałam z tobą, mimo że nie mam tu kompletnie nikogo, chociaż dorobiłam się już jednej przyjaciółki. – Ile czasu potrzebowałaś, żeby nawiązać z Lilką bliskie relacje? Agnieszka: One się jakoś same wyprostowały. Przede wszystkim nie chciałam zajmować miejsca jej mamy. Stałam z boku i obserwowałam, chyba po trzech miesiącach mała wyczuła, że nie musi już walczyć o Jacka, bo ja jej go nie chcę odebrać. Jacek: Wiedziałem, że tak będzie, bo gdy spotkaliśmy się we Wrocławiu całą rodziną, od razu zauważyłem, że tam nikt ze sobą nie rywalizuje, nikt się nie kłóci i było tak, jakbyśmy się zobaczyli po latach. A wnuczka Agi traktuje Lilkę jak siostrę. Agnieszka: Są w sobie zakochane. Moja wnuczka jest Mulatką, jej tata pochodzi z Nigerii. Nasza rodzina jest więc wielokulturowa. – Teraz już nie możesz przestać być mamą Lilki, a to duża odpowiedzialność. Jacek: Mamy tego świadomość. Agnieszka: No i jesteśmy jej rodzicami. Jacek: Lilka powiedziała mi, że już nie chciałaby, żeby tata miał inną dziewczynę, bo ona chce z Agnieszką być zawsze. Agnieszka: I poprosiła mnie o rękę. – A Jacek Cię poprosił? Jacek: Jeszcze nie. Agnieszka: I dlatego Lilka bardzo skarży na niego. – Boisz się ślubu? Jacek: Nie, myśmy już mieli kiedyś swoje śluby. I ten nasz powinien być inny, skromny. Gdy nadejdzie odpowiedni czas, wszystko zorganizuję. – Lilka często pyta Cię o Agatę? Jacek: Nie, ona wie, że ta mama gdzieś tam jest, ale przecież nigdy jej nie poznała. – Powiedziałeś, że przypłaciła życiem jej przyjście na świat? Jacek: Nigdy, bronię ją przed tym. Poza tym to media tak wymyśliły. Agata zmarła tylko dlatego, że została zakażona bakterią. Spędziła przecież w szpitalu osiem miesięcy. A miała wyniszczony organizm i brak odporności. To nie przez Lilkę umarła, tylko przez brud w szpitalu. Agnieszka: Czasem rozmawiam z nią o jej mamie. Mówię: „Ja też nie mam mamy i też za nią tęsknię”. Dziecku trzeba tłumaczyć i nie robić z niczego dramatu. Jacek: Jest o tyle łatwiej, że nawet moja teściowa bardzo Agnieszkę polubiła. – Dobrze już nie być samemu, prawda? Jacek: Nigdy nie byłem sam, bo miałem moje szczęście – Lilkę, ale fajnie jest mieć też kogoś dorosłego, z kim można pogadać, a nie tylko oglądać bajki. Czasem rozmawiamy o przyszłości, ale nie wybiegamy za daleko, cieszymy się tym, co mamy. Agnieszka: A mamy teraz tyle do zrobienia. Właściwie wszystko dzieje się u nas jakby od samego początku. Czytaj również: „Podjęłam walkę o moje dziecko”. Przypominamy ostatnią rozmowę z siatkarką Agatą Mróz <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGuvJW8-b071dd8.jpg" width="2000" height="1269" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK W SAMOCHODZIE SLUBNYM CADILAC ELDORADO AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" />
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
TYLKO W VIVIE!. To dlatego Sylwia Peretti chce pozbyć się domu. Po tragedii nie potrafi już tam żyć
Sylwia Peretti podjęła decyzję, która może definitywnie zamknąć jeden z najtrudniejszych rozdziałów jej życia. W szczerym wyznaniu dla magazynu VIVA! przyznała, że myśli o sprzedaży domu, w którym każdy kąt przypomina jej o tragicznie zmarłym synu Patryku. Jak mówi, marzy o miejscu „bez żadnych wspomnień”, które mogłoby stać się szansą na odzyskanie choć namiastki normalności.
