Pracowała dzień i noc. Trudno uwierzyć, na co wydała pierwszą wypłatę. Ikona mody o początkach kariery w PRL-u
Gdy przez Polskę przechodziła szarzyzna PRL-u, ona miała możliwość podróżować po świecie. Lidia Popiel opowiedziała nam o początkach pracy w modelingu.
Aż trudno w to uwierzyć, ale w przyszłym roku minie pół wieku, odkąd Lidia Popiel zaczęła próbować swoich sił jako modelka. Debiut był trochę dziełem przypadku, ale i czegoś, co ciągnęło ją do pozowania. Ulubienica projektantów i fotografów 50 lat później opowiada nam, jak wspomina tamten czas. Zarobki były imponujące. Kariery Lidii Popiel. Tak zaczynała w PRL-u Przy okazji sesji do magazynu VIVA! Moda Lidia Popiel opowiedziała nam o tym, jak to się w ogóle stało, że złapała bakcyla w temacie modelingu. „Mój start to było kręcenie się między różnymi fotografami, którzy… nie chcieli mnie fotografować! Byłam według nich za młoda i byli też moimi przyjaciółmi, więc trochę chcieli mnie chronić. Wtedy nie przypuszczałam nawet, że mogę zostać modelką. Ale z czasem raz po raz, brakowało kogoś do zdjęć, więc to była chwila dla mnie. Ktoś mnie wziął do jednego zdjęcia, później drugiego i tak poszło”, mówi nam przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu? Wylicza też rzeczy, które dał jej modeling. W czasach, gdy niewielu Polaków miało szansę podróżować, ona nie tylko odwiedzała piękne zakątki świata, ale i dobrze na tym zarabiała. Swoją ciężką pracą! „Jako 19-20-latka miałam okazję wyjeżdżać do Paryża. To była mocna szkoła designu, sztuki, mody. Mogłam uczestniczyć w zdjęciach i pokazach dla fajnych firm. Wszystko było genialnie wykończone. Tak dobrze, że trudno było wtedy znaleźć takie rzeczy u nas w Polsce. Miałam też przyjemność znaleźć się na planie reklamy japońskiej firmy kosmetycznej. Absolutnie profesjonalny plan, więc miałam szkołę tego, jak pracuje się w świecie na wysokim poziomie. I suma, jaką zarobiłam wtedy w tej reklamie, rzeczywiście była znacząca”, słyszymy. Modelka nie podała konkretnej sumy, ale wspomniała, że pracujący w Polsce nie mieli dostępu do tak wysokich kwot. „Wtedy w czasach PRL-u różnice między honorariami w kraju a zagranicą były ogromne. Po prostu to były wielkie pieniądze. Ale też to nie była lekka praca. Tę reklamę robiliśmy prawie 24 godziny. Ktoś by dzisiaj powiedział, że to były bardzo nieludzkie warunki. Ale były bardzo ludzkie oczywiście. No i rzeczywiście te pieniądze, które wzięłam, były bardzo solidne, więc pamiętam nawet, na co je wtedy wydawałam”, zaznaczyła Lidia Popiel i wspomniała, gdzie wybrała się z wypłatą. „Pierwszy zakup to była wizyta w restauracji i cudowny, fantastyczny obiad”, wspomina. Cała rozmowa już na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
W świecie mody był rewolucjonistą. Odrzucił klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów. W ciągu 50 lat zbudował modowe imperium. 4 września 2025 odszedł ostatni z wielkich. Giorgio Armani
Budynek Armani/Teatro przy via Bergognone 59 w Mediolanie kilka razy w roku przeżywał oblężenie. Jego wielkie szklane drzwi otwierały się zawsze przed pracownikami firmy, przed modelkami i modelami zaproszonymi na castingi i dla gości odbywających się tam pokazów mody. Po śmierci Giorgia Armaniego otwarto je także dla zwykłych ludzi, pragnących pożegnać wielkiego projektanta, „Re Giorgia”, Króla Jerzego, jak czule, ale z szacunkiem go nazywano. W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób. Ostatnie zdanie Armaniego Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknięcie – poprawienie guzika, szalika, okularów – było jak dotknięcie Bożego palca”. W pracy surowy, profesjonalny i bezkompromisowy, miękł przy ludziach, których dobrze znał. Jeden gest świadczył o tym, że ktoś jest dla niego bliski. „Tych, z którymi był blisko, łapał za przedramię. W ten sposób ich wyróżniał. Oni mogli do niego mówić »Giorgio«”, opowiada Piotr Czaykowski. I dodaje, że gdy już raz się weszło do świata Armaniego, można się było w nim rozgościć na zawsze. „Señor Armani” czy „Mr Armani”, jak mówili do niego ci, którzy nie znali języka włoskiego, przywiązywał się do ludzi i jeśli ktoś widział dla siebie przyszłość w jego imperium, zawsze znalazł tam miejsce. Może dlatego, że czerpał od każdej osoby, z którą miał styczność. W nakręconym w 1990 roku przez Martina Scorsese dokumencie „Made in Milan” mówił: „Społeczeństwo się zmienia, a ja zmieniam się wraz z nim. Staram się filtrować swoje pomysły przez codzienną rzeczywistość”. „Świat Armaniego był trudno dostępny, ale jeśli już się udało do niego wedrzeć, można było dodać do niego swoją cegiełkę. Oczywiście na warunkach »Señor Armaniego«”, wspomina Czaykowski. Zamknięty świat, jaki sobie zbudował projektant, odpowiadał jego charakterowi. Tę pozorną surowość i powściągliwość tłumaczył nieśmiałością. I faktycznie, podobno już jako dziecko był cichy, powściągliwy i właśnie nieśmiały. Może dlatego, że wczesne lata jego życia przypadły na czas drugiej wojny światowej? W 2020 roku mówił w wywiadzie dla magazynu „Numéro”: „Dorastałem w powojennych Włoszech, które były dużo biedniejsze niż obecnie. Wiedliśmy proste życie, ale matka wpoiła nam poczucie obowiązku i godności, wartości, które bez wątpienia wpłynęły później na moje życie i pracę”. Z Piacenzy do Mediolanu Wierzył, że tylko zostanie lekarzem da jemu i jego rodzinie lepszą przyszłość i pieniądze. Jednak szybko okazało się, że jest zbyt wrażliwy na to, by móc dokończyć studia medyczne. „Decyzja o medycynie była bardzo romantyczna – myślałem, że zostanę jednym z tych lekarzy z prowincji opisanych przez Archibalda Josepha Cronina w powieści „Twierdza” i jak oni będę przeżywał mnóstwo przygód. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ale szybko zrozumiałem, że to nie moja droga”, opowiadał w „Numéro”. Ponieważ zawsze interesował się sztuką, architekturą, designem, wyjechał do oddalonego o niecałe sto kilometrów Mediolanu, który wtedy był miastem w rozkwicie, innowacyjnym, w którym ludzie nieustannie szukali czegoś nowego. „To miasto, które wybrałem do życia, przyjęło mnie, zrozumiało i od tamtej pory zawsze było dla mnie źródłem inspiracji”, mówił podczas wywiadu. Początki nie były łatwe, choć pracę na stanowisku dekoratora wystaw i sprzedawcy w domu handlowym La Rinascente wspomina bardzo dobrze. Szczególnie cieszył go fakt, że mógł obserwować ludzi, co było bezcenną lekcją. Dzięki tej pracy nie tylko zakochał się w tkaninach i kształtach, ale też został dostrzeżony przez Nina Cerrutiego. To u jego boku, jak podkreślał, rozpoczęła się jego kariera. W „Numéro” opowiadał: „To właśnie Cerruti, któremu zawdzięczam wiele, poprosił mnie o nowe rozwiązania. Chciał, by garnitury były mniej sztywne, wygodniejsze, bardziej dopasowane. Zdekonstruowałem marynarkę, używając nietradycyjnych tkanin, i sprawiłem, że ożyła na ciele”. Armani rewolucjonista „Gdy nasz wiek (XX wiek – przypis autorki) wchodził w siódme dziesięciolecie, nic nie pozwalało przypuszczać, że będzie to okres totalnych przemian, jakich historia ubioru nigdy nie zaznała”, pisał Bruno du Roselle. Urodzony w 1934 roku Giorgio Armani właśnie w tym czasie zaczynał swoją modową karierę. W rezultacie stał się dla mody męskiej tym, kim Coco Chanel dla mody damskiej. Ona wyswobodziła kobiety z gorsetów, on mężczyzn z niewygodnych garniturów. Zrewolucjonizował modę, na nowo definiując pojęcie elegancji i odrzucając w latach 70. XX wieku klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów, pozwalających na swobodę ruchu. Jego marynarki bez podszewki stały się symbolem stylu – były eleganckie i jednocześnie bardzo wygodne. Armani mówił, że gdy zaczął projektować własne kolekcje, był już po czterdziestce i zarówno on, jak i jego rówieśnicy nie chciał ubierać się tak jak ojciec (jego ojciec był księgowym). Bez skromności przyznał, że nie był zaskoczony sukcesem, bo przecież ubierał swoje pokolenie w coś odpowiedniego i aktualnego. Sukces jako projektanta mody męskiej przeniósł też na modę damską. Poszedł dalej niż inni projektanci w zacieraniu granic między modą damską a męską. Opowiadał, że do tego kroku sprowokowała go siostra Rosanna, jego przyjaciółka, muza i modelka. Ona i jej koleżanki nosiły męskie marynarki projektowane przez Giorgia, ale marzyły o bardziej dopasowanych do kobiecej figury. „Tak powstały marynarki dla kobiet o prostej, miękkiej formie, które pozwalały na swobodę ruchu i naturalność – miękkie jak kardigany, a jednocześnie potężne i kobiece. To był czas, gdy kobiety robiły kariery, a ja dawałem im nowy sposób wyglądu, nowy sposób bycia. To była mieszanka komfortu, siły, kobiecości i lekkości”, wspominał na łamach „Numéro”. Mówił też: „Widok mojej matki Marii noszącej marynarki z pewnością rozbudził moje zainteresowanie ubiorem. Potrafiła robić więcej za pomocą mniejszej ilości rzeczy i na pewno nie ubierała się jak lalka. Z elegancją nosiła marynarki i wpłynęła na moje pojmowanie piękna jako harmonii ciała i umysłu, ekspresji, i pewnej formy gracji. Moja matka miała wszystkie te cechy”. Jego zasługi w emancypacji kobiet są niezaprzeczalne. Trzeba przyznać, że równie ważne było uwolnienie mężczyzn od niewygodnych strojów i związanie na stałe dwóch światów – mody i kina. W latach 80. XX wieku słynny power suit stał się hitem za oceanem. W Stanach Zjednoczonych był znany już w 1978 roku. Diane Keaton odebrała bowiem Oscara ubrana w skórzaną kurtkę o sportowym kroju jego projektu. Jednak przełomem okazał się film „Amerykański żigolak” z 1980 roku. Wystąpił w nim Richard Gere. A może trzeba podkreślić, że Richard Gere wystąpił w nim w strojach włoskiego projektanta i stał się archetypem mężczyzny Armaniego – eleganckim, zmysłowym i szarmanckim. „To była sensacja. Wszyscy chcieli wiedzieć, w czym Gere wygląda tak świetnie. To dzięki niemu stałem się sławny”, wspominał Giorgio Armani na łamach „The Economist 1843”. Projektant, autor kostiumów do ponad dwustu filmów, sprawiał, że filmowi bohaterowie żyli w pamięci widzów nie tylko dzięki kreacji aktorów: „Kiedy reżyser do mnie dzwoni, zawsze starannie analizuję projekt. Kino pozwala mi pracować z ubiorem w taki sposób, że staje się on częścią opowieści o bohaterze. Jeśli to zadziała, nagrodą jest wieczna pamięć widzów. Postać żyje nie tylko dzięki aktorstwu, ale też dzięki temu, jak jest ubrana”. Imperium za garbusa Gdy wyruszył na podbój Stanów Zjednoczonych, już od trzech lat miał swoją firmę we Włoszech. W wieku 40 lat porzucił pracę dla innych i za namową swojego życiowego partnera Sergia Galeottiego założył własną markę. W 2015 roku w magazynie „GQ” mówił: „To Sergio sprawił, że uwierzyłem w siebie. Pokazał mi, że można mieć szersze perspektywy”. W „Numéro” wspominał: „Wszystko zaczęło się od zachęty, jaką otrzymałem od mojego partnera Sergia Galeottiego, który wierzył we mnie i pchał do przodu. Mówił mi, żebym wierzył w swoją wizję i nie przejmował się krytyką. To coś, do czego zawsze dążyłem, a rezultaty okazały się zaskakujące. Dziś chciałbym pokazać mu, co ostatecznie osiągnęliśmy, bo przecież zaczynaliśmy od niewielkich rzeczy”. Tą niewielką rzeczą był volkswagen garbus, którego Armani sprzedał, by mieć pieniądze na założenie firmy. Wielkie za to były jego pomysły i wiara Sergia, że na pewno im się uda. Nie pomylili się. Galeottiemu nie dane było zobaczyć, jak rozwija się firma, której był współzałożycielem i prezesem. Zmarł w 1985 roku na AIDS. Dla Giorgia odejście najbliższej osoby było wielkim dramatem. Jedenaście lat po śmierci ukochanego wspominał na łamach „New York Magazine”: „Żyliśmy, nie rozmawiając o jego chorobie. Nie chcieliśmy, by miała na nas wpływ. Sergio nigdy nie widział mnie płaczącego, a sam przez cały rok tylko raz powiedział: »Giorgio, spójrz, jak bardzo schudłem«. Nic więcej”. Projektant oficjalnie nigdy nie związał się już z nikim, choć w jego otoczeniu był ktoś, o kim mówiono „Drugi”. „Zawsze pojawiali się razem, jeździli razem i pracowali. Był dyrektorem w firmie i mówiło się, że to on po śmierci Giorgia przejmie stery”, mówi Piotr Czaykowski. Na stronie TVN24 czytam: „Najbliższym powiernikiem Armaniego był Dell’Orco, który niemal zawsze stał u jego boku. Kieruje działem mody męskiej i odgrywa coraz ważniejszą rolę w firmie, w której pracuje od około 45 lat. Panowie poznali się w parku w Mediolanie. Choć Armani nigdy nie ujawnił szczegółów tej relacji, nosił pierścień od Dell’Orca, uratowany z pożaru w domu projektanta na wyspie Pantelleria”. Król imperium Dzisiaj imperium Armaniego warte jest ponad 11 miliardów euro, a w 2019 roku przychód wyniósł ponad dwa miliardy euro. Siedem lat. Tyle zajęło mu, by z nieznanego nikomu włoskiego projektanta trafić na okładkę magazynu „Time”. W 1982 roku był to największy zaszczyt, tym bardziej że magazyn umieścił go na okładce jako drugiego w historii projektanta, po Christianie Diorze. Jak udało mu się zbudować firmę, w której do końca życia pozostał jedynym udziałowcem? Armani stawiał na doskonałe tkaniny, nienaganne kroje. Wiedział, że idą za tym wielkie pieniądze. Piotr Czaykowski wspomina: „Większość ludzi teoretycznie wie, że luksusowa moda jest droga. Ja też miałem tego świadomość, ale nie wiedziałem dlaczego. Zrozumiałem, gdy zacząłem z tym obcować. W świecie mody 90 procent czasu spędza się na czekaniu. Pamiętam, że czekając na przymiarki, chodziłem po niesamowicie pięknych wnętrzach firmy Giorgia Armaniego. Widziałem każdy detal, dotykałem doskonałych tkanin. Niby wiedziałem, że kaszmir to kaszmir, ale tam zorientowałem się, że kaszmir Armaniego to jest coś więcej. Czułem się, jakbym chodził po muzeum i obcował z największymi dziełami sztuki. A potem, gdy zakładałem te ubrania, czułem, jakby one podnosiły mój potencjał. Upgrade’owały mnie. Zrozumiałem, dlaczego to wszystko tyle kosztuje”. Armani za to rozumiał doskonale, że nie każdego stać na to, co proponuje. Cena sławy Kiedyś powiedział, że w pewnym momencie nie mógł już ryzykować, bo nie mógł sobie pozwolić na brak sprzedaży. Jego projektowanie stało się odpowiedzialnością komercyjną. Przecież w 2019 roku zatrudniał osiem tysięcy osób! Wzrost utrzymywał, wprowadzając coraz to nowe, tańsze linie Emporio Armani, Armani Jeans, bieliznę nocną, kosmetyki, meble. O wyposażeniu wnętrz mówił: „Decyzja założenia marki była podyktowana tym, że nie mogłem znaleźć mebli i akcesoriów, które spełniałyby moje oczekiwania”. Od początku miał pomysł na stworzenie sposobu na życie, w którym wiele elementów połączy się z jego wizją i estetyką, odzwierciedlając jego styl także poza modą. To potwierdza słowa nie tylko ludzi, którzy dobrze go znali, ale również tych, którzy mieli możliwość choć przez chwilę widzieć go przy pracy. O sobie mówił: „Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego wyznaczania sobie nowych celów i ich realizacja to stan umysłu, który nadaje życiu sens”. Jego kolekcje coraz bardziej były wierne jemu samemu, a nie czasom, w których powstawały. Czaykowski wspomina: „Jego kolekcje są niemal identyczne. Żadnych wariactw, niepotrzebnych ozdób. Przez lata niewiele w nich zmieniał. Można się zastanawiać, dlaczego tak się działo i po co?”. Odpowiedź znalazła nieżyjąca już naczelna włoskiego „Vogue’a” Franca Sozzani: „Wielcy projektanci znajdują swój styl i pozostają mu wierni. Skupiają się na nim, a nie na modzie”. Armani pozostał wierny swojemu stylowi przez 50 lat. Pozostał też wierny sobie. Nigdy nawet nie pomyślał o sprzedaży firmy, choć miał wiele propozycji. Wspominał kiedyś: „Jeden z najpotężniejszych bankierów, który pracował dla mnie, spotkał się z trzema inwestorami, którzy chcieli kupić moją firmę. W milczeniu wysłuchał każdego z nich, a na koniec powiedział: »Drodzy panowie, pan Armani nie potrzebuje żadnego z nas«”. Nic dziwnego. Przecież był królem. Był „Re Giorgio”. Więcej o wielkie modzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Longevity nie cofnie czasu, ale zmieni jakość i długość twojego życia
Longevity to coś więcej niż moda – to świadomy styl życia, który pozwala żyć dłużej, zdrowiej i pełniej. Bez obietnicy wieczności, ale z codzienną uważnością na to, co naprawdę ma znaczenie: ruch, sen, relacje, pielęgnację i odżywianie.
Nie gonimy już za nierealną, wieczną młodością. Zamiast tego świadomie wybieramy… zdrowe starzenie. Longevity to najważniejszy trend wellness, dzięki któremu codzienne wybory stają się inwestycją w zdrowe ciało, skórę oraz spokój. Na długie lata. Longevity nie jest obietnicą wieczności, tylko umową z codziennością: żyć dłużej, ale przede wszystkim lepiej. To skupienie na latach, w których naprawdę korzystamy z życia – kiedy ciało jest sprawne, umysł jasny, a relacje karmią, zamiast męczyć. Naukowcy, odwiedzając miejsca, gdzie stulatków jest zaskakująco wielu, widzą ten sam wzór: proste jedzenie, naturalny ruch, rytuały dnia i obecność bliskich ludzi. Geny wyznaczają tło, lecz to styl życia gra pierwsze skrzypce. Dlatego longevity to mniej wyścig z czasem, a bardziej wybór tempa – spokojnego, konsekwentnego, z miejscem na przyjemność. Dieta, która pracuje na przyszłość Najlepszy program długowieczności zaczyna się na talerzu. Im bliżej roślin, tym lepiej: pełne ziarna, strączki, warzywa i owoce tworzą bazę, do której dokładamy ryby, jogurty i odrobinę sera, a zamiast lęku przed tłuszczem – butelkę dobrej oliwy. Taka kuchnia dostarcza polifenoli i antyoksydantów, które cicho, codziennie wykonują pracę na rzecz serca, mózgu, skóry i spokojnego snu, a błonnik karmi mikrobiom, porządkując apetyt i nastrój. Warto doprawiać hojnie ziołami – rozmarynem, oregano, kurkumą – oraz sięgać po orzechy i pestki, które w małej garści niosą sytość i minerały. Sekretem jest też łagodna wstrzemięźliwość – odrobina niedojadania, bez głodówek. Nie bez znaczenia jest także rytm posiłków, przestrzeganie zasad: kolacja jest lżejsza niż obiad, woda zamiast dosładzanych napojów, a jeśli wino, to mały kieliszek do jedzenia, nie zamiast niego. Gotujemy prosto i sezonowo, częściej pieczemy i dusimy, niż smażymy, pozwalając smakom dojrzeć bez pośpiechu. Posiłki celebrujemy, najlepiej w towarzystwie. Wspólny stół bywa równie ważny jak zawartość talerza, bo trawimy nie tylko kalorie, lecz także rozmowy, śmiech i poczucie przynależności. To one budują codzienną odporność i długowieczny spokój. Ruch – zostaje na lata Traktuj mięśnie jak najpiękniejszą biżuterię dojrzałości. To one chronią przed upadkami, wspierają serce i metabolizm, a przy okazji rysują sylwetkę. Warto je budować treningiem siłowym, choćby dwa razy w tygodniu, oraz pielęgnować codzienną wytrzymałość: spacerem, wejściem kilku pięter po schodach, krótką przejażdżką rowerem. To sumy drobnych decyzji, które składają się na zdrową przyszłość: rozgrzewka, kilka skłonów w przerwie, krótkie rozciąganie wieczorem, szklanka wody po treningu, porcja białka na talerzu i sen, który zamienia wysiłek w regenerację. Ciało nie potrzebuje heroizmu, tylko konsekwencji; lepiej iść codziennie przez 30 minut, niż raz w tygodniu biec sprintem do utraty tchu. Najpiękniejsze efekty przychodzą wtedy, gdy ruch staje się stylem życia. Relaks układu nerwowego Warto też pamiętać, że długowieczność nie znosi stałego napięcia. Sen o stałych porach, siedem–osiem godzin głębokiego wyciszenia, jest najcichszą terapią: uspokaja, porządkuje apetyt, wzmacnia odporność. Wieczorny rytuał pomaga ciału zrozumieć, że świat zwalnia: przygaszone światło, odłożony na bok telefon, ciepła kąpiel lub prysznic, kilka stron książki zamiast scrollowania, chwila wdzięczności. Jednak na jawie też warto dodawać krótkie przerwy – wystarczy kilka uważnych oddechów (wypróbuj metodę box breathing), 15-minutowy spacer czy wypicie filiżanki herbaty w skupieniu, bez telefonu, kilka minut ciszy między służbowymi rozmowami. Regularna medytacja, joga, masaż czy ciepła kąpiel – traktuj je nie jako fanaberię, lecz higienę układu nerwowego. Ważne są też relacje: rozmowa, bliskość, wspólne rytuały, regularne spotkania lub choćby rozmowy z przyjaciółmi. Bo samotność postarza szybciej niż metryka! Pamiętaj też, że odpuszczanie części obowiązków nie jest lenistwem, lecz strategią regeneracji; to właśnie w ciszy układ nerwowy uczy się oddychać równym rytmem, a ciało przypomina sobie, jak to jest czuć się u siebie. Pielęgnacja longevity Jeszcze niedawno rynek beauty bazował na obietnicy anti-agingu. Dziś jego miejsce zajmuje skin longevity. Chodzi o przygotowanie się na przyszłość – tak, by wyglądać i czuć się dobrze w każdej dekadzie życia. To długofalowa strategia, nie szybka poprawka. Longevity oznacza dbanie o skórę od środka i na poziomie komórkowym. Kluczowe stają się więc antyoksydanty, filtry UV, peptydy czy retinol – składniki, które nie cofają czasu, ale wzmacniają naturalne mechanizmy ochrony. Pojawiły się też już składniki aktywujące tzw. sirtuiny – enzymy nazywane genami długowieczności, które regulują funkcjonowanie komórek i ich odporność na stres oksydacyjny. Bo celem nie jest już odmłodzenie o 10 lat, ale utrzymanie skóry w jak najlepszej kondycji przez jak najdłuższy czas. Trend ten jest już mocno widoczny na perfumeryjnych półkach i nie tylko tam. Duże koncerny beauty redefiniują swoje strategie na przyszłość. I tak marka Estée Lauder uruchomiła Skin Longevity Institute oraz zebrała zespół ekspertów, by edukować i wspierać badania nad związkiem między wyglądem, witalnością i jakością życia, prowadzone w Stanford Center on Longevity. Z kolei L’Oréal stworzył platformę naukowo-technologiczną Longevity Integrative Science, która dzięki AI, badającej biomarkery i ścieżki starzenia się skóry, skupia się na profilaktyce i regeneracji komórkowej. Tak wygląda przyszłość piękna. Więcej o urodzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu?
