„Macierzyństwo nie jest obowiązkiem” - Agnieszka Hyży szczerze o byciu matką
Gwiazda zdradza, jak trudno jej było spełnić marzenie o dziecku…
Bohaterka okładki najnowszego numeru magazynu „VIVA!Mama” Agnieszka Hyży to spełniona zawodowo dziennikarka i prezenterka telewizyjna, która od lat jest w szczęśliwym związku z Grzegorzem Hyżym. Gwiazda niedawno została po raz drugi mamą. Jak patrzy na macierzyństwo? ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Hyży szczerze o trudach macierzyństwa: „Nie jest lekko. Początki były nawet łatwiejsze niż teraz” Agnieszka Hyży o macierzyństwie „Rodzenie dzieci nie jest obowiązkiem, nie jest przymusem. W dzisiejszych czasach powiedziałabym, że jest nawet pewnego rodzaju przywilejem i darem”, wyznała przed kamerą VIVY!.pl mama dwójki dzieci. Hyży dobrze wie, co oznacza strata ciąży i jak trudna potrafi być droga do macierzyństwa. Zobacz nasz wywiad wideo z Agnieszką! Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Agnieszka Hyży o wyzwaniach rodzin patchworkowych: „Jeden człowiek może rozwalić misternie układaną budowlę”
„Jak jest fundament miłości, to wiele rzeczy człowiek jest w stanie przełknąć”, dodała prezenterka
Bohaterka nowej okładki VIVA! Mama Agnieszka Hyży od niemal dekady jest w szczęśliwym związku z Grzegorzem Hyżym. Prezenterka, a prywatnie mama syna i córki, opowiedziała nam o tym, z jakimi problemami mierzą się rodziny patchworkowe. Stworzenie bowiem między wszystkimi jej członkami sieci świetnie działających połączeń nie jest łatwe... Agnieszka Hyży o swoich doświadczeniach z patchworkiem Wiele osób, które chce związać się z partnerem, który ma już dzieci z innego związku, zastanawia się: czy jest ogólna zasada, której przestrzeganie sprawi, że wszystko perfekcyjnie się poukłada? „Nie wiem, czy jest na to ogólna recepta. Czytałam nawet kiedyś poradniki na ten temat, ale to trudny temat, bo każda rodzina jest inna. I inne są te patchworki. Wystarczy, że słabym ogniwem będzie jeden człowiek, który może rozwalić wieloletnią, misternie układaną budowlę. Bo ten patchwork to taka budowla, którą od podstaw tworzą też babcie, dziadkowie, ciocie, wujkowie, rodzeństwo biologiczne, przyszywane, nowe… To nie jest wszystko łatwe, bo jeszcze do całości dochodzą emocje. One oczywiście z latami zaczynają tracić na swojej sile, ale wtedy pojawiają się też inne problemy”, wyznała przed kamerą VIVY!.pl mama dwójki dzieci. Przed parą, która żyje z innymi w patchworku, zawsze pojawia się też wiele wątpliwości… „Jak często piszą do mnie kobiety, jak to zrobiłam, że tyle wytrwaliśmy – bo to już 9 lat naszego związku – to ja nie jestem w stanie im jednoznacznie odpowiedzieć. Bo wraz z mężem mamy świadomość tego, że nie to była idylla, że nie zawsze było świetnie i wspaniale. I, że nie zawsze będzie. I ja, i mąż mieliśmy wiele momentów, w których zastanawialiśmy się, czy sobie dalej poradzimy. Ale jak jest fundament miłości, to wiele rzeczy człowiek jest w stanie przełknąć”, podsumowała pozytywnie prezenterka. ZOBACZ TEŻ: Agnieszka Hyży szczerze o trudach macierzyństwa: „Nie jest lekko. Początki były nawet łatwiejsze niż teraz” Dobro dzieci a konflikty w rodzinach patchworkowych Jest jedna rzecz, o której warto zdaniem Agnieszki Hyży pamiętać. „Trzeba mieć świadomość tego, że w epicentrum patchworku będą dzieci. I dlatego warto emocje dorosłych schować do kieszeni. Bo my sobie jakoś ze wszystkim poradzimy, ale dzieci, które żyją w konflikcie lojalnościowym albo są świadkami targania się rodziców między sobą, to gorszej kary dla nich już nie można sobie wyobrazić”, słyszymy. Ukochana Grzegorza Hyżego zdradziła nam na ten temat jeszcze więcej. Zobaczcie całe wideo. Wywiad prasowy z Agnieszką Hyży jest też do przeczytania w nowym numerze VIVA! Mama. CZYTAJ TEŻ: Agnieszka Hyży o prawdziwym smaku macierzyństwa
„Nuda stymuluje kreatywność” mówi psycholog Maria Rotkiel
Dowiedz się, jak wychować małego człowieka ciekawego świata
Niektóre dzieci po szkole biegają z zajęć na zajęcia i nie mają chwili dla siebie. Inne w wolnym czasie siedzą z nosem w ekranie albo mówią: „Nudzę się, mamo!”. „Dziecku trzeba w ciągu dnia oczyścić przestrzeń, zapewnić chwilę ciszy na uspokojenie układu nerwowego i wyciszenie układu poznawczego. Zero ekranów, zero dźwięków, zero atrakcji. Nuda stymuluje kreatywność” – mówi psycholog Maria Rotkiel i tłumaczy, jak zachować w tym wszystkim zdrowy balans. Jak obudzić w dziecku kreatywność? Pamięta Pani z dzieciństwa uczucie dojmującej nudy? Nie. Nie pamiętam, bo wychowałam się w bloku, który miał duże podwórko, tam zbierała się osiedlowa dzieciarnia, więc nie było kiedy się nudzić. Poza tym miałam w domu zwierzęta: psa, kota, chomika i musiałam się nimi opiekować. Zawsze było coś do zrobienia. Moje dzieciństwo przypadło na początek lat 80. Była bida z nędzą, w sklepach świeciły puste półki, mieliśmy trzy zabawki na krzyż, więc spędzaliśmy czas na podwórku, chodząc po okolicy całą bandą i łobuzując. Nasz stróż – tak nazywano dozorcę – ciągle za nami ganiał, bo przez okno wchodziliśmy do piwnicy, wdrapywaliśmy się na drzewa, broiliśmy na ogródkach działkowych. Nie byliśmy najgrzeczniejsi (śmiech). Tylko łeb nam podskakiwał. Czasami żartuję, że cudem przeżyliśmy dzieciństwo, bo nie wydarzył się żaden poważny wypadek. – Spędziłam podobne dzieciństwo na moim podwórku. Zero nudy! Pamiętajmy o tym, że opowiadam o latach 80., kiedy dzieci nie były tak przestymulowane jak dzisiaj. W telewizji oglądało się dobranockę – pokazywali dwie bajki na krzyż, a jak puścili „Smerfy”, to było wielkie wydarzenie – a potem „5-10-15”. Nie siedzieliśmy z nosem przed telewizorem, bo nie było tam dla nas żadnych atrakcji. O komputerze czy komórce nawet nie marzyliśmy, nie te czasy. Nikt nas nie woził z zajęć na zajęcia. Wracało się ze szkoły i trzeba było samemu wymyślać sobie fajne zajęcie. Nasze pokolenie było raczej niedostymulowane, co rekompensowaliśmy sobie, na przykład szalejąc w ogródkach działkowych, za co przepraszam działkowiczów z tamtych czasów. – To była kompletnie inna rzeczywistość. Oczywiście. Teraz mamy pokolenie Alfa, dzieciaków i nastolatków, które żyją w świecie cyfrowym. To jest inna planeta. Po pierwsze, mają jeszcze więcej nauki, po drugie, dużo zajęć dodatkowych, a po trzecie, każdą wolną chwilę najchętniej spędzaliby przed ekranem. Współcześni rodzice intuicyjnie, tudzież czytając różne fachowe publikacje, słusznie wywnioskowali, że trzeba dziecku w ciągu dnia oczyścić przestrzeń, zapewnić chwilę ciszy na uspokojenie układu nerwowego i wyciszenie układu poznawczego. Zero ekranów, zero dźwięków, zero atrakcji. Wtedy u wielu dzieci może pojawić się poczucie nudy, ale nie ma w tym nic złego. Nuda stymuluje kreatywność, pobudza wyobraźnię. Chodzi o to, żeby dzieci przez chwilę odpoczęły, wyciszyły się i same pomyślały, jak ten wolny czas zagospodarować. – No właśnie, i tu jest kolejny problem, bo my, rodzice, od razu biegniemy z odsieczą: wymyślamy jakieś zabawy, zapraszamy kolegę, na tacy podsuwamy różne atrakcje. No i ciągle wozimy dzieci na dodatkowe zajęcia. To nie jest zły pomysł, mój synek też ma zajęcia dodatkowe. Tajemnica i sztuka tkwi w równowadze. Współczesna szkoła nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb dziecka. Jest za mało lekcji WF-u i języków obcych, więc to, że rodzice dbają o kondycję fizyczną – a przez to psychofizyczną – i zapisują dzieci na dodatkowe zajęcia sportowe: piłkę, judo czy taniec, to świetny pomysł. Tym bardziej że dziecko do zdrowego rozwoju codziennie powinno mieć co najmniej 60 minut wysiłku fizycznego. Jedna czy dwie lekcje WF-u tego nie zaspokoją. Dodatkowe zajęcia językowe też są super, bo otwierają okno na świat. Ale kiedy układamy dziecku grafik, warto pomyśleć o tym, jak my byśmy się czuli, gdyby ktoś nam codziennie zagospodarowywał każdą minutę? – Kiepsko! Zmęczeni, sfrustrowani, zniechęceni. Dlatego dzieciom trzeba grafik układać z głową, z pomyślunkiem. Na przykład w dni, kiedy dziecko nie ma WF-u, chodzi na dodatkowe zajęcia sportowe czy językowe. Ma zapewniony minimum jeden dzień w tygodniu, kiedy wraca ze szkoły i ma czas dla siebie. Szczególnie, że dzisiejsza szkoła bardzo przeciąża dzieci nauką. Od lat apeluję, że za dużo jest materiału do opanowania, i jestem ogromnym przeciwnikiem prac domowych. Nie może być tak, że dziecko kończy szkołę, pędzi na zajęcia dodatkowe, wraca do domu o godzinie 19, odrabia lekcje i pada ze zmęczenia. Czasami wśród rodziców pokutuje przekonanie, że im więcej, tym lepiej. Zapominają jednak albo nie zdają sobie z tego sprawy, że przeciążone i zmęczone dzieci nie korzystają z dodatkowych zajęć. Ani ich pamięć nie funkcjonuje dobrze, ani te zajęcia nie działają na dzieci kojąco, tylko rozdrażniająco i męcząco. – Są dzieci, które z różnych powodów nie mają żadnych dodatkowych zajęć. Jeśli mają podwórko, gdzie mogą biegać czy grać w piłkę, to super, bo mają zapewniony regularny wysiłek fizyczny. Jeśli mieszkają w domach, gdzie nie ma podwórek, placów zabaw ani rówieśników, to bardzo często siedzą z nosem w różnych ekranach. Dla rodzica to jest bardzo wygodna opcja. Dziecko, które siedzi z nosem w smartfonie, to jest dziecko, które z reguły nie wydaje dźwięków, jest cicho i niczego się od nas nie domaga. To jest pokusa. Niestety pokusa bardzo silna, zwłaszcza dla rodziców, którzy wracają zmęczeni z pracy i też mają prawo do odpoczynku. Nie ma w tym nic strasznego, jeśli dzieje się tak przez 15 minut raz na dwa dni. Natomiast jeśli to jest standard, że po powrocie ze szkoły od godziny 14 do 19 w ten sposób mamy dziecko z głowy, uznałabym to za powód do niepokoju. Zdecydowanie lepiej jest zawieźć dziecko na zajęcia, gdzie spotka się z rówieśnikami i będzie poddane bodźcom, które stymulują jego rozwój. – Pani syn Adaś mówi: „Nudzę się, mamo”? Słyszę to mniej więcej raz w tygodniu, szczególnie w weekendy. Wtedy odpowiadam: „To wymyśl sobie jakąś fajną zabawę”. Adaś dużo gra w piłkę, to jest jego pasja. W tygodniu praktycznie codziennie ma trening, więc po szkole odpoczywa, je obiad, a potem idzie na trening, gdzie spotyka się z kolegami. Natomiast w weekendy zdarza mu się ponudzić. Jak był młodszy, miał cztery, pięć lat, pomagałam mu. Na przykład razem bawiliśmy się klockami, wybierałam aktywności, do których potrzebował drugiej osoby, bo sam nie potrafił takiej zabawy sobie zorganizować. Teraz Adaś ma prawie dziewięć lat, więc mu mówię: „Masz czas, żeby pokombinować i wymyślić sobie fajną zabawę”. I rzeczywiście, z reguły sam sobie coś wymyśla. Ostatnio wraca do zabaw, w które nie bawił się od wielu miesięcy, albo wyjmuje z szafy zabawki spakowane do pudeł i od dawna nieużywane. Z przyjemnością patrzę, jak znowu bawi się samochodami, które zbierał kilka lat. Potrafi poczytać książeczkę, co mnie bardzo cieszy, pójść z psem na spacer i porzucać mu piłeczkę na placu zabaw. Uczy się sam moderować swój wolny czas. – Zamiast dzieci wyręczać, warto je do tego mobilizować. Oczywiście. Przede wszystkim Adaś czuje się odpowiedzialny za swój wolny czas, bo nie został mu odgórnie wymyślony i zorganizowany przez mamę. Czuje się decyzyjny, co jest bardzo ważne szczególnie u dzieci, które mają dodatkowe, trochę narzucone przez dorosłych zajęcia. To znakomite ćwiczenie na koncentrację uwagi, kreatywność, decyzyjność i samostanowienie. Moim zdaniem na wagę złota. – Ma Pani rację! Naukowcy dodają nawet, że „kreatywna” nuda uczy radzenia sobie z niepowodzeniem wzmacnia wiarę we własne możliwości. Dlatego, kiedy dziecko mówi: „Nudzę się, mamo”, zapytajmy: „A na co masz ochotę?”. Dajmy dziecku możliwość pomyślenia, wymyślenia, żeby poczuło się sprawcze. Natomiast pomogłabym tym dzieciom, które nie chodzą na dodatkowe zajęcia i codziennie sygnalizują, że nie mają na siebie pomysłu. Pamiętajmy, że my, rodzice, jesteśmy od tego, żeby pokazywać, podpowiadać i stopniować decyzyjność dziecka. Warto wtedy pomyśleć o zainteresowaniach artystycznych, które moglibyśmy wesprzeć. Dziecko samo nie wpadnie na pomysł, że lubi grać. Fajnie, gdyby dostało jakiś instrument i spróbowało. Żeby malowało, musi mieć farby, kredki i papier, żeby budowało domy, musi mieć klocki. Pomyślmy i poszukajmy czegoś, co może być narzędziem dla dziecka, żeby mogło ciekawie spędzić swój czas wolny. Ostatnią rzeczą, którą powinniśmy robić, to dawać mu jakiś ekran i cieszyć się, że mamy święty spokój. Oczywiście raz na jakiś czas sama się tym posiłkuję, ale to musi być jeden z elementów, plan Z, jak już nic innego nie wypali. – Często rodzice przy wyborze szkoły patrzą na ilość i jakość zajęć. Uważają, że „im więcej, tym lepsza szkoła”. Potem nasze dzieci żyją w tej szkolnym kieracie. Jak zachować zdrowy balans, o którym Pani mówiła? Sama kierowałam się zajęciami dodatkowymi przy wyborze szkoły dla Adasia. Przede wszystkim zależało mi, żeby szkoła oferowała ciekawe zajęcia sportowe, bo szybko się zorientowałam, że Adaś jest dzieckiem, które potrzebuje rozładowania emocji, energii. To było istotne kryterium. Poza tym prowadząc intensywne życie zawodowe, miałam świadomość, że nie będę w stanie młodemu człowiekowi w wieku 7, 8 czy 9 lat zagospodarować wolnych godzin i ich moderować. Szukałam więc szkoły, która ma bogatą ofertę, natomiast nie wyobrażam sobie, żeby dziecko siedziało do godziny 18 w szkole. Staję na głowie, żeby Adaś miał takie dni, kiedy wraca wcześniej i ma więcej wolnego czasu dla siebie – jest to bardzo trudne, nie ukrywam. To jest ta równowaga. Kiedy jestem w pracy, chcę mieć poczucie, że moje dziecko ma atrakcyjnie i wartościowo zagospodarowany czas. Adaś na przykład chodzi w szkole na szachy. Ja niestety nie umiem grać w szachy, więc go nie nauczę, a to jest doskonała gimnastyka dla młodego umysłu. Dla umysłu w każdym wieku de facto. Więc jak muszę zostać dłużej w pracy i wiem, że w tym czasie mój syn ćwiczy swój umysł w sposób, którego sama mu nie zapewnię, choćbym stanęła na głowie, to jestem spokojna. Ale staram się w mądry sposób dozować liczbę tych zajęć. Dziecko przestymulowane będzie przemęczone albo pobudzone, co zazwyczaj objawia się drażliwością, nerwowością i trudnościami w koncentracji. – Nastolatkowie się nudzą? (śmiech) Zdarza się. U nastolatków „nudzę się” bywa prowokacyjno-zaczepne, może oznaczać „zwróć na mnie uwagę”. To jest czas, kiedy rodzice myślą, że wreszcie mogą odetchnąć z ulgą, bo dziecko zajmie się sobą. Nic bardziej mylnego! Więc to może być sygnał, że dziecko potrzebuje od nas większego zainteresowania i intelektualnej stymulacji. Niestety w tym wieku dzieci mają tendencję do rezygnowania z zajęć sportowych. Jeśli przez całą podstawówkę były przyzwyczajone do regularnego wysiłku fizycznego, warto do tego wrócić. Czasami wystarczy zmienić zajęcia, oferta jest bardzo bogata. Brak zajęć sportowych w tym wieku może być początkiem wielu kłopotów, począwszy od nadwagi po nadmierne przywiązanie do świata cyfrowego, który… – …szybko przejmuje całkowitą kontrolę nad naszymi dziećmi, poświęciłyśmy temu naszą ostatnią rozmowę. No właśnie. Na pewno nastolatki mają więcej własnych narzędzi do organizacji swojego czasu, ale to nie zwalnia rodziców z czujności. Każdy, kto ma w domu nastolatka, wie, że jego pomysły bywają różne, czasami niebezpieczne. W tym wieku pojawia się wiele pokus. Młodym ludziom wydaje się, że są prawie dorośli i prawie wszystkiego mogą spróbować, więc trzeba być uważnym. Z drugiej strony w tym wieku pojawiają się różnorodne pasje, które mogą być zalążkiem późniejszych wyborów zawodowych. Warto o tym porozmawiać, żeby nastolatek czuł, że ma nasze wsparcie. Na pewno nie możemy się rozleniwiać, wychodzić z założenia, że jak nasze dziecko jest w stanie samo jeździć autobusem po mieście czy samo wrócić ze szkoły i zrobić sobie coś do jedzenia, to mamy święty spokój. Uważam, że dzieci do pełnoletniości wymagają naszej czujności. Bez niej łatwo przegapić moment, w którym nasze dziecko zaczyna eksperymentować z pomysłami na spędzanie wolnego czasu, a to może mieć fatalne konsekwencje. – Chyba każdy z nas popełnił z miłości jakieś błędy wychowawcze, ale można je naprawić. Zawsze Pani podkreśla, jakie to jest ważne, żeby obserwować własne dzieci. Punktem wyjścia do planowania czegokolwiek jest rozumienie naszego dziecka i świadomość jego indywidualnych potrzeb. Dzieci są bardzo różne i mają różne zainteresowania, zdolności, pragnienia. Synek Marii Rotkiel ma inne potrzeby niż dzieci naszych czytelniczek. Wiele dzieci uwielbia malować, mój Adaś tego nie znosi. Oboje mamy talent artystyczny na poziomie trzylatka. Trzeba dobierać zajęcia do zainteresowań dziecka. Przede wszystkim rozmawiać z nim. Już maluch w przedszkolu potrafi nam powiedzieć, że lubi tańczyć, ale malować nie. Albo odwrotnie. Podążajmy za swoim dzieckiem, wybierajmy mu zajęcia, które ono lubi, które je stymulują. Chociaż warto też podsuwać zajęcia, które są nowe i stanowią przeciwwagę do tego, co dziecko wcześniej robiło. Adaś kocha grać w piłkę, ale nauczył się też grać w szachy. Widzę różnicę w jego reakcjach. Po treningu piłkarskim – mimo że jest fizycznie zmęczony – potrafi być pobudzony, a kiedy odbieram go po szachach, jest w fajny sposób wyciszony i skoncentrowany, co dla Adasia jest na wagę złota. Poza tym dużo zależy od tego, czy nasze dziecko lubi spotykać się z rówieśnikami i jaki ma do nich dostęp. Są dzieci, które mieszkają w bloku, gdzie jest podwórko i wielu kolegów, więc potrzebują i chcą mieć więcej wolnego czasu, żeby móc go spędzać z kolegami. Jeśli nie ma wokół rówieśników, warto dziecku zapewnić zajęcia w grupie. Zabawa w grupie rówieśniczej jest warunkiem koniecznym do dobrego rozwoju dziecka. Jednym słowem powinniśmy rozmawiać i słuchać naszego dziecka, uwzględniać jego potrzeby i patrzeć na jego dobro. Chcesz wiedzieć więcej o wychowaniu dzieci? Sięgnij po najnowsze wydanie magazynu VIVA! Mama:
Wszystko, co trzeba wiedzieć o pielęgnacji w ciąży
Dzięki przestrzeganiu tych zasad, ty i twój maluch będziecie bezpieczni
Spodziewasz się dziecka? Gratulujemy! I podpowiadamy, jak dbać o skórę w ciąży, by uniknąć pojawienia się rozstępów oraz zapewnić skórze pełen komfort. Dzięki naszym wskazówkom nie będziesz miała wątpliwości, po jakie kosmetyki sięgać w ciągu najbliższych dziewięciu miesięcy. ZOBACZ TAKŻE: Jak najlepiej przygotować się do porodu? Bezpieczna pielęgnacja ciała w ciąży W ciąży zmienia się nie tylko twoje ciało, lecz także sposób, w jaki się odżywiasz, jak ćwiczysz, a nawet kosmetyki, jakich używasz. I nie chodzi tu tylko o olejki czy balsamy zapobiegające powstawaniu rozstępów, ale także o to, jakich produktów, które stosowałaś regularnie, nie możesz już używać dla dobra rosnącego pod twoim sercem malucha. Brzmi skomplikowanie? Już tłumaczymy, jak się w tym odnaleźć. Składniki zakazane w ciąży Ich lista nie jest długa, więc łatwo usuniesz je z łazienkowej półki. Najbardziej niebezpieczne są kosmetyki z retinolem, czyli witaminą A i jej pochodnymi. Choć jest to jeden z najlepszych składników przeciwtrądzikowych i przeciwstarzeniowych, musisz z nich zrezygnować, bo retinoidy mogą wywoływać wady rozwojowe u płodu. Dlatego nie powinnaś ich stosować także w momencie, gdy planujesz zajść w ciążę. Druga grupa to preparaty do paznokci z formaldehydem i toluenem – jest ich coraz mniej, ale nadal można je kupić, dlatego czytaj skład kosmetyku przed włożeniem go do koszyka. Powinnaś mieć także świadomość, że skóra w ciąży może być bardziej reaktywna, a AZS czy trądzik mogą się pogorszyć. W takiej sytuacji najlepiej udać się do dermatologa. Na co zwrócić uwagę w ciąży? Przede wszystkim zainwestuj w naturalne żele do mycia, kremy nawilżające, odżywcze oraz zapobiegające rozstępom. Stosuj je najlepiej dwa razy dziennie – nie tylko na brzuch, ale także na pośladki, uda i piersi. To właśnie te miejsca są bowiem najbardziej narażone na powstawanie nieestetycznych blizn. A im skóra będzie bardziej elastyczna, tym większa szansa, że po porodzie będzie wyglądać tak jak przed nim. Zwróć też uwagę na kosmetyki do biustu – serum i balsamy ujędrniające, a także kremy pielęgnujące obolałe brodawki. Te przydadzą się także w czasie karmienia maluszka. Gotowa na nowe wyzwania? Będzie pięknie!
Najpiękniejsze zabawki na Mikołajki i pod choinkę
Dla tych, którzy uwielbiają się kąpać. Dla kolekcjonerów. Dla mistrzów szachowych i dla wszystkich innych dzieci
Pierwsza gwiazdka. Wspólna kolacja. Rodzinny czas. A dla dzieci? Moment pełen emocji, gdy spod choinki wyciągają paczuszki z wymarzonymi prezentami. Piękne zabawki sprawią im naprawdę wielką radość. Jest tyle zabawek, które można podarować najmłodszym, że naprawdę trudno się na coś zdecydować. Znaleźliśmy takie, które według nas spodobają się nie tylko dzieciom, ale też dorosłym. W warzywniaku Bo czyż nie są urocze gryzaki w kształcie warzyw? Dzięki nim od najmłodszych lat przyzwyczaicie dziecko do jedzenia warzyw i owoców? Gryzaki marki OLI & CAROL są naprawdę urocze. Znajdziemy tu maliny, rzodkiewki, a nawet jarmuż. Wszystkie wykonane są z naturalnego kauczuku i ręcznie malowane naturalnymi pigmentami z roślin (Hlonda6, cena: od 69 do 89 zł). Na zimowe wieczory i nie tylko A co powiecie na piękne kubistyczne szachy w pastelowych kolorach? Na tej samej drewnianej planszy z szufladką na pionki można też rozegrać prawdziwą bitwę w warcaby. Marka Sunnylife wie jak zachęcić do umysłowej rozrywki (Hlonda6, cena 439 zł). Figurki do kochania i kolekcjonowania Mamy też coś dla kolekcjonerek, które już są za duże na zabawę lalkami, ale nie chcą się przyznać, że w gruncie rzeczy mogłyby znaleźć pod choinką jakąś lalkę (Tinyly, Janod, cena ok. 55 zł). Urocze myszki od duńskiej marki Maileg zadomowią się w sercach najmłodszych (i tych starszych też) na zawsze. I te, które śpią w pudełkach od zapałek i te, które mają supermoce (Hlonda6, cena od 79 zł). Kolorowa kąpiel Dla fanów długich kąpieli również znajdzie się coś, co sprawi, że pluskanie w wannie stanie się prawdziwą przygodą. Małe morskie stworzenia zjeżdżają radośnie do wody. Włóż kolorowe rybki do wanny, wyłów je podbierakiem i zbierz do miski. Zabawka zawiera figurki PLAYMOBIL 1.2.3 – rybkę, ośmiornicę i małego rekina, zjeżdżalnię, miseczkę do łapania i podbierak. PLAYMOBIL 1.2.3 AQUA, cena: 79,99 zł. Wesoły domek Ten zestaw podbije serca najmłodszych (od 1. roku życia do 5 lat). Wesoły Domek Małego Odkrywcy z serii Little People od marki Fisher-Price z dwiema figurkami małych przyjaciół wprowadzi dziecko w świat literek, liczenia i kolorów i zachęci do tworzenia własnych opowieści. Cena: ok. 270 zł. Przytulne święta Czy można przytulić jemiołę, pierniczka albo piernikowy domek? Dzięki marce JELLYCAT można. Takie bowiem przytulanki wypuściła na Boże Narodzenie. Nic tylko kupować i przytulać przed snem. Cena: od 80 do 160 zł. Dźwięki świąt Pozytywka marki Wooderful life przeniesie cię w świat pięknych świątecznych chwil i wspomnień. Przy dźwiękach klasycznego świątecznego utworu znajdziecie się w świecie magii. Obracające się w różne strony elementy hipnotyzują i zachwycają dorosłych i dzieci (Hlonda6, cena: 344 zł). Dla starszych dziewczynek mamy szkatułkę z pozytywką, w której będzie mogła schować swoje najcenniejsze skarby. Marka Djeco słynie z uroczych zabawek dla dzieci. Małe dziewczynki, ale też te starsze zakochają się w drewnianej szkatułce z ptaszkiem i lusterkiem. Po otwarciu wieczka pozytywka wygrywa melodię „Santa Lucia”. W szufladce można przechowywać ukochaną biżuterię. Może być ozdobą dziecięcego pokoju i młodzieżowej toaletki. Empik.com, cena: 136,90 zł.
