Wcześniej mieszkali tu Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka. Boris Kudlička zrobił z tego miejsca pałac. TYLKO W VIVIE! ujawnił sekrety domu
Gdy ponad 30 lat temu Boris Kudlička przyjechał do Polski, żeby pracować jako asystent scenografa profesora Andrzeja Kreütza Majewskiego, nie spodziewał się, że zostanie tu na stałe. Ale gdy już podjął tę decyzję, szukał domu, który stanie się jego azylem. niedawna kochanym miejscem
Dzisiaj jest światowej sławy scenografem, który pracował dla Teatru Wielkiego w Warszawie i wielu innych na całym świecie i który postanowił zająć się projektowaniem wnętrz. „W teatrze już się nie rozwijam, bo ile razy mogę zrobić scenografię do »Madame Butterfly«? Teraz pochłonęło mnie projektowanie przestrzeni stałej. To jest dla mnie obszar, w którym mogę się rozwijać. W 2018 roku założyłem z partnerami pracownię architektoniczną i spełniam się teraz w obszarze architektury i designu, projektowaniu wyjątkowych wnętrz i rewitalizacji historycznych obiektów”, mówi Kudlička. Rzeczy ważne „Dobrze się czuję we wnętrzach, które mają dużo do powiedzenia, które przeplatają historię z nowoczesnością”, mówi projektant, oprowadzając mnie po swoim żoliborskim domu. Razem z żoną Aleksandrą Pogassi-Kudličką, dwiema córkami – Mileną i Heleną oraz dwoma psami mieszka w nim dopiero od roku. Gdy poszli go obejrzeć, od razu wyczuli artystyczną atmosferę i wielki potencjał. Wiedzieli jednak, że jeśli zdecydują się go kupić, dostosują do swoich potrzeb. Zależało im jednak na szybkim remoncie, by nie rozwlókł się w czasie i by nikt nie stracił przyjemności zamieszkania w nowym miejscu. Dlatego projekt powstał w trzy tygodnie, a zaangażowany w niego był zespół z pracowni Boris Kudlička with Partners. Dom jest połową bliźniaka, a cały obszar Żoliborza jest wpisany do rejestru zabytków. Projekt rewitalizacji domu tak spodobał się sąsiadom, że zapytali Kudličkę, czy nie będzie miał nic przeciwko, żeby u siebie zrobili lustrzane odbicie. „Ucieszyłem się i powiedziałem, że chętnie w tym pomogę”. Sąsiedztwo, jak podkreśla właściciel domu, jest bardzo ważne. Równie ważne jest mądre rozplanowanie pomieszczeń, tak by wszystkie funkcje logicznie się ułożyły, by wszystko mogło bezproblemowo działać. CZYTAJ TEŻ: To wyznanie Ewy Skibińskiej czytano na oddziale zamkniętym. „Ludzie płakali” Miasto 15-minutowe Boris Kudlička urodził się na Słowacji w Tatrach Zachodnich. Dlatego bardzo ważne jest dla niego, by otoczenie, w którym żyje, było zielone. Wiele lat temu takie miejsce znalazł na warszawskim Żoliborzu i gdy po 14 latach przyszło mu się przeprowadzić, szukał nowego domu mniej więcej w tej samej okolicy. „Ta dzielnica wydaje mi się znacznie bardziej otwarta, przestrzenna i zielona niż jakakolwiek inna część w centrum Warszawy. A dla mnie, osoby wychowanej w okolicach Parku Narodowego Wielka Fatra, to niezwykle ważne”. Twierdzi też, że Żoliborz Oficerski spełnia koncepcję miasta 15-minutowego, czyli takiego, w którym wszystko, co ważne do życia, znajduje się w zasięgu krótkiego spaceru. „Tu mamy idealną kombinację otoczenia, z fajnym sąsiedztwem, historią, świetną komunikacją. Do Teatru Wielkiego docieram w ciągu 10 minut, na Rynek Starego Miasta, gdzie mam pracownię, również. Mam blisko do sklepów, kawiarni, restauracji. Podszedłem do sprawy racjonalnie. Nie chciałem tracić zbyt dużo czasu na dojazdy. A tu mam wszystko pod ręką”. Z widokiem na Żoliborz Wewnątrz życie rodzinne i towarzyskie toczy się oczywiście w jadalni i kuchni: „Wiadomo, gdzie spędzamy czas z przyjaciółmi”, mówi Kudlička. Jest tu wyspa, na której stoi rzeźba przedstawiająca łowiącego niedźwiedzia, którą właściciel przywiózł z Japonii (i jest nagrodą dla rybaków). Biały stół na 12 osób przywędrował tu z nimi z poprzedniego domu. Nad nim króluje zdjęcie autorstwa Przemka Dzienisa przedstawiające instalację Doroty Buczkowskiej. „To tajemnicza postać. Portret bez twarzy, nie wiadomo czyj, który pilnuje stołu”, mówi artysta. Jednak ulubionym miejscem Borisa Kudlički jest taras, na który wychodzi się z łazienki przy sypialni. „To jest miejsce zen z widokiem na dachy Żoliborza, gdzie mogę obserwować zachód słońca, gdzie mam bezpośredni kontakt z naturą”. I dodaje: „Właściwie każde z nas może odpoczywać na innym tarasie. To one, rozmieszczone na różnych poziomach, i rosnące w okolicy iglaste drzewa powodują, że czuję się, jakbym siedział w koronach drzew”. Projektant opowiada też, że jego rodzinę zaciekawiła historia domu, w którym zamieszkali rok temu. Gdy go znaleźli, nie wiedzieli, że wcześniej należał do reżysera Jerzego Kawalerowicza i aktorki Lucyny Winnickiej. Stopniowo odkrywali jego tajemnice, bo budynek od początku stanowił projektowe wyzwanie i był dla nich łamigłówką, którą starali się rozwiązać. „Wszyscy byliśmy zgodni, że chcemy upamiętnić osoby, które wcześniej tu mieszkały, ale w ciekawy, współczesny sposób. Bez dosłowności”. To dlatego na ścianie w jadalni zawisł oprawiony jak obraz egzemplarz „Faraona”, w którym Jerzy Kawalerowicz nanosił pierwsze uwagi, przygotowując się do realizacji filmu. „Ten dom ma zakodowanych w sobie mnóstwo informacji. Czujemy się trochę spadkobiercami wartości, które sobą reprezentuje”. Przyjemność projektowania „Dom dla siebie projektuje się z ogromną przyjemnością, bo rzeczy do niego wybiera się sercem. I, jak widać, w naszym domu czasem jest to zbiór przedmiotów, które teoretycznie nie powinny do siebie pasować. Nieustannie testujemy, zmieniamy, uzupełniamy. Nie jestem zwolennikiem wnętrz zrobionych jednym gestem. Sterylne i monochromatyczne wręcz mnie nudzą. U nas każda strefa jest inna. Panuje eklektyzm. Lubię kolorystyczne akcenty, chyba ze względu na to, że wywodzę się z teatru”. Dom rodziny Borisa Kudlički jest nietypowy, bo choć z zewnątrz wygląda na niski, okazuje się, że w środku ma aż siedem kondygnacji. Powstał w 1968 roku. Wtedy wydawano zgodę na budowę domów o powierzchni 110 metrów kwadratowych. Artyści mogli zbudować nieco większe, bo 140-metrowe. Dlatego poprzedni właściciele zwiększyli jego powierzchnię, budując podesty. „Tu jest mnóstwo płaszczyzn. Nasz dom, choć pierwotnie niewielki, dzięki różnym zabiegom architektonicznym ma dzisiaj ponad 400 metrów kwadratowych”, mówi Kudlička. Jeśli sercem domu jest kuchnia i jadalnia, to kręgosłupem całego budynku jest kominek. Obłożony piaskowcem szydłowieckim, ma wysokość dwóch kondygnacji i jest dwustronny. „Jego »lewa« strona wychodziła na zewnątrz, na taras. Dom kończył się na kominku. My połączyliśmy dobudówkę za nim, przez co kominek stał się wolnostojącym elementem na środku salonu. Przecięliśmy go też w poziomie lustrami, które wstawiliśmy w miejscu starej belki. Chodziło o to, żeby wizualnie stał się lżejszy”. Gdy po raz pierwszy przyszli zobaczyć dom, wiedzieli, że jeśli go kupią, dużo pozmieniają, ale będą chcieli zachować jego DNA. Artystyczny sznyt Tworząc rodzinną przestrzeń w nowym miejscu, starali się przenieść charakterystyczne elementy, które są częścią ich historii. I połączyć je z meblami, dekoracjami kupionymi specjalnie do tego wnętrza. „Komoda intarsjowana czterema rodzajami marmuru stoi w miejscu, w którym czasami pracuję. To taki duży wykusz, w którym jest też okrągły stół i widok na ogród. Nad komodą wisi zdjęcie przedstawiające amerykańską przyczepę campingową. Z myślą o salonie z targu w czeskiej Pradze przyjechały dwa fotele uszaki z lat 80. XX wieku, które zostały na nowo obite. W przestrzeni naszego salonu stały się, obok kominka, dwoma centralnymi elementami. Jest też dywan, a właściwie jego dekonstrukcja. Zrobiła go austriacka artystka, która zaprojektowała klasyczny orientalny dywan, pozbawiając go orientalnych wzorów, ale zostawiając charakterystyczną ciepłą kolorystykę”, opowiada o salonie. Na podeście trochę powyżej poziomu salonu, właściwie z widokiem na niego, stoją dwa fotele czeskiego projektanta Jindřicha Halabaly. „Poddaliśmy je renowacji. Mają nową tapicerkę i fortepianowe, czarne, na wysoki połysk wykończenie poręczy”, mówi Kudlička i dodaje, że nie może się nadziwić, jak popularne stały się w dzisiejszych czasach przedmioty projektowane przez tego wybitnego Czecha. Z podróży przywożą meble, rzeźby, lampy, bibeloty. Aleksandra Pogassi-Kudlička zajmuje się wyszukiwaniem mebli, nie tylko dla nich, ale też dla pozostałych projektów. „Specjalizujemy się w wyszukiwaniu wschodnioeuropejskich perełek designu, odnawiamy je i dajemy nowe życie”. Na komodzie w jadalni stoi porcelanowy żubr z Ćmielowa. „Znaleźliśmy go na Karaibach, w małym sklepiku z koszulkami. Musieliśmy go kupić. Właściciele sklepu nie wiedzieli, że w Polsce porcelana ćmielowska jest tak lubiana. A żubr przeleciał z nami z powrotem pół świata, do domu”. CZYTAJ TEŻ: Mama Izabelli Miko wdała się w dyskusję z internautami. Tak broni córki przed niesłusznymi oskarżeniami. Aktorka komentuje Akustyczny komfort Z łazienki przechodzi się do ogromnej garderoby wyłożonej miękką wykładziną, która powstała na miejscu dawnej klatki schodowej prowadzącej kiedyś do pracowni Kawalerowicza. „Wcześniej była tu przestrzeń komunikacyjna, a my wykorzystaliśmy ją na stworzenie sporej garderoby, która, jak to garderoba, nigdy nie jest wystarczająco duża”, śmieje się Kudlička. Za to wystarczająco duże jest kino, jak nazywają mieszkańcy domu przestrzeń znajdującą się w suterenie. Stoi tam pluszowy, wygodny, ogromny narożnik z Francji z lat 70. Na ścianie wisi telewizor. Jedna ze ścian zasłonięta jest rudymi kotarami. „One bardzo dobrze pochłaniają fale dźwiękowe i nadają dźwiękowi głębi, dlatego bardzo dobrze się tu rozmawia”, opowiada Kudlička. Przyciemnione światło powoduje, że kino wydaje się niezwykle przytulne. „To jest ciemniejsza przestrzeń, bardziej kameralna. W całym domu nie mamy dużych lamp, żadne pomieszczenie nie jest mocno rozświetlone. Podświetlone są dzieła sztuki, rzeźby, obrazy, a to daje nieco teatralny nastrój”. Różnorodność mebli, oświetlenie, różne płaszczyzny tworzą grę przestrzenną, w którą wszyscy domownicy bardzo lubią grać. „Przez miesiące od wprowadzenia nakładaliśmy warstwy. Dodawaliśmy rzeczy, szukaliśmy nowych, chowaliśmy te, które nie pasowały”. Urządzanie domu jest procesem. „Tworzymy przestrzeń, która ma być dla nas wszystkich. Staramy się więc znaleźć consensus. Ale bywa ciężko”. Projektant podkreśla, że jego rola jest najtrudniejsza, bo własną rodzinę musi czasem traktować jak klientów, by stworzyć idealną rodzinną przestrzeń. Tekst: Katarzyna Piątkowska. Materiał z magazynu VIVA! Moda z 2023 roku został opublikowany w ramach cyklu Archiwum VIVY!. Materiał wideo obejrzysz w materiale powyżej oraz na naszym kanale na platformie YouTube. View oEmbed on the source website
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Edyta Zając była pewna, że zamknęła już pewien rozdział. Po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu „Hotel Paradise” wracała z poczuciem końca, nie przeczuwając, że los przygotował dla niej zupełnie inny scenariusz. Kilka dni później znów znalazła się w Tajlandii, gdzie między tropikalnymi stylizacjami a codziennością kryje się coś więcej niż tylko moda.
Edyta Zając ujawnia kulisy swojej pracy przy „Hotel Paradise”. Choć po zakończeniu zdjęć do 12. sezonu była przekonana, że to koniec tej przygody, los zaskoczył ją ponownie. Kilka dni później wróciła na plan do Tajlandii, gdzie moda, emocje i przypadek splatają się w jedną historię. Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Kto odpowiada za jej styl i wizerunek? [...] Kto dba o Twoją garderobę w „Hotelu Paradise”? Dagmara Śrama, która jest moją makijażystką i fryzjerką. Przyjaźnimy się i spędzamy ze sobą dużo czasu. Jest niezwykle kreatywna i dobrze mnie zna, więc doskonale wie, w czym będę wyglądać dobrze, tak abym równocześnie dobrze się czuła. „Hotel Paradise” jest programem typu bikini reality. Prywatnie najchętniej ubierałabym się na biało lub czarno, ale jesteśmy w tropikach i potrzebujemy kolorów. Na planie nauczyłam się nimi bawić. Zależy nam, aby moje stylizacje do programu były modowe, ale nie przesadzone. Bliżej Ci do minimalistki? Zdecydowanie. Dlatego też biżuteria, którą mam na sobie podczas nagrań, nigdy nie jest krzykliwa. Rozumiem, że na szaleństwo modowe pozwalasz sobie jedynie podczas sesji zdjęciowych. Najczęściej tak. Tak jak na sesji do VIVY! Mody. Doskonale wiem, że stylistka, w tym przypadku Agnieszka Ścibior, którą znam od lat, a także fotograf Mateusz Stankiewicz wiedzą najlepiej, co będzie dobrze wyglądało na zdjęciach. Muszę przyznać, że ta sesja była dla mnie niezwykłą przyjemnością, bo bardzo za tym tęskniłam. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Nieoczekiwany powrót do Tajlandii po 12. sezonie „Hotel Paradise” Za czym? Za odważną, szaloną modą. Czułam to także podczas pozowania do zdjęć. To był piękny powrót do przeszłości. Masz poczucie, że w Twoim życiu sporo rzeczy dzieje się przez przypadek, a Ty korzystasz z darów losu? Może nie jest to tak zupełnie przypadek, bo zawsze konsekwentnie dążę do wyznaczonego celu. Ale mam poczucie, że wszystko w moim życiu przydarza się w odpowiednim momencie. To dzięki pracy w modelingu nauczyłam się cierpliwości i tego, żeby na nic się nie nastawiać. Wierzę, że to, co jest mi pisane, się wydarzy. Dwa tygodnie temu wracałam z planu „Hotelu Paradise” po zakończonych zdjęciach do 12. sezonu, przekonana, że to koniec tej pięknej przygody. Oczywiście czułam, że wydarzą się inne fascynujące, zawodowe rzeczy, ale nie pomyślałam, że kilka dni później wrócę na plan do Tajlandii. Gdzie jesteś najbardziej prawdziwa? W domu, na planie, na wybiegu? Wszędzie jestem sobą. Uważam, że prawda zawsze się obroni. Nie muszę i nigdy nie chciałam udawać kogoś, kim nie jestem. Ale w domu, do którego wracam po intensywnym dniu, kiedy zmywam z siebie makijaż i zakładam wygodne ubranie, jestem po prostu Edą, która zaraz wyjdzie z psem na spacer. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając nie miała zostać modelką… Wszystko zmienił przypadek
Nie miała planu, by zostać modelką. Jedna decyzja, jeden kupon i podróż, która miała otworzyć drzwi do wielkiej kariery, zamieniły się w doświadczenie, które mogło wszystko zakończyć. Mediolan, samotna podróż i pieczątka w paszporcie. Od tego momentu nic już nie było takie samo.
Nie planowała kariery modelki, a jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Edyta Zając w szczerym wywiadzie ujawnia kulisy swoich pierwszych kroków w branży. Od przypadkowego konkursu po dramatyczną deportację z Mediolanu. To historia pełna napięcia, odwagi i decyzji, które zaważyły na całej przyszłości. Edyta Zając i deportacja z Mediolanu. Dramatyczny początek kariery [...] Nie marzyłaś o tym, żeby zostać modelką? Przygoda z modelingiem w moim przypadku zaczęła się zupełnie nieplanowanie. Od 7. do 14. roku życia śpiewałam w zespole dziecięcym. Potem przez dwa lata uczęszczałam do szkoły muzycznej. Uczyłam się gry na gitarze klasycznej. W moim domu to tata był inicjatorem różnych przedsięwzięć, w których brałam udział. Podsuwał pomysły, zachęcał mnie do zajęć pozalekcyjnych. Kiedyś podczas obiadu położyłam na stole pismo młodzieżowe i tata zaczął je przeglądać. Zobaczył, że jest tam kupon konkursowy. Można było wygrać sesję zdjęciową, okładkę magazynu i kontrakt z agencją modelek. Namówił mnie. Miałaś jakieś zainteresowania w tym kierunku? Mama opowiadała mi, że od dziecka uwielbiałam przymierzać jej ubrania. Zawsze żartowała, że albo będę modelką, aktorką, albo prezenterką telewizyjną. Wykrakała (śmiech). Nie da się ukryć. Nie wiedziałam do końca, kim chciałabym zostać w przyszłości, ale bardziej skłaniałam się ku muzyce. Okoliczności zweryfikowały jednak moje oczekiwania. Dzisiaj czuję ogromną wdzięczność za to, że moje życie potoczyło się w ten, a nie inny sposób. CZYTAJ TEŻ: Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno… Przypadek, który zmienił wszystko. Jak Edyta Zając trafiła do modelingu? Często rodzice raczej nie chcą, żeby córki poświęcały się modelingowi, a jeśli już, to stawiają mnóstwo warunków. Moi rodzice uczyli się tego zawodu i modelingowego świata razem ze mną. Ufali mi i miałam w nich ogromne wsparcie. Postawili jeden warunek. Musiałam zaliczyć każdy semestr w szkole i zdać maturę. Najważniejsza była dla nich edukacja. Moja mama zawsze powtarzała, że modeling może w każdej chwili się skończyć i powinnam mieć plan B. Rodzice nauczyli mnie szacunku do pieniędzy i oszczędzania. To pozwoliło mi na niezależność w bardzo młodym wieku. Często żartuję, że gdyby nie charakter i odwaga, moja kariera skończyłaby się, zanim jeszcze się zaczęła. A zaczęła się od deportacji. Byłam niepełnoletnia i poleciałam sama do Mediolanu. Wysłała mnie tam moja polska agencja modelingowa. W tamtych czasach Włosi byli szczególnie wyczuleni na samotnie podróżujące młode dziewczęta. Cofnęli mnie z lotniska do Polski ze stemplem w paszporcie „deportado”. Nie wystraszyłaś się? Oczywiście, że się wystraszyłam, choć nigdy nie byłam zbyt zachowawcza i bojaźliwa. Jednak była to moja pierwsza podróż samolotem i od razu z przygodami. Mój ówczesny menedżer nie zrezygnował z wysłania mnie do Włoch. Po wylądowaniu w Polsce od razu wsadził mnie do autokaru. Niezłe przygody jak na 15-latkę. Nie wiem, czy chciałabym, żeby moja córka takie miała. Miałam szczęście, bo trafiłam do wspaniałej agencji modelek. Byłam tam najmłodsza i świetnie się mną zaopiekowano. Poznałam cudownych ludzi, z którymi mam kontakt do dziś. Spędziłam tam miesiąc. Chodziłam na swoje pierwsze castingi, miałam zaplanowane sesje zdjęciowe. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Doładuj się! Kolor jako lek. Czym jest dopamine dressing i dlaczego neurobiologia stanęła po stronie mody?
To nie science fiction. Dopamine dressing — strategia ubierania się oparta na neurobiologii — udowadnia, że kolor to najprostsze narzędzie regulacji nastroju, jakie mamy. Mózg reaguje na barwę zanim zdążysz pomyśleć. Wybiegi wiosnę/lato 2026 wiedzą o tym doskonale.