Są najlepszymi przyjaciółkami, ale różni je prawie wszystko. Jedna w świecie modowym obraca się od 50 lat. Druga woli skakać ze spadochronem. Jakie są ich modowe (i nie tylko) fascynacje i dlaczego mnóstwo swoich rzeczy matka znajduje w szafie córki? Oto Lidia Popiel – boomerka i jej córka Alex Linda – milenials.
Katarzyna Piątkowska (Viva!Moda): Lidia, usłyszałam o Tobie, że jeśli chodzi o styl, jesteś nonszalancka i swobodnie odważna, ale za kocicę raczej nie dasz się przebrać. Lidia: (Śmiech). Interesuję się modą, bo prawie 50 lat obracam się w tym świecie. Ale nie podążam ślepo za trendami. Obserwuję je, wiele rzeczy mi się podoba, ale nie pędzę od razu po pokazie nowej kolekcji do sklepu i nie uzupełniam szafy. Czasem się sugeruję tym, co zobaczę na wybiegach, ale jeśli coś zmieniam, to nieznacząco. KP: Płaskie buty, prostota, dużo czerni, bez makijażu. Tak można Cię scharakteryzować. Ale widzę, że ten opis doskonale pasuje też do Twojej córki Alex. Alex: To dlatego, że styl mamy mnie inspiruje, choć przez wiele lat nasze modowe wybory były diametralnie różne. Zauważyłam jednak, że z biegiem lat upodabniamy się do siebie. To mama nauczyła mnie, żeby zwracać uwagę przede wszystkim na jakość, wykonanie i materiały. Dzięki temu rzeczy można nosić latami. Możliwe, że to właśnie dlatego często chodzę w tych samych ubraniach. Lidia: Dzisiaj Alex ma na sobie spodnie Magdy Butrym, które są naprawdę wyjątkowe. Zachwycam się. Alex: Co mogę powiedzieć… Ciężko jest przejść obojętnie obok projektów Magdy Butrym (śmiech). Ale i tak więcej rzeczy oddaję i sprzedaję, niż kupuję. KP: Jesteś modową minimalistką? Alex: Ostatnio do tego dążę. Chcę mieć w szafie kilka rzeczy, które lubię i mogę nosić na zmianę. Dzięki temu, gdy wyjeżdżam, mogę wszystko, co mam, zapakować do plecaka. Lidia: Albo uzupełnić rzeczami z szafy matki, która dla odmiany nie pozbywa się niczego (śmiech). Cały czas mam ubrania sprzed wielu lat, na przykład 30-letnią spódnicę Max Mary, która nadal jest w stanie idealnym, i jak wyjdę w niej na ulicę, to nikt się nie zdziwi. Alex: Przed ostatnią podróżą na Sri Lankę przyjechałam do domu rodziców z pustą walizką, a wyruszyłam z wypakowaną po brzegi rzeczami mamy, a co za tym idzie, z jej wspomnieniami i przygodami. Wyruszałam szukać jakiejś części siebie i ten proces był w tym pomocny. KP: Lubisz nosić rzeczy z drugiej ręki? Alex: Lubię nosić czyjeś rzeczy. Czuję wtedy nieswoją nostalgię do wszystkich miejsc, wspomnień, szczęśliwych i smutnych momentów, których dana rzecz była świadkiem. KP: Dzieli Was kilka pokoleń, również w modzie. Alex: Ale w mojej szafie jedna trzecia rzeczy to ubrania mamy. Te, które nosiła, gdy była w moim wieku. KP: Może więc nie chodzi o to, że one wracają do mody, tylko że do nich dorosłaś? Alex: Być może. Ale zobacz, jakie mam szczęście, że mama wszystko chomikuje, w przeciwieństwie do mnie (śmiech). KP: Ty też „dorosłaś” do obecnych czasów. Albo to czasy dogoniły Ciebie. To są Twoje czasy. Lidia: Nigdy w żadnych czasach nie czułam się nieswojo. Ale od trzech lat znów chodzę po wybiegach. I tak, masz rację… ostatnio odkopałam swoje zdjęcie z 1984 roku. Jestem na nim ubrana w czarną spódnicę zrobioną z cienkiej wełnianej chusty, białą koszulową bluzkę i mam narzucone na siebie jeszcze coś czarnego, ale nie pamiętam, co to jest, i wielkie kolczyki. Pomyślałam, że dzisiaj też mogłabym się tak ubrać. Moda zatoczyła koło. KP: Po prostu Twój styl jest ponadczasowy. Stylistka Agnieszka Ścibior mówi, że wybierasz minimalistyczną, ale pełną elegancji klasykę, w której komfort, świadomość siebie łączą się z artystycznym wdziękiem, co podkreśla pewność siebie i niezależność. Alex: To trochę też o mnie. Mówiłam, że się z mamą do siebie upodabniamy (śmiech). Noszę to, co powoduje, że czuję się pewna siebie. Nigdy nie kierowałam się tym, co jest modne, bo szczerze mówiąc, nigdy nie wiem, co jest. Mnie i w drodze na lotnisko, i podczas spaceru z psem można na przykład spotkać w garniturze, bo tak lubię. Lidia: Wszystko, co można założyć rano, można też wieczorem. Alex: Ludzie często pytają mnie, dlaczego się tak wystroiłam. A ja po prostu lubię każdy dzień i każdy chcę celebrować. Chcę się dobrze czuć, więc zakładam takie rzeczy, które współgrają z moim nastrojem. Dlatego wybieram stroje eleganckie, choć może niektórzy nazwaliby je wieczorowymi. Lidia: Lubię takie proste rozwiązania. Do tego samego stroju wystarczy potem założyć inne buty, wziąć inną torebkę i już wygląda się inaczej. I w tym samym stroju, w którym siedzi tu na kawie, może iść na premierę filmu. KP: Macie przyjemność w wyróżnianiu się strojem? Alex: Owszem. I często zaskakuję nie tylko swoje otoczenie, ale również siebie. Lidia: Ja też zawsze to lubiłam. Gdy miałam 13 lat, przerabiałam sobie sukienki, które moja mama dostawała w paczkach z Ameryki, ale już ich nie nosiła. Dawałam im drugie życie. Dzięki temu wyglądałam inaczej niż moje koleżanki. Ale z drugiej strony zazdrościłam im dżinsów, których ja nie mogłam mieć. Takie były czasy. Alex: Bawię się strojami, a mój strój może sprawiać wrażenie, że jest chaotyczny, i dawać poczucie, że nic nie idzie ze sobą w parze. Może to wynika z potrzeby buntu i podkreślenia tego, że każdy z nas jest inny? Nigdy nie czułam się taka jak inni. Raczej sądziłam, że odstaję, mam inne zdanie na każdy temat, inaczej spędzam czas. Moje życie i marzenia kłócą się z tym, co jest uznawane za poprawne. Idę swoją drogą, którą pewnie większość ludzi uznałaby za coś głupiego i nietypowego. KP: Ale mama Cię rozumie? Lidia: Szanuję wszystkie wybory Alex, nie tylko te modowe. Nawet jeśli uważam je za ekstremalne. Alex: Od niedawna skaczę ze spadochronem. Mama, mimo że potwornie się o mnie boi, wspiera mnie, bo widzi, jak dużo radości mi to daje. Lidia: Tak postępują kochający rodzice. Zawsze się dziwię, kiedy widzę, jak rodzice chcą sterować dziećmi według własnego widzimisię i krytykują je i ich wybory. Alex: Ty nie zrobiłaś tego nigdy. Lidia: Nawet wtedy, gdy przyszła paczka z butami, które sama sobie zamówiłaś. Gdy Alex przyszła do mnie i powiedziała, że sama sobie zamówiła buty, pomyślałam, że wkracza w dorosłość, zaczyna kupować sobie rzeczy, w których będzie chciała chodzić. Miała 12 lat. KP: Jak wyglądały te buty? Lidia: Były wysadzane kryształkami i były na wielkiej przezroczystej platformie. Alex: Chyba nie powinnam była ich kupować (śmiech). Nigdy ich nawet nie przymierzyłam. Lidia: Szkoda, że się ich pozbyłyśmy (śmiech). Alex: Mamo! Lidia: Na szczęście rozumiałam, że dzieci muszą eksperymentować z wyglądem. Chcą próbować nowych rzeczy, sprawdzać, co im pasuje, a co nie. Naprawdę wiele rzeczy Aleksandry mi się nie podobało, ale czekałam, aż sama dojrzeje do tego, co jej pasuje, a co nie. Alex: Tak, mama dawała mi wskazówki, ale nigdy nie narzucała mi swojego zdania. A przecież miała swój styl i obracała się w świecie mody. KP: Trafiłaś do niego, gdy miałaś 17 lat. Lidia: Przez przypadek, bo przyjaźniłam się z fotografami i ludźmi mody. Włóczyłam się z nimi to tu, to tam. Któregoś dnia potrzebowali modelki, a że ja byłam obok, zaproponowali mi udział w sesji. Potem był kolejny raz i kolejny i jakoś tak poszło. Muszę przyznać, że mój świat to bardziej świat fotografii, ale nie da się ukryć, że ten modowy też jest dla mnie niezwykle ważny. KP: Dlaczego więc zajęłaś się fotografią? Lidia: Szybko stałam się za stara na bycie modelką. Nie rozumiem, dlaczego wszystkie godziłyśmy się na te opresyjne działania. Ale tak było. Gdy trzy lata temu okazało się, że mogę wrócić, ucieszyłam się. Świat mody zaakceptował w końcu to, że ludzie się starzeją, ale nie stają się przez to mniej atrakcyjni czy interesujący. A przy okazji… mogę sobie dorobić do emerytury. Pomyśl, jakie tytuły artykułów mogłyby się pojawić – „Emerytka na wybiegu” (śmiech). Podobają mi się dzisiejsze czasy, w których nie odrzucają i nie marginalizują z powodu wieku. Świat jest różnorodny. A ja trafiłam na ludzi, którzy sprawili, że świat mody otworzył się na tę różnorodność. Dzisiaj sporo pracuję na wybiegach, pozuję podczas sesji zdjęciowych. Ale wcześniej, przez dobrych kilkanaście lat często robiłam jakieś edytoriale, byłam kilka razy w VIVIE! w setach modowych i w innych gazetach. Byłam zapraszana do pracy przy kolekcjach Ani Kuczyńskiej, Łukasza Jemioła, Nenukko. Alex: Nie odnajduję się w tym świecie, który mama tak lubi. Kiedyś chciałam, żeby mnie interesował, ale wydał mi się powierzchowny i pusty. Jest w nim oczywiście dużo piękna i historii, w której można się zatracić, ale też fałszu, który trzeba umieć oddzielać od prawdy. Może po prostu miałam styczność z nieodpowiednimi ludźmi bądź sytuacjami… Czuję się dobrze wśród tych, którzy nie patrzą na mnie przez pryzmat wyglądu i wyborów, jakich dokonuję. Oni widzą, jakim człowiekiem jestem naprawdę. W świecie mody tego nie znalazłam, więc postanowiłam pozostać w bezpiecznej odległości, delektując się tym światem z dystansu, na swój sposób. Poza tym jest on bardzo medialny. Osobie skrytej i w pewien sposób nieśmiałej trudno jest się w nim odnaleźć i czuć komfortowo. Lidia: Tak, akurat ty chyba trafiłaś na złe sytuacje. A świat mody to po prostu biznes. I ogromne pole dla utalentowanych ludzi, artystów. Alex: Wiem, że są osoby, które dobrze się w nim czują, ale to nie jestem ja. Lidia: Ja za to na wybiegach czuję się bardzo dobrze. Śledzę trendy, lubię nowości. Lubię też ludzi, którzy mają związek ze światem mody, bo są poszukujący i odważni. Bez nich normalny świat wyglądałby marnie i nijako. Alex: Kiedyś, gdy ty pracowałaś jako modelka, wszystko działo się wolniej, a to, co modne, można było zobaczyć tylko w gazetach. Trendy miały czas, żeby dojrzeć, a ubrania często towarzyszyły człowiekowi przez lata. Było tak, jak mama opowiadała – babcia miała sukienki, które później mama przerabiała dla siebie. Dziś moda zmienia się w ogromnym tempie. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki i równie szybko znika. KP: Nie uległyście szybkiej modzie? Lidia: Nie kupuję dużo rzeczy, choć wiele mi się podoba. Teraz zachwycam się tym, że dzięki nowym trendom nastąpiła zmiana proporcji w sylwetkach. Uwielbiam te wszystkie żakiety czy bluzki je naśladujące, dekonstrukcje, powłóczyste, rozbudowane doły, nowoczesne tkaniny. KP: Jakie masz perełki w szafie? Lidia: Perły oczywiście (śmiech). KP: Podobno to jest charakterystyczna ozdoba Twojego pokolenia. Lidia: Dokładnie tak, a ja lubię je nosić „po mojemu”, czyli albo w dużej ilości, albo w stylu Vivienne Westwood, albo w połączeniu z bursztynem, albo łańcuchami. U mnie na pierwszym miejscu jest bursztyn, a na drugim perły. Mam też plastikowe rzeczy, które z kimś albo z czymś mi się kojarzą. Alex: Ja za to nie mam nic plastikowego. Lidia: Wszystko to, co mamy, mówi o nas, o czymś przypomina, nawiązuje do trendów, wydarzeń, spotkań. Dzięki ubraniom przekazujemy informacje o sobie, swoim nastroju, swojej postawie, poglądach. Ubraniem możemy pokazać przynależność do jakiejś grupy społecznej albo to, że idziemy totalnie pod prąd. Alex: Dla niektórych ubrania są tylko czymś, co utrzymuje w cieple, czyli sposobem na przetrwanie. Nie dla mnie, bo uważam, że jesteśmy tym, co przeżyliśmy, a moda daje możliwość pokazania, co nam w duszy gra. We mnie na przykład jest bardzo dużo światła i miłości do świata, ale to mrok zazwyczaj próbuje wydostać się na zewnątrz mnie. Bawię się więc z mrokiem ciemnymi kolorami, skórą, koronką. Lubię elementy charakterystyczne dla subkultur. Eksploruję kobiecą sensualność i elegancję i dodaję jej pazura. Fascynuje mnie moja drapieżna strona i to, jak ubrania sprawiają, że mogę to bardziej w sobie poczuć. A styl… pewnie jestem gdzieś pomiędzy Saint Laurentem, Yohji Yamamoto, no name topem z vinted za złotówkę, tym, co znajdę w podróży, a rzeczami od ludzi, których chcę mieć zawsze w sercu – na przykład rodziców. Od nich mam najcenniejsze rzeczy. Tekst: Katarzyna Piątkowska Zdjęcia: Mateusz Stankiewicz/Feed Me lab Stylizacje: Agnieszka Ścibior Makijaż: Cincior Fryzury: Kacper Rączkowski Produkcja: Paulina Aleksiejuk-Lewandowska, Wojciech Klauze Za pomoc w realizacji sesji serdecznie dziękujemy Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Pełny wywiad autorstwa Katarzyny Piątkowskiej znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Ta maseczka wygląda jak z filmów sci-fi, ale wystarczą 3 minuty dziennie, by odmłodzić skórę
Maski LED do twarzy to jeden z największych hitów nowoczesnej pielęgnacji. Choć wyglądają jak gadżet z przyszłości, ich działanie opiera się na solidnych naukowych podstawach. Dzięki technologii wykorzystywanej wcześniej przez NASA, dziś w domowym zaciszu można osiągnąć efekty porównywalne z profesjonalnymi zabiegami kosmetycznymi. Co potrafi ta niepozorna maseczka i dlaczego pokochały ją kobiety na całym świecie?
Czy wiesz, że już trzy minuty dziennie wystarczą, by skóra po dwóch tygodniach była odmłodzona? A wszystko za sprawą masek LED, które nie tylko wyglądają futurystycznie, ale też gwarantują świetlaną przyszłość twojej skórze – gładkość, jędrność, blask i zero niedoskonałości. W świecie świadomej pielęgnacji, w którym liczy się zarówno skuteczność, jak i codzienna dostępność, maski LED zajmują coraz mocniejszą pozycję. Nie przypominają tradycyjnych kosmetyków – wyglądają raczej jak urządzenia z planu filmów science fiction – ale właśnie w tej technologicznej formie kryje się ich siła. Terapia światłem, przez lata zarezerwowana wyłącznie dla specjalistycznych gabinetów, dziś bez problemu mieści się w domowej szufladzie. Spełnione obietnice Technologia ta ma swoje korzenie w badaniach NASA, w których czerwone światło wykorzystywano do przyspieszania gojenia się ran i wspomagania regeneracji tkanek. W jednym z testów udowodniono, że gojenie się ran przyspieszało nawet o 50 procent, a regeneracja tkanek miękkich była szybsza o 40 procent. W zastosowaniach kosmetycznych te same mechanizmy odpowiadają za odbudowę skóry i zmniejszenie stanów zapalnych. Maski LED do domowego użytku działają po cichu, ale skutecznie. Nie złuszczają naskórka, nie ingerują mechanicznie w tkanki, nie wywołują też zaczerwienienia ani dyskomfortu, który często towarzyszy bardziej inwazyjnym metodom. To pielęgnacja w pełni nieinwazyjna, a jednocześnie skuteczna – działająca w rytmie skóry i wspierająca jej naturalne procesy regeneracyjne. Ich siła tkwi w wykorzystaniu różnych długości fal światła. Czerwone i bliskie podczerwieni NIR przenikają w głąb skóry, pobudzając produkcję kolagenu i elastyny – dwóch kluczowych składników odpowiadających za jędrność i gęstość skóry. Staje się ona bardziej napięta, widocznie wygładzona, o wyrównanym kolorycie. Efekty są udokumentowane: w badaniu przeprowadzonym przez markę Foreo okazało się, że stosowanie maski zmniejsza zmarszczki o 32 procent i poprawia elastyczność zaledwie w dwa tygodnie! Ale to nie wszystko. Te nowoczesne urządzenia dysponują także innymi rodzajami światła, które odpowiadają na poszczególne potrzeby skóry: niebieskim (zmniejsza trądzik i ukrywa przebarwienia), zielonym (wyrównuje koloryt), pomarańczowym (poprawia teksturę), żółtym (łagodzi zaczerwienienia), fioletowym (zmniejsza plamy starcze i hiperpigmentację) oraz cyjanowym (łagodzi i koi). Prawdziwy luksus Dzięki połączeniu tak wielu rodzajów światła LED jeden sprzęt potrafi odpowiadać na różne potrzeby skóry – od redukcji zmarszczek przez poprawę jędrności aż po łagodzenie stanów zapalnych czy trądziku, a więc może być stosowany przez kilku domowników. Maski są tak zaprojektowane, by ich noszenie było wygodne, a niektóre, jak FAQ, są nawet w pełni elastyczne i dopasowują się do kształtu twarzy lub dekoltu czy dłoni. Do tego wystarczy zaledwie od 3 do 10 minut dziennie, 3–5 razy w tygodniu, by w ciągu dwóch tygodni zobaczyć realne efekty. Więc choć te najbardziej polecane przez ekspertów maski LED kosztują, bagatela, od 2 do nawet 3 tysięcy złotych, to ich zakup może być opłacalny. Szczególnie jeśli podsumuje się liczbę zabiegów gabinetowych versus domowych z zastosowaniem światła LED. Nic więc dziwnego, że urządzenia te stają się atrakcyjną alternatywą dla zabiegów wymagających igły czy lasera. To technologia, która łączy wygodę stosowania w domowym zaciszu z efektami zbliżonymi do tych uzyskiwanych w gabinetach. Więcej o urodzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Szafa Natalii Klimas skrywa więcej niż ubrania. Ten jeden element buduje cały look!
Szafa Natalii Klimas to nie tylko zbiór ubrań, ale scena, na której aktorka gra główną rolę. Każdy element ma tu znaczenie, ale to właśnie jeden detal buduje cały look. Sprawdź, co znajduje się w jej garderobie i dlaczego biżuteria vintage mówi więcej niż modne trendy.