Po śmierci syna 15 lipca 2023 roku codzienność Sylwii Peretti zamieniła się w nieustanną walkę z bólem i pustką. Celebrytka wyznała, że obecny dom nie daje jej ukojenia, ponieważ nieustannie przywołuje wspomnienia związane z Patrykiem. Dlatego coraz poważniej rozważa sprzedaż nieruchomości i przeprowadzkę do całkowicie nowego miejsca. Jak podkreśla, wizja przestrzeni „pustej i niezapisanej” należy dziś do nielicznych myśli, które przynoszą jej ulgę. Dlaczego Sylwia Peretti odrzuciła przekonanie, że każde cierpienie ma sens? Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Sylwia Peretti myśli o sprzedaży domu po śmierci syna Patryka Jak wygląda Twoja codzienność w tych momentach, kiedy zostajesz sama ze sobą? Moja codzienność nie brzmi, ona raczej milczy. I to milczenie ma ciężar, który trudno opisać komuś, kto nigdy go nie doświadczył. Poranek zaczyna się od najprostszych czynności, które kiedyś były oczywistością. Wstaję, bo trzeba wstać. Idę do łazienki, robię herbatę. Czasem długo stoję z kubkiem w ręku i patrzę przez okno, zanim w ogóle zacznę dzień. Potem próbuję robić to, co należy do codzienności, wyjść po zakupy, coś ugotować, załatwić sprawy. Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie, ale to jest raczej wykonywanie kolejnych kroków niż życie. To nie jest cisza, która przynosi ukojenie. To jest cisza, która uwypukla wszystko to, czego już nie ma. Każdy brak, każde niedopowiedziane słowo, każdy gest, który nigdy nie zdążył się wydarzyć. Ta cisza ma w sobie echo, echo śmiechu, który kiedyś wypełniał przestrzeń, echo rozmów, które urwały się w połowie, echo życia, które nagle zostało zatrzymane, ale we mnie nadal trwa. Są dni, kiedy ta pustka boli bardziej, niemal fizycznie, jakby coś we mnie było nieustannie wyrywane. I są takie, kiedy potrafię w niej po prostu być, nie walcząc, nie dlatego, że przestała boleć, ale dlatego, że nauczyłam się ją unosić. Dlatego myślę o sprzedaży domu. Chciałabym zamieszkać w miejscu, w którym nie ma żadnych wspomnień. Może to pomogłoby mi wrócić do czegoś, co przypominałoby normalność. Nie wiem, czy to możliwe. Ale myśl o nowym miejscu, pustym, niezapisanym, jest jedną z niewielu, które przynoszą mi coś w rodzaju ulgi. To, co nazywasz pustką, nie jest ciszą, tylko nieustającym wewnętrznym ruchem. Jak się żyje, kiedy nic w środku nie chce się uspokoić? To drżenie nie ustaje. Ono nie ma pauzy, nie ma wyciszenia, które przychodzi na zawsze. Jest jak tło, którego nie da się wyłączyć, nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda spokojnie. Dzień, który kiedyś miał rytm i strukturę, dziś rozciąga się w ciąg godzin bez wyraźnych granic. Zdarza się, że wszystko nagle się zatrzymuje, siadam i nie mam siły się ruszyć. Potrafię długo patrzeć w jeden punkt. Bywają dni, kiedy leżę na podłodze i nie mam w sobie żadnego ruchu. To przychodzi samo. Funkcjonowanie w takim stanie to trochę jak życie na dwóch poziomach jednocześnie. Na zewnątrz rozmowy, obowiązki, codzienność, która wymaga obecności, reakcji, czasem nawet uśmiechu. A w środku ciągły ruch, napięcie, coś, co nie pozwala się do końca rozluźnić. To jest ogromne zmęczenie, którego nie widać. Człowiek uczy się z tym żyć trochę jak z bólem przewlekłym, nie dlatego, że on mija, tylko dlatego, że inaczej nie da się przetrwać. Wiesz, ja miałam kilka razy myśli samobójcze, ale za każdym razem pomyślałam, że Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
TYLKO W VIVIE!. Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne”
Jej obrazy są prezentowane w galeriach na całym świecie. Wiszą też w wielu prywatnych kolekcjach. O mały włos nie zagrałyby w filmie Woody’ego Allena. Malowane przez Annę Bocek portrety „wszystkich kobiet świata” są pełne ekspresji, siły i delikatności. Gdzie szuka inspiracji, czy potrzebuje samotności i czy potrafi zniszczyć swoje dzieło, opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej.