Zacznijmy od podstaw. Dopamina to neuroprzekaźnik wytwarzany przez mózg, odpowiedzialny między innymi za odczuwanie przyjemności, motywację i nagrody. Kiedy robimy coś, co sprawia nam radość – jemy ulubione jedzenie, słuchamy muzyki, kupujemy upragnioną rzecz – mózg wydziela dopaminę. Kiedy zakładamy ubranie, które nas cieszy, dzieje się dokładnie to samo. Brzmi prosto? Tak właśnie jest. Ale to, co proste, bywa rewolucyjne. Termin „dopamine dressing” (ubieranie dla dopaminy) spopularyzowała Dawnn Karen, psycholożka mody z Nowego Jorku i autorka książki „Dress Your Best Life” (Penguin Books, 2020). Jej koncepcja bazuje na czymś, o czym intuicyjnie wiedziałyśmy od zawsze: świadomy dobór koloru i kroju ubrań może poprawić nastrój, jeszcze zanim wyjdziemy z domu. Mówiąc wprost: można się ubrać w lepsze samopoczucie. I mamy do tego pełne naukowe prawo. W 2012 roku Hajo Adam i Adam D. Galinsky opublikowali w „Journal of Experimental Social Psychology” przełomowe badanie na temat tak zwanego enclothed cognition (poznania przez ubranie). Eksperymentalnie dowiedli, że ubrania, które nosimy, wpływają na nasze procesy myślowe i zachowanie. Osoby ubrane w biały fartuch lekarski popełniały w testach uwagi mniej błędów niż te w zwykłych ubraniach, nawet jeśli nie były lekarzami. Ubranie nie tylko nas okrywa. Ono nas definiuje. I to nie tylko w oczach innych – przede wszystkim w naszych własnych. Nauka barw Kolor to język, którym posługujemy się wszyscy, często zupełnie nieświadomie. Karen Haller, brytyjska specjalistka od psychologii koloru i autorka bestsellerowej książki „The Little Book of Colour” (Penguin Life, 2019), podkreśla: „Kolor jest jednym z najpotężniejszych narzędzi komunikacji niewerbalnej. Nasze doświadczenia, wspomnienia i kultura, w której dorastaliśmy, wpływają na to, jak reagujemy na poszczególne barwy”. Dlatego to, co na jednych działa jak tarcza ochronna, na innych może nie wywierać żadnego efektu. Dopamine dressing nie jest jedną receptą dla wszystkich – to recepta, którą każdy musi wypisać sobie sam. Co wiemy na pewno? Czerwień pobudza i przyciąga uwagę – nie bez powodu jest barwą zakazu, alarmu i namiętności. Niebieski uspokaja, sprzyja koncentracji i buduje zaufanie – stąd jego dominacja w korporacyjnych dress code’ach. Żółty wyzwala optymizm i energię, choć w zbyt dużych dawkach może wywoływać niepokój. Zieleń kojarzy się z naturą, bezpieczeństwem i odnową. Pomarańczowy pobudza kreatywność i wywołuje ciepłe skojarzenia. To nie mity. To wyniki dziesiątków lat badań z zakresu psychologii koloru, które zebrał i opisał między innymi profesor Andrew Elliot z Uniwersytetu Rochester w szeroko cytowanych pracach nad wpływem barw na funkcjonowanie psychologiczne człowieka, opublikowanych między innymi w „Annual Review of Psychology”. Teoria koloru fascynuje filozofów, artystów i naukowców od wieków. Doskonałym przewodnikiem po tej historii jest wydana przez Taschen dwutomowa publikacja „The Book of Colour Concepts” pod redakcją Alexandry Loske i Sarah Lowengard, śledząca myślenie o kolorze od XVII wieku przez koła barw Newtona i Goethego, psychologię barw Josefa Albersa aż po eksperymenty Bauhausu. Doktor Carolyn Mair, psycholog mody i autorka „The Psychology of Fashion” (Routledge, 2018), pisze o tym, jak ubrania funkcjonują jako przedłużenie tożsamości i narzędzie regulacji emocji. Kiedy rano sięgamy po jaskrawą sukienkę zamiast szarego swetra, nie robimy tego wyłącznie ze względów estetycznych. Robimy to, bo chcemy poczuć się inaczej. Żywiej. Bardziej obecni. Bardziej sobą. Warto też wspomnieć o zjawisku, które psychologowie nazywają chromatic comfort (kolorystyczny komfort). To stan, w którym nasze otoczenie wizualne, w tym ubrania, jest zsynchronizowane z naszym wewnętrznym nastrojem lub z nastrojem, do którego aspirujemy. Kiedy nosimy kolor rezonujący z tym, jak chcemy się czuć, mózg odbiera to jako potwierdzenie i wzmocnienie stanu emocjonalnego. W efekcie pętla dopaminowa się zamyka: czujemy się lepiej, bo „wyglądamy” na kogoś, kto czuje się dobrze. To nie iluzja. To neurobiologia ubrana w jedwab i kaszmir. Mówią wieki Moda zawsze odpowiadała na nastroje epoki. I zawsze, kiedy świat stawał się zbyt szary – politycznie, gospodarczo, społecznie – ubrania reagowały eksplozją barw. To prawidłowość, która powtarza się z żelazną konsekwencją. Lata 60. XX wieku przyniosły prawdziwą rewolucję kolorystyczną. André Courrèges, Yves Saint Laurent, a przede wszystkim Emilio Pucci sprawili, że moda stała się psychodeliczna, geometryczna, rozedrgana od wzorów i barw. Kobiety wychodziły na ulicę w ultrakolorowych miniówkach. Kolor był synonimem wolności i buntu. Nie był dekoracją – był językiem. Dekada lat 80. i przełomu lat 90. to kolejna wielka eksplozja. Gianni Versace uczynił z koloru narzędzie władzy i prowokacji. Jego kampanie reklamowe z tamtego okresu stały się ikoniczne: feeria barw na tkaninach jak patchwork wszystkich kultur świata, torebki rzeźby, zdobione jak dzieła sztuki, modelki wyglądające jak boginie. To był luksus krzykliwy, bezkompromisowy, absolutnie wolny. Kampania Gianni Versace na wiosnę–lato 1991 – gigantyczny but jako centrum wszechświata, a w tle modelka w wielobarwnym, oszałamiającym stroju – to modowy manifest kolorystyczny, który do dziś nie stracił nic z siły. Równolegle Karl Lagerfeld w Chanel udowadniał, że kolor może być jednocześnie wyrafinowany i radosny. Pamiętny pokaz z deskami surfingowymi, w którym Linda Evangelista kroczyła po wybiegu w lazurowej, cekinowej marynarce, to kwintesencja ducha tamtych lat: nowoczesna, pełna energii, bezkompromisowo kolorowa. Kampania Chanel z 1991 roku z supermodelkami w żółtych i fioletowych żakietach, grającymi w piłkę na ulicy, to jeden z najbardziej ikonicznych obrazów dekady: moda spotkała się z zabawą, luksus ze spontanicznością, a kolor był łącznikiem między nimi. I był Benetton. „Benetton has all the colors in the world” to nie był zwykły slogan reklamowy. To był manifest. Kampanie włoskiej marki z przełomu lat 80. i 90., reżyserowane przez Oliviera Toscaniego, używały koloru jako metafory różnorodności i jedności. Grupy roześmianych młodych ludzi w jaskrawych dresach, każdy w innym kolorze, razem – ten obraz zmienił myślenie o modzie jako przekazie społecznym i kulturowym. Przełom lat 90. i pierwsza połowa lat 2000. to era Y2K i jej ulubionego koloru – różu. Nie byle jakiego, różu krzykliwego, plastikowego, dosłownie nieznośnie radosnego. Paris Hilton i Britney Spears stały się jego mimowolnymi ambasadorkami: mini w kolorze gumy do żucia, futerka w odcieniu flaminga, soczyście różowe dresy Juicy Couture. To była moda beztroska, bez intelektualnych ambicji, bez manifestu. Różowy Y2K nie mówił nic o polityce ani tożsamości. Mówił jedno: jest fajnie, jest lekko, jest słodko. I tego chcemy. Dziś tamta estetyka przeżywa renesans – nostalgiczny powrót do świata sprzed smartfonów i globalnych kryzysów, kiedy największym problemem było to, czy Britney wystąpi na MTV Awards. Różowy Y2K wrócił na wybiegi i do szaf nowego pokolenia jako kolor ucieczki. Dopamine dressing w najbardziej dosłownym sensie. Pierwsza dekada 2000 roku przyniosła minimalizm w jego najbardziej radykalnym wydaniu: normcore, greige, czerń jako jedyna słuszna odpowiedź na wszystko. Celine pod rządami Phoebe Philo, The Row, Jil Sander – estetyka wyrafinowanej powściągliwości zdominowała dekadę. Kolor zszedł na boczne tory. Wrócił z siłą dopiero po pandemii COVID-19. Izolacja, strach, utrata normalności – wszystko to sprawiło, że gdy sklepy się otworzyły, ludzie sięgnęli po kolor jak po antidotum. I właśnie wtedy termin „dopamine dressing” trafił na pierwsze strony magazynów na całym świecie. Moda powiedziała dokładnie to, co czuliśmy wszyscy: chcemy żyć. I chcemy to pokazać. Kolor na dziś To, co widzimy w kolekcjach na wiosnę i lato 2026, to więcej niż powrót trendu. To deklaracja. Kolor jest tu, jest głośny i nie zamierza pozwolić się uciszyć. Jean Paul Gaultier otworzył sezon spektakularnym pomarańczowym lookiem. Rzeźbiarski kombinezon w intensywnym odcieniu tej barwy, z konstruktywistycznym gorsetem i złotymi okularami to akt mocy. Pomarańcz Gaultiera nie był przypadkowy – to barwa energii, witalności i twórczej odwagi. Noszenie go to manifest: jestem tu, jestem widoczna i cieszę się z tego. Marka Loewe zaprezentowała jedną z najbardziej komentowanych kolekcji sezonu. Pasiaste looki w pełnej gamie barw – od głębokiej czerni przez soczystą żółć i kobalt po intensywną czerwień – połączone z miękkimi skórzanymi torbami i złotymi detalami biżuteryjnymi. McCollough i Hernandez balansują między sztuką a użytkowością, a w tej kolekcji kolory działają jak nuty w kompozycji muzycznej. Akris był w tym sezonie czystym eksperymentem barwy. Projektant Albert Kriemler zainspirował się abstrakcyjnym malarstwem Leona Polka Smitha, artysty, który dzielił płótno kontrastującymi kolorami ostrą linią i przełożył tę zasadę na tkaniny. Marka Lacoste pod kierownictwem Pelagii Kolotouros zamieniła paryski wybieg w szatnię tenisową. Paleta sezonu to kolory kortów: pomarańcz gliny, niebieski i zieleń trawy – barwy, które bez słowa opowiadają o dziedzictwie René Lacoste’a. Oversize’owe polo w transparentnym nylonie, spódnice ręczniki, płaszcze z nadrukiem „Tennis for Everyone” – kolor nie był tu dekoracją, był DNA kolekcji. Alessandro Michele dla Valentino zatytułował kolekcję Fireflies – Świetliki. Inspiracją był list Piera Paola Pasoliniego, opisujący radość ze świetlików widzianych podczas drugiej wojny światowej. Michele odpowiedział na tę metaforę kolorem: różem balonowym i mandarynkowym, fioletem i liliowym, chartreuse i kobaltem. Barwy nie były dobrane przypadkowo, każda z nich była małym źródłem światła w mroku. Pokaz odbył się przy stroboskopowych lampach, a efekt był hipnotyczny. Siostry Nicky i Simone Zimmermann zabrały nas do Lavender Bay, nadmorskiej dzielnicy Sydney, gdzie w latach 70. kwitła australijska bohema. Kolekcja Kindred Spirit to eksplozja psychodelicznych florali, tęczowych tie dye i barw, które zdają się poruszać razem z tkaniną. Dlaczego właśnie teraz? Żyjemy w epoce stresu informacyjnego. Newsy, media społecznościowe, niepokój klimatyczny, niestabilność geopolityczna. Na to nakłada się presja nieustannej produktywności i dostępności. W takim świecie kolor staje się formą oporu. Małego, codziennego, osobistego, ale autentycznego buntu. Nie musisz pisać manifestu – wystarczy założyć pomarańczowy kombinezon. Iris Apfel, ikona stylu, która dożyła 102 lat, rozumiała to lepiej niż ktokolwiek. Jej kolorowe, fantazyjne stylizacje, okulary w wielkich ramkach, biżuteria w wielkości XXL – to nie był strój. To było wyznanie wiary. „Kolor to radość”, powtarzała. I miała absolutną rację. Moda coraz częściej jest rozmową z samym sobą: co czuję, kim jestem, jak chcę się dziś zaprezentować. I kolor jest w tej rozmowie najpotężniejszym głosem. Sztuczna inteligencja powoli wkracza także w obszar analizy kolorów i trendów. Algorytmy potrafią dziś przewidywać dominujące barwy kolejnych sezonów, analizując miliony postów w mediach społecznościowych i wzorce kulturowe. To fascynujące narzędzie, ale – jak podkreślają projektanci, od Jeana Paula Gaultiera po Jonathana Andersona – nawet najdoskonalszy algorytm nie zastąpi tego, co się dzieje, kiedy zakładasz na siebie kolor, który sprawia, że czujesz się jak najlepsza wersja siebie. To jest właśnie istota dopamine dressing. Nie chodzi o to, co jest na czasie. Chodzi o to, co działa na ciebie. Pełny tekst autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.
Brigitte Bardot: kobieta, która nie podążała za modą. To moda podążała za nią
Zrewolucjonizowała sposób, w jaki kobiety się ubierają, poruszają i patrzą na własną seksualność. Brigitte Bardot nie była tylko ikoną stylu – była symbolem wolności, który zmienił modę na zawsze.
Nigdy nie podążała za modą – to moda podążała za nią. Gdy inne kobiety, chcąc być piękne i zauważane, podporządkowywały się trendom, ona ubierała się dla siebie. Bezczelnie niezależna, bezkompromisowa, daleka od konwenansów. Bardotka to wolność odziana w kobiece szaty. Ale historia tej wolności zaczyna się od ucieczki. Burza blond włosów, nadąsana buzia, rozchylone usta, talia osy i krągłe biodra – nie było chyba piękniejszej blondynki w historii kina. Ale też aktorki, która tak potrafiła zmienić wizerunek kobiety. Jej ekstatyczny taniec w filmie „I Bóg stworzył kobietę”, pot na twarzy, wirujące w nieładzie włosy i nagie uda wywołały w latach 50. więcej niż szok. To była rewolucja. A zakazane bikini noszone przez młodziutką Brigitte na plaży w Cannes? Przecież w tamtych czasach kobiety nosiły nobliwe garsonki. Kostiumy kąpielowe zakrywały uda i brzuch, nawet w najbardziej odważnej wersji nie odsłaniały pępka. Papież Pius XII grzmiał, że bikini to grzech i zagrożenie dla moralności. Ale Brigitte – dziewczyna wychowana w surowej, katolickiej rodzinie – w ogóle się tym nie przejmowała. Była niezależna i wywrotowa. Superkrótkie spódnice i sukienki mini też nosiła jako jedna z pierwszych. Miała piękne nogi i lubiła je eksponować. Narodziny francuskiej it girl Jeszcze parę słów o jej początkach, koniecznych, żeby zrozumieć, jak stała się francuską it girl, zanim to określenie w ogóle stało się modne. Urodzona w 1934 roku Bardot jest symbolem Francji czasu „Les Trente Glorieuses” – 30 lat powojennego rozkwitu gospodarczego i obyczajowej rewolucji. Państwo się odbudowywało, burżuazja trwała przy katolickich wartościach, młodzież emancypowała się i tworzyła własny świat. To był również złoty okres francuskiego kina. Wtedy właśnie Roger Vadim zaproponował jej rolę w „I Bóg stworzył kobietę”. Film wyniósł Brigitte na szczyt międzynarodowej sławy i uczynił mitem. Niezwykłe było to, że Bardot nie przepraszała za swoje pragnienia. Nie wstydziła się ciała. Nie udawała, że nie wie, jak działa na mężczyzn. Była pierwszą Francuzką na ekranie, której seksualność była naturalna i – co najważniejsze – pozbawiona poczucia winy. Dlatego fascynowała i oburzała jednocześnie. Otrzymywała setki listów – z pogróżkami i wyznaniami miłości. W 1959 roku Simone de Beauvoir w eseju „Brigitte Bardot et le syndrome de Lolita” pisała: „Bardot nie jest ani buntownicza, ani niemoralna; dlatego moralność nie ma z nią szans. Dobro i zło są częścią konwencji, której ona nie ma zamiaru szanować. (…) Pragnienie i przyjemność wydają się jej bardziej prawdziwe niż przykazania i konwencje. Nikogo nie krytykuje. Robi to, co jej się podoba, i to jest takie niepokojące”. Porzuciła wtedy dziewczęce, rozkloszowane spódnice. Zastąpiły je obcisłe swetry, spodnie rybaczki, później dżinsy. Dekolt przestał być przypadkiem – stał się manifestem. Włosy, coraz jaśniejsze i coraz dłuższe, unosiły się na wietrze w Saint-Tropez. Mit Bardotki Obok Coco Chanel była tą Francuzką, która najmocniej wpłynęła na światową modę – nie poprzez projekty, lecz poprzez sposób noszenia ubrań. Zmysłowo, nonszalancko, wbrew konwenansom. Sprawiała, że zwykła koszula zsuwająca się z ramion i rozpuszczone włosy stawały się deklaracją wolności. Była i pozostaje ponadczasową ikoną, bo jej styl nie miał w sobie nic sztucznego. Nie była gwiazdą wymyśloną przez producentów w filmowych studiach. Miała wrodzoną elegancję, francuskie wyczucie smaku. Kiedy mówimy „bardotka”, nie myślimy wyłącznie o staniku bez ramiączek. Myślimy o sylwetce – bardzo kobiecej. O ramionach odsłoniętych w bluzce z dekoltem w łódkę (bardot neckline). O wąskiej talii podkreślonej paskiem. O spódnicy w drobną kratkę gingham, która wiruje przy każdym kroku. Brigitte była uosobieniem francuskiej swobody, która nie potrzebuje wysiłku, by zachwycać. Jej styl rodził się na styku niewinności i prowokacji. Podobno nie było mężczyzny, który mógłby się jej oprzeć. Nie dobiła jeszcze czterdziestki, kiedy miała już za sobą trzy małżeństwa i kilkunastu kochanków. Wśród nich był zakochany w niej po uszy legendarny Serge Gainsbourg. To dla Brigitte napisał najsłynniejszą miłosną piosenkę „Je t’aime… moi non plus”. Uwikłana w małżeństwo z niemieckim multimilionerem Günterem Sachsem, prosiła Gainsbourga, by schował taśmę, którą razem nagrali. Gdy później usłyszała, jak Serge śpiewa tę piosenkę w duecie z Jane Birkin, pękło jej serce. Przyznawała, że jest trudna, impulsywna, że nie sposób jej kochać „na zawsze”. Ale on ją tak kochał – mimo kolejnych związków. Szafa Brigitte Bardot Jej garderoba była lekcją prostoty. Bluzki z odkrytymi ramionami stały się jej znakiem rozpoznawczym – podkreślały szyję i obojczyki. Nosiła je do dopasowanych spodni rybaczek, zwanych capri, dżinsów z wysokim stanem albo rozkloszowanych spódnic za kolano. Kochała sukienki w kratę vichy – różowe, czerwone, błękitne. To w takiej sukience brała ślub z drugim mężem, aktorem Jacques’em Charrierem, w 1959 roku. Sława tej kreacji wyszła daleko poza mury małego ratusza w Louveciennes, gdzie odbyła się kameralna ceremonia. Konserwatywna Francja wrzała. Sukienka w kratkę – co to jest? Zamiast bogatej, strojnej sukni piknikowy obrus? Ale wszystkie młode Francuzki chciały takiej kratki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/03/E0Y146-bewKOLOR-44f3f4c.jpg" width="3780" height="2841" alt="Brigitte Bardot w Rzymie podczas zakupów. Lubiła lokalne butiki, poza głównymi szlakami. Wybierała rzeczy w stylu boho, trochę artystyczne, trochę nonszalanckie." title="May 05, 1968 - Rome: Famous French sen star Brigitte Bardot is staying in Rome, in a villa 30 kms from the city. What is the" /> Francuski szyk zamiast hollywoodzkiego glamouru Brigitte Bardot była daleka od hollywoodzkiego glamouru Marilyn Monroe czy swojej prawie równolatki Elizabeth Taylor. Nosiła rzeczy, które wydawały się codzienne: T-shirty w marynarskie pasy, dzianinowe swetry, dżinsy, sukienki mini. Wzory jej sukienek drukowały magazyny – można było je wyciąć i, jak ktoś powiedział, „przywłaszczyć sobie styl BB”. Wyglądała fantastycznie we wszystkim: w białej mini, małej czarnej, w skórzanych spodniach i swetrze. Uwielbiała opaski i chusty, które zawadiacko przeplatała przez włosy, tworząc niepowtarzalny look. Musiały mieć koniecznie kolor kontrastujący z jej jasnymi blond włosami. Najlepiej, by były wzorzyste i zwiewne. W jej szafie z pewnością można było znaleźć kilkaset kapeluszy, zwłaszcza tych z dużym rondem, pod którym mieścił się jej zawadiacko upięty kok. W ogóle kochała akcesoria i dodatki, które świetnie uzupełniały jej look. Makijaż? Zwykle podkreślone czarną kreską oczy i delikatny róż na ustach. Słynne były też jej baleriny marki Repetto. Lata 60., jedno z przyjęć w Saint-Tropez, które z rybackiej wioski zmieniało się już w kurort odwiedzany przez artystyczno-finansową elitę. Bardotka zjawia się wieczorem w połyskującej sukience w pasy i… z bosymi stopami. Znowu szok, bo przyjście bez pantofelków, szpilek, choćby balerinek, kojarzyło się z brakiem manier i biedą – a nie z modową prowokacją i podkreśleniem naturalności. Zaskakiwała tak nieraz. Ale poza ubraniem miała jeszcze to coś – francuski szyk, wdzięk, lekkość i zmysłowość. Sekret stylu Bardot tkwił w detalach Jej wizerunek powielano na plakatach, w magazynach, na okładkach płyt. Stała się symbolem francuskiej kobiety, która nie goni za perfekcją. Podkreślała swoją naturalność – aż chciało się powiedzieć: „I Bóg stworzył Brigitte Bardot”. Ale nonszalancja była pozorna. BB doceniała wagę szczegółów, język detali. To dlatego jej włosy nigdy nie były idealnie wygładzone, kreska na powiekach lekko rozmazana, koszula odpięta o ten jeden guzik za dużo. Naśladować Brigitte Bardot? Wcale nie jest tak łatwo. Ogromną rolę w jej życiu i wizerunku odegrało Saint-Tropez. To właśnie w tej małej wiosce rybackiej nad Morzem Śródziemnym, gdzie Bardot postanowiła osiąść w otoczeniu swoich ukochanych zwierząt i którą rozsławiła na całym świecie, pojawiła się całkiem nowa estetyka – bohème chic. BB stała się jej symbolem. A zatem: przewiewne sukienki w kwieciste wzory, lekkie niczym śródziemnomorska bryza, koszula zawiązana na brzuchu, odsłaniająca nonszalancko talię osy. Sukienki w pasy albo oversize’owy kardigan zarzucony na zwykłe bikini. Równie ważne były dodatki: haftowane torby, słomiany kapelusz z szerokim rondem lub kolorowa chustka zawiązana na włosach, płaskie sandały, jeśli nie całkiem boso. Duże okulary, za którymi mogła się ukryć. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzich. „Wyskakują z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Choć należała do złotej ery kina, wyprzedzała swój czas. Była hipiską, zanim formalnie ten ruch narodził się w USA. Tekst: Agnieszka Dajbor, Paulina Krasińska-Sawicka Więcej o Brigitte Bardot przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno…
Zaczynała jako 15-latka, a przez ponad 20 lat była na szczycie świata mody. Dziś Edyta Zając odsłania kulisy swojego stylu i zdradza, co naprawdę liczy się w jej szafie. Od wybiegów po codzienność. Jej wybory mogą zaskoczyć nawet największych fanów trendów.
Karierę modelki zaczęła od… deportacji. Była wtedy 15-latką. Przez ponad 20 lat brała udział w największych pokazach mody, była twarzą perfum Kenzo. Dzisiaj Edyta Zając zamieniła wybiegi i modowe sesje na programy telewizyjne. Jakie marki kocha, czego nigdy by na siebie nie założyła i gdzie jest najprawdziwsza, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Edyta Zając i jej styl. Dlaczego nie podąża za trendami? Bogna Sworowska powiedziała, że odnalazła swój styl około czterdziestki, bo dopiero wtedy poczuła siebie i zaczęła bawić się modą. A jak jest u Ciebie? Też już jesteś około czterdziestki. Gdy zaczynałam pracę w modelingu, miałam 15 lat i nie nazwałabym siebie rasową modelką, która zna trendy, która wie, jak dobrze się ubrać, jak być fashion. Do własnego stylu dojrzewałam przez lata. Chyba każda z nas dorasta do tego we właściwym dla siebie czasie. Mam poczucie, że ja do wielu rzeczy ciągle dojrzewam. Nie tylko do tego, żeby mieć swój styl. Moda zawsze była dla Ciebie ważna? Podchodziłam do niej z naturalnością i dystansem. To, że coś jest w trendach, nie miało dla mnie większego znaczenia. Wręcz przeciwnie. Zawsze byłam indywidualistką i jeśli coś mi się nie spodobało, choć było modne, nie zakładałam tego. Często muszę najpierw przekonać się do jakiejś części garderoby, która nagle staje się modna. Tak było na przykład ze skórzaną ramoneską. Dopiero kiedy ten rodzaj kurtki został dobrze osadzony w trendach, a ja znalazłam model, który mi się spodobał, trafiła do mojej szafy. Kiedy już coś się w niej znajduje, mogę to nosić przez wiele lat, w różnych zestawieniach. I zupełnie nie mam z tym problemu. Zdecydowanie preferuję modę slow fashion. A jeśli coś Ci się nie podoba, ale wymaga tego Twoja praca? W pracy modelki często zdarza się, że zakładam na siebie rzeczy, które prywatnie zupełnie nie trafiają w mój gust. Zdaję się na stylistów, którzy widzą więcej niż ja i wiedzą, że dana rzecz w odpowiednim kontekście będzie wyglądała doskonale. Praca modelki dała mi niesamowitą możliwość zabawy modą, próbowania nowych rzeczy i zobaczenia swoich innych wcieleń. Często okazuje się, że to, co sprawdza się na planie sesji, na wybiegu czy podczas nagrywania programu, zupełnie nie sprawdza się na co dzień. Mam ogromne szczęście, ponieważ sporo ubrań dostaję. Od zaprzyjaźnionych marek modowych lub ulubionych projektantów. Oczywiście wybieram zawsze te rzeczy, które są w moim stylu i w których czuję się dobrze. Ale mój styl zmienia się w zależności od okazji. Wyjście na czerwony dywan rządzi się swoimi prawami. Często obowiązuje dress code, a ja lubię wtedy poczuć się bardzo kobieco. Stawiam na kolor, najczęściej czerwień. Choć na co dzień uwielbiam stonowaną kolorystykę w swoim ubiorze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jej szafa: beż, brąz, czerń i… złoto. Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels uważa, że biżuteria nie uzupełnia stylizacji. Ona nią jest! Co nosi Edyta Zając na co dzień? Konkretne wybory i ulubione marki A tak poza planem, gdybyśmy spotkały się na ulicy, jak byłabyś ubrana? Najprawdopodobniej miałabym na sobie dżinsy, wygodny top i oversize’ową marynarkę. Ewentualnie beżowy trencz, do którego również musiałam się przekonać, tak jak do ramoneski. Na pewno założyłabym płaskie buty. Połowę swojego życia spędziłam na szpilkach, więc nie są dla mnie butami pierwszego wyboru (śmiech). Lubię wyglądać modnie i z klasą. Ale przede wszystkim tak, aby czuć się wygodnie. W szafie mam sporo marynarek. Niektóre mają po kilka lat i wciąż je uwielbiam. Kilka z nich to projekty La Manii, bo bardzo lubię ich luźne kroje. Jedną z moich ulubionych polskich marek jest marka Matin. Lubię ich przepiękne sukienki, body i skórzane spodnie z pazurem. Ulubione płaszcze pochodzą od marki Bad Icon z Pabianic. Mam także w swojej szafie modowe perełki od polskich projektantów. Na co jesteś w stanie wydać dużo pieniędzy? Zawsze miałam do nich duży szacunek i większość swoich zarobków inwestuję. Bardzo rzadko wydaję pieniądze na ubrania. Jeśli miałabym wymienić najdroższe rzeczy w mojej garderobie, to będą to torebki. Mam kilka klasycznych modeli od Chanel, które traktuję jako inwestycję. Wiem, że zatrzymam je na wiele lat. I nie mam już potrzeby kupowania nowych. W modzie stawiam na ponadczasowość i jeśli coś trafia do mojej szafy, dobieram to tak, aby służyło mi przez długi czas. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA! Moda. Magazyn dostępny w całej Polsce od 31 marca. Do wyboru dwie okładki. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
SPF jak garderoba. Jak dobrać filtr do stylu życia i potrzeb skóry
Krem z filtrem to już nie jeden produkt dla wszystkich. Dziś SPF działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do skóry, aktywności i codziennych nawyków. Sprawdzamy, jak wybrać formułę, którą naprawdę będziesz chciała nosić.