Długo żyła między światami. Z jednej strony – aktorstwo, które dawało jej poczucie sensu i przynależności, z drugiej – codzienność, w której musiała budować siebie od nowa. Jeszcze kilka lat temu Natalia Klimas mówiła o tęsknocie za rolami, które się nie wydarzyły, za sceną, której nagle zabrakło. Dziś mówi wprost: scena, na której gra, to jej szafa. I to ona jest reżyserką każdego dnia. „Ja dyktuję warunki. Jestem aktorką, reżyserem, oświetleniowcem i kostiumografem w jednym”, śmieje się. Instagram @nataliaklimas, który stał się jej zawodową przestrzenią, traktuje jak plan filmowy. Ale to plan, w którym scenariusz pisze wyłącznie ona. Każdy poranek zaczyna od wyboru kostiumu. Nie z teatralnego magazynu, tylko z własnej garderoby. To on jest odbiciem emocji. Czasem jest to eklektyczna marynarka vintage, innym razem dres i wyraziste klipsy Chanel, a czasem prosta biała koszula. W tych małych decyzjach kryje się coś, czego długo szukała w aktorstwie – poczucie sprawczości. Bo tu nikt nie decyduje za nią. Moda to emocje „Mój styl jest powiązany z moją tożsamością i emocjami. To, jak się ubieram, odzwierciedla mój stan ducha”, tłumaczy. Ubranie jest dla niej językiem: kolorem przełamuje gorszy dzień, mocną marynarką dodaje sobie pewności, koronkowym kołnierzykiem łagodzi przekaz, gdy trzeba iść „miękko”. „W końcu nabrałam odwagi, żeby być sobą – to się skleiło we mnie około czterdziestki”, przyznaje. Wcześniej szukała różnych dróg, ale dopiero niedawno poczuła, że mówi własnym modowym głosem. To nie jest estetyka minimalistyczna, choć mama Natalii, projektantka Joanna Klimas, była ikoną polskiego minimalizmu lat 90. Natalia świadomie odkleja się od „czarnej Warszawy” – lubi mieszać, łamać konwencje, dorzucać kolor i przymrużenie oka. „Kiedy cała Warszawa chodzi na czarno, ja już nie chcę wyglądać jak wszyscy”, mówi. Do dresów dorzuca więc torebkę Lady Dior, a do T-shirtu – perłowe klipsy. Szafa z historią W jej garderobie są rzeczy, które mają duszę. Najważniejsza – biało-czarna suknia uszyta przez mamę na Flesz Fashion Night. W środku – zmyślny gorset, „harmonijka”, która rzeźbi sylwetkę. „W tej sukni czułam się jak Sarah Jessica Parker w kreacji Oscara de la Renty. To było coś magicznego”, wspomina. Suknia wisi w pokrowcu jak trofeum i przypomnienie: moda w życiu Natalii zawsze była emocją, historią, przeżyciem. Drugim skarbem jest Lady Dior – marzenie dojrzewające latami. „Miałam wrażenie, że na tę torebkę trzeba wiekowo zasłużyć. W końcu ją kupiłam – czarną, lakierowaną, w rozmiarze medium, z szampańskimi okuciami. I noszę ją do dresów. Bo z elegancką sukienką robi się zbyt poważna”, śmieje się. Siła biżuterii Właśnie tak traktuje biżuterię – jako kapitał stylu i emocji jednocześnie. W praktyce oznacza to prostą zasadę: czasem jeden mocny element robi cały look. Biały T-shirt (najchętniej COS), dżinsy, świetna marynarka i „te klipsy” – i gotowe. Taki strój działa w kadrze i poza nim – jest fotogeniczny, a jednocześnie nie krępuje. Nic dziwnego, że to właśnie biżuteria tak często wyznacza rytm jej stylizacji. Rytm codzienności Choć szafa Natalii pełna jest perełek od Diora, Saint Laurent czy Loewe, codzienność wygląda inaczej – i jest znacznie bardziej pragmatyczna. Rano Natalia odwozi córeczki do przedszkola w białych new balance’ach, które nosi od lat. Do tego prosta koszulka, oversize’owa marynarka i wielka torba, w której mieści się cały poranny chaos: przekąski, notatnik, komputer. Taki zestaw to jej codzienny uniform – prosty, szybki, wygodny, a przy tym dający poczucie, że wygląda dobrze i jest „gotowa do akcji”. „Lubię rzeczy, które robią robotę. Czasem to po prostu koronkowy kołnierzyk, który zakładam do T-shirtu, i od razu look nabiera charakteru. Wystarczy mały akcent, żeby poczuć się dobrze ubranym”, mówi. Garderoba – metoda Za pozorną swobodą stoi metoda. Natalia dzieli rzeczy według „ról”: praca (dżinsy, marynarki, sneakersy), logistyka (oversize i pojemność), spotkania (sukienka, obcas), wieczór (skóra, czerwona szminka). Dzięki temu nie traci czasu i od razu wie, po co sięgnąć. Regularnie robi przeglądy: przesuwa akcenty sezonowe, odkłada „do przeróbki”, wystawia na Vinted to, co przestało z nią „grać”. Jeśli coś przez kilka tygodni nie wychodzi z szafy – znak, że pora się pożegnać. Ten rytm utrzymuje porządek i… spokój głowy. W domu nie ma „byle czego”. Rozciągnięte dresy i stare T-shirty nie istnieją w jej słowniku. „Ubranie do domu też ma mieć jakość, bo przede wszystkim ubieramy się dla siebie”, mówi. Szafa jako scenografia Jej garderoba działa jak mała scenografia dnia. Na półce stoją dwie ulubione pouch od Loewe – miękkie, „kinetyczne”, które pięknie „pracują” w ruchu i mieszczą pół życia. Obok leżą okulary Oscar Magnuson, dalej – skórzana kurtka Monday Artwork, mokasyny Hereu i vintage’owa torebka Saint Laurent, której patyna tylko dodaje charakteru. Między perfumami lubi mieć coś cytrusowego; na co dzień sięga po L’Eau des Hespérides Diptyque – zapach, który otwiera poranek jak świeży akord. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale nic się nie narzuca: scenografia ma wspierać, a nie dominować. Podróże i inspiracje Inspiracje przywozi raczej w pamięci niż w walizce. Obserwuje ludzi – jak noszą objętości, jak zestawiają faktury, jak jeden detal potrafi zmienić ton całej stylizacji. Nie kupuje pamiątek z podróży w postaci ubrań, które tracą sens po powrocie do Warszawy. Zamiast tego przywozi inspiracje – sposób, w jaki kobiety w Kopenhadze łączą kolory z humorem albo jak nowojorczanki traktują marynarkę niczym zbroję i noszą ją z nonszalancją. Haft i rękodzieło Jest jeszcze coś, co wyróżnia jej styl – rękodzieło. Natalia od lat haftuje i mówi o tym jak o własnej medytacji: „To zajęcie, które uspokaja głowę i pozwala skupić się na detalu”. Ma sporą kolekcję haftowanych i szydełkowych kołnierzyków – jedne kupione na targach rzemiosła, inne zrobione przez przyjaciółki. „Najprostszy zestaw plus taki kołnierzyk – i od razu całość staje się osobista, inna niż wszystkie”, tłumaczy. Filozofia zakupów Natalia ma alergię na mikrotrendy. „Nie kupiłam hitowych jelly flats – wszyscy je mieli, a ja czułam, że to za chwilę zniknie. Nie chcę wyglądać jak z jednej sztancy”, mówi bez wahania. Kupuje rozsądnie i szybko sprzedaje to, co nie „pracuje”. Vestiaire Collective czy Vinted to dla niej kopalnie perełek: marynarki, żakiety, biżuteria, które potem przerabia i daje im drugie życie. Lubi zamówić, spokojnie przymierzyć w domu z tym, co już ma, i dopiero wtedy zdecydować. Komfort to luksus Kiedyś luksusem wydawał się sam logotyp. Dziś – komfort i jakość. Dobre dżinsy, miękka wełna, która nie gryzie, bawełna, która trzyma formę po praniu, buty, w których można przejść całe miasto. „To jest mój luksus – że o 16.30 mogę odebrać dzieci i dalej czuć się dobrze w tym, w czym byłam od rana”, mówi. Dla Natalii moda nie jest obsesją ani wyścigiem za trendami, ale osobistą narracją. Każdy element w jej szafie niesie ładunek emocji i wspomnień, a codzienne wybory stają się małymi deklaracjami. To one nadają rytm dniu – od porannego uniformu po wieczorne stylizacje z przymrużeniem oka. Jej garderoba nie jest muzeum ani katalogiem, tylko żywą opowieścią, która zmienia się razem z nią. „Ubranie to dla mnie język emocji. Dzięki niemu mogę wybrać, jaką wersję siebie pokażę światu – i to jest moja wolność”, mówi. I dodaje z uśmiechem: „Moda daje mi poczucie, że to ja dyktuję warunki. To takie moje małe supermoce”. Pełny artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Kurt Cobain, Lorde i Twoja babcia. Co łączy ich styl? Ten modowy trend znowu wraca
Normcore wraca z pełną siłą – ale w nowej, świadomej odsłonie. Kurt Cobain, Lorde, a nawet Twoja babcia stają się ikonami stylu, który udaje, że nie chce być modny, a jednak staje się głosem pokolenia. Zwyczajność nigdy nie była tak stylowa.
Oversize’owy T-shirt, sprane dżinsy, trampki. Moda nie potrzebuje już blichtru, by robić wrażenie. W świecie przesytu, hałasu trendów i agresywnych logotypów, najgłośniejszy manifest to… brak manifestu. Moda na (nie)modę, czyli estetyka normcore, zamienia codzienność w język stylu. Gdy po latach dominacji sneakersów kolekcjonerskich i ekstrawaganckich stylizacji nadszedł czas na luz i wygodę, normcore ponownie wszedł na modową scenę – tym razem bez krzyku, za to z siłą milczenia. Pojęcie normcore pojawiło się już w 2014 roku i początkowo traktowane było jako ironiczna zabawa z modą. Dziś to świadomy wybór – moda, która nie epatuje, ale daje przestrzeń osobowości. Kult autentyczności: Kurt Cobain, Lorde i estetyka niedoskonałości Wbrew pozorom normcore ma swoje ikony. Jedną z nich był Kurt Cobain – jego kardigan, sprany T-shirt i znoszone dżinsy podczas koncertu MTV Unplugged z 1993 roku przeszły do historii nie tylko muzyki, ale i mody. Cobain uczynił z niedoskonałości swoją siłę – grunge'owy uniform stał się inspiracją dla całego pokolenia. Winona Ryder w za dużych marynarkach i Steve Jobs w czarnym golfie Miyake, Levi’sach 501 i butach New Balance to kolejne przykłady stylu, który miał mówić: „nie potrzebuję niczego więcej”. Współczesną twarzą normcore 2.0 jest Lorde. Nowozelandzka artystka od początku kariery wybierała ascetyczne formy – ciemne sylwetki, ciężkie buty, minimalizm. Jej występy w prostych stylizacjach – od garnituru po suknię z drugiej ręki – stały się równie ikoniczne jak kardigan Cobaina. Nowa ikona stylu? Twoja babcia i second-handowy cardigan Dziś inspiracją mogą być nie tylko gwiazdy lat 90., ale także… babcia. Kampanie modowe stylizowane na rodzinne albumy, swetry z drugiej ręki, retro dżinsy czy cerowane dziury mówią więcej niż luksusowy płaszcz z logiem. Marki takie jak Uniqlo, Arket czy Levi’s promują nostalgiczną estetykę – ubrania, które wyglądają jak z domowej szafy, nabierają nowej wartości. Moda codzienna staje się manifestem. Prosta koszulka, biały tank top, klasyczne trampki – to nie tło, to deklaracja: „niczego nie muszę”. Dlaczego moda codzienna staje się luksusem? W świecie idealnych zdjęć z Instagrama perfekcja przestała budzić emocje. Dziś walutą jest autentyczność – niedoskonałość, która wygląda jak wspomnienie. Oversize’owe swetry, rozmazany makijaż, buty z przetarciami – tak dziś wygląda najnowsza definicja luksusu. Projektanci i marki idą za tym głosem. Bottega Veneta pokazuje torby bez logotypów, Saint Laurent ubiera kobiety „zmęczone życiem”, Prada łączy koronki z wojskowymi kurtkami, a Marc Jacobs lansuje kampanie bez grama efektu. To codzienność podniesiona do rangi sztuki użytkowej. Normcore jako społeczna i etyczna odpowiedź na czasy przesytu Za (nie)modą kryje się więcej niż tylko estetyka. To również głos pokolenia, które nie chce już biegać za trendami. Normcore oznacza mniej zakupów, większą trwałość, neutralność kolorów i krojów. Marki takie jak Everlane, Arket czy Sézane stawiają na transparentność i wielosezonowość. To także reakcja na zmęczenie – pandemią, nadmiarem bodźców, kryzysem klimatycznym. Styl normcore mówi: możesz być częścią mody, nawet jeśli nie masz niczego spektakularnego. Moda nie musi krzyczeć – wystarczy, że będzie obecna. Cicha, ale konsekwentna. Zwyczajna, ale świadoma. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Zamień kremy na kamień! Gua sha rzeźbi twarz i rozświetla skórę
Gua sha i rollery do twarzy to nie chwilowa moda, lecz powrót do korzeni pielęgnacji. Oparte na starożytnej tradycji narzędzia z kamienia zmieniają podejście do urody – działają odmładzająco, relaksująco i przywracają cerze naturalny blask. Dowiedz się, jak działają i jak je stosować.
W świecie definiowanym przez szybkie tempo i wysokie oczekiwania luksusem jest… prostota. Właśnie dlatego kamienne sua sha i rollery przestają być tylko modnymi gadżetami. A wykonywane nimi masaże stają się dziś świadomą praktyką slow beauty. W świecie pełnym pośpiechu i nadmiaru bodźców coraz więcej kobiet sięga po rytuały, które nie tylko poprawiają wygląd, ale też wprowadzają spokój i harmonię do codziennej rutyny. Rollery do twarzy i płytki gua sha, choć dla wielu są symbolem trendu wellness, w rzeczywistości łączą wielowiekową tradycję i współczesną potrzebę świadomej pielęgnacji. To narzędzia, które pozwalają zatrzymać się na chwilę i dotknąć urody w jej najczystszej, naturalnej formie. Gua sha i rollery – powrót do źródeł naturalnej pielęgnacji Choć wiele z nas zdążyło już poznać rollery do twarzy jako jedno z najnowszych must have w codziennej pielęgnacji skóry, to ich historia sięga daleko wstecz. Pomimo że dzisiaj łączymy je z eleganckimi, nowoczesnymi rozwiązaniami kosmetycznymi, to ich korzenie tkwią w starożytnych tradycjach. Chińska medycyna ludowa, która od wieków czerpała inspirację z natury, wykorzystywała różne kamienie szlachetne do codziennego masażu twarzy i ciała. Rollery były wówczas częścią rytuałów, które miały na celu poprawę zdrowia, harmonizację energii ciała oraz wspomaganie procesów regeneracyjnych. Podobnie płytki gua sha, które wywodzą się z tej samej tradycji. Termin „gua sha” dosłownie oznacza „zdrapywanie” (gua) i „zaczerwienienie” (sha), co odnosi się do procesu stosowanego w tradycyjnej chińskiej medycynie, polegającego na użyciu kamiennego narzędzia do „zdrapania” skóry w celu poprawy krążenia i usuwania toksyn. Choć płytki gua sha stosowane były pierwotnie na całym ciele, w ostatnich latach ich popularność wzrosła w pielęgnacji twarzy i są dziś narzędziem, które rzeźbi ją niczym dłuto artysty. Siła gua sha tkwi w prostocie – wystarczy kilka świadomych ruchów, by uruchomić naturalne procesy odnowy skóry. Rollery zyskiwały popularność wcześniej, bo już w XX wieku, szczególnie na zachodzie Europy, zgodnie z rosnącym zainteresowaniem filozofią ajurwedyjską i różnymi praktykami wellness. Dlatego też współczesne modele rollerów do twarzy stały się nieodłącznym elementem obecnej pielęgnacji. Materiał, z którego wykonane są narzędzia, nie jest przypadkowy. Jadeit koi i chroni, różowy kwarc regeneruje i wspiera produkcję kolagenu, a ametyst oczyszcza i łagodzi stany zapalne. Każdy z tych kamieni wnosi do rytuału inny wymiar – terapeutyczny i symboliczny zarazem. Wybór narzędzia staje się więc nie tylko kwestią estetyki, ale i intencji, jaką chcemy nadać pielęgnacji. Dotyk, który odmładza Rollery działają jak delikatny masażer, poprawiający mikrokrążenie i redukujący poranną opuchliznę. Regularne stosowanie sprawia, że skóra staje się lepiej dotleniona i promienna. Płytka gua sha idzie krok dalej – jej precyzyjne ruchy angażują mięśnie, rozluźniają napięcia i wspomagają drenaż limfatyczny. „Już po pierwszym masażu wykonanym gua sha twarz wygląda bardziej świeżo, a przy regularnym stosowaniu widocznie poprawia się jej owal i jędrność”, mówi Magdalena Wilkowski, główny kosmetolog marki Danucera, która zaleca stosowanie gua sha w codziennej pielęgnacji jako uzupełnienie działania kosmetyków. Jak stosować gua sha i jakie kosmetyki dobrać? Kluczowym elementem skutecznego masażu jest odpowiedni poślizg. „Bez właściwej bazy kamień może podrażnić skórę i zamiast pomagać, przynieść efekt odwrotny”, podkreśla Magdalena Wilkowski. „Doskonałym wyborem jest Cerabalm marki Danucera – bogaty balsam, który w kontakcie ze skórą zmienia się w olejek, a pod wpływem wody w łatwo zmywalną emulsję. Zawiera olejek z rokitnika, meadowfoam, olejek z hibiskusa oraz składniki kojące, takie jak cynk, miedź i rozmaryn, zapewniając regenerację i elastyczność skóry. Drugim produktem, który sprawdza się podczas masażu, jest Master Mask. Jego gęsta, kremowo-żelowa konsystencja nie wchłania się zbyt szybko, gwarantując komfortowy poślizg. Dzięki probiotykom, witaminom C i E, mikroalgom oraz proteinom roślinnym maska odżywia, wzmacnia i nadaje skórze blask. Połączenie obu kosmetyków działa jak duet idealny – intensywny, a jednocześnie łagodny”, dodaje. Można stosować też klasyczne olejki (z winogron, jojoba, różany lub migdałowy, szczególnie polecany do skóry wrażliwej), a także serum olejowe lub olejki w kremie. Sprawdzi się też bogatszy krem lub maska do twarzy, ale tylko pod warunkiem że jest dość tłusta i nie wchłonie się zbyt szybko. Dalszy ciąg artykułu o technikach masażu przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Zapomnij o sieciówkach. Gwiazdy wybierają ten jeden błyszczący sekret!
Rihanna nosi broszki sprzed 80 lat, Dua Lipa wybiera chokery w stylu art déco, a kolekcjonerzy płacą fortunę za pierścionki z czasów Grace Kelly. Biżuteria vintage właśnie przeżywa swój złoty comeback!
To, co stworzono dekady temu, dziś staje się symbolem luksusu, indywidualizmu i kunsztu, którego nie da się odtworzyć. Biżuteria vintage znów błyszczy — na czerwonym dywanie, na aukcjach i w domowych szkatułkach. Biżuteria, która nie zna czasu Świat mody przesycony jest nowością. Sezon goni sezon, trendy zmieniają się szybciej, niż zdążymy się z nimi oswoić. A biżuteria vintage? Istnieje w innym rytmie — ponadczasowym. Jak dobrze napisany wiersz, czytany na nowo przez kolejne pokolenia. – Aby sklasyfikować biżuterię jako vintage, musi mieć co najmniej 20–30 lat – wyjaśnia Jagoda Maruda, założycielka marki Jagg. Wyróżnia się biżuterię dawną (sprzed 1962 roku) i antykwaryczną (ponad 100 lat). Ale nie o definicje tu chodzi, tylko o unikalność — pojedyncze egzemplarze, limitowane serie, ślady dawnych mistrzów jubilerstwa. Historia zapisana w kamieniach Biżuteria vintage to wizualny alfabet dawnych epok. Każda dekada miała swoje formy, techniki, symbole: Lata 20. i 30. – art déco: geometria, diamenty i kolor, rytm jazzu i emancypacja. Lata 40. i 50. – glamour retro: złote bransolety, kwiaty, kolorowe kamienie, radość życia. Lata 60. i 70. – bunt i kreatywność: kosmiczne inspiracje, modernizm, popkultura. Elizabeth Taylor, Jackie Kennedy – to ikony, które uczyniły biżuterię kluczowym elementem stylu. A każda epoka niosła ze sobą także wyjątkowe techniki rzemieślnicze, dziś już często zapomniane. – Dawne techniki jubilerskie, często bardzo skomplikowane, dziś nie są już stosowane – dodaje Maruda. – To właśnie ręczny kunszt nadaje im wartość. Nazwiska, które rozpalają emocje Cartier, Van Cleef & Arpels, Tiffany & Co., Boucheron, Bulgari – to domy, które stworzyły nie tylko biżuterię, ale też historię. Ich dzieła osiągają dziś rekordowe ceny. – Biżuteria art déco z lat 20. i 30. cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem kolekcjonerów – zauważa Aleksandra Kasprzyńska, ekspertka DESA Unicum. A wszystko, co gwiazdy pokazują na ekranie czy czerwonym dywanie, natychmiast przekłada się na rynek. Po premierze „Wielkiego Gatsby’ego” styl art déco wrócił na salony, a serial „The Crown” przypomniał świat królewskich klejnotów. Kapsuła emocji i luksusu Biżuteria vintage to nie tylko estetyka – to emocje, wspomnienia, historia. Może być pamiątką rodzinną, talizmanem, symbolem miłości. Dla wielu właścicieli to część ich tożsamości. W kolekcji Jagody Marudy znajdziemy nie tylko XIX-wieczne bransolety i mikromozaiki, ale też osobiste skarby – jak wisiorek z Buddą dla córki. Autentyczność – najcenniejsza wartość W świecie pełnym podróbek i retroinspiracji tylko eksperci potrafią rozpoznać oryginał. Liczą się detale: probiercze cechy, kształty opraw, rodzaje szlifów. – Certyfikaty są niezwykle ważne – mówi Maruda. – To dowód, że bierzemy odpowiedzialność za to, co sprzedajemy. Jak odróżnić stylizowaną biżuterię z lat 80. od prawdziwego art déco z lat 20.? Tylko doświadczeni rzeczoznawcy potrafią to rozpoznać, często dzięki analizom laboratoryjnym. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Pilates to znacznie więcej niż tylko ćwiczenie ciała. To forma medytacji w ruchu, dzięki której wsłuchasz się w siebie i obniżysz poziom stresu.
Wyobraź sobie trening, który jednocześnie wzmacnia ciało, wycisza umysł i pomaga odzyskać równowagę w świecie pełnym bodźców. Taki właśnie jest pilates przy ścianie – nowy, łagodny, ale skuteczny sposób na ruch, który nie tylko poprawia postawę i redukuje ból pleców, ale też działa jak medytacja w ruchu. Bez stresu, bez pośpiechu, we własnym tempie – tylko Ty, Twój oddech i siła wewnętrznej koncentracji.
Pilates to znacznie więcej niż tylko ćwiczenie ciała. To forma medytacji w ruchu, dzięki której wsłuchasz się w siebie i obniżysz poziom stresu. W dobie, w której wszyscy żyjemy w biegu, zbyt często zapominamy o jednym z najcenniejszych skarbów, jakim dysponujemy – o naszym ciele. Codzienne wyzwania związane z pracą i obowiązkami powodują, że często nie mamy czasu ani przestrzeni na prawdziwy odpoczynek. Każdy dzień wypełniają miliony bodźców – od powiadomień w mediach społecznościowych po niekończące się zobowiązania zawodowe. W tym gąszczu bodźców łatwo zapomnieć, jak ważne jest, by na chwilę się zatrzymać, wsłuchać w siebie i zadbać o swoje ciało oraz umysł. Tu z pomocą przychodzi pilates – trening, który nie tylko przywraca równowagę fizyczną, ale także umożliwia wewnętrzną ciszę, tak bardzo potrzebną w naszym zdominowanym przez hałas świecie. „To taka chwila tylko dla siebie. Świadomy oddech i spokojny rytm ruchu sprawiają, że ciało i głowa pracują razem. Znika napięcie, pojawiają się koncentracja i spokój, a jednocześnie czujemy ogromny zastrzyk energii”, podkreśla Ola Żelazo, trenerka jogi i pilatesu, którą na Instagramie obserwuje 217 tysięcy osób, a jej filmy instruktażowe o pilatesie dla początkujących na YouTubie mają ponad 2 miliony wyświetleń. Pilates, który uspokaja ciało i głowę Choć pilates jest od lat popularną formą aktywności fizycznej, obecnie zdobywa jeszcze większe uznanie. Dlaczego? Bo wcale nie trzeba zapisywać się na zajęcia grupowe. Wystarczy podstawowy sprzęt w domu, taki jak mata, gumy i ewentualnie ring. Do tego aplikacje z treningami lub filmiki na YouTubie. „Nagrywam takie treningi, żeby każda kobieta mogła spróbować pilatesu w domu, bez stresu, dodatkowych kosztów i z poczuciem, że ma kogoś, kto prowadzi krok po kroku”, dodaje Ola. Jeśli więc nie lubisz ćwiczyć z innymi, przeszkadza ci hałas i mocne światło, to idealne rozwiązanie dla ciebie. Takie ćwiczenie w zaciszu własnego domu staje się doskonałym sposobem na poprawę kondycji fizycznej, a także przestrzenią do tak potrzebnego wyciszenia. Pilates, z jego naciskiem na koncentrację, kontrolę i precyzję ruchów, daje możliwość pełnego oderwania się od codziennego zgiełku i chaosu, który często nas przytłacza. To trening, który wymaga od nas obecności w każdej sekundzie – od pierwszego wdechu po ostatnie powtórzenie ćwiczenia. Właśnie ta absolutna uwaga, jakiej domaga się pilates, staje się doskonałym antidotum na nadmiar bodźców. Zamiast myśleć o liście spraw do załatwienia, skupiamy się na ciele, jego ruchach i rytmie oddechu. W efekcie znika poczucie presji, a pojawia się spokojna energia. Dzięki temu nawet krótka sesja działa jak reset – wycisza emocje, zmniejsza napięcie w ciele i pozwala odzyskać kontrolę nad własnym samopoczuciem. To właśnie ta synergia uważnego ruchu i świadomego oddechu sprawia, że pilates jest praktyką, która daje trwałe efekty nie tylko dla ciała, ale i dla psychiki. Potwierdza to Ola Żelazo: „Gdy każdy ruch wykonujemy w zgodzie z oddechem, to fantastycznie wpływa na umysł – wycisza, koncentruje i daje poczucie lekkości. Po takich ćwiczeniach człowiek po prostu czuje się doskonale”. Nowy wymiar ruchu – pilates przy ścianie Jednak pilates też zmienia się zgodnie ze współczesnymi potrzebami. Ostatnio zyskał nowy, modny wymiar w formie pilatesu przy ścianie. Idealny wariant dla osób zaczynających przygodę z tą formą ruchu. „Pilates nie ma ograniczeń wiekowych czy kondycyjnych. A wersja przy ścianie jest jeszcze bardziej dostępna, bo łatwiej w niej kontrolować ruchy, odciążyć ciało i dostosować ćwiczenia do własnych możliwości”, rekomenduje Ola. Klasyczny zestaw ćwiczeń, skoncentrowanych na wzmacnianiu głębokich partii mięśniowych, został tu bowiem uzupełniony dodatkowym wsparciem w postaci pionowej powierzchni, która pełni funkcję stabilizatora. Dzięki temu praktyka staje się jeszcze bardziej świadoma, bezpieczna i dostępna nawet dla początkujących. „Ściana wspiera, pomaga skorygować ustawienie ciała i mocniej angażuje mięśnie. Dziewczyny pokochały tę formę, bo jest prosta, bezpieczna i daje szybkie efekty”, dodaje. Regularne ćwiczenie tej właśnie metody nie tylko poprawia postawę, elastyczność i równowagę, ale też w zauważalny sposób redukuje napięcia w ciele oraz zmniejsza ból pleców, który dla wielu z nas jest skutkiem siedzącego trybu życia. Ściana działa jak naturalny nauczyciel – pomaga ustawić kręgosłup w odpowiedniej linii, wspiera biodra i barki, dzięki czemu łatwiej wyczuć, które mięśnie powinny pracować, a które należy rozluźnić. To ogromna pomoc w nauce prawidłowej techniki, a jednocześnie szansa na mocniejsze zaangażowanie mięśni głębokich. Pilates przy ścianie sprzyja także budowaniu świadomości ciała. Wymusza uważność na każdym etapie ruchu, a poprzez delikatne „odbicie” od stabilnej powierzchni pozwala lepiej zrozumieć własne ograniczenia. Uczy cierpliwości, szacunku do siebie i konsekwencji – bo właśnie w powtarzalności i precyzji tkwi jego siła. Korzyści zdrowotne płynące z tej formy ruchu są nieocenione. Po pierwsze, poprawia siłę mięśniową, szczególnie w rejonach odpowiedzialnych za prawidłową postawę. Po drugie, zwiększa zakres ruchu i elastyczność, co sprzyja zachowaniu sprawności fizycznej przez długie lata. Ale to nie wszystko. Pilates zamiast medytacji Pilates przy ścianie opiera się na zasadach precyzji, koncentracji, kontroli i świadomego oddechu. Ćwiczenia wykonywane przy wsparciu ściany angażują całe ciało, jednocześnie sprzyjając wyciszeniu umysłu. Już kilkanaście minut praktyki wystarczy, by poczuć poprawę samopoczucia: zmniejszenie napięcia, większy spokój wewnętrzny, a także przypływ pozytywnej energii. To zasługa naturalnych „hormonów szczęścia” – endorfin i serotoniny – które uwalniają się w trakcie ruchu. Endorfiny łagodzą stres i działają jak naturalne środki przeciwbólowe, a serotonina reguluje nastrój, wspiera spokojny sen i przeciwdziała depresji. Coraz więcej badań potwierdza też, że pilates przy ścianie wpływa na poziom kortyzolu – hormonu stresu. Po jednym wz eksperymentów przeprowadzonych przez Wall Pilates okazało się, że uczestnicy, którzy ćwiczyli przez 20 minut, odnotowali 12-procentowy spadek poziomu tego hormonu, a ci ćwiczący 40 minut – 20-procentowy. I to bezpośrednio po treningu! To wyraźny dowód na to, że spokojny, świadomy ruch może skutecznie wspomagać walkę z napięciem i lękiem. Co ciekawe, choć technicznie proste, ćwiczenia pilatesu przy ścianie wymagają jednak sporego skupienia. Klasyczne unoszenie nogi w podporze czy powolne pompki przy ścianie to ruchy, które nie tylko angażują mięśnie, ale też uczą cierpliwości, wzmacniają poczucie sprawczości i pomagają lepiej zarządzać stresem. Dzięki nim ciało staje się silniejsze, ale też bardziej zharmonizowane z umysłem. Innymi słowy, pilates przy ścianie działa jak medytacja w ruchu – pozwala zatrzymać się w pędzie dnia, uspokoić myśli i skupić na danej chwili. To czas, w którym jesteśmy tu i teraz, bez konieczności analizowania przeszłości czy przewidywania przyszłości. Taki stan głębokiej obecności sprzyja regeneracji układu nerwowego, poprawia jakość snu i wspiera neuroplastyczność mózgu. Więcej pzeczytasz w najnowszy wydaniu magazynu VIVA! Moda
Chcesz pozbyć się przebarwień? Te metody dają szybkie efekty – potwierdzają eksperci
Piegi bywają urocze, ale duże przebarwienia potrafią spędzać sen z powiek. Co robić, gdy niechciane plamy nie znikają mimo pielęgnacji? Z pomocą przychodzi dermatolożka dr Martyna Szaniawska – zdradza skuteczne metody, które naprawdę działają.