Niewiele brakowało, a obrazy Anny Bocek zobaczyłyby miliony widzów na całym świecie. Podczas realizacji filmu „Scoop” Woody’ego Allena ekipa filmowa rozważała wykorzystanie londyńskiej galerii prezentującej jej prace jako planu zdjęciowego jednej ze scen. Choć ostatecznie wybór padł na sąsiedni antykwariat, dla młodej wówczas artystki była to chwila, która do dziś pozostaje symbolem jej międzynarodowego sukcesu. Obrazy Anny Bocek miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” [...] Jaki był kolejny punkt zwrotny? Nie uwierzysz… stworzenie strony internetowej. Kiedy kończyłam studia, internet w Polsce dopiero raczkował. Mało który artysta w ogóle miał wtedy swoją stronę. A ja po prostu ją sobie zrobiłam. Dzięki niej moje obrazy zobaczył właściciel Levent Gallery i zaproponował mi wystawę w swojej galerii w Londynie. I tak moja pierwsza indywidualna wystawa odbyła się właśnie w Londynie. Ta indywidualna wystawa to był duży sukces? Dla mnie tak, przecież byłam świeżo po studiach i miałam jeszcze niewielki dorobek. Z tą galerią wiąże się też historia, którą do dziś wspominam z uśmiechem. Podczas jednej z kolejnych moich indywidualnych wystaw, już po przeniesieniu galerii do nowej siedziby w Mayfair w Londynie, w okolicy kręcono film „Scoop” Woody’ego Allena ze Scarlett Johansson i Hugh Jackmanem w rolach głównych. Ekipa szukała lokalizacji do zdjęć jednej ze scen i poważnie brano pod uwagę galerię z moimi pracami, chociaż ostatecznie wybrano sąsiedni antykwariat, który lepiej pasował do sceny. Do dziś mam zdjęcia ekipy filmowej w galerii, na tle moich obrazów. Na początku mojej drogi zawodowej była to dla mnie sytuacja zupełnie surrealistyczna. I mimo wszystko uważam, że to był mały sukces i moment, który otworzył przede mną kolejne drzwi. W Polsce? Poza Polską. Od 20 lat reprezentuje mnie Art Affair Galerie w Niemczech, poza tym wystawiałam w Tajpej, w Paryżu, w Nowym Jorku, Miami, Amsterdamie. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Przyjaciółka przewidziała jej sukces. Rok później obrazy Anny Bocek zawisły w prestiżowej galerii Wierzysz w to, że sukces jest wypadkową talentu, ciężkiej pracy, ale też szczęścia? Zgadzam się z tym w stu procentach. Do tego dochodzi wierność sobie, podążanie własną ścieżką i ludzie, którzy pojawiają się po drodze. Nigdy nie wiadomo, kto i kiedy wyciągnie do ciebie rękę, kto cię zauważy. Mnie na przykład zauważyli właściciele Galerie Bartoux, jednej z najważniejszych galerii we Francji. Podczas kolejnej podróży do Londynu razem z przyjaciółką trafiłam do ich londyńskiej galerii. Byłam nią zachwycona. W wiktoriańskim, typowo londyńskim domu znajdowała się przestrzeń oświetlona w bardzo nowoczesny sposób, w której prezentowano wybitne prace współczesnych artystów. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie i powiedziała: „Znając ciebie, za rok będą tu wisiały twoje prace”. Pomyślałam wtedy, że to piękny komplement, ale potraktowałam to jak żart. Miała rację. Niedługo potem odezwali się do mnie właściciele galerii, którzy – jak się okazało – od jakiegoś czasu śledzili moją twórczość. Zaprosili mnie na rozmowę do Paryża, gdzie mieściła się ich główna siedziba. A rok później moje obrazy rzeczywiście zawisły w ich londyńskiej galerii. To był chyba znak od wszechświata, że droga, którą wybrałam, a na którą cofnęły