Karol Strasburger o świadomym ojcostwie, którego doświadczył „z niezłym opóźnieniem”…
Przyjście na świat Laury wywróciło jego życie do góry nogami!
Przyjście na świat Laury wywróciło jego życie do góry nogami. Dało ogrom szczęścia, ale też nieprzespane noce i notoryczne zmęczenie. Karol Strasburger opowiada o świadomym i odpowiedzialnym ojcostwie, którego doświadczył „z niezłym opóźnieniem”, i związku z Małgorzatą Weremczuk. ZOBACZ TAKŻE: Bartek Królik o wychowaniu córki z zespołem Downa: „Wszystko wymaga więcej cierpliwości i czasu, ale dzięki temu żyje się tu i teraz” Spróbujmy nazwać etapy bycia ojcem. To zależy od sytuacji. Są ojcowie, którzy nie tęsknią specjalnie za dziećmi, czyli tak zwani ojcowie przypadkowi. I są tacy jak ja, którzy oczekują na zostanie ojcem, starają się mimo przeszkód stworzyć rodzinę pokoleniową, ale przeżywają też etap niepewności i kompletnej niewiedzy na temat tego, jakim rodzicem mogą się okazać. Tym bardziej w mojej sytuacji, w której doświadczeniem ojcostwa los obdarował mnie z niezłym opóźnieniem. Dopóki człowiek sam tego nie sprawdzi, to nic o tym nie wie. Trzeba doświadczyć na własnej skórze, czy ma się odporność, cierpliwość, czy wytrzyma się różnego rodzaju napięcia, lęki, nieprzespane noce. I wiek nie ma tu znaczenia, o ile mamy w sobie mądrość i odpowiedzialność za rodzinę, to jest wyzbywamy się egoistycznych potrzeb na rzecz nowego życia. Niektórzy tatusiowie uciekają z domu przed obowiązkami, zostawiając często matki swoich dzieci same z ich emocjami, zmęczeniem, które w zdrowej relacji należy według mnie zawsze dzielić na dwoje. A Ty? A ja się przekonałem, że te obowiązki sprawiają mi przyjemność. Mam ogromne wsparcie w mojej żonie, która w niesamowicie piękny, dojrzały i delikatny sposób wprowadziła mnie w ten totalnie obcy, acz upragniony świat tacierzyński. I moim zdaniem pierwszy test z ojcostwa zdałem pomyślnie. A te wszystkie uciążliwości wspominam jako coś niezwykłego, fajnego i chcianego. Chociaż przyznam, że etapy skoków rozwojowych, zdarzające się bunty, rozmaite przeżycia emocjonalne dziecka, choroby i to nieustające wstawanie o trzeciej, piątej rano nie było i nie jest zbyt łatwe. Naprawdę wstawałeś do Laury w nocy? No pewnie. Zawsze wstajemy oboje z Małgosią, bo śpimy jeszcze wszyscy razem, w tym samym pokoju. Razem się więc budzimy, jesteśmy dla niej cały czas. Kto z nas pierwszy usłyszy, ten ma wartę (śmiech). Dawniej przewijaliśmy na zmianę, usypialiśmy ją. Wczoraj na przykład Laura obudziła nas o piątej rano, bo była głodna: „Tata, ja chcę zjeść pierożki”. Skąd mam wziąć pierożki o tej porze? Nauczyliśmy się na szczęście przewidywać już takie sytuacje. Jak to mówi moja żona, zawsze trzeba być o krok przed nią. A tata biegnie od razu do kuchni. Tata biegnie, chociaż mama częściej, bo ja o tej porze jestem na tyle nieprzytomny, że boję się spaść ze schodów – śpimy na piętrze. Ten etap nocnych pobudek trwa już trzy lata, chociaż dziecko już nie budzi się tak często. Teraz na przykład bardzo dużo spala energii w przedszkolu, przez co, totalnie wykończona, pada często już w aucie w drodze do domu, po podwieczorku w przedszkolu, ale nie je kolacji. Te wieczorne drzemki nie zawsze da się nam powstrzymać, przez co budzi się głodna albo zupełnie nad ranem gotowa do zabawy (śmiech). My jednak cieszymy się, że ten rytm dnia udaje nam się w miarę wypracować i w większości sytuacji możemy wieczorem pobyć we dwoje, a potem po cichutku przy niej położymy się, patrząc dumnie na nią jak w obrazek. Czytasz jej przed snem? Nie. Próbuję, ale z jej energią jest to trudne. Książki są dla nas bardzo ważne i staramy się oboje, aby z nimi obcowała od najmłodszych lat. Czasami nawet chciałbym jej poczytać, ale na razie książeczki są dla niej bardziej obrazkowe. Mówi: „Tato, poczytaj mi o Kubusiu Puchatku”. Ale gdy zaczynam, za kilka stron szybko się nudzi. Podobno i taki etap mają dzieci. Czytaj także: Karol Strasburger o codzienności z trzyletnią córką: „Dodaje mi energii. Muszę zatańczyć na jej weselu” Pamiętasz, jak pierwszy raz zobaczyłeś swoją córeczkę? Oczywiście, zaraz po urodzeniu. Położna mi ją podała, a ja przytuliłem Laurę, żeby poczuła moje ciepło. A gdy mi powiedziano, że jest zdrowa, uspokoiłem się i nawet łzy, które miałem pod powiekami, gdzieś zniknęły. To naprawdę niezwykłe przeżycie, kiedy zobaczyłem dziecko, które dotąd oglądałem tylko na zdjęciach USG. Jest coś, co Cię w Tobie zaskoczyło? Zaskoczyło mnie, że mam odporność na to wszystko, co niesie ojcostwo, i że daje mi to radość. Nigdy wcześniej nie pragnąłem dziecka, skupiałam się na innych celach. Byłem skoncentrowany na szukaniu partnerki życiowej, a myśl o dziecku wydawała się wówczas abstrakcją. Ale z czasem dojrzałem do ojcostwa. Chcieliśmy z Małgosią tego dziecka i je mamy. Jesteśmy przykładem tego, że dążenie do szczęścia i osiągania marzeń ma sens i nigdy nie jest na to za późno. Moim zdaniem dziecko powinno być poczęte z miłości i z miłością oczekiwane, a nie traktowane jak życiowa przeszkoda. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że posiadanie dziecka to nie spacerek do parku z wózeczkiem, tylko ktoś na całe życie, kogo się kocha i kto staje się dla nas najważniejszy na świecie. Dlatego cieszę się, że spotkałem partnerkę, z którą chciałem mieć dziecko, bo teraz mam już wszystko w życiu ułożone i nie muszę zabiegać o karierę w pierwszej kolejności. Moja rodzina, nasza wspólna droga ku radości życia stała się moim nadrzędnym priorytetem. Długo czekałeś na ojcostwo. Oczekiwałem sytuacji, która pozwoli mi być ojcem w sposób świadomy i odpowiedzialny. Naprawdę mnie nie obchodzi, że wielu ludzi dziwi się tej decyzji w tym momencie mojego życia. To ja się dziwię, że ludzie płodzą dzieci, mając zbyt mało lat, doświadczenia, możliwości materialnych, a potem cierpią, nie są w stanie stworzyć godnych warunków wychowawczych, podrzucają je do okna życia. Albo, co gorsza, do domów opieki. I potem szuka, biedne, akceptacji, pomocy i zrozumienia w świecie, który często nie bywa łaskawy, niestety. Kiedy to mówię, mam w sercu potworny ból na myśl o tych niewinnych niczemu dzieciaczkach. I nie masz lęków, że nie zdążysz córki wychować? Nie mam. Mogę sobie tylko wyobrażać, że byłoby lepiej, gdybym był młodszy i miał dla Laury więcej czasu, by zdążyć ją doprowadzić do wszystkich zdarzeń w dorosłości. Ale czy to znaczyło, że miałem w ogóle zrezygnować z ojcostwa? Rok temu uczestniczyłem w programie wyjazdowym „Lepiej późno niż wcale”. Ten program pasował idealnie do mojej sytuacji. Cieszę się więc z tego, co mam, i jest we mnie nadzieja, że uda mi się moją córkę wychować do w miarę dojrzałego wieku, w którym zapamięta swojego tatę jako kogoś, kto był przy niej, kochał bezgranicznie i przekazał jej dużo wartości. Dbasz o kondycję fizyczną. Swoją formą zadziwiasz nawet 30-latków. Wszystko robię, aby mieć dobre zdrowie. Nie palę, nie piję w zasadzie, nie zażywam narkotyków i nie myślę katastroficznie. A poza tym wnikanie w takie osobiste szczegóły jest dla mnie krępujące. Posiadanie dziecka nie służy temu, żeby się publicznie nim chwalić. Chcę je wychować bez przesadnego reklamowania późnego ojcostwa. Taka jest po prostu moja historia z happy endem. Mogę powiedzieć tylko, że córka to ktoś bardzo mi bliski na całą resztę mojego życia i w żadnych słowach nie umiałbym opisać nawet, jak wielką i wyjątkową miłością ją darzę. Jaka jest ta Wasza córeczka? Śliczna i kochana, choć chyba każdy tak mówi o swoim potomku. Mamy energiczne, radosne, kreatywne, zabawne i po prostu fajne dziecko. Ma niezwykłą urodę. Zaskakuje nas słowami, tekstami, sposobem wymyślania rozmaitych zajęć. Jest ewidentnie szczęśliwa, a to nasz ogromny sukces. Czytaj także: Karol Strasburger: „Nikt nie będzie nam wciskał czy kombinował, że to moja żona »chwyciła« mnie na dziecko” Gdy Laura widzi Cię w telewizji, rozpoznaje, że to Ty? Na pewno. Od niemowlęcego wieku rozpoznaje mój głos, a teraz, poza żywą reakcją, wiem też, że już doskonale rozumie, na czym polega moja praca. Spędzasz z nią dużo czasu? Tyle, ile mogę. Kiedy jestem już tylko do jej dyspozycji i Małgosia zajmuje się pracą bądź ma chwilę tylko dla siebie, wchodzę w dziecięce buty i zaczynam swoje szaleństwa. Lubię ten stan, kiedy „tata wchodzi do akcji”. Noszę ją, bawimy się w sztuki cyrkowe, układamy wieże z klocków, puzzle, malujemy. Często jesteśmy w ogrodzie, razem bawimy się, jednocześnie grabiąc liście czy wykonując różne inne prace. Robię czasem nawet jedzenie. Jestem dla niej wówczas w pełni. Dziecka się trzeba nauczyć. Dużo też do niej mówię, ale bez zdrobnień. Normalnym, dorosłym językiem. Dbamy o wymowę. I wspaniale jest popatrzeć na świat przez pryzmat własnego dziecka, widzieć, jak ono się zmienia, dojrzewa, jak siedzi przy stole, posługując się widelcem i nożem. Uczymy ją tego bardzo precyzyjnie, wymagamy wręcz, że ma jeść jak osoba dorosła. I muszę tu przyznać, że w restauracjach moja córka je ładniej niż inne dzieci. A czasem ładniej niż dorośli (śmiech). Jesteś wdzięczny losowi, że możesz doświadczyć tych uczuć? Tak, tylko że los jest losem. Ale żeby wygrać, trzeba go wykupić albo podać mu rękę. To nie tak, że coś się działo poza mną, bez mojego zaangażowania. Wiem, że bardzo staraliście się z Małgosią o dziecko. Mówię tu o wszystkim razem. To nie tylko, że chcieliśmy mieć dziecko, chcieliśmy też prowadzić takie życie jak teraz, a dziecko jest tego konsekwencją. Na profilu Małgosi na FB pojawił się bardzo ważny wpis w odniesieniu do słów jednego z polityków na temat zakładania rodziny przez kobiety po 25. roku życia. Nie będę tu tego rozwijał, bo oboje odnieśliśmy się do tego we własnych social mediach obszerniej. Ale w innym aspekcie, niezależnym od tej kwestii, w której często ludzie nie mogą z różnych powodów mieć dzieci, jest też tak, że nieraz zwyczajnie boją się zakładać rodzinę, podjąć decyzję o małżeństwie i wspólnym życiu, bo obawiają się, czy będą w stanie się utrzymać, dotrzymać obietnic… boją się odpowiedzialności. Szczególnie dotyczy to mężczyzn. Ja odwrotnie, ja tego bardzo chciałem. No i się udało. A teraz konsekwentnie zmierzamy z żoną do tego, żeby utrzymać tę atmosferę. Żeby było to fajne, miłe, pełne miłości i dążenia do kolejnych wspólnych marzeń życie. No i żebyś był w dobrym zdrowiu i kondycji. No właśnie. Jak pukam do drzwi, wracając z targu, to słyszę z korytarza, jak moja córeczka woła: „Tata, kocham cię, kocham ja bardziej!”. Nie ma nic piękniejszego. Można zapomnieć wtedy o tych nieprzespanych nocach, o płaczu, o strachu przed nieznanym, bo te wszystkie uciążliwości nie są warte tego, co przeżywa się, będąc ojcem. A jednocześnie zachowałeś swój dawny tryb życia: pracę, tenis, narty, otwarty dom. Tak, robię to też dla Małgosi, która jest tak fajną żoną, że rozumie, czym jest potrzeba odnajdywania w związku także własnej przestrzeni, i nie zabrania mi chodzić na tenisa, spotykać się w męskim gronie czy pojechać na narty. Chyba nie ma nic gorszego od tego, jak odbieranie ludziom ich zainteresowań i pasji, które pomagają utrzymać kondycję psychiczną i fizyczną, a także czuć się szczęśliwym. Ja od Małgosi nie słyszę: „O, znowu idziesz na tenisa? Wychodzisz z kolegami?”. Ważne tylko, żeby nie robić tego egoistycznie. Jeżeli więc umawiam się sam, to zawsze pytam, czy jestem dziś potrzebny. Albo dodaję, że mogę potem pojechać po Laurę do przedszkola czy przejąć inne obowiązki, aby ona mogła odetchnąć i skupić się na swoich potrzebach. Myślę o tym, że mając dziecko, trzeba się wyzbyć egoizmu. No tak, Małgosia niedawno wyjechała na parę dni, bo czuła się zmęczona, a Ty zostałeś z Laurą. I traktowałem to jako coś naturalnego. Każdy potrzebuje trochę oddechu. Nie rozumiem więc ludzi, którzy zabraniają partnerowi wszystkiego, nawet kontaktów towarzyskich. To zabija związki i gasi płomień w każdej relacji. „Najgorsze” macie już za sobą. Myślę, że nie. Niektórzy twierdzą, że najgorsze jeszcze przed nami. Gdy dzieciom się coś miesza w głowie, wpadają w świat dziwnych autorytetów towarzyskich, używek, a rodzice nie wiedzą, skąd się to u nich wzięło. Ja jednak twierdzę, że damy sobie radę, wychowamy fajnie nasze dziecko, na mądrego człowieka, które bez naszej asekuracji będzie potrafiło być asertywne i odróżnić dobro od zła. Dziecko wychowane w ciepłym, serdecznym domu nie popada potem w narkomanię. A jednak czasem się to gdzieś spod kontroli wymyka. Rolą rodziców więc jest tworzyć taki dom, by dziecko chciało naśladować rodziców i, słuchając ich rozmów, obcując w ich przestrzeni, myślało podobnie. Przede wszystkim rodzice muszą mieć do siebie szacunek i rozumieć, jaka jest moja rola, co mi wolno, a czego nie. W naszym domu nie istnieje to okropne powiedzenie, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Mają bardzo ważny, nadrzędny głos w sprawie wyrażania swoich emocji i potrzeb. A czego Ci nie wolno? Robić różnych rzeczy, które dają dziecku zły przykład. Nie wolno dopuszczać do tego, żeby się denerwować w sposób niewłaściwy, wzbudzać złą atmosferę, zakłócać jej beztroskie dzieciństwo. Swoje problemy należy schować do kieszeni i załatwiać sprawy dorosłych poza świadomością dziecka. Czytaj także: Od współpracy zawodowej do miłości. Tak kochają się Małgorzata i Karol Strasburgerowie A Wasza córka słyszy, jak mówisz do Małgosi „Mordko”, i wyczuwa Waszą czułość. Ona to wie. Przejęła też to, jak Mordka mówi do mnie, ale tego nie zdradzę teraz. Wie już, że czułość, miłość to podstawa. Przytulanki i wygłupy są u nas na porządku dziennym i czasem myślę, że jakby to ktoś z boku nagrał… I zgodność między dwojgiem ludzi, których zadaniem jest wychować nowego człowieka. Moi rodzice dość wcześnie się rozstali i mieli innych partnerów. Wiem więc, jaki to miało negatywny wpływ na mnie. Dlatego jesteś monogamistą? Nie wiem, czy dlatego, ale nie chciałbym, żeby moje dziecko doświadczyło rozstania rodziców. Zresztą pewne rzeczy wpajał mi ojciec, ale słyszałem też mądre uwagi od profesora Bardiniego, potem Gustawa Holoubka, którzy byli dla mnie autorytetami. Dzięki nim mam jasność wyborów. Dzisiaj Laura rozrzuciła zabawki, bo się zdenerwowała. Po pokoju fruwały układanki i klocki. Zdziwiło mnie, że się nie zirytowałem. Powiedziałem tylko: „Przykro mi, że tak to robisz, rozumiem, że coś cię zdenerwowało, kochana córeczko, ale możesz mi o tym opowiedzieć, nie musisz niszczyć zabawek. Proszę cię, posprzątaj, a ja ci pomogę, jeśli chcesz”. No i po buncie. Jeden do jednego dla mnie. Wszystko odbyło się bez krzyku czy pogróżek, bo miałeś świadomość, że Twoje dziecko nie zrobiło tego złośliwie i że też ma prawo się zdenerwować. No tak, chciała obejrzeć jakąś bajkę, a nie bawić się puzzlami. Jej świat trzeba zrozumieć. Nie znaczy to jednak, że dziecku wszystko wolno, trzeba tylko spokojnie mu wytłumaczyć, dlaczego czegoś robić nie powinno, i odwrócić uwagę dziecka w inną stronę. Być przy nim, dla niego. Małgosia jest od tego specjalistką, żeby z rozpaczy Laury uczynić chwilę radosną albo na czas zapobiec histerii czy lądowaniu przedmiotów w niewłaściwą stronę i miejsce. Bo dziecko za moment zapomni o misiu i będzie się bawić zupełnie czym innym. Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Zdjęcia OLGA MAJROWSKA Makijaż BEATA MILCZAREK Fryzury KAMIL PECKA Stylizacje JOLA CZAJA Produkcja PAULINA ALEKSIEJUK-LEWANDOWSKA Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Pałacowi Boglewice, ul. Boglewice 6, 05-604 Boglewice. Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Trendy na lato 2022 dla najmłodszych - oto hity z kolekcji Coccodrillo!
Jakie nowości przygotowali projektanci marki?
Rok szkolny dobiegł końca, zaczęły się wakacje. Czas więc na letnie przygody. Dzieciaki zamieniają codzienne ubrania na wzorzyste, letnie koszulki i stroje kąpielowe. Jakie stylowe inspiracje czekają na małych fashionistów w Coccodrillo? Niemowlęta, dziewczynki, chłopcy – każdy, niezależnie od wieku znajdzie w nowych, letnich kolekcjach Coccodrillo coś dla siebie. Zapraszamy na szybki przegląd najważniejszych trendów na nadchodzące miesiące. Projektanci marki doskonale wiedzą, jak sprostać wymaganiom stawianym przez młodych Klientów i dbają nie tylko o modny i estetyczny wymiar ubrań, ale także ten praktyczny – jakość, wytrzymałość i zastosowanie tkanin idealnych dla delikatnej skóry dzieci. Rajska plaża, barwne paski, a może dinozaury? W dziewczęcych nowościach na lato dominuje kolor różowy zarówno pastelowy — połączony z miętą i czernią — jak i intensywny — zestawiony ze słonecznym żółtym oraz wyrazistym fioletem. Wśród propozycji pojawia się trend “wirtualnej fali” oraz barwne motywy przedstawiające emotikony, owoce, palmy i dinozaury. W nowej kolekcji znajdziemy również efektowne metalizowane aplikacje, pozytywne slogany farbowanie tie-dye czy wstawki z siatki. Letnie ubrania często kojarzą nam się z wakacyjnymi paskami, tych również nie zabraknie w kolekcji dla dziewczynek, lecz nie będą one minimalistyczne i stonowane, a wystąpią w ciepłych, wakacyjnych kolorach. Festiwal muzyczny i surfing na rajskich plażach W nowej kolekcji dla najmłodszych chłopców dominują energetyczne kolory łączące w sobie chłodne odcienie turkusu i granatu, przełamane pomarańczową i limonkową barwą. Wśród propozycji pojawiają się pozytywne slogany, ciekawe printy czy barwne nadruki inspirowane letnimi festiwalami muzycznymi. Przedszkolaki oraz starsi chłopcy odnajdą się w kolekcji inspirowanej surfingiem. Dominują w niej aplikacje palm, fal i desek surfingowych w chłodnej kolorystyce, skupionej na turkusowych odcieniach połączonych z ożywiającą limonką oraz akcentami zabrudzonego różu. Kolorowy trend tie-dye króluje w letniej kolekcji Wśród propozycji Coccodrillo na nadchodzące miesiące da się zauważyć jeden dominujący trend, a mianowicie nierówne farbowanie tie-dye nawiązujące klimatem do nostalgii lat 70. Tie dye to technika malowania materiałów w nieregularne i kolorowe kleksy, a wielobarwne ubrania z tym motywem z pewnością wprowadzą do garderoby naszych pociech uśmiech i nawet w chłodniejsze, deszczowe letnie dni będą kojarzyły się klimatem niezapomnianych wakacji. Ten trend sprawdzi się zarówno dla małych miłośników stonowanych barw i romantyczek, jak i dzieci z dynamiczną osobowością, które uwielbiają wyróżniać się w tłumie. Wszystkie omawiane kolekcje pojawiają się sukcesywnie w sklepach stacjonarnych oraz na pl.coccodrillo.eu – warto tam regularnie zaglądać w poszukiwaniu nowości i promocji!
Kasia Zielińska, Karolina Szostak i Maffashion o tym, czego nauczyły się o stylu od swoich mam!