Filtr przeciwsłoneczny nie jest już kosmetykiem uniwersalnym. Dziś działa jak dobrze skrojona garderoba – dopasowany do stylu życia, typu skóry oraz sytuacji. Różnorodne formuły pozwalają stworzyć ochronę idealną. W świecie mody nie istnieje jedno rozwiązanie dla wszystkich ani na każdą okazję. Inny płaszcz wybierasz na intensywny dzień w biegu, inny na spokojny weekend, a jeszcze inny na wieczorne wyjście. Liczy się nie tylko estetyka, ale też funkcja, komfort i dopasowanie do sytuacji. Dokładnie tak samo działa nowoczesna ochrona przeciwsłoneczna. SPF przestał być jednym uniwersalnym produktem. Stał się kategorią, którą można – i warto – dopasowywać do własnego stylu życia, potrzeb skóry i codziennych rytuałów. Jeszcze kilka lat temu wybór był ograniczony. Krem z filtrem miał przede wszystkim chronić, nawet kosztem komfortu. Ciężkie formuły, biały film, uczucie lepkości – wszystko to sprawiało, że SPF był obowiązkiem, a nie przyjemnością. Dziś punkt ciężkości przesunął się w stronę tak zwanej kosmetycznej elegancji. To pojęcie coraz częściej używane przez dermatologów i formulatorów, które oznacza coś więcej niż skuteczność. Chodzi o sposób, w jaki produkt zachowuje się na skórze: czy stapia się z nią, czy współpracuje z makijażem, czy pozostaje niewyczuwalny, a jednocześnie nadal zapewnia realną ochronę. Ta zmiana ma ogromne znaczenie praktyczne i psychologiczne. Bo najskuteczniejszy SPF to nie ten, który ma najbardziej zaawansowaną technologię w laboratorium, ale ten, który naprawdę chcesz nosić każdego dnia. Komfort stosowania staje się bowiem równie ważny, jak poziom ochrony. Dlatego nowoczesne filtry są projektowane w taki sposób, aby odpowiadać na konkretne potrzeby – skóry wrażliwej, tłustej, suchej, dojrzałej, podatnej na przebarwienia i dostosowywać się do preferencji użytkowniczek. Dlatego perfumeryjne półki uginają się od kosmetyków SPF w lotionie, balsamie, sprayu, sztyfcie, a nawet pudrze. A kategoria ta wciąż się poszerza. Myślenie o SPF jak o garderobie pozwala spojrzeć na ochronę przeciwsłoneczną w bardziej intuicyjny sposób. Tak jak masz w szafie kilka ulubionych ubrań na różne okazje, tak samo możesz mieć więcej niż jeden SPF. Lżejszy fluid na co dzień, bardziej odporną formułę na aktywność fizyczną, wersję pigmentowaną na dni, kiedy chcesz połączyć ochronę z efektem wyrównania kolorytu. To podejście zmienia relację z SPF – z obowiązku w świadomy wybór. Ochrona przestaje być czymś narzuconym, a staje się elementem stylu życia. Na podstawie analizy formuł nowej generacji oraz wiedzy dermatologicznej stworzyliśmy przewodnik, który pozwala dopasować SPF tak, jak dopasowujesz ubrania – świadomie, funkcjonalnie i z myślą o sobie. Bo najlepsza ochrona to ta, która naprawdę pasuje do twojego życia. SPF dla aktywnych: ochrona, która nadąża za ruchem Aktywność fizyczna na świeżym powietrzu zmienia sposób, w jaki SPF zachowuje się na skórze. Podczas biegania, jazdy na rowerze, treningu funkcjonalnego czy nawet intensywnego spaceru skóra nagrzewa się, produkuje pot i jest nieustannie narażona na bezpośrednią ekspozycję na promieniowanie UV. To oznacza, że warstwa ochronna ulega szybszemu osłabieniu niż w warunkach statycznych. SPF w tym przypadku musi być nie tylko skuteczny, ale również zaprojektowany z myślą o ruchu, temperaturze i fizjologii aktywnej skóry. W takiej sytuacji najlepiej sprawdzają się formuły oznaczone jako water-resistant, które są testowane pod kątem utrzymania ochrony mimo wilgoci i zwiększonej aktywności. Ich struktura pozwala lepiej przylegać do skóry, co przekłada się na bardziej stabilną ochronę. Komfort sensoryczny ma tu równie duże znaczenie jak parametry techniczne. SPF nie powinien spływać, szczypać w oczy ani pozostawiać ciężkiej warstwy. Musi współpracować ze skórą, zamiast zakłócać jej naturalne funkcjonowanie. To ochrona zaprojektowana tak, aby nadążać za tempem twojego życia, a nie je spowalniać. Spray SPF – wygoda, która zmienia wszystko Spray reprezentuje jedno z najbardziej współczesnych podejść do ochrony przeciwsłonecznej. Jest intuicyjny, szybki i niemal niewyczuwalny, co sprawia, że idealnie wpisuje się w dynamiczny rytm dnia. Delikatna mgiełka równomiernie osiada na skórze, tworząc cienką, transparentną warstwę ochronną bez konieczności rozprowadzania produktu dłońmi. To rozwiązanie, które redefiniuje wygodę stosowania SPF, szczególnie w sytuacjach, gdy liczy się czas. Formuły w sprayu są szczególnie cenione za lekkość. Dzięki temu mogą być stosowane wielokrotnie w ciągu dnia, a ich reaplikacja przestaje być obowiązkiem, a staje się szybkim i dyskretnym gestem. Spray ma również wymiar sensoryczny. Kontakt z lekką mgiełką jest odświeżający, przyjemny i spójny z nowoczesnym podejściem do pielęgnacji, które łączy skuteczność z doświadczeniem użytkowania. SPF dla skóry wrażliwej: mniej znaczy więcej Skóra wrażliwa reaguje szybciej i intensywniej na czynniki zewnętrzne, w tym promieniowanie UV. SPF pełni w tym przypadku podwójną funkcję – chroni przed uszkodzeniami i jednocześnie ogranicza bodźce, które mogą nasilać reakcje zapalne. Kluczowe znaczenie ma wybór formuły, która minimalizuje ryzyko podrażnienia i wspiera naturalną równowagę skóry. Najlepiej sprawdzają się te o krótkim, przejrzystym składzie, pozbawione substancji zapachowych i potencjalnych czynników drażniących. Warto szukać ich w aptece. Taki SPF może działać jak ochronna warstwa, która izoluje skórę od wpływu środowiska zewnętrznego. Filtry mineralne: powrót do prostoty Dla wielu osób wybór filtrów mineralnych wynika nie tylko z potrzeb skóry, ale także z filozofii pielęgnacji. To rozwiązanie preferowane przez osoby, które cenią minimalizm składu, przewidywalność działania i fizyczny charakter ochrony. Na szczęście nowoczesne formuły mineralne nie przypominają już ciężkich, bielących kremów sprzed dekady. Dzięki zaawansowanej technologii mikronizacji są lżejsze, bardziej transparentne i niemal niewidoczne na skórze. Ich działanie polega na fizycznym odbijaniu promieniowania UV od powierzchni skóry, co sprawia, że zaczynają chronić natychmiast po aplikacji. Tlenek cynku, jeden z najczęściej stosowanych filtrów mineralnych, jest ceniony za stabilność, skuteczność i wysoką tolerancję. SPF, który daje efekt glow Współczesna pielęgnacja coraz częściej odchodzi od całkowicie matowego wykończenia na rzecz skóry, która wygląda naturalnie, świeżo i świetliście. I SPF może być jednym z najważniejszych elementów budujących ten efekt. Rozświetlające formuły zostały zaprojektowane tak, aby nie tylko chronić, ale również optycznie poprawiać wygląd. Odbijają światło w subtelny sposób, który nadaje cerze miękkość i wizualną głębię. Ten efekt nie jest przypadkowy. Wynika z połączenia filtrów przeciwsłonecznych z nowoczesnymi składnikami pielęgnacyjnymi, które wspierają nawilżenie i wygładzenie skóry. SPF przestaje być ostatnim krokiem pielęgnacji, a zaczyna pełnić funkcję produktu hybrydowego – ochronnego i estetycznego jednocześnie. Więcei o filtrach dopasowanych do stylu życia i potrzeb przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
To nie tylko kwestia zapachu. Naturalne perfumy oddziałują na emocje, pamięć i poziom stresu, trafiając prosto do najstarszych struktur mózgu. Coraz częściej wybieramy je nie dla trwałości, lecz dla tego, jak się przy nich czujemy.
Kwiaty, liście, zioła i żywice to serce botanicznych perfum. Naturalne kompozycje zachwycają autentycznością i… oddziałują na całe ciało. Przez dekady świat perfum żył w symbiozie z syntezą chemiczną. Kochaliśmy zapachy, które pozostawały na skórze przez 12 godzin, bo poza kompozycją właśnie trwałość była kluczowym elementem wyboru perfum. I to, że zawsze pachniały tak samo. Teraz jednak coś się zmieniło. Coraz więcej z nas sięga po flakony, na etykietach których widnieją słowa: „botanical” lub „natural”. Skąd taka zmiana? Nie chodzi tylko o modę na naturalność. O to, że zagubieni w zurbanizowanym świecie tęsknimy za zapachem kwitnącego sadu wczesnym rankiem, bzu po deszczu, za aromatem świeżo skoszonej trawy i lasu rozgrzanego słońcem. Za tymi wszystkimi zapachami natury, które gdzieś po drodze straciliśmy. Ale także o coś głębszego – o rosnącą świadomość, że to, czym pachniemy, ma także znaczenie biologiczne. Że nos to brama do układu limbicznego, najstarszej ewolucyjnie części naszego mózgu. Bo zapach trafia bezpośrednio do ciała migdałowatego i hipokampu, czyli tam, gdzie przechowujemy emocje i wspomnienia. To najkrótsza droga sensoryczna w ludzkim ciele – skrót ewolucji liczący kilkaset milionów lat. Badania opublikowane w 2025 roku w ScienceDirect potwierdzają to, co perfumiarze wiedzieli intuicyjnie od wieków: olejki eteryczne modulują wydzielanie neuroprzekaźników: GABA, serotoniny, dopaminy. Lawenda łagodzi lęk poprzez działanie na oś HPA, która reguluje odpowiedź stresową organizmu. Bergamotka obniża mierzalne markery kortyzolu, jaśmin zwiększa aktywność fal beta związanych z czujnością, a rozmaryn poprawia pamięć operacyjną. Czym różnią się botaniczne perfumy od klasycznych Perfumy w pełni botaniczne różnią się od konwencjonalnych także na poziomie fundamentalnym. Zamiast syntetycznych molekuł zaprojektowanych w laboratorium – absoluty kwiatowe, olejki eteryczne, ekstrakty, żywice drzew, tinktury z roślin dziko rosnących, hydrolaty. Każda partia może się nieznacznie różnić, bo natura nie produkuje serii z jednakowym numerem seryjnym. Różowy pieprz z Madagaskaru zebrany w suchym roku ma inną głębię niż ten z roku deszczowego. Ta zmienność jest dla koneserów zaletą – każdy flakon to zapis sezonu, niepowtarzalny jak wino. Botaniczne kompozycje mają też inną, intymną właściwość – „żyją” na skórze. Reagują z jej pH, temperaturą i mikrobiomem. Ten sam zapach na dwóch osobach tworzy dwie zupełnie różne opowieści. To właśnie sprawia, że są tak głęboko osobiste. Botaniczne perfumy wchodzą do wielkiej ligi Sygnałem, że zmiana ta jest głęboka, a nie chwilowa, jest fakt, że najważniejsi gracze perfumeryjnego świata sami do niej dołączyli lub są na dobrej drodze. Guerlain – dom z ponad 175-letnią historią, twórca Shalimar i Mitsouko – tak przeformułował swoją kolekcję Aqua Allegoria, że zawiera dziś do 95 procent składników naturalnych. Alkohol w formule pochodzi wyłącznie z francuskiego buraka uprawianego metodami odpowiedzialnego rolnictwa. Flakony są wielorazowego użytku, produkowane we Francji z co najmniej 15 procent szkła z recyklingu. Każdy zapach to „alegoria natury” – oda do konkretnego miejsca, rośliny, chwili. To nie są syntetyczne imitacje natury. To natura przeniesiona do flakonu ze starannością, której wcześniej nie oczekiwaliśmy po masowym luksusie. Z kolei kolekcja The Alchemist’s Garden Gucci to perfumy w duchu botanicznym i aptekarskim, bazujące przede wszystkim na naturalnych składnikach roślinnych. Nie są w pełni naturalne, ale mocno wyznaczają ten kierunek. Co ciekawe, wyostrzona przez konsumentów czujność wobec składów sprawia, że prawdziwa naturalność staje się także argumentem handlowym, a nie tylko etycznym. Dlatego botaniczne marki zapachowe rosną także w Polsce jak grzyby po (pachnącym) deszczu i rozwijają się w ekspresowym tempie, a najwięksi gracze perfumeryjni, jak choćby Sephora, tworzą już podstrony prezentujące wyłącznie perfumy naturalne. Świat się zmienia, a zapachy razem z nim. Chcesz poznać wyjątkowe botaniczne zapachy? Znajdziesz je w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Jej szafa! Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels mówi: „Ubiera mnie biżuteria"
Beż, brąz, czerń i — złoto. Jagoda Maruda, właścicielka warszawskiego butiku Jagg Jewels, od lat kolekcjonuje biżuterię vintage. Twierdzi, że to nie ubranie tworzy stylizację — robi to biżuteria. I że piękne rzeczy zawsze bronią się same.
O tym, że mieszkanie Jagody mnie zachwyci, upewniam się już kilka sekund po przekroczeniu progu. Na marmurowym blacie konsoli – fantazyjne lustro vintage i marmurowe świeczniki. Na parkiecie stosy albumów i książek o fotografii, modzie, malarstwie: LaChapelle, Chanel, Leonardo da Vinci. Na zabytkowej tacy: pierścionki, bransolety, kolczyki, zegarki vintage. Każdy przedmiot jest tu nie bez powodu, wybrany z precyzją kolekcjonera i czułością. Przez kogoś, kto rozumie, że piękne rzeczy niosą w sobie emocje i duszę. Ten dom jest autobiografią pisaną przedmiotami. Właścicielka wita mnie w prostych niebieskich dżinsach od Łukasza Jemioła, białym T-shircie i szarym wełnianym bezrękawniku, który wcale nie prezentuje się casualowo. Powód? Biżuteria vintage, która uzupełnia stylizację bohaterki: złote dmuchane kolczyki, dwie włoskie bransolety łańcuchowe i masywne pierścionki. Nie na dodatek „Generalnie uważam, że ubiera mnie biżuteria”, Jagoda mówi wprost, zanim zdążę zadać pierwsze pytanie. „Biżuteria jest nie tylko dopełnieniem stylizacji, ale może być też jej głównym sensem. Nawet jeżeli zakładasz prosty T-shirt i dżinsy, a masz dobrą biżuterię, to natychmiast całość staje się czymś atrakcyjniejszym. Żadne ubranie samo z siebie tego nie osiągnie”, dodaje. Patrzę na nią i nie mam wątpliwości, złoto robi dokładnie to, co opisuje: daje stylizacji ciężar, obecność, charakter. To nie jest efekt przypadkowy – to efekt zaplanowany z precyzją. Jej filozofia mody jest, jak sama mówi, bardzo klasyczna. Paleta barw: beż, brąz, czerń. „Dzięki takiemu wyborowi kolorów wszystko do siebie pasuje. Co mi bardzo ułatwia życie”, wyjaśnia. To nie jest szafa fashion victim szukającej nowych kombinacji, to szafa kogoś, kto ma zdefiniowany styl i nie czuje potrzeby eksperymentować. W garderobie Jagody wytropiłam dwie rzeczy „z innej bajki”: czerwoną koszulę i bluzkę w różowe cętki. „To dwie rzeczy, których nigdy nie miałam na sobie”, śmieje się Maruda. Jak tam trafiły, pozostaje zagadką! „Nie mam potrzeby bycia ekscentryczną w modzie. Gdybym mogła nosić tylko jedną rzecz każdego dnia, to zimą chodziłabym w kaszmirowym czarnym swetrze i dżinsach, a latem w lnianym secie. I do tego byłaby biżuteria”. Po chwili dodaje zdanie, które brzmi jak manifest: „Ekstrawagancja to biżuteria, nie ciuchy”. Z rozbrajającą szczerością przyznaje, że w biżuterii nie ma umiaru: „Uważam, że jeżeli masz piękną biżuterię, możesz jej założyć naprawdę dużo, bo piękne rzeczy się zawsze bronią”. DNA na wagę złota Miłość Jagody do biżuterii zaczęła się bardzo wcześnie. Kiedy miała 10 lat, mama dała jej pierścionek wysadzany 10 różnymi kamieni. „Umiałam nazwać każdy. Znałam twardość minerałów w skali Mohsa. Mama była nieźle zdziwiona”, przyznaje Jagoda, która jest biżuteryjnym samoukiem. Zbierała materiały o minerałach, jeździła z dziadkiem na targi antyków, chciała mieszkać w kamienicy ze sztukaterią. Stare przedmioty pociągały ją tym, że nosiły w sobie czas: „W pewnym momencie uświadomiłam sobie, że biżuteria może też być stara. I się zakochałam w temacie”. Szczególnie pociągają ją włoskie lata 50. oraz styl art déco, złoto wysokiej próby, ręczna robota, kamienie cięte w szlifach nieużywanych już dzisiaj. Świadome budowanie przez Jagodę kolekcji vintage zaczęło się jakieś 20 lat temu. Maruda ciągle poszukiwała – podróżowała po całej Europie, odwiedzała antykwariuszy i targi biżuterii. „Pamiętam, jak w Rio de Janeiro zobaczyłam na targu pierścionek Toi et Moi z perłą i diamentem. Nie stać mnie było na niego. Wtedy się popłakałam”, wspomina z rozbrajającą szczerością, w której nie ma cienia żalu. Jest tylko potwierdzenie: to jest właśnie ta miłość. Nie estetyczna, nie kolekcjonerska w zimnym sensie tego słowa, ale emocjonalna, prawie fizyczna. „Generalnie ja biżuterii pożądam”, mówi w pewnym momencie, niemal półgłosem, tak jak mówi się o rzeczach, które się naprawdę czuje. Dziś ta pasja żyje na dwóch poziomach jednocześnie: prywatnym i zawodowym. W warszawskim butiku Jagg Jewels Jagoda Maruda sprzedaje biżuterię dawną obok własnych, autorskich kolekcji. Każdy kawałek przechodzi przez jej ręce i przez jej wiedzę. To nie jest przypadkowa selekcja. „Jeśli oferujesz biżuterię historyczną, musisz mieć dużą wiedzę i odpowiedzialność za to, co sprzedajesz. Musisz znać cechy probiercze, style i okresy, rodzaje szlifów. Musisz wiedzieć, czy kamień jest syntetyczny, czy naturalny”, tłumaczy. W tej branży wiedza to nie przywilej, to obowiązek, a jakość ma podstawowe znaczenie. Nie inaczej jest w szafie Jagody! To, co dobre! W garderobie Marudy nie ma poliestru. Nie ma akrylu. Nie ma żadnego sztucznego składu, niezależnie od tego, jak ładna jest rzecz. „Zawsze patrzę na składy. Jedwabna koszula, lniana bluzka. Sweter to wełna albo kaszmir. W ogóle nie uznaję sztucznych składów. To nie jest ideologia. To po prostu standard, od którego nie ma wyjątków”. Nie znaczy to wcale, że Jagoda ma tylko rzeczy od największych projektantów. Wręcz przeciwnie, znajduje jakościowe modowe perełki w dobrych sieciówkach i nosi je latami. Dla niej to nie jest fast fashion. O bluzkę z Zary dba tak samo jak o torebkę Chanel. Uwielbia T-shirty z COS. „Jak odpowiada mi krój, lubię mieć rzecz w kilku wersjach”, wyjaśnia. Tak samo z butami: jak baleriny odpowiadają kształtem, kupuje je w kilku kolorach. Jagoda chętnie kupuje ubrania u… sąsiadów. Butik Jagg Jewels znajduje się przy Koszykowej w Warszawie, w sąsiedztwie Łukasza Jemioła, 303 Avenue, The Odder Side, Le Petit Trou. Jemioł, którego ubrania Jagoda nosi regularnie, jest zresztą kimś szczególnym w jej historii. To on dał znać, gdy zwolnił się lokal naprzeciwko jego butiku przy Koszykowej. „Powiedział: »Jedź, pędź«. Moja córka miała trzy miesiące. Dysproporcja finansowa między mikro lokalem, który miałam na Żoliborzu, a tym na Koszykowej była ogromna. Decyzję podjęłam w ciągu 12 godzin!”, wspomina Jagoda. Widać, że wie, czego chce, i nie boi się wyzwań. Nowości od polskich projektantów i tak zwane „basics” z COS czy Massimo Dutti, to tylko część kolekcji Jagody. W jej szafie królują skarby wyłowione w vintage shopach. Spódnica Chanel ze skóry tak cienkiej, że na pierwszy rzut oka wygląda jak tkanina, od środka podszyta czarnym jedwabiem. Ołówkowa – tak wąska, że nie da się w niej normalnie usiąść. „Tylko bokiem”, zdradza Jagoda z rozbawioną akceptacją i dodaje: „Ale jest absolutnie wyjątkowa. I właśnie dlatego ją mam”. Wiele rzeczy Maruda wyszukuje w polskim koncepcie vintage Dream Big. Tam kupiła torebkę Kelly Hermès z wczesnych lat 90. Nadgryziona zębem czasu, podniszczona właśnie tak, jak powinna być podniszczona torba mająca za sobą trzy dekady historii. Podczas zakupów w butikach z rzeczami vintage decyzje trzeba podejmować szybko. Jagoda to potrafi. „Jak mi coś wpada w oko, to się nie zastanawiam. Mam taki radar w oczach i od razu wiem, co chcę, a czego nie. Tak samo z perfumami, z przedmiotami do domu, z biżuterią. To jest ten sam odruch – i on prawie nigdy mnie nie okłamuje”, wyjaśnia. Buty? Baleriny Chanel w kilku wersjach, bo – jak już mówiła – jak krój pasuje, lubi mieć buty w kilku wariantach. „W zeszłym sezonie nagle wszyscy mówili o powrocie mody na baleriny. Dla mnie było to totalnie niezrozumiałe, bo ja w balerinach chodzę całe życie”, wyjaśnia. Jakie torby nosi najchętniej? Plecione modele Bottega Veneta to jej absolutny must have. „To torby nie do zdarcia. Mam tę większą od lat i noszę ją wszędzie. Wygląda znakomicie. Jest pojemna, miękka, trzyma się doskonale. Moja córka już mi mówi: »Mama, ta torebka będzie dla mnie«”, śmieje się. Jest jeszcze jedna stała w jej szafie, o której mówi z entuzjazmem – trencz. Celine vintage z Paryża i Burberry – klasyki bez daty ważności. „Można je nosić do wszystkiego i przez całe życie”, podsumowuje Jagoda. To dokładnie ta sama logika, co w przypadku biżuterii: rzeczy piękne bronią się same i nie wymagają tłumaczenia. Pełny tekst autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon wiosna/lato 2026.