mnie wymogi formalne akademii, jest tą właściwą. Cały czas mówisz jednak o galeriach zagranicznych. To prawda, większość moich ostatnich projektów realizuję za granicą, ale właśnie przygotowuję się do wyjątkowej wystawy w pięknej Maison d’Art Gallery w Warszawie, która od niedawna reprezentuje mnie w Polsce. Będzie to dla mnie szczególny moment, bo traktuję tę wystawę również jako symboliczny, artystyczny powrót do korzeni. Specjalnie na tę okazję stworzyłam nowe obrazy z cyklu „Eve’s Garden”, które pokażę podczas wspólnej wystawy z Joanną Sarapatą. Wystawę pod tytułem „Esencja kobiecości. Dialog twórczy” będzie można oglądać od 20 czerwca, na którą już dziś serdecznie zapraszam. Ty często malujesz całe cykle. Tak, dlatego że dzięki temu mogę dogłębnie przeanalizować temat, na którym się skupiam. Stworzyłam między innymi „Insomnię”. Te obrazy nie mówią o tragediach czy smutku, ale o pewnym etapie przejściowym, następnie „Sublime Transcendence”, „Metamorphosis” i „Rhapsody”, które były kontynuacją poprzedniej serii. Czułam, że każda kolejna jest spokojniejsza. Widziałam to w przestrzeni, w kolorach. Totalny spokój i harmonię pokazałam w cyklach „Bliss”, „Eden” i „Eve’s Garden”. Uporządkowałam chaos (śmiech). A jeśli ktoś będzie chciał kupić tylko jeden z tych obrazów, to na jego ścianie będzie on wyjęty z kontekstu. Choć tworzę w cyklach, każdy z obrazów opowiada jednocześnie odrębną, zamkniętą historię. Dlatego, kiedy ktoś kupuje jedną z prac, siłą rzeczy wyjmuje ją z szerszego kontekstu, ale nadal pozostaje ona pełna i samodzielna. Osoby, które kupują moje obrazy, często piszą do mnie z prośbą o opowiedzenie ich historii. Są ciekawe, chcą wiedzieć, co było moją inspiracją i jakie emocje mną kierowały podczas malowania. Nie kupują więc tylko obrazu ładnego wizualnie, ale obraz z historią i emocjonalnym przekazem. To, co dla mnie najważniejsze w sztuce, to uchwycenie momentu wydobywania stanu emocjonalnego, jakiejś transformacji. Malując, wydobywam te stany i zaczynam je nazywać, oswajać, analizować i opowiadać o nich. W ten sposób poruszam emocjonalne struny. Ale zdarza się, że u widzów Twoje obrazy poruszają inne struny niż u Ciebie. Często podczas wernisażu podchodzą do mnie goście i mówią o swoich odczuciach, o tym, jak interpretują moje obrazy. Gdy patrzą na nie, niekoniecznie odczuwają te same emocje, które intencjonalnie zawarłam w obrazie. Często mnie zaskakują swoją interpretacją. I zadają pytania. Na przykład, kiedy uważam obraz za skończony. Kiedy? Doszłam do wniosku, że nie mam jednej, konkretnej odpowiedzi. Oficjalnie obraz jest skończony wtedy, gdy opuszcza moją pracownię i trafia do galerii, zaczynając żyć już własnym życiem. Ale zdarza się, że te, które zostają ze mną dłużej, nadal zmieniam. Już dawno odkryłam, że przede wszystkim fascynuje mnie sam proces. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!. Mgazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Sylwia Peretti otwarcie mówi o ciężarze, który nosi każdego dnia. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! przyznaje, że obok niewyobrażalnej tęsknoty za synem żyje także ze świadomością tragedii, która dotknęła trzy inne rodziny. To historia matki, która codziennie wraca na cmentarz i nie ucieka od pytań o konsekwencje wydarzeń, które na zawsze zmieniły życie wielu ludzi.