Zapytaliśmy gwiazdy o ich modowe inspiracje
W Dzień Matki celebrujemy siłę i wytrwałość wszystkich kobiet, które były, są lub będą mamami. Mama to osoba absolutnie wyjątkowa. To ona jest z nami od początku naszych dni, uczy, wychowuje, inspiruje, wspiera, kocha. To również mama jest zwykle pierwszą modową ikoną, która uczy nas stylu, zabiera na zakupy czy po prostu pozwala podkradać ubrania ze swojej garderoby. Dotyczy to nas wszystkich, także gwiazd i kobiet, które uważane są za ikony mody. ZOBACZ TAKŻE: Najlepsze prezenty na Dzień Matki 2022? Kosmetyki i akcesoria urodowe. Bo każdy zasługuje na chwilę tyko dla siebie... Czego polskie gwiazdy nauczyły się o modzie od swoich mam? Chcąc uczcić ten wyjątkowy dzień, zapytaliśmy stylowe gwiazdy o ich ukochane mamy. Katarzyna Zielińska, Karolina Szostak oraz Julia Kuczyńska, czyli Maffashion, opowiedziały nam o tym, czego nauczyły się o stylu od swoich mam! Katarzyna Zielińska o swojej mamie: "Moja mama zawsze była i jest dla mnie inspiracją. To kobieta w trzystu procentach - kocha perfumy, proste i piękne kroje. Gdy patrzę na jej zdjęcia z młodości, dostrzegam, jak bardzo podobne jesteśmy do siebie, jeśli chodzi o styl, jaki mama miała w młodości. Jestem również podobna do niej z wyglądu. Mimo że mentalnie jesteśmy bardzo różnymi osobami, to fizycznie mamy ze sobą wiele cech wspólnych. Gdy byłam małą dziewczynką mama miała przeróżne wykroje i gazety przywiezione ze Szwecji, bo tam mieszkała w młodości. Pamiętam godziny spędzone u naszej pani krawcowej, gdzie powstawały dla mnie piękne stroje, sukienki. Jak sięgam pamięcią uważam, że rzeczywiście, jak na tamte czasy, miałam bardzo piękne ubrania, niczym z katalogu. Zapadła mi w pamięć długa aksamitna sukienka koloru granatowego z pięknym żabotem, którą nosiłam mając 5 lat. Nie do końca było to wygodne, ale wyglądałam w tym świetnie. Mama zawsze dbała o szczegóły i robi to do dziś. Gdy pakuje prezenty, dopracowuje każdy szczegół, tworzy całą oprawę. Ja też jestem taka - dbam o detale, nawet gdy przygotowuje święta, opracowuje każdy szczegół na stole. Z pewnością odziedziczyłam to po mamie." View Burdaffi on the source website Maffashion o swojej mamie: „Pierwsze marynarki, jakie pojawiały się na moim blogu pożyczałam z szafy mojej mamy. Do tej pory mam w swojej garderobie jej marynarkę która dalej mi służy, a może mieć już około 30 lat. Jednak ciekawe jest to, że moja mama totalnie nie interesuje się tematyką modową czy urodową. Nie pamiętam, kiedy widziałam ją w makijażu. Mama ma jednak niesamowitą zdolność i umiejętność szycia. Zawsze przerabiała ubrania. Moja mama pracuje w przedszkolu i pamiętam, jak szyła śliczne stroje na bal przebierańców dla dzieci. Oczywiście dla mnie również tworzyła ubrania. Zawsze, gdy trzeba było coś poprawić lub zwęzić trafiało to w ręce mamy. Maszyna zawsze była włączona. Myślę, że modowe eksperymenty mam po niej. Chociaż aktualnie moda to coś zupełnie innego niż kiedyś. Dziś mama w ogóle nie jest na bieżąco z moimi stylizacjami. Interesuje ją przede wszystkim to, czy jestem szczęśliwa i zdrowa. Czasami oczywiście, gdy zobaczy moje zdjęcie z czerwonego dywanu skomentuje: „pięknie wyglądałaś, tak dorośle”, bo dla niej oczywiście zawsze będę dzieckiem”. View Burdaffi on the source website Karolina Szostak o swojej mamie: „Moja mama zawsze chodziła w butach na obcasie. Pamiętam ją w dzwonach i koturnach, a później w szpilkach. Jeśli więc chodzi o ubiór, nie była sportową mamą, a podstawę jej stylizacji stanowiły garnitury, koszule i marynarki. Ubierała się raczej blisko ciała, nie lubiła i do dziś nie lubi zbyt obszernych rzeczy. Taką ją pamiętam i taka jest też obecnie. Teraz koronawirus wymusił na wszystkich noszenie dresów i pozostanie w domu. Jednak to nie jest styl mojej mamy, ona raczej woli spodnie od garnituru czy sukienkę. Pamiętam, jak miałam okres buntu, kiedy nosiłam tylko dżinsy, ciężkie buty i ogromne bluzy oraz swetry. Ubierałam się wtedy mało elegancko i mama bardzo cierpiała z tego powodu. Z czasem jednak zaczęłam wybierać marynarki, spódnice, sukienki i buty na obcasie. Natomiast obecnie przeszłam na elegancje sportową. Dla przykładu dzisiaj mam na sobie spodnie dzianinowe, a do tego białą koszulę, marynarkę i sneakersy na nogach. To jest u mnie duża zmiana, w ostatnim czasie odkryłam, że w sportowych butach też można wyglądać stylowo. Mama na bieżąco śledzi moje stylizacje, czasem również komentuje i nie zawsze są to przychylne komentarze. Myślę, że jest obiektywna, a o gustach się przecież nie dyskutuje”. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website
Bartek Królik o wychowaniu córki z zespołem Downa: „Wszystko wymaga więcej cierpliwości i czasu, ale dzięki temu żyje się tu i teraz”
Odkąd urodziła się Gucia, jego młodsza córka z zespołem Downa, zaczął żyć zupełnie inaczej. Wcześniej był egoistą, teraz jest pełen poświęcenia. Rodzina i dzieci są dla niego najważniejsze. Tak Bartek Królik w rozmowie z Krystyną Pytlakowską mówił o ojcostwie. [Ostatnia aktualizacja: 19.03.2024 rok]. Przypominamy wywiad Bartka Królika, który ukazał się w magazynie „VIVA!Mama” w 2022 roku. Jesteś ojcem dwóch córeczek – siedmio- i pięcioletniej. Co to znaczy być tatą? To znaczy, że spoczywa na mnie odpowiedzialność w kształtowaniu młodego człowieka. Trzeba go wprowadzić w życie, dać mu możliwie najlepszy wzorzec, ale teraz przede wszystkim po prostu żyć i spędzać razem czas. To ważne, bo dzięki obecności i zabawie dzieci się po prostu dobrze rozwijają i wspólnie możemy cieszyć się życiem. Jest jednak różnica w byciu ojcem, który pracuje na etat i nie ma go po osiem–dziewięć godzin w domu, a w byciu ojcem, który jest artystą. Trudno mi odpowiedzieć, ponieważ ja jestem tylko artystą, a nie na przykład głównym księgowym. Ale chyba główna różnica polega na tym, że mam nienormowany czas pracy i wielokrotnie mogę sobie pozwolić na danie go więcej rodzinie. Chociaż i z tym bywa różnie. Wena twórcza potrafi przyjść niespodziewanie i odłączyć człowieka od rodziny na długi czas. Człowiek bywa w pewnym sensie nieobecny. To działa trochę jak forma uzależnienia, ale szczęśliwie w wyniku tego powstają fajne rzeczy. Poza tym artyści są jak wszyscy ludzie. Różnie wychowani i mający różne historie i różne priorytety. A na ile bycie ojcem zmieniło Twoje życie? Zwłaszcza że młodsza córka urodziła się z zespołem Downa? Rodzicielstwo zabiera wolny czas. Musiałem zrezygnować z siebie, z dotychczasowego stylu życia jako singla. Wraz z założeniem rodziny i zmianą perspektywy stałem się bardziej uważny, a mniej powierzchowny. Relacje i komunikacja wysunęły się na pierwszy plan. Rodzina to domowe studium psychologii i stałe „przeciąganie liny”. Wcześniej żyłem swoim życiem. Goniłem za przetrwaniem, za pieniędzmi, nie dbając o siebie i nie wgłębiając się w relacje. W chwili gdy pojawiła się w naszym życiu Gucia i wprowadziła nas w swój „baśniowy” świat, zmieniło się jeszcze więcej. Kiedy pojawiła się diagnoza, a u Was bardzo wcześnie, bo podczas badań prenatalnych, zawaliło się Wasze życie? Przez pewien czas musieliśmy przejść tak zwaną żałobę po stracie dziecka zdrowego i przygotować się na życie z człowiekiem, który ma zespół Downa. Nigdy wcześniej nie myśleliśmy, że spotka nas takie wyzwanie. A każdy boi się wejść w coś, czego nie zna. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że strach ma wielkie oczy. Ludzie z zespołem Downa przy sprzyjających warunkach wiodą naprawdę normalne życie i, co najważniejsze, wprowadzają do naszego życia brakujący element wdzięczności, wdzięku i miłości w najczystszej postaci. Oczywiście zdarzają się różne problemy natury zdrowotnej, nieraz przykre i bardzo trudne, ale całe nasze życie takie właśnie jest – trudne. Trudne są chyba myśli, jak to dziecko sobie poradzi, gdy nas już nie będzie. To chyba najtrudniejsza myśl, która towarzyszy wszystkim rodzicom mającym niepełnosprawne dzieci. Jednak problem zespołu Downa istnieje nie od dziś, a czasy pod wieloma względami zmieniają się na lepsze. Dzisiaj wiemy znacznie więcej niż kiedyś, dlatego jestem dobrej myśli. Czy przed urodzeniem się Guci dopuszczałeś myśl o aborcji? Niestety w moim odczuciu zawiodłem jako głowa rodziny, bo zamiast wesprzeć żonę, walczyłem ze sobą i swoimi myślami. W takich chwilach człowiek dowiaduje się na swój temat rzeczy, których by się nie spodziewał. Nauczyłem się, że słowa bywają niewiele warte. Ważniejsze są czyny. Karolina nie miała żadnych wątpliwości. I tak naprawdę ona trzymała nas w pionie. Od początku była nastawiona bojowo i zadaniowo. Nie wpadłeś w alkoholizm? Mówi się, że polscy artyści dużo piją, bo nie są szczęśliwi, zabiegając o swoją karierę. Ty jednak miałeś poważniejszy problem. Nie. Myślę, że to zależy od człowieka. Dla wielu ludzi alkohol jest sposobem radzenia sobie z problemami. A z każdym dniem tych problemów jest więcej. Nie inaczej jest w naszej branży. Trzy lata temu, wraz z pandemią i wprowadzeniem obostrzeń, świat artystów rozsypał się na kawałki. I ja do tej pory nie mogę się z tego wygrzebać. A teraz jeszcze dochodzi kwestia tragicznej wojny, która rzutuje na wszystkie dziedziny naszego życia. Nie może to jednak wpływać na relacje domowe. Ja akurat nigdy nie zaglądałem do kieliszka, żeby poradzić sobie z problemami. Należę do osób, które idą się rozładować poprzez sport, zmęczyć się i w ten sposób się zresetować. Musiałem sobie z tym poradzić i długo to we mnie trwało. Ale gdy Gucia pojawiła się na świecie, z czasem pozbawiła mnie strachu i wątpliwości. Jest urocza i śliczna. Totalnie. Ma bardzo dużo wdzięku. Natomiast ten cały zespół Downa to paradoks. Z jednej strony potrafi bardzo utrudniać życie, a z drugiej uwypukla wszystko, co my, rodzice, kochamy w naszych dzieciach. To są najsłodsze dzieci na świecie. Wdzięk, wdzięczność, serdeczność, szczerość. Ma problemy z mówieniem? Jeszcze tak, ale chodzimy na zajęcia logopedyczne do naszej ulubionej cioci Iwonki z Fundacji „Mówi się”, starając się aktywizować jej mowę. Mamy świadomość, że nie przeskoczymy pewnych rzeczy, ale staramy się, żeby sprawiały jej jak najmniej kłopotu. Gucia bardzo dobrze rokuje. Generalnie gdziekolwiek się pojawi, zdobywa ludzkie serca. Jest bardzo ruchliwa, towarzyska, ciekawska, ma własne poczucie humoru i jest bardzo uczuciowa. Kiedy wracam do domu lub przychodzę po nią do przedszkola, wita mnie z otwartymi rękami. Jej radości nie da się zmierzyć. Bardzo ją kochasz. Obydwie córki kocham tak samo, a najbardziej lubię fakt, że one też siebie bardzo kochają. Kiedyś zastanawiałem się, czy Kalinka zaakceptuje odmienność siostry. Dzisiaj wiem, że tabu przestaje istnieć w momencie poznania. Dzieci nie mają uprzedzeń, bo działają intuicyjnie i bez ograniczeń. Traktują rzeczywistość oraz ludzi spontanicznie i naturalnie. Jak ludzie reagują na dziecko z zespołem Downa? Nie zdarzyło nam się nic przykrego. Zawsze spotykamy się z ludzką serdecznością. Sporadyczne spojrzenia i szepty traktuję bardziej jako ciekawość. Myślę, że trzeba naprawdę nie mieć wrażliwości, by nie zauważyć światła takiej gwiazdy jak ona ;). ZOBACZ TAKŻE: Roma Gąsiorowska i Michał Żurawski nie uratowali swojej miłości. „Nasza historia skończyła się wiele lat temu” Co robią Twoje córki, gdy śpiewasz w domu? Duży pokój w naszym domu to jednocześnie scena i rewia mody. Obydwie się przebierają, jedna naśladuje drugą. Na pamięć znają wszystkie teledyski i choreografie z YouTube’a. Rosną dwie artystki. Tak, mamy gotowe dwie gwiazdy. Tymczasem dzisiaj Jagódka jedzie na specjalny campus dedykowany „zespolakom”, gdzie będzie rozwijać swoje umiejętności. Gucia rozumie, co się do niej mówi? Rozumie wszystko, natomiast ma problemy z mową i werbalizowaniem niektórych potrzeb. Bywa chaotyczna i czasami trudno się domyśleć, czego potrzebuje. Często nie umie tego wyartykułować i to chyba w relacji z nią jest w tej chwili największą przeszkodą. Poza tym jest całkowicie zdrowa, nic jej nie dolega. Problemy z mową wypływają ze specyfiki zespołu Downa i mają związek z genetyką. W praktyce te dzieci mają problemy z wymawianiem pewnych głosek i na przykład o wiele szybciej uczą się mówić po angielsku, ponieważ dla nich jest on łatwiejszy. Jagódka liczy lepiej po angielsku niż po polsku. No i obie córki mają po Tobie talent. Na moje ucho Jagoda o wiele bardziej interesuje się muzyką niż Kalinka, której pasja idzie w kierunku aktorsko-teatralnym, ale wszystko się może zmienić. Teraz pandemia podobno się już kończy. Będziesz miał więcej pracy. Mam nadzieję, chociaż sytuacja na rynku jest bardzo trudna. Tylko duże firmy, duże nazwiska funkcjonują bez większych zmian, a ja nadal jestem debiutantem po czterdziestce, któremu pandemia zabrała wszystko, na co pracował kilka ostatnich lat. Mógłbyś zmienić zawód? Mógłbym, ale musiałbym zaczynać całkowicie od zera, a to trudna perspektywa dla kogoś, kto musi utrzymać dom. Może zrobisz coś swojego? Właśnie pracuję nad drugim albumem, choć 40-latkowi z historią nie jest łatwo. Młode pokolenie skupia na sobie uwagę wszystkich. Stacje radiowe wspierają artystów wybiórczo i według określonych kryteriów, a bez wsparcia mediów mniej znany artysta ginie w czeluściach internetu. Pocieszam się, że jako wykonawca nie jestem koniunkturalny, robię, co chcę, i jestem po prostu inny. Powiedz mi uczciwie, na czym tak naprawdę polega problem z wychowywaniem dziecka z zespołem Downa? Jeżeli dziecku, które ma zespół Downa, nie towarzyszą choroby współistniejące, to żyje się normalnie. Główne przeszkody związane są z komunikacją i pamięcią. Wszystko wymaga więcej cierpliwości i czasu, co bywa frustrujące i męczące, ale dzięki temu żyje się bardziej tu i teraz. Też miałeś kłopoty zdrowotne. Tak. W dużym skrócie jestem po dwóch udarach, które zostały źle zdiagnozowane. Całkiem niedawno jedna sympatyczna pani doktor z Łomianek przejrzała po latach moją grubą teczkę z badaniami i postawiła trafną diagnozę, dzięki czemu mam nareszcie te sprawy pod kontrolą. Boisz się o swoje zdrowie? Nie. Dbam o siebie. Wiem, co mi dolega, więc regularnie ćwiczę, zachowuję dietę i cieszę się życiem. Kiedyś wydawało mi się, że jestem niezniszczalny. Ale teraz wiem, że muszę jak najdłużej żyć, bo mam dla kogo. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zabrała głos po raz pierwszy od ogłoszenia rozwodu. Wpis Magdy Mołek poruszył internautów
Maja Hyży o macierzyństwie: „Nie mając dzieci, żyłabym w pustce. Może popadłabym w depresję”
Tylko w „VIVA!Mama” Maja Hyży opowiada o oczekiwaniu na swoje czwarte dziecko!
Jest mamą 10-letnich bliźniaków i niespełna dwuletniej Tosi. Za chwilę na świat przyjdzie jej druga córeczka. I wcale nie mówi pas! Maja Hyży marzy o gromadce dzieci i karierze na własnych warunkach. I choć nie zawsze było łatwo, ona się nie poddała. Żyje po swojemu. Jaki jest sekret jej spełnienia zdradza w rozmowie z Krystyną Pytlakowską do magazynu „VIVA!Mama”. ZOBACZ TAKŻE: Partner Mai Hyży zadebiutował w telewizji i opowiedział o ich romantycznych początkach... Maja Hyży o macierzyństwie: „Nie mając dzieci, żyłabym w pustce. Może popadłabym w depresję” – Chyba bardzo lubisz być mamą? Bardzo, co widać na załączonym obrazku. Na początku lipca urodzi się moja druga córeczka. – A masz już starsze bliźniaki. Dlaczego 32-letnia artystka, wspinająca się po szczeblach kariery, chce być matką czworga dzieci? Bo ja się czuję wtedy po prostu szczęśliwa, spełniona. Gdybym sobie wyobraziła moje życie bez dzieci, nie wiem, jakby ono wyglądało. Może popadłabym w depresję. Chciałabym iść dalej drogą muzyczną, natomiast na pewno nie mając dzieci, żyłabym w pustce. A z dzieciakami, wiadomo, są lepsze i gorsze dni, ale nigdy nie jest nudno. – Gdy dowiedziałaś się, że urodzisz bliźnięta, od razu powiedziałaś o tym mamie? Oczywiście, mama była pierwszą osobą, która się o tym dowiedziała. Z płaczem pobiegłam od pani doktor do mamy do pracy: „Będą bliźniaki!”. A ona na to: „Coś tak czułam, że urodzisz bliźnięta”. Nie wiem, dlaczego miała takie przeczucie, ale ta wiadomość jej nie wystraszyła, cała rodzina przyjęła ją ze śmiechem, na wesoło. Poza tym wiele osób marzy dzisiaj o bliźniakach, bo za jednym zamachem rodzi się dwoje i potem mają już święty spokój. Ale ja nigdy tak do tego nie podchodziłam. Dla mnie macierzyństwo nie jest do odhaczenia, że mam już dwoje dzieci i z głowy. – Ile lat mają Twoi synowie? Dziesięć, są już dużymi chłopcami. – Cieszą się, że będą mieli kolejną siostrę? Bardzo się cieszą. Myślałam, że zależało im tylko na jednej. I zaskoczenie, gdy urodziła się Antosia, po jakimś czasie zadawali pytanie, czy będą mieli więcej rodzeństwa. Mówili, że chcą brata. Ale teraz, wiedząc, że będzie druga siostra, mówią: „To też fajnie”. – Pomagają Ci? Są bardzo opiekuńczy. Czasami ponarzekają, że Tośka bałagani, ale przecież ona w lipcu będzie miała dopiero dwa lata. Gdy wpada do pokoju, robi sajgon, a chłopcy narzekają, że muszą po niej sprzątać. Ale całym sercem są za nią: buziaczki, powitania, pożegnania, przytulania. Taka braterska miłość. To budujące. – Kiedy nagrasz płytę? Dotąd nagrywałam single, ale niedawno poznałam menedżera Marcina Wieczorka, który sprawił, że od nowa zaczęło mi się chcieć. Napełnia mnie pozytywną energią, wierzy we mnie i motywuje do działania. To ważne, żeby artysta miał przy sobie kogoś, kto go motywuje. Niebawem więc wyjdzie singiel, a zaraz potem drugi. Później powstanie z nich płyta. Nie zwalniamy tempa, planujemy koncerty telewizyjne. Cały czas coś się dzieje i to mi się podoba. – Masz świetny głos, możesz zaśpiewać wszystko. Mogę, ale nie chcę, bo w duszy mi gra muzyka soulowa, taka bardziej niszowa. Mówię sobie, że chcę śpiewać to, co mi moja dusza podpowiada. Wtedy będę się czuła spełniona. Myślę, że ludzie to czują, bo piszą do mnie, że jestem autentyczna. – Musisz żyć w zgodzie sama ze sobą. Dokładnie tak, wtedy jestem szczęśliwa. A teraz jestem w dwójnasób szczęśliwa. – Bo poznałaś takiego partnera, jak Konrad i będziecie mieli niebawem drugą córeczkę? Odpowiedni partner sprawia, że kobiecie chce się żyć. Ja, odkąd Konrad się pojawił, mogę góry przenosić. Mieszkaliśmy blisko siebie, widywaliśmy się jako sąsiedzi, ale musieliśmy wiele pokonać, wiele przeżyć, by móc stworzyć nasz związek. Konrad też jest po rozwodzie i ma córkę, więc każde z nas jest po przejściach. (…) Od początku mówiliśmy, że chcemy mieć dzieci i że jesteśmy na tyle dojrzali i doświadczeni, by je wychowywać. Nasza miłość jest przeogromna. Gdy poznałam Konrada, poczułam się jak nastolatka. Istne szaleństwo. Nie spodziewałam się, że mogę jeszcze zaznać takiego uczucia. Myślałam, że po trzydziestce będę spokojniejsza, bardziej dojrzała, podchodząca do życia z dystansem. A tu nagle poczułam się jak małolata bujająca w obłokach. Mówimy z Konradem, że to anioły za nas zadecydowały. Nie planowaliśmy tak szybko Antoniny. – To los wiedział, co robi? Tak, i nie żałujemy ani chwili, żadnej decyzji. Uważamy, że Tośka urodziła się w najlepszym momencie naszego życia, udowadniając, że Konrad i ja czekaliśmy na siebie. – A teraz następne dziecko. Planowaliście je? Nie planowaliśmy, ale straciłam jedną ciążę i bardzo to przeżywałam, więc najlepszym lekarstwem na moją rozpacz była ciąża następna. Mamy z Konradem poczucie, że tragedia nas już nigdy nie dopadnie, bo los mi wynagrodził to, co przeżyłam, moją stratę i żal. A najważniejsze w tym wszystkim jest, że oboje z Konradem się przekonaliśmy, jak potrafimy siebie wspierać i na sobie polegać. Nie będę rozgrzebywać ran, ale ze wszystkiego można wyciągnąć jakieś optymistyczne prawdy. We wszystkim więc staramy się szukać pozytywów. – Teraz, kiedy będziesz miała już czworo dzieci, jak sobie poradzisz z wyjazdami, koncertami? Przede wszystkim jestem dobrze zorganizowana, dzieci na moich wyjazdach nie tracą. Staram się zabierać je ze sobą i przy okazji zaoferować im jakieś atrakcje. Gdy są ze mną, mogę się realizować zawodowo i wspólnie się cieszymy z przebywania poza domem. Poza tym jeździ ze mną Konrad albo jego mama, więc zawsze mogę liczyć na ich pomoc. Pomaga mi też mój menedżer, opiekując się Tosią, gdy ja śpiewam na scenie. – Jak sobie wyobrażasz swoje dalsze życie? Jestem artystką i nią zostanę, chociaż nie mam takich potrzeb, by występować na wielkich scenach czy festiwalach. Wystarczy mi moje najbliższe grono fanów, którzy na sto procent przyjdą mnie posłuchać, kupią moją płytę i lubią moją muzykę. A jeśli chodzi o rodzinę, to na pewno będzie nas dużo. Marzy mi się dom z ogrodem, żeby dzieci mogły biegać na powietrzu i cieszyć się wolnością. I nad tym cały czas pracujemy. Cały wywiad z Mają Hyży znajdziesz w najnowszym numerze „VIVY!Mamy”. Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. W kioskach od 25 maja!
Klaudia Halejcio o macierzyństwie: „To najpiękniejsza i najtrudniejsza rola, w którą przyszło mi się wcielać”!
Kilka miesięcy temu po raz pierwszy została mamą! Nam zdradza, jak zmieniły ją narodziny córki.