Dość kultu chudości. Nowy ideał kobiecego ciała to zdrowie, siła i naturalność
Występ Demi Moore na czerwonym dywanie wywołał więcej niepokoju niż zachwytu i znów rozpalił dyskusję o obsesji na punkcie szczupłości. Skąd bierze się przekonanie, że „im mniej ciała, tym lepiej” i dlaczego – mimo rosnącej popularności body positive – wracamy do niebezpiecznych standardów? Cofamy się o dekady, by zrozumieć, jak kształtował się ideał kobiecej sylwetki i dlaczego dziś coraz więcej kobiet mówi mu „dość”.
Kiedy Demi Moore pojawiła się na tegorocznej gali Actors Awards w Los Angeles w sukni odsłaniającej ramiona i obojczyki ostro rysujące się pod skórą, świat wstrzymał oddech. Nie z zachwytu. Z niepokoju. Aktorka, która w latach 90. uchodziła za symbol kobiecej siły i zmysłowości, pokazała sylwetkę budzącą więcej obaw o jej zdrowie niż podziwu. Skąd zbiorowe przekonanie, że im mniej ciała, tym lepiej, które prowadzi do tak ekstremalnych przypadków? Odpowiedź kryje się w historii ostatnich stu lat – w kulturze, polityce, przemyśle dietetycznym i algorytmach mediów społecznościowych, które wspólnie ukształtowały obraz kobiecego ciała z precyzją, której żadna jednostka nie mogłaby się oprzeć. Ale właśnie nadszedł czas, by zakwestionować ten obraz. I by przypomnieć sobie, że najpiękniejsze ciało to ciało dobrze odżywione, silne, pełne życia i mądrze zadbane. Nie ciało wygłodzone. Historia ostatnich dziesięcioleci jest w gruncie rzeczy historią zbiorowego konfliktu z własną naturą. A my chcemy pomóc się z niego wyrwać. I poczuć się dobrze w swojej skórze. Jednak, aby to zrobić, przypomnijmy sobie, jak kształtowała się moda na sylwetkę w ostatnim stuleciu. Lata 60. i 70. – moda na chudość Kobiety lat 50. ceniły talię osy i pełne biodra, które Hollywood celebrowało przez dekady. Zmiana na wychudzoną sylwetkę przyszła nagle, bez zapowiedzi. Lesley Lawson, czyli Twiggy, ważąca niespełna 41 kilogramów i mierząca 165 centymetrów, zamieniła klasyczną klepsydrę w sylwetkę chłopięcą i kościstą, czyniąc ją synonimem nowoczesności i wyzwolenia. Kobiety chwyciły więc za wagi łazienkowe i zaczęły liczyć każdą kalorię. Równocześnie rozkwitły ruchy duchowego oczyszczenia – posty i detoksy. To właśnie wtedy narodził się przemysł związany z odchudzaniem, który przez pół wieku przekonywał kobiety, że ich naturalne ciało jest zawsze trochę niewystarczające. Zawsze za duże. Zawsze wymagające korekty. Lata 80. – królowe aerobiku Na szczęście dekada neonów przyniosła nowy ideał: ciało już nie wychudzone, choć szczupłe, ale przede wszystkim wysportowane i pełne energii. Jane Fonda w obcisłych legginsach stała się twarzą nowego rytuału – aerobiku. Miliony kobiet przed telewizorami powtarzały „feel the burn”, spalając kalorie dzień po dniu. Równolegle producenci żywności zaproponowali błyskawiczne rozwiązanie – koktajle odchudzające, które obiecywały schudnięcie bez wysiłku. Rynek zachwycił się liczbami: kaloriami, gramami tłuszczu, indeksem glikemicznym. Jedzenie stało się wrogiem do pokonania. Diety cud rozkwitły w przemysłowej skali: jadłospisy gwiazdorskie, cudowne pigułki, opaski wibrujące. Efekt jo-jo stał się normalnym elementem kobiecego życia, a wstyd za brak samodyscypliny – codziennym towarzyszem milionów kobiet. Lata 90. – heroin chic Kate Moss. To nazwisko zdefiniowało estetykę dekady i zrobiło to bezlitośnie. Wychudzona, androgyniczna, jakby nieobecna — reprezentowała estetykę, którą Calvin Klein uczynił globalnym standardem piękna. Heroin chic – termin, który dziś brzmi skandalicznie – był wówczas hasłem kampanii reklamowych. Równolegle diety niskotłuszczowe stały się żywieniowym dogmatem – producenci usunęli tłuszcz ze wszystkiego, zastępując go cukrem i syropem glukozowo-fruktozowym. Dziś wiemy, że był to błąd o katastrofalnych konsekwencjach zdrowotnych. Kobiety miały być jednocześnie wycieńczone i perfekcyjne. A to niemożliwe połączenie, z którego skutkami mierzymy się po dziś dzień. Lata 2000. – kult idoli Nowe tysiąclecie przyniosło kulturę celebrytów w nieznanym dotąd natężeniu. Paris Hilton, Lindsay Lohan, Nicole Richie – szczupłość stała się przepustką do elity. Tabloidy fotografowały domniemane defekty gwiazd z obsesją, która dziś wydaje się nie do uwierzenia: cała kultura medialna zajmowała się badaniem, czy Britney przytyła choćby kilogram. Tworzono zbiorową obsesję. Razem z nią rósł rynek chirurgii plastycznej. Liposukcja, powiększanie piersi, korekta nosa – zabiegi te dostępne były już nie tylko dla wybranych i najbogatszych, tworzono na nie popyt poprzez seriale dokumentalne kręcone także na polskim rynku. Każdy rok przynosił też nową, cudowną dietę: Atkinsa, South Beach, Zone, raw food. Ale właśnie w tej dekadzie, gdzieś pod powierzchnią zbiorowej obsesji, kobiety zaczęły pisać: „Nie chcę być chuda, chcę być zdrowa”, „Nie chcę wyglądać jak modelka, chcę dobrze spać i mieć energię”. To były głosy niewielu, ale zbyt wyraźne, by je ignorować. Lata 2010 i 2020 – plus size zabiera głos Media społecznościowe zmieniły wszystko i jednocześnie nie zmieniły niczego istotnego. „Strong is the new skinny”, hasło, które przez chwilę zdawało się rewolucyjne, szybko okazało się kolejnym standardem niemożliwym do osiągnięcia bez wielogodzinnego treningu i restrykcyjnej diety. Ale ta dekada przyniosła też zmiany rzeczywiste: ruch body positive stał się mainstreamowym, duże marki zaczęły zatrudniać modelki plus size, a słowo „cellulit” przestało być wyrokiem. Po raz pierwszy wydawało się, że kobiety mogą odetchnąć. I pokochać siebie. I wtedy – ni stąd, ni zowąd – pojawiła się moda na leki opracowane dla diabetyków, które stały się środkiem odchudzającym numer jeden, przyjętym przez Hollywood z otwartymi ramionami. Metamorfozy, jakie obserwujemy na czerwonych dywanach od ponad dwóch lat, mają swoje farmaceutyczne wytłumaczenie. Gwiazdy chudną dramatycznie szybko – i oto wracamy do estetyki, którą uważałyśmy za przeżytek minionych dekad. Wystające obojczyki, kościste nogi, a w efekcie twarze, które wyglądają starzej niż kiedykolwiek. To widzimy na czerwonych dywanach i na Instagramie. I mamy tego dość. Nowa fala Na szczęście na naszych oczach rozgrywa się cicha kontrrewolucja. Krągła i kobieca sylwetka powraca. Kobiety z naturalnie zaokrąglonymi biodrami, pełną piersią i talią chodzą po ulicach z dumą i wzbudzają zachwyt. Także u mężczyzn. Marki takie jak Skims i Savage X Fenty projektują dla real-body proportions, co dodaje nam skrzydeł. Curvy jest sexy nie tylko dlatego, że kultura tak zdecydowała. Jest sexy, ponieważ dobrze zbudowane, silne i dobrze odżywione ciało promienieje zdrowiem. Okrągłe biodra, pełne pośladki i wyraźnie zaznaczona talia to fizyczne oznaki kobiety, która je dobrze, ćwiczy z głową oraz dba o siebie. To ciało, które mówi: jestem tu, jestem żywa i mam się dobrze. A nawet doskonale. To ważna zmiana perspektywy. Przez dekady kobiety uczyły się, że ich ciało jest problemem do rozwiązania. Dziś coraz więcej z nas rozumie, że jest odwrotnie: ciało jest sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. I że traktowanie go z szacunkiem jest jedyną słuszną strategią, która naprawdę działa. Dalsza część artykułu do przeczytania w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda.
Przestań walczyć z hormonami. Cycle syncing to sposób na lepszą skórę, energię i zdrowie
Zamiast ignorować swój cykl, coraz więcej kobiet zaczyna żyć w zgodzie z jego naturalnym rytmem. Cycle syncing pomaga dopasować dietę, ruch i pielęgnację do hormonów – i realnie poprawia samopoczucie, wygląd skóry oraz poziom energii.
Zamiast walczyć z cyklem hormonalnym, naucz się go rozumieć i wykorzystywać jego naturalną dynamikę dla dobra swojej skóry i zdrowia. Cycle syncing to nie trend, lecz powrót do uważności wobec własnego organizmu. Przez dekady uczono nas walczyć z cyklem. Brać tabletkę na ból przed miesiączką, kawę na zmęczenie, suplementy na PMS. Dziś jednak rośnie pokolenie kobiet, które idą w odwrotnym kierunku – nie przeciwko swojemu ciału, lecz razem z nim. Dodatkowo przez większość życia kobiety wiedzą o swoich hormonach tyle, ile muszą: kiedy spodziewać się miesiączki, jak nie zajść w ciążę, jak złagodzić ból. Tymczasem hormony nie są tylko tłem. W ogromnym stopniu decydują o tym, ile mamy energii, jak reagujemy na stres, dlaczego jednego dnia jesteśmy towarzyskie i kreatywne, a innego potrzebujemy ciszy. Wpływają także na skórę – jej blask, poziom nawilżenia czy skłonność do niedoskonałości. Cycle syncing, czyli synchronizacja stylu życia z cyklem menstruacyjnym, opiera się na prostym założeniu: zamiast narzucać organizmowi jeden rytm przez cały miesiąc, dostosowujemy dietę, aktywność fizyczną, pielęgnację i tempo pracy do czterech faz cyklu. Skąd wziął się cycle syncing Zainteresowanie cycle syncing nie wzięło się znikąd. „Przez większość część historii medycyny kobieta była traktowana jak miniaturowy mężczyzna. A kobiety? Zostały zepchnięte na margines. Ich biologia, cykl, hormony, zmienność, zamiast być zrozumiane i docenione, były spychane w sferę skomplikowanych fanaberii, traktowane jako zagadka drugiej kategorii. (…) Tylko że to nie kobiety są »nie takie«. To system medyczny przez długi czas nie chciał ich naprawdę dostrzec”, mówi doktor Agnieszka Nalewczyńska, współautorka książki „Cykliczna rewolucja”. Pojęcie cycle syncing spopularyzowała na świecie Alisa Vitti, amerykańska specjalistka do spraw zdrowia hormonalnego, która sama przez lata zmagała się z nieleczonym zespołem policystycznych jajników. Jej praca bazowała na prostej obserwacji: kobiece ciało nie funkcjonuje w rytmie 24-godzinnym jak ciało mężczyzny, funkcjonuje w rytmie miesięcznym. I cały styl życia powinien to uwzględniać. Ta idea, choć z pozoru oczywista, okazała się rewolucyjna, bo nikt wcześniej nie powiedział tego wprost i nie przełożył na praktyczne wskazówki. Dziś za tym przekonaniem stoją już nie tylko trenerki zdrowia i influencerki wellness, ale też rosnąca liczba badań naukowych. Badanie Harvard Women’s Health Study przez lata śledziło związek między fazami cyklu a aktywnością fizyczną, snem, nastrojem i metabolizmem tysięcy kobiet. Wnioski były jednoznaczne: zdolność do wysiłku, poziom energii, regeneracja i apetyt różnią się znacząco w zależności od fazy cyklu. „Każda kobieta, która zaczyna rozumieć swoje ciało, zyskuje coś znacznie ważniejszego niż tylko zdrowie. Odzyskuje spokój, sprawczość i wolność”, zauważa w książce doktor Nalewczyńska. Jedno zastrzeżenie, które eksperci podkreślają od razu: cycle syncing nie działa u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną blokującą owulację: tabletki, plaster, implant, zastrzyki. Te metody wyrównują naturalną zmienność hormonalną, więc cyklu w biologicznym sensie po prostu nie ma. To praktyka dla tych, które żyją w naturalnym rytmie własnego ciała lub chcą do niego świadomie wrócić. Miesiąc w ciele kobiety: co się naprawdę dzieje Żeby rozumieć cycle syncing, trzeba zrozumieć sam cykl. Przeciętnie trwa 28 dni, choć norma rozciąga się między 21 a 35 dniami i każda kobieta ma swój własny rytm. Dzieli się on na cztery fazy, z których każda ma inny profil hormonalny i inny wpływ na ciało, umysł i skórę. Faza menstruacyjna rozpoczyna się pierwszego dnia krwawienia i trwa kilka dni. Poziom hormonów jest wtedy najniższy. Organizm koncentruje się na regeneracji, dlatego wiele kobiet odczuwa zmęczenie i większą wrażliwość. To moment, w którym ciało potrzebuje odpoczynku i łagodniejszego tempa. Po zakończeniu miesiączki zaczyna się faza folikularna i trwa do owulacji. Estrogen zaczyna rosnąć, a wraz z nim energia, koncentracja i kreatywność. To często najbardziej produktywny czas w miesiącu. Z kolei owulacja to moment hormonalnego szczytu. Wiele kobiet odczuwa wtedy większą pewność siebie, łatwość w kontaktach z innymi i wysoki poziom energii. Ostatnia faza, lutealna, przypada po owulacji i trwa do kolejnej miesiączki. Wzrasta wtedy poziom progesteronu, który sprzyja wyciszeniu organizmu. Pojawia się większa potrzeba odpoczynku, a tolerancja stresu bywa niższa. Dieta i trening dopasowane do hormonów W fazie menstruacyjnej organizm traci krew, a wraz z nią żelazo, magnez i cynk. Dlatego dieta powinna je uzupełniać – przyda się czerwone mięso, rośliny strączkowe, zielone warzywa liściaste, pestki dyni, ciemna czekolada. Witamina C spożywana razem z żelazem znacząco poprawia jego wchłanianie. Kwasy omega-3 z ryb, orzechów oraz siemienia lnianego działają przeciwzapalnie i łagodzą bolesność skurczów. Aktywność fizyczna powinna być w tym czasie łagodna – spacer, joga, pilates, spokojne pływanie. Intensywny trening w tej fazie nie wzmacnia, lecz osłabia i pogłębia zmęczenie. Faza folikularna i owulacja to czas, gdy organizm jest gotowy na więcej. Metabolizm przyspiesza, regeneracja jest szybsza, a tolerancja wysiłku najwyższa w całym cyklu. To idealny moment na intensywniejszy trening siłowy, interwały, nowe wyzwania ruchowe. W diecie sprawdzają się lekkie, świeże produkty: sałaty, fermentowane warzywa, białko, owoce. Organizm jest w trybie budowania, nie gromadzenia. Faza lutealna z kolei wymaga zupełnie innego podejścia. Progesteron podnosi temperaturę ciała i przyspiesza podstawową przemianę materii, dlatego apetyt rośnie i jest to całkowicie naturalne. To nie słabość, nie brak silnej woli. To fizjologia domagająca się poszanowania. Ciało potrzebuje więcej kalorii, ale jakościowych – złożonych węglowodanów, zdrowych tłuszczów. Przyda się magnez łagodzący napięcie czy witamina B6 wspierająca syntezę serotoniny. Aktywność może pozostać regularna, ale z mniejszą intensywnością – joga, pilates, umiarkowane cardio. Ekstremalne obciążenia w tej fazie regenerują się wolniej i mogą nasilać objawy PMS, dlatego lepiej poczekać z nimi jeszcze kilka dni. Więcej o pielęgnacji skóry zgodnej z cykle przeczytasz w najnowszym wydaniu VIVA! Moda
Pracowała dzień i noc. Trudno uwierzyć, na co wydała pierwszą wypłatę. Ikona mody o początkach kariery w PRL-u
Gdy przez Polskę przechodziła szarzyzna PRL-u, ona miała możliwość podróżować po świecie. Lidia Popiel opowiedziała nam o początkach pracy w modelingu.
Aż trudno w to uwierzyć, ale w przyszłym roku minie pół wieku, odkąd Lidia Popiel zaczęła próbować swoich sił jako modelka. Debiut był trochę dziełem przypadku, ale i czegoś, co ciągnęło ją do pozowania. Ulubienica projektantów i fotografów 50 lat później opowiada nam, jak wspomina tamten czas. Zarobki były imponujące. Kariery Lidii Popiel. Tak zaczynała w PRL-u Przy okazji sesji do magazynu VIVA! Moda Lidia Popiel opowiedziała nam o tym, jak to się w ogóle stało, że złapała bakcyla w temacie modelingu. „Mój start to było kręcenie się między różnymi fotografami, którzy… nie chcieli mnie fotografować! Byłam według nich za młoda i byli też moimi przyjaciółmi, więc trochę chcieli mnie chronić. Wtedy nie przypuszczałam nawet, że mogę zostać modelką. Ale z czasem raz po raz, brakowało kogoś do zdjęć, więc to była chwila dla mnie. Ktoś mnie wziął do jednego zdjęcia, później drugiego i tak poszło”, mówi nam przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu? Wylicza też rzeczy, które dał jej modeling. W czasach, gdy niewielu Polaków miało szansę podróżować, ona nie tylko odwiedzała piękne zakątki świata, ale i dobrze na tym zarabiała. Swoją ciężką pracą! „Jako 19-20-latka miałam okazję wyjeżdżać do Paryża. To była mocna szkoła designu, sztuki, mody. Mogłam uczestniczyć w zdjęciach i pokazach dla fajnych firm. Wszystko było genialnie wykończone. Tak dobrze, że trudno było wtedy znaleźć takie rzeczy u nas w Polsce. Miałam też przyjemność znaleźć się na planie reklamy japońskiej firmy kosmetycznej. Absolutnie profesjonalny plan, więc miałam szkołę tego, jak pracuje się w świecie na wysokim poziomie. I suma, jaką zarobiłam wtedy w tej reklamie, rzeczywiście była znacząca”, słyszymy. Modelka nie podała konkretnej sumy, ale wspomniała, że pracujący w Polsce nie mieli dostępu do tak wysokich kwot. „Wtedy w czasach PRL-u różnice między honorariami w kraju a zagranicą były ogromne. Po prostu to były wielkie pieniądze. Ale też to nie była lekka praca. Tę reklamę robiliśmy prawie 24 godziny. Ktoś by dzisiaj powiedział, że to były bardzo nieludzkie warunki. Ale były bardzo ludzkie oczywiście. No i rzeczywiście te pieniądze, które wzięłam, były bardzo solidne, więc pamiętam nawet, na co je wtedy wydawałam”, zaznaczyła Lidia Popiel i wspomniała, gdzie wybrała się z wypłatą. „Pierwszy zakup to była wizyta w restauracji i cudowny, fantastyczny obiad”, wspomina. Cała rozmowa już na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Giorgio Armani – ostatni z wielkich. Oto nieznane sekrety jego życia i jego imperium
W świecie mody był rewolucjonistą. Odrzucił klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów. W ciągu 50 lat zbudował modowe imperium. 4 września 2025 odszedł ostatni z wielkich. Giorgio Armani