Pippi Långstrump i Ania z Zielonego Wzgórza swoich piegów znieść nie mogły. My je uwielbialiśmy, ale duże przebarwienia to już inna historia. Plamy posłoneczne, zmiany hormonalne, blizny potrądzikowe – przyczyn jest wiele, a rozwiązań jeszcze więcej. Jak nie zgubić się w gąszczu informacji i wybrać skuteczną metodę? Zapytaliśmy ekspertki, które na co dzień zajmują się leczeniem przebarwień u swoich pacjentek. Sprawdź, co naprawdę działa. ZOBACZ TAKŻE: Jesienna pielęgnacja skóry w pigułce Jak skutecznie pozbyć się przebarwień? Ekspertka wyjaśnia Piegi bywają urocze. Nawet do tego stopnia, że od kilku lat trwa na nie prawdziwa moda – kobiety na całym świecie domalowują je sobie specjalnymi kredkami lub pisakami, a nawet… tatuują! Za pomocą różnych aplikacji można je sobie także „nałożyć” na skórę choćby na chwilę. Co jednak zrobić, gdy przebarwienia pojawiają się nieproszone i przede wszystkim nie przypominają drobnych, dziewczęcych piegów, ale są sporo większe i mocno przyciągają uwagę innych, a my marzymy tylko o tym, by pozbyć się ich raz na zawsze? Najlepiej jak najszybciej zacząć działać i skorzystać z porady doświadczonego dermatologa, który przede wszystkim ustali przyczynę powstania zmian, która jest tutaj absolutnie kluczowa, oraz zaplanuje właściwy dla nas plan działania. „Taki plan obejmuje odpowiednią pielęgnację profilaktyczną, pielęgnację leczniczą, a jeśli będzie taka potrzeba, także możliwości zabiegowe. Nie zalecam walki z przebarwieniami na własną rękę w domu, bo niestety w większości przypadków nie kończy się ona dobrze”, przestrzega dr Martyna Szaniawska ze Skin Harmony Clinic. Zabiegi dermatologiczne na przebarwienia – co naprawdę działa? Zabiegów na przebarwienia jest bardzo dużo, a w gąszczu informacji można się łatwo pogubić. Dlatego opinia eksperta i dobranie przez niego właściwej metody leczenia jest kluczowe. Bo zmiany kolorytu na skórze nie są sobie równe i warto wiedzieć, co zadziała najszybciej i najskuteczniej w naszym przypadku. „Mamy do dyspozycji różne technologie: lasery o różnych długościach fal, które dopasowuje się do rodzaju przebarwień, ponadto IPL, krioterapia czy zabiegi stricte pielęgnacyjne oparte na odpowiednio dobranych peelingach medycznych, terapiach łączonych”, dodaje. „Można skorzystać także z mezoterapii igłowej, w której składzie znajdą się cząsteczki blokujące wytwarzanie melaniny i działające rozjaśniająco na skórę, takie jak witamina C, kwas traneksamowy czy peptydy biomimetyczne, a więc syntetyczne blokery procesu melanogenezy. Coraz częściej decydujemy się na metody łączone: doustną terapię kwasem traneksamowym oraz leczenie laserowe. Taka forma, stosowana od stosunkowo niedługiego czasu, zdaje się przynosić najlepsze rezultaty i jest wykorzystywana między innymi w krajach Ameryki Południowej”, podkreśla Anna Płatkowska z kliniki Anclara Health & Aesthetics. Ochrona przed przebarwieniami – klucz do sukces Dobrze dobrany i wykonany zabieg gwarantuje świetne rezultaty. Ale niestety żadne nie będą wieczne, jeśli nie zadbamy o właściwą profilaktykę przebarwień, szczególnie w sytuacji, gdy przyjmujemy leki hormonalne lub fotouczulujące. Kluczem do sukcesu jest ochrona przeciwsłoneczna. „I to rozumiana nie tylko jako nakładanie kosmoceutyków z filtrem UV, ale także ich kilkukrotne reaplikowanie w ciągu dnia. Do tego warto pamiętać o noszeniu kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych i odzieży ochronnej, najlepiej zakrywającej ciało”, podkreśla lek. Anna Płatkowska.
Poznała księcia, ale to jej styl zrobił furorę. Jak przedszkolanka została ikoną mody?
Księżna Diana nie od zawsze była ikoną stylu. Zaczynała jako nieśmiała arystokratka w falbaniastej bluzce, a zakończyła jako kobieta, która odważnie definiowała modę, używając jej jak języka – pełnego emocji, siły i elegancji. Jej styl ewoluował wraz z nią, a każdy wybór garderoby był krokiem ku niezależności i osobistej wolności.
„Styl nie zależy od mody. Ludzie, którzy mają styl, mogą podążać za modą lub ją ignorować (…). Styl jest spontanicznym darem, który dany jest tylko wybrańcom” – pisała amerykańska edycja „Vogue’a” w 1976 roku. W tym czasie Diana Spencer była zaledwie 15-letnią dziewczynką z brytyjskiej arystokracji. Jeszcze nieświadoma swojej przyszłości, dorastała w cieniu historii i tradycji, nie przeczuwając, że za kilka lat cały świat pozna ją jako „królową ludzkich serc”. I że z jej ust padną słowa: „Nie nazywajcie mnie ikoną”. A jednak – ikoną została. Nie z wyboru, ale z powołania. Jako żona następcy tronu, księcia Karola, weszła w rzeczywistość, która była daleka od bajkowej. A jednak właśnie w tej surowej, królewskiej rzeczywistości zaczęła budować własny język stylu. Stylu, który z czasem stał się nie tylko rozpoznawalny, ale i rewolucyjny. Jej metamorfoza – od nieśmiałej dziewczyny w pastelowych garsonkach do pewnej siebie kobiety w odważnych kreacjach – odzwierciedlała wewnętrzną drogę, jaką przeszła. Diana nie tylko nosiła ubrania – ona przemawiała nimi. Ubrania stawały się jej tarczą, manifestem, znakiem autonomii i subtelnym narzędziem komunikacji ze światem, który śledził każdy jej krok. Dzięki swojemu świeżemu, nowoczesnemu wizerunkowi, który pielęgnowała i rozwijała przez lata, przełamywała zastane konwenanse i łamała protokolarne schematy. Jako księżna Walii wprowadziła do sztywnej struktury brytyjskiej monarchii elementy ludzkiej bliskości i emocjonalności. Pokazała, że królowa może mieć łzy w oczach, a księżna – empatię i własne zdanie. Nieprzypadkowo została zestawiona z ikonami takimi jak Jacqueline Kennedy Onassis czy Audrey Hepburn. Wszystkie one miały styl, który wykraczał poza trendy. Styl, który nie podążał za modą, ale sam ją kreował. Diana Spencer – późniejsza księżna Diana – dołączyła do ich panteonu nie tylko jako jedna z najczęściej fotografowanych kobiet XX wieku, ale jako kobieta, która swoją obecnością zmieniła sposób, w jaki postrzegamy siłę, elegancję i rolę kobiety w historii. ZOBACZ TEŻ: Wiecie, jak pachniały Kate, Diana i królowa Elżbieta podczas ślubu? Księżna Diana: Unikatowa. Ikoną stylu nie była od razu. Na początku była nieśmiałą dziewczyną w falbaniastej bluzce, która wydawała się zbyt delikatna, by unieść ciężar królewskiej roli. Jej pierwsze publiczne wyjścia – jeszcze jako narzeczonej księcia Karola – wywołały więcej pytań niż zachwytów. Wówczas nikt nie myślał: „Oto rodzi się nowa ikona stylu”. A jednak – właśnie wtedy zaczęła się historia, która przeszła do legendy. Styl Diany nie był czymś, co narzucono jej z zewnątrz. To nie był efekt pracy stylistów czy królewskiego protokołu. Styl Diany dojrzewał wraz z nią – z jej emocjami, doświadczeniami i przemianą wewnętrzną. W młodości nieśmiały, romantyczny, pełen dziewczęcej lekkości. Z czasem – świadomy, odważny, pełen głębi i znaczenia. To właśnie pod koniec życia, gdy zdystansowała się od królewskiego dworu i zaczęła działać na własnych zasadach, odnalazła swój prawdziwy język wyrazu. I stała się ikoną – ale już nie z tytułu, lecz z wyboru. Dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis nie bez powodu określiła Dianę jako postać „unikatową i absolutnie niedoścignioną”. Jej obecność nie była tylko elegancka – była magnetyczna. Projektanci mody czuli to instynktownie. Valentino przyznawał: „Nikt na świecie nie nosi lepiej moich sukni niż księżna”. Domy mody zaczęły dedykować jej torebki, a każda stylizacja Diany – nawet ta pozornie najprostsza – zamieniała się w manifest kobiecej siły, delikatności i klasy. To właśnie ta mieszanka – subtelności i determinacji, uroku i niezależności – sprawiła, że Diana stała się kimś więcej niż ikoną stylu. Stała się symbolem – kobiety, która przeszła własną drogę, zmieniając przy tym świat i redefiniując pojęcie elegancji. A jej styl – nieuchwytny, niepowtarzalny – pozostał z nami na zawsze. Diana spotyka księcia W 1981 roku młodziutka Diana Spencer, zaledwie 20-letnia nauczycielka z arystokratycznym rodowodem, spotkała księcia – Karola, następcę brytyjskiego tronu. Ich spotkanie wkrótce przerodziło się w medialny spektakl, który śledził cały świat. I choć życie u boku księcia nie okazało się bajką, a ich małżeństwo dalekie było od ideału, Diana od pierwszego dnia starała się być „tą właściwą” – idealną księżną, godną tytułu i ludu, który pokochał ją niemal natychmiast. Ślub Diany i Karola, który odbył się 29 lipca 1981 roku w katedrze św. Pawła w Londynie, przeszedł do historii jako „ślub stulecia”. Transmitowany na żywo, oglądany przez setki milionów ludzi na całym świecie, zamienił skromną dziewczynę w księżną Walii i ikonę nowych czasów. Ale to nie tylko emocje dnia i królewski splendor przyciągały uwagę – równie dużo mówiło się o sukni panny młodej. Diana postawiła na projekt autorstwa Elizabeth i Davida Emanuelów – wybór nie był przypadkowy. Decyzja o współpracy z młodymi, brytyjskimi projektantami była ukłonem w stronę tradycji, patriotyzmu i monarchicznego etosu. W tamtym czasie wybór ten był deklaracją: że choć Diana wchodzi do świata bajki, robi to z szacunkiem dla korzeni. Sama suknia... do dziś wzbudza emocje. Uszyta z jedwabnej tafty w odcieniu kości słoniowej, z efektownymi bufiastymi rękawami, licznymi falbanami, ręcznymi haftami, cekinami i aż 10 tysiącami pereł – była spektakularna, teatralna, wręcz barokowa. A do tego – ikoniczny, 8-metrowy tren, który zajął niemal cały środek świątyni i wymagał specjalnej logistyki przy poruszaniu się księżnej. Dla jednych – ucieleśnienie królewskiego marzenia. Dla innych – stylowa przesada. Dziś, w erze minimalizmu i ślubnych estetyk rodem z Pinteresta, kreacja Diany często trafia na listy najgorszych sukien ślubnych wszech czasów. Ale wtedy – na początku lat 80., była symbolem marzeń. Każda panna młoda chciała choć trochę przypominać Dianę. Choć przez jeden dzień poczuć się jak księżniczka – nawet jeśli oznaczało to założenie sukni w kształcie bezy, z trenem, który ciągnął się jak historia rodem z bajki. Księżna Diana: codziennie ślub Przed zaręczynami garderoba Diany była pełna skromnych, nieco przestarzałych ubrań – typowych dla dobrze urodzonych panien z brytyjskiej arystokracji. Skromne spódnice, kardigany, grzeczne bluzki i klasyczne, nieco staroświeckie kroje. W niczym nie przypominały szafy kobiety, która miała stać się jedną z największych ikon mody XX wieku. Ale ta metamorfoza – choć spektakularna – nie nastąpiła od razu. Po ślubie z księciem Karolem styl Diany zaczął się zmieniać – powoli, etapami, jakby w rytmie jej emocjonalnej i osobistej przemiany. W miejsce dziewczęcych bufek, falban i „bajkowych” kreacji pojawiły się bardziej wyrafinowane, świadome wybory. Na co dzień nosiła dopasowane kostiumy – eleganckie, ale wygodne, które idealnie podkreślały jej smukłą sylwetkę. Suknie wieczorowe wybierała równie starannie – często kolorowe, bogato zdobione, czasem wręcz ekstrawaganckie. Uzupełnieniem były zawsze delikatne obcasy i precyzyjnie ułożona fryzura, zalakowana tak, by utrzymać się w każdej sytuacji – także na wietrze czy przy błysku fleszy. Ale zanim znalazła swój styl, musiała przejść próbę. Gdy na jedno z pierwszych oficjalnych wyjść – spotkanie w City of London – włożyła czarną, wieczorową suknię z odsłoniętymi plecami, ramionami i dekoltem, z miejsca wywołała skandal. Książę Karol nie szczędził jej krytyki – uznał, że czarny to kolor żałoby i nie przystoi młodej dziewczynie. Głos zabrała też Księżna Grace z Monako, która pocieszyła młodą księżną słowami: „Nie martw się, potem będzie znacznie gorzej”. Diana zrozumiała, że jej ubiór zawsze będzie pod lupą. Że będzie oceniana niezależnie od tego, co założy. Po latach wyznała z goryczą: „Choćbym nie wiem, jak się starała, albo będą mi zarzucać, że za dużo wydaję na stroje, albo że ciągle chodzę w tym samym. Najlepiej by było, gdyby przestali o tym gadać”. Ale nie przestali. Obiektywy paparazzi towarzyszyły jej nieustannie, dlatego z czasem Diana zaczęła traktować swój ubiór jak zbroję – sposób na zachowanie kontroli w świecie, który nie dawał jej prywatności. „Wyobraźcie sobie, że każdego dnia muszę być ubrana jak do ślubu” – mówiła. I dlatego każdy element musiał być przemyślany. Jej garderoba zaczęła rosnąć w imponującym tempie – zawierała setki strojów, ale też niezliczone dodatki: torebki, które kochała, i kapelusze, nieodłączny element królewskiego dress code’u. „Kapelusze muszą sprawiać frajdę” – mawiała z przekąsem, ale też z odrobiną czułości dla tego symbolu księżnej etykiety. Diana nie tylko nosiła ubrania. Ona nimi opowiadała – o sobie, o emocjach, o walce, jaką toczyła, i o kobiecości, którą redefiniowała na własnych warunkach. Księżna Diana: wyzwolenie Im pewniej Diana czuła się w swojej roli – nie tylko jako księżna, ale jako kobieta z własnym głosem – tym bardziej jej styl ulegał ewolucji. Każda zmiana wizerunku była odbiciem wewnętrznej transformacji, którą przechodziła. Z nieśmiałej młodej dziewczyny w koronkach i falbankach, przez publiczną ikonę dworu, aż po świadomą siebie kobietę, gotową stanąć samodzielnie na własnych warunkach. Jej ubrania przestały być tylko protokolarnym obowiązkiem – stały się językiem wolności i osobistego buntu. I w końcu nadeszły lata 90. Lata przemian, nie tylko w modzie. Bufiaste rękawy, szerokie ramiona i tapir przeszły do historii. Diana pozbyła się warstw zbroi, w których przez lata ukrywała swoje emocje. Postawiła na prostotę, elegancję i nowoczesność. Jej styl stał się bardziej minimalistyczny, ale nigdy pozbawiony wyrazu. Ulubione garsonki zamieniła na dopasowane, monochromatyczne kostiumy, klasyczne sukienki z czystymi liniami, modne garnitury, w których wyglądała jak kobieta sukcesu. Już nie musiała niczego udowadniać. Podobnie jak z jej wizerunkiem, z czasem pękała też fasada królewskiego małżeństwa. W 1994 roku książę Karol publicznie przyznał, że nie był wiernym mężem. To, co przez lata szeptano po cichu, nagle trafiło na nagłówki gazet. Dla Diany był to punkt zwrotny. W tym samym dniu, kiedy wyemitowano dokument BBC, w którym Karol otwarcie mówił o relacji z Camillą Parker Bowles, Diana pojawiła się na przyjęciu w londyńskiej Serpentine Gallery. Miała na sobie oszałamiającą, czarną, dopasowaną suknię z głębokim dekoltem i odkrytymi ramionami – kreację, która złamała wszystkie zasady królewskiego dress code’u. I która natychmiast przeszła do historii jako „suknia zemsty”. Był to moment, w którym Diana zrzuciła nie tylko społeczne oczekiwania, ale też symbolicznie uwolniła się od wpływu Karola i jego rodziny. Kreacja nie była tylko ubraniem – była deklaracją. Wizerunkowym uniesieniem brwi, pewnym krokiem i świadectwem tego, że nie potrzebuje już księcia, by być królową. To wyzwolenie, tak długo wyczekiwane, przyniosło jej ulgę – ale i nową tożsamość. Diana nie była już tylko "tą z bajki". Stała się kobietą, która napisała własną historię. I zrobiła to z klasą, jakiej świat nie zapomni. CZYTAJ TEŻ: Wielka Brytania. Księżna Diana małą czarną założyła na złość Karolowi. Oto historia sukienki zemsty! Księżna Diana: czerwony Valentino Była najczęściej fotografowaną kobietą świata, a każda jej kreacja zawsze wzbudzała albo krytykę, albo zachwyt. I nieważne, czy więcej miała zwolenników, czy przeciwników, była kopiowana. „Każdy jej wybór wywierał ogromny wpływ, ale tak naprawdę swój własny styl odnalazła dopiero pod koniec życia”, pisał Colin McDowell z „Sunday Times”. Punktem zwrotnym był rozwód. To wtedy zaczęła przeistaczać się z Angielskiej Róży, jak ją nazywano, i noszącej stroje od brytyjskich projektantów, Arabelli Pollen, Amandy Wakeley i Catherine Walker, w świadomą swojego uroku seksowną kobietę w sukniach od najlepszych projektantów. „Sądzę, że był to akt odwagi niezwykłej kobiety, która na swój sposób próbuje zmodernizować przestarzałe zasady”, skomentował Valentino jej wybór czerwonej seksownej kreacji (dalekiej od dziewiczości i pastelowych kolorów, w których gustowała przed rozstaniem) na oficjalną wizytę we Francji w 1992 roku, tym samym, w którym książęca para ogłosiła separację. Czołowi projektanci zaczęli zabiegać o możliwość ubierania Diany. Wszak stała się najpopularniejszym członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej i opinia ta była poparta badaniami opinii publicznej. Poza tym wyładniała i miała figurę modelki, co „zawdzięczała” bulimii i codziennym treningom pływackim. Stała się bardziej świadoma swojej urody i tego, że wyrasta na ikonę stylu. I choć miała własne zdanie, zawsze słuchała rad redaktorów „Vogue’a” i Johna Galliano, Giorgio Armaniego, Christiana Lacroix i Karla Lagerfelda. Jednak to Gianni Versace, jej przyjaciel, zaprojektował kilka niezapomnianych kreacji Diany, podkreślających jej seksapil – różowy kostium z toczkiem czy perłowoszarą jedwabną suknię, którą ma na sobie na zdjęciu zrobionym przez Patricka Demarcheliera. Również on zaprojektował jedną z ulubionych torebek księżnej, którą Diana miała na jego pogrzebie. Lady Di i Lady Dior W luksusowym salonie Diora przy Avenue Montaigne w Paryżu stał niewielki kuferek – elegancki, prosty w formie, a zarazem intrygujący. Ozdobiony subtelnym geometrycznym pikowaniem, wykonany z najwyższej jakości skóry, był jeszcze tylko prototypem, nieposiadającym nawet oficjalnej nazwy. Gdy tego dnia do butiku weszła Bernadette Chirac, pierwsza dama Francji, szukała prezentu godnego kobiety wyjątkowej. Miała to być niespodzianka dla odwiedzającej Paryż księżnej Diany – ikony stylu, której miłość do mody była powszechnie znana. Gdy personel butiku dowiedział się, dla kogo przeznaczony będzie prezent, nie wahał się ani chwili. W ciągu zaledwie jednej doby uszyto specjalny egzemplarz kuferka, który następnie z największą dbałością o detale został przekazany Lady Di. Jej reakcja była natychmiastowa i entuzjastyczna – urzeczona formą, wygodą i paryską elegancją torebki, natychmiast zamówiła ją we wszystkich dostępnych wersjach kolorystycznych i rozmiarowych. To, co początkowo było tylko gestem dyplomatycznym, zyskało zupełnie nowe znaczenie. Torebka zaczęła pojawiać się na zdjęciach z Diany coraz częściej – podczas oficjalnych wizyt, charytatywnych gal, a także na mniej formalnych wydarzeniach. Stała się nie tylko nieodłącznym elementem jej stylizacji, ale symbolem elegancji z najwyższej półki. Dom mody Dior zareagował błyskawicznie: kuferek otrzymał nazwę, która miała uhonorować jego najbardziej znaną właścicielkę – Lady Dior. Dzięki Dianie model ten zyskał status kultowego, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych dodatków w historii mody. Podobnie było z torebką marki Tod’s, którą księżna równie chętnie nosiła – jej klasyczny, prosty fason także doczekał się miana inspirowanego Dianą: D Bag. W obu przypadkach to nie gwiazdy czerwonych dywanów, a jedna, konkretna kobieta sprawiła, że zwykły przedmiot zamienił się w legendę. Bo Diana Spencer miała dar: nie tylko nosiła modę – ona ją tworzyła. ZOBACZ TEŻ: Wizażysta księżnej Diany wyjawił sekrety jej makijażu! Księżna Diana: magiczna księżna Podczas swojej pierwszej oficjalnej wizyty w Australii Diana nie spodziewała się, że jeden moment z tłumu przejdzie do historii. Z gęstego szpaleru widzów wyszła mała dziewczynka i z bezpośredniością, na jaką stać tylko dzieci, podeszła do księżnej. Spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała z zachwytem: „Jesteś magiczna”. Te dwa słowa, wypowiedziane bez zbędnej retoryki, oddały wszystko to, co Diana wywoływała w ludziach – nie tylko podziw, ale też niezwykłe poczucie bliskości, które pozwalało przełamać dystans między królewskim protokołem a zwykłym człowiekiem. W Stanach Zjednoczonych rolę ikony stylu i klasy pełniła Jacqueline Kennedy Onassis – ucieleśnienie nowoczesnej pierwszej damy, kobiety eleganckiej, powściągliwej, a przy tym silnej. Hollywood miało Audrey Hepburn, której rola w „Śniadaniu u Tiffany’ego” i nieśmiertelna czarna suknia od Givenchy stworzyły wizualny mit o kobiecości idealnej. A Europa? Po tragicznej śmierci Grace Kelly w 1982 roku Stary Kontynent pozostawał bez jednoznacznej ikony – do czasu, aż pojawiła się Diana. Europa potrzebowała nowej postaci, która nie tylko uosabiałaby styl, ale też nadawała mu nowe znaczenie. Padło na Dianę, która – mimo ogromnej presji i ograniczeń – zdołała zdefiniować na nowo wizerunek współczesnej księżniczki. Nie takiej z bajki, ale z krwi i kości. Takiej, która zna ból, zmaga się z samotnością, ale jednocześnie promieniuje empatią, siłą i autentycznym wdziękiem. Jacqueline Kennedy Onassis powiedziała o niej wprost: „Diana była piękna, elegancka, czarująca i bardzo stylowa”. To był komplement kobiety, która sama znała cenę bycia ikoną. Projektant mody John Galliano dodawał: „Zawsze czułem, że ona naprawdę wie, jak używać mody jako języka i pozwalać ubraniom mówić w swoim imieniu, kiedy sama mówić nie mogła – tak jak czyniły to aktorki w niemych filmach”. To jedno zdanie trafia w sedno fenomenu Diany – jej stroje były nie tylko piękne, ale pełniły funkcję komunikatu, symbolu, czasem tarczy, a czasem deklaracji. Włoska dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis, autorka książek o Dianie, zauważyła jeszcze jedną ważną rzecz: „Potrafiła żyć po swojemu, pełnią życia, niekonwencjonalną w swoich czasach i w naszych”. I właśnie dlatego przeszła do historii nie tylko jako postać z bajki, ale jako ikona stylu – niepowtarzalna i ponadczasowa. Bo styl – jak mówią – ma więcej wspólnego z życiem niż z wyglądem. To nie kwestia ubioru, lecz cecha charakteru. Diana miała go w nadmiarze.