Sylwia Peretti podkreśla, że nie rozdziela bezwarunkowej miłości do swojego dziecka od świadomości skutków tamtej nocy. W jej opowieści wybrzmiewa nie tylko osobista strata, ale również pamięć o rodzicach pozostałych młodych mężczyzn, którzy również stracili swoich synów. Dziś cmentarz stał się częścią jej codzienności. Miejscem, w którym spędza wiele godzin, próbując odnaleźć choć namiastkę bliskości z Patrykiem. Sylwia Peretti o rodzicach pozostałych ofiar: „Nie rozdzielam tego” [...] Mówisz o nadziei jak o wyborze, nie stanie. Co sprawia, że każdego dnia podejmujesz tę decyzję od nowa? Nadzieja przestała być dla mnie czymś, co przychodzi samo. Dziś to jest wybór. Są poranki, w których nie ma w tym żadnej siły ani wzniosłości. Jest tylko decyzja, wstać, oddychać, przejść przez kolejny dzień. Jem, śpię, wychodzę z domu, spotykam ludzi, jeśli mam na to siłę. To bardziej utrzymywanie podstawowego rytmu niż życie w takim sensie, jaki znałam wcześniej. Nie dlatego, że wierzę, że będzie lepiej. Ale dlatego, że mimo wszystko jeszcze jestem. Czasem wystarcza najprostsza rzecz, poranek, kubek herbaty, wyjście z domu. Czasem wiadomość od kogoś. To wystarcza, żeby przejść dzień. Jak zmieniło się Twoje patrzenie na innych ludzi, ich słowa, ich dobre intencje, ich bezradność wobec cudzego bólu? Zmieniło się wszystko. Widzę ich bezradność, często ukrytą za nieporadnymi zdaniami. Widzę, jak bardzo boją się cudzego bólu. Krąg ludzi wokół mnie wyraźnie się zawęził, zostali nieliczni. Wielu nie wie, jak się zachować, próbują pomagać, ale często używają słów, które niewiele dają. Są ludzie, którzy zostają, nawet jeśli milczą. I są tacy, którzy odchodzą. Relacje, które zostały, są spokojne, konkretne, bez oczekiwań. Chodzi o to, że ktoś jest, a nie o to, co mówi. Dużym wsparciem są dla mnie też ludzie na Instagramie. Piszą ciepłe, miłe rzeczy, sprawiają, że chce mi się wchodzić z nimi w kontakt, odpowiadać, być. To jest obecność, której się nie spodziewałam i która naprawdę coś znaczy. Ale jest też druga strona. Są komentarze, w których nazywana jestem „matką mordercy”. To jest ogromny cios, za każdym razem. Coś, co boli w sposób, którego nie da się oswoić. Nie oczekuję już od nikogo ratunku. Bo czasem największą formą dobra nie jest to, co się mówi, tylko to, że się zostaje. CZYTAJ TEŻ: Myśl o synu powstrzymywała ją przed najgorszym. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti wyznaje: "Patryk byłby na mnie zły, gdybym podjęła tak radykalne kroki" Cmentarz stał się częścią jej życia. Tak wyglądają codzienne wizyty przy grobie syna W tej historii są także inne rodziny i inne straty. Czy da się unieść jednocześnie bezwarunkową miłość do syna i świadomość tego, co wydarzyło się tamtej nocy? To jedna z najtrudniejszych przestrzeni, w jakich przyszło mi żyć. Miłość do syna jest we mnie bezwarunkowa. Ale obok niej istnieje świadomość tamtej nocy i jej skutków. Nie rozdzielam tego. Uczę się, że jedno musi istnieć obok drugiego. Cmentarz stał się częścią Twojej codzienności, nie miejscem odwiedzin. Jak wygląda ta obecność? Staję nad grobem mojego dziecka. Wracam tam. To jest część mojego życia, nie coś wyjątkowego ani odświętnego. Spędzam tam wiele godzin. Czasem siedzę i myślę, czytam, przyglądam się wiewiórkom. Po prostu jestem, tak jak się jest w miejscu, które stało się domem dla czegoś, co we mnie nadal żyje. Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Nie każdy aktor potrafi tak otwarcie mówić o swoich słabościach. Wiesław Komasa opowiada Katarzynie Piątkowskiej o chwilach triumfu, ale także o zdarzeniach, które na lata zapisały się w jego pamięci. Wspomnienie niewinnych jasełek z dzieciństwa niespodziewanie powróciło do niego podczas spektaklu „Hamlet”, gdy na oczach kolegów i publiczności nagle zabrakło słów. Jak z takich doświadczeń rodzi się prawdziwy artysta?