Klaudia Halejcio kilka miesięcy temu po raz pierwszy została mamą! Aktorka i influencerka rzadko mówi o swojej rodzinie. Tylko nam opowiedziała o najważniejszej życiowej roli, macierzyństwie i miłości. Jak zmieniły ją narodziny córki? O czym marzy? ZOBACZ TAKŻE: Klaudia Halejcio wyprawiła chrzest córce. Takiego rozmachu jeszcze nie widzieliśmy! – Na taką rolę czekałam całe życie”, pisałaś ogłaszając, że spodziewasz się dziecka. I dziś uważam, że to najpiękniejsza i najtrudniejsza rola, w którą przyszło mi się wcielać. Każdy dzień to nowe wyzwanie. Najpiękniejsze jest doświadczanie tej ogromnej, bezwarunkowej miłości. Nigdy nie sądziłam, że można tak kochać. Byłam świadoma, że macierzyństwo to prawdziwa rewolucja, do której nie jesteśmy się w stanie w pełni przygotować. A i tak odczuwam presję bycia najlepszą mamą. I chyba to jest dla mnie najtrudniejsze. Dobrze wiem, że w odpowiednim momencie dziecko i tak wróci do nas z informacją zwrotną, gdzie jako rodzice popełniliśmy błąd. – Marzyłaś o tym, by zostać mamą. Nie mogłam się doczekać. Urodziłam Nel, mając 30 lat, i tym samym rozpoczęłam nowy rozdział w życiu. Zaczynam od nowa. Większość moich koleżanek już dawno zostało mamami. Opowiadały mi o swoich doświadczeniach, trudach, o tym, jak się zmieniły. Dopiero kiedy rodzi się dziecko, życie nabiera prawdziwego sensu. Pojawia się człowiek, którego dobro przekładasz ponad własne. – Patrzę na spełnioną i szczęśliwą kobietę… Bije od Ciebie niesamowita energia. Bo Nel to największe szczęście, jakie mnie spotkało. Nie miałam zbyt wielu związków w swoim życiu, ale wszystkie były długie i stabilne. Z żadną z tych osób nie chciałam stworzyć rodziny, chociaż każda z nich była dla mnie wspaniała i odpowiednia na tamtym etapie. – I nagle pojawił się w Twoim życiu Oskar. Wtedy wszystko się zmieniło. Już na początku naszej znajomości Oskar zapowiedział mi, że nim zdążę się obejrzeć, będziemy rodziną i zbudujemy swój dom. Moja mama od zawsze powtarzała, bym słuchała intuicji i miała rację. Przy Oskarze poczułam, że jestem gotowa na te zmiany. Gdyby ktoś mi powiedział dwa lata temu, że tak będzie wyglądało dziś moje życie, nie uwierzyłabym i pewnie bym go wyśmiała. Należę do osób, które działają pod dyktando kalendarza. Myślałam, że miłość też muszę sobie zaplanować (śmiech). – A tymczasem wszystko dzieje się nie po kolei i spontanicznie. Podjęliśmy z Oskarem decyzję, że chcemy być rodzicami, ale nie sądziliśmy, że wszystko tak szybko się potoczy. Zamierzaliśmy najpierw kupić piękną działkę, wykonaliśmy projekt domu, a tu nagle okazało się, że pojawi się Nel. Plany trzeba było zmienić. – Co cenisz najbardziej w swoim partnerze? Gdy bliscy na początku pytali mnie, jaki jest Oskar, odpowiadałam, że jest dobrym i wrażliwym człowiekiem. Ma otwartą głowę i w tak młodym wieku robi tyle rzeczy. Jest biznesmenem. Wydawało mi się, że trudno będzie znaleźć w moim środowisku osobę, która jest prawdziwa i szczera. Oskar to mężczyzna mojego życia. Jesteśmy do siebie podobni. Oczywiście nie zawsze jest między nami cukierkowo i kolorowo. Wciąż się docieramy. Najważniejsza jest kwestia tego, czy chcemy i potrafimy ze sobą rozmawiać. To świadczy o tym, jak bardzo zależy nam na drugiej osobie. Zmieniamy się przy sobie i jesteśmy w stanie wiele poświęcić dla naszej miłości. – Jakie emocje towarzyszyły Ci w momencie, w którym dowiedziałaś się, że urodzisz córeczkę? Od początku ciąży myślałam, że to będzie chłopiec. To mój partner wzbudził we mnie takie przeczucie, chociaż ja marzyłam o dziewczynce. Płeć dziecka poznałam podczas gender reveal party. Dopiero przekuwając balon z konfetti, dowiedzieliśmy się, że wkrótce dołączy do nas córeczka. To było dla mnie ogromne przeżycie. Byłam podekscytowana i zastanawiałam się, czy Nel będzie odzwierciedleniem mnie. – I jaka jest Nel? Na razie okazuje się, że jest podobna do Oskara pod względem wizualnym. Z kolei z charakteru bliżej jej do mnie. Pokazuje już, na co ją stać (śmiech). Jak na bobasa jest bardzo pozytywna. Myślałam, że wszystkie dzieci takie są, a okazuje się, że wcale tak nie jest. Może Nel nie śpi zbyt dobrze, a przy okazji my także, ale nie jest płaczliwa. Uśmiecha się cały czas. Jest bardzo pogodna i walczy o swoje! – Wspólnie z partnerem wybieraliście imię dla maleństwa? Mieliśmy kilka imion, które nam się podobały. Szukaliśmy ich znaczeń, mimo że nie jesteśmy przesądni i nie kierujemy się takimi kryteriami. Jednak Nel silnie na nas oddziaływała. Poza tym to imię zawsze kojarzyło mi się z dobrocią i książką „W pustyni i w puszczy”. – Często rodzice zastanawiają się, kim będzie ich dziecko, planują przyszłość swojej pociechy. Też temu ulegacie? Chciałabyś, żeby córka poszła w Twoje ślady? Na razie tak daleko nie wybiegamy w przyszłość. Nie zastanawiałam się, czy zostanie aktorką. Najbardziej zależy nam na tym, by dać jej wolny wybór. Będziemy ją wspierać w rozwoju, otaczać opieką. Nie zamierzamy jej ograniczać. Zarówno ja, jak i Oskar wiemy, że najważniejsze to czerpać satysfakcję ze swojej pracy. Teraz cieszymy się każdym dniem, który możemy z nią spędzić. To czas największego skoku rozwojowego. – Jesteś bardzo rodzinną osobą. Jakie wartości chcielibyście przekazać córce? Oboje z Oskarem jesteśmy. Mój rodzinny dom był ciepły i otwarty. Taki sam chciałabym stworzyć dla Nel. Sama wiele zawdzięczam rodzicom. To dzięki ich wsparciu i swojej pracy osiągnęłam to, kim jestem dziś. Patrzyłam, jak się poświęcają dla mnie i dla siostry. Nigdy nie wątpili we mnie i moje umiejętności. Przekazali mi zasady, którymi kieruję się w życiu. Nauczyli tolerancji, empatii, pracowitości i szacunku dla innych. Tego pragnę nauczyć Nel. Rodzina to najważniejsza wartość, miłość i oparcie. Chciałabym, by w przyszłości traktowała nasz dom jak swój azyl, do którego zawsze może wrócić. – Wydajesz się być spokojną, opanowaną mamą… Faktycznie tak jest? Większość moich przyjaciółek śmiało się, że będę histeryzującą i zestresowaną mamą. A jednak tak nie jest, chociaż moje życie i plan dnia wygląda zupełnie inaczej. Czasami za tym nie nadążam, niektóre rzeczy przychodzą mi z wielką trudnością. Daję sobie prawo do tego, by popełniać błędy. Wszystkiego się uczę. I mówię o sobie: „matka wariatka”. Nel miała miesiąc, kiedy wyjechałyśmy na pierwsze wakacje. Przyleciały do nas córki mojej siostry. Zapakowałam dziewczyny do samochodu i pojechałyśmy nad morze. Byłam sama z trójką dzieci! Lubię wyzwania i czasem robię szalone rzeczy. – Obawiałaś się porodu? Przez całą ciążę byłam bardzo spokojna. Wyprawkę udało mi się skompletować w ostatniej chwili. Na szczęście mam wokół siebie potężną grupę wsparcia. Moje obserwatorki na Instagramie również doradzały mi, czego unikać, a co warto zabrać do szpitala. Skończyło się na tym, że rano zebrałam wszystkie rzeczy, a wieczorem odeszły mi wody i pojawiły się regularne skurcze. Do samego końca nie docierało do mnie, że to naprawdę się dzieje. Kiedy dotarłam do szpitala, szybko przewieziono mnie na salę. – Czas w szpitalu nie był dla Ciebie najłatwiejszy. Najgorszy był stres wywołany faktem, że rodzisz w pandemii i nie pojawi się obok ciebie osoba, z którą pragniesz się dzielić swoim szczęściem. Rodziłam poprzez cesarskie cięcie. Kiedy wyjeżdżałam z bloku operacyjnego, na chwilę wpuścili do nas Oskara. Z daleka miał możliwość zobaczenia się ze mną i Nel. Nie byłam w stanie z nim rozmawiać. Byłam tak poruszona, chciało mi się płakać. W dodatku każdemu ruchowi towarzyszył olbrzymi ból. Wiedziałam, że psychicznie będzie to straszne przeżycie. Ale wszystko co złe mijało, gdy patrzyłam na swoją córeczkę. Oskar starał się umilić mi tych kilka dni spędzonych w szpitalu. Po kryjomu potrafił podjechać pod budynek i wnosił do pokoju bukiet kwiatów. Nie mógł się doczekać, kiedy wrócimy do domu i będziemy już wszyscy razem. Przygotował dla nas niesamowite powitanie. Rodzina pomagała przy sprzątaniu i prasowaniu ubranek. – Jakim tatą jest Oskar? Bardzo zaangażowanym, czułym i opiekuńczym. Sądziłam, że wszystko będzie spoczywało bardziej na moich barkach. Nie oczekiwałam od niego takiej pomocy. Często wstajemy do dziecka w tym samym czasie, żeby je nakarmić czy przewinąć. Oskar mówi, że chce się ze mną solidaryzować. Po paru miesiącach wypracowaliśmy sobie plan działania. – A Ty jaką mamą chciałabyś być dla Nel? Najlepiej idealną, ale to jest niemożliwe! Na pewno chciałabym być mamą wspierającą, wyrozumiałą. Przez to, że stąpam twardo po ziemi, szybciej to ja powiem „nie” niż Oskar. Staram się już teraz nad tym pracować, żeby Nel nie była rozpieszczona, bo już przejawia takie symptomy (śmiech). – Tak wyobrażałaś sobie macierzyństwo? Oczywiście. Macierzyństwo to dla mnie stan totalnego zakochania. Ja cały czas bujam w obłokach (śmiech). Mimo ogromnego zmęczenia, niewyspania jestem w stanie jeszcze więcej udźwignąć. Kobiety mają to w swoim DNA. Odnajdujemy w sobie ogromne pokłady siły, zwłaszcza gdy chodzi o nasze dzieci. Na razie nic mnie nie złamało. Robię wszystko, by to macierzyństwo sprawiało mi najwięcej przyjemności. I cały czas podkreślam, że wiele rzeczy nie wiem. Dlatego cieszę się, że mam wokół siebie kobiety, które są doświadczone i mogą mi doradzić. Poza tym słucham swojej intuicji. – Jak zmieniła Cię Nel? Złagodniałam. Świat jest dla mnie bardziej kolorowy, częściej się wzruszam i towarzyszy mi permanentna ekscytacja. Nie wiem, do jakiego etapu tak będzie, ale na razie hormony wciąż we mnie buzują. Jak widzisz takie małe, słodkie dziecko, to trudno się nie rozczulać. – Na swoim Instagramie zdarza Ci się też pokazywać trudy macierzyństwa. Każdemu wydaje się, że zawsze jestem uśmiechnięta, pogodna i nie mówię o złych rzeczach. Dlatego przypominam o tym, że też jestem człowiekiem. Nie różnię się od innych mam. Dosięgają mnie chwile zwątpienia, czuję, że wszystko mnie przerasta i najchętniej nie wychodziłabym spod kołdry. Wtedy wolę odwrócić swoją uwagę od negatywnych myśli i skupiać na pozytywach. Macierzyństwo wcale nie jest takie kolorowe. Oczywiście o tym też czasem mówię. Ale ponieważ wiem, czego doświadczają inne mamy, nie chcę zadręczać ich ciągłymi opowieściami o tym, jak bardzo jestem zmęczona, bo moje dziecko nie śpi kolejną noc. Wolę przekazywać im coś, co potrafi je nakręcić i pokazać jaśniejsze strony życia. – I to się udaje. Działałaś w internecie także przez całą ciążę. Na każdy Twój film czeka się z niecierpliwością. Widać, że sprawia Ci to ogromną radość, wyżywasz się artystycznie. W ciąży czułam się bardzo dobrze, a ponieważ nie potrafię się lenić, to postanowiłam, że będę podążać za trendami. Internet daje nam ogromne możliwości. W dodatku była pandemia, teatry zostały zamknięte, nie pracowałam, więc skupiłam się na swojej działalności w social mediach. To też pomogło mi nie zwariować. Realizacja pomysłów, tworzenie filmików, zdjęć to ogromna satysfakcja. Jestem perfekcjonistką, więc nad każdym zadaniem pracuję do końca i wciąż coś ulepszam. Największą nagrodą są dla mnie potem wiadomości od fanów. – Powoli wracasz do pracy. Mówiłaś, że bardzo za tym tęsknisz. Tęskniłam, będąc w ciąży, i byłam przekonana, że szybko wrócę do pracy. Ale odkąd jest z nami Nel, wybieram projekty, które pozwalają mi unikać rozłąki z córką. Kończy się na tym, że jedziemy razem na plan. Obie jesteśmy wtedy spokojniejsze. Nie chcę tracić żadnego momentu, kolekcjonuję każdą chwilę, zwłaszcza że maleństwo staje się teraz coraz bardziej komunikatywne. Gdy nie ma przy mnie Nel, myślę o niej cały czas. – Pamiętam, jak rozprawiałaś się z plotkami na temat tego sztabu niań, które mają Ci pomagać w opiece nad maleństwem. Wciąż mnie to zastanawia, skąd ludzie wyciągają takie wnioski? Nie pokazuję wszystkich momentów, w których jesteśmy razem z Nel. Ludzie pomyśleli od razu, że jest gdzieś obok niania, która opiekuje się małą. To nieprawda. Przykre jest to, że część z tych komentarzy pochodziła od innych mam. Ja jestem zazdrosna o dziecko, nawet gdy ktoś za długo ją nosi na rękach. Nie wyobrażam sobie, żeby zajmowała się nią teraz obca osoba z castingu. Mam ten komfort, że pomagają nam rodzice. A moja mama jest wręcz zakochana w Nel. – Odczuwałaś na sobie presję powrotu do figury po ciąży? Pod tym względem czas po porodzie był bardzo dziwny. Media zaczęły pisać, że mam duży brzuch, zaczęto porównywać mnie do innych znanych mam, które w ekspresowym tempie wróciły do sylwetki sprzed ciąży. A ja byłam spokojna i szczęśliwa, że posiadam dziecko. Byłam w połogu, który jest najgorszym etapem, a tu ktoś jeszcze dokłada ci takich zmartwień i zasiewa myśl, że coś jest z tobą nie tak. To było przerażające. Stwierdziłam, że stawię temu czoło i wyjdę naprzeciw. – I pokazałaś bliznę po cesarskim cięciu. Zależało mi na tym, by pokazać, że tak wygląda normalne ciało po ciąży, po porodzie. Dla organizmu kobiety to ogromny wysiłek i praca, którą wykonywało przez dziewięć miesięcy. Wiesz, że wtedy inni zaczęli mnie oceniać? Doszło do tego, że rozwodzono się nad tym, czy moja blizna wygląda prawidłowo – czy jest za duża, za mała. To było dla mnie szokujące. Na sali porodowej przyszła mama nie myśli o takich rzeczach. Dla mnie było to bez znaczenia. Liczy się życie dziecka i to, by było zdrowe. Dopiero niedawno wróciłam do formy sprzed ciąży. Powinniśmy zrozumieć, że każda kobieta ma inny organizm. Sama ulegałam myślom przed porodem, że będę niczym gwiazda fitness. Swój dzień zacznę od treningu. Teraz nie wyobrażam sobie, żeby katować się ćwiczeniami i stosować diety, gdy jestem zmęczona, zajęta opieką nad maleństwem, a w międzyczasie pracuję nad nowymi projektami. Gdy ktoś mnie pyta, jaka jest recepta na szybki powrót do formy, odpowiadam, że taka nie istnieje. To też kwestia genów. Trzeba dać organizmowi czas. – Czeka Was jeszcze jedno ważne wydarzenie. Odkładaliście plany o ślubie przez pandemię. Tak, przesunęliśmy nasze plany na potem. Poza tym nie było nawet zaręczyn (śmiech). Na razie nie chcemy ślubu i mamy na to jakiś swój pomysł. Ale teraz niczego nie zdradzamy. – Wydaje się, że masz wszystko. Kochającą się i piękną rodzinę, dom, spełniasz się jako aktorka. O czym teraz marzysz? Raczej nie. Marzę o tym, żebyśmy byli zdrowi i szczęśliwi, a wszystko inne samo się ułoży. Jestem wdzięczna za to, co mam, i skupiam się na każdym dniu. Jeśli chodzi o zawodowe wyzwania… Czekamy na premiery filmów, w których zagrałam jeszcze przed pandemią. Przede mną tour z kabaretem Paranienormalnych i powrót do teatru. Pod koniec listopada wracamy z pierwszymi spektaklami. Ale zobaczymy, czy Nel mi na to pozwoli. Teraz moje życie kręci się wokół niej. Rozmawiała Olga Figaszewska Zdjęcia Olga Majrowska Makijaż Sylwia Rakowska/ Van Dorsen Artists Fryzury Bartosz Satora Stylizacja Bartek Indyka Produkcja Paulina Aleksiejuk-Lewandowska Za pomoc w realizacji sesji serdecznie dziękujemy Pałacowi Boglewice, Boglewice 6, 05-604 Boglewice/www.palacboglewice.pl Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Maria Rotkiel: „Pandemia wiele problemów pokazała tak dobitnie, że nie możemy już udawać, że ich nie ma”
Psycholożka i terapeutka o tym, jak lockdown wpłynął na dzieci.
Pandemia dla dzieci i rodziców była poligonem doświadczalnym. Część rodzin wyszła z tego silniejsza, część poturbowana emocjonalnie. „Mieliśmy okazję lepiej poznać własne dzieci i jeżeli tę szansę wykorzystaliśmy, jest to paradoksalnie plus pandemii”, mówi psycholog Maria Rotkiel. Robi bilans zysków i strat oraz tłumaczy, jak wspierać dzieci w powrocie do normalności. ZOBACZ TAKŻE: Maria Rotkiel o tym, jak kształtować w dzieciach pewność siebie. - Jak pandemia zmieniła nas, rodziców? Myślę, że uczuliła nas na wiele trudności i wyzwań, które były obecne w życiu naszych dzieci, tylko my ich nie widzieliśmy. Albo nie chcieliśmy widzieć. Zauważyliśmy, z czym dzieci mają problem, jak naprawdę czują się w swojej grupie rówieśniczej. Jeśli tęsknią, to znaczy, że czuły się dobrze. Jeśli nauka zdalna przyniosła im ulgę, to znaczy, że w tej grupie miały kłopoty. Moim zdaniem mieliśmy okazję lepiej poznać własne dzieci i jeżeli tę szansę wykorzystaliśmy, jest to paradoksalnie plus pandemii. Tych plusów można znaleźć więcej. – Czego dowiedziała się Pani o swoim synu Adasiu? Przede wszystkim, że jest dużo bardziej samodzielny. Jestem – i przyznaję się do tego z ręką na sercu – typem mamy nadopiekuńczej. Zatrzymałam się na etapie pięcio-, sześciolatka i nie zauważyłam, czy raczej nie chciałam zauważyć, że mój syn jest bardzo zaradnym, zorganizowanym siedmiolatkiem. Nie musiałam go dyscyplinować, jeśli chodzi o siadanie do komputera i uczestniczenie w lekcjach, nie musiałam mu przypominać, że ma zadanie do zrobienia. Wszystko wiedział, pamiętał, kontrolował. W końcu dostrzegłam tę jego samodzielność, o której mówili mi nauczyciele i mamy jego kolegów. I muszę przyznać, że sprawiła mi wielką radość i satysfakcję. – Pamięta Pani momenty, w których syn Panią zaskoczył? Było dużo takich momentów, ponieważ dzieci są bardzo szczere, prawdziwe. Dzieci mówią to, co naprawdę myślą i czują. Poza tym zauważają takie elementy rzeczywistości, których my, dorośli, nie chcemy widzieć. Pamiętam chwile, kiedy zostałam zhejtowana za zdjęcie, na którym miałam maseczkę. Adaś usłyszał moją rozmowę na ten temat i było mu bardzo trudno zrozumieć, dlaczego kogoś zdenerwował fakt, że ja nosiłam maseczkę. Zadawał mi pytania, które pokazywały, w jak prostolinijny sposób dzieci patrzą na rzeczywistość. Pytał: „Mamo, dlaczego ktoś się na ciebie denerwuje za coś, co nie robi mu żadnej krzywdy?”. – Zdumiewające u siedmiolatka. Prawda? Nie mógł tego zupełnie zrozumieć. Tłumaczyłam mu, że większość lekarzy uważa, że maseczki są pomocne w walce z wirusem, więc w miejscach publicznych, zgodnie z obowiązującymi wszystkich ludzi zasadami, nosimy maseczki. Nie potrafił pojąć, dlaczego ktoś nie nosi. Mówiłam, że ludzie mają prawo do własnych wyborów, ale my nie musimy się z nimi zgadzać. W wieku siedmiu lat odróżnia dwie rzeczy: można szanować czyjąś decyzję, jednocześnie jej nie podzielając, mając inne zdanie, opinię. On swoim siedmioletnim rozumem to ogarnia. Natomiast nie ogarnia, że ktoś tego nie rozumie. To mi przypomniało, że dzieci czasami sprawniej operują pojęciami i lepiej je pojmują niż dorośli. – Tak, szczególnie takimi pojęciami, jak zdrowy rozsądek, przestrzeganie zasad i wzajemny szacunek. Przypomnijmy, że noszenie maseczek w miejscach publicznych jest obowiązkowe. Kiedy patrzy Pani na syna okiem profesjonalistki, psychologa z ogromnym doświadczeniem, jaki jest bilans zysków i strat po pandemii? Po pierwsze, trudno patrzy się na bliskich okiem profesjonalisty. Chirurdzy często mówią, że nie będą operowali bliskich, prawnicy rzadko reprezentują rodzinę. Pamiętajmy, że każdy specjalista jest człowiekiem. Ja nie jestem bezkrytyczna, tylko mocno zaangażowana w relację z synem, a zbyt duże zaangażowanie emocjonalne najczęściej wpływa negatywnie na profesjonalizm. Trzeba więc brać to pod uwagę. Natomiast gdy próbuję spojrzeć na synka z dystansu, to myślę, że na pewno zyskał jeszcze lepszy kontakt ze mną, bo wykorzystaliśmy ten czas bardzo dobrze. Zawsze byliśmy zżyci, Adaś jest wychowywany w dużej bliskości i ona się pogłębiła. Z drugiej strony ogromnie tęsknił za rówieśnikami i za uprawianiem sportu. Ma swoją pasję – piłkę nożną, którą uwielbia. W pandemii treningi albo się nie odbywały, albo odbywały rzadziej. Przez kilka miesięcy nie mógł grać z kolegami na podwórku i to było dla niego bardzo trudne. Jak większość dzieci stracił na relacjach rówieśniczych przez mniejszą ich intensywność i częstotliwość, a zyskał na relacjach z najbliższymi. W pandemii przygarnęliśmy kolejnego psa, chomika i kota. Jest nas więcej! (śmiech). – To kolejny z plusów, o których mówiłyśmy. A jakie problemy sygnalizowali Pani inni rodzice? Najczęściej, że dzieci w większym czy mniejszym stopniu zregresowały się, jeśli chodzi o relacje społeczne. Regres, czyli cofnięcie się do wcześniejszego etapu. Na przykład stały się ponownie nieśmiałe, wycofane, zawstydzone. Miały większą trudność z wejściem w grupę rówieśniczą. Zachowywały się jak przedszkolaki, które mocno przytulają się do mamy czy taty przed wejściem do szkoły. Jakby miały rok, dwa lata mniej, a to dużo, jeśli chodzi o dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wyraźnie widać u nich większy poziom lęku przed nieznanym i nowym, czego nie obserwowałam przed pandemią. Dzieci były dużo bardziej samodzielne, śmiałe, aktywne. Na szczęście teraz wszystko się wyrównuje i przy dobrym wsparciu rodziców i otoczenia te zachowania ustępują. Trzeba mieć jednak na uwadze, że dla dzieci powrót do rzeczywistości, do normalności był i wciąż jest trudny. – Dlaczego? Dzieci cofnęły się do funkcjonowania domowo-rodzinnego, blisko mamy. Przez ponad rok miały mniej wyzwań, mniej stresów związanych z relacjami społecznymi. Mówię to z perspektywy mamy malucha, ale to dotyczy również nastolatków. Pamiętajmy, że świat zewnętrzny jest obszarem wielu wyzwań, prób, doświadczeń, które są dla dzieci bardzo rozwojowe. Stres na optymalnym poziomie też jest rozwojowy, bo pobudza, mobilizuje, motywuje do nauki. Ograniczenie tych bodźców sprawiło, że dzieci zatrzymały się w rozwoju pewnych kompetencji, a potem wróciły do rzeczywistości, w której wymagaliśmy od nich tych umiejętności. To my, dorośli, musimy pamiętać, żeby ich w tym powrocie wspierać. Gdy nasze dzieci znowu stały się nieśmiałe czy zapominają o pracy domowej, miejmy na uwadze, że dla nich te kilkanaście miesięcy przerwy w tak zwanym normalnym funkcjonowaniu to jest kawał życia. Ja mam 45 lat, dla mnie taki „wyjęty” rok nie ma dużego znaczenia. Ale jak ktoś ma lat siedem czy nawet 17, ten sam rok oznacza dużo większy odcinek czasu. – Wyobraźmy sobie, że cztery lata nie chodzimy do pracy, nie spotykamy się ze znajomymi, nie stajemy przed nowymi wyzwaniami. Nam wydaje się to aż nierealne, a dzieci z czymś takim musiały się zmierzyć. Dlatego nie mówmy tylko o wyzwaniach czasu pandemii i konsekwencjach, ale zwracajmy uwagę na to, że powrót do rzeczywistości też może być dla dzieci trudny i wspierajmy je. Nie pozostawiajmy ich samych ze sobą w tych lękach. – A którym dzieciom jest trudniej? Siedmiolatkom czy 17-latkom? Każda grupa wiekowa inaczej radzi sobie z różnymi obszarami. Nastolatkowie są bardziej biegli w obsłudze nowych technologii, więc mieli ze sobą łatwiejszy i częstszy kontakt. Dla nich spotkanie, rozmowa na Zoomie, Skypie, WhatsAppie czy innych platformach nie była problemem. Siedmiolatek, po pierwsze, nie jest taki biegły, poza tym nie zawsze ma dostęp. U nas w domu ten dostęp został otwarty dla Adasia właśnie po to, żeby mógł zadzwonić do kolegów, i miał takie aplikacje, żeby mogli na siebie patrzeć. Więc jeśli chodzi o kontakty społeczne, to moim zdaniem łatwiej miały dzieciaki starsze, ale też potrzeby kontaktu bezpośredniego są u nastolatków o wiele większe. Dla nich grupa rówieśnicza jest niezwykle ważna. Dla siedmiolatka też, ale dla niego każdy wieczór spędzony z mamą, która go przytula i czyta mu książkę, to jest superwieczór. Dla 17-latka – z całym szacunkiem dla literatury i macierzyństwa – niekoniecznie. Dla młodszych bliskość rodzinna była bardzo fajnym wynagrodzeniem deprywacji relacji rówieśniczych. Dla starszych bliskość rodziców była raczej uciążliwa. Nastolatkowie często mieli poczucie, że rodzice „siedzą” im na głowie. Co godzinę wchodzą do pokoju i sprawdzają, czy aby na pewno ich dziecko jest na lekcjach, czy nie gra. Raptem sobie przypomnieli, że warto dowiedzieć się, co syn przerabia z każdego przedmiotu, posłuchać, jak nauczyciele prowadzą lekcje. Dla nastolatków taka kontrola to była gehenna. Wyobraźmy sobie, że siedzimy przed komputerem w czasie naszej pracy, mamy liczne spotkania, rozmowy i konferencje, a ktoś co godzinę wsadza głowę do naszego pokoju, kontroluje, wchodzi, zagląda przez ramię, słucha naszych rozmów, wtrąca się, komentuje… – Koszmar! No właśnie. A to była rzeczywistość wielu naszych nastoletnich dzieci. Byli też rodzice, którzy w ogóle się nie interesowali, nawet tym, że internet w domu nie działa albo sprzęt jest zbyt stary. Niektórzy nie mieli na to funduszy i trzeba to uszanować, ale innym po prostu nie chciało się zainterweniować, bo na przykład byli pochłonięci własnymi problemami. – Ten czas był istną rewolucją dla wielu rodzin. Nie zawsze pozytywną. Życie w izolacji pod jednym dachem dla wielu z nas było prawdziwym wyzwaniem. Nagle wysypały się śmieci spod dywanu. To, co przez lata tam zamiataliśmy, czego nie chcieliśmy zauważyć, przepracować, wyjaśnić, zmienić… wszystko nagle wyszło. Im więcej tam zamietliśmy, tym większy bałagan mieliśmy. Chcąc nie chcąc, była to dla nas okazja, żeby się wreszcie za to zabrać. Wiem, że wiele rodzin to wykorzystało. Przegadali problemy, przepracowali emocje, zbliżyli się do siebie i mają poczucie, że ten czas był potrzebny i wartościowy. Niestety, dla wielu rodzin był to okres potwornie trudny i konfliktowy. Dzięki mojej współpracy z Instytutem Matki i Dziecka przy jednym z projektów mam dostęp do badań, które są dla mnie ważne, ponieważ mogę je skonfrontować z doświadczeniem własnym i moich kolegów po fachu. – Co Panią najbardziej zaniepokoiło? Po pierwsze, mnóstwo młodych ludzi czuło się samotnych. Pomimo tego, o czym rozmawiałyśmy, czyli zbliżenia się do siebie, wielu nastolatków mówiło o samotności, opuszczeniu, niezrozumieniu. Rodzice byli bardziej kontrolujący i absorbujący domowymi obowiązkami niż wspierający czy zaspokajający poczucie bliskości, czułości, ciepła. Nastolatkowie czuli się osamotnieni, bo nie było pani ze szkoły, której ufają i z którą mogą pogadać, ani trenera, który jest autorytetem. Mamy dużo większy odsetek dzieci z zaburzeniami nastrojów, stanami lękowymi, duży wzrost zachowań agresywnych i przemocowych w obrębie rodziny. Dzieci sygnalizują, że rodzice mieli mniej cierpliwości, krzyczeli, kłócili się ze sobą, niestety też bili. Dzieci odpoczęły od przemocy rówieśniczej bezpośredniej, ale nie od tej w internecie, ona przybrała większą skalę. Wzrost przemocy, której świadkami albo bezpośrednimi uczestnikami lub ofiarami są dzieci, jest alarmujący. – A z drugiej strony to, co dzieje się w polskich szpitalach psychiatrycznych, jak dużo dzieci potrzebuje szybkiej, profesjonalnej pomocy, jest zatrważające. Stan polskiej psychiatrii jest dramatyczny, od wielu lat o tym wiemy, rozpaczamy i alarmujemy. Tak naprawdę tu są potrzebne rozwiązania systemowe. Chodzi nie tylko o dofinansowanie oddziałów psychiatrycznych, ale też o wypuszczenie na rynek pracy większej ilości specjalistów psychiatrii dziecięcej. Zwiększenie dostępu do profesjonalnych gabinetów pomocy psychologicznej i terapeutycznej, ze wskazaniem na dostęp do konkretnych specjalistów z psychologii klinicznej dzieci. W tej chwili na każdą wizytę strasznie długo się czeka. Płatne są potwornie drogie. Sama jestem w podbramkowej sytuacji, mam tak długą kolejkę oczekujących pacjentów, że coraz więcej osób zaczyna mieć do mnie pretensje, bo ja nie zawsze mam czas, żeby odpisać, że teraz nie mam już wolnych terminów. Odkąd zamknęłam swój gabinet, zostałam własną sekretarką i po prostu czasami nie daję rady. – Z jakimi problemami najczęściej dzieci trafiają do specjalistów? Przede wszystkim coraz młodsze dzieci mają myśli samobójcze. Obserwujemy u nich coraz cięższe postaci depresji, specyficzne fobie. Gdy patrzę wstecz, kiedy ponad 20 lat temu kończyłam studia, to moim zdaniem ta sytuacja wyglądała inaczej. Może w jakimś stopniu była niedodiagnozowana, rozpoznawalność chorób była mniejsza, ale uważam, że te problemy narastają i są coraz poważniejsze i coraz cięższe. Mam taką konkluzję, że pandemia wiele problemów i trudności pokazała tak dobitnie, że już nie możemy odwracać głowy i udawać, że ich nie ma. One są, istnieją, a pandemia je tylko wyostrzyła. – Przed nami być może czwarta fala wirusa i kolejne wyzwania. Jak się uzbroić, żeby razem z naszymi dziećmi ją przetrwać? Przede wszystkim nie nastawiajmy się, że coś trzeba przetrwać. Już przetrwaliśmy i zobaczyliśmy, że to nie jest koniec świata. Szczęście w nieszczęściu jest takie, że jeśli znowu nam przyjdzie wrócić do nauki i pracy zdalnej, my już to znamy. Mamy to oswojone, a jak coś znamy, mniej się boimy. Druga ważna sprawa – przez ostatnie półtora roku wiele dowiedzieliśmy się o sobie. Warto na ten czas spojrzeć pozytywnie: czego się nauczyłem, co zmieniłem, nad czym jeszcze warto popracować. A co będzie? Nieważne. Damy radę! Jesteśmy przygotowani. Nie wyobrażajmy sobie przerażającej przyszłości. Ona będzie trudna, pełna wyzwań, ale zamiast się martwić, zastanówmy się, jak krok po kroku wprowadzać dobre zmiany, uczyć się sobie radzić, a wyjdziemy z tego wszyscy mądrzejsi i silniejsi. Rozmawiała Beata Nowicka ZOBACZ TAKŻE: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
„Czuję większą odpowiedzialność. Najważniejsze jest, że mam parkę, o której marzyłem”
Rafał Maślak w intymnej rozmowie o byciu podwójnym tatą!