Czytała o sobie, że wygląda jak topielica. Helena Englert oceniła swoje najgłośniejsze stylizacje
„Skoro można się tym pobawić, to czemu nie?”
Ma zaledwie 24 lata, a dla wielu już jest modową inspiracją. Helena Englert – gwiazda naszej najnowszej okładki VIVA! Moda – opowiedziała nam podczas sesji o tym, czym jest dla niej zabawa trendami. Przed kamerą VIVY.pl skomentowała też swoje starsze stylizacje. Okazuje się, że choć czytała o sobie wiele komplementów, znaleźli się i tacy, którzy ich jej szczędzili… Helena Englert ocenia swoje stylizacje - wideo Dwa lata temu w styczniu do kin trafiła produkcja „Pokusa”, która dla Heleny Englert była jej filmowym debiutem. Aktorka przyszła na ściankę w stylizacji, którą możecie zobaczyć poniżej. Jak ocenia ją po dwóch latach? „To był pierwszy eksperyment i jak na mnie to dosyć spokojny. Ale pamiętam, że już wtedy byłam zaskoczona, jak niewiele trzeba zrobić na polskim rynku, żeby wywołać duże wrażenie. Że wystarczy zrobić sobie czarne usta, założyć czarne okulary i już jest wielkie show”, opowiada nam przed kamerą VIVY.pl. Jeszcze więcej emocji w mediach wzbudził pomysł na kreację, którą Helena wybrała na premierę serialu HBO. Na ściance spędziła wtedy kilka minut. „To był cały performance, bo ta sukienka się cała zamieniała z takiej a’la Marii Magdaleny w coś, co potem zostało nazwane - ach jakże pięknie - topielicą. A ja jestem z tej stylizacji chyba najbardziej dumna, bo to jest od początku do końca mój projekt. Tak to sobie wymyśliłam, wymarzyłam, włożyłam w to bardzo dużo czasu, pieniędzy i wysiłku”, mówi nam. Topielica – tego słowa użyła jedna z redakcji internetowych, którzy pisali wtedy o aktorce. Czy Helena uważa, że zasłużyła sobie na czytanie o sobie takiego określenia? „Pamiętam, że padło coś takiego. Wiem, że jest cienka granica między przebraniem na Halloween, a modą. I też zdaję sobie sprawę, że na niej czasami balansuję”, skomentowała dyplomatycznie. Reporter VIVY.pl zapytał też gwiazdę naszej najnowszej okładki, czy uważa, że znalazła już swój modowy styl w 100%. „Ja nie szukam w modzie własnej drogi, to nie jest dla mnie temat, który się przekłada na jakieś głębokie sentencje życiowe. Po prostu wychodzę z założenia, że skoro można bawić się modą i nikt inny za bardzo tego na polskim rynku nie robi, to czemu nie? Dla mnie to jest po prostu interesujące”, przyznała nam Hela Englert. Cały wywiad wideo z nią możecie zobaczyć na górze strony i na YouTubie. View oEmbed on the source website
Helena Englert eksperymentuje… z wizerunkiem. Lubi hardcorowe role i niesztampowe stylizacje
W rozmowie z VIVA! Moda opowiedziała o stylu, modzie i odwadze
Jest jedną z najbarwniejszych postaci w polskim show-biznesie. Nie boi się zabawy wizerunkiem, a każde jej wyjście na ściankę to performance. Potrafi założyć na siebie nawet łańcuch z marketu budowlanego. „Na ponadczasowe atrybuty mam jeszcze czas. Teraz chcę się dobrze bawić modą”, mówi Helena Englert w rozmowie z VIVA! Moda Helena Englert opowiedziała o odwadze w modzie, szaleństwie i przekraczaniu granic… modowych. Helena Englert w rozmowie z Katarzyną Piątkowską o aktorstwie, dlaczego jako aktorka nigdy nie będzie białą kartką i jaki ta świadomość ma wpływ na jej wizerunek. Wystąpiłaś kiedyś jako muza duetu MMC. I wtedy Ilona Majer i Rafał Michalak powiedzieli, że zaintrygowałaś ich swoją świeżością i niezwykłą energią, że jesteś piękna i ekscentryczna. Sprawdziłam w słowniku języka polskiego dokładną definicję słowa „ekscentryczna”. Mów. Dziwaczna, odbiegająca od normy. O masz! Opluję się herbatą (śmiech). Podoba mi się! Ale zastanów się, czy to nie jest dziwaczne, że jest godzina 21, ja siedzę w piżamie, ty w dresie i mamy zamiar rozmawiać o modzie, stylu i wielkich markach? I jeszcze na dokładkę nie mam brwi, bo na sesję zdjęciową do VIVY! MODY zostały mi ufarbowane na biało. Uważam, że to jest jednak delikatnie odbiegające od normy (śmiech). Mniej ekscentryczna osoba poprosiłaby o zamalowanie brwi na chwilę, a Ty pozwoliłaś na permanentną zmianę. Przecież to nie jest żadne poświęcenie. Tylko ciekawe, co powiedzą w teatrze, jak jutro rano pójdę na próbę. Trudno. Bywam ekscentryczna jak na aktorkę w Polsce. Co to znaczy „jak na aktorkę w Polsce”? W naszym kraju klasa i ponadczasowość są dla polskiej aktorki zaletą. A ja na ponadczasowe atrybuty mam jeszcze czas. Teraz chcę się dobrze bawić modą . I widzę, jak robi to np. polska branża muzyczna. Staram się trochę tego koloru przemycić do swojego środowiska. Choć wbrew pozorom jeszcze się hamuję. Trzeba mieć odwagę, żeby przyjść na ściankę i wyglądać inaczej niż wszyscy? W świecie, w którym jesteśmy na przerażającym geopolitycznym skraju czegoś, nie wiadomo jeszcze do końca czego, pójście na ściankę w kolorowej kiecce i z doczepionymi włosami nie jest żadnym aktem odwagi. Niczego się nie boisz? Boję się, dlatego np. odrzucam niektóre propozycje zawodowe. Tyle rzeczy chciałabym zrobić ze swoją karierą, ale nie robię właśnie z powodu lęku. A przecież nie ma się czego bać. Bo co? Bo mi paru trolli w internecie napisze, że jestem, za przeproszeniem, zjebana? I tak mi to napiszą. Z powodu lęku przed hejtem ludzie są stylistycznie zachowawczy? Albo z lęku o rozwój kariery właśnie. Uważam, że zawody artystyczne są przeznaczone dla ludzi, którzy nie boją się odbiegać od normy. Ale w polskim przemyśle filmowym istnieje trącące myszką przekonanie, że aktorka powinna być biała kartką, na której można wszystko namalować. A jeśli nie jest? Wtedy tak jak ja słyszy: „Po co to robisz? Przecież to zmniejsza twoje szanse na zatrudnienie”. Ale niezależnie od tego, czy jest białą kartką, czy nie, jest wsadzana do jakiejś szufladki. Dlatego ja chcę mieć wpływ na to, w jakiej będę siedziała. Najbardziej zależy mi na takiej, w której czekają niesztampowe, hardcore’owe, nietradycyjne role, czyli w moim przekonaniu te najciekawsze. Poza tym ja nigdy nie będę czystą, białą kartką ze względu na to, z jakiej rodziny pochodzę. Nigdy nie mówisz o swojej rodzinie. Tutaj dla przeprowadzenia argumentacji wydaje mi się to dosyć ważne. Nigdy nie będę niczyim odkryciem w niszowym festiwalowym filmie. Nigdy nie będę dziewczyną znikąd, która nagle się pojawiła i zrobiła wielkie „wow!”. Godzisz się czy buntujesz? Godzę się, ale na swoich warunkach. Mam wrażenie, że nierobienie tego, co robię wizerunkowo, byłoby próbą udowodnienia sobie i wszystkim, że jestem skromna, zwykła i szlachetna. Mam wiele zalet, ale skromność traktuję jako narzędzie, a nie cechę charakteru, za którą chcę być rozpoznawana. To nie jest tak, że sobie wymyśliłam, że będę ekstrawagancka i będę się wyróżniać na ściankach. Gdyby to nie było organicznym przedłużeniem mojej osobowości czy kreatywności, nie robiłabym tego. Mnie to po prostu sprawia przyjemność. Uważam, że autentyczność i szczerość, nawet jeśli jest bardzo wybujała, prędzej czy później się obroni. Cierpliwie czekam na ten moment. A może chodzi o to, żeby swoim strojem, stylem, wywierać wrażenie na ludziach? Ktoś, kto się pakuje przed kamerę, czy jako aktor, czy jako muzyk, czy influencer, ma potrzebę bycia w centrum uwagi. Jeśli ktoś mówi, że tak nie jest i że robi to, co robi, tylko dla sztuki, moim zdaniem kłamie. Bywam na ściankach, kiedy promuję swoją pracę. I tak, robię tam performance. Wiesz, co mi się podoba w Stanach Zjednoczonych? Method dressing, czyli promowanie filmu w stroju nawiązującym do postaci wykreowanej na ekranie. Pierwsza była Geena Davis, która w 1992 roku na premierze filmu „Ich własna liga” miała na sobie sukienkę z bejsbolowymi szwami. Teraz hołduje temu zjawisku Zendaya. W 2021 roku na premierze „Spidermana” miała sukienkę od Valentino z pajęczyną. Ostatnio Timothée Chalamet promował film o Bobie Dylanie przebrany za muzyka, a Ariana Grande i Cynthia Erivo chodzą w strojach kolorem nawiązujących do postaci granych przez nie w „Wicked”. Staram się robić coś podobnego, ale możliwości mam mniejsze. Niestety, nie mam dostępu do ubrań Givenchy. Po to stworzyłaś z Magdą Sekrecką kolektyw EMSH, żeby się wyróżniać, żeby Cię ludzie podziwiali? To jest dla nas obu trochę szalony projekt. Magda ma wiedzę, której ja nie mam, bo ona jest kostiumografką, a ja aktorką. Moja estetyka odbiega od tego, co Magda robi na co dzień. Można by pokusić się o uproszczające porównanie, że jej styl można przyrównać do Yves’a Saint Laurenta, a mój do Ricka Owensa. A przynajmniej takie są nasze aspiracje (śmiech). Uzupełniamy się pod tym względem. Okazało się, że mimo różnic, w pewnych aspektach myślimy podobnie. Pamiętam, że kiedyś na jakieś wyjście potrzebowałam odjechaną biżuterię. Ale w żadnym showroomie nie mogłam znaleźć nic, co by mnie satysfakcjonowało. Pojechałyśmy więc do marketu budowlanego i kupiłyśmy łańcuchy na metry. Co więcej, to był chyba pomysł Magdy. Łańcuch z marketu budowlanego… rozumiem, że nie ma rzeczy, której byś nie założyła. Są takie, których teraz bym nie założyła, bo są démodé. Na przykład nie wyobrażam sobie, że mogłabym mieć na sobie coś plisowanego. Już prędzej falbanki. Ale najbrzydszą rzeczą, jaką jestem w stanie sobie wyobrazić, jest plisowana spódnica cięta po kole, z wysokim stanem, do połowy łydki. Ale jeżeli za pięć lat taka będzie modna, niewykluczone, że dam się na nią namówić. Nie chodzi o to, żeby iść ślepo za trendami, ale może wtedy dostrzegę w niej piękno, które wszyscy widzą? Za to nie mogę się doczekać, aż do łask wrócą rurki. Są paskudne, ale wierzę w ich powrót. I to już. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Chanel, Saint Laurent i Valentino: jak rzemieślnicy zmieniają oblicze mody?
I ile kosztują wykonane przez nich ubrania?
„Francois, zrób mi coś, co przypomina żyrandol odbijający się od lustra, z niebem Paryża w tle”, poprosił pewnego razu Yves Saint Laurent właściciela paryskiego atelier haftu Francois Lesage’a. Projektant był pewien, że dla właściciela Maison Lesage nie ma rzeczy niemożliwych. Podobnie myślał Karl Lagerfeld, który bardzo cenił rzemieślników, a z Lesage’em się przyjaźnił. To właśnie u niego zamówił słynny płaszcz Coromandel do kolekcji Chanel jesień–zima 1996/1997, który dwa lata temu został sprzedany w domu aukcyjnym. Luksusowa moda bez rzemiosła nie istnieje. Rzemiosło bez niej może zniknąć. Na szczęście… współistnienieją. Wielkie marki i mali projektanci jak Izabela Łapińska, Zofia Chylak, Magda Butrym czy Red Duet wiedzą, stawiają na współpracę z hafciarkami, koronkarkami, twórcami kapeluszy, guzików i fantazyjnych detali. Historia słynnego płaszcza Chanel Gdy bizneswoman i członkini paryskiej society Mouna Ayoub zobaczyła dzieło rąk hafciarek z Maison Lesage na pokazie kolekcji haute couture, zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Na szczęście miała ten sam rozmiar co prezentująca płaszcz modelka Stella Tennant i mogła kupić go natychmiast. Gdyby było inaczej, musiałaby czekać na swój wiele miesięcy. Ten z wybiegu powstawał w pracowni haftu prawie tysiąc godzin, samo haftowanie wymagało poświęcenia mu 800 godzin. Przez lata madame Ayoub miała go na sobie tylko raz, podczas premiery w La Scali w Mediolanie, tak jak większość rzeczy ze swojej oszałamiającej kolekcji kreacji haute couture. Aż przyszedł 2023 rok, kiedy to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kreacji Chanel, jakie kiedykolwiek powstały, zmieniła właściciela za… 312 tysięcy euro! Okazało się, że dzięki połączeniu talentu Lagerfelda i kunsztu hafciarek z Maison Lesage powstało prawdziwe arcydzieło. Nic dziwnego, przecież potomek założycieli atelier haftu Francois Lesage mówił: „Haft jest tym dla haute couture, czym fajerwerki dla Dnia Bastylii”. Kto tworzy guziki i hafty dla wielkich domów mody? Małe rączki (fr. petite mains), czyli hafciarki, koronczarki, twórcy guzików, na Zachodzie od zawsze współpracowały z wielkimi domami mody, nie tylko tymi zrzeszonymi w Chambre Syndicale de la Haute Couture. – Współpraca projektantów z rzemieślnikami jest domeną bardzo luksusowej mody, jakościowej, tej najwyższej próby, wszędzie tam, gdzie szuka się nietypowych rozwiązań. Oczywiście to moda haute couture, ale z pracy hafciarek czy koronczarek korzystają nie tylko francuskie marki. Żebyśmy nie mieli kompleksów – jest to dziś jednak nisza i w Polsce też są tego przykłady – mówi Aleksandra Jatczak-Repeć, która na warszawskiej ASP, na Wydziale Wzornictwa, prowadzi Pracownię Historii i Teorii Mody. Marcin Świderek z „Elle” mówi: – Dom mody Chanel powołał do życia spółkę córkę Paraffection, która wykupiła 12 małych francuskich manufaktur. Po to, by pokazać kunszt pracujących tam osób, raz w roku za dwa miliony dolarów organizuje pokaz Metiers d’Art. Jedną z takich wytwórni jest Maison Michel, która od 1936 roku tworzy kapelusze, fascynatory i akcesoria do włosów. Nie chodziło o to, żeby tylko robić kapelusze do pokazów, bo każdy z tych zakładów ma robić projekty niezależne od marki, żeby przynosić zysk. Chanel po prostu kupiło know-how. – I dodaje, że nie jest to jedyny dom mody, który w ten sposób uratował małe zakłady rzemieślnicze: – Często bardziej opłaca im się kupić całą manufakturę razem z ludźmi, którzy pracują tam od lat i wiedzą, co mają robić, niż zlecać np. haftowanie komuś na zewnątrz albo nawet przyuczać do zawodu. Tak samo zresztą jest z perfumami. Marki często kupują pola lawendy, różane ogrody czy inne, żeby móc z nich do woli korzystać. (…) Zdjęcie z kampanii kolekcji Zofii Chylak na jesień-zimę 2024/2025 . Projektantka wykorzystała w niej motywy łemkowskie. Iza Łapińska: luksus na zamówienie Projektantka Izabela Łapińska, która jako pierwsza zaczęła wykorzystywać w swoich projektach rękodzieło przypomina sobie taką historię: – Piętnaście lat temu przywiozłam sobie z Paryża sweter z najnowszej kolekcji Kenzo. Piękny. W ręcznie haftowane kwiaty. Przyjechałam do Polski i zostałam zaproszona na medialną kolację. Poszłam oczywiście w tym swetrze, a tam bez przerwy padało pytanie: „Iza, znowu jakąś babcię dorwałaś, która ci sweter wyhaftowała? Jakaś z gór pewnie?”. W końcu ostentacyjnie zdjęłam go i wszystkim pokazałam metkę. I pomyślałam: „Boże, ile was wszystkich trzeba jeszcze nauczyć!”. – Trudno się dziwić, to był moment, kiedy luksusem było kupowanie ubrań w sieciówkach i nikomu nie przeszkadzało to, że każda polska ulica wygląda tak samo. Kiedy 20 lat temu Łapińska postanowiła tworzyć piękne kreacje zdobione ręcznie robionymi detalami, złośliwie mówiono o niej „hafciarka”. – Doceniali mnie tylko ci styliści, którzy mieli do czynienia z zagranicznymi pokazami mody. Zdarzało mi się, że od tych, którzy mnie nie doceniali, słyszałam: „Zaprojektuj coś jak Saint Laurent, to cię pokażemy”. Nie mogę zrozumieć, dlaczego woleli kopiować Zachód, a nie stawiać na indywidualizm i pomysły rodzimych projektantów – zastanawia się. Łapińska pozostała wierna swojej idei wydobywania kobiecego piękna dzięki ręcznie zdobionym ubraniom. Od lat pracuje z wybitnymi rzemieślnikami, m.in. z hafciarkami Izabelą Barańską-Oleksy i Tamarą Lędźwikowską, która już od lat mieszka w Paryżu i pracuje dla największych francuskich domów mody. Ale wspomina, że przebijanie się przez mur niezrozumienia nie było łatwe. To dlatego stworzyła konkurs Anioły Rzemiosła, by wszystkim tym, którzy tworzą piękne rzeczy, ułatwić dotarcie do większej rzeszy odbiorców. Do Izy Łapińskiej przyjeżdżali klienci z całej Europy, bo w jej projektach dostrzegli to, co w luksusowych markach zachodnich – piękno, luksus, wyjątkowość – i… wielokrotnie niższe ceny. – Wiele lat temu przyjechał do mnie bardzo wpływowy i zamożny człowiek i kupił płaszcz. Później przyznał się, że takiej samej jakości płaszcz, ręcznie zdobiony, kupił w Mediolanie. Tyle że 10 razy droższy. Aż usiadłam z wrażenia. Wtedy za granicą szycie na miarę oznaczało luksus. U nas nie kojarzyło się z niczym specjalnym, bo przecież w PRL każda gospodyni domowa miała maszynę i z niej korzystała, a jak nie umiała, to chodziła do lokalnej krawcowej, żeby jej uszyła spódnicę. A do mnie przyjeżdżał Antonio d’Amico, przyjaciel Versace, i mówił, że powinnam spróbować podbić włoski rynek, bo tam docenia się tak oryginalne rzeczy – opowiada Łapińska. – Rękodzieło, haft, koronki były spychane na margines, bo przez lata uważano je za takie kobiece, domowe, codzienne i niepoważne – mówi Jatczak. Cały tekst przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA! Moda, który w sprzedaży dostępny jest od 27 marca 2025.
TOP 7 najważniejszych trendów na wiosnę i lato 2025
Oto tendencje, które zdominują sezon. Najmodniejsze looki prosto z wybiegów!