Wiesław Komasa od ponad pięciu dekad zachwyca publiczność jako aktor teatralny, filmowy i mistrz słowa. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską wraca do momentów, które ukształtowały jego artystyczną drogę – od dziecięcych występów w jasełkach po jeden z najbardziej stresujących epizodów swojej kariery. To opowieść o pamięci, emocjach i niezwykłej sile teatru. Zapomniany tekst, dziecięca trauma i siła, która przez całe życie prowadziła go na scenę. Wywiad VIVA! [...] – Nie miał Pan innego wyjścia, niż zostać artystą? Musiałem pójść w tę stronę. Bardzo szybko zrozumiałem, kiedy ludzie traktują mnie inaczej. Kiedy mówiłem wiersze. Wtedy czułem się mocniejszy, mój głos się zmieniał, przechodziły mnie dreszcze, ludzie też mnie inaczej wtedy postrzegali. Już w przedszkolu mówiłem wiersze, bo mówiłem je głośno i nie wstydziłem się. Występowałem w jasełkach jako pastuszek, anioł i paź króla. Wszystko w jednym przedstawieniu. I taki byłem dumny, że mogę w tak krótkim czasie być trzema postaciami. Natomiast do pewnego momentu nie zdawałem sobie sprawy, ale potem odkryłem, że przeżyłem tam traumę. W czasie trwania jasełek zasłuchałem się w to, co się dzieje na scenie. I nastała cisza, która wydała mi się ciszą podejrzaną. Myślę, słucham i nagle z takiej starej budki teatralnej słyszę swój tekst, bo podpowiada mi suflerka. I tak mi podpowiadała, w sposób diabelski wręcz, że przestraszyłem się jej. Ten obraz został mi na zawsze. Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Kiedy pomyślał Pan o tym zdarzeniu jak o traumie? Gdy grałem w „Hamlecie” w reżyserii Andrzeja Domalika w Teatrze Dramatycznym. Grałem Ducha Króla i Aktora. Jako Aktor mówiłem monolog. Po iluś latach grania tego przedstawienia zaciąłem się w tekście i zapomniałem następnych słów. A to jest przecież rytm wiersza… nic nie dopowiem. I wtedy przypomniała mi się sytuacja z tych niewinnych jasełek. Stanęła mi przed oczami jak wyryta, kiedy suflerka próbowała podać mi trudny tekst „Hamleta” w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Zorientowałem się, że nie powtórzę tego tekstu. Marek Walczewski, który grał Poloniusza, zrozumiał, co się dzieje, i zachował się po koleżeńsku. Powiedział: „Panie, a może już dosyć?”. Boże kochany, chciał mi pomóc, a ja prawie zemdlałem, bo jeszcze nic nie powiedziałem. Zobaczyłem, że kombinuje dalej: „Patrzcie, łzy mu w oczach stanęły. Patrzcie, nie może mówić. Wyprowadźcie go!”. I mnie wyprowadzili. Wymyśliłem sobie jeszcze finał, że upadam i krzyczę: „Biada! Biada! Biada!”. – Biada! (Śmiech). Ale żaden z kolegów nigdy nie skomentował tego wydarzenia. – A publiczność się nie zorientowała? Nie mogła się zorientować. W to, o czym opowiadam na scenie, wchodzę bardzo emocjonalnie, do końca, i to mi zostało. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach
Wiesław Komasa rzadko mówi o sprawach najbardziej osobistych. W rozmowie z magazynem VIVA! wraca do przejmującego wspomnienia z ostatnich chwil życia ojca, opowiada o rodzinie rozsianej po świecie i tłumaczy, dlaczego przez lata odradzał dzieciom aktorstwo. To opowieść o czułości, odpowiedzialności i pasji, która nadaje sens kolejnym pokoleniom.