Kiedyś model i Mister Polski, dziś na swoim profilu na Instagramie pokazuje, jak być nowoczesnym i zaangażowanym ojcem. Razem z żoną Kamilą stworzył dom, o jakim zawsze marzyli. Niedawno na świat przyszło ich drugie dziecko – córeczka Michalina. O nowych wyzwaniach, miłości i domu z Rafałem Maślakiem rozmawia Barbara Łubko. ZOBACZ TAKŻE: Rafał Maślak: „Nigdy dotąd nie potrafiłem odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jestem gotowy na ojcostwo” - Jak się czujesz jako „podwójny” tata? Na pewno nasze życie nie zmieniło się tak bardzo, jak gdy na świat przyszedł Maksymilian, ale czuję, że mam większą odpowiedzialność, większe obowiązki. Najważniejsze jest jednak to, że mam ogrom satysfakcji. Mam córeczkę, „parkę”, o której marzyłem. – To chyba marzenie wielu przyszłych rodziców? Tak, starszy syn, młodsza córeczka, i to jeszcze w takim fajnym odstępie wiekowym – różnica wieku między naszymi dziećmi to nieco ponad dwa lata. Wydaje mi się, że idealnie. Maksymilian już jest bardziej pojętny. To nam pomaga, bo możemy się skupić na małej. Ona będzie wymagać większej uwagi, kiedy zacznie raczkować. Teraz jest jeszcze taką uroczą kluseczką, leży sobie… – Już wiesz, jak te etapy rozwoju dziecka wyglądają. Jesteś lepiej przygotowany, spokojniejszy? Jestem bardzo spokojny, jeżeli chodzi o córeczkę, ponieważ niedawno przez to przechodziliśmy. Choć przyznaję, że na początku bałem się, czy będę umiał ją przebrać. Myślałem, że zapomniałem, jak to się robi, ale jak tylko wziąłem ją na ręce, stwierdziłem, że to jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina. I teraz wiem, co będzie dalej. Ona zaczyna już być komunikatywna. Niesamowite jest, jak się uśmiecha – tak jak Maksymilian na początku. Jak tylko zobaczy twarz, usłyszy znajomy głos, to cały czas się śmieje. To cudowny czas… CZYTAJ TAKŻE: Agnieszka Włodarczyk pokazała pokoik dziecka i zdradziła płeć maleństwa! – Każdy etap jest inny? Zupełnie. Tęsknimy trochę za Maksiem, za takim bobo, jakim był. Teraz znowu patrzymy na Misię, która jest słodkim bobasem, ale wiemy też, że czeka nas pierwsze „mamo”, pierwsze „tato”, pierwsze świadome przytulenie i to jest piękne. Nie dziwię się rodzinom, które mają po dziesięcioro dzieci! Kiedyś się zapytałem właśnie takiej rodziny, skąd decyzja. Oni mi powiedzieli, że właśnie tęsknią za takimi bobasami, za tymi pierwszymi etapami i chcą do nich wracać. Ja tego nie zamierzam (śmiech), ale ich rozumiem. – Przy pierwszym porodzie nie byłeś, żona miała komplikacje, skończyło się na cesarce, przy drugim byłeś? Przy pierwszym porodzie byłem do momentu cesarki, 10 godzin byłem przy Kamili, a drugi już był zupełnie inny. Pandemia, wymogi w szpitalu nie zezwoliły na to, żebym w ogóle wszedł. Zawiozłem Kamilę z torbami przed drzwi szpitala i musiałem ją zostawić. Miała umówioną cesarkę na konkretną godzinę, straciłem z nią kontakt, nie wiedziałem, co robić. Pojechałem na siłownię, bo to chyba była jedyna opcja, żeby dać upust emocjom. Próbowałem się dodzwonić, zero kontaktu. Martwiłem się. Człowiek snuje różne scenariusze. Niepotrzebnie. W końcu Kamila zadzwoniła, w trakcie rozmowy wysłała mi zdjęcie córeczki. Popłakałem się. W moim przypadku to rzadkość, bo zostałem wychowany na twardego faceta, który zwykle nie okazuje emocji, ale dzieci zmieniły to zupełnie. Teraz, kiedy pojawiła się córeczka, emocje dały górę, wątpliwości poszły na bok i czułem jedno wielkie szczęście. Coś niesamowitego, nawet na odległość, kiedy nie mogliśmy tego przeżywać razem. – Do trzech razy sztuka… Nie. Wykorzystałem limit szczęścia i spełniłem marzenie swoje i Kamili. Mam rodzinę taką, jaką zawsze chciałem. – Miałeś swój wymarzony model rodziny? Na pewno miałem w planach więcej niż jedno dziecko. Mam dwóch braci, cudownie jest mieć rodzeństwo, ale nie myślałem, że uda nam się mieć parkę. Raczej chciałem, żeby dzieci były zdrowe i żeby udało się mieć dwójkę. – Na swoim profilu na Instagramie zarażasz facetów nowoczesnym podejściem do zaangażowanego tacierzyństwa. Myślisz, że udaje Ci się przekonać facetów, żeby się bardziej angażować w „niemęskie” obowiązki? Nie wiem, czy ja to robię, żeby przekonać innych mężczyzn. Przede wszystkim robię to dlatego, że to mnie całkowicie pochłonęło i stało się moją pasją. Nie widzę teraz nic innego poza rodziną. Wspólna zabawa z dziećmi jest cudowna. Wszystko, co robimy i pokazujemy na Instagramie, wynika z otwartości Maksymiliana, który jest skory do zabawy. Myślę, że jestem otwartym tatą, który okazuje emocje. Lubię angażować się w różne zabawy, które dla niektórych mężczyzn uchodzą za infantylne. Czasami słyszałem od znajomych: „Rafał, co ty robisz, co się wygłupiasz na tych social mediach?”. Nie ukrywam, że robiło mi się przykro, bo nie uważałem tego za infantylne. – Kobiety mogą, mężczyźnie jakby nadal trochę nie przystoi… Stwierdziłem, że nie będę się przejmował takimi opiniami. Postanowiłem odsuwać się od takich znajomych. Warto spotykać się z ludźmi, którzy cię pchają do przodu i dają dobrą energię, wspierają, a ty odwdzięczasz się tym samym. Zresztą nigdy w czasie prowadzenia social mediów nie miałem tak pozytywnego odzewu jak teraz. – Szczerość generuje szczerość? Obserwatorzy piszą: „Kochamy was, uwielbiamy wasze poczucie humoru, jesteście dla nas motywacją”. Miło czytać takie komentarze, choć z drugiej strony nie robimy niczego niepowtarzalnego, wyjątkowego. Cieszymy się, że jesteśmy rodziną, że jesteśmy zdrowi i to napędza nasze życie każdego dnia. – Macie z żoną wspólną wizję tego, jak chcecie wychować dzieci? Wydaje mi się, że to cały czas się kształtuje. Ja jestem z jednej szkoły, Kamila z drugiej. Każda rodzina przekazuje swoje wzorce i wartości. Generalnie mamy podobne, ale zdarzają się niuanse. Ostatnio jak Maksio miał rotawirusa, to mieliśmy trochę inne metody i czasami pojawił się zgrzyt. Na szczęście nie na tyle, żeby Maksio na tym ucierpiał, bo szybko dochodziliśmy do porozumienia. Przede wszystkim liczy się dobro dziecka. Dużo rozmawiamy o tym, że musimy spotkać się pośrodku, wypracować wspólny model. Uważam, że rozmowa jest najważniejsza. – Z Kamilą łączy Was miłość od pierwszego wejrzenia czy uczucie kształtowało się w czasie? Chyba mnie bardziej trafiła strzała amora! Wiedziałem, że to jest kobieta, która będzie więcej dla mnie znaczyła w życiu niż inne, które napotykałem. Zanim pojawiła się Kamila, dość długo byłem sam. Zafascynowało mnie, że o Kamilę musiałem się postarać. Wcześniej wiele kobiet, kiedy przestawałem się do nich odzywać, atakowało mnie sms-ami, telefonami. Z Kamilą było odwrotnie, to ja musiałem dzwonić, nalegać na spotkania. W końcu zadała mi pytanie, czy to jest na poważnie, czy idziemy o krok dalej, bo ona nie chce się zrazić. – Dojrzale do tego podeszła? Spotykaliśmy się na zasadzie randkowania, wyjść do kina czy na kolację, ale nigdy nie padło pytanie: „Zostaniesz moją dziewczyną?”. Kiedy poznałem Kamilę, od razu wiedziałem, że jest kobietą z zasadami i potrafi dyktować swoje warunki, czym mnie totalnie urzekła. Później namówiłem ją, żeby przeprowadziła się do Warszawy, bo właśnie tutaj zacząłem nowy etap w życiu. Powiedziałem Kamili: „Zostaw wszystko i chodź ze mną, to jest jedyna droga, żeby nam się udało, żeby być razem”. I ona to zrobiła, przeprowadziła się ze mną do Warszawy. – Decyzja o ślubie przyszła Ci trudno? Absolutnie nie. Jestem za tym, żeby ludzie brali ślub. To jest magiczny czas, taki nowy bodziec dla związku, który naprawdę pomaga. Byliśmy ze sobą cztery lata, oświadczyłem się i to był krok, który związał nas bardziej, wniósł coś nowego do naszej relacji, przeżywaliśmy tę miłość na nowo. Później, po około dwóch latach, wzięliśmy ślub. Budzisz się i mówisz: „Dzień dobry, żono” – to magia. Uważam, że ślub bardzo cementuje związek. Macie później z tyłu głowy tę przysięgę i nawet jeżeli pojawią się kłopoty, to chcecie robić wszystko, żeby pracować nad związkiem, żeby tak łatwo się nie poddawać. Wiadomo, różnie bywa… – Mieliście kłopoty przed ślubem? Kilka takich kryzysików. Byliśmy młodzi, czasami się pokłóciliśmy, Kamila pojechała do domu. Ale to nie były trzęsienia ziemi, które powodowały, że się rozstawaliśmy na miesiąc. – Posiadanie dzieci było dla Was kolejnym naturalnym etapem? Dzieci to wisienka na torcie (śmiech). Teraz wracam do domu, do swojej rodziny. Kiedyś, mając na myśli słowo „rodzina”, myślało się o rodzicach, o braciach, a teraz rodzina ma nowe znaczenie. Oddałbym za nich wszystko, nic innego się nie liczy. – Tęsknicie czasem z żoną do czasów przed dziećmi, kiedy byliście tylko we dwójkę? Oczywiście, że tęsknimy! Wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. Jak patrzę na social media znajomych, którzy nadal są w takich „luźnych” relacjach, i widzę, jak co weekend gdzieś chodzą, bawią się, to wspominam beztroskie weekendy, kiedy można było w sobotę iść na imprezę, a w niedzielę spędzić przed telewizorem cały dzień, objadać się fast foodami, nie odbierać telefonów i nic nie robić. Dla mnie to są już zamierzchłe czasy. – Wolny czas spędzacie tylko razem czy każde z Was ma swoje pasje, które realizuje samemu? Moją pasją jest motocykl. Nawet teraz, kiedy są dzieci, wsiadam na motocykl i ruszam w trasę. Oczywiście niedaleko, ale to jest czas na refleksję. Fajnie, że Kamila mnie w tym wspiera. Ona jest artystką, lubi tworzyć, maluje. Namawiam ją, żeby zaczęła malować na większym płótnie, ale na to też trzeba mieć czas. Teraz Misia jest mała i wymaga opieki mamy non stop. Na pewno będę wspierał Kamilę w jej pasji, kiedy tylko córeczka będzie już mniej zależna od mamy. – Teraz to Ty więcej zajmujesz się Maksymilianem? Podzieliliście obowiązki? Tak, to chyba naturalne. Ktoś, kto ma dwójkę dzieci, wie, że to jest nieuniknione. Kamila karmi piersią, siłą rzeczy Misia więcej jest przy niej. Ja wstaję rano, zaprowadzam Maksymiliana do przedszkola, później robię swoje rzeczy, z reguły tak do 16. Kamila jest wtedy sama z Michaliną, ale mała teraz dużo śpi, więc żona ma czas, żeby trochę wypocząć. Później odbieram Maksymiliana z przedszkola, zajmujemy się nim. Procedura kąpania dzieci należy do mnie – najpierw jedno, później drugie. – Trzeba mieć odwagę, żeby kąpać takie maleństwo jak Michalinka! Ostatnio powiedziałem do Kamili: „Może idź dzisiaj wykąp małą”, a ona mi odpowiedziała, że się boi (śmiech). Mi to na rękę. Dla mnie kąpiel dzieci to taka chwila bliskości z nimi. Kiedy Misia leży w wanience, patrzy mi prosto w oczy, to jest taki moment tylko dla nas. – Czytasz Maksymilianowi przed snem? Dużo. Kamila też często nalega, żeby to ona mogła położyć go spać. Też chce mieć taką chwilę z synkiem! – A jak już dzieci pójdą spać, to rodzice mają czas dla siebie… Podekscytowani robimy popcorn, odpalamy film. W końcu mamy czas dla nas. Po 10 minutach zaczyna się chrapanie. Klasyka. Żaden film nie został do końca obejrzany (śmiech). – Macie jakąś pomoc, babcię, nianię… Taką pomocą jest żłobek. Chciałem, żeby Maksio poszedł do żłobka, bo się tam bardzo mocno rozwija. Jest wśród rówieśników. Mają lekcje angielskiego, tańce. Widzę, jak on przychodzi z nową wiedzą. Do jednych rodziców mamy 460 kilometrów, do drugich – 560. Rodzicie Kamili przyjeżdżają nawet dwa razy w miesiącu. Babcia jest zakochana we wnuczce. – Rozpuszczają maluchy? Ostatnio kupili Maksymilianowi motocykl, bo oczywiście jak tata ma, to on też musiał! Kupili mu też elektrycznego jeepa. Pytam ich: „Co ja mam z tym zrobić, nie mam miejsca żeby te zabawki pochować!”. W końcu kupiłem pokrowce i trzymamy je na zewnątrz (śmiech). – Bywasz ostrym tatą, stawiasz granice? Maksymilian ma ze mną naprawdę mnóstwo luzu, zabaw, codziennie coś dla niego wymyślam, ale jeśli chodzi o zasady, to jestem nieustępliwy. Nauczyłem się tego od swojego taty, który wychował mnie i braci twardą ręką. U mnie jak coś jest raz powiedziane, to jest konsekwencja. Na pewno jestem bardziej stanowczy niż Kamila. Jak Maksymilian chce coś wskórać, to idzie do niej, bo wie, że mama to jest mama. – Twój tata jest wojskowym? Pracował w wojsku, teraz jest kierowcą ciężarówki, ale zawsze trzymał musztrę. Wychować trzech chłopaków w zbliżonym wieku nie jest łatwo. Trochę mi tego zostało. Ale oczywiście ja, kiedy stawiam granice Maksiowi, to argumentuję te decyzje. Kamila mnie w tym wspiera, mamy wspólny front. – Czekasz na te momenty, kiedy córeczka będzie bardziej świadoma i będziecie mogli nawiązać pełniejszą więź? Tak, moja relacja z Maksymilianem jest cudowna. On przychodzi, przytuli się, mówi „kocham cię”. Nie mogę się doczekać, kiedy dwoje takich szkrabów będzie przylatywało do mnie, przytulało się. Znajomi, którzy mają starsze dzieci, mówią, że będzie jeszcze lepiej, zaczną się fajne rozmowy, wspólne pasje. Każdy czas jest inny, ale każdy jest cudowny. ZOBACZ TAKŻE: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Rozmawiała Barbara Łubko Zdjęcia Archiwum Prywatne Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Maria Rotkiel: „Dziecko, które jest otoczone intensywnymi bodźcami, niekoniecznie będzie się świetnie rozwijać…”
Psycholożka i terapeutka o tym, jaki wpływ na dzieci mają kolory!