Na bogato! Wiosną i latem 2025 cichy luksus i hiperminimalizm ustępują miejsca poczuciu indywidualności i przepychowi absolutnemu. Sezon ten to zderzenie klasyki z nowoczesnością, gdzie dominują kontrastowe kolory i zaskakujące faktury. Róż, jako główny odcień nadchodzących miesięcy, pojawia się wszędzie – od minimalistycznych sukienek po zmysłowe dodatki, dodając kobiecości i świeżości. Denim, powracający w zaskakujących formach, przekłada się na nonszalancką elegancję, podczas gdy kwiatowe wzory znowu urzekają swoją romantyczną siłą, dominując zarówno codzienne, jak i wieczorowe looki. Subtelny butter yellow przynosi lekkość i elegancję, podczas gdy zamsz wprowadza nieco vintage’owego klimatu, łącząc komfort z wyrafinowaniem. Przepych w stylu burżuazji wraca z rozmachem, z bogatymi teksturami i detalami, które przenoszą nas w świat luksusu sprzed lat. Wreszcie, sportcore – styl łączący swobodę z modowym wyrafinowaniem – staje się synonimem nowoczesnej elegancji, pełnej dynamiki i energii. Oto 7 najważniejszych trendów, które będą królować w nadchodzących sezonach – gotowi na modową rewolucję? Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Niegrzeczna muza rocka - skandalizujące życie Marianne Faithfull
Była ikoną lat 60. Marianne Faithfull – muza Rolling Stones, partnerka Micka Jaggera i symbol buntu. Jej historia to ciągła walka z uzależnieniem, skandalami i samą sobą.
Robiłam wszystko, co chciałam zrobić, i byłam wszędzie, gdzie chciałam”, powiedziała Marianne Faithfull w 2013 roku. Miała burzliwe życie, pełne wzlotów i niebywałych upadków. Wydawało się, że odeszła w zapomnienie wraz z narkotykowym pokoleniem lat 60. Ale wróciła triumfalnie dekadę później. W bardzo nieprzychylnym czasie dla „dziwolągów z lat 60.”, w rozkwicie brytyjskiego punku, kiedy zespół The Clash wykrzykiwał ze sceny: „Nigdy więcej Elvisa, Beatlesów ani Rolling Stonesów”. A jednak jej płyta „Broken English” z 1979 roku odniosła ogromny sukces. Była gwiazdą także naszych czasów. Nagrywała z takimi sławami jak Nick Cave, Tom Waits, PJ Harvey, Metallica. Odnajdywała się w każdym stylu – kociaka, złej dziewczyny, femme fatale, hipiski. Zachowało się jej zdjęcie z lat 60. w koronkowych rajstopach i czarnym topie, na którym wygląda jak współczesna gwiazda. Miała arystokratyczny, wrodzony sznyt, nawet niechlujna prezentowała się szykownie. Jej wielbicielką i naśladowczynią jest między innymi słynna brytyjska modelka Kate Moss. Blond anioł z cyckami Dla wielu ludzi była przez lata dziewczyną Micka Jaggera i muzą Rolling Stonesów. Denerwowało ją, gdy pytania w wywiadach krążyły tylko wokół tego tematu. „Zawsze wiedziałam, że jestem kimś niezwykłym”, powiedziała o sobie w jednej z rozmów. A przecież zaczynała jak wiele dziewczyn w tamtych czasach. „Ona w ogóle umie śpiewać”?, zapytał jej chłopaka menedżer Stonesów, Andrew Loog Oldham. „Nie wiem, ale jest fajna”, odparł przyszły mąż Marianne, John Dunbar. Podobała się, mówiono o niej „blond anioł z dużymi cyckami”. Oldham uznał, że ma estradowe imię i twarz. Pierwsza piosenka, którą zaśpiewała, od razu stała się przebojem. Był to hit z 1964 roku, napisany przez Micka Jaggera i Keitha Richardsa „As Tears Go By”. Dosyć melancholijna ballada o kobiecie, której płyną łzy, gdy patrzy przez okno na śmiejące się dzieci. Poważna jak na niespełna 20-letnią piosenkarkę. Wspominała, że była jednak bardzo młoda, kiedy została wrzucona do świata rekinów show-biznesu. Piosenka „As Tears Go By” otworzyła Marianne drzwi do sławy. Okazało się jednak, że za nimi była przepaść. Baronessa Marianne Najpierw kilka spraw rodzinnych Marianne. Miała niesamowitą rodzinę. Urodziła się w 1946 roku w Londynie. Była córką wiedeńskiej baronessy Evy von Sacher-Masoch oraz Roberta Glynna Faithfulla, brytyjskiego szpiega i bon vivanta. Miała w rodzinie Leopolda von Sachera-Masocha, autora słynnej powieści „Wenus w futrze”. Od jego nazwiska ukuto termin „masochizm”. Był nieźle pokręcony, marzył o kobiecie idealnej, czyli takiej, która będzie go biła i poniżała. Z kolei dziadek Marianne ze strony ojca, prof. Theodore James Faithfull, był wynalazcą „maszyny na oziębłość”, która miała uwolnić pierwotne libido u pacjentów. Faithfull prowadził szkołę, w której zalecał nagość personelowi i uczniom obu płci. Wychowywana przez matkę Marianne została posłana do katolickiej szkoły w podlondyńskim Reading. Po rozwodzie rodziców w domu była bieda. Mieszkały z mamą i babcią w obskurnym, szeregowym domku, jakich pełno w tej części Londynu. Jej mama brała dorywcze prace i, jak wspominała Marianne, żyła złudzeniami. „Wychowywała mnie na księżniczkę w bocznych uliczkach Reading”. Opowiadała o czasach dawnej świetności, balach, zamkach, posiadłościach. Marianne wyrosła na grzeczną, miłą panienkę. W pierwszą trasę z Rolling Stonesami matka puściła ją z przyzwoitką. Londyn był wtedy centrum świata. Marianne ciągnęły miejskie kluby. I dorosłe życie. Rano biegła do szkoły św. Józefa w pelerynce i filcowym kapelusiku. Wieczorem romansowała, między innymi z Jimim Hendriksem, Davidem Bowie i jego żoną Angelą. Po latach zaśpiewała z Davidem Bowie piosenkę „I Got You Babe” ubrana w strój zakonnicy z białym czepcem. Marianne i Mick – królowie Londynu W 1965 roku poślubiła galerzystę Johna Dunbara (to w jego galerii poznali się po latach John Lennon i Yoko Ono). W tym samym roku urodziła synka Nicholasa. Ale rola żony i matki nie była dla niej. Opuściła męża, by rozpocząć czteroletni związek z Mickiem Jaggerem. Spała ze wszystkimi Stonesami, uznała jednak, że wokalista jest najlepszy. Poznali się na przyjęciu. Mick podszedł do niej i zagadał: „Siemasz, lala”. Uznała to za aroganckie, ale sam Mick zrobił na niej wielkie wrażenie. Szybko stali się jedną z ikonicznych par Londynu lat 60. Oboje byli bogaci, sławni, utalentowani i kochani przez publiczność. Mieli świat u swych stóp. Media stale donosiły, gdzie się pokazali i jak byli ubrani. Ona w aksamitnym, haftowanym płaszczu, on w błyszczącej kurtce i cylindrze. Ona w pelerynie do kolan, on w modnym garniturze. Marianne potrafiła wydać kilka tysięcy funtów w 45 minut. Czy kochała Micka Jaggera? Na pewno chciała mieć z nim dziecko. Zaszła w ciążę, marzyli, że to będzie dziewczynka, chcieli dać jej na imię Corinne. Jednak Marianne poroniła, miała 22 lata, bardzo to przeżyła. W jej związku obowiązywała wolna miłość, ale zdrady Micka ją bolały. A własne szaleństwa zawstydzały. „Miałam ogromne poczucie winy, bardzo, bardzo długo. Na pewno także z powodu swojego katolickiego wychowania – chodziłam do szkoły prowadzonej przez zakonnice. Byłam więc niby tą wyzwoloną Marianne, a w środku ciągle się karałam, wstydziłam”, wspominała. Naga Marianne W 1967 roku doszło do zdarzenia, które bardzo zaważyło na losach Faithfull. W czasie nalotu policji na wiejską posiadłość gitarzysty Stonesów, Keitha Richardsa znaleziono narkotyki. Keith Richards i Mick Jagger trafili do aresztu. Sprawa skończyła się głośną rozprawą sądową, która przeistoczyła się w arenę konfliktu młodych i starych. Richards wspominał, że to wtedy stał się piratem – wyjętym spod prawa buntownikiem. Ale najbardziej oberwała Marianne, choć nie została o nic oskarżona. Znaleziono ją podczas feralnej imprezy nagą, osłoniętą jedynie dywanikiem z futra. Podobno razem z Keithem uprawiała seks oralny, bawiąc się przy tym batonikiem Mars. Szczegóły opisywał popularny brukowiec „The Sun”. Ludzie czytali te sensacje z wypiekami na twarzy. Dzisiaj może trudno w to uwierzyć, ale „batonikowy” skandal zrujnował totalnie reputację Marianne. Została psychicznie stratowana przez opinię publiczną. Wenus w futrze, ale jako… naga narkomanka. Zresztą Marianne wspominała o swoim kuzynie von Sacherze-Masochu przy okazji tej historii. Mówiła, że miała po nim coś dekadenckiego i masochistycznego w sobie, bo dała się prasie chłostać. Pozwoliła na to, by obsadzić ją w roli wykorzystanego kociaka. „To było tak przesadzone, z tak złośliwym przekręcaniem faktów. (…) To fantazja sprośnego, starego człowieka – jakiegoś starego bąka. (…) Pomysł gliniarza na to, co ludzie robią na kwasie!”, pisała po latach w swojej autobiografii o incydencie z batonikiem. „Kiedy tracisz reputację w młodym wieku, tracisz wszystko”, mówiła Markowi Hodkinsonowi, autorowi książki „Marianne Faithfull: As Tears Go By”. Kiedy po latach agent zaproponował jej za ogromne pieniądze udział w reklamie batonika, przerwała rozmowę i zwolniła go natychmiast. Żarłoczna siostra morfina Z pozoru nic się nie zmieniło. Marianne i Mick byli ze sobą jeszcze przez trzy lata, do 1970 roku. Schodzili się i zdradzali, napisał dla niej kilka piosenek, między innymi „Wild Horses”. Takie gesty wzruszały ją, wracała do niego, choć był to toksyczny związek bez przyszłości. Jagger też nią manipulował, przyciągał, jak mówiła, „przyszpilał jak motyla” i odpychał. Miał dziecko z inną kobietą, co upokorzyło Marianne. Stworzyli razem głośną balladę „Sister Morphine”, mroczną, w stylu Baudelaire’a. Ale Mick nagrał ją potem z Keithem Richardsem, pominął udział Marianne. Musiała dochodzić swoich praw autorskich w sądzie, i to przez wiele lat. Uważała, że Mick zabierał jej pomysły, teksty, że podważał jej wartość jako artystki. Na szczęście próbowała też swoich sił jako aktorka. Wystąpiła w słynnej „Dziewczynie na motocyklu” z 1968 roku. Jeździła na motocyklu od kochanka do kochanka, znowu naga, ubrana jedynie w czarny kombinezon podszyty futrem. Film był nudny, za to plakat z Marianne obłędny, wielu ludzi wieszało go sobie w domu. Zagrała też Ofelię w mocno rozerotyzowanym „Hamlecie”, w końcu były to czasy rewolucji seksualnej. Wolna Marianne Jeszcze w 1969 roku wyjechali z Jaggerem do Sydney, gdzie muzyk występował w filmie biograficznym „Ned Kelly”. Gdy jej partner był na planie, odurzona narkotykami chciała wyskoczyć z okna. Nie dała rady tego zrobić. Dużo łatwiejsze okazało się połknięcie 150 tabletek nasennych. W hotelowym pokoju odnalazł ją Mick Jagger. Natychmiast została przewieziona do szpitala, gdzie przez sześć dni leżała w śpiączce. Dostała nawet ostatnie namaszczenie od rzymskokatolickiego księdza. Mick Jagger już wtedy kręcił sceny do filmu. Po tym wydarzeniu rozstali się. Piosenkarka opuściła jego dom w Londynie, w którym wspólnie mieszkali. Była zagubiona, bezdomna i uzależniona od narkotyków. Brała wtedy wszystko: LSD, haszysz, heroinę. W 1970 roku straciła prawo do opieki nad synem. Przestała śpiewać, właściwie była nikim – ćpunką, bohaterką skandali narkotykowych. Byłą dziewczyną wielkiej gwiazdy rocka. Złą matką. Wielu ludzi zastanawiało się, jak się z tego upadku w ogóle podniosła. Przed odejściem od Micka Jaggera romansowała z brytyjskim arystokratą, fotografem Williamem „Paddym” Rossmore’em. Był znanym bywalcem londyńskich klubów. Romans z Marianne dodał mu sławy. Mówiono, że Rossmore ukradł ją Jaggerowi, co nie do końca było prawdą. Ale rzeczywiście żyli w trójkącie. Poznali się na imprezie w zamku w Limerick. Rossmore i jego przyjaciele zostali przedstawieni Marianne i Mickowi. Ona uchodziła wtedy za „najlepszą rockową laskę”, wiedziała, że jej związek z Jaggerem rozpada się. O takim mężu dla córki jak lord Rossmore, prawdziwy arystokrata, marzyła jej matka. Sama Marianne mówiła, że był mądry i miał bogate życie duchowe. Podarował jej „Pieśni niewinności i doświadczenia” Williama Blake’a, ale dostała też od niego pierścień biskupi. Nie zdawał sobie sprawy z jej uzależnienia. Próbował ją wyleczyć i, jak pisała prasa, „uczynić uczciwą kobietą”. Sama Marianne wspominała, że biedny Paddy zaręczył się z zombie, którym wtedy była, oszołomiona ciągle prochami i środkami nasennymi. Na nim jej nałogi zrobiły takie wrażenie, że potem przez całe życie był zaangażowany w pomoc dla ludzi z uzależnieniami i naprawdę sporo w tej sprawie zrobił. Marianne mieszkała w ruinach w dzielnicy Soho. Powoli odkrywała… życie. „Żyłam w bardzo fałszywym świecie w latach 60.”, powiedziała w jednej z rozmów z 2016 roku. „Nagle, gdy mieszkałam na ulicy, zdałam sobie sprawę, że ludzie są naprawdę dobrzy. Chińska restauracja pozwoliła mi prać u siebie ubrania. Mężczyzna, który miał stoisko z herbatą, dawał mi gorące napoje”. Wzruszało ją, że ludzie podarowują jej koce, wszystko, czego potrzebowała, by przetrwać na ulicy. „To ćpuny i pijacy na ulicy przywrócili mi wiarę w ludzkość”, pisała w autobiografii. Czuła się wolna. Zawsze mogła wrócić do matki. Ale wolała samodzielność niż życie pod jej kontrolą. Nie litowała się nad sobą ani nie wstydziła, że jest ćpunką. Powoli wychodziła z uzależnienia. Odzyskiwała siebie, klasycznie wykształconą dziewczynę, która kochała poezję i zaprowadziła Micka Jaggera na balet, by zobaczył go pierwszy raz w życiu. Była utalentowaną poetką i wokalistką. To odbudowanie poczucia własnej wartości zajęło jej mnóstwo czasu, kilkanaście lat. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Tilda Swinton: Jak królowa minimalizmu łączy prostotę z awangardą
Dla Tildy Swinton w modzie nieważne są trendy, liczą się emocje. Bierze z niej tylko to, co pasuje do jej złożonej, artystycznej osobowości.
Informacja o tym, że Tilda Swinton w czerwcu 2025 roku wystąpi w Polsce, uszczęśliwiła miłośników kina i teatru. Tych pierwszych, bo aktorka od lat jest ikoną kina artystycznego. Tych drugich – bo pojawi się w Poznaniu podczas festiwalu Malta, by wziąć udział w spektaklu „Embodying Pasolini” („Wcielając się w Pasoliniego”), stanowiącym hołd dla kontrowersyjnego włoskiego reżysera, od śmierci którego mija właśnie 50 lat. Podczas przedstawienia Swinton wkłada na siebie 30 strojów z filmów Pasoliniego, między innymi suknię królowej Jokasty z „Króla Edypa”, szatę Heroda z „Ewangelii według św. Mateusza” oraz kostiumy z „Salò, czyli 120 dni Sodomy”. Aktorka podczas przedstawienia zmienia się jak kameleon, do każdego stroju dobiera mimikę, gesty, ekspresję ciała, co stanowi kwintesencję jej pracy aktorskiej, a także jej podejścia do mody. Wrodzona charyzma Tildy Nigdy nie wtapia się w tło. Ani na ekranie, ani na oficjalnych galach, ani w życiu prywatnym, gdy razem ze swoim partnerem, niemieckim artystą wizualnym Sandro Koppem przemierza ulice Londynu lub Nowego Jorku. Tilda Swinton budzi respekt, często także onieśmielenie. To zasługa jej niezwykłej, androgenicznej urody oraz doskonale współgrającego z nią stylu – malarskiego, awangardowego, zapadającego w pamięć. Obecnie niemal każde pojawienie się jej na czerwonym dywanie jest szeroko komentowane w mediach. Również dlatego, że oficjalne wystąpienia aktorka wykorzystuje do wypowiedzi w ważnych sprawach społecznych i politycznych. Tak było na przykład podczas zakończonego niedawno 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, na którym aktorka dostała Złotego Niedźwiedzia za całokształt pracy artystycznej. Po odebraniu statuetki wygłosiła ze sceny osobiste przemówienie,w którym wyraziła sprzeciw wobec okrucieństwa wojny i braku zdecydowanej reakcji świata na to, co dzieje się w rejonach nią objętych. „Nieludzkie rzeczy dzieją się na naszych oczach. Jestem tutaj, by wyrazić moją solidarność z wszystkimi, którzy dostrzegają niedopuszczalne samozadowolenie naszych rządów” – grzmiała. Dodała także: „Połowa świata jest terroryzowana”. Swój manifest wygłosiła w sukni, która doskonale podbijała siłę płynącą z wypowiadanych przez nią słów. Granatowa, klasyczna w formie, uszyta ze sztywnego materiału kreacja została zaprojektowana przez Chanel. Podkreślała posągową sylwetkę aktorki i stanowiła power dressing w najlepszym wydaniu. Stylowa baza Swinton Wybory modowe Tildy Swinton, podobnie jak jej role filmowe i zaangażowanie społeczne, wymykają się schematom obowiązującym w Hollywood. Aktorka kocha mocne detale, wyraziste faktury materiałów oraz elementy inspirowane modą męską, na czele z garniturami – zaczęła je nosić długo przed tym, zanim stały się tak bardzo modne na czerwonym dywanie. Przeciwwagę do ich prostych fasonów stanowią w garderobie aktorki ubrania i dodatki nawiązujące do stylu retro: buty, falbaniaste wykończenia, ozdobne guziki. Często wkłada rzeczy oversize, projekty z przeskalowanymi rękawami czy ozdobami XXL albo takie, w których na pierwszy plan wysuwa się zabawa formą. Te na czerwony dywan wybiera z kolekcji swojego przyjaciela Haidera Ackermanna, choć oczywiście nosi także ubrania innych projektantów – z domów mody Lanvin, Celine, Jil Sander, Schiaparelli, a także Chanel. Tilda Swinton na czerwonym dywanie Jej najbardziej ikoniczne kreacje? Oczywiście te z kolekcji Haidera Ackermanna. Należy do nich między innymi liliowa suknia, w której aktorka pojawiła się w 2022 roku na festiwalu filmowym w Wenecji. Prosty, wysmakowany fason i pastelowy kolor sukienki przełamywały cytrynowe pasemka we włosach oraz pierścienie XXL na palcach. Z kolei elegancki smoking Haider Ackermann x Jean Paul Gaultier aktorka zestawiła z topem ze sztucznych granatowych piór okalających jej dekolt, szyję i twarz. W tym stroju pojawiła się w 2024 roku na nowojorskiej premierze filmu „Problemista”. Nie można pominąć także stroju, w którym Swinton pojawiła się na premierze filmu „Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun” Wesa Andersona, odbywającej się podczas festiwalu filmowego w Cannes (2021 rok). To również kreacja od ulubionego projektanta aktorki. Różowy, satynowy blezer, wystające spod niego cekinowe, zielone rękawy oraz pomarańczowa spódnica maksi – to zestawienie mocnych kolorów i blasku idealnie nawiązywało do estetyki filmów Andersona. Niezapomniane wrażenie zrobiła także czerwona suknia haute couture Schiaparelli ze wzorem w panterkę. Jej rękawy były zakończone rękawiczkami, również buty miały dokładnie ten sam wzór. Inne świetne kreacje można by wymieniać niemal bez końca: biało-żółta sukienka Jil Sander ze Złotych Globów 2011, smokingowy kombinezon Celine z gali Time 100 z 2012 roku, cekinowy kombinezon Chanel z Cannes w 2017 roku… Jednak od lat niezmiennie najważniejszym projektantem dla aktorki jest Ackermann. W wywiadzie dla „British Vogue” powiedziała o nim: „Bardzo niewiele jest ubrań, które równie dobrze układają się na sylwetce jak te Haidera. Nosząc je, zawsze mam uczucie, że są zaprojektowane do bycia w ruchu i powstały z poszanowaniem ludzkiego ciała. Można by pomyśleć, że w modzie to nie jest takie trudne zadanie, ale okazuje się, że jest”. Styl Swinton zaklęty w genach Tilda, a właściwie Katherine Matilda Swinton, skończy w tym roku 65 lat. Ma tak niezwykłą urodę, że wygląda, jakby się w ogóle nie starzała. Od lat nie zmienia się też jej sylwetka, wciąż jest tak samo smukła jak 40 lat temu, gdy w 1986 roku zaczynała karierę aktorską. W wywiadzie dla „Esquire” padło pytanie, czy nie uważa, że podziw i zainteresowanie, które budzi, jest związane właśnie z jej nietypową urodą, bo wygląda, jakby pochodziła z innego świata. Swinton odpowiedziała: „Cóż, dziwię się tym wszystkim, którzy mówią, że nigdy nie czuli się jak obcy. Ty nigdy nie czułeś się wyobcowany?”. A jednak Tilda rzeczywiście wyróżnia się na tle innych ludzi. Ma androgeniczne rysy twarzy i mlecznobiałą skórę. Emanuje od niej wyczuwalna od pierwszej chwili szlachetność. Po części jest to zasługa jej arystokratycznego pochodzenia i wychowania. Drzewo genealogiczne rodu Swintonów sięga do 36. pokolenia wstecz. Tilda dorastała w zamku w Berwickshire w Szkocji, który należy do jej rodziny od IX wieku. Późne dzieciństwo jak większość dzieci z arystokratycznym pochodzeniem w Wielkiej Brytanii spędziła w szkole z internatem, gdzie jej koleżanką była między innymi Diana Spencer. Potem studiowała literaturę angielską i socjologię na najlepszych brytyjskich uczelniach, jednak nie po to, by rozwijać się zawodowo, tylko po to, by móc wyjść za mąż za odpowiednio wysoko urodzonego arystokratę, a najlepiej księcia. Tilda zbuntowała się przeciwko temu, jaką przyszłość zaplanowała dla niej rodzina. Zamiast szukać męża wśród błękitnokrwistych, postanowiła zająć się tym, co było jej prawdziwą pasją, czyli aktorstwem. Styl jako element artystycznego wyrazu Przez lata na deskach teatrów i planach filmowych kina niezależnego ewoluował aktorski warsztat Tildy, podobnie kształtowało się także jej podejście do mody. Teraz aktorka jest w czołówkach rankingów najlepiej ubranych kobiet na świecie, ale nie zawsze tak było. Do momentu, w którym została okrzyknięta ikoną mody, musiała dojść własną drogą, wcześniej sprawdzając, czym dla niej samej jest ubieranie się – w wymiarze psychologicznym i społecznym, a przede wszystkim artystycznym. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Makijaż jak z Paryża lub Mediolanu? Te trendy z wybiegów będą rządzić wiosną i latem 2025
Wiosna 2025 zapowiada się kolorowo, świeżo i z nutą nostalgii. Po sezonie zdominowanym przez minimalizm, świat makijażu znowu nabiera wyrazistości – ale w zupełnie nowym wydaniu. Na wybiegach i w social mediach królują odważne akcenty, świetliste wykończenia i zabawa fakturami, które mają podkreślać indywidualność, a nie maskować niedoskonałości. Makijaż staje się formą ekspresji, a nie obowiązkiem. Sprawdź, jakie trendy będą rządzić w kosmetyczkach i na ulicach już za chwilę. Najważniejsze trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025 Trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025: biel na powiekach Ten pozornie niewinny kolor w tym sezonie udowadnia, że ma drugą, buntowniczą naturę. Masz odwagę się z nim zmierzyć? Biel w makijażu nie jest zjawiskiem nowym – ten trend sięga lat 60. Jednak wtedy miał podkreślać niewinność, a dziś występuje w zdecydowanie bardziej zadziornej wersji. Taki ekstrawagancki look z białymi rzęsami (naturalnymi muśniętymi tuszem lub po prostu barwiącą na ten kolor bazą) może być świetną alternatywą dla klasycznego makijażu oka. A jeśli wolisz biel w tradycyjnie dziewczęcym wydaniu, koniecznie sięgnij po biały jak śnieg cień. Trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025: pomarańcz Zainspiruj się pokazami wielkich domów mody i wyciśnij z tego trendu, ile się da! Pomarańcz to kolor, łączący w sobie energię czerwieni i radość żółci, niesie ze sobą wiele znaczeń. Symbolizuje entuzjazm, ciepło i kreatywność. Jest kojarzony z witalnością i młodością, a także z optymizmem oraz otwartością na nowe doświadczenia. Dlatego to kolor dla ciekawych świata i odważnych kobiet, które nie boją się eksperymentować ze swoim wyglądem ani przyciągać spojrzeń. Jesteś gotowa na to szaleństwo? Trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025: ozdoby na skórze Pamiętasz z dzieciństwa pudełeczka ze skarbami, pełne kolorowych koralików? Czas ożywić te wspomnienia! Wiosna i lato to sezon festiwali muzycznych. Mają one swoją estetykę wyróżniającą się odważnym sposobem dekorowania twarzy. Pozycja tego sposobu jej ozdabiania została dodatkowo umocniona i weszła do kanonu trendów przez kultowy już serial „Euforia”, którego bohaterki często dokładały do swojego makijażu kryształki lub perły. Dlatego puść wodze wyobraźni i daj się ponieść szaleństwu koloru i formy. Trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025: czarne kreski Czerń nigdy nie wychodzi z mody. I mowa tu nie tylko o słynnej „małej czarnej”, lecz także o artystycznym wykorzystaniu eye-linera. Obudź w sobie artystkę. Dobra wiadomość jest taka, że w tym sezonie nie potrzebujesz pewnej i wprawnej ręki, by sięgnąć po eye-liner czy żelowy cień. Smugi i niedoskonałości są tu bowiem nawet wskazane! Dlaczego? Inspiracją dla makijażystów były bowiem gwiazdy rocka jak Amy Winehouse czy Courtney Love oraz it girls z początku lat 2000. (Alexa Chung, Kate Moss i bliźniaczki Olsen), które... właśnie wróciły do domu po całonocnej imprezie z rozmazanym lekko make-upem! Wolisz klasykę? Odwzoruj klasyczny look z pokazu Caroliny Herrery. Trendy w makijażu na wiosnę i lato 2025: czerwone usta Najbardziej zmysłowy look tego lata? Bez wątpienia czerwone usta w wersji gloss. Ostatecznie nic nie czyni kobiety silniejszą niż dostęp do dobrego wykształcenia i wolność wyboru: nałożyć czerwoną szminkę... czy też nie” – mówi makijażystka gwiazd Lisa Eldridge. I w pełni się z nią zgadzamy. Karminowa pomadka, choć należy do makijażowej klasyki, ma moc, którą nie wszyscy doceniają. Dodaje szyku i pewności siebie. I to do tego stopnia, że wielu psychologów zaleca malowanie nią ust... w ramach terapii! Takie recepty lubimy najbardziej!