Choć publiczność zna go przede wszystkim jako wybitnego aktora i pedagoga, w tej rozmowie Wiesław Komasa odsłania znacznie bardziej prywatną stronę siebie. Mówi o strachu, który towarzyszy mu od lat, o więziach rodzinnych silniejszych niż odległość i o dumie, jaką czuje, obserwując sukcesy swoich dzieci. W jego słowach jest zarówno doświadczenie człowieka teatru, jak i ojca, dziadka oraz syna, który do dziś pamięta jeden szczególny moment pożegnania. Wiesław Komasa o rodzinie, lęku i najważniejszej roli życia. Wywiad VIVA! [...] – Skorzystał Pan kiedyś w życiu z aktorstwa? Raz tylko, przy moim odchodzącym ojcu. Był w szpitalu, nieogolony. Czułem, że pragnie, żebym ja go ogolił. A ja się bałem, bo tak kiepsko mi w tych życiowych sprawach wychodziło. Postanowiłem zagrać fryzjera i czułem, że zdaję przed nim egzamin. Udało mi się ogolić tatę bez zranienia go. Tata popatrzył na mnie, a potem przyszedł pan doktor, a ojciec powiedział: „Wiesiek mnie ogolił”. Ksiądz Wacek Oszajca napisał potem wiersz: „Tatę ogoliłem i go nie zraniłem”. – Rodzina jest dla Pana bardzo ważna. Jesteśmy ze sobą wszyscy bardzo związani, choć dzieci rozjechały się po świecie. Daliśmy im siłę, która jest w korzeniach i skrzydłach. Skrzydła to pasja, która napędza życie, korzeniami wszystko to, co wyrosło z fundamentu. Przy naszym stole jest miejsce zawsze dla nich wszystkich. Czy jesteśmy słabi, czy w lepszej formie. Czekamy na wiadomości od nich o każdej porze dnia i nocy, towarzyszymy w ich finalnych sprawach, z duszą na ramieniu. – Z duszą na ramieniu? Mówiłem, że jestem lękliwym człowiekiem. Zawsze się boję o to, czy wszystko dobrze im poszło. Ale jestem przede wszystkim pełen dumy – gdy patrzę na Szymka na scenie, Marysię na koncercie, gdy oglądam filmy reżyserowane przez Jaśka i te, w których Zosia jest autorką kostiumów. Czuję zachwyt, że coś aż tak im się udało. – Pan nie chciał, żeby któreś z nich poszło w Pana ślady. Każdemu wybijałem to z głowy. Aktorstwo to jest bardzo trudny zawód i nie dla każdego zawsze jest szczęśliwy. Musi się wiele rzeczy wydarzyć, niezależnych od ciebie. – Czym naprawdę jest? Tyle lat się nad tym zastanawiam. Czy to jest powołanie? Janko Muzykant też miał powołanie do muzyki, ale nie miał możliwości. Ja możliwości miałem, Bogu dzięki, bo jestem tak skonstruowany, że pewnie inaczej nie mógłbym żyć. Wnukom zawsze przypominam, że łatwiej jest w życiu, gdy ma się pasję, i że trzeba się z nią utożsamiać. A najmłodszy z nich, czteroipółletni Wicio powiedział mi niedawno: „Dziadziu, ty nie jesteś stary, ty jesteś pochylony”. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia”
Minęły trzy lata od tragedii, która na zawsze zmieniła życie Sylwii Peretti. W rozmowie z „VIVĄ!” celebrytka opowiada o żałobie po śmierci syna Patryka, codziennym zmaganiu się z bólem oraz o tym, jak wygląda jej życie po wydarzeniach z 15 lipca 2023 roku. To jedna z najbardziej osobistych rozmów, jakich dotąd udzieliła.