Jaki wpływ na nasze samopoczucie i wybory mają kolory? Psycholożka Maria Rotkiel tłumaczy, jak dobierać kolory w otoczeniu dziecka. „Niezależnie, czy ktoś ma 12 miesięcy, 12 lat czy 42 – kącik do spania i wypoczynku zawsze powinien być stonowany”, mówi w rozmowie z Beatą Nowicką ekspertka, która ma sześcioletniego syna. ZOBACZ TAKŻE: Maria Rotkiel o tym, jak kształtować w dzieciach pewność siebie. - Wierzy Pani w moc kolorów? Oczywiście. Istnieją naukowe badania, które udowadniają, że kolory mają wpływ na nasze samopoczucie, nasze wybory, wzorce zachowań oraz że te preferencje kolorystyczne dużo o nas mówią. Zainteresowanych odsyłam do publikacji Jennifer Aaker, psycholog społecznej i profesor marketingu na Uniwersytecie Stanforda. Bardzo ciekawie o tym pisze. Ogólna zasada jest taka, że barwy ciepłe działają pobudzająco, a zimne wyciszają i relaksują. – Jaki jest Pani ulubiony kolor? Niebieski. Jestem i mało oryginalna, i konformistyczna, ponieważ z badań wynika, że jest to kolor najbardziej popularny. Budzi zaufanie. Znamy około 111 odcieni niebieskiego. Podobno osoby, które go wybierają, cechuje pewność siebie. Niebieski zmniejsza apetyt. Nie powinno się go używać w restauracjach czy w reklamach i promocji produktów żywieniowych. Za to można go wykorzystać w warunkach domowych, gdy chcemy zapanować nad apetytem. Jest również kojarzony z równowagą, lojalnością i empatią, a także – co ciekawe – mimo że jest to barwa zimna, z duchowością. – A jaki kolor najbardziej lubi Pani synek? Też niebieski (śmiech). Ale pokój mojego synka urządziłam na zielono. Lubię psychologię koloru i traktuję ją poważnie. Uważam, że stylistyka naszego otoczenia ma ogromny wpływ na nasze samopoczucie. Od ponad 20 lat i prywatnie, i w swojej pracy stosuję bardzo proste narzędzia zarządzania nastrojem, bo wiem z własnego doświadczenia, że prostymi sposobami jesteśmy w stanie w znacznym stopniu wpływać na własny nastrój, kondycję psychiczną. Ważny jest kolor, zapach, a nawet struktura tkanin. – Skąd ta zieleń w pokoju synka? Gdybyśmy poszperali w badaniach, okazałoby się, że zieleń najbardziej kojarzy się z relaksem, wyciszeniem. Jest kolorem spokoju, odnowy i odrodzenia. Zielony jest symbolem zdrowia psychicznego i fizycznego, bo jest kolorem dominującym w przyrodzie. Na indywidualne preferencje kolorystyczne składają się między innymi nasze doświadczenia. Jeśli pozytywnie kojarzymy jakąś kolorystykę, będziemy ją preferować. Mój synek lubi zielony, bo lubi swój pokój, swój dom. Natomiast gdy sam coś wybiera, są to również rzeczy w kolorze niebieskim. – Co konkretnie w pokoju Pani synka jest zielone? Fronty mebli, szafki, biureczko, ma również zielone dodatki oraz szare tło. Nasz salon ma barwy szaro-niebieskie, a w mojej sypialni dominuje szary, srebrny i niebieski. – Ten szary nieco mnie zdziwił, kojarzy mi się ze smutkiem. Niesłusznie. W marketingu i biznesie szary często używany jest do podkreślenia sukcesu i doświadczenia. To kolor związany z elegancją. Jest często wybierany przez marki, które reprezentują klasyczne wartości, na przykład marki samochodów, biżuterii. Szary jest kolorem dość neutralnym, dlatego świetnie sprawdza się jako tło w pomieszczeniach czy baza w garderobie. Lubię szarość jako dodatek, ale trzeba z nią uważać, bo przez swoją neutralność może stać się nudna. Szary jest doskonałą bazą do tego, żeby w zależności od samopoczucia i potrzeb uzupełniać ją i uatrakcyjniać kolorowymi dodatkami. Można się tym świetnie bawić, zwłaszcza przy urządzaniu wnętrz. Raczej nie będziemy co roku wymieniać kanapy i foteli, no chyba że ktoś jest milionerem, ja, niestety, nie jestem (śmiech). Mam szare kanapy, fotele i krzesła, natomiast gram kolorowymi dodatkami: poduszkami, kocami, obrusami, zasłonami. Pamiętajmy o tym, że mocno kolorowe ubrania i pomieszczenia w dłuższej perspektywie mogą nas przeciążać emocjonalnie. – Ja uwielbiam różowy i czerwony. Mam jednak wątpliwości, czy różowy nie jest kolorem infantylnym? Absolutnie nie. Różowy to jest kolor związany z uprzejmością. Z naturalnością, wdziękiem i romantycznością. Ta barwa kojarzy się z pierwotną witalnością. Czyli energią życia, spontanicznością. Róż symbolizuje radość życia. To bardzo sympatyczny, przyjazny kolor. Ja uwielbiam pudrowy róż, mam mnóstwo stylizacji w tym kolorze, bo daje mi dużo energii i pozytywnego nastawienia do rzeczywistości. – A czerwony? Czerwony z kolei jest kolorem dojrzałym. Obok niebieskiego jest najczęściej używany w marketingu. Czerwień skutecznie przyciąga wzrok, uwagę. Badania pokazują, że przyśpiesza tętno. W związku z tym wpływa na szybkość podejmowania decyzji, co jest bardzo ciekawe. Czerwony jest uważany za sygnał alarmowy. Czerwone światło znaczy „stój”, zwróćmy uwagę. To jest kolor, który nas ostrzega przed niebezpieczeństwem. Ma nas uchronić, zmobilizować, sprężyć do działania w chwili zagrożenia. – Powiedziała Pani, że kolory są dla nas sygnałem. Sygnałem, który może uruchomić jakieś skojarzenia, pewne schematy zachowań. Kolory są komunikatem wychodzącym od otoczenia. My te komunikaty mamy zakodowane kulturowo. Na przykład w naszym kręgu kulturowym czerń kojarzy się z żałobą. W innym z żałobą kojarzy się biel. To, w jaki sposób wpłynie na nas konkretny kolor, zależy od czynników kulturowych, od naszych skojarzeń oraz dziedzictwa. A także od naszych osobistych preferencji związanych z osobowością i temperamentem. – Czyli to, jak wyglądamy, jakie mamy kolory na sobie, jest dla naszego otoczenia konkretnym komunikatem? Jak najbardziej. Proszę sobie wyobrazić, że jest pani na wykładzie osoby, która jest bardzo bogato, ciekawie i kolorowo ubrana. Zamiast skupiać się na tym, co ona mówi, to pani studiuje jej wygląd. Nasza podzielność uwagi to jest mit. Nasza uwaga działa trochę jak snop światła w ciemności. Możemy skoncentrować się w danym momencie na jednej czynności poznawczej. Albo kogoś uważnie słuchamy, albo wnikliwie badamy wzrokiem jego wygląd. Stąd logiczny wniosek, że jeśli chcemy się wyciszyć i skoncentrować, należy zadbać o harmonię w naszej sypialni i gabinecie do pracy. A dla osób, które występują publicznie, polecane są proste stylizacje w stonowanych kolorach: błękitnym, niebieskim czy szarym, które nie mają zbyt wielu elementów. – Nasze dzieci mają naturalną skłonność do wybierania żywych, radosnych kolorów? Te preferencje są indywidualną sprawą. Pamiętajmy, że tuż po urodzeniu nie widzimy dobrze kolorów. Ta umiejętność pojawia się z czasem. Dopiero między 3. a 6. miesiącem życia dziecko zaczyna rozróżniać kolory. Dla wystroju pokoików malutkich kilkutygodniowych czy kilkumiesięcznych dzieci sugeruje się spokojniejsze tonacje. Natomiast kiedy dziecko kończy 12 miesięcy, stymulacja otoczenia ma większe znaczenie i kolory zaczynają odgrywać bardzo ważną rolę. Zawsze jednak kącik do spania czy miejsce do wypoczynku, niezależnie, czy ktoś ma 12 miesięcy, 12 lat czy 42 lata, powinny być stonowane. Ważna jest ściana, na którą patrzymy. Jej kolor powinien uspokajać oczy. – A miejsce do zabawy? Miejsce zabawy, która jest aktywnością bardzo rozwojową, powinno być kolorowe. Dzieci uwielbiają intensywne bodźce. Wszystko, co miga, wydaje dźwięki, ma soczyste barwy, będzie atrakcyjniejsze. – W kolorze szarym czy białym dziecko szybciej zacznie się nudzić? Dzięki doświadczeniom pracy w systemie Montessori wiemy, że uboga stymulacja mobilizuje dzieci do tego, że stają się aktywniejsze w eksploracji otoczenia. Dziecko, które jest otoczone intensywnymi i bogatymi bodźcami, niekoniecznie będzie się świetnie rozwijać. Duża ilość bodźców może rozleniwiać. Moim zdaniem najlepsza jest równowaga. Dzieci znakomicie potrafią bawić się piaskiem, glinką, drewnianymi klockami w naturalnym kolorze, bo to wspaniale uruchamia wyobraźnię. To jak z telewizją i książkami. Kiedy dziecko czyta książkę, musi stworzyć ten świat w swojej głowie. Telewizja podaje dziecku gotowe obrazy. Podobnie jest z zabawkami. Zawsze starałam się, żeby mój syn miał również zabawki, które na swój użytek nazywam „zabawkami Montessori”: proste formy, faktury, barwy. Teraz pojawiły się fajne zabawki, które przypominają te z mojego dzieciństwa w latach 70.: gałganki, szmaciane laleczki, drewniane klocki. Oczywiście Adaś miał też zabawki kolorowe i piszczące. – Zawsze podkreśla Pani, że równowaga jest najważniejsza. Czym Adaś najbardziej lubi się bawić? Mój syn, który – nie ukrywam – ma dużo zabawek, mniej więcej rok temu, kiedy skończył 6 lat, przestał bawić się większością z nich. Teraz woli zabawki, które on sam nazywa „dorosłymi”. To są figurki superbohaterów, którymi odtwarza różne sceny z książek albo z filmów. Proszę zwrócić uwagę, że dzieci bawią się zabawkami, które odpowiadają ich zdolnościom. Mój synek, po mamusi, nie ma zdolności manualnych, w związku z tym mało maluje, rysuje i nie lubi bawić się drobnymi elementami. Nigdy mu nie narzucam, czym ma się bawić. – A co syn lubi robić z Panią? Zabawy, które moim zdaniem są pożyteczne dla obu stron, to zabawy, w których rodzic również bawi się dobrze. My dużo gramy: w warcaby, gry planszowe, gry zręcznościowe. Mój syn – i tu się pochwalę – uczy mnie grać w szachy! Co prawda uważa, że idzie mi to kiepsko (śmiech). Ostatnio usłyszałam: „Oj, mamo, nie jesteś zbyt zdolna”. Gry to doskonała alternatywa dla telewizora. Nie miejmy złudzeń, wszystkie dzieci ciągnie do ekranu, ja również pozwalam synowi oglądać bajki. Od kilku miesięcy Adaś ma też swój komputer. Jestem bardzo dumna, że sam potrafi wyważyć, kiedy i ile z tych mediów korzysta. Myślę, że to jest rezultat sześciu lat mojej pracy. – Czy dziecko można nauczyć gustu, dobrego smaku? Dzięki rozwojowi neurologii i badań genetycznych wiemy, że przychodzimy na świat z pewnymi preferencjami. One nakładają się na nasze wychowanie. Wychowanie w psychologii ma ogromne znaczenie. To, w jakim środowisku dorasta dziecko, jakimi kolorami jest otaczane, jakie są mu wpojone wartości, ma na nie niebagatelny wpływ. U mnie w domu jest czysto, panuje porządek, oczywiście z nielicznymi wyjątkami. Panuje w nim harmonia. Uczę syna, że dom w rozumieniu tego, co nas otacza, nasza przestrzeń ma dla nas znaczenie i widzę, że on już do tego przywiązuje wagę. Gust i umiejętność łączenia stylów to kwestia naszego wychowania. Ale poprzez wychowanie mam na myśli również oddziaływanie społeczne. Środowisko, do którego trafia nasze dziecko: przedszkole, szkoła, grupa rówieśnicza. I podróże, podczas których dziecko ma sposobność podziwiać różnorodność i piękno świata, ma kontakt z naturą. View Burdaffi on the source website – I ze sztuką? Oczywiście. Sztuka to są kolory, one będą miały ogromny wpływ na jego gust, preferencje. Człowiek wychowany w ubogim środowisku musi włożyć dużo wysiłku w to, żeby być poznawczo i intelektualnie otwartym na uczenie się. Ktoś, kto wychowuje się w bogatym środowisku, ma łatwiejszą sytuację, bo tylko dokonuje wyboru, co mu się bardzo podoba, a co nie. To z kolei jest uwarunkowane jego doświadczeniami i temperamentem. Z cechami temperamentu w dużej mierze się rodzimy. – Gdy Adaś poszedł do zerówki i zmierzył się z nowym środowiskiem, co miało na niego największy wpływ? Dużo rzeczy zaskoczyło mnie pozytywnie. Na przykład to, jak szybko się uczy. Nigdy nie wątpiłam, że to jest inteligentny i mądry chłopiec, natomiast szybkość rozumienia i przyswajania wiedzy przez mojego syna jest dla mnie urokliwym i bardzo przyjemnym do obserwowania mechanizmem. Na przykład fakt, że nauczył się grać w szachy, nauczył się pisać i czytać. Cieszę się ogromnie, że oprócz mamy znalazł nowe autorytety. To jest dla dziecka szalenie ważne, że otacza się innymi osobami, które mają na niego wpływ. Cieszę się, że tymi autorytetami są jego trenerzy, osoby ze świata sportu. Mój syn gra w piłkę, trenuje sztuki walki. Jego trenerzy mu imponują, są jego mentorami, osobami, którym ufa, od których dużo się uczy. To jest szalenie ważne, żeby umieć stopniowo oddawać dziecko światu. – Bo dziecko nie należy do nas? To jest raczej stwierdzenie, a nie pytanie. Oczywiście. Ten proces powinien zaczynać się już przy pierwszych kontaktach społecznych, kiedy w życiu dziecka pojawiają się ulubiona koleżanka, kolega, pierwszy przyjaciel, ukochana pani nauczycielka, trener. Dziecko z wnikliwością i uwagą wchodzi w ten nowy świat, potrafi z niego czerpać. Obserwowanie tego jest fenomenalnym doświadczeniem dla rodziców. Dla mnie osobiście bardzo ważnym, bo widząc Adasia w nowym środowisku, wiem, że nie przesadziłam z nadopiekuńczością, a przez moment miałam takie obawy. – Jak każda z mam. Pamiętam, jak pierwszy raz poszliśmy do szkoły Adasia. Chciałam, żeby zobaczył budynek, mógł się rozejrzeć w środku, i Adaś powiedział: „Mamo, jak tu jest ładnie i kolorowo”. Faktycznie szkoła Adasia jest przyjaznym miejscem: na ścianach wiszą rysunki, są kwiaty, ładne dekoracje, ale wszystko jest zrównoważone i spójne. W odcieniach niebieskości, błękitu, zieleni i różu. To ma ogromne znaczenie, bo takie otoczenie będzie bardzo pozytywnie wpływało na dzieci. Dzieci w tej przestrzeni będą czuły się bezpiecznie. – Jak tę harmonię wprowadzić w ich domowe życie? Starsze dzieci, ponaddwuletnie, bardzo często same nam podpowiadają. Na przykład same usuwają ze swojego otoczenia przedmioty, które je męczą, drażnią. Z pewnością każda z mam nieraz zaobserwowała, że jej dziecko nie lubi jakiejś zabawki. Pamiętam, że Adaś miał robota, który wydawał bardzo dużo głośnych dźwięków. Gdy mój synek był mały, przestraszył się tej zabawki, więc ją schowałam. Do tej pory jej nie lubi. Fajnym pomysłem jest schowanie części zabawek do pudełek. Raz na dwa miesiące możemy je wyjmować i wymieniać. Gdy zabawek jest za dużo, dziecko nie do końca wie, co wybrać, czuje się przytłoczone, znudzone. Dzieci przestymulowane bodźcami, kolorami są rozdrażnione, zaczynają płakać. To łatwo zauważyć. Najważniejsze to obserwować swoje dziecko, ono wiele rzeczy nam podpowiada, nawet jak jeszcze nie potrafi mówić. Rozmawiała Beata Nowicka ZOBACZ TAKŻE: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do magazynu „VIVA!Mama”.
Obrotowe foteliki samochodowe nowej generacji, które ułatwiają życie rodzicom!
Dostosowują się do zmieniających się potrzeb maluszka.
W obecnych czasach nie wyobrażamy sobie wyjścia rodziców z nowo narodzonym maleństwem ze szpitala bez fotelika samochodowego. I tak, od pierwszej podróży samochodem ze szpitala do domu, przez pierwsze lata życia dzieci foteliki samochodowe towarzyszą rodzinie codziennie, nawet kilka razy dziennie. Najważniejszą potrzebą rodziców przy wyborze fotelików było i będzie bezpieczeństwo maluchów, jednakże dziś na rynku dostępne są produkty gwarantujące nie tylko maksimum bezpieczeństwa, ale również całą masę udogodnień dla rodziców, tak aby podróżowanie z dzieckiem, przenoszenie go, sadzanie i wyjmowanie z samochodu było najłatwiejsze. Nowoczesne rozwiązania ułatwiają życie rodziców, jak również minimalizują stres związany z logistyką i przemieszczaniem się z dziećmi, który tak często towarzyszy rodzinom, którzy muszą pakować cały niezbędny ekwipunek. Zatem, jak dziś można ułatwić sobie podróżowanie z dzieckiem? Po pierwsze: system podróżny fotelików samochodowych, który będzie służyć na lata, który łatwo dostosować do zmieniających się potrzeb dzieci. Dziś w zasadzie rodzice nie stoją przed wyborem pierwszego fotelika, lecz całego systemu podróżnego przeznaczonego do przewozu dzieci. Decydując się na system podróżny ułatwiamy życie całej rodziny na lata, nie martwiąc się tym, jaki następny fotelik wybrać, czy będzie odpowiadał dziecku i pasował do naszych samochodów. Najnowsza innowacja od Maxi-Cosi to Rodzina 360, czyli rodzina obrotowych fotelików nowej generacji, która rośnie razem z dzieckiem, gwarantuje obok bezpieczeństwa największy komfort użytkowania dla rodziców już od narodzin dziecka, aż do 4 lat. View Ediplayer on the source website Nowatorskie rozwiązanie, czyli Rodzina 360, pozwala na przewóz dzieci od narodzin, aż do 4 roku życia w najbardziej bezpieczny sposób dla dzieci, czyli w ustawieniu tyłem do kierunku jazdy. W skład rodziny fotelików samochodowych 360 wchodzą: baza FamilyFix 360 umożliwiająca łatwy obrót fotelików za pomocą jednej ręki, fotelik dla niemowląt Pebble 360 oraz fotelik dla niemowląt i maluchów do 4 roku życia – Pearl 360. Dla rodziców poszukujących dodatkowych udogodnień - pierwszy modułowy superlekki fotelik Coral 360 jest również kompatybilny z bazą FamilyFix 360. Zatem jedna baza, 2 foteliki i możemy podróżować aż 4 lata w najbezpieczniejszy i komfortowy sposób. Po drugie: bezpieczeństwo i wygoda dla dzieci, to o jedno zmartwienie mniej dla rodziców. Często rodzice stwierdzają, że dzieci są zbyt ściśnięte w fotelikach samochodowych i nie mają wystarczająco dużo miejsca, co ma również wpływ na to, że mogą się przegrzewać. Pamiętajmy, że ciało szczególnie niemowlaczków wymaga ochrony i podparcia z każdej strony. Nie może być tu mowy o jakimkolwiek luzie, podczas jazdy samochodem. Dlatego właśnie odpowiednie wkładki, często ze specjalistycznych pianek są koniecznością i dodatkowym zabezpieczeniem. Pamiętajmy, że niemowlaki bardzo szybko rosną i kiedy w foteliku rzeczywiście zaczyna robić się za ciasno, wystarczy wyjąć wkładkę i tym samym fotelik jest odpowiedni dla większych maluszków. Fotelik rośnie razem z dzieckiem. Aby dzieci nie przegrzewały się w fotelikach i aby zapewnić im odpowiednią cyrkulację powietrza w fotelikach Maxi-Cosi zastosowano tzw. system ClimaFlow, czyli specjalne panele z otworami po bokach, które umożliwiają swobodny przepływ powietrza. System ten stosowany jest w fotelikach najwyższej klasy. Warto zwrócić uwagę na dodatkowe zabezpieczenia zastosowane w fotelikach chroniące dzieci w przypadku możliwych uderzeń bocznych. I nie chodzi tu o same boczne panele fotelików, a rzeczywiście wykorzystaną technologię. W przypadku fotelików Pebble 360 i Pearl 360 z Rodziny 360, zastosowano tu technologię G-Cell, czyli ścianki o strukturze plastra miodu, które w razie uderzenia bocznego rozkładają i pochłaniają energię uderzenia, dzięki czemu dziecko jest dodatkowo chronione. Po trzecie: komfort użytkowania dla rodziców, którzy nie muszą nadwyrężać kręgosłupa. Foteliki obrotowe są coraz częściej doceniane i wybierane przez rodziców, z tej prostej przyczyny, że rodzic za każdym razem nie musi nachylać się do środka samochodu chcąc usadzić dziecko. Wystarczy, że włoży je stojąc na wprost samochodu i przekręci fotelik w odpowiednią stronę. Samo zapinanie uprzęży jest o wiele łatwiejsze kiedy fotelik może być ustawiony w kierunku rodzica. A teraz wyobraźmy sobie jeszcze taką możliwość, że fotelik można obrócić na bazie lekko, bez wysiłku zaledwie jedną ręką. Brzmi świetnie? Taką właśnie możliwość zapewnia Maxi- Cosi i Rodzina fotelików 360. Docenią to z pewnością rodzice, którzy wpinanie i wypinanie dzieci ćwiczą kilka razy dziennie. Po czwarte: przemyślane rozwiązania ułatwiają życie i minimalizują stres związany z podróżą z dziećmi! Dążąc do ułatwienia życia rodzicom na lata, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa i wygody maluchom, łatwe w użyciu foteliki z Rodziny 360 zostały zaprojektowane tak, aby zminimalizować stres rodziców, podczas przewożenia dzieci w samochodzie. W rezultacie marka Maxi-Cosi wyznaczyła swój najnowszy kamień milowy w dziedzinie innowacji, zlecając psycholog, psychoterapeutce i trenerce Honey Langcaster-James udzielenie wskazówek, jak zmniejszyć stres, zanim wyruszysz samochodem. O wiele łatwiej jest być rodzicem, kiedy czujesz się dobrze wyposażony i przygotowany do tej roli. To oznacza nie tylko posiadanie odpowiednich narzędzi i produktów do wykonywania codziennych rodzicielskich zadań, ale również poczucia pewności, że zapewniamy dzieciom bezpieczeństwo. Na całym świecie rodzice obawiają się o bezpieczeństwo i zdrowie najmłodszych dzieci. Poza ważną kwestią ich bezpieczeństwa fizycznego, ważne jest, aby Twoje dziecko faktycznie czuło się bezpieczne i emocjonalnie otoczone opieką - mówi Langcaster-James. Ilekroć opuszczasz bezpieczną bańkę, którą jest dom i wyruszasz samochodem, może to prowadzić do stresu. Jest wiele rzeczy do przemyślenia: co musisz zabrać, gdzie musisz być, jak długo zajmie Ci dotarcie na miejsce. Dzieci mogą to wyczuć to zaniepokojenie i podzielać je. Czasami odpowiadają na zwiększone napięcie zachowując się nieswojo, niechętnie współpracują właśnie wtedy, kiedy liczysz na to, aby wszystko poszło gładko. W ten sposób protestują i dają Ci do zrozumienia, że oni też odczuwają stres. Z tego powodu ważne jest, aby mieć w zanadrzu kilka wskazówek i sztuczek, które zapewnią dziecku poczucie bezpieczeństwa podczas jazdy z samochodem, nawet jeśli samemu się spieszysz! Langcaster-James podkreśla, że kluczowa jest znajomość i powtarzalność czynności/zachowań, co oznacza, że dzieci lubią rutynę i sytuacje, które znają, które są dla nich przewidywalne. Używanie znajomych przedmiotów, jak np. znanych dziecku fotelików samochodowych, do których się przyzwyczaiły i używają od dłuższego czasu, pozwala im na poczucie stabilności i redukuje stres podczas podróży. Dalej zapewnienie dziecku pełnego komfortu podczas jazdy, kontakt wzrokowy, fizyczna bliskość, ulubiony misiek lub kocyk, rozmowa – to wszystko sprawia, że dziecko wie, że rodzić jest blisko i sprawia, że dziecko czuje się komfortowo. Planowanie podróży, używanie odpowiednich toreb, które zawsze stoją spakowane i przygotowane, sprawia, że rodzic może mieć o jedno zmartwienie mniej, jest bardziej przygotowany i zrelaksowany do wyjścia. Stres rodzica nie udziela się dziecku. Dzieci są z natury ciekawe świata i lubią skupiać uwagę na czymś co je interesuje i angażuje. Więc kiedy jedziesz samochodem szukaj subtelnych wskazówek, czym są zainteresowane. Staraj się rozmawiać o tym, co widzicie za oknem, na drogę, drzewa, to może być również świetna okazja do nauki nowych słówek. Zachęcanie ich do zainteresowania się światem dookoła będzie utrzymywało je z dala od negatywnych emocji związanych z pobytem w samochodzie. W końcu rodzic musi również pamiętać o sobie samym! Zestresowany rodzic, w dużym pośpiechu może być również zagrożeniem dla bezpiecznej podróży. Dlatego dobrze np. włączyć ulubioną muzykę, napić się kawy, tak aby dziecko kojarzyło podróż samochodem jako coś przyjemnego i wiedziało, że nie musi się o nic martwić. Poznaj rodzinę obrotowych fotelików samochodowych Maxi-Cosi. Materiał powstał z udziałem marki Maxi-Cosi.
Co zamiast tabletu? Oto najlepsze prezenty na Dzień Dziecka 2021!
Te rzeczy sprawią radość Twojemu dziecku!
Małe dzieci spędzają coraz więcej czasu przed ekranem. U przedszkolaków tak zwany „screen time” trwa nawet 6 godzin dziennie! Dzień Dziecka to doskonała okazja, by podsunąć maluchom zabawkę, która skutecznie i na długo odwróci ich uwagę od wirtualnej rozrywki, a dodatkowo zachęci do znacznie bardziej rozwijających aktywności. Idealne prezenty na Dzień Dziecka 2021 - hulajnogi i rowerki Najbardziej pożądanym, zawsze budzącym zachwyt i dostarczającym radości na wiele kolejnych lat prezentem są... hulajnogi i rowerki. W ciepłe dni nie trzeba dodatkowo zachęcać dzieci do wyjścia na dwór – możliwość śmigania na własnym, ulubionym pojeździe będzie wystarczająco kusząca. To doskonały motywator do spędzania czasu na świeżym powietrzu, a przede wszystkim w ruchu, którego dzisiejsze maluchy mają zdecydowany deficyt. Nasze propozycje: Model Highwaykick 1 marki Scoot&Ride to hulajnoga i jeździk 2w1, odpowiedni już dla dzieci od 1. roku życia. Marka ma także w ofercie hulajnogi dla starszych dzieci - Highwaykick 3 i Highwaykick 5 (która posłuży dzieciom aż do 80 kg i 180 cm wzrostu!) z ledowym podświetleniem kół, a także wyjątkowe akcesoria do nich - kaski i plecaki w kolorach hulajnóg! Rowerki biegowe marki Janod – w stylu vintage, z drewnianą lub metalową ramą, szerokimi, bieżnikowanymi oponami i urokliwymi detalami z ekoskóry. Idealne prezenty na Dzień Dziecka 2021 - gry planszowe i puzzle Równie udanym, choć nie tak dużym, aktywizującym, upominkiem, mogą być np. puzzle z zaskakującymi elementami do odkrycia czy niezawodne gry planszowe. Mają one niezwykłą moc przyciągania, ponieważ maluchy wracają do nich wielokrotnie, dzięki czemu utrwalają sobie zdobyte podczas układania czy rozgrywek informacje i zdolności, a przy okazji rozwijają tzw. kompetencje miękkie, które przydadzą się im w przyszłości, m.in. kreatywność, myślenie strategiczne, rozwiązywanie problemów, wyciąganie wniosków, umiejętność współpracy i komunikacji. Nasze propozycje: Puzzle marki Mudpuppy oprócz układanki oferują często niespodzianki w postaci np. okienek, miękkich sensorycznych aplikacji, detali świecących w ciemnościach czy elementów w kształcie budynków (Mapa świata) lub planet (Układ słoneczny), niektóre poruszają także tematykę, która zachęca do omawiania wrażliwych kwestii, jak emocje, feminizm czy ekologia. Gry zręcznościowe marki Janod to z kolei wyzwanie dla całej rodziny, dzięki której wspólny czas staje się jeszcze bardziej wyjątkowy. Na dodatek są piękne: drewniany Flaming, Bawół czy Kosmos zachwycają od pierwszego wejrzenia. Idealne prezenty na Dzień Dziecka 2021 - zabawki edukacyjne Niezawodną atrakcją dla przedszkolaków (ale też starszych dzieci) są zabawki, które pozwalają im się wykazać i wyrazić na swój indywidualny sposób. Szczególnie sprawdzą się tu odpowiednie do wieku zestawy artystyczne, klocki, narzędzia oraz konstrukcje do samodzielnego składania. Rozwijają one tzw. małą motorykę, zdolności manualne, wyobraźnię przestrzenną, samodzielność i gotowość do szukania rozwiązań, a co więcej – kiedy dzieło czy budowla są już gotowe – napawają dumą i sprawiają dziecku niepowtarzalną satysfakcję. Nasze propozycje: W serii zestawów kreatywnych marki Janod znajdują się m.in. dziergane dekoracje, zdrapywanki, łapacze snów, biżuteria czy wieloelementowe mozaiki do samodzielnego wykonania. Kolekcja Brico'kids marki Janod z drewnianymi robotami czy pojazdami do samodzielnego składania Idealne prezenty na Dzień Dziecka 2021 - zabawy w dom Podobnej radości, poczucia sukcesu i samostanowienia dostarczają też maluchom wszelkie zestawy do zabawy w dom czy odgrywania ról. Możliwość odwzorowania zachowań, podpatrzonych u rodziców lub innych dorosłych, tworzenia własnych historii i decydowania o losach ich bohaterów to pierwszy krok dziecka do samodzielności nie tylko w sensie motorycznym, ale przede wszystkim mentalnym. Nasze propozycje: W ofercie marki Lilliputiens znajdują się zarówno fantastyczne książeczki z mini-pacynkami, jak i pluszowa farma z mięciutkimi mieszkańcami, a nawet całe rodzinki mini-przytulanek, idealnych do snucia opowieści. Do odgrywania ról przydadzą się również: torba lekarska, kosmetyczka barbera, przewijak dla lalek, serwis do herbaty, mikser, ekspres do kawy lub – spośród większych prezentów – stragan z warzywami czy w pełni wyposażona drewniana kuchnia od marki Janod. Czas spędzony z takimi prezentami z pewnością nie będzie czasem straconym! Warto sięgnąć po nie, z myślą nie tylko o doskonałej zabawie, ale również zdrowym i wszechstronnym rozwoju naszych milusińskich!
KONKURS! Pokaż wyjątkowe chwile ze swoim dzieckiem i wygraj super nagrody!
Sprawdź, co musisz zrobić, aby stać się jedną z laureatek naszego konkursu!