Budynek Armani/Teatro przy via Bergognone 59 w Mediolanie kilka razy w roku przeżywał oblężenie. Jego wielkie szklane drzwi otwierały się zawsze przed pracownikami firmy, przed modelkami i modelami zaproszonymi na castingi i dla gości odbywających się tam pokazów mody. Po śmierci Giorgia Armaniego otwarto je także dla zwykłych ludzi, pragnących pożegnać wielkiego projektanta, „Re Giorgia”, Króla Jerzego, jak czule, ale z szacunkiem go nazywano. W ciągu dwóch wrześniowych dni hołd oddało mu ponad 16 tysięcy osób. Późniejszy pogrzeb Armaniego w rodzinnej Piacenzie zgodnie z jego wolą miał charakter prywatny i uczestniczyło w nim około 20 osób. Ostatnie zdanie Armaniego Armaniemu nikt się nie sprzeciwiał. Ani rodzina, ani współpracownicy. Nikt. Mówiono, że zawsze musiał mieć ostatnie słowo. Na początku lat 2000. uruchomił sieć hoteli, a potem przejął kontrolę nad zakładami produkcyjnymi. Jeśli nie mógł czegoś samodzielnie wytworzyć, udzielał licencji. Warunkiem było właśnie to, że to on miał ostatnie słowo, nawet jeśli z tego powodu kończyła się współpraca, jak w przypadku partnerstwa z Luxottica, firmą produkującą okulary. Nic nie działo się bez jego ostatniej poprawki, ostatniego spojrzenia, ostatecznej akceptacji. Piotr Czaykowski, który pracował jako model Armaniego przez kilka lat, wspomina: „Mówi się, że »Re Giorgio« do ostatnich dni życia pilnował każdego szczegółu. I to nie tylko dlatego, że pracował nad pokazem z okazji 50-lecia marki. On taki po prostu był. Perfekcyjny. Osobiście doglądał wszystkiego i wiem to na pewno, bo taki był zawsze. Był na każdej próbie, na każdej przymiarce przed pokazem. Stawał na podium i przyglądał się każdemu modelowi, czy nie idzie za wolno, czy nie idzie za szybko, czy ma uśmiech na twarzy, czy nie. On oceniał, czy ubranie dobrze leży, czy jest dobrze wystylizowane, czasem kazał wyjąć ręce z kieszeni, a czasem je do nich schować. Jeśli nie było idealnie, potrafił zrezygnować z danego looku. Gdy wypuszczał na wybieg, jego dotknięcie – poprawienie guzika, szalika, okularów – było jak dotknięcie Bożego palca”. W pracy surowy, profesjonalny i bezkompromisowy, miękł przy ludziach, których dobrze znał. Jeden gest świadczył o tym, że ktoś jest dla niego bliski. „Tych, z którymi był blisko, łapał za przedramię. W ten sposób ich wyróżniał. Oni mogli do niego mówić »Giorgio«”, opowiada Piotr Czaykowski. I dodaje, że gdy już raz się weszło do świata Armaniego, można się było w nim rozgościć na zawsze. „Señor Armani” czy „Mr Armani”, jak mówili do niego ci, którzy nie znali języka włoskiego, przywiązywał się do ludzi i jeśli ktoś widział dla siebie przyszłość w jego imperium, zawsze znalazł tam miejsce. Może dlatego, że czerpał od każdej osoby, z którą miał styczność. W nakręconym w 1990 roku przez Martina Scorsese dokumencie „Made in Milan” mówił: „Społeczeństwo się zmienia, a ja zmieniam się wraz z nim. Staram się filtrować swoje pomysły przez codzienną rzeczywistość”. „Świat Armaniego był trudno dostępny, ale jeśli już się udało do niego wedrzeć, można było dodać do niego swoją cegiełkę. Oczywiście na warunkach »Señor Armaniego«”, wspomina Czaykowski. Zamknięty świat, jaki sobie zbudował projektant, odpowiadał jego charakterowi. Tę pozorną surowość i powściągliwość tłumaczył nieśmiałością. I faktycznie, podobno już jako dziecko był cichy, powściągliwy i właśnie nieśmiały. Może dlatego, że wczesne lata jego życia przypadły na czas drugiej wojny światowej? W 2020 roku mówił w wywiadzie dla magazynu „Numéro”: „Dorastałem w powojennych Włoszech, które były dużo biedniejsze niż obecnie. Wiedliśmy proste życie, ale matka wpoiła nam poczucie obowiązku i godności, wartości, które bez wątpienia wpłynęły później na moje życie i pracę”. Z Piacenzy do Mediolanu Wierzył, że tylko zostanie lekarzem da jemu i jego rodzinie lepszą przyszłość i pieniądze. Jednak szybko okazało się, że jest zbyt wrażliwy na to, by móc dokończyć studia medyczne. „Decyzja o medycynie była bardzo romantyczna – myślałem, że zostanę jednym z tych lekarzy z prowincji opisanych przez Archibalda Josepha Cronina w powieści „Twierdza” i jak oni będę przeżywał mnóstwo przygód. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ale szybko zrozumiałem, że to nie moja droga”, opowiadał w „Numéro”. Ponieważ zawsze interesował się sztuką, architekturą, designem, wyjechał do oddalonego o niecałe sto kilometrów Mediolanu, który wtedy był miastem w rozkwicie, innowacyjnym, w którym ludzie nieustannie szukali czegoś nowego. „To miasto, które wybrałem do życia, przyjęło mnie, zrozumiało i od tamtej pory zawsze było dla mnie źródłem inspiracji”, mówił podczas wywiadu. Początki nie były łatwe, choć pracę na stanowisku dekoratora wystaw i sprzedawcy w domu handlowym La Rinascente wspomina bardzo dobrze. Szczególnie cieszył go fakt, że mógł obserwować ludzi, co było bezcenną lekcją. Dzięki tej pracy nie tylko zakochał się w tkaninach i kształtach, ale też został dostrzeżony przez Nina Cerrutiego. To u jego boku, jak podkreślał, rozpoczęła się jego kariera. W „Numéro” opowiadał: „To właśnie Cerruti, któremu zawdzięczam wiele, poprosił mnie o nowe rozwiązania. Chciał, by garnitury były mniej sztywne, wygodniejsze, bardziej dopasowane. Zdekonstruowałem marynarkę, używając nietradycyjnych tkanin, i sprawiłem, że ożyła na ciele”. Armani rewolucjonista „Gdy nasz wiek (XX wiek – przypis autorki) wchodził w siódme dziesięciolecie, nic nie pozwalało przypuszczać, że będzie to okres totalnych przemian, jakich historia ubioru nigdy nie zaznała”, pisał Bruno du Roselle. Urodzony w 1934 roku Giorgio Armani właśnie w tym czasie zaczynał swoją modową karierę. W rezultacie stał się dla mody męskiej tym, kim Coco Chanel dla mody damskiej. Ona wyswobodziła kobiety z gorsetów, on mężczyzn z niewygodnych garniturów. Zrewolucjonizował modę, na nowo definiując pojęcie elegancji i odrzucając w latach 70. XX wieku klasyczne krawiectwo na rzecz luźniejszych, miękkich krojów, pozwalających na swobodę ruchu. Jego marynarki bez podszewki stały się symbolem stylu – były eleganckie i jednocześnie bardzo wygodne. Armani mówił, że gdy zaczął projektować własne kolekcje, był już po czterdziestce i zarówno on, jak i jego rówieśnicy nie chciał ubierać się tak jak ojciec (jego ojciec był księgowym). Bez skromności przyznał, że nie był zaskoczony sukcesem, bo przecież ubierał swoje pokolenie w coś odpowiedniego i aktualnego. Sukces jako projektanta mody męskiej przeniósł też na modę damską. Poszedł dalej niż inni projektanci w zacieraniu granic między modą damską a męską. Opowiadał, że do tego kroku sprowokowała go siostra Rosanna, jego przyjaciółka, muza i modelka. Ona i jej koleżanki nosiły męskie marynarki projektowane przez Giorgia, ale marzyły o bardziej dopasowanych do kobiecej figury. „Tak powstały marynarki dla kobiet o prostej, miękkiej formie, które pozwalały na swobodę ruchu i naturalność – miękkie jak kardigany, a jednocześnie potężne i kobiece. To był czas, gdy kobiety robiły kariery, a ja dawałem im nowy sposób wyglądu, nowy sposób bycia. To była mieszanka komfortu, siły, kobiecości i lekkości”, wspominał na łamach „Numéro”. Mówił też: „Widok mojej matki Marii noszącej marynarki z pewnością rozbudził moje zainteresowanie ubiorem. Potrafiła robić więcej za pomocą mniejszej ilości rzeczy i na pewno nie ubierała się jak lalka. Z elegancją nosiła marynarki i wpłynęła na moje pojmowanie piękna jako harmonii ciała i umysłu, ekspresji, i pewnej formy gracji. Moja matka miała wszystkie te cechy”. Jego zasługi w emancypacji kobiet są niezaprzeczalne. Trzeba przyznać, że równie ważne było uwolnienie mężczyzn od niewygodnych strojów i związanie na stałe dwóch światów – mody i kina. W latach 80. XX wieku słynny power suit stał się hitem za oceanem. W Stanach Zjednoczonych był znany już w 1978 roku. Diane Keaton odebrała bowiem Oscara ubrana w skórzaną kurtkę o sportowym kroju jego projektu. Jednak przełomem okazał się film „Amerykański żigolak” z 1980 roku. Wystąpił w nim Richard Gere. A może trzeba podkreślić, że Richard Gere wystąpił w nim w strojach włoskiego projektanta i stał się archetypem mężczyzny Armaniego – eleganckim, zmysłowym i szarmanckim. „To była sensacja. Wszyscy chcieli wiedzieć, w czym Gere wygląda tak świetnie. To dzięki niemu stałem się sławny”, wspominał Giorgio Armani na łamach „The Economist 1843”. Projektant, autor kostiumów do ponad dwustu filmów, sprawiał, że filmowi bohaterowie żyli w pamięci widzów nie tylko dzięki kreacji aktorów: „Kiedy reżyser do mnie dzwoni, zawsze starannie analizuję projekt. Kino pozwala mi pracować z ubiorem w taki sposób, że staje się on częścią opowieści o bohaterze. Jeśli to zadziała, nagrodą jest wieczna pamięć widzów. Postać żyje nie tylko dzięki aktorstwu, ale też dzięki temu, jak jest ubrana”. Imperium za garbusa Gdy wyruszył na podbój Stanów Zjednoczonych, już od trzech lat miał swoją firmę we Włoszech. W wieku 40 lat porzucił pracę dla innych i za namową swojego życiowego partnera Sergia Galeottiego założył własną markę. W 2015 roku w magazynie „GQ” mówił: „To Sergio sprawił, że uwierzyłem w siebie. Pokazał mi, że można mieć szersze perspektywy”. W „Numéro” wspominał: „Wszystko zaczęło się od zachęty, jaką otrzymałem od mojego partnera Sergia Galeottiego, który wierzył we mnie i pchał do przodu. Mówił mi, żebym wierzył w swoją wizję i nie przejmował się krytyką. To coś, do czego zawsze dążyłem, a rezultaty okazały się zaskakujące. Dziś chciałbym pokazać mu, co ostatecznie osiągnęliśmy, bo przecież zaczynaliśmy od niewielkich rzeczy”. Tą niewielką rzeczą był volkswagen garbus, którego Armani sprzedał, by mieć pieniądze na założenie firmy. Wielkie za to były jego pomysły i wiara Sergia, że na pewno im się uda. Nie pomylili się. Galeottiemu nie dane było zobaczyć, jak rozwija się firma, której był współzałożycielem i prezesem. Zmarł w 1985 roku na AIDS. Dla Giorgia odejście najbliższej osoby było wielkim dramatem. Jedenaście lat po śmierci ukochanego wspominał na łamach „New York Magazine”: „Żyliśmy, nie rozmawiając o jego chorobie. Nie chcieliśmy, by miała na nas wpływ. Sergio nigdy nie widział mnie płaczącego, a sam przez cały rok tylko raz powiedział: »Giorgio, spójrz, jak bardzo schudłem«. Nic więcej”. Projektant oficjalnie nigdy nie związał się już z nikim, choć w jego otoczeniu był ktoś, o kim mówiono „Drugi”. „Zawsze pojawiali się razem, jeździli razem i pracowali. Był dyrektorem w firmie i mówiło się, że to on po śmierci Giorgia przejmie stery”, mówi Piotr Czaykowski. Na stronie TVN24 czytam: „Najbliższym powiernikiem Armaniego był Dell’Orco, który niemal zawsze stał u jego boku. Kieruje działem mody męskiej i odgrywa coraz ważniejszą rolę w firmie, w której pracuje od około 45 lat. Panowie poznali się w parku w Mediolanie. Choć Armani nigdy nie ujawnił szczegółów tej relacji, nosił pierścień od Dell’Orca, uratowany z pożaru w domu projektanta na wyspie Pantelleria”. Król imperium Dzisiaj imperium Armaniego warte jest ponad 11 miliardów euro, a w 2019 roku przychód wyniósł ponad dwa miliardy euro. Siedem lat. Tyle zajęło mu, by z nieznanego nikomu włoskiego projektanta trafić na okładkę magazynu „Time”. W 1982 roku był to największy zaszczyt, tym bardziej że magazyn umieścił go na okładce jako drugiego w historii projektanta, po Christianie Diorze. Jak udało mu się zbudować firmę, w której do końca życia pozostał jedynym udziałowcem? Armani stawiał na doskonałe tkaniny, nienaganne kroje. Wiedział, że idą za tym wielkie pieniądze. Piotr Czaykowski wspomina: „Większość ludzi teoretycznie wie, że luksusowa moda jest droga. Ja też miałem tego świadomość, ale nie wiedziałem dlaczego. Zrozumiałem, gdy zacząłem z tym obcować. W świecie mody 90 procent czasu spędza się na czekaniu. Pamiętam, że czekając na przymiarki, chodziłem po niesamowicie pięknych wnętrzach firmy Giorgia Armaniego. Widziałem każdy detal, dotykałem doskonałych tkanin. Niby wiedziałem, że kaszmir to kaszmir, ale tam zorientowałem się, że kaszmir Armaniego to jest coś więcej. Czułem się, jakbym chodził po muzeum i obcował z największymi dziełami sztuki. A potem, gdy zakładałem te ubrania, czułem, jakby one podnosiły mój potencjał. Upgrade’owały mnie. Zrozumiałem, dlaczego to wszystko tyle kosztuje”. Armani za to rozumiał doskonale, że nie każdego stać na to, co proponuje. Cena sławy Kiedyś powiedział, że w pewnym momencie nie mógł już ryzykować, bo nie mógł sobie pozwolić na brak sprzedaży. Jego projektowanie stało się odpowiedzialnością komercyjną. Przecież w 2019 roku zatrudniał osiem tysięcy osób! Wzrost utrzymywał, wprowadzając coraz to nowe, tańsze linie Emporio Armani, Armani Jeans, bieliznę nocną, kosmetyki, meble. O wyposażeniu wnętrz mówił: „Decyzja założenia marki była podyktowana tym, że nie mogłem znaleźć mebli i akcesoriów, które spełniałyby moje oczekiwania”. Od początku miał pomysł na stworzenie sposobu na życie, w którym wiele elementów połączy się z jego wizją i estetyką, odzwierciedlając jego styl także poza modą. To potwierdza słowa nie tylko ludzi, którzy dobrze go znali, ale również tych, którzy mieli możliwość choć przez chwilę widzieć go przy pracy. O sobie mówił: „Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego wyznaczania sobie nowych celów i ich realizacja to stan umysłu, który nadaje życiu sens”. Jego kolekcje coraz bardziej były wierne jemu samemu, a nie czasom, w których powstawały. Czaykowski wspomina: „Jego kolekcje są niemal identyczne. Żadnych wariactw, niepotrzebnych ozdób. Przez lata niewiele w nich zmieniał. Można się zastanawiać, dlaczego tak się działo i po co?”. Odpowiedź znalazła nieżyjąca już naczelna włoskiego „Vogue’a” Franca Sozzani: „Wielcy projektanci znajdują swój styl i pozostają mu wierni. Skupiają się na nim, a nie na modzie”. Armani pozostał wierny swojemu stylowi przez 50 lat. Pozostał też wierny sobie. Nigdy nawet nie pomyślał o sprzedaży firmy, choć miał wiele propozycji. Wspominał kiedyś: „Jeden z najpotężniejszych bankierów, który pracował dla mnie, spotkał się z trzema inwestorami, którzy chcieli kupić moją firmę. W milczeniu wysłuchał każdego z nich, a na koniec powiedział: »Drodzy panowie, pan Armani nie potrzebuje żadnego z nas«”. Nic dziwnego. Przecież był królem. Był „Re Giorgio”. Więcej o wielkie modzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Longevity nie cofnie czasu, ale zmieni jakość i długość twojego życia
Longevity to coś więcej niż moda – to świadomy styl życia, który pozwala żyć dłużej, zdrowiej i pełniej. Bez obietnicy wieczności, ale z codzienną uważnością na to, co naprawdę ma znaczenie: ruch, sen, relacje, pielęgnację i odżywianie.
Nie gonimy już za nierealną, wieczną młodością. Zamiast tego świadomie wybieramy… zdrowe starzenie. Longevity to najważniejszy trend wellness, dzięki któremu codzienne wybory stają się inwestycją w zdrowe ciało, skórę oraz spokój. Na długie lata. Longevity nie jest obietnicą wieczności, tylko umową z codziennością: żyć dłużej, ale przede wszystkim lepiej. To skupienie na latach, w których naprawdę korzystamy z życia – kiedy ciało jest sprawne, umysł jasny, a relacje karmią, zamiast męczyć. Naukowcy, odwiedzając miejsca, gdzie stulatków jest zaskakująco wielu, widzą ten sam wzór: proste jedzenie, naturalny ruch, rytuały dnia i obecność bliskich ludzi. Geny wyznaczają tło, lecz to styl życia gra pierwsze skrzypce. Dlatego longevity to mniej wyścig z czasem, a bardziej wybór tempa – spokojnego, konsekwentnego, z miejscem na przyjemność. Dieta, która pracuje na przyszłość Najlepszy program długowieczności zaczyna się na talerzu. Im bliżej roślin, tym lepiej: pełne ziarna, strączki, warzywa i owoce tworzą bazę, do której dokładamy ryby, jogurty i odrobinę sera, a zamiast lęku przed tłuszczem – butelkę dobrej oliwy. Taka kuchnia dostarcza polifenoli i antyoksydantów, które cicho, codziennie wykonują pracę na rzecz serca, mózgu, skóry i spokojnego snu, a błonnik karmi mikrobiom, porządkując apetyt i nastrój. Warto doprawiać hojnie ziołami – rozmarynem, oregano, kurkumą – oraz sięgać po orzechy i pestki, które w małej garści niosą sytość i minerały. Sekretem jest też łagodna wstrzemięźliwość – odrobina niedojadania, bez głodówek. Nie bez znaczenia jest także rytm posiłków, przestrzeganie zasad: kolacja jest lżejsza niż obiad, woda zamiast dosładzanych napojów, a jeśli wino, to mały kieliszek do jedzenia, nie zamiast niego. Gotujemy prosto i sezonowo, częściej pieczemy i dusimy, niż smażymy, pozwalając smakom dojrzeć bez pośpiechu. Posiłki celebrujemy, najlepiej w towarzystwie. Wspólny stół bywa równie ważny jak zawartość talerza, bo trawimy nie tylko kalorie, lecz także rozmowy, śmiech i poczucie przynależności. To one budują codzienną odporność i długowieczny spokój. Ruch – zostaje na lata Traktuj mięśnie jak najpiękniejszą biżuterię dojrzałości. To one chronią przed upadkami, wspierają serce i metabolizm, a przy okazji rysują sylwetkę. Warto je budować treningiem siłowym, choćby dwa razy w tygodniu, oraz pielęgnować codzienną wytrzymałość: spacerem, wejściem kilku pięter po schodach, krótką przejażdżką rowerem. To sumy drobnych decyzji, które składają się na zdrową przyszłość: rozgrzewka, kilka skłonów w przerwie, krótkie rozciąganie wieczorem, szklanka wody po treningu, porcja białka na talerzu i sen, który zamienia wysiłek w regenerację. Ciało nie potrzebuje heroizmu, tylko konsekwencji; lepiej iść codziennie przez 30 minut, niż raz w tygodniu biec sprintem do utraty tchu. Najpiękniejsze efekty przychodzą wtedy, gdy ruch staje się stylem życia. Relaks układu nerwowego Warto też pamiętać, że długowieczność nie znosi stałego napięcia. Sen o stałych porach, siedem–osiem godzin głębokiego wyciszenia, jest najcichszą terapią: uspokaja, porządkuje apetyt, wzmacnia odporność. Wieczorny rytuał pomaga ciału zrozumieć, że świat zwalnia: przygaszone światło, odłożony na bok telefon, ciepła kąpiel lub prysznic, kilka stron książki zamiast scrollowania, chwila wdzięczności. Jednak na jawie też warto dodawać krótkie przerwy – wystarczy kilka uważnych oddechów (wypróbuj metodę box breathing), 15-minutowy spacer czy wypicie filiżanki herbaty w skupieniu, bez telefonu, kilka minut ciszy między służbowymi rozmowami. Regularna medytacja, joga, masaż czy ciepła kąpiel – traktuj je nie jako fanaberię, lecz higienę układu nerwowego. Ważne są też relacje: rozmowa, bliskość, wspólne rytuały, regularne spotkania lub choćby rozmowy z przyjaciółmi. Bo samotność postarza szybciej niż metryka! Pamiętaj też, że odpuszczanie części obowiązków nie jest lenistwem, lecz strategią regeneracji; to właśnie w ciszy układ nerwowy uczy się oddychać równym rytmem, a ciało przypomina sobie, jak to jest czuć się u siebie. Pielęgnacja longevity Jeszcze niedawno rynek beauty bazował na obietnicy anti-agingu. Dziś jego miejsce zajmuje skin longevity. Chodzi o przygotowanie się na przyszłość – tak, by wyglądać i czuć się dobrze w każdej dekadzie życia. To długofalowa strategia, nie szybka poprawka. Longevity oznacza dbanie o skórę od środka i na poziomie komórkowym. Kluczowe stają się więc antyoksydanty, filtry UV, peptydy czy retinol – składniki, które nie cofają czasu, ale wzmacniają naturalne mechanizmy ochrony. Pojawiły się też już składniki aktywujące tzw. sirtuiny – enzymy nazywane genami długowieczności, które regulują funkcjonowanie komórek i ich odporność na stres oksydacyjny. Bo celem nie jest już odmłodzenie o 10 lat, ale utrzymanie skóry w jak najlepszej kondycji przez jak najdłuższy czas. Trend ten jest już mocno widoczny na perfumeryjnych półkach i nie tylko tam. Duże koncerny beauty redefiniują swoje strategie na przyszłość. I tak marka Estée Lauder uruchomiła Skin Longevity Institute oraz zebrała zespół ekspertów, by edukować i wspierać badania nad związkiem między wyglądem, witalnością i jakością życia, prowadzone w Stanford Center on Longevity. Z kolei L’Oréal stworzył platformę naukowo-technologiczną Longevity Integrative Science, która dzięki AI, badającej biomarkery i ścieżki starzenia się skóry, skupia się na profilaktyce i regeneracji komórkowej. Tak wygląda przyszłość piękna. Więcej o urodzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Matka i córka. Dzieli je pokolenie, łączy szafa. Jak Lidia Popiel i Alex Linda noszą modę po swojemu?
Są najlepszymi przyjaciółkami, ale różni je prawie wszystko. Jedna w świecie modowym obraca się od 50 lat. Druga woli skakać ze spadochronem. Jakie są ich modowe (i nie tylko) fascynacje i dlaczego mnóstwo swoich rzeczy matka znajduje w szafie córki? Oto Lidia Popiel – boomerka i jej córka Alex Linda – milenials.