Kilka lat temu jej życie zostało na zawsze podzielone na „przed” i „po”. W tragicznym wypadku samochodowym straciła syna Patryka, a wraz z nim zginęło trzech jego kolegów. Ta historia nie mieści się w prostych ocenach ani jednoznacznych narracjach, bo obok niewyobrażalnej straty matki istnieje także świadomość konsekwencji, które dotknęły inne rodziny. I właśnie o tym Wiktor Słojkowski rozmawia szczerze z Sylwią Peretti. Sylwia Peretti w poruszającej rozmowie z VIVĄ!: "Nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia" Mówisz, że matka nigdy nie żegna się ze swoim dzieckiem w sposób racjonalny. Czy z czasem pojawiła się w Tobie choćby namiastka poczucia, że mimo śmierci Twojego syna coś już zostało domknięte? Od śmierci Patryka minęły trzy lata, ale nie wiem, czy dla matki, która w tak dramatycznych okolicznościach straciła dziecko, w ogóle istnieje coś takiego jak „domknięcie”. To słowo brzmi dla mnie obco, jakby należało do świata ludzi, którzy nigdy nie musieli uczyć się oddychać z pękniętym sercem. Matka nie żegna się rozsądnie, bo w tej relacji nie ma miejsca na logikę ani na akceptację w takim znaczeniu, jaki proponuje świat. Nie ma momentu, w którym można powiedzieć: „To już, zamykam ten rozdział”. Bo to nie jest rozdział. To jest całe życie, które nagle zostaje przerwane, ale w matce ono trwa dalej. Żyję w tysiącach słów, których nie zdążyłam wypowiedzieć, w gestach, które zatrzymały się w połowie drogi, w planach, które nadal gdzieś we mnie istnieją, choć wiem, że nigdy się nie wydarzą. Są dni, kiedy próbuję sobie wmówić, że coś zostało oswojone. Ale prawda jest inna, nauczyłam się tylko nie umierać z tego bólu każdego dnia. Nauczyłam się go nosić. I może właśnie to jest najbliższe „domknięciu”, na jakie mnie stać, nie zamknięcie, ale przyjęcie, że pewne drzwi już zawsze będą uchylone, że zawsze będzie we mnie miejsce na rozmowę, która nigdy się nie odbyła, i miłość, która nie ma gdzie pójść. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” – Czy pamiętasz moment, w którym Twoje przekonanie o sensownym porządku świata po prostu się rozpadło? Pamiętam go aż nazbyt dokładnie, nie jako jedną sekundę, ale jako pęknięcie, które rozlało się we mnie jak cisza po krzyku. Umarłam razem z moim dzieckiem 15 lipca 2023 roku. Przez lata naprawdę wierzyłam, że życie, mimo bólu i trudności, ma jakiś porządek. I wtedy wydarzyło się coś, co tę opowieść we mnie roztrzaskało. Moment, w którym rodzic traci dziecko, nie jest tylko chwilą straty. To chwila, w której rozpada się cały dotychczasowy świat, wszystkie zasady, wszystkie przekonania, cały sens budowany latami. Nie potrafiłam już tej opowieści poskładać. I chyba do dziś jej nie skleiłam. Zamiast niej powstała inna, bardziej surowa. Taka, w której życie nie zawsze ma sens, w której nie wszystko da się zrozumieć ani uzasadnić. Taka, w której trzeba nauczyć się istnieć bez odpowiedzi. Dziś już nie szukam sensu na siłę. Uczę się żyć pomimo jego braku. I może właśnie w tym jest jakaś nowa, cicha prawda, że czasem jedynym, co zostaje, jest miłość. Nawet jeśli nie ma już dokąd jej skierować. – W świecie, który niemal obsesyjnie próbuje nadać znaczenie każdemu cierpieniu, mówisz wprost, że nie wszystko coś buduje. Co sprawiło, że przestałaś w to wierzyć? Tak, odrzuciłam tę iluzję. I nie było w tym buntu ani manifestu. To nie była decyzja, tylko konsekwencja tego, co mnie spotkało. Przez długi czas próbowałam wierzyć, że każde cierpienie czemuś służy. Ale są takie doświadczenia, które nie zostawiają po sobie żadnej lekcji. Zostawiają tylko pustkę. Nie każde cierpienie buduje. Niektóre po prostu niszczy, świat, w który wierzyłyśmy, poczucie bezpieczeństwa, tożsamość. I mówienie, że „to po coś”, bywa dla mnie formą przemocy. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Gdybyś mogła zatrzymać jedną zwyczajną chwilę, nie symboliczną, tylko taką, która kiedyś wydawała się przezroczysta, co by to było? To nie byłaby żadna wielka chwila. Może wspólne siedzenie w ciszy. Może rozmowa o niczym. Coś, co kiedyś było tłem, a dziś jest wszystkim, czego brakuje. W moim życiu brakuje najważniejszego, mojego dziecka. I wiesz co? Dziś wiem, że nigdy się z tym nie pogodzę. Bo w życiu nie wszystko dzieje się po coś. Może u innych tak to działa, u mnie niestety nie. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.