Bycie mamą jest jedną z bardziej wyjątkowych ról w życiu kobiety. Więź matki i dziecka jest w stanie zrozumieć tylko… mama:). Macierzyństwo bywa pełne wyzwań, lęku i stresu, ale równocześnie jest piękne, rozwijające i daje ogromną siłę. Podobnie jak ciąża. Gdy widzimy na teście ciążowym dwie kreski, uświadamiamy sobie, że nasze życie bezpowrotnie się zmieni. Zazwyczaj pojawiają się pytania, ale i ogromna radość. Dlatego postanowiliśmy przygotować dla was wyjątkowy konkurs, w którym mogą wziąć udział zarówno przyszłe mamy, jak i te z pociechami już na świecie:). Co musicie zrobić? Pokażcie nam zdjęcie, na którym widać wasze najpiękniejsze wspólne chwile z dzieckiem. Gładzenie się po brzuszku ciążowym, pierwszy wypad nad morze z maluchem, a może czytanie książki przed snem? W tym konkursie nie ma ograniczeń! Liczy się tylko i wyłącznie miłość oraz bliskość uchwycona na fotografii. Najpiękniejsze zdjęcia nagrodzimy super nagrodami! A jest ich naprawdę dużo. Zobaczcie same! 1 x Chicco Next2Me Forever Chicco Next2Me Forver to innowacja w co-sleepingu. Jest to łóżeczko dziecięce 3w1 z funkcją łóżeczka dostawnego nawet do 4 roku życia oraz funkcją łóżeczka wolnostojącego i podłogowego, dla tych bardziej samodzielnych smyków! Chicco Next2Me Forever zapewnia rodzicom i dziecku spokojny sen z całkowitym zachowaniem bezpieczeństwa, dzięki opatentowanemu systemowi otwierania ścianki bocznej. Dzięki patentowi ścianka boczna będzie zawsze opuszczona w konfiguracji dostawki i zawsze podniesiona w konfiguracji tradycyjnego łóżeczka wolnostojącego. Warto dodać, że łóżeczko Chicco Next2Me otrzymało Nagrodę Rodziców w XIV Edycji Konkursu. 1 x Wanienka Stokke Flexi Bath z Wkładką w kol. White Yellow Skandynawska składana wanienka Stokke® Flexi Bath® to must-have dla rodziców. Sprytna, niezwykle trwała konstrukcja pozwala zaoszczędzić miejsce, ułatwia przechowywanie, a nawet pozwala na użycie wanienki w podróży. Przeznaczona jest dla dzieci od około 6 miesiąc do 4 roku życia. Wanienka posiada innowacyjny korek, który pod wpływem temperatury wody zmienia swój kolor. Informuje wizualnie rodziców o konieczności zareagowania i zapobiegnięciu przegrzaniu ciała dziecka. Zasada działa również w odwrotną stronę. W sytuacji, w której korek nie zmienia swojego koloru, temperatura wody jest prawdopodobnie zbyt niska. 1 x Scootandride Zestaw Highwaykick 1 2w1 Jeździk i hulajnoga 1-5 lat Ash + kask XXS-S Highwaykick1 to innowacyjna hulajnoga z siedziskiem marki SCOOT&RIDE. To idealne rozwiązanie dla aktywnych dzieci, które „rośnie” razem z nimi. Wysokość siedziska można regulować, a jego najniższa pozycja dostosowana jest do wzrostu stawiających pierwsze kroki maluszków. Bez używania narzędzi, za pomocą jednego guzika można w kilka sekund zamienić pojazd w hulajnogę na 3 kołach – obrócone siedzisko staje się jej przednią ramą. Wystarczy jeszcze przenieść kierownicę (montowana na klik) i gotowe! Hulajnoga jest doskonale zbalansowana, stabilna i wyjątkowo bezpieczna. Wyposażona została w opatentowany system safety-pad – tj. specjalną szeroką podkładkę, umieszczoną w dole przedniej części, która zapobiega m.in. przewróceniu się na nierównym terenie czy utknięciu kół. W zestawie z hulajnogą znajduje się również kask austriackiej marki SCOOT&RIDE. Ultralekki (waży zaledwie 240 g!), innowacyjny i stylowy dziecięcy kask ochronny „rośnie” razem z maluchem. Dla dzieci już od 1. roku życia, na obwód głowy od 45 do 51 cm, regulowany za pomocą pokrętła z tyłu. Kask jest wyposażony w innowacyjne bezpieczne magnetyczne zapięcie pod szyją, dzięki któremu nie ma ryzyka przyszczypnięcia skóry. Do tego komfortowy podbródek zrobiony z polaru oraz LED-owe oświetlenie z tyłu. 3 X Lilliputiens Książeczka aktywizująca „Kto się kryje za Pablo ?” Książeczka aktywizująca „Kto się kryje za Pablo?” belgijskiej marki Lilliputiens to idealna pierwsza lektura dla maluszka. Na jej okładce znajduje się Tukan Pablo z - wystającym poza strony książeczki - wielkim dziobem. Na kolejnych stronach lektury ukryły się inne zwierzęta – mieszkańcy dżungli, bohaterowie marki Lilliputiens, których można spróbować rozpoznać po elementach o różnym kształcie i fakturze, wystających poza powierzchnię stron. Zabawkę można zawiesić przy wózku lub szczebelkach łóżeczka, dzięki dodatkowym sznureczkom. Książeczka jest miękka, perfekcyjnie wykończona i w pełni bezpieczna dla dziecka. Pobudza dziecięcą wyobraźnię i ciekawość, aktywizuje zmysły wzroku, dotyku i sferę uczuciową. Jest także świetnym sposobem na zaszczepienie w maluszku miłości do książek. 3 X Janod Magnetyczna układanka Magnetibook Świat baśni Magnetyczna układanka Magnetibook francuskiej marki Janod to doskonała zabawka, rozwijająca kreatywność i wyobraźnię. Zabawa polega na układaniu na planszy magnesów, które dziecko może łączyć we wzory. Układanka ta będzie służyć przed długi czas i nieprędko się znudzi, bo daje wiele możliwości zabawy. Jest pięknie wykonana, co dodatkowo rozbudza zmysł artystyczny, a ponadto ćwiczy logiczne myślenie oraz sprawność manualną u dziecka. Magnetibook Świat Baśni zawiera 30 kolorowych magnesów z elementami do stworzenia znanych bajkowych postaci, m.in. Czerwonego Kapturka, kota w butach, czarownicy, wróżki czy krasnoludka oraz 10 kart z ilustracjami tych postaci. Magnesy pozwalają również na układanie wymyślonych przez siebie bohaterów. 5 X Zestaw dla każdej mamy, Pregna i Mucovagin Zestaw dla świeżo upieczonych mam i kobiet oczekujących szczęśliwego rozwiązania. Pregna PLUS + Pregna DHA to kompleksowa suplementacja dla kobiet w ciąży i karmiących piersią z indywidualnie dostosowaną ilością kwasu DHA w zależności od potrzeb i diety. Zestaw najważniejszych i zalecanych przez PTGiP 5 składników, które pełnią wiele istotnych funkcji w organizmie, wpływając na prawidłowy przebieg ciąży, zdrowie mamy i dziecka, również podczas karmienia piersią. Produkty są rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Ginekologów i Położników. Z kolei MUCOVAGIN fizjoemulsja to specjalistyczna emulsja do codziennej higieny intymnej dla kobiet, polecana w szczególności do pielęgnacji podczas regeneracji okolic intymnych po porodzie. Zawiera unikalną formułę drobnocząsteczkowego kwasu hialuronowego, który wspiera procesy regeneracji oraz posiada silne właściwości nawilżające. 5 x Miś Szumiś Szumisie to zabawki, które podbiły serca rodziców w Polsce i na całym świecie. Są to szumiące misie, które pomagają maluszkom spokojnie zasnąć. Szum je uspokaja i ułatwia uśnięcie, ponieważ noworodki i niemowlaki pamiętają ten dźwięk z brzucha mamy. Każdy Szumiś wydaje 5 rodzajów szumu: szumisiowy szum, szum różowy, fal morskich, padającego deszczu oraz wód płodowych z bijącym sercem. Misie uszyte są z atestowanych materiałów i są bezpieczne już od pierwszego dnia życia dziecka. 3 x 1 para obuwia Befado wraz z gadżetami firmowymi BEFADO od 90 lat tworzy buty dla małych stópek, które zapewniają im odpowiednią temperaturę, przestrzeń ruchliwym paluszkom oraz utrzymują nogę w stabilnej pozycji dzięki usztywnionej cholewce. Elastyczna, wyprofilowana podeszwa ułatwia chodzenie i zabawę, sprawia, że delikatne stopy maluchów nie męczą się. Obuwie może z powodzeniem służyć najmłodszym do nauki chodzenia oraz jako obuwie do przedszkola i szkoły. Dziecięce buty BEFADO zostały oznaczony znakiem ZDROWA STOPA, czyli posiadają one pozytywną opinię Sieci Badawczej Łukasiewicz - Instytutu Przemysłu Skórzanego w Krakowie i zabezpieczają prawidłowy rozwój stopy dziecka. Zwycięzca tej nagrody będzie mógł wybrać jedną parę butów ze strony www.befado.pl. Dodatkowo otrzyma ekotorbę i kubek. 3 x Indywidualne kody rabatowe na -20% do sklepu Hoplano W sklepie Hoplano znajdziesz wyselekcjonowane i najlepsze artykuły dla dzieci cenionych marek. Setki produktów renomowanych producentów takich jak: Avionaut, Maxi Cosi, Baby Design, Britax, Baby Jogger, Graco, Nuna, Joie, Lionelo i wiele innych. W Hoplano znajdziesz praktyczne wózki dziecięce, bezpieczne foteliki samochodowe z testami zderzeniowymi, akcesoria dla niemowląt, łóżeczka, kojce, krzesełka do karmienia, a także rowerki biegowe, laktatory czy nianie elektryczne. Wszystko, co może ułatwić opiekę nad niemowlakiem i dzieckiem. Kody są ważne do 30 czerwca 2021 roku, po zarejestrowaniu. Marki Britax i Joie nie są objęte rabatem. 5 x kur Babci Dany "La Millou by Marcin Tyszka" Doskonałe połączenie najlepszej poduszki do karmienia, antyalergicznego wypełnienia i najbardziej przyjaznej dla skóry tkaniny – bambusa. Kura to wielofunkcyjna poducha: do przytulania, spania lub karmienia. Wykonana jest z tkaniny bambusowej oraz polaru minky, a wypełniona jest atestowanym, antyalergicznym puchem silikonowym. Dzięki temu jest niesamowicie sprężysta i idealnie dopasowuje się kształtem do naszych potrzeb. Wyjątkowe printy kur zaprojektował Marcin Tyszka w ramach współpracy z marką La Millou. 3x Medalion #MAMA Piękny medalion z napisem „Mama” pochodzi z kolekcji #MAMA marki Croco D’oro. Został wykonany z wysokiej jakości pozłacanej stali szlachetnej. Nie uczula nawet wrażliwej skóry i jest trwały – biżuteria nawet po wielu latach nie straci swojego koloru i blasku. 3x zestaw dwóch zabawek: Retro Radiomagnetofon i Retro Kaseta od Fisher-Price® Zestaw zabawek inspirowanych stylem retro od Fisher-Price zapewni maluchom świetną muzyczną zabawę! Radiomagnetofon i Kaseta Szczeniaczka zawierają liczne elementy aktywizujące, światełka oraz edukacyjne wypowiedzi i piosenki, które pomogą w nauce literek, liczenia, kolorów i nie tylko! 10 X Zestaw rozświetlających kosmetyków Neutrogena® Bright Boost Rozświetlająca seria do pielęgnacji twarzy Neutrogena® Bright Boost łączy w sobie korzyści produktów nawilżających, przeciwzmarszczkowych i pomagających wydobyć blask skóry. Linia zawiera unikalny składnik - neoglukozaminę, która dosłownie budzi skórę, zwiększając 10-krotnie działanie komórek powierzchniowych dla bardziej rozświetlonej i zdrowo wyglądającej cery. W formule produktów znajdują się również kwasy AHA i PHA oraz witaminy C i E. W zestawie kosmetyków znajdziesz: peeling wyrównujący koloryt skóry, rozświetlające serum, rozświetlający żel-krem oraz ochrony żel SPF 30. Zgłoszenia do konkursu będziemy zbierać od 12.05. do 22.05. Koniecznie weź w nim udział i wygraj supernagrody dla siebie lub swojego dziecka! Materiał powstał z udziałem marek - 3kiwi, Befado, Stokke, Chicco, Fisher Price, Hoplano, Mucovagin, Prego, Solution Baby Care, Hoplano, Szumisie, Croco D'oro, Neutrogena, La Millou
Jaką mamą chce być gwiazda TVP Ida Nowakowska?
Nowakowska zdradza nam swój pomysł na macierzyństwo!
Ida Nowakowska-Herndon już za chwilę zostanie mamą - o upragnione maleństwa starała się z mężem aż pięć lat. Jaką mamą chce być gwiazda? W wywiadzie, którego udzieliła magazynowi „VIVA!Mama” zdradziła: „Termin mam na połowę maja, ale do tej zmiany w życiu przygotowywałam się właściwie od małego dziecka, bo zawsze marzyłam o tym, żeby być mamą. Nie bardzo wiem, skąd się to wzięło. Może dlatego, że bardzo kocham moich rodziców. Byłam bardzo związana z moją mamą, która do dzisiaj jest moją najlepszą przyjaciółką, no i uwielbiałam mojego tatę, który już od kilku lat nie żyje. Kiedy chodziłam do przedszkola i pytano mnie, kim chcę być, jak dorosnę, zawsze odpowiadałam, że będę mamą, chociaż już wtedy uwielbiałam śpiewać, tańczyć i grać. Mówiono mi, że muszę jeszcze wybrać jakiś zawód. Kiedy wracałam do domu i pytałam, czy to prawda, że nie mogę być tylko mamą, że muszę robić coś jeszcze, mama zawsze mi odpowiadała: „Powiedz dzieciom, że bycie mamą to praca przynajmniej na trzy etaty, bardzo ważna”. Moja mama zawsze była bardzo aktywna zawodowo, a ja angażowałam się we wszystko, co ona robiła. I tak naprawdę interesowałam się wszystkim, co robili moi rodzice, którzy traktowali mnie zawsze, jakbym była prawie dorosła, wciągali mnie do swojego świata. Ale bycie mamą i tatą było dla nich czymś równie istotnym. Mam więc wrażenie, że przygotowywałam się do roli matki bardzo długo, ale oczywiście nigdy nie jest się do końca gotowym na taką zmianę w swoim życiu”. Zobacz nasz wywiad wideo i dowiedz się, jaką mamą zamierza być Ida Nowakowska-Herndon! Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Kiedy Ida Nowakowska wróci do pracy po porodzie?
W ekskluzywnym wywiadzie gwiazda zdradza swoje plany po narodzinach synka!
Gwiazda TVP Ida Nowakowska-Herndon już niedługo zostanię mamą. Podczas ciąży cały czas jest aktywna zawodowo! Na pytanie, czy przerwie pracę, kiedy urodzi dziecko, odpowiedziała w wywiadzie do nowego wydania „VIVY!Mamy”: „Trudno mi to sobie wyobrazić. Chciałabym wrócić do pracy, żeby w niej być, ale nie mieć tak dużo obowiązków. Chcemy, żeby ten czas był dla nas wyjątkowy i dlatego mój mąż też podczas wakacji będzie mniej pracował, żeby więcej być przy nas i mi pomagać. O tym się nie mówi, ale dla mnie kobiety pracujące i rodzące dzieci to bohaterki naszych czasów. A ja stałam się pamiętnikiem ich wspomnień, bo nagle wszystkie kobiety, wiedząc o mojej ciąży, chcą ze mną o tym rozmawiać. W jakimś sensie więc już dołączyłam do klanu mam, które są silne. I ta siła nas łączy”. Jak Idzie udało się pogodzić obowiązki zawodowe z życiem prywatnym i przygotowywaniem się do macierzyństwa? Kiedy prezenterka zamierza wrócić do pracy po narodzinach maleństwa? Zobacz nasz ekskluzywny wywiad wideo! Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Agnieszka Kaczorowska: „Początek drugiej ciąży był ogromnym wyzwaniem, potem przyszło supersamopoczucie”
Gwiazda opowiada nam o rodzicielstwie i… rzeczach, które ułatwiają życie młodej mamy!
Odkąd niespełna dwa lata temu urodziła Emilkę, Agnieszka Kaczorowska-Pela stała się dla wielu kobiet wzorem idealnej mamy. Za chwilę po raz kolejny będzie cieszyć się z uroków macierzyństwa. Nam opowiada o drugiej ciąży i… swoich sprawdzonych sposobach na szczęśliwe rodzicielstwo. Zobacz także: Olga Kalicka: „Macierzyństwo mnie zmieniło. Stałam się inną kobietą” - Gratulacje! Jak się czujesz? Czy druga ciąża różni się dla Ciebie od pierwszej? ​Dziękuję. Czuję się różnie… w zależności od tego, jak o siebie dbam. Początek tej drugiej ciąży był ogromnym wyzwaniem, potem przyszło supersamopoczucie i mnóstwo energii, a teraz już pora zwolnić i dać sobie odpoczynek, uwagę i spokój, na ile to możliwe już z jednym Skarbem w domu (uśmiech). – Czy teraz, kiedy jest Emilka, masz mniej czasu dla siebie niż w pierwszej ciąży? Zdecydowanie mniej. Pierwsza ciąża to dla wielu kobiet niesamowite przeżycie, bardzo wyjątkowe. U mnie też tak było. To taki okres przejściowy przed kompletną rewolucją w życiu, jaką jest stanie się mamą. Teraz już nie ma tak wielkiej celebracji, choć oczywiście przygotowujemy się i wprowadzamy kolejne małe zmiany… Teraz są inne wyzwania. Jest na pewno trudniej, bo fakt, że kończąc pracę, już nie ma czasu tylko na odpoczynek, a jest przede wszystkim Emilka, która chce szaleć także z mamą, to o czas dla siebie naprawdę trzeba się postarać. View Burdaffi on the source website – Razem z mężem spodziewacie się drugiej córeczki. Macie już wybrane imię? Mamy pewien typ, który obojgu nam się podoba, więc jeśli nic się nie zmieni, to pewnie tak zostanie. – Emilka jest już gotowa na siostrzyczkę? Jak ją przygotowujecie do zmiany? Nie będzie już jedynaczką! Myślę, że nigdy nie możemy powiedzieć, że dziecko jest gotowe, bo ani nie jesteśmy w jego głowie, ani my, ani ono nie wie, co wydarzy się po porodzie… i to na wielu płaszczyznach. Oczywiście dużo rozmawiamy i jej tłumaczymy. Emilka całuje i głaszcze brzuszek oraz powtarza różne stwierdzenia dotyczące „bobo”. Poświęcamy jej dużo uwagi. Emilka będzie miała dwa latka, kiedy zostanie starszą siostrą. To nie jest długi czas bycia jedynaczką, ponadto ma bardzo opiekuńczy charakter. Uwielbia niemowlęta – chce je głaskać i przy nich pomagać, więc mam przeczucie, że będzie dobrze. Oczywiście będziemy obserwować i starać się reagować, tak aby ona nigdy nie poczuła się pokrzywdzona w nowej sytuacji. – Chcielibyście mieć więcej dzieci? Planujecie celować w chłopca? HA, HA! To bardzo trudne pytanie DZISIAJ. Żartujemy, że do trzech razy sztuka, ale nie wiemy, jak potoczy się życie… jak odnajdziemy się z dwójką, czy będzie aż nadto, czy po kilku latach znów nabierzemy ochoty na noworodka. Nie wiemy, jak potoczy się nasze życie zawodowe, czy będzie przestrzeń na kolejne dziecko. Uważam, że przede wszystkim trzeba mieć pewność i gotowość. Zobaczymy. – Czy myślisz, że teraz, kiedy doświadczasz drugiej ciąży, jeszcze lepiej rozumiesz inne mamy? Jasne. Każdy kolejny miesiąc, rok bycia mamą daje kolejne doświadczenia i otwiera niesamowicie oczy, głowę i serce… Kolejna ciąża i kompletnie odmienne odczucia również pokazują więcej. Natomiast zrozumienie bierze się także z rozmów i otwartości na innych ludzi. Niezależnie od tego, na jakim etapie macierzyństwa jesteśmy, możemy mieć tę empatię mocno rozwiniętą lub w ogóle. Znam niestety kobiety, które tylko swoje racje uważają za prawidłowe, a stan fizyczny i emocjonalny za jedyny możliwy i wtedy nie ma tu mowy o zrozumieniu. Mam wielki szacunek do każdej kobiety, która jest mamą, i uważam też, że każda jest najlepszą mamą dla swojego malucha! – Przed pojawieniem się Emilki zaczęłaś prowadzić cykl „Będę Mamą” na YouTubie. Spodziewałaś się, że stanie się takim hitem? Zaczęłam tworzyć go z potrzeby serca. Sama chciałam zaczerpnąć wiedzy od specjalistów i stwierdziłam, że skoro mam się z nimi spotykać, to dlaczego by od razu tego nie nakręcić – niech z tej wiedzy korzystają także inne kobiety w ciąży. Tak też się stało, a potem to już już trudno było przestać. Stworzyłam cykl „Jestem Mamą”, a teraz ruszyłam z drugim sezonem „Będę Mamą”. Tematów jest nieskończenie wiele, więc dopóki będę miała siłę, czas i zapał, będę to robić, bo wierzę, że daje to innym kobietom ogromną wartość. – Na swoim Instagramie także stworzyłaś społeczność mam, które cenią Twoje rady. Czym kierujesz się przy wyborze produktów dla dzieci? Mam wspaniałą grupę kobiet na Instagramie! Są niezwykle mądre i świadome. To nie tylko mamy, ale rzeczywiście mam jest bardzo dużo. Przede wszystkim kieruję się jakością. Kwestie wizualne też mają dla mnie ogromne znaczenie. Jestem estetką. Nie przesadzam, ale lubię, gdy wszystko do siebie pasuje. Uwielbiam sprawdzać, testować i ciągle dowiadywać się o niezwykłej kreatywności producentów – tu mam na myśli zarówno wielkie marki, jak i małe polskie firmy. Ciągle ktoś mnie czymś zaskakuje… I tak, jest dużo niepotrzebnych gadżetów, ale jest też mnóstwo rzeczy, które NAPRAWDĘ ułatwiają życie. – Czy masz swoje ulubione produkty dla kobiet w ciąży? Ktoś, kto wymyślił poduchę do spania dla kobiet w ciąży, powinien dostać nagrodę! To naprawdę pomocna rzecz. Oczywiście dbam również o dobór kosmetyków do pielęgnacji ciała – to bardzo ważne, aby dbać o skórę w ciąży, bo ciąża to dla niej również duże wyzwanie. – Czy kompletując wyprawkę dla drugiej córeczki, widzisz różnicę w stosunku do pierwszej? Popełniłaś wtedy jakieś błędy? Jasne! Miałam dużo niepotrzebnych rzeczy, ale głównie wiązało się to z faktem, że do naszego domu przeprowadziliśmy się, jak Emilka miała pięć miesięcy… Na mniejszej przestrzeni mniej potrzebujesz. Teraz biorę inne rzeczy pod uwagę, względem miejsca, gdzie żyjemy, i oczywiście wiem też, co dla mnie jest wygodne, co mi się sprawdziło i czego potrzebuję więcej. Na przykład według mnie pieluszek i muślinów nigdy za wiele, bo przydają się ciągle i do wszystkiego, a ja nie jestem z tych, co wstawiają pranie codziennie, choć wiem, że powinnam. – Co się znajdzie w Twojej wyprawce? Na pewno łóżeczko dostawne, łóżeczko na kółkach, z którego będę korzystać w przestrzeni dziennej, poduszka do karmienia, oczywiście ciuszki, kocyki, wspomniane muśliny, rożek niemowlęcy, mata do przewijania, śpiworek, a nawet dwa. Do tego oczywiście kosmetyki, artykuły pielęgnacyjne i apteczka. Zamierzam stworzyć kilka bardzo szczegółowych postów wyprawkowych na swoim Instagramie. Może dziewczyny będą chciały skorzystać lub zapisać na przyszłość. – Czy część rzeczy, które używałaś, kiedy urodziła się Emilka, zachowałaś i będziesz teraz wykorzystywać? Oczywiście, że tak! Mam tego całkiem sporo. Ze względu na to, że oczekujemy dziewczynki, to ciuszków mam naprawdę dużo. Choć chcę, aby kolejna córeczka miała też takie tylko swoje rzeczy, to zdecydowanie w większości będę korzystać z rzeczy Emilki. – A jakie nowe kupisz? Co pojawiło się na rynku, czego nie było wcześniej? Nie minęło aż tak dużo czasu, aby nastąpiła jakaś rewolucja. Te nowe rzeczy wynikają głównie z przestrzeni, na jakiej żyjemy. Mam na przykład taki hamaczek dla noworodków i niemowlaków, którego przy Emilce nie mieliśmy gdzie używać, a teraz zamierzam go wykorzystać na tarasie i w ogródku. – Czy są produkty, które można używać zarówno dla dwulatki, jak i noworodka? Choćby maty do zabawy. Emisia uwielbia bawić się w domu na macie, a jest to mata, która wspierać będzie również rozwój noworodka i niemowlaka. Warto kłaść maluszka na brzuchu od pierwszych tygodni życia. Poza tym dziewczyny będą miały takie same krzesełka do karmienia – oczywiście dla Emilki rzeczywiście służy ono jako krzesełko do zjadania posiłku, ale takie samo z nakładką noworodkową pozwoli całej rodzinie usiąść razem wygodnie do posiłku i nikt nie będzie pominięty. – Czy masz rady uniwersalne dla każdej mamy – taki Twój top pięć? Zdecydowanie polecam iść za głosem swojej intuicji i serca. Mieć otwartą głowę na wiedzę specjalistów i na doświadczenie innych mam, a następnie przepuścić każdą informację przez siebie i zdecydować, czy będzie to dobre dla mnie i/lub dla mojego dziecka. Moja rada to NIE PORÓWNYWAĆ dzieci ani nie porównywać siebie do innych mam. Warto korzystać z pomocy mężczyzny – jest to dobre i budujące dla wszystkich. No i trzeba być gotowym NA WSZYSTKO, na totalny rollercoaster. Uważam, że dobrze się nie nastawiać, a brać to, co się dzieje, jako najlepsze, co możemy mieć, i cieszyć się każdą chwilą, bo w macierzyństwie są one jeszcze bardziej ulotne. – Jak to jest godzić życie biznes-woman z byciem mamą? Szczególnie w pandemii – jaki opracowałaś system pracy w domu i opieki nad małą? Myślisz, że mam jakiś opracowany? (śmiech). W tym tygodniu jest jeden system, a w kolejnym zupełnie inny. Wszystko ciągle się zmienia. Nasza – moja i męża – praca jest bardzo zmienna, elastyczna i często zaskakująca, a do tego potrzeby Emilki też ciągle się zmieniają. Pomagamy sobie, rozmawiamy i staramy się dobrze organizować. Mamy ustalone priorytety i nadrzędne wartości, a resztę da się dopasować. Wybór to chyba słowo klucz, choć nie ukrywam, że czasem jest łatwiej, a czasem tych wyzwań jest więcej. – Zamierzacie wybrać się po urodzeniu córeczki w jakąś podróż? Na razie nic nie planujemy, bo nie mamy pojęcia, jak to będzie z dwójką… Kiedy urodzę i odpocznę, zaczniemy myśleć, bo podróżować kochamy. Ale nic na siłę. Ważne, abyśmy wszyscy dobrze poczuli się w tym nowym rozdziale naszej rodziny. W naszej galerii znajdziesz 10 rzeczy, które według Agnieszki doskonale sprawdzają się w życiu młodej mamy i maluszka! Rozmawiała Barbara Łubko Zdjęcia Marek Podolczyński/ www.marekpodolczynski.com Zobacz także: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Ida Nowakowska: „Do macierzyństwa przygotowywałam się całe życie!”