Katarzyna Piątkowska (Viva!Moda): Lidia, usłyszałam o Tobie, że jeśli chodzi o styl, jesteś nonszalancka i swobodnie odważna, ale za kocicę raczej nie dasz się przebrać. Lidia: (Śmiech). Interesuję się modą, bo prawie 50 lat obracam się w tym świecie. Ale nie podążam ślepo za trendami. Obserwuję je, wiele rzeczy mi się podoba, ale nie pędzę od razu po pokazie nowej kolekcji do sklepu i nie uzupełniam szafy. Czasem się sugeruję tym, co zobaczę na wybiegach, ale jeśli coś zmieniam, to nieznacząco. KP: Płaskie buty, prostota, dużo czerni, bez makijażu. Tak można Cię scharakteryzować. Ale widzę, że ten opis doskonale pasuje też do Twojej córki Alex. Alex: To dlatego, że styl mamy mnie inspiruje, choć przez wiele lat nasze modowe wybory były diametralnie różne. Zauważyłam jednak, że z biegiem lat upodabniamy się do siebie. To mama nauczyła mnie, żeby zwracać uwagę przede wszystkim na jakość, wykonanie i materiały. Dzięki temu rzeczy można nosić latami. Możliwe, że to właśnie dlatego często chodzę w tych samych ubraniach. Lidia: Dzisiaj Alex ma na sobie spodnie Magdy Butrym, które są naprawdę wyjątkowe. Zachwycam się. Alex: Co mogę powiedzieć… Ciężko jest przejść obojętnie obok projektów Magdy Butrym (śmiech). Ale i tak więcej rzeczy oddaję i sprzedaję, niż kupuję. KP: Jesteś modową minimalistką? Alex: Ostatnio do tego dążę. Chcę mieć w szafie kilka rzeczy, które lubię i mogę nosić na zmianę. Dzięki temu, gdy wyjeżdżam, mogę wszystko, co mam, zapakować do plecaka. Lidia: Albo uzupełnić rzeczami z szafy matki, która dla odmiany nie pozbywa się niczego (śmiech). Cały czas mam ubrania sprzed wielu lat, na przykład 30-letnią spódnicę Max Mary, która nadal jest w stanie idealnym, i jak wyjdę w niej na ulicę, to nikt się nie zdziwi. Alex: Przed ostatnią podróżą na Sri Lankę przyjechałam do domu rodziców z pustą walizką, a wyruszyłam z wypakowaną po brzegi rzeczami mamy, a co za tym idzie, z jej wspomnieniami i przygodami. Wyruszałam szukać jakiejś części siebie i ten proces był w tym pomocny. KP: Lubisz nosić rzeczy z drugiej ręki? Alex: Lubię nosić czyjeś rzeczy. Czuję wtedy nieswoją nostalgię do wszystkich miejsc, wspomnień, szczęśliwych i smutnych momentów, których dana rzecz była świadkiem. KP: Dzieli Was kilka pokoleń, również w modzie. Alex: Ale w mojej szafie jedna trzecia rzeczy to ubrania mamy. Te, które nosiła, gdy była w moim wieku. KP: Może więc nie chodzi o to, że one wracają do mody, tylko że do nich dorosłaś? Alex: Być może. Ale zobacz, jakie mam szczęście, że mama wszystko chomikuje, w przeciwieństwie do mnie (śmiech). KP: Ty też „dorosłaś” do obecnych czasów. Albo to czasy dogoniły Ciebie. To są Twoje czasy. Lidia: Nigdy w żadnych czasach nie czułam się nieswojo. Ale od trzech lat znów chodzę po wybiegach. I tak, masz rację… ostatnio odkopałam swoje zdjęcie z 1984 roku. Jestem na nim ubrana w czarną spódnicę zrobioną z cienkiej wełnianej chusty, białą koszulową bluzkę i mam narzucone na siebie jeszcze coś czarnego, ale nie pamiętam, co to jest, i wielkie kolczyki. Pomyślałam, że dzisiaj też mogłabym się tak ubrać. Moda zatoczyła koło. KP: Po prostu Twój styl jest ponadczasowy. Stylistka Agnieszka Ścibior mówi, że wybierasz minimalistyczną, ale pełną elegancji klasykę, w której komfort, świadomość siebie łączą się z artystycznym wdziękiem, co podkreśla pewność siebie i niezależność. Alex: To trochę też o mnie. Mówiłam, że się z mamą do siebie upodabniamy (śmiech). Noszę to, co powoduje, że czuję się pewna siebie. Nigdy nie kierowałam się tym, co jest modne, bo szczerze mówiąc, nigdy nie wiem, co jest. Mnie i w drodze na lotnisko, i podczas spaceru z psem można na przykład spotkać w garniturze, bo tak lubię. Lidia: Wszystko, co można założyć rano, można też wieczorem. Alex: Ludzie często pytają mnie, dlaczego się tak wystroiłam. A ja po prostu lubię każdy dzień i każdy chcę celebrować. Chcę się dobrze czuć, więc zakładam takie rzeczy, które współgrają z moim nastrojem. Dlatego wybieram stroje eleganckie, choć może niektórzy nazwaliby je wieczorowymi. Lidia: Lubię takie proste rozwiązania. Do tego samego stroju wystarczy potem założyć inne buty, wziąć inną torebkę i już wygląda się inaczej. I w tym samym stroju, w którym siedzi tu na kawie, może iść na premierę filmu. KP: Macie przyjemność w wyróżnianiu się strojem? Alex: Owszem. I często zaskakuję nie tylko swoje otoczenie, ale również siebie. Lidia: Ja też zawsze to lubiłam. Gdy miałam 13 lat, przerabiałam sobie sukienki, które moja mama dostawała w paczkach z Ameryki, ale już ich nie nosiła. Dawałam im drugie życie. Dzięki temu wyglądałam inaczej niż moje koleżanki. Ale z drugiej strony zazdrościłam im dżinsów, których ja nie mogłam mieć. Takie były czasy. Alex: Bawię się strojami, a mój strój może sprawiać wrażenie, że jest chaotyczny, i dawać poczucie, że nic nie idzie ze sobą w parze. Może to wynika z potrzeby buntu i podkreślenia tego, że każdy z nas jest inny? Nigdy nie czułam się taka jak inni. Raczej sądziłam, że odstaję, mam inne zdanie na każdy temat, inaczej spędzam czas. Moje życie i marzenia kłócą się z tym, co jest uznawane za poprawne. Idę swoją drogą, którą pewnie większość ludzi uznałaby za coś głupiego i nietypowego. KP: Ale mama Cię rozumie? Lidia: Szanuję wszystkie wybory Alex, nie tylko te modowe. Nawet jeśli uważam je za ekstremalne. Alex: Od niedawna skaczę ze spadochronem. Mama, mimo że potwornie się o mnie boi, wspiera mnie, bo widzi, jak dużo radości mi to daje. Lidia: Tak postępują kochający rodzice. Zawsze się dziwię, kiedy widzę, jak rodzice chcą sterować dziećmi według własnego widzimisię i krytykują je i ich wybory. Alex: Ty nie zrobiłaś tego nigdy. Lidia: Nawet wtedy, gdy przyszła paczka z butami, które sama sobie zamówiłaś. Gdy Alex przyszła do mnie i powiedziała, że sama sobie zamówiła buty, pomyślałam, że wkracza w dorosłość, zaczyna kupować sobie rzeczy, w których będzie chciała chodzić. Miała 12 lat. KP: Jak wyglądały te buty? Lidia: Były wysadzane kryształkami i były na wielkiej przezroczystej platformie. Alex: Chyba nie powinnam była ich kupować (śmiech). Nigdy ich nawet nie przymierzyłam. Lidia: Szkoda, że się ich pozbyłyśmy (śmiech). Alex: Mamo! Lidia: Na szczęście rozumiałam, że dzieci muszą eksperymentować z wyglądem. Chcą próbować nowych rzeczy, sprawdzać, co im pasuje, a co nie. Naprawdę wiele rzeczy Aleksandry mi się nie podobało, ale czekałam, aż sama dojrzeje do tego, co jej pasuje, a co nie. Alex: Tak, mama dawała mi wskazówki, ale nigdy nie narzucała mi swojego zdania. A przecież miała swój styl i obracała się w świecie mody. KP: Trafiłaś do niego, gdy miałaś 17 lat. Lidia: Przez przypadek, bo przyjaźniłam się z fotografami i ludźmi mody. Włóczyłam się z nimi to tu, to tam. Któregoś dnia potrzebowali modelki, a że ja byłam obok, zaproponowali mi udział w sesji. Potem był kolejny raz i kolejny i jakoś tak poszło. Muszę przyznać, że mój świat to bardziej świat fotografii, ale nie da się ukryć, że ten modowy też jest dla mnie niezwykle ważny. KP: Dlaczego więc zajęłaś się fotografią? Lidia: Szybko stałam się za stara na bycie modelką. Nie rozumiem, dlaczego wszystkie godziłyśmy się na te opresyjne działania. Ale tak było. Gdy trzy lata temu okazało się, że mogę wrócić, ucieszyłam się. Świat mody zaakceptował w końcu to, że ludzie się starzeją, ale nie stają się przez to mniej atrakcyjni czy interesujący. A przy okazji… mogę sobie dorobić do emerytury. Pomyśl, jakie tytuły artykułów mogłyby się pojawić – „Emerytka na wybiegu” (śmiech). Podobają mi się dzisiejsze czasy, w których nie odrzucają i nie marginalizują z powodu wieku. Świat jest różnorodny. A ja trafiłam na ludzi, którzy sprawili, że świat mody otworzył się na tę różnorodność. Dzisiaj sporo pracuję na wybiegach, pozuję podczas sesji zdjęciowych. Ale wcześniej, przez dobrych kilkanaście lat często robiłam jakieś edytoriale, byłam kilka razy w VIVIE! w setach modowych i w innych gazetach. Byłam zapraszana do pracy przy kolekcjach Ani Kuczyńskiej, Łukasza Jemioła, Nenukko. Alex: Nie odnajduję się w tym świecie, który mama tak lubi. Kiedyś chciałam, żeby mnie interesował, ale wydał mi się powierzchowny i pusty. Jest w nim oczywiście dużo piękna i historii, w której można się zatracić, ale też fałszu, który trzeba umieć oddzielać od prawdy. Może po prostu miałam styczność z nieodpowiednimi ludźmi bądź sytuacjami… Czuję się dobrze wśród tych, którzy nie patrzą na mnie przez pryzmat wyglądu i wyborów, jakich dokonuję. Oni widzą, jakim człowiekiem jestem naprawdę. W świecie mody tego nie znalazłam, więc postanowiłam pozostać w bezpiecznej odległości, delektując się tym światem z dystansu, na swój sposób. Poza tym jest on bardzo medialny. Osobie skrytej i w pewien sposób nieśmiałej trudno jest się w nim odnaleźć i czuć komfortowo. Lidia: Tak, akurat ty chyba trafiłaś na złe sytuacje. A świat mody to po prostu biznes. I ogromne pole dla utalentowanych ludzi, artystów. Alex: Wiem, że są osoby, które dobrze się w nim czują, ale to nie jestem ja. Lidia: Ja za to na wybiegach czuję się bardzo dobrze. Śledzę trendy, lubię nowości. Lubię też ludzi, którzy mają związek ze światem mody, bo są poszukujący i odważni. Bez nich normalny świat wyglądałby marnie i nijako. Alex: Kiedyś, gdy ty pracowałaś jako modelka, wszystko działo się wolniej, a to, co modne, można było zobaczyć tylko w gazetach. Trendy miały czas, żeby dojrzeć, a ubrania często towarzyszyły człowiekowi przez lata. Było tak, jak mama opowiadała – babcia miała sukienki, które później mama przerabiała dla siebie. Dziś moda zmienia się w ogromnym tempie. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki i równie szybko znika. KP: Nie uległyście szybkiej modzie? Lidia: Nie kupuję dużo rzeczy, choć wiele mi się podoba. Teraz zachwycam się tym, że dzięki nowym trendom nastąpiła zmiana proporcji w sylwetkach. Uwielbiam te wszystkie żakiety czy bluzki je naśladujące, dekonstrukcje, powłóczyste, rozbudowane doły, nowoczesne tkaniny. KP: Jakie masz perełki w szafie? Lidia: Perły oczywiście (śmiech). KP: Podobno to jest charakterystyczna ozdoba Twojego pokolenia. Lidia: Dokładnie tak, a ja lubię je nosić „po mojemu”, czyli albo w dużej ilości, albo w stylu Vivienne Westwood, albo w połączeniu z bursztynem, albo łańcuchami. U mnie na pierwszym miejscu jest bursztyn, a na drugim perły. Mam też plastikowe rzeczy, które z kimś albo z czymś mi się kojarzą. Alex: Ja za to nie mam nic plastikowego. Lidia: Wszystko to, co mamy, mówi o nas, o czymś przypomina, nawiązuje do trendów, wydarzeń, spotkań. Dzięki ubraniom przekazujemy informacje o sobie, swoim nastroju, swojej postawie, poglądach. Ubraniem możemy pokazać przynależność do jakiejś grupy społecznej albo to, że idziemy totalnie pod prąd. Alex: Dla niektórych ubrania są tylko czymś, co utrzymuje w cieple, czyli sposobem na przetrwanie. Nie dla mnie, bo uważam, że jesteśmy tym, co przeżyliśmy, a moda daje możliwość pokazania, co nam w duszy gra. We mnie na przykład jest bardzo dużo światła i miłości do świata, ale to mrok zazwyczaj próbuje wydostać się na zewnątrz mnie. Bawię się więc z mrokiem ciemnymi kolorami, skórą, koronką. Lubię elementy charakterystyczne dla subkultur. Eksploruję kobiecą sensualność i elegancję i dodaję jej pazura. Fascynuje mnie moja drapieżna strona i to, jak ubrania sprawiają, że mogę to bardziej w sobie poczuć. A styl… pewnie jestem gdzieś pomiędzy Saint Laurentem, Yohji Yamamoto, no name topem z vinted za złotówkę, tym, co znajdę w podróży, a rzeczami od ludzi, których chcę mieć zawsze w sercu – na przykład rodziców. Od nich mam najcenniejsze rzeczy. Tekst: Katarzyna Piątkowska Zdjęcia: Mateusz Stankiewicz/Feed Me lab Stylizacje: Agnieszka Ścibior Makijaż: Cincior Fryzury: Kacper Rączkowski Produkcja: Paulina Aleksiejuk-Lewandowska, Wojciech Klauze Za pomoc w realizacji sesji serdecznie dziękujemy Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Pełny wywiad autorstwa Katarzyny Piątkowskiej znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Ta maseczka wygląda jak z filmów sci-fi, ale wystarczą 3 minuty dziennie, by odmłodzić skórę
Maski LED do twarzy to jeden z największych hitów nowoczesnej pielęgnacji. Choć wyglądają jak gadżet z przyszłości, ich działanie opiera się na solidnych naukowych podstawach. Dzięki technologii wykorzystywanej wcześniej przez NASA, dziś w domowym zaciszu można osiągnąć efekty porównywalne z profesjonalnymi zabiegami kosmetycznymi. Co potrafi ta niepozorna maseczka i dlaczego pokochały ją kobiety na całym świecie?
Czy wiesz, że już trzy minuty dziennie wystarczą, by skóra po dwóch tygodniach była odmłodzona? A wszystko za sprawą masek LED, które nie tylko wyglądają futurystycznie, ale też gwarantują świetlaną przyszłość twojej skórze – gładkość, jędrność, blask i zero niedoskonałości. W świecie świadomej pielęgnacji, w którym liczy się zarówno skuteczność, jak i codzienna dostępność, maski LED zajmują coraz mocniejszą pozycję. Nie przypominają tradycyjnych kosmetyków – wyglądają raczej jak urządzenia z planu filmów science fiction – ale właśnie w tej technologicznej formie kryje się ich siła. Terapia światłem, przez lata zarezerwowana wyłącznie dla specjalistycznych gabinetów, dziś bez problemu mieści się w domowej szufladzie. Spełnione obietnice Technologia ta ma swoje korzenie w badaniach NASA, w których czerwone światło wykorzystywano do przyspieszania gojenia się ran i wspomagania regeneracji tkanek. W jednym z testów udowodniono, że gojenie się ran przyspieszało nawet o 50 procent, a regeneracja tkanek miękkich była szybsza o 40 procent. W zastosowaniach kosmetycznych te same mechanizmy odpowiadają za odbudowę skóry i zmniejszenie stanów zapalnych. Maski LED do domowego użytku działają po cichu, ale skutecznie. Nie złuszczają naskórka, nie ingerują mechanicznie w tkanki, nie wywołują też zaczerwienienia ani dyskomfortu, który często towarzyszy bardziej inwazyjnym metodom. To pielęgnacja w pełni nieinwazyjna, a jednocześnie skuteczna – działająca w rytmie skóry i wspierająca jej naturalne procesy regeneracyjne. Ich siła tkwi w wykorzystaniu różnych długości fal światła. Czerwone i bliskie podczerwieni NIR przenikają w głąb skóry, pobudzając produkcję kolagenu i elastyny – dwóch kluczowych składników odpowiadających za jędrność i gęstość skóry. Staje się ona bardziej napięta, widocznie wygładzona, o wyrównanym kolorycie. Efekty są udokumentowane: w badaniu przeprowadzonym przez markę Foreo okazało się, że stosowanie maski zmniejsza zmarszczki o 32 procent i poprawia elastyczność zaledwie w dwa tygodnie! Ale to nie wszystko. Te nowoczesne urządzenia dysponują także innymi rodzajami światła, które odpowiadają na poszczególne potrzeby skóry: niebieskim (zmniejsza trądzik i ukrywa przebarwienia), zielonym (wyrównuje koloryt), pomarańczowym (poprawia teksturę), żółtym (łagodzi zaczerwienienia), fioletowym (zmniejsza plamy starcze i hiperpigmentację) oraz cyjanowym (łagodzi i koi). Prawdziwy luksus Dzięki połączeniu tak wielu rodzajów światła LED jeden sprzęt potrafi odpowiadać na różne potrzeby skóry – od redukcji zmarszczek przez poprawę jędrności aż po łagodzenie stanów zapalnych czy trądziku, a więc może być stosowany przez kilku domowników. Maski są tak zaprojektowane, by ich noszenie było wygodne, a niektóre, jak FAQ, są nawet w pełni elastyczne i dopasowują się do kształtu twarzy lub dekoltu czy dłoni. Do tego wystarczy zaledwie od 3 do 10 minut dziennie, 3–5 razy w tygodniu, by w ciągu dwóch tygodni zobaczyć realne efekty. Więc choć te najbardziej polecane przez ekspertów maski LED kosztują, bagatela, od 2 do nawet 3 tysięcy złotych, to ich zakup może być opłacalny. Szczególnie jeśli podsumuje się liczbę zabiegów gabinetowych versus domowych z zastosowaniem światła LED. Nic więc dziwnego, że urządzenia te stają się atrakcyjną alternatywą dla zabiegów wymagających igły czy lasera. To technologia, która łączy wygodę stosowania w domowym zaciszu z efektami zbliżonymi do tych uzyskiwanych w gabinetach. Więcej o urodzie przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Szafa Natalii Klimas skrywa więcej niż ubrania. Ten jeden element buduje cały look!
Szafa Natalii Klimas to nie tylko zbiór ubrań, ale scena, na której aktorka gra główną rolę. Każdy element ma tu znaczenie, ale to właśnie jeden detal buduje cały look. Sprawdź, co znajduje się w jej garderobie i dlaczego biżuteria vintage mówi więcej niż modne trendy.
Długo żyła między światami. Z jednej strony – aktorstwo, które dawało jej poczucie sensu i przynależności, z drugiej – codzienność, w której musiała budować siebie od nowa. Jeszcze kilka lat temu Natalia Klimas mówiła o tęsknocie za rolami, które się nie wydarzyły, za sceną, której nagle zabrakło. Dziś mówi wprost: scena, na której gra, to jej szafa. I to ona jest reżyserką każdego dnia. „Ja dyktuję warunki. Jestem aktorką, reżyserem, oświetleniowcem i kostiumografem w jednym”, śmieje się. Instagram @nataliaklimas, który stał się jej zawodową przestrzenią, traktuje jak plan filmowy. Ale to plan, w którym scenariusz pisze wyłącznie ona. Każdy poranek zaczyna od wyboru kostiumu. Nie z teatralnego magazynu, tylko z własnej garderoby. To on jest odbiciem emocji. Czasem jest to eklektyczna marynarka vintage, innym razem dres i wyraziste klipsy Chanel, a czasem prosta biała koszula. W tych małych decyzjach kryje się coś, czego długo szukała w aktorstwie – poczucie sprawczości. Bo tu nikt nie decyduje za nią. Moda to emocje „Mój styl jest powiązany z moją tożsamością i emocjami. To, jak się ubieram, odzwierciedla mój stan ducha”, tłumaczy. Ubranie jest dla niej językiem: kolorem przełamuje gorszy dzień, mocną marynarką dodaje sobie pewności, koronkowym kołnierzykiem łagodzi przekaz, gdy trzeba iść „miękko”. „W końcu nabrałam odwagi, żeby być sobą – to się skleiło we mnie około czterdziestki”, przyznaje. Wcześniej szukała różnych dróg, ale dopiero niedawno poczuła, że mówi własnym modowym głosem. To nie jest estetyka minimalistyczna, choć mama Natalii, projektantka Joanna Klimas, była ikoną polskiego minimalizmu lat 90. Natalia świadomie odkleja się od „czarnej Warszawy” – lubi mieszać, łamać konwencje, dorzucać kolor i przymrużenie oka. „Kiedy cała Warszawa chodzi na czarno, ja już nie chcę wyglądać jak wszyscy”, mówi. Do dresów dorzuca więc torebkę Lady Dior, a do T-shirtu – perłowe klipsy. Szafa z historią W jej garderobie są rzeczy, które mają duszę. Najważniejsza – biało-czarna suknia uszyta przez mamę na Flesz Fashion Night. W środku – zmyślny gorset, „harmonijka”, która rzeźbi sylwetkę. „W tej sukni czułam się jak Sarah Jessica Parker w kreacji Oscara de la Renty. To było coś magicznego”, wspomina. Suknia wisi w pokrowcu jak trofeum i przypomnienie: moda w życiu Natalii zawsze była emocją, historią, przeżyciem. Drugim skarbem jest Lady Dior – marzenie dojrzewające latami. „Miałam wrażenie, że na tę torebkę trzeba wiekowo zasłużyć. W końcu ją kupiłam – czarną, lakierowaną, w rozmiarze medium, z szampańskimi okuciami. I noszę ją do dresów. Bo z elegancką sukienką robi się zbyt poważna”, śmieje się. Siła biżuterii Właśnie tak traktuje biżuterię – jako kapitał stylu i emocji jednocześnie. W praktyce oznacza to prostą zasadę: czasem jeden mocny element robi cały look. Biały T-shirt (najchętniej COS), dżinsy, świetna marynarka i „te klipsy” – i gotowe. Taki strój działa w kadrze i poza nim – jest fotogeniczny, a jednocześnie nie krępuje. Nic dziwnego, że to właśnie biżuteria tak często wyznacza rytm jej stylizacji. Rytm codzienności Choć szafa Natalii pełna jest perełek od Diora, Saint Laurent czy Loewe, codzienność wygląda inaczej – i jest znacznie bardziej pragmatyczna. Rano Natalia odwozi córeczki do przedszkola w białych new balance’ach, które nosi od lat. Do tego prosta koszulka, oversize’owa marynarka i wielka torba, w której mieści się cały poranny chaos: przekąski, notatnik, komputer. Taki zestaw to jej codzienny uniform – prosty, szybki, wygodny, a przy tym dający poczucie, że wygląda dobrze i jest „gotowa do akcji”. „Lubię rzeczy, które robią robotę. Czasem to po prostu koronkowy kołnierzyk, który zakładam do T-shirtu, i od razu look nabiera charakteru. Wystarczy mały akcent, żeby poczuć się dobrze ubranym”, mówi. Garderoba – metoda Za pozorną swobodą stoi metoda. Natalia dzieli rzeczy według „ról”: praca (dżinsy, marynarki, sneakersy), logistyka (oversize i pojemność), spotkania (sukienka, obcas), wieczór (skóra, czerwona szminka). Dzięki temu nie traci czasu i od razu wie, po co sięgnąć. Regularnie robi przeglądy: przesuwa akcenty sezonowe, odkłada „do przeróbki”, wystawia na Vinted to, co przestało z nią „grać”. Jeśli coś przez kilka tygodni nie wychodzi z szafy – znak, że pora się pożegnać. Ten rytm utrzymuje porządek i… spokój głowy. W domu nie ma „byle czego”. Rozciągnięte dresy i stare T-shirty nie istnieją w jej słowniku. „Ubranie do domu też ma mieć jakość, bo przede wszystkim ubieramy się dla siebie”, mówi. Szafa jako scenografia Jej garderoba działa jak mała scenografia dnia. Na półce stoją dwie ulubione pouch od Loewe – miękkie, „kinetyczne”, które pięknie „pracują” w ruchu i mieszczą pół życia. Obok leżą okulary Oscar Magnuson, dalej – skórzana kurtka Monday Artwork, mokasyny Hereu i vintage’owa torebka Saint Laurent, której patyna tylko dodaje charakteru. Między perfumami lubi mieć coś cytrusowego; na co dzień sięga po L’Eau des Hespérides Diptyque – zapach, który otwiera poranek jak świeży akord. Wszystko jest na wyciągnięcie ręki, ale nic się nie narzuca: scenografia ma wspierać, a nie dominować. Podróże i inspiracje Inspiracje przywozi raczej w pamięci niż w walizce. Obserwuje ludzi – jak noszą objętości, jak zestawiają faktury, jak jeden detal potrafi zmienić ton całej stylizacji. Nie kupuje pamiątek z podróży w postaci ubrań, które tracą sens po powrocie do Warszawy. Zamiast tego przywozi inspiracje – sposób, w jaki kobiety w Kopenhadze łączą kolory z humorem albo jak nowojorczanki traktują marynarkę niczym zbroję i noszą ją z nonszalancją. Haft i rękodzieło Jest jeszcze coś, co wyróżnia jej styl – rękodzieło. Natalia od lat haftuje i mówi o tym jak o własnej medytacji: „To zajęcie, które uspokaja głowę i pozwala skupić się na detalu”. Ma sporą kolekcję haftowanych i szydełkowych kołnierzyków – jedne kupione na targach rzemiosła, inne zrobione przez przyjaciółki. „Najprostszy zestaw plus taki kołnierzyk – i od razu całość staje się osobista, inna niż wszystkie”, tłumaczy. Filozofia zakupów Natalia ma alergię na mikrotrendy. „Nie kupiłam hitowych jelly flats – wszyscy je mieli, a ja czułam, że to za chwilę zniknie. Nie chcę wyglądać jak z jednej sztancy”, mówi bez wahania. Kupuje rozsądnie i szybko sprzedaje to, co nie „pracuje”. Vestiaire Collective czy Vinted to dla niej kopalnie perełek: marynarki, żakiety, biżuteria, które potem przerabia i daje im drugie życie. Lubi zamówić, spokojnie przymierzyć w domu z tym, co już ma, i dopiero wtedy zdecydować. Komfort to luksus Kiedyś luksusem wydawał się sam logotyp. Dziś – komfort i jakość. Dobre dżinsy, miękka wełna, która nie gryzie, bawełna, która trzyma formę po praniu, buty, w których można przejść całe miasto. „To jest mój luksus – że o 16.30 mogę odebrać dzieci i dalej czuć się dobrze w tym, w czym byłam od rana”, mówi. Dla Natalii moda nie jest obsesją ani wyścigiem za trendami, ale osobistą narracją. Każdy element w jej szafie niesie ładunek emocji i wspomnień, a codzienne wybory stają się małymi deklaracjami. To one nadają rytm dniu – od porannego uniformu po wieczorne stylizacje z przymrużeniem oka. Jej garderoba nie jest muzeum ani katalogiem, tylko żywą opowieścią, która zmienia się razem z nią. „Ubranie to dla mnie język emocji. Dzięki niemu mogę wybrać, jaką wersję siebie pokażę światu – i to jest moja wolność”, mówi. I dodaje z uśmiechem: „Moda daje mi poczucie, że to ja dyktuję warunki. To takie moje małe supermoce”. Pełny artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Kurt Cobain, Lorde i Twoja babcia. Co łączy ich styl? Ten modowy trend znowu wraca
Normcore wraca z pełną siłą – ale w nowej, świadomej odsłonie. Kurt Cobain, Lorde, a nawet Twoja babcia stają się ikonami stylu, który udaje, że nie chce być modny, a jednak staje się głosem pokolenia. Zwyczajność nigdy nie była tak stylowa.