Neurowellness – ten jeden sekret, który odmieni Twoją skórę
Dowiedz się na czym polega i wprowadź go w zycie
Czy zabiegi w spa mogą mieć realny i długofalowy wpływ nie tylko na to, jak wyglądamy, lecz także na to, jak się czujemy? Najnowszy trend neurowellness mówi: tak! Trend ten, podobnie jak niemal bliźniaczy mu neuroglow (skupiający się na osiągnięciu pełnej blasku skóry), według dermatologów opanuje w tym roku świat beauty. Dlaczego? Bo łączy w sobie to, co kochamy najbardziej: piękny wygląd z długofalową poprawą nastroju. A do tego ma podłoże naukowe. To holistyczne podejście do zdrowia i urody, które łączy najnowsze odkrycia neuronauki z praktykami wellness, koncentrując się na wzajemnym wpływie umysłu, ciała i skóry. Opiera się na idei, że stan emocjonalny, poziom stresu i neuroprzekaźniki mają bezpośredni wpływ na kondycję skóry, poziom energii i ogólne samopoczucie. Neurowellness wykorzystuje neurokosmetyki, aromaterapię, dotyk (np. masaże), mindfulness, medytację i spersonalizowaną pielęgnację, by aktywować naturalne mechanizmy regeneracji organizmu. Dzięki stymulacji wydzielania oksytocyny, serotoniny i beta-endorfin pomaga w redukcji stresu, poprawie jakości snu oraz przywracaniu skórze zdrowego blasku. To podejście znajduje zastosowanie w nowoczesnej kosmetologii, psychodermatologii i wellness, zmieniając tradycyjne metody pielęgnacji w kompleksową terapię dla umysłu i ciała. Pod tym trendem podpisują się największe nazwiska współczesnej dermatologii i kosmetologii, m.in. dr Howard Murad, który na swoim blogu napisał, że „pielęgnacja skóry = pielęgnacja mózgu”. Dodał także, że dbanie o skórę tak naprawdę oznacza dbanie o ciało, ponieważ skóra stanowi pierwszą linię obrony dla każdego układu w organizmie. Jak powstał neurowellness? Wielu ekspertów jest przekonanych, że ten trend ma swój początek w pandemii COVID-19. Dlaczego? Bo był to okres, który znacząco zmienił nasze postrzeganie tego, jaki związek z pięknem zewnętrznym ma nasze dobre samopoczucie. Aż 22 proc. kobiet zadeklarowało, że od tego czasu poświęca na pielęgnację skóry więcej czasu i wydaje na nią więcej pieniędzy, a 40 proc. użytkowników kosmetyków stosuje swoje produkty częściej niż kiedykolwiek, czerpiąc z tego przyjemność i spokój. Do tego, jak wynika z raportów dotyczących wellness oraz z Ted Talks dr Claudii Aguirre, neurobiologa i eksperta ds. umysłu i ciała, jako konsumenci szukamy teraz nie tylko produktów, które sprawiają, że dobrze wyglądamy, lecz także priorytetowo traktujemy te, dzięki którym po prostu czujemy się dobrze. Chcemy pielęgnacji skóry, która „daje radość” – przede wszystkim przyjemnych w dotyku tekstur i zapachów. Jednak nie można zapominać, że te specyficzne doznania sensoryczne to nie to samo co faktycznie efekty neurokosmetyczne. Jak działają neuroprzekaźniki w kosmetykach? Czym w takim razie są prawdziwe neurokosmetyki? To produkty wykorzystujące neuroprzekaźniki oraz naturalny system łączący skórę i mózg, które mogą wywołać reakcję centralnego układu nerwowego w odpowiedzi na miejscowe działanie kosmetyków. Należą do nich m.in. kwas GABA, różeniec górski zwiększający poziom beta-endorfin w skórze, astaksantyna, neuropeptyd SensAmone P5 oraz ekstrakt z Paeonia suffruticosa (peonii drzewiastej) o neuro-relaksujących właściwościach. Efekt? Wzmożone odprężenie skóry, a co za tym idzie – wygładzenie jej i wyraźne zrelaksowanie. Wyciąg z tej ostatniej rośliny wykorzystał francuski koncern L’Oréal, opracowując dla linii Hydra Zen Lancôme opatentowany kompleks NeuroCalm, którego zadaniem jest neutralizacja skutków stresu środowiskowego na skórę. Inna pochodząca z Francji firma, Sisley Paris, stworzyła z kolei na bazie neuroskładników całą nową markę kosmetyków Neuraé (jeszcze niedostępną w Polsce). Jej sercem jest technologia NA3, będąca efektem dekady badań i obejmująca trzy filary: neuroskładniki, neurozapachy i neurotekstury. Neuroskładniki to: ekstrakt z czerwonego indygo stworzony, by zmniejszyć zmęczenie skóry, ekstrakt z tarczycy alpejskiej, który poprawia samopoczucie skóry, i ekstrakt z Eperua, który zapewnia jej widoczny relaks. Z kolei cztery zapachy Neuraé opierają się na zasadach aromakologii, łącząc olejki eteryczne i związki zapachowe. A jeśli chodzi o neuro-tekstury, to zostały one wybrane tak, by wywołać konkretną reakcję emocjonalną u osoby je stosującej. Mówiąc o neuroskładnikach, trzeba też wspomnieć o jednym z najnowszych osiągnięć w świecie kosmetologii – Neuroglow stworzonym przez Givaudan, a naśladującym wszystkie pozytywne efekty światła słonecznego. W 2024 roku firma otrzymała za niego trzy nagrody za innowacyjność. Neuroglow to botaniczny składnik aktywny wytwarzany przez zielone frakcjonowanie, uzyskiwany z Persicaria tin- ctoria, rośliny indygo rosnącej w Prowansji. Przez wzmacnianie melaniny i cząsteczek dobrego samopoczucia (beta-endorfin, witaminy D i oksytocyny) składnik ten naśladuje wszystkie dobre właściwości słońca, by nadać skórze zdrowy blask, jednocześnie poprawiając nastrój i pozytywne emocje. W badaniu klinicznym zmniejszył on zmęczenie i zimową chandrę (winter blues) u ponad 80 proc. badanych ochotników. A do tego zapobiegał potencjalnym uszkodzeniom zapalnym spowodowanym przez słońce. Genialne, prawda? Magia dotyku Jednak neuroskładniki to nie wszystko. W neurowellness kluczową rolę odgrywają także dotyk i masaż, które mogą stymulować uwalnianie oksytocyny, zwiększać poziom serotoniny i obniżać poziom kortyzolu, a regularność takiej rutyny może zapewnić „stabilność psychiczną”. Nad tym tematem pochyliła się m.in. hiszpańska marka Natura Bissé, która wspólnie z Uniwersytetem w Murcji oraz instytutem Starlab postanowiła naukowo zweryfikować wpływ dotyku podczas zabiegów spa na dobrostan uczestników. Badania te obejmowały pomiary aktywności mózgu, tętna oraz poziomu biomarkerów, takich jak kortyzol i oksytocyna. Wyniki potwierdziły, że zabiegi spa znacząco poprawiają samopoczucie, redukują stres oraz pozytywnie wpływają na kondycję skóry. Okazuje się bowiem, że podczas masażu dochodzi do zwiększenia aktywności fal alfa w mózgu, które są związane ze stanem relaksacji i spokoju. A zabiegi spa indukują wzrost tych fal, co sprzyja głębokiemu odprężeniu. Czy potrzebujesz jeszcze zapewnień o tym, że weekend w spa jest ci absolutnie niezbędny dla zdrowia? A co w sytuacji, gdy masaże działają krótkofalowo, a ty cierpisz na bezsenność, regularnie wybudzasz się w nocy i wiesz, że żyjesz w przewlekłym stresie? Koniecznie skorzystaj z zupełnie nowatorskiej funkcji najnowszej endermologii LPG Infinity, która jest już w tej chwili chroniona siedmioma patentami, a na jej stworzenie wydano aż 35 milionów euro. Efekt? Infinity oferuje nie tylko działanie modelujące sylwetkę, redukujące cellulit aż o dwa stopnie (!) i ujędrniające skórę, lecz także programy typowo antystresowe, które są szansą na realną poprawę zdrowia. – Badania kliniczne wykazały bowiem, że już po jednym zabiegu poziom kortyzolu spada u pacjentów średnio o 19 proc., a po serii 10 – aż o 46 proc. A przecież podwyższony kortyzol powoduje skracanie telomerów, czyli bezpośrednio przyspiesza proces starzenia genowego! Dlatego włączenie do naszej codzienności takich procedur, a także wprowadzenie technik relaksacyjno-oddechowych oraz przyjmowanie adaptogenów pozwala przywrócić równowagę i zdrowie w duchu longevity – mówi Katarzyna Nadolna, prezes zarządu ITP SA. – Jednak najbardziej zaskakujący jest fakt, że programy prozdrowotne, podczas których pracuje się bezpośrednio z układem nerwowym, wyraźnie zmniejszają u pacjentów także poziom lęku. To przełomowe odkrycie ma szczególne znaczenie właśnie teraz, w czasie popan-demicznym, gdy większość z nas straciła poczucie bezpieczeństwa – dodaje. Trzeba mieć także świadomość, że podwyższony poziom hormonu stresu znacznie obniża poziom kolagenu, co prowadzi nie tylko do utraty jędrności skóry, lecz także... masy mięśniowej! Dlatego zanim skupimy się na diecie, ćwiczeniach i modelowaniu sylwetki, najpierw powinniśmy zająć się właśnie obniżeniem poziomu kortyzolu. W przeciwnym razie schudnięcie będzie niemal niemożliwe, a tzw. kortyzolowy brzuszek jak był, tak będzie. – Właśnie z tego powodu rekomendujemy, by rozmowę z pacjentem zaczynać od pytania o jego samopoczucie, poziom stresu oraz ewentualne problemy ze snem. I wtedy można zadecydować, jakie programy będą dla danej osoby najbardziej optymalne. Przy wysokim kortyzolu najpierw proponujemy serię zabiegów prozdrowotnych, a dopiero później modelujących. Dzięki temu pacjent skorzysta na nich obu: będzie zdrowszy i spokojniejszy, a efekty wyszczuplające przyniosą realne efekty – dodaje Katarzyna Nadolna.
Nowa era mody: AI rewolucjonizuje branżę?
Sztuczna inteligencja pomaga przewidywać trendy, tworzyć kolekcje, projektować kampanie. Designerzy idą w odstawkę?
Chanel, Dior, Balenciaga, Givenchy – wizjonerzy, którzy na zawsze zmienili oblicze mody. Talent, kreatywność i mistrzostwo krawieckie uczyniły z nich legendy. Czy w dobie sztucznej inteligencji ich geniusz rozbłysnąłby jeszcze jaśniej? A może w świecie algorytmów byliby po prostu… zbędni? Jeszcze niedawno projektowanie ubrań było wyłącznie domeną ludzkiej wyobraźni i rzemiosła. Dziś do tego procesu dołącza sztuczna inteligencja, zmieniając sposób, w jaki powstają kolekcje, jak przewidujemy trendy i jak marki komunikują się z klientami. Czy AI to nowy geniusz mody, czy cichy zabójca ludzkiej kreatywności? „AI to potężna siła, która wzmacnia kreatywność. Wszyscy musimy po prostu nauczyć się z niej korzystać, pamiętając, że AI jest tylko narzędziem. Jeśli nie stoi za nim człowiek, nie ma żadnej wartości”, uważa Cyril Foiret, twórca pierwszego tygodnia mody AI (projekt miał premierę w 2022 roku). Dyrektor Fashion Innovation Agency w London College of Fashion, Matthew Drinkwater, dodaje w rozmowie z brytyjskim „The Guardian”: „AI otworzyła drzwi dla osób, które wcześniej nie miały szansy zaistnieć w świecie mody. Nie oszukujmy się – ta branża często sprawia wrażenie elitarnej i niezwykle kosztownej, jeśli chodzi o rozpoczęcie kariery. A sztuczna inteligencja zmienia zasady gry”. Przygotowując to wydanie Vivy! Mody, wiedzieliśmy, że nie może w nim zabraknąć tematu roli AI w branży mody. Zbyt często sztuczna inteligencja wracała w naszych rozmowach. Postanowiliśmy więc zmierzyć się z tym tematem w najbardziej oczywisty dla dziennikarza sposób, zadając pytania samej AI. Poprosiliśmy więc sztuczną inteligencję, by sama opowiedziała o swojej roli w branży mody (artykuł napisany przez AI za pomocą narzędzia ChatGPT znajdziesz w nowym wydaniu magazynu Viva!Moda). Oddaliśmy też w ręce AI warstwę wizualną, prosząc o wygenerowanie ilustracji do artykułu. Efekty? Surrealistyczne. Na pewno AI musi się jeszcze podszkolić! W naszej opinii ludzka kreatywność wciąż pozostaje kluczowa. Choć sztuczna inteligencja odgrywa coraz większą rolę w tworzeniu kampanii dla marek modowych, to artyści wciąż nadają im prawdziwy ton, wprowadzając niepowtarzalny pierwiastek emocji. AI w branży mody: alternatywny świat Zaczęło się w 2023 roku od nowatorskiego posta na Instagramie francuskiego brandu Jacquemus. W wideo przeskalowane torby Bambino (flagowy model marki) sunęły po ulicach Paryża. Ośmiosekundowy spot stał się hitem. Dom mody kontynuował temat, prezentując torby w kolejnych odsłonach. Inne marki chętnie podchwyciły pomysł na surrealistyczne kampanie, generowane przez AI. Jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się wiralowe filmy, które prezentowały najnowsze projekty domów mody i zachęcały do odwiedzenia butików: przed paryskim sklepem Isabel Marant z nieba spadła gigantyczna tubka pasty do zębów, torebki projektu Victorii Beckham lewitowały nad londyńskim Tower Bridge, Koloseum w Rzymie oraz innymi znanymi zabytkami. O krok dalej poszedł dyrektor kreatywny Etro Marco de Vincenzo, który stworzenie oficjalnej kampanii marki na sezon wiosna–lato 2024 oddał w ręce AI (i artystki cyfrowej Silvii Badalotti). Obrazy modelek i modeli (bo nie zdjęcia) zdają się umiejscowione poza czasem i rzeczywistością, a bohaterowie kampanii bardziej przypominają tajemniczą obcą cywilizację niż ludzi. To czysta cyfrowa fantazja – malarstwo, w którym pędzle i farby zostały zastąpione algorytmami i pikselami. Co stoi za tymi nowatorskimi, intrygującymi kampaniami reklamowymi? To na pewno świetny sposób na przyciągnięcie uwagi w gąszczu treści, które atakują nas każdego dnia w mediach społecznościowych. Widać również rosnące zapotrzebowanie na odrobinę fantazji w reklamach mody. Tak samo jak kiedyś fascynowały baśnie, a dziś komiksowy świat Marvela, tak i w branży mody szukamy tego, co nieoczywiste, wręcz magiczne. Różnica jest taka, że nie musimy już czekać, aż ktoś poda nam magię na talerzu. W dobie AI, jeśli designerzy nie odpowiedzą na nasze życzenia, sami możemy wygenerować wizję, która zaspokoi nasze kreatywne potrzeby. AI w branży mody: rewizja wizji Tak zrobiła artystka i niezależna reżyserka kreatywna Sybille de Saint Louvent. „Zobaczyłam w AI niezwykłe narzędzie do pracy”, zdradziła w rozmowie z portalem The Business of Fashion i dodała: „Jako twórca możesz czekać, aż klient zadzwoni do ciebie z propozycją kampanii, ale to kosztuje mnóstwo pieniędzy, czasu i wymaga pracy wielu ludzi. AI daje swobodę działania”. De Saint Louvent stworzyła kampanie dla Jil Sander, Prady, Loewe, Loro Piany, Bottegi Venety, Miu Miu, Chanel, Hermèsa… Lista brzmi imponująco, prawda? Z tym że artystka nie dostała ani jednego zlecenia na swoje prace – wszystkie obrazy, które można znaleźć na instagramowym profilu de Saint Louvent to jej własna inicjatywa w ramach projektu „30 days of creativity – one campaign a day”. Na artystkę zwrócili uwagę zarówno użytkownicy mediów społecznościowych, jak i sama branża mody luksusowej. 25 lutego tego roku de Saint Louvent opublikowała nową kampanię dla Gucci, którą – jak twierdzi – marka oficjalnie zleciła. Tego samego dnia Gucci zaprezentowało swoją kolekcję na jesień–zimę 2025/2026. „Dano mi pełną swobodę w stworzeniu serii wizualizacji”, zdradziła de Saint Louvent. Błyskawiczny sukces artystki na skalę światową to znak czasów i dowód na to, że miejsce AI w świecie mody dopiero się krystalizuje, a pionierzy, którzy dostrzegają jej potencjał, mają przed sobą świetlaną przyszłość. Choć Sybille de Saint Louvent w branży kreatywnej pracuje od ponad dekady, to z AI zaczęła eksperymentować zaledwie kilka miesięcy temu. Louvent uważa, że „dla wielu kreatywnych osób, które na co dzień pracują przy sesjach zdjęciowych, frustrujące jest to, że mają mnóstwo pomysłów, ale często brak im przestrzeni do ich realizacji”. Tworząc i publikując jedną kampanię AI dziennie, udowodniła, że dzięki sztucznej inteligencji wielkie domy mody mogą zachwycić spektakularnymi kampaniami, minimalizując przy tym koszty. Pytanie tylko, czy ich klienci w dłuższej perspektywie zaakceptują taką drogę na skróty. Czy branża dóbr luksusowych może pozwolić sobie na „półśrodki”, nie godząc przy tym w swoje DNA? AI w branży mody: gra na emocjach Moda to opowieść i emocje, a te wciąż należą do człowieka. „Sztuczna inteligencja nie zastąpi emocji”, podkreśla Sybille de Saint Louvent. Wielu twórców i projektantów czuje to intuicyjnie – technologia może przyspieszyć procesy, inspirować i ułatwiać kreację, ale nie potrafi uchwycić ludzkiej wrażliwości, intuicji i doświadczeń, które składają się na wielką modę. Słynne domy mody nie sprzedają jedynie ubrań – tworzą narracje, które rezonują z ich klientami. Kolekcje Diora, Prady czy Gucci są zakorzenione w osobistych historiach projektantów, w ich inspiracjach, wspomnieniach i doświadczeniach. AI może wygenerować perfekcyjną kompozycję, ale nie rozumie emocji, które budzi zapach skóry nowej torebki, ciężar tkaniny na ciele czy sentymentalna wartość sukni vintage. Kupujesz tożsamość, a nie tylko produkt. I to właśnie ludzki pierwiastek sprawia, że moda przez duże „M” to nie tylko zestaw dobrze skonstruowanych ubrań, lecz także część kultury, historii i indywidualnej ekspresji. W przypadku branży luksusowej to kluczowe. Ludzka kreatywność nie zna algorytmów. Najwięksi projektanci w historii nie podążali za trendami, lecz je tworzyli. AI działa inaczej – przewiduje na podstawie istniejących danych, nie wymyśla od podstaw. Oznacza to, że może pomóc w analizie, ale nie zastąpi błysków geniuszu, instynktu i odwagi twórczej, które napędzają modową rewolucję. Tekst: Barbara Łubko Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Zapach zamknięty w sztuce – odkryj niezwykłe flakony i ich mistrzów
Są poszukiwane przez kolekcjonerów na całym świecie, a na aukcjach osiągają kwoty przewyższające milion dolarów! Oto flakony perfum, będące małymi dziełami sztuki, które wyszły spod ręki największych artystów. Poznaj historię ikonicznych butelek, ucieleśniających zamknięty w nich zapach. Flakony perfum od zawsze były czymś więcej niż tylko praktycznymi opakowaniami. Już w starożytnym Egipcie stosowano pojemniki z alabastru, szkła czy złota, by przechowywać w nich cenne olejki zapachowe. W renesansie flakony stawały się coraz bardziej wyszukane, a ich projektowanie zaczęło przypominać tworzenie arcydzieł. Prawdziwy rozkwit artystycznych flakonów przypadł jednak na początek XX wieku, kiedy to współpracę z perfumiarzami nawiązali artyści i rzeźbiarze. Dzięki nim do dziś powstają dzieła sztuki, które ucieleśniają esencję przechowywanego w nich zapachu. Flakony perfum: artyzm i pasja Wielki przełom w projektowaniu flakonów nastąpił wraz z momentem nastania ery art déco w latach 20. i 30. ubiegłego wieku. I to głównie za sprawą René Lalique’a, jubilera i artysty zaliczanego do najważniejszych twórców tego okresu. Jego dzieła cechowały się delikatnymi reliefami i finezyjnymi detalami, które szybko zyskały rozpoznawalność na całym świecie. Jak sam podkreślał: „Szkło jest materią żywą, pełną magii i tajemnicy”, a jego projekty były na to najlepszym dowodem. Jego dzieło kontynuował syn Marc, który zaprojektował słynny flakon perfum L’Air du Temps Nina Ricci z charakterystycznymi gołębicami na korku. Został on zresztą uhonorowany tytułem „flakonu stulecia”. W późnych latach 40., a potem 50. i 60. nastąpił z kolei prawdziwy wybuch kreatywności – projektanci przesunęli granice tego, czym może być flakon perfum. Kształty stały się bardziej zróżnicowane, odchodząc od tradycyjnych cylindrycznych lub prostokątnych form. Doskonałym tego przykładem jest choćby współpraca Salvadora Dalego z Elsą Schiaparelli przy perfumach Le Roy Soleil, których flakon przypominał słońce z... promieniami oraz twarzą. Potem nastąpiła era popartu i był to moment prawdziwej twórczej rewolucji w projektowaniu perfum. Artyści zaczęli postrzegać flakon jako płótno dla artystycznej ekspresji, często tworząc projekty, które były w równym stopniu rzeźbami, co pojemnikami. Do tego trendu mocno nawiązują także flakony stworzone na przełomie XX i XXI wieku, a nawet te współczesne. Doskonałym przykładem są wprowadzone na rynek w latach 90. kultowe już flakony w kształcie torsu kobiety i mężczyzny: Le Beau i La Belle Jean Paul Gaultier. Butelki te podważyły konwencjonalne wyobrażenia o opakowaniach perfum i same w sobie stały się przedmiotami kolekcjonerskimi. Do tej samej grupy należy także powstały później flakon granat do zapachu Flowerbomb marki Viktor & Rolf, a w 2016 roku flakon but skrywający w swoim wnętrzu zapach Good Girl Carolina Herrera. To doskonały przykład projektu, który co roku pojawia się w edycjach limitowanych, znikających z perfumeryjnych półek w kilka dni. Podobnie jest z kultowym zapachem Daisy Marc Jacobs, którego korek zawsze jest zwieńczony formą stokrotek, zmieniającą się co roku już od 18 lat! Nie oznacza to jednak, że współcześnie nie powstają już flakony nawiązujące do starych wzorców, znanych choćby z projektów Lalique’a. Mam tu na myśli choćby projekty polskiego rzeźbiarza Bronisława Krzysztofa, który od lat tworzy butelki dla marki Sisley Paris. Jego współpraca z firmą rozpoczęła się w 1998 roku, kiedy Hubert i Isabelle d’Ornano po odkryciu jego prac w Londynie zlecili mu stworzenie 10 rzeźb. Jedna z nich, w kształcie złoconej kobiecej głowy, zainspirowana portretem córki kreatorów marki, zwieńczyła flakon wody perfumowanej Eau de Soir. Potem przyszedł czas na kolejne – Soir de Lune, Izia czy Ikar. Każdy inny i każdy wyjątkowy. Bogactwo form Takie flakony, będące dziełem znanych artystów lub pochodzące z krótkich limitowanych serii, są dziś cenionymi obiektami kolekcjonerskimi. Miłośnicy perfum często poszukują starych flakonów Lalique czy Baccarat, a na aukcjach Sotheby’s czy Christie’s regularnie pojawiają się rzadko spotykane modele, które przyciągają uwagę ekspertów z całego świata. I często osiągają absolutnie zawrotne kwoty. Najdroższy flakon perfum na świecie to bez wątpienia Shumukh, stworzony przez markę Nabeel Perfumes w Dubaju. Perfumy są zamknięte w gigantycznym, trzymetrowym flakonie, ozdobionym diamentami, złotem, perłami i srebrem. Inspiracją dla projektu były bogactwo i kultura Dubaju, a samo dzieło zostało zaprezentowane jako połączenie sztuki perfumiarstwa i jubilerstwa. Jego koszt to 1,3 miliona dolarów! Na drugim miejscu plasuje się edycja limitowana zapachu DKNY Golden Delicious – Million Dollar Fragrance Bottle o wartości miliona dolarów. Ten wyjątkowy flakon został zaprojektowany przez markę DKNY we współpracy z jubilerem Martinem Katzem. Butelka, wykonana z 14-karatowego białego i żółtego złota, jest wysadzana 2909 drogocennymi kamieniami, w tym 183 żółtymi szafirami, 2,43-karatowym żółtym diamentem oraz różowymi i białymi diamentami. Co godne podziwu, dochód z jego sprzedaży został przekazany na cele charytatywne. Ostatnie miejsce na podium w tej niezwykłej kategorii zajmuje flakon No. 1 Imperial Majesty marki Clive Christian z ręcznie dmuchanego kryształu Baccarat o wartości 250 tysięcy dolarów. Złoty korek ozdobiono pięciokaratowym diamentem, a kołnierz wykonano z 18-karatowego złota. Tych flakonów powstało zaledwie 10, co czyni je niezwykle cennymi nabytkami dla kolekcjonerów. W naszej galerii znajdziesz kilka zjawiskowych flakonów, a więcej zobaczysz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Szaleństwo (nie)kontrolowane - zaglądamy do szafy Agnieszki Colombié!