Oversize’owy T-shirt, sprane dżinsy, trampki. Moda nie potrzebuje już blichtru, by robić wrażenie. W świecie przesytu, hałasu trendów i agresywnych logotypów, najgłośniejszy manifest to… brak manifestu. Moda na (nie)modę, czyli estetyka normcore, zamienia codzienność w język stylu. Gdy po latach dominacji sneakersów kolekcjonerskich i ekstrawaganckich stylizacji nadszedł czas na luz i wygodę, normcore ponownie wszedł na modową scenę – tym razem bez krzyku, za to z siłą milczenia. Pojęcie normcore pojawiło się już w 2014 roku i początkowo traktowane było jako ironiczna zabawa z modą. Dziś to świadomy wybór – moda, która nie epatuje, ale daje przestrzeń osobowości. Kult autentyczności: Kurt Cobain, Lorde i estetyka niedoskonałości Wbrew pozorom normcore ma swoje ikony. Jedną z nich był Kurt Cobain – jego kardigan, sprany T-shirt i znoszone dżinsy podczas koncertu MTV Unplugged z 1993 roku przeszły do historii nie tylko muzyki, ale i mody. Cobain uczynił z niedoskonałości swoją siłę – grunge'owy uniform stał się inspiracją dla całego pokolenia. Winona Ryder w za dużych marynarkach i Steve Jobs w czarnym golfie Miyake, Levi’sach 501 i butach New Balance to kolejne przykłady stylu, który miał mówić: „nie potrzebuję niczego więcej”. Współczesną twarzą normcore 2.0 jest Lorde. Nowozelandzka artystka od początku kariery wybierała ascetyczne formy – ciemne sylwetki, ciężkie buty, minimalizm. Jej występy w prostych stylizacjach – od garnituru po suknię z drugiej ręki – stały się równie ikoniczne jak kardigan Cobaina. Nowa ikona stylu? Twoja babcia i second-handowy cardigan Dziś inspiracją mogą być nie tylko gwiazdy lat 90., ale także… babcia. Kampanie modowe stylizowane na rodzinne albumy, swetry z drugiej ręki, retro dżinsy czy cerowane dziury mówią więcej niż luksusowy płaszcz z logiem. Marki takie jak Uniqlo, Arket czy Levi’s promują nostalgiczną estetykę – ubrania, które wyglądają jak z domowej szafy, nabierają nowej wartości. Moda codzienna staje się manifestem. Prosta koszulka, biały tank top, klasyczne trampki – to nie tło, to deklaracja: „niczego nie muszę”. Dlaczego moda codzienna staje się luksusem? W świecie idealnych zdjęć z Instagrama perfekcja przestała budzić emocje. Dziś walutą jest autentyczność – niedoskonałość, która wygląda jak wspomnienie. Oversize’owe swetry, rozmazany makijaż, buty z przetarciami – tak dziś wygląda najnowsza definicja luksusu. Projektanci i marki idą za tym głosem. Bottega Veneta pokazuje torby bez logotypów, Saint Laurent ubiera kobiety „zmęczone życiem”, Prada łączy koronki z wojskowymi kurtkami, a Marc Jacobs lansuje kampanie bez grama efektu. To codzienność podniesiona do rangi sztuki użytkowej. Normcore jako społeczna i etyczna odpowiedź na czasy przesytu Za (nie)modą kryje się więcej niż tylko estetyka. To również głos pokolenia, które nie chce już biegać za trendami. Normcore oznacza mniej zakupów, większą trwałość, neutralność kolorów i krojów. Marki takie jak Everlane, Arket czy Sézane stawiają na transparentność i wielosezonowość. To także reakcja na zmęczenie – pandemią, nadmiarem bodźców, kryzysem klimatycznym. Styl normcore mówi: możesz być częścią mody, nawet jeśli nie masz niczego spektakularnego. Moda nie musi krzyczeć – wystarczy, że będzie obecna. Cicha, ale konsekwentna. Zwyczajna, ale świadoma. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Zamień kremy na kamień! Gua sha rzeźbi twarz i rozświetla skórę
Gua sha i rollery do twarzy to nie chwilowa moda, lecz powrót do korzeni pielęgnacji. Oparte na starożytnej tradycji narzędzia z kamienia zmieniają podejście do urody – działają odmładzająco, relaksująco i przywracają cerze naturalny blask. Dowiedz się, jak działają i jak je stosować.
W świecie definiowanym przez szybkie tempo i wysokie oczekiwania luksusem jest… prostota. Właśnie dlatego kamienne sua sha i rollery przestają być tylko modnymi gadżetami. A wykonywane nimi masaże stają się dziś świadomą praktyką slow beauty. W świecie pełnym pośpiechu i nadmiaru bodźców coraz więcej kobiet sięga po rytuały, które nie tylko poprawiają wygląd, ale też wprowadzają spokój i harmonię do codziennej rutyny. Rollery do twarzy i płytki gua sha, choć dla wielu są symbolem trendu wellness, w rzeczywistości łączą wielowiekową tradycję i współczesną potrzebę świadomej pielęgnacji. To narzędzia, które pozwalają zatrzymać się na chwilę i dotknąć urody w jej najczystszej, naturalnej formie. Gua sha i rollery – powrót do źródeł naturalnej pielęgnacji Choć wiele z nas zdążyło już poznać rollery do twarzy jako jedno z najnowszych must have w codziennej pielęgnacji skóry, to ich historia sięga daleko wstecz. Pomimo że dzisiaj łączymy je z eleganckimi, nowoczesnymi rozwiązaniami kosmetycznymi, to ich korzenie tkwią w starożytnych tradycjach. Chińska medycyna ludowa, która od wieków czerpała inspirację z natury, wykorzystywała różne kamienie szlachetne do codziennego masażu twarzy i ciała. Rollery były wówczas częścią rytuałów, które miały na celu poprawę zdrowia, harmonizację energii ciała oraz wspomaganie procesów regeneracyjnych. Podobnie płytki gua sha, które wywodzą się z tej samej tradycji. Termin „gua sha” dosłownie oznacza „zdrapywanie” (gua) i „zaczerwienienie” (sha), co odnosi się do procesu stosowanego w tradycyjnej chińskiej medycynie, polegającego na użyciu kamiennego narzędzia do „zdrapania” skóry w celu poprawy krążenia i usuwania toksyn. Choć płytki gua sha stosowane były pierwotnie na całym ciele, w ostatnich latach ich popularność wzrosła w pielęgnacji twarzy i są dziś narzędziem, które rzeźbi ją niczym dłuto artysty. Siła gua sha tkwi w prostocie – wystarczy kilka świadomych ruchów, by uruchomić naturalne procesy odnowy skóry. Rollery zyskiwały popularność wcześniej, bo już w XX wieku, szczególnie na zachodzie Europy, zgodnie z rosnącym zainteresowaniem filozofią ajurwedyjską i różnymi praktykami wellness. Dlatego też współczesne modele rollerów do twarzy stały się nieodłącznym elementem obecnej pielęgnacji. Materiał, z którego wykonane są narzędzia, nie jest przypadkowy. Jadeit koi i chroni, różowy kwarc regeneruje i wspiera produkcję kolagenu, a ametyst oczyszcza i łagodzi stany zapalne. Każdy z tych kamieni wnosi do rytuału inny wymiar – terapeutyczny i symboliczny zarazem. Wybór narzędzia staje się więc nie tylko kwestią estetyki, ale i intencji, jaką chcemy nadać pielęgnacji. Dotyk, który odmładza Rollery działają jak delikatny masażer, poprawiający mikrokrążenie i redukujący poranną opuchliznę. Regularne stosowanie sprawia, że skóra staje się lepiej dotleniona i promienna. Płytka gua sha idzie krok dalej – jej precyzyjne ruchy angażują mięśnie, rozluźniają napięcia i wspomagają drenaż limfatyczny. „Już po pierwszym masażu wykonanym gua sha twarz wygląda bardziej świeżo, a przy regularnym stosowaniu widocznie poprawia się jej owal i jędrność”, mówi Magdalena Wilkowski, główny kosmetolog marki Danucera, która zaleca stosowanie gua sha w codziennej pielęgnacji jako uzupełnienie działania kosmetyków. Jak stosować gua sha i jakie kosmetyki dobrać? Kluczowym elementem skutecznego masażu jest odpowiedni poślizg. „Bez właściwej bazy kamień może podrażnić skórę i zamiast pomagać, przynieść efekt odwrotny”, podkreśla Magdalena Wilkowski. „Doskonałym wyborem jest Cerabalm marki Danucera – bogaty balsam, który w kontakcie ze skórą zmienia się w olejek, a pod wpływem wody w łatwo zmywalną emulsję. Zawiera olejek z rokitnika, meadowfoam, olejek z hibiskusa oraz składniki kojące, takie jak cynk, miedź i rozmaryn, zapewniając regenerację i elastyczność skóry. Drugim produktem, który sprawdza się podczas masażu, jest Master Mask. Jego gęsta, kremowo-żelowa konsystencja nie wchłania się zbyt szybko, gwarantując komfortowy poślizg. Dzięki probiotykom, witaminom C i E, mikroalgom oraz proteinom roślinnym maska odżywia, wzmacnia i nadaje skórze blask. Połączenie obu kosmetyków działa jak duet idealny – intensywny, a jednocześnie łagodny”, dodaje. Można stosować też klasyczne olejki (z winogron, jojoba, różany lub migdałowy, szczególnie polecany do skóry wrażliwej), a także serum olejowe lub olejki w kremie. Sprawdzi się też bogatszy krem lub maska do twarzy, ale tylko pod warunkiem że jest dość tłusta i nie wchłonie się zbyt szybko. Dalszy ciąg artykułu o technikach masażu przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! Moda
Zapomnij o sieciówkach. Gwiazdy wybierają ten jeden błyszczący sekret!
Rihanna nosi broszki sprzed 80 lat, Dua Lipa wybiera chokery w stylu art déco, a kolekcjonerzy płacą fortunę za pierścionki z czasów Grace Kelly. Biżuteria vintage właśnie przeżywa swój złoty comeback!
To, co stworzono dekady temu, dziś staje się symbolem luksusu, indywidualizmu i kunsztu, którego nie da się odtworzyć. Biżuteria vintage znów błyszczy — na czerwonym dywanie, na aukcjach i w domowych szkatułkach. Biżuteria, która nie zna czasu Świat mody przesycony jest nowością. Sezon goni sezon, trendy zmieniają się szybciej, niż zdążymy się z nimi oswoić. A biżuteria vintage? Istnieje w innym rytmie — ponadczasowym. Jak dobrze napisany wiersz, czytany na nowo przez kolejne pokolenia. – Aby sklasyfikować biżuterię jako vintage, musi mieć co najmniej 20–30 lat – wyjaśnia Jagoda Maruda, założycielka marki Jagg. Wyróżnia się biżuterię dawną (sprzed 1962 roku) i antykwaryczną (ponad 100 lat). Ale nie o definicje tu chodzi, tylko o unikalność — pojedyncze egzemplarze, limitowane serie, ślady dawnych mistrzów jubilerstwa. Historia zapisana w kamieniach Biżuteria vintage to wizualny alfabet dawnych epok. Każda dekada miała swoje formy, techniki, symbole: Lata 20. i 30. – art déco: geometria, diamenty i kolor, rytm jazzu i emancypacja. Lata 40. i 50. – glamour retro: złote bransolety, kwiaty, kolorowe kamienie, radość życia. Lata 60. i 70. – bunt i kreatywność: kosmiczne inspiracje, modernizm, popkultura. Elizabeth Taylor, Jackie Kennedy – to ikony, które uczyniły biżuterię kluczowym elementem stylu. A każda epoka niosła ze sobą także wyjątkowe techniki rzemieślnicze, dziś już często zapomniane. – Dawne techniki jubilerskie, często bardzo skomplikowane, dziś nie są już stosowane – dodaje Maruda. – To właśnie ręczny kunszt nadaje im wartość. Nazwiska, które rozpalają emocje Cartier, Van Cleef & Arpels, Tiffany & Co., Boucheron, Bulgari – to domy, które stworzyły nie tylko biżuterię, ale też historię. Ich dzieła osiągają dziś rekordowe ceny. – Biżuteria art déco z lat 20. i 30. cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem kolekcjonerów – zauważa Aleksandra Kasprzyńska, ekspertka DESA Unicum. A wszystko, co gwiazdy pokazują na ekranie czy czerwonym dywanie, natychmiast przekłada się na rynek. Po premierze „Wielkiego Gatsby’ego” styl art déco wrócił na salony, a serial „The Crown” przypomniał świat królewskich klejnotów. Kapsuła emocji i luksusu Biżuteria vintage to nie tylko estetyka – to emocje, wspomnienia, historia. Może być pamiątką rodzinną, talizmanem, symbolem miłości. Dla wielu właścicieli to część ich tożsamości. W kolekcji Jagody Marudy znajdziemy nie tylko XIX-wieczne bransolety i mikromozaiki, ale też osobiste skarby – jak wisiorek z Buddą dla córki. Autentyczność – najcenniejsza wartość W świecie pełnym podróbek i retroinspiracji tylko eksperci potrafią rozpoznać oryginał. Liczą się detale: probiercze cechy, kształty opraw, rodzaje szlifów. – Certyfikaty są niezwykle ważne – mówi Maruda. – To dowód, że bierzemy odpowiedzialność za to, co sprzedajemy. Jak odróżnić stylizowaną biżuterię z lat 80. od prawdziwego art déco z lat 20.? Tylko doświadczeni rzeczoznawcy potrafią to rozpoznać, często dzięki analizom laboratoryjnym. Pełny, pogłębiony artykuł autorstwa Barbary Łubko znajdziesz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!MODA na sezon jesień/zima 2025/26.
Pilates to znacznie więcej niż tylko ćwiczenie ciała. To forma medytacji w ruchu, dzięki której wsłuchasz się w siebie i obniżysz poziom stresu.
Wyobraź sobie trening, który jednocześnie wzmacnia ciało, wycisza umysł i pomaga odzyskać równowagę w świecie pełnym bodźców. Taki właśnie jest pilates przy ścianie – nowy, łagodny, ale skuteczny sposób na ruch, który nie tylko poprawia postawę i redukuje ból pleców, ale też działa jak medytacja w ruchu. Bez stresu, bez pośpiechu, we własnym tempie – tylko Ty, Twój oddech i siła wewnętrznej koncentracji.
Pilates to znacznie więcej niż tylko ćwiczenie ciała. To forma medytacji w ruchu, dzięki której wsłuchasz się w siebie i obniżysz poziom stresu. W dobie, w której wszyscy żyjemy w biegu, zbyt często zapominamy o jednym z najcenniejszych skarbów, jakim dysponujemy – o naszym ciele. Codzienne wyzwania związane z pracą i obowiązkami powodują, że często nie mamy czasu ani przestrzeni na prawdziwy odpoczynek. Każdy dzień wypełniają miliony bodźców – od powiadomień w mediach społecznościowych po niekończące się zobowiązania zawodowe. W tym gąszczu bodźców łatwo zapomnieć, jak ważne jest, by na chwilę się zatrzymać, wsłuchać w siebie i zadbać o swoje ciało oraz umysł. Tu z pomocą przychodzi pilates – trening, który nie tylko przywraca równowagę fizyczną, ale także umożliwia wewnętrzną ciszę, tak bardzo potrzebną w naszym zdominowanym przez hałas świecie. „To taka chwila tylko dla siebie. Świadomy oddech i spokojny rytm ruchu sprawiają, że ciało i głowa pracują razem. Znika napięcie, pojawiają się koncentracja i spokój, a jednocześnie czujemy ogromny zastrzyk energii”, podkreśla Ola Żelazo, trenerka jogi i pilatesu, którą na Instagramie obserwuje 217 tysięcy osób, a jej filmy instruktażowe o pilatesie dla początkujących na YouTubie mają ponad 2 miliony wyświetleń. Pilates, który uspokaja ciało i głowę Choć pilates jest od lat popularną formą aktywności fizycznej, obecnie zdobywa jeszcze większe uznanie. Dlaczego? Bo wcale nie trzeba zapisywać się na zajęcia grupowe. Wystarczy podstawowy sprzęt w domu, taki jak mata, gumy i ewentualnie ring. Do tego aplikacje z treningami lub filmiki na YouTubie. „Nagrywam takie treningi, żeby każda kobieta mogła spróbować pilatesu w domu, bez stresu, dodatkowych kosztów i z poczuciem, że ma kogoś, kto prowadzi krok po kroku”, dodaje Ola. Jeśli więc nie lubisz ćwiczyć z innymi, przeszkadza ci hałas i mocne światło, to idealne rozwiązanie dla ciebie. Takie ćwiczenie w zaciszu własnego domu staje się doskonałym sposobem na poprawę kondycji fizycznej, a także przestrzenią do tak potrzebnego wyciszenia. Pilates, z jego naciskiem na koncentrację, kontrolę i precyzję ruchów, daje możliwość pełnego oderwania się od codziennego zgiełku i chaosu, który często nas przytłacza. To trening, który wymaga od nas obecności w każdej sekundzie – od pierwszego wdechu po ostatnie powtórzenie ćwiczenia. Właśnie ta absolutna uwaga, jakiej domaga się pilates, staje się doskonałym antidotum na nadmiar bodźców. Zamiast myśleć o liście spraw do załatwienia, skupiamy się na ciele, jego ruchach i rytmie oddechu. W efekcie znika poczucie presji, a pojawia się spokojna energia. Dzięki temu nawet krótka sesja działa jak reset – wycisza emocje, zmniejsza napięcie w ciele i pozwala odzyskać kontrolę nad własnym samopoczuciem. To właśnie ta synergia uważnego ruchu i świadomego oddechu sprawia, że pilates jest praktyką, która daje trwałe efekty nie tylko dla ciała, ale i dla psychiki. Potwierdza to Ola Żelazo: „Gdy każdy ruch wykonujemy w zgodzie z oddechem, to fantastycznie wpływa na umysł – wycisza, koncentruje i daje poczucie lekkości. Po takich ćwiczeniach człowiek po prostu czuje się doskonale”. Nowy wymiar ruchu – pilates przy ścianie Jednak pilates też zmienia się zgodnie ze współczesnymi potrzebami. Ostatnio zyskał nowy, modny wymiar w formie pilatesu przy ścianie. Idealny wariant dla osób zaczynających przygodę z tą formą ruchu. „Pilates nie ma ograniczeń wiekowych czy kondycyjnych. A wersja przy ścianie jest jeszcze bardziej dostępna, bo łatwiej w niej kontrolować ruchy, odciążyć ciało i dostosować ćwiczenia do własnych możliwości”, rekomenduje Ola. Klasyczny zestaw ćwiczeń, skoncentrowanych na wzmacnianiu głębokich partii mięśniowych, został tu bowiem uzupełniony dodatkowym wsparciem w postaci pionowej powierzchni, która pełni funkcję stabilizatora. Dzięki temu praktyka staje się jeszcze bardziej świadoma, bezpieczna i dostępna nawet dla początkujących. „Ściana wspiera, pomaga skorygować ustawienie ciała i mocniej angażuje mięśnie. Dziewczyny pokochały tę formę, bo jest prosta, bezpieczna i daje szybkie efekty”, dodaje. Regularne ćwiczenie tej właśnie metody nie tylko poprawia postawę, elastyczność i równowagę, ale też w zauważalny sposób redukuje napięcia w ciele oraz zmniejsza ból pleców, który dla wielu z nas jest skutkiem siedzącego trybu życia. Ściana działa jak naturalny nauczyciel – pomaga ustawić kręgosłup w odpowiedniej linii, wspiera biodra i barki, dzięki czemu łatwiej wyczuć, które mięśnie powinny pracować, a które należy rozluźnić. To ogromna pomoc w nauce prawidłowej techniki, a jednocześnie szansa na mocniejsze zaangażowanie mięśni głębokich. Pilates przy ścianie sprzyja także budowaniu świadomości ciała. Wymusza uważność na każdym etapie ruchu, a poprzez delikatne „odbicie” od stabilnej powierzchni pozwala lepiej zrozumieć własne ograniczenia. Uczy cierpliwości, szacunku do siebie i konsekwencji – bo właśnie w powtarzalności i precyzji tkwi jego siła. Korzyści zdrowotne płynące z tej formy ruchu są nieocenione. Po pierwsze, poprawia siłę mięśniową, szczególnie w rejonach odpowiedzialnych za prawidłową postawę. Po drugie, zwiększa zakres ruchu i elastyczność, co sprzyja zachowaniu sprawności fizycznej przez długie lata. Ale to nie wszystko. Pilates zamiast medytacji Pilates przy ścianie opiera się na zasadach precyzji, koncentracji, kontroli i świadomego oddechu. Ćwiczenia wykonywane przy wsparciu ściany angażują całe ciało, jednocześnie sprzyjając wyciszeniu umysłu. Już kilkanaście minut praktyki wystarczy, by poczuć poprawę samopoczucia: zmniejszenie napięcia, większy spokój wewnętrzny, a także przypływ pozytywnej energii. To zasługa naturalnych „hormonów szczęścia” – endorfin i serotoniny – które uwalniają się w trakcie ruchu. Endorfiny łagodzą stres i działają jak naturalne środki przeciwbólowe, a serotonina reguluje nastrój, wspiera spokojny sen i przeciwdziała depresji. Coraz więcej badań potwierdza też, że pilates przy ścianie wpływa na poziom kortyzolu – hormonu stresu. Po jednym wz eksperymentów przeprowadzonych przez Wall Pilates okazało się, że uczestnicy, którzy ćwiczyli przez 20 minut, odnotowali 12-procentowy spadek poziomu tego hormonu, a ci ćwiczący 40 minut – 20-procentowy. I to bezpośrednio po treningu! To wyraźny dowód na to, że spokojny, świadomy ruch może skutecznie wspomagać walkę z napięciem i lękiem. Co ciekawe, choć technicznie proste, ćwiczenia pilatesu przy ścianie wymagają jednak sporego skupienia. Klasyczne unoszenie nogi w podporze czy powolne pompki przy ścianie to ruchy, które nie tylko angażują mięśnie, ale też uczą cierpliwości, wzmacniają poczucie sprawczości i pomagają lepiej zarządzać stresem. Dzięki nim ciało staje się silniejsze, ale też bardziej zharmonizowane z umysłem. Innymi słowy, pilates przy ścianie działa jak medytacja w ruchu – pozwala zatrzymać się w pędzie dnia, uspokoić myśli i skupić na danej chwili. To czas, w którym jesteśmy tu i teraz, bez konieczności analizowania przeszłości czy przewidywania przyszłości. Taki stan głębokiej obecności sprzyja regeneracji układu nerwowego, poprawia jakość snu i wspiera neuroplastyczność mózgu. Więcej pzeczytasz w najnowszy wydaniu magazynu VIVA! Moda
Chcesz pozbyć się przebarwień? Te metody dają szybkie efekty – potwierdzają eksperci
Piegi bywają urocze, ale duże przebarwienia potrafią spędzać sen z powiek. Co robić, gdy niechciane plamy nie znikają mimo pielęgnacji? Z pomocą przychodzi dermatolożka dr Martyna Szaniawska – zdradza skuteczne metody, które naprawdę działają.
Pippi Långstrump i Ania z Zielonego Wzgórza swoich piegów znieść nie mogły. My je uwielbialiśmy, ale duże przebarwienia to już inna historia. Plamy posłoneczne, zmiany hormonalne, blizny potrądzikowe – przyczyn jest wiele, a rozwiązań jeszcze więcej. Jak nie zgubić się w gąszczu informacji i wybrać skuteczną metodę? Zapytaliśmy ekspertki, które na co dzień zajmują się leczeniem przebarwień u swoich pacjentek. Sprawdź, co naprawdę działa. ZOBACZ TAKŻE: Jesienna pielęgnacja skóry w pigułce Jak skutecznie pozbyć się przebarwień? Ekspertka wyjaśnia Piegi bywają urocze. Nawet do tego stopnia, że od kilku lat trwa na nie prawdziwa moda – kobiety na całym świecie domalowują je sobie specjalnymi kredkami lub pisakami, a nawet… tatuują! Za pomocą różnych aplikacji można je sobie także „nałożyć” na skórę choćby na chwilę. Co jednak zrobić, gdy przebarwienia pojawiają się nieproszone i przede wszystkim nie przypominają drobnych, dziewczęcych piegów, ale są sporo większe i mocno przyciągają uwagę innych, a my marzymy tylko o tym, by pozbyć się ich raz na zawsze? Najlepiej jak najszybciej zacząć działać i skorzystać z porady doświadczonego dermatologa, który przede wszystkim ustali przyczynę powstania zmian, która jest tutaj absolutnie kluczowa, oraz zaplanuje właściwy dla nas plan działania. „Taki plan obejmuje odpowiednią pielęgnację profilaktyczną, pielęgnację leczniczą, a jeśli będzie taka potrzeba, także możliwości zabiegowe. Nie zalecam walki z przebarwieniami na własną rękę w domu, bo niestety w większości przypadków nie kończy się ona dobrze”, przestrzega dr Martyna Szaniawska ze Skin Harmony Clinic. Zabiegi dermatologiczne na przebarwienia – co naprawdę działa? Zabiegów na przebarwienia jest bardzo dużo, a w gąszczu informacji można się łatwo pogubić. Dlatego opinia eksperta i dobranie przez niego właściwej metody leczenia jest kluczowe. Bo zmiany kolorytu na skórze nie są sobie równe i warto wiedzieć, co zadziała najszybciej i najskuteczniej w naszym przypadku. „Mamy do dyspozycji różne technologie: lasery o różnych długościach fal, które dopasowuje się do rodzaju przebarwień, ponadto IPL, krioterapia czy zabiegi stricte pielęgnacyjne oparte na odpowiednio dobranych peelingach medycznych, terapiach łączonych”, dodaje. „Można skorzystać także z mezoterapii igłowej, w której składzie znajdą się cząsteczki blokujące wytwarzanie melaniny i działające rozjaśniająco na skórę, takie jak witamina C, kwas traneksamowy czy peptydy biomimetyczne, a więc syntetyczne blokery procesu melanogenezy. Coraz częściej decydujemy się na metody łączone: doustną terapię kwasem traneksamowym oraz leczenie laserowe. Taka forma, stosowana od stosunkowo niedługiego czasu, zdaje się przynosić najlepsze rezultaty i jest wykorzystywana między innymi w krajach Ameryki Południowej”, podkreśla Anna Płatkowska z kliniki Anclara Health & Aesthetics. Ochrona przed przebarwieniami – klucz do sukces Dobrze dobrany i wykonany zabieg gwarantuje świetne rezultaty. Ale niestety żadne nie będą wieczne, jeśli nie zadbamy o właściwą profilaktykę przebarwień, szczególnie w sytuacji, gdy przyjmujemy leki hormonalne lub fotouczulujące. Kluczem do sukcesu jest ochrona przeciwsłoneczna. „I to rozumiana nie tylko jako nakładanie kosmoceutyków z filtrem UV, ale także ich kilkukrotne reaplikowanie w ciągu dnia. Do tego warto pamiętać o noszeniu kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych i odzieży ochronnej, najlepiej zakrywającej ciało”, podkreśla lek. Anna Płatkowska.
Poznała księcia, ale to jej styl zrobił furorę. Jak przedszkolanka została ikoną mody?
Księżna Diana nie od zawsze była ikoną stylu. Zaczynała jako nieśmiała arystokratka w falbaniastej bluzce, a zakończyła jako kobieta, która odważnie definiowała modę, używając jej jak języka – pełnego emocji, siły i elegancji. Jej styl ewoluował wraz z nią, a każdy wybór garderoby był krokiem ku niezależności i osobistej wolności.
„Styl nie zależy od mody. Ludzie, którzy mają styl, mogą podążać za modą lub ją ignorować (…). Styl jest spontanicznym darem, który dany jest tylko wybrańcom” – pisała amerykańska edycja „Vogue’a” w 1976 roku. W tym czasie Diana Spencer była zaledwie 15-letnią dziewczynką z brytyjskiej arystokracji. Jeszcze nieświadoma swojej przyszłości, dorastała w cieniu historii i tradycji, nie przeczuwając, że za kilka lat cały świat pozna ją jako „królową ludzkich serc”. I że z jej ust padną słowa: „Nie nazywajcie mnie ikoną”. A jednak – ikoną została. Nie z wyboru, ale z powołania. Jako żona następcy tronu, księcia Karola, weszła w rzeczywistość, która była daleka od bajkowej. A jednak właśnie w tej surowej, królewskiej rzeczywistości zaczęła budować własny język stylu. Stylu, który z czasem stał się nie tylko rozpoznawalny, ale i rewolucyjny. Jej metamorfoza – od nieśmiałej dziewczyny w pastelowych garsonkach do pewnej siebie kobiety w odważnych kreacjach – odzwierciedlała wewnętrzną drogę, jaką przeszła. Diana nie tylko nosiła ubrania – ona przemawiała nimi. Ubrania stawały się jej tarczą, manifestem, znakiem autonomii i subtelnym narzędziem komunikacji ze światem, który śledził każdy jej krok. Dzięki swojemu świeżemu, nowoczesnemu wizerunkowi, który pielęgnowała i rozwijała przez lata, przełamywała zastane konwenanse i łamała protokolarne schematy. Jako księżna Walii wprowadziła do sztywnej struktury brytyjskiej monarchii elementy ludzkiej bliskości i emocjonalności. Pokazała, że królowa może mieć łzy w oczach, a księżna – empatię i własne zdanie. Nieprzypadkowo została zestawiona z ikonami takimi jak Jacqueline Kennedy Onassis czy Audrey Hepburn. Wszystkie one miały styl, który wykraczał poza trendy. Styl, który nie podążał za modą, ale sam ją kreował. Diana Spencer – późniejsza księżna Diana – dołączyła do ich panteonu nie tylko jako jedna z najczęściej fotografowanych kobiet XX wieku, ale jako kobieta, która swoją obecnością zmieniła sposób, w jaki postrzegamy siłę, elegancję i rolę kobiety w historii. ZOBACZ TEŻ: Wiecie, jak pachniały Kate, Diana i królowa Elżbieta podczas ślubu? Księżna Diana: Unikatowa. Ikoną stylu nie była od razu. Na początku była nieśmiałą dziewczyną w falbaniastej bluzce, która wydawała się zbyt delikatna, by unieść ciężar królewskiej roli. Jej pierwsze publiczne wyjścia – jeszcze jako narzeczonej księcia Karola – wywołały więcej pytań niż zachwytów. Wówczas nikt nie myślał: „Oto rodzi się nowa ikona stylu”. A jednak – właśnie wtedy zaczęła się historia, która przeszła do legendy. Styl Diany nie był czymś, co narzucono jej z zewnątrz. To nie był efekt pracy stylistów czy królewskiego protokołu. Styl Diany dojrzewał wraz z nią – z jej emocjami, doświadczeniami i przemianą wewnętrzną. W młodości nieśmiały, romantyczny, pełen dziewczęcej lekkości. Z czasem – świadomy, odważny, pełen głębi i znaczenia. To właśnie pod koniec życia, gdy zdystansowała się od królewskiego dworu i zaczęła działać na własnych zasadach, odnalazła swój prawdziwy język wyrazu. I stała się ikoną – ale już nie z tytułu, lecz z wyboru. Dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis nie bez powodu określiła Dianę jako postać „unikatową i absolutnie niedoścignioną”. Jej obecność nie była tylko elegancka – była magnetyczna. Projektanci mody czuli to instynktownie. Valentino przyznawał: „Nikt na świecie nie nosi lepiej moich sukni niż księżna”. Domy mody zaczęły dedykować jej torebki, a każda stylizacja Diany – nawet ta pozornie najprostsza – zamieniała się w manifest kobiecej siły, delikatności i klasy. To właśnie ta mieszanka – subtelności i determinacji, uroku i niezależności – sprawiła, że Diana stała się kimś więcej niż ikoną stylu. Stała się symbolem – kobiety, która przeszła własną drogę, zmieniając przy tym świat i redefiniując pojęcie elegancji. A jej styl – nieuchwytny, niepowtarzalny – pozostał z nami na zawsze. Diana spotyka księcia W 1981 roku młodziutka Diana Spencer, zaledwie 20-letnia nauczycielka z arystokratycznym rodowodem, spotkała księcia – Karola, następcę brytyjskiego tronu. Ich spotkanie wkrótce przerodziło się w medialny spektakl, który śledził cały świat. I choć życie u boku księcia nie okazało się bajką, a ich małżeństwo dalekie było od ideału, Diana od pierwszego dnia starała się być „tą właściwą” – idealną księżną, godną tytułu i ludu, który pokochał ją niemal natychmiast. Ślub Diany i Karola, który odbył się 29 lipca 1981 roku w katedrze św. Pawła w Londynie, przeszedł do historii jako „ślub stulecia”. Transmitowany na żywo, oglądany przez setki milionów ludzi na całym świecie, zamienił skromną dziewczynę w księżną Walii i ikonę nowych czasów. Ale to nie tylko emocje dnia i królewski splendor przyciągały uwagę – równie dużo mówiło się o sukni panny młodej. Diana postawiła na projekt autorstwa Elizabeth i Davida Emanuelów – wybór nie był przypadkowy. Decyzja o współpracy z młodymi, brytyjskimi projektantami była ukłonem w stronę tradycji, patriotyzmu i monarchicznego etosu. W tamtym czasie wybór ten był deklaracją: że choć Diana wchodzi do świata bajki, robi to z szacunkiem dla korzeni. Sama suknia... do dziś wzbudza emocje. Uszyta z jedwabnej tafty w odcieniu kości słoniowej, z efektownymi bufiastymi rękawami, licznymi falbanami, ręcznymi haftami, cekinami i aż 10 tysiącami pereł – była spektakularna, teatralna, wręcz barokowa. A do tego – ikoniczny, 8-metrowy tren, który zajął niemal cały środek świątyni i wymagał specjalnej logistyki przy poruszaniu się księżnej. Dla jednych – ucieleśnienie królewskiego marzenia. Dla innych – stylowa przesada. Dziś, w erze minimalizmu i ślubnych estetyk rodem z Pinteresta, kreacja Diany często trafia na listy najgorszych sukien ślubnych wszech czasów. Ale wtedy – na początku lat 80., była symbolem marzeń. Każda panna młoda chciała choć trochę przypominać Dianę. Choć przez jeden dzień poczuć się jak księżniczka – nawet jeśli oznaczało to założenie sukni w kształcie bezy, z trenem, który ciągnął się jak historia rodem z bajki. Księżna Diana: codziennie ślub Przed zaręczynami garderoba Diany była pełna skromnych, nieco przestarzałych ubrań – typowych dla dobrze urodzonych panien z brytyjskiej arystokracji. Skromne spódnice, kardigany, grzeczne bluzki i klasyczne, nieco staroświeckie kroje. W niczym nie przypominały szafy kobiety, która miała stać się jedną z największych ikon mody XX wieku. Ale ta metamorfoza – choć spektakularna – nie nastąpiła od razu. Po ślubie z księciem Karolem styl Diany zaczął się zmieniać – powoli, etapami, jakby w rytmie jej emocjonalnej i osobistej przemiany. W miejsce dziewczęcych bufek, falban i „bajkowych” kreacji pojawiły się bardziej wyrafinowane, świadome wybory. Na co dzień nosiła dopasowane kostiumy – eleganckie, ale wygodne, które idealnie podkreślały jej smukłą sylwetkę. Suknie wieczorowe wybierała równie starannie – często kolorowe, bogato zdobione, czasem wręcz ekstrawaganckie. Uzupełnieniem były zawsze delikatne obcasy i precyzyjnie ułożona fryzura, zalakowana tak, by utrzymać się w każdej sytuacji – także na wietrze czy przy błysku fleszy. Ale zanim znalazła swój styl, musiała przejść próbę. Gdy na jedno z pierwszych oficjalnych wyjść – spotkanie w City of London – włożyła czarną, wieczorową suknię z odsłoniętymi plecami, ramionami i dekoltem, z miejsca wywołała skandal. Książę Karol nie szczędził jej krytyki – uznał, że czarny to kolor żałoby i nie przystoi młodej dziewczynie. Głos zabrała też Księżna Grace z Monako, która pocieszyła młodą księżną słowami: „Nie martw się, potem będzie znacznie gorzej”. Diana zrozumiała, że jej ubiór zawsze będzie pod lupą. Że będzie oceniana niezależnie od tego, co założy. Po latach wyznała z goryczą: „Choćbym nie wiem, jak się starała, albo będą mi zarzucać, że za dużo wydaję na stroje, albo że ciągle chodzę w tym samym. Najlepiej by było, gdyby przestali o tym gadać”. Ale nie przestali. Obiektywy paparazzi towarzyszyły jej nieustannie, dlatego z czasem Diana zaczęła traktować swój ubiór jak zbroję – sposób na zachowanie kontroli w świecie, który nie dawał jej prywatności. „Wyobraźcie sobie, że każdego dnia muszę być ubrana jak do ślubu” – mówiła. I dlatego każdy element musiał być przemyślany. Jej garderoba zaczęła rosnąć w imponującym tempie – zawierała setki strojów, ale też niezliczone dodatki: torebki, które kochała, i kapelusze, nieodłączny element królewskiego dress code’u. „Kapelusze muszą sprawiać frajdę” – mawiała z przekąsem, ale też z odrobiną czułości dla tego symbolu księżnej etykiety. Diana nie tylko nosiła ubrania. Ona nimi opowiadała – o sobie, o emocjach, o walce, jaką toczyła, i o kobiecości, którą redefiniowała na własnych warunkach. Księżna Diana: wyzwolenie Im pewniej Diana czuła się w swojej roli – nie tylko jako księżna, ale jako kobieta z własnym głosem – tym bardziej jej styl ulegał ewolucji. Każda zmiana wizerunku była odbiciem wewnętrznej transformacji, którą przechodziła. Z nieśmiałej młodej dziewczyny w koronkach i falbankach, przez publiczną ikonę dworu, aż po świadomą siebie kobietę, gotową stanąć samodzielnie na własnych warunkach. Jej ubrania przestały być tylko protokolarnym obowiązkiem – stały się językiem wolności i osobistego buntu. I w końcu nadeszły lata 90. Lata przemian, nie tylko w modzie. Bufiaste rękawy, szerokie ramiona i tapir przeszły do historii. Diana pozbyła się warstw zbroi, w których przez lata ukrywała swoje emocje. Postawiła na prostotę, elegancję i nowoczesność. Jej styl stał się bardziej minimalistyczny, ale nigdy pozbawiony wyrazu. Ulubione garsonki zamieniła na dopasowane, monochromatyczne kostiumy, klasyczne sukienki z czystymi liniami, modne garnitury, w których wyglądała jak kobieta sukcesu. Już nie musiała niczego udowadniać. Podobnie jak z jej wizerunkiem, z czasem pękała też fasada królewskiego małżeństwa. W 1994 roku książę Karol publicznie przyznał, że nie był wiernym mężem. To, co przez lata szeptano po cichu, nagle trafiło na nagłówki gazet. Dla Diany był to punkt zwrotny. W tym samym dniu, kiedy wyemitowano dokument BBC, w którym Karol otwarcie mówił o relacji z Camillą Parker Bowles, Diana pojawiła się na przyjęciu w londyńskiej Serpentine Gallery. Miała na sobie oszałamiającą, czarną, dopasowaną suknię z głębokim dekoltem i odkrytymi ramionami – kreację, która złamała wszystkie zasady królewskiego dress code’u. I która natychmiast przeszła do historii jako „suknia zemsty”. Był to moment, w którym Diana zrzuciła nie tylko społeczne oczekiwania, ale też symbolicznie uwolniła się od wpływu Karola i jego rodziny. Kreacja nie była tylko ubraniem – była deklaracją. Wizerunkowym uniesieniem brwi, pewnym krokiem i świadectwem tego, że nie potrzebuje już księcia, by być królową. To wyzwolenie, tak długo wyczekiwane, przyniosło jej ulgę – ale i nową tożsamość. Diana nie była już tylko "tą z bajki". Stała się kobietą, która napisała własną historię. I zrobiła to z klasą, jakiej świat nie zapomni. CZYTAJ TEŻ: Wielka Brytania. Księżna Diana małą czarną założyła na złość Karolowi. Oto historia sukienki zemsty! Księżna Diana: czerwony Valentino Była najczęściej fotografowaną kobietą świata, a każda jej kreacja zawsze wzbudzała albo krytykę, albo zachwyt. I nieważne, czy więcej miała zwolenników, czy przeciwników, była kopiowana. „Każdy jej wybór wywierał ogromny wpływ, ale tak naprawdę swój własny styl odnalazła dopiero pod koniec życia”, pisał Colin McDowell z „Sunday Times”. Punktem zwrotnym był rozwód. To wtedy zaczęła przeistaczać się z Angielskiej Róży, jak ją nazywano, i noszącej stroje od brytyjskich projektantów, Arabelli Pollen, Amandy Wakeley i Catherine Walker, w świadomą swojego uroku seksowną kobietę w sukniach od najlepszych projektantów. „Sądzę, że był to akt odwagi niezwykłej kobiety, która na swój sposób próbuje zmodernizować przestarzałe zasady”, skomentował Valentino jej wybór czerwonej seksownej kreacji (dalekiej od dziewiczości i pastelowych kolorów, w których gustowała przed rozstaniem) na oficjalną wizytę we Francji w 1992 roku, tym samym, w którym książęca para ogłosiła separację. Czołowi projektanci zaczęli zabiegać o możliwość ubierania Diany. Wszak stała się najpopularniejszym członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej i opinia ta była poparta badaniami opinii publicznej. Poza tym wyładniała i miała figurę modelki, co „zawdzięczała” bulimii i codziennym treningom pływackim. Stała się bardziej świadoma swojej urody i tego, że wyrasta na ikonę stylu. I choć miała własne zdanie, zawsze słuchała rad redaktorów „Vogue’a” i Johna Galliano, Giorgio Armaniego, Christiana Lacroix i Karla Lagerfelda. Jednak to Gianni Versace, jej przyjaciel, zaprojektował kilka niezapomnianych kreacji Diany, podkreślających jej seksapil – różowy kostium z toczkiem czy perłowoszarą jedwabną suknię, którą ma na sobie na zdjęciu zrobionym przez Patricka Demarcheliera. Również on zaprojektował jedną z ulubionych torebek księżnej, którą Diana miała na jego pogrzebie. Lady Di i Lady Dior W luksusowym salonie Diora przy Avenue Montaigne w Paryżu stał niewielki kuferek – elegancki, prosty w formie, a zarazem intrygujący. Ozdobiony subtelnym geometrycznym pikowaniem, wykonany z najwyższej jakości skóry, był jeszcze tylko prototypem, nieposiadającym nawet oficjalnej nazwy. Gdy tego dnia do butiku weszła Bernadette Chirac, pierwsza dama Francji, szukała prezentu godnego kobiety wyjątkowej. Miała to być niespodzianka dla odwiedzającej Paryż księżnej Diany – ikony stylu, której miłość do mody była powszechnie znana. Gdy personel butiku dowiedział się, dla kogo przeznaczony będzie prezent, nie wahał się ani chwili. W ciągu zaledwie jednej doby uszyto specjalny egzemplarz kuferka, który następnie z największą dbałością o detale został przekazany Lady Di. Jej reakcja była natychmiastowa i entuzjastyczna – urzeczona formą, wygodą i paryską elegancją torebki, natychmiast zamówiła ją we wszystkich dostępnych wersjach kolorystycznych i rozmiarowych. To, co początkowo było tylko gestem dyplomatycznym, zyskało zupełnie nowe znaczenie. Torebka zaczęła pojawiać się na zdjęciach z Diany coraz częściej – podczas oficjalnych wizyt, charytatywnych gal, a także na mniej formalnych wydarzeniach. Stała się nie tylko nieodłącznym elementem jej stylizacji, ale symbolem elegancji z najwyższej półki. Dom mody Dior zareagował błyskawicznie: kuferek otrzymał nazwę, która miała uhonorować jego najbardziej znaną właścicielkę – Lady Dior. Dzięki Dianie model ten zyskał status kultowego, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i pożądanych dodatków w historii mody. Podobnie było z torebką marki Tod’s, którą księżna równie chętnie nosiła – jej klasyczny, prosty fason także doczekał się miana inspirowanego Dianą: D Bag. W obu przypadkach to nie gwiazdy czerwonych dywanów, a jedna, konkretna kobieta sprawiła, że zwykły przedmiot zamienił się w legendę. Bo Diana Spencer miała dar: nie tylko nosiła modę – ona ją tworzyła. ZOBACZ TEŻ: Wizażysta księżnej Diany wyjawił sekrety jej makijażu! Księżna Diana: magiczna księżna Podczas swojej pierwszej oficjalnej wizyty w Australii Diana nie spodziewała się, że jeden moment z tłumu przejdzie do historii. Z gęstego szpaleru widzów wyszła mała dziewczynka i z bezpośredniością, na jaką stać tylko dzieci, podeszła do księżnej. Spojrzała jej prosto w oczy i powiedziała z zachwytem: „Jesteś magiczna”. Te dwa słowa, wypowiedziane bez zbędnej retoryki, oddały wszystko to, co Diana wywoływała w ludziach – nie tylko podziw, ale też niezwykłe poczucie bliskości, które pozwalało przełamać dystans między królewskim protokołem a zwykłym człowiekiem. W Stanach Zjednoczonych rolę ikony stylu i klasy pełniła Jacqueline Kennedy Onassis – ucieleśnienie nowoczesnej pierwszej damy, kobiety eleganckiej, powściągliwej, a przy tym silnej. Hollywood miało Audrey Hepburn, której rola w „Śniadaniu u Tiffany’ego” i nieśmiertelna czarna suknia od Givenchy stworzyły wizualny mit o kobiecości idealnej. A Europa? Po tragicznej śmierci Grace Kelly w 1982 roku Stary Kontynent pozostawał bez jednoznacznej ikony – do czasu, aż pojawiła się Diana. Europa potrzebowała nowej postaci, która nie tylko uosabiałaby styl, ale też nadawała mu nowe znaczenie. Padło na Dianę, która – mimo ogromnej presji i ograniczeń – zdołała zdefiniować na nowo wizerunek współczesnej księżniczki. Nie takiej z bajki, ale z krwi i kości. Takiej, która zna ból, zmaga się z samotnością, ale jednocześnie promieniuje empatią, siłą i autentycznym wdziękiem. Jacqueline Kennedy Onassis powiedziała o niej wprost: „Diana była piękna, elegancka, czarująca i bardzo stylowa”. To był komplement kobiety, która sama znała cenę bycia ikoną. Projektant mody John Galliano dodawał: „Zawsze czułem, że ona naprawdę wie, jak używać mody jako języka i pozwalać ubraniom mówić w swoim imieniu, kiedy sama mówić nie mogła – tak jak czyniły to aktorki w niemych filmach”. To jedno zdanie trafia w sedno fenomenu Diany – jej stroje były nie tylko piękne, ale pełniły funkcję komunikatu, symbolu, czasem tarczy, a czasem deklaracji. Włoska dziennikarka Valeria Manferto de Fabianis, autorka książek o Dianie, zauważyła jeszcze jedną ważną rzecz: „Potrafiła żyć po swojemu, pełnią życia, niekonwencjonalną w swoich czasach i w naszych”. I właśnie dlatego przeszła do historii nie tylko jako postać z bajki, ale jako ikona stylu – niepowtarzalna i ponadczasowa. Bo styl – jak mówią – ma więcej wspólnego z życiem niż z wyglądem. To nie kwestia ubioru, lecz cecha charakteru. Diana miała go w nadmiarze.
Czytała o sobie, że wygląda jak topielica. Helena Englert oceniła swoje najgłośniejsze stylizacje
„Skoro można się tym pobawić, to czemu nie?”
Ma zaledwie 24 lata, a dla wielu już jest modową inspiracją. Helena Englert – gwiazda naszej najnowszej okładki VIVA! Moda – opowiedziała nam podczas sesji o tym, czym jest dla niej zabawa trendami. Przed kamerą VIVY.pl skomentowała też swoje starsze stylizacje. Okazuje się, że choć czytała o sobie wiele komplementów, znaleźli się i tacy, którzy ich jej szczędzili… Helena Englert ocenia swoje stylizacje - wideo Dwa lata temu w styczniu do kin trafiła produkcja „Pokusa”, która dla Heleny Englert była jej filmowym debiutem. Aktorka przyszła na ściankę w stylizacji, którą możecie zobaczyć poniżej. Jak ocenia ją po dwóch latach? „To był pierwszy eksperyment i jak na mnie to dosyć spokojny. Ale pamiętam, że już wtedy byłam zaskoczona, jak niewiele trzeba zrobić na polskim rynku, żeby wywołać duże wrażenie. Że wystarczy zrobić sobie czarne usta, założyć czarne okulary i już jest wielkie show”, opowiada nam przed kamerą VIVY.pl. Jeszcze więcej emocji w mediach wzbudził pomysł na kreację, którą Helena wybrała na premierę serialu HBO. Na ściance spędziła wtedy kilka minut. „To był cały performance, bo ta sukienka się cała zamieniała z takiej a’la Marii Magdaleny w coś, co potem zostało nazwane - ach jakże pięknie - topielicą. A ja jestem z tej stylizacji chyba najbardziej dumna, bo to jest od początku do końca mój projekt. Tak to sobie wymyśliłam, wymarzyłam, włożyłam w to bardzo dużo czasu, pieniędzy i wysiłku”, mówi nam. Topielica – tego słowa użyła jedna z redakcji internetowych, którzy pisali wtedy o aktorce. Czy Helena uważa, że zasłużyła sobie na czytanie o sobie takiego określenia? „Pamiętam, że padło coś takiego. Wiem, że jest cienka granica między przebraniem na Halloween, a modą. I też zdaję sobie sprawę, że na niej czasami balansuję”, skomentowała dyplomatycznie. Reporter VIVY.pl zapytał też gwiazdę naszej najnowszej okładki, czy uważa, że znalazła już swój modowy styl w 100%. „Ja nie szukam w modzie własnej drogi, to nie jest dla mnie temat, który się przekłada na jakieś głębokie sentencje życiowe. Po prostu wychodzę z założenia, że skoro można bawić się modą i nikt inny za bardzo tego na polskim rynku nie robi, to czemu nie? Dla mnie to jest po prostu interesujące”, przyznała nam Hela Englert. Cały wywiad wideo z nią możecie zobaczyć na górze strony i na YouTubie. View oEmbed on the source website