Dyskretny luksus i ekstrawagancja. Szafa Agnieszki Colombié robi wrażenie. Z wielu powodów.
Dyskretny luksus i ekstrawagancja. Czy to może iść w parze? Okazuje się, że tak. Ale trzeba być wytrawnym modowym graczem, by pozwolić sobie na taki miks. Szafa Agnieszki Colombié robi wrażenie. Z wielu powodów. „Nosząc imponujące ubrania, wiedzie się bardziej interesujące życie”. Ten cytat z Vivienne Westwood towarzyszy mi, kiedy razem z Agnieszką Colombié oglądam jej garderobę. Doznałam pewnego rodzaju wtajemniczenia, bo pokazanie szafy jest rzeczą intymną, czasem nawet bardziej niż pokazanie sypialni. Ot, łóżko, pościel, szafka… W garderobie czy szafie wiszące rzeczy to prywatny obraz właścicielki. Jej gust, styl, marzenia i pragnienia. Bo ktoś, kto przywiązuje wagę do ubierania się, przywiązuje wagę do jakości życia. Świat zwariował, żyjemy w trudnych czasach, ale to nie znaczy, że można zapomnieć o sobie. Styl Agnieszki i sposób, w jaki mówi o modzie, jakie miejsce zajmuje w jej przestrzeni, to apoteoza życia, niezwykłej ciekawości świata, a także pewnej dezynwoltury i nonszalancji. To też opowieść o kobiecie, która jest świadoma siebie, wie, że bycie dobrze ubranym to jedna ze składowych sukcesu i – co jest najważniejsze – nie boi się zmian. Ani w życiu, ani w szafie. Viva!Moda. Jej szafa: Agnieszka Colombié. Początki szaleństwa Jest przełom lat 80. i 90. poprzedniego stulecia. Ulice Białegostoku, jak wszystkich zresztą polskich miast, są szare i smutne. I wszyscy tak się ubierają. Wszyscy z wyjątkiem Agnieszki i jej przyjaciółki Joli. I Liceum Ogólnokształcące słynie z restrykcyjności, w kolorowym ubraniu raczej nie przemknie się tam bez nagany. Ale przecież po szkole trzeba zaszaleć… – Kupiłam wtedy w Telimenie płaszcz we wściekle fioletowym kolorze, Jola taki sam, tylko różowy – opowiada Agnieszka. – Trzymałyśmy je w szatni, zwinięte w torbie i jak tylko minęłyśmy szkolną bramę, zaraz wkładałyśmy na siebie… Do tego Agnieszka wkłada czarną koronkową opaskę na głowę, koronkowe rękawiczki i zamszowe, fioletowe botki na płaskim obcasie, kupione w sklepie z włoskim obuwiem, mieszczącym się zaraz obok szkoły. Szybko miała w kieszeni opinię najlepiej ubranej dziewczyny w Białymstoku. I najbardziej ekstrawaganckiej. Anna Wintour twierdzi, że modę albo ma się we krwi, albo nie. Agnieszka parafrazuje, że ze stylem człowiek się rodzi. Można się go trochę nauczyć, ale to już nie to samo. Zresztą sama Coco Chanel powtarzała: „Możesz kupić modę, ale musisz mieć styl”. Poczucie estetyki można nazwać więc rodzajem talentu, a z ubieraniem się jest jak z urządzaniem wnętrz. Wchodzisz do pokoju i już wiesz, co będzie w nim dobrze wyglądało, jakie kolory chciałabyś w nim mieć i jakie rzeczy będą się w nim dobrze łączyć. Modą interesowała się od zawsze. Kiedy w Polsce nie istniały kobiece magazyny, zagraniczne wydania „Vogue’a” czy „L’Officiela” z trendami na sezon przywoziła z zagranicy. Były jak biblia. Godzinami oglądała zdjęcia z pokazów, wypatrując inspiracji. Lata później pokazy ogląda już na żywo w Paryżu, ale zasada pozostaje: wypatrzyć coś specjalnie dla siebie. – Niestety zawsze – śmieje się Agnieszka – wybieram rzeczy, które są rozchwytywane i bardzo trudno je kupić, bo wszystkie fashionistki chcą je mieć. Ale to też jest emocjonujące. Jak w końcu uda mi się zdobyć wymarzony płaszcz czy sukienkę, noszę je później latami. Nigdy nie inspirowała się gwiazdami sceny czy ekranu. Wzorem stylu była dla niej mama. – Ubierała się niezwykle elegancko. Kiedy przychodziła do sądu na rozprawę, bo była adwokatem, wszyscy już od drzwi podawali sobie wiadomość: „Idzie mecenas Małyszko”, by przyjrzeć się, co ma na sobie. Krawcowa szyła jej ubrania z wykrojów z „Burdy”. Mama miała prenumeratę magazynu i nawet mnie kilka razy zaciągnęła do tej krawcowej, by mi coś uszyła. Poza tym był Pewex i wymarzone dżinsy czy swetry, zagraniczne wyjazdy, z których przywoziła modowe zdobycze. Kiedy studiowała, na zakupy jeździła do Rembertowa „na ciuchy”, gdzie – jak twierdzili bywalcy – można było kupić „wszystko”. Ale i ceny zwalały z nóg. – Mój pierwszy mąż przed ślubem kupił mi długie, skórzane kozaki na średnim obcasie z metalowymi dżetami. Kosztowały wtedy, pamiętam do dziś, 1000 dolarów. To była suma, za którą można było kupić samochód. Ale on miał taką fantazję, a ja przez lata byłam zakochana w tych butach. Więc mamy początek szaleństwa! Viva!Moda. Jej szafa: Agnieszka Colombié. Modne zasady Nie ma nic bardziej interesującego niż ubranie, które opowiada historię. W szafie Agnieszki jest wiele takich rzeczy. Ale jedna z nich szczególna… Kożuch wisiał na wystawie w domu towarowym Henri Bendel przy Piątej Alei w Nowym Jorku… – Jaka szkoda, że nie ma już tego domu mody – mówi Agnieszka. – Uwielbiałam zakupy w Henrim Bendelu. Tak jak i w Barneys, którego też już nie ma… Kożuch był długi, do ziemi, miał prosty fason i bordowy kolor. Kusił mocno z tej wystawy, ale Agnieszka, przerażona ceną, odłożyła go z żalem. Potem nie mogła spać w nocy. Następnego dnia z samego rana pojechała po niego i – choć było to ponad 20 lat temu – kożuch nosi do dziś. Przez pierwsze kilka lat, jak tylko robiło się zimno, kożuch natychmiast zaczynał sezon. Mówi: „Jak szłam w nim, od razu czułam się pewnie”. Odłożyła okrycie na kilka lat, by znów do niego wrócić, bo bordowy okazał się najmodniejszym kolorem ostatniej jesieni i zimy. Teraz jest już vintage, ale nadal wygląda doskonale i stylowo. I w tej historii kryje się pierwsza z ważnych zasad stylu Agnieszki – nie można wyrzucać rzeczy, które się nigdy nie starzeją. Agnieszka ubieranie się zaczyna od butów. – W zależności od tego, jaki mam plan działania, a także od pogody, rano wybieram odpowiednie buty na cały dzień – mówi. – I do tych butów dobieram resztę garderoby. Zasada idealna. Wszystkie wiemy, że w szpilkach nie da się biegać po mieście, ale kiedy już się ubierzemy i nie ma czasu, żeby się przebrać, często wkładamy buty, w których wydaje się nam, że wyglądamy najlepiej. A najlepiej wyglądamy na obcasach. Dzięki zasadzie Agnieszki nie popsujemy sobie dnia. I przejdziemy przez niego pewnym krokiem. A pewność siebie jest kolejną zasadą dobrego wyglądu. Kiedy wyglądamy dobrze, dzień jest udany już na wstępie. Kolejna zasada Agnieszki – jeśli po zakupieniu rzeczy nie włoży jej przez tydzień, znaczy, że nigdy jej nie włoży. Wtedy zwraca rzecz, nie zastanawiając się już ani chwili. Dlatego lubi internetowe concept store’y, bo gdy ubranie przychodzi do domu, zawsze może spokojnie przymierzyć z innymi częściami garderoby i rzetelnie ocenić: pasuje czy nie. Ubiera się warstwowo, bo – przecież – skąd wiesz, co może cię spotkać? Każda warstwa garderoby musi być dobrana i stylowa. To samo dotyczy rzeczy, w których chodzi po domu. Kolejna ważna zasada, jeśli nie najważniejsza: nieważne, czy jesteś z kimś, czy sama, nigdy nie wkładaj byle czego. Rozciągnięte dresy, stare T-shirty nie powinny w ogóle istnieć. Pamiętaj, ubierasz się przede wszystkim dla siebie. A zresztą, jak mówił Lagerfeld, wkładając dresy, tracisz kontrolę nad swoim życiem. Viva!Moda. Jej szafa: Agnieszka Colombié. 100 par… dżinsów Podstawa garderoby według Agnieszki? Proszę bardzo. Skoro ubranie zaczyna się od butów, to oczywiście dobre buty. W jej szafie najwięcej jest tych od Chanel – pewnie z 50 par – ale już Chanel gonią buty marki The Row, których ma pewnie ze 30 par. O trzecie miejsce walczą Saint Laurent, Hermès i Alaïa. Ma dużo butów na płaskim obcasie i mimo że ma ponad 170 centymetrów wzrostu, uwielbia też wysokie obcasy. W jej szefie są i koturny, i szpilki, ale wyraźnie daje mi do zrozumienia, że należy do „teamu koturny”. Wracając do podstaw garderoby… Po drugie, dżinsy. W każdym sezonie kupuje kilka par, w kilku odcieniach. Ulubione to te od Chanel. I kiedy oglądamy idealnie wiszące na wieszakach dżinsy, zastanawiam się, ile ich tu jest. Agnieszka, jakby czytając w moich myślach, mówi: – Mam chyba ze 100 par. Całe królestwo. Kolejna nieodzowna rzecz to dobra marynarka – trzeba zawsze postawić na dobrą marynarkę – skórzana kurtka, najlepiej Ricka Owensa, płaszcz i świetny jakościowo T-shirt. Koszule i swetry są na dalszym planie, ale kropką nad i modowego must-have jest mała czarna. – Zawsze uniwersalna – dodaje Agnieszka. – Nawet jeśli wychodzimy gdzieś w tym samym towarzystwie, jedną sukienkę można zakomponować na kilka sposobów. Wystarczy, że włożymy inne buty, dodamy marynarkę, przewiążemy się paskiem, zmienimy torebkę. Mała czerwona czy różowa za bardzo rzuca się w oczy… Dwa czy trzy razy już się w niej nie pójdzie. Choć zdarza jej się zaszaleć z kolorami, szafa Agnieszki jest w jednolitych i stonowanych barwach. Te kolorystyczne szaleństwa to różowe dżinsy Chanel, zielony klasyczny żakiet Chanel, różowe satynowe szpilki, neonowa sukienka na lato też Chanel, garnitur w koralowej barwie i może kilka kolorowych sweterków. I pamiętajmy o kożuchu z wystawy Henriego Bendela… Więcej kolorowych „grzechów” nie naliczyłam. Najwięcej w szafie Agnieszki jest czerni, a podobno kobiety, które noszą czerń, wiodą najbardziej kolorowe życie. Więc jest czerń, a także są brązy, beże, trochę granatu i bieli. Jeśli Agnieszce podoba się fason swetra, spódnicy czy spodni, zazwyczaj kupuje w trzech kolorach. To kolejna zasada, gdybyśmy miały wrócić do zasad. Poza tym, znów cytując Chanel: „Najlepszy kolor to taki, który dobrze wygląda na tobie”. Tekst: Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska Zdjęcia: Łukasz Bartyzel Makijaż: Agnieszka Jańczyk Stylizacja i aranżacja: Agnieszka Ścibior Produkcja: Paulina Aleksiejuk- -Lewandowska Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda - od 27 marca w sprzedaży!
Stylowe podróże: przewodnik po muzeach mody, które skradną Twoje serce
Nowojorskie MET, londyńskie V&A Museum czy paryskie MAD... Do muzeów prezentujących modę jako obiekt sztuki w styczniu dołączył także szacowny Luwr. To prawdziwa nobilitacja! Gdzie jeszcze warto pojechać? Oto nasz przewodnik po najciekawszych wystawach poświęconych światu fashion i geniuszowi projektantów. Najważniejsze modowe muzea świata – przewodnik Muzea mody to prawdziwe skarbnice inspiracji dla miłośników designu, historii i haute couture. Prezentują one kolekcje ubrań od średniowiecza po współczesność, kreacje największych projektantów oraz wystawy czasowe przyciągające setki tysięcy odwiedzających. Odwiedzenie tych muzeów to nie tylko podróż przez historię stylu, ale także unikalna okazja do zobaczenia na żywo kultowych kreacji, które zmieniały oblicze mody. To obowiązkowy punkt na mapie każdego pasjonata stylu i historii ubioru. W naszej galerii znajdziesz te, które warto zobaczyć w pierwszej kolejności! A o pozostałych przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Dziś rocznica śmierci Coco Chanel. Które z jej projektów zyskały miano ikonicznych?
Gabrielle Bonheur Chanel znana jako Coco Chanel urodziła się 19 sierpnia 1883 roku we francuskim Saumur, zmarła zaś 10 stycznia 1971 roku w Paryżu. Zrewolucjonizowała kobiecą garderobę i stworzyła ubrania i dodatki, które do dziś znajdziecie w w kolekcjach jej domu mody kierowanego najpierw przez Karla Lagerfelda, a teraz przez Virginie Viard. Jakie? ZOBACZ: 10 cytatów Coco Chanel, które was na pewno zainspirują! Coco Chanel - biografia Zanim się tym zajmiemy przypomnijmy parę faktów z życia wielkiej Coco Chanel. W dzieciństwie Gabrielle 6 lat spędziła wraz z siostrami w sierocińcu w Aubazine, gdzie nauczono ją szyć. W latach 1905–1908 występowała pod pseudonimem Coco jako piosenkarka w kawiarniach Moulins i Vichy, mimo że… nie potrafiła śpiewać. W roku 1913 założyła w Paryżu swój pierwszy sklep z kapeluszami. Sześć lat później powstał dom mody nazwany jej nazwiskiem. I wtedy zaczęła się rewolucja! Coco Chanel zawdzięczamy to, że kobiety porzuciły gorsety, odważyły się nosić spodnie, a długie włosy zamieniły na fryzurę na pazia lub chłopczycę. Chanel odnosiła wielkie sukcesy zawodowe, jednak jej życie osobiste nie było tak udane. Pomimo głośnych związków, m.in. z księciem Dymitrem Romanowem, od którego otrzymała „perły Romanowów”, czy wielkim kompozytorem Igorem Strawińskim pozostała niezamężna. Być może żaden z jej partnerów nie był w stanie wytrzymać z kobietą tak zabójczo inteligentną i nieskończenie samodzielną? Chanel mawiała na przykład: „Kobieta w dobrych butach nigdy nie jest brzydka” albo „Zawsze ubieraj się tak jakbyś miała spotkać swojego największego wroga”. Potrafiła też być bardzo ostra w ocenach, co nie przysparzało jej przyjaciół. Tu wystarczy tylko jeden cytat: „Hollywood to stolica złego smaku… i jest takie pospolite!”. A teraz już przypomnijmy ubrania i dodatki jej pomysłu, które zawsze znajdziecie w kolekcjach jej domu mody. I wielu, wielu innych… CZYTAJ TEŻ: Pierwszy raz w historii torebkę Chanel będzie reklamować… mężczyzna. Zgadniecie kto? Kultowe ubrania i dodatki Chanel 1. Perły i sztuczna biżuteria Choć trudno w to uwierzyć, perły swoją karierę w XX wieku zawdzięczają właśnie Coco Chanel. Spopularyzowała je na tyle, że stały się znakiem rozpoznawczym gwiazd w rodzaju Audrey Hepburn czy Grace Kelly. Chanel również była wielką fanką sztucznej biżuterii. Uważała, że jest równie piękna co ta wykonana ze złota i szlachetnych kamieni, ale znacznie tańsza. Karl Lagerfeld także uwielbiał perły i sztuczną biżuterię, ale ceny jego projektów… po prostu zwalały z nóg! 2. Mała czarna Następnym genialnym pomysłem Coco Chanel była mała czarna. Jej kariera zaczęła się od okładki „Vogue’a” z roku 1926 i… nigdy się nie skończyła. Projektantka uważała, że mała czarna sukienka jest najlepszą przyjaciółką każdej kobiety i nigdy jej nie zawiedzie. Mawiała też podobno, że „czerń jest sprawdzonym lekarstwem na zły gust”… Coco Chanel w swoim apartamencie w Hotelu Ritz, 1937 rok. 3. Tweedowy kostium Prawdziwa ikona domu mody Chanel. Zacznijmy jednak do samego materiału. Piękno tweedu Chanel dostrzegła obserwując garderobę swego bliskiego przyjaciela Diuka Westminsteru. Od 1924 roku projektantka zaczęła zamawiać ten materiał w szkockich manufakturach i szyć z niego swoje nieśmiertelne zestawy żakiet plus spódnica. Na wybiegach domu mody Chanel widzieliśmy je do dzisiaj w tysiącach różnych odmian. 4. Kamelia Coco Chanel zakochała się w tym kwiecie po przeczytaniu „Damy kameliowej” Alexandra Dumasa. Miał on dodatkowo tę zaletę, że był całkowicie bezwonny. Nie mógł więc zakłócać zapachu perfum Chanel No. 5. Skutkiem tego uczucia właścicielki kwiat kamelii stał się jednym z symboli domu mody Chanel. Wykonany z tweedu, filcu, jedwabiu, srebra czy plastiku od dziesięcioleci ozdabia niezliczone ubrania i dodatki z logo Chanel. WIĘCEJ NA TEMAT: „Gdy miałam wybrać między mężczyznami a sukienkami, wybierałam sukienki”. Historia Coco Chanel 5. Pikowana torebka Pierwszy z pikowanych modeli powstał w 1929 roku. Inspiracja dla jego powstania były torby żołnierskie. Burgundowa wyściółka była zaś wspomnieniem uniformu, który projektantka nosiła w sierocińcu. Ten historyczny egzemplarz nosiło się tylko w ręku. Dopiero w 1955 roku pojawił się model, który można było zarzucić na ramię. Trudno w uwierzyć, ale wcześniej szanująca się kobieta o wyższym statusie społecznym nigdy tak torby nie nosiła! A więc to kolejna rewolucja zapoczątkowana przez Chanel. I ku naszej uciesze trwa do dziś! Kultowa, pikowana torba Chanel 2.55 i Coco Chanel w tweedowym kostiumie swojego projektu.