Gwiazda opowiada nam o oczekiwaniu na maleństwo i pięciu latach prób zajścia w ciążę…
O maleństwo starała się pięć lat. „To było nasze wielkie marzenie. W rodzinie mojego męża było dużo dzieci, on sam ma dwoje rodzeństwa i otacza go wielu krewnych. A ja tego nigdy nie miałam, a zawsze marzyłam, żeby mieć taki pełen gwaru dom”, mówi Ida Nowakowska, tancerka, prezenterka i prowadząca „Pytanie na śniadanie” w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVA!Mama. Już niedługo Twoje życie kompletnie się zmieni. Przygotowujesz się do tego psychicznie? Ida Nowakowska-Herndon: Termin mam na połowę maja, ale do tej zmiany w życiu przygotowywałam się właściwie od małego dziecka, bo zawsze marzyłam o tym, żeby być mamą. Nie bardzo wiem, skąd się to wzięło. Może dlatego, że bardzo kocham moich rodziców. Byłam bardzo związana z moją mamą, która do dzisiaj jest moją najlepszą przyjaciółką, no i uwielbiałam mojego tatę, który już od kilku lat nie żyje. Kiedy chodziłam do przedszkola i pytano mnie, kim chcę być, jak dorosnę, zawsze odpowiadałam, że będę mamą, chociaż już wtedy uwielbiałam śpiewać, tańczyć i grać. Mówiono mi, że muszę jeszcze wybrać jakiś zawód. Kiedy wracałam do domu i pytałam, czy to prawda, że nie mogę być tylko mamą, że muszę robić coś jeszcze, mama zawsze mi odpowiadała: „Powiedz dzieciom, że bycie mamą to praca przynajmniej na trzy etaty, bardzo ważna”. Moja mama zawsze była bardzo aktywna zawodowo, a ja angażowałam się we wszystko, co ona robiła. I tak naprawdę interesowałam się wszystkim, co robili moi rodzice, którzy traktowali mnie zawsze, jakbym była prawie dorosła, wciągali mnie do swojego świata. Ale bycie mamą i tatą było dla nich czymś równie istotnym. Mam więc wrażenie, że przygotowywałam się do roli matki bardzo długo, ale oczywiście nigdy nie jest się do końca gotowym na taką zmianę w swoim życiu. Poza tym bardzo się cieszę, że moje dziecko urodzi się wiosną, bo ja jestem dzieckiem grudniowym i moje urodziny przypadały zawsze na okres zimna, śniegu lub deszczu. A nasz synek będzie mógł się cieszyć swoim tortem ze świeczkami, gdy słońce będzie nas ogrzewać i natura się zmieni w zieloność. Bardzo na niego czekamy. Zobacz także: Olga Kalicka: „Macierzyństwo mnie zmieniło. Stałam się inną kobietą” Zastanawiam się, czy nie za bardzo idealizujesz tę zmianę w swoim życiu. Możliwe, bo ja zawsze sobie wszystko idealizuję. Ale akurat tę cechę w sobie lubię. Kiedyś może kosztowało mnie to trochę rozczarowań, bo we wszystkim poszukiwałam dobra, a przecież na świecie istnieje też zło, które trudno zmienić w dobro. Bycie mamą to jednak coś innego. I wiem, że może to być trudne. Każdy mi mówi: „Wyśpij się teraz, bo potem nie będziesz miała takiej możliwości”. Ale tego akurat się nie boję. Zawsze byłam aktywna i pokonywałam różne przeszkody, mimo tego, że wszyscy uważali, iż wszystko w życiu przychodzi mi łatwo. Jestem więc przygotowana na pokonywanie tych nowych przeszkód. Co Ty opowiadasz?! Przecież u Ciebie wszystko układa się jak po różach bez kolców. Tak się ludziom wydaje, ale ja naprawdę miałam w życiu dużo trudnych sytuacji. Pracowałam, odkąd skończyłam osiem lat. A w trakcie mojego dorastania odeszła cała moja rodzina żyjąca w Polsce i zostałam tylko z mamą. Nie lubię o tym mówić, bo każdy ma swoje przeszkody i cierpienia. U mnie jednak za uśmiechem kryje się wiele smutku, którego coraz bardziej jestem świadoma. Jednocześnie jednak wiem, że te wszystkie niełatwe momenty były dla mnie przełomowe. Bo dawały Ci siłę? Dokładnie tak. Przygotowuję się na to, że moje dziecko będzie cierpiało na kolki, płakało w nocy, a ja będę wykończona. Ale może wcale tak się nie zdarzy, może będzie przesypiało całe noce. Wiem także, że jestem w stanie wszystko przetrwać, jestem na to gotowa – dziecko to dla mnie kolejny sprawdzian. Ale już wiem, że się nie poddam. Z moim mężem zawsze marzyliśmy, żeby mieć dużą rodzinę. Przez pięć lat starałaś się o to dziecko. To było nasze wielkie marzenie. W rodzinie mojego męża było dużo dzieci, on sam ma dwoje rodzeństwa i otacza go wielu krewnych. A ja tego nigdy nie miałam, a zawsze marzyłam, żeby mieć taki pełen gwaru dom. Nawet teraz, kiedy jesteśmy jeszcze we dwoje, dużo się wokół nas dzieje. Oboje pracujemy i każdy dzień jest inny. Ale teraz głównie myślimy o naszym synku, dla którego jeszcze nie wybraliśmy imienia. Wiem, że czeka nas coś przepięknego. I jeżeli nawet trudnego, to pojawienie się dziecka wzbogaci nasze życie. Tylko nie rozpieszczaj go za bardzo. Do tego nie dopuści mój mąż, który będzie trzymał pieczę nad tak zwanym męskim wychowaniem. Będę jednak chciała trochę mojego dzidziusia rozpieścić, bo wiem, jakie to dla dziecka jest ważne i jak bardzo uczy go empatii. Pamiętasz ten moment, kiedy dowiedziałaś się o ciąży? Oczywiście, że pamiętam. To były wakacje i jakoś czułam, że moje życie się nagle zmieni, że być może zaszłam w ciążę. A tak bardzo chciałam w niej być, że momentami mi się wydawało, że to marzenie tylko w mojej wyobraźni staje się rzeczywistością. Kiedy więc spóźniła mi się miesiączka, od razu postanowiłam zrobić test ciążowy. Gdy pokazałam wynik mamie, powiedziała, że pobiegnie do apteki i kupi jeszcze drugi, bo musimy się upewnić. Przyniosła pięć testów i każdy dał wynik dodatni. Gdy pokazałam je mężowi, a on zrobił wielkie oczy, czułam się tak, jakbyśmy grali w jakimś filmie. Powołanie nowego życia niezwykle wzmacnia i buduje związek. To nie my będziemy teraz ważni, tylko to maleństwo zdane wyłącznie na naszą opiekę i na naszą miłość. Czytaj także: Ida Nowakowska poruszająco o tacie: „Jego nieobecność jest nadal bolesna” Twój mąż też bardzo chciał dziecka? Bardzo! Ale tak naprawdę nie wiedziałam, czy marzy o chłopcu, czy o dziewczynce. Na początku myśleliśmy, że będzie córeczka, i bardzo nas to cieszyło, zwłaszcza że pani doktor napomknęła, że być może noszę w sobie dziewczynkę. Kiedy potem było wiadomo już, że to chłopiec, mój mąż wpadł w euforię, bo jego ze swoim tatą łączyła wielka bliskość. Wiedział więc, że wychowanie syna dla mężczyzny jest czymś wyjątkowym, a on chciałby to jeszcze udoskonalić. Zobaczyłam w Jacku natychmiastową przemianę. Nagle on, który dla mnie zawsze był chłopcem, stał się mężczyzną. To przepiękny moment, przeobrażanie się chłopca w mężczyznę. Stał się jeszcze bardziej opiekuńczy, chce dla nas zbudować dom, żeby nam dać poczucie bezpieczeństwa i żebyśmy mogli wychowywać synka w cieple i spokoju. Powiedziałaś, że sobie wymodliłaś tę ciążę. Myślę, że każde dziecko jest w jakimś sensie wymodlone, bo przecież jest cudem, a ja zawsze byłam „ciążową dziewczyną”. Gdy widziałam koleżankę w ciąży, chciałam wszystkiego się od niej dowiedzieć. Wariowałam, jak to nazywam. Ale nikt nie może przekazać swoich odczuć, trzeba je przeżyć samemu. Na przykład gdy wstałam dzisiaj rano i dzidziuś zaczął się wiercić, przesuwając nóżkę, to było niesamowite uczucie, jak nie z tej ziemi. A ja cały czas się o dziecko modlę, o dobry poród. I żeby był zdrowy, żeby wyrósł na szczęśliwego, mądrego mężczyznę. Ale wiem, że pokocham też wszystkie jego niedoskonałości i będzie kochany bezinteresownie za to, jaki jest. Boję się porodu, wiem, jak wielka to odpowiedzialność. Ale tak naprawdę odpowiedzialnością jest wychowanie tego człowieczka. Masz podwójne obywatelstwo. Będziesz wychowywać syna po polsku czy po amerykańsku? Chcę, żeby mówił dwoma językami, ale żeby rozumiał Polskę i pamiętał, że jest Polakiem. Nie wiemy, jak dalej potoczy się nasze życie. Zawód mojego męża podlega zmianom, nawet geograficznym, ale Polska jest dla nas obojga bardzo ważna i zawsze będzie miejscem, do którego się wraca. Ja czuję się w dużym stopniu Amerykanką, moje serce na pewno należy też do Ameryki. Ale Polska to takie miejsce, gdzie buduje się swoją tożsamość. Mój mąż, Amerykanin z krwi i kości, też to wie i rozumie. A to wszystko chcemy przekazać dziecku i wiem, że do nas należy wprowadzanie go w historię tych dwóch krajów. Tak samo jak mnie wprowadzał w nią mój ojciec. Wtedy nie rozumiałam, dlaczego moi rodzice zabierają mnie ze sobą na jakiś wykład albo do miejsca, przez które przetoczyła się historia. Ale kiedy dorastałam i okazało się, że tak dużo wiem o Polsce i tak bardzo szanuję jej historię, byłam z tego dumna. I dumni z tego byli moi rodzice. Zobacz też: Ida Nowakowska i jej mąż, Jack Herndon, wkrótce zostaną rodzicami! Poznaj historię ich miłości Zazwyczaj tęsknimy za dzieckiem, jeżeli zwiążemy się z odpowiednim partnerem. A Ty go znalazłaś. To prawda. Moje koleżanki, zachodząc w ciążę, mówiły, że ojciec dziecka jest tą właściwą osobą. A my od początku wiedzieliśmy, że jesteśmy sobie pisani, choć w naszym życiu działy się różne rzeczy, nieraz bardzo trudne. Myśleliśmy na przykład, że do śmierci będziemy mieszkać w Los Angeles. Ale byliśmy jeszcze w Chinach, potem wróciliśmy do Stanów, zamieszkaliśmy w Waszyngtonie. Potem ja zaczęłam jeździć do Polski, co było też spowodowane zawodem mojego męża. To nie pomagało w tym, żeby choć na chwilę zacumować w jednym miejscu. Dzisiaj uważam, że rodzinę trzeba budować w spokoju, a dopiero potem jeździć w różne miejsca. Na początku jednak trzeba się gdzieś zakotwiczyć. I czuć związek z tym miejscem, utożsamiać się z nim. Dokładnie tak. Ja zrozumiałam o wiele więcej, gdy poznałam wiele kultur i miałam świadomość wszystkich międzynarodowych problemów. A teraz wierzę, że Bóg tak to zaplanował, żebyśmy właśnie tutaj, w Polsce, zostali na dłużej i żebyśmy właśnie tu spełnili nasze największe marzenie. Będziesz miała bardzo radosne dziecko, bo widzę, że się cały czas uśmiechasz. Mam taką nadzieję, bo ja też byłam radosnym dzieckiem. A mój syn już teraz słyszy wszystko, co mówię, i czuje mój uśmiech. Dzięki temu będzie miał w sobie poczucie bezpieczeństwa, a mój śmiech zostanie w jego sercu na zawsze. Kupiłaś już wyprawkę? Wydaje mi się, że wszystko dla maluszka już mamy. Zostało nam tylko kupno wózka. Teraz jest tak dużo pięknych rzeczy dla małych dzieci, i dobrych jakościowo. Mój mąż chce, żeby wszystko było jak najlepsze, i zastanawia się, czy ten smoczek spełnia warunki, czy nie. Ale tak naprawdę to potrzebna jest tylko miłość i kocyk, żeby maluszka opatulić. I nie trzeba się tą wyprawką tak bardzo stresować. Kiedy Ty się urodziłaś, prasowało się jeszcze pieluchy. Tak było. Ale moja mama pięknie opowiada o ciąży i o tym, jaka była szczęśliwa, żadne prasowanie jej nie przerażało. A dla mnie to, co mówi, jest bardzo inspirujące. Teraz doceniam wsparcie, jakie mam w mamie, w mężu i jego rodzinie. Teraz też rozumiem kobiety, które przechodzą przez ciążę same, i wiem, że trzeba je wspomagać psychicznie. Taka pomoc jest naprawdę bezcenna. Przez cały czas dobrze się czułaś w ciąży, czy bywały okresy, że miałaś gorsze samopoczucie? Przez cały czas czułam się bardzo dobrze. Postanowiłam nawet, że gdybym miała jakieś dolegliwości czy brak energii, to przestanę pracować. Nie chciałam robić nic na siłę. Ale cały czas miałam i mam dobrą energię, a moje ciało świetnie znosi godziny, jakie spędzam w pracy. Ja bardzo lubię swoją pracę. A power dają Ci hormony? Wszyscy mi to powtarzają, mówiąc też, że coś się we mnie zmieniło. Tomek Wolny, mój współprowadzący z „Pytania na śniadanie”, na początku zapytał mnie żartem, czy przypadkiem nie jestem w ciąży, bo tak kwitnę. Może więc mam jakieś nowe życie pod sercem. A ja na to, że owszem i że to nowe życie ma już pięć miesięcy. I w tym momencie weszliśmy na wizję i kamera pokazała kolegę, który robi okrągłe ze zdumienia oczy. Dlatego zdecydowałam się oficjalnie przyznać się do ciąży. I wszyscy bardzo się ucieszyli. To też miłe, że naokoło ciebie się cieszą, mówią, że będzie super. To także dodało mi energii, którą czerpię od przyjaznych i życzliwych mi ludzi. A teraz mam jak u Pana Boga za piecem, bo wszyscy o mnie dbają. Ale przerwiesz pracę, kiedy urodzisz dziecko? Trudno mi to sobie wyobrazić. Chciałabym wrócić do pracy, żeby w niej być, ale nie mieć tak dużo obowiązków. Chcemy, żeby ten czas był dla nas wyjątkowy i dlatego mój mąż też podczas wakacji będzie mniej pracował, żeby więcej być przy nas i mi pomagać. O tym się nie mówi, ale dla mnie kobiety pracujące i rodzące dzieci to bohaterki naszych czasów. A ja stałam się pamiętnikiem ich wspomnień, bo nagle wszystkie kobiety, wiedząc o mojej ciąży, chcą ze mną o tym rozmawiać. W jakimś sensie więc już dołączyłam do klanu mam, które są silne. I ta siła nas łączy. Ale tak naprawdę kim Ty się czujesz? Aktorką, tancerką, prezenterką telewizyjną? Jestem dyplomowaną, profesjonalną tancerką, ale skończyłam też aktorskie studia wyższe na specjalnym wydziale w Stanach, z naciskiem na musical. Musical zawsze był moim światem. Skończyłam też nauki polityczne, chociaż nie zostałam politologiem. Na pewno jednak dało mi to dużo podczas pracy w telewizji. Zawsze podkreślam, że nie czuję się dziennikarką, tylko gospodynią „Pytania na śniadanie”, które zaprasza do telewizji jak do domu różne osoby. Natomiast w „Dance Dance Dance” musiałam pamiętać o tym, że jestem tancerką i jurorką. Starałam się więc być sobą. A teraz dostałaś propozycję prowadzenia programu muzycznego, kiedy już urodzisz dziecko. Bardziej czytam o tym w mediach, niż dowiaduję się oficjalnie. Wiem, że istnieją jakieś plany wobec mnie, ale to jeszcze nic pewnego. Na pewno praca, którą podejmę, będzie świadoma. Wiem, że podejście TVP do kobiet w ciąży jest nowoczesne i będzie dostosowane do aspektu bycia mamą. Myślisz o tym, kim będzie Twój syn? Czasami, bo chyba każda matka o tym myśli. Zrobimy wszystko, aby był dobrym, wartościowym człowiekiem. Oczywiście chcielibyśmy z mężem otworzyć mu wiele drzwi, a potem on wybierze pokój, do jakiego wejdzie. Najważniejsze jednak, żeby realizował swoje pasje. Niech sam dokona wyboru, tak jak ja wybrałam, dzięki moim rodzicom, którzy pokazali mi różne możliwości. Twój tata był znanym pisarzem. Na prozie Marka Nowakowskiego wychowało się moje i młodsze pokolenia. Nie chciał, żebyś też pisała? Mój tata mówił: „Bardzo dobrze piszesz, dobrze dobierasz słowa, dobrze budujesz zdania”, chociaż byłam i jestem gadułą. Na pisanie jednak to się nie przekłada. Tata cenił, gdy ktoś potrafi wykorzystać ekonomicznie myśli i słowa, i że w pisaniu nie przejawia słowotoku, tak jak w mowie. Ale czy chciał, żebym została pisarką? Nie wiem. Zresztą piszę od dawna pamiętnik, ale na tym się moja praca literacka kończy. Ojciec zostawił mi piękny dorobek, któremu nie mogłabym dorównać, chociaż na pewno bym się starała. Był wybitny. View Burdaffi on the source website Często tak bywa, że dzieci pisarzy nie zostają pisarzami, bo mają kompleks swoich ojców. Ale za to czeka Cię nowe przeżycie – pojawienie się dziecka i podchodzisz do tego z ogromnym entuzjazmem. I myślę, że on mi nie minie, bo takie jest moje nastawienie. A każda trudność będzie kolejnym pięknym wyzwaniem. A potem opiszesz to w książce i wtedy już nie będziesz myślała o tym, czy dorównasz swojemu ojcu, czy nie, bo on nie mógłby pisać o przeżyciach kobiety matki. Nie wiem, czy napiszę. Dzisiaj o tym nie myślę. Ale wiem, że mam jakąś misję. Wiem też, że cokolwiek by się działo, mój synek będzie miłością mojego życia. Zobacz także: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia Olga Majrowska Makijaż Anna Wenge Fryzury Anna Malec Stylizacja Katarzyna Środka Asystent stylisty Maja Paszkowska Produkcja Paulina Aleksiejuk-Lewandowska Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. Już w kioskach!
Będę mamą! Jak gwiazdy ogłaszają ciążę na Instagramie?
Zawsze w stylowy sposób! Weź z nich przykład!
Niedługo zostaniesz mamą? Ogłoś to światu jak gwiazdy! Przyszłe mamy dumnie prezentują brzuszek. Dziewczynka czy chłopiec? Pochwal się! Możesz podobnie jak znane aktorki, piosenkarki czy influencerki pokazać swoje zdjęcia na Instagramie, ale to nie wszystko… Postaw na pewien mocny akcent, który jest teraz hitem - mowa o wyjątkowej biżuterii, która pozwoli Ci ogłosić światu, że będziesz mieć maluszka. Zobacz także: Robert El Gendy zdradza dlaczego zawsze chciał mieć dużą rodzinę… Biżuteria dla przyszłych i świeżo upieczonych mam Najmodniejszym motywem jest biżuteria z napisem „mama” - to proste słowo wyraża przecież tak wiele! Właśnie taki naszyjnik nosi Emily Ratajkowski - świeżo upieczona mama. Kolejnym wzorem, który króluje jest naszyjnik z serduszkiem - pięknie się prezentuje i symbolizuje miłość między mamą a maluszkiem. Naszyjnik #MAMA by Marta Manowska, www.crocodoro.pl, 129,99 zł. Naszyjnik Apart, 599 zł Na pierwszym zdjęciu buciki: niebieskie i różowe - Cool Club/Smyk.com, 39,99 zł. View Burdaffi on the source website Właśnie zostałaś mamą, a może akurat czekasz na swoje maleństwo? Koniecznie zajrzyj do nowego numeru magazynu „VIVA!Mama”. W kioskach od 25 maja!
Praktyczne prezenty dla dzieci dostępne w sklepach CCC
Buty dla małego Spidermana, czapka z kocimi uszami, a może klasyczne Adidasy?
W sklepach CCC można znaleźć bogaty wybór nie tylko obuwia, ale i akcesoriów dla dzieci. I to w sam raz na nadchodzące święta Bożego Narodzenia. Jeśli szukasz prezentu dla dziecka, koniecznie sprawdź ofertę sklepów CCC. CCC proponuje atrakcyjne i praktyczne prezenty świąteczne dla każdej kategorii wiekowej: nie tylko dla rodziców, ale i dla ich pociech. O te dla najmłodszych zadbały marki Lasocki Kids i Lasocki Young, Nelli Blu, Sprandi oraz Adidas, Puma, Crocs, Muflon, Tom Tailor i produkty licencjonowane Spiderman. W kolekcjach znajdują się zarówno kolorowe komplety czapek, szalików i rękawiczek z zabawnymi nadrukami, nauszniki, barwne przypinki przedstawiające między innymi zwierzaki oraz rośliny czy produkty z serii Spiderman, jak i po prostu trampki oraz wygodne buty na zimę. Marka Lasocki Kids oferuje przede wszystkim ocieplane buty dla najmłodszych – w tym praktyczne, ciepłe, wysokie „trampki” na rzepy, lakierowane botki z ozdobną kokardą czy sportowe dziewczęce kozaki z dodającym im wdzięku kwiatkiem. W linii Lasocki Young znajdziemy między innymi stylowe botki z ozdobnymi frędzlami czy popularne sznurowane, lakierowane buty à la glany – sięgające za kostkę, na przykład w kolorze świątecznej czerwieni lub pudrowego różu. U marek Tom Tailor i Nelli Blu podobny model ma motyw kolorowej szkockiej kraty albo – w przypadku Nelli Blu – występuje w czerni lub czerwieni, sznurowany aksamitną wstążką. W tej kolekcji, wśród wielu ciekawych wzorów, uwagę zwracają również modne motocyklowe bikery zapinane na zamek błyskawiczny i ozdobne paski z klamrami. W Sprandi Kids można wybrać barwne sneakersy dla najmłodszych, z kolei Puma czy Adidas proponują klasyczne modele trampek zapinanych na rzepy. Niezależnie od wieku, w CCC znajdziemy odpowiedni i praktyczny prezent dla każdego. Kolekcje dostępne są w sklepach stacjonarnych, na stronie ccc.eu oraz w aplikacji CCC. Materiał powstał z udziałem marki CCC.
Idealne podarunki nie tylko dla najmłodszych! Najciekawsze gry i zabawki
Zebraliśmy najlepsze prezentowe propozycje dla małych i dużych.
Przed nami Gwiazdka. Inna niż wszystkie poprzednie, a jednocześnie być może bardziej niż poprzednie wyczekiwana. Wszyscy jesteśmy już mocno zmęczeni pandemią i poszukujemy chociaż namiastki normalności. Nic wiec dziwnego, że z takim utęsknieniem czekamy na ten wyjątkowy, rodzinny, ciepły czas. Gwiazdka to także czas prezentów. Z jednej strony chwielibyśmy bliskim zrekompensować brak rozrywek, wyjść, spotkań towarzyskich. Z drugiej wszyscy coraz bardziej odczuwamy ekonomiczne skutki spowolnienia gospodarki. Mając to wszystko na uwadze prezentujemy kilka przykładów mądrych, rozwijających upominków w bardzo rozsądnej cenie. Prezenty dla najmłodszych! A może tak gra planszowa? Może niektórych zdziwić taka propozycja, ale jak wspomina dr Aleksandra Piotrowska, wczesne dzieciństwo to okres bardzo intensywnego rozwoju mózgu, wytwarzania się połączeń między komórkami nerwowymi. Gry planszowe mają przeogromną moc takiej stymulacji. Pierwsze gry muszą być oparte na prostych mechanizmach jak chociażby gra W Kółko, stworzona przez Supernianię Dorotę Zawadzką, która oparta została o najprostszą zasadę – aby czegoś się nauczyć, trzeba ćwiczyć to w kółko i na okrągło. Zdaniem autorki gra pod pozorem zabawy z kółkami rozwija u dzieci kompetencje przyszłości takie jak: otwarty umysł, gotowość do rozwiązywanie problemów, analizowanie, wnioskowanie i ocena, współpraca i praca zespołowa, uczenie uczenia się, myślenie krytyczne i kreatywne, komunikacja i jej doskonalenie. Oczywiście pierwsze gry przede wszystkim ułatwiają poznawanie świata od najprostszych elementów jak kolory, kształty, nazwy przedmiotów, części ciała, relacje. Przykładem takich gier jest chociażby seria Słonik Balonik z MultiGry. Gry planszowe uczą także najmłodszych, że istnieją reguły, których należy przestrzegać. Zasady rządzące w różnych wymiarach naszego funkcjonowania i że aby wszyscy razem dobrze się bawili, warto je przestrzegać. Dzisiaj można znaleźć gry, które uczą już małe dzieci podejmowania własnych decyzji i szacowania ich opłacalności. Istnieje szereg gier, które nie są prostym rzucaniem kości i wyliczaniem kolejnych kroków, a potrafią wciągnąć najmłodszych (nawet tych nie umiejących jeszcze liczyć) w fascynującą zabawę wymagającą strategii, jak chociażby Kwaki Rozrabiaki, czy Złap Robala. Jest także szereg gier, w których o zwycięstwie decyduje refleks, sprawność manualna i szybkość reakcji, np. Rach Ciach oraz Potwory i Stwory. Rozwijają one nie tylko motorykę, niezwykle ważną w procesie nauki pisania, ale są także wspaniałym treningiem sprzężenia oko – ręka tak ważnym w codziennym funkcjonowaniu każdego z nas. Skoro jesteśmy już przy motoryce małej, to prezentem rozwijającym zdolności manualne maluchów będą przede wszystkim zabawki konstrukcyjne. Polecamy zestaw kolorowych słomek do tworzenia przestrzennych konstrukcji – Montino. Dzięki trzem długościom rurek oraz łącznikom w postaci gwiazdek można zbudować niemal wszystko co podpowie nam wyobraźnia. Co ważne stworzone konstrukcje są na tyle trwałe, że mogą służyć do dalszej zabawy. Widzieliśmy już wykonane z Motnino bazy kosmiczne, rakiety, do których dzieci wchodziły, a nawet łódź. Nic nie stoi tez na przeszkodzie, żeby zbudować szkielet, który po nakryciu kocem stanie się prawdziwą bazą dla małych odkrywców. W każdym domu narzędzia do majsterkowania poukrywane są w miejscach niedostępnych dla dzieci. Wiemy jednak, że nic nie sprawia takiej frajdy jak odwzorowanie zachowań podpatrzonych u rodziców . A gdyby tak dać jednak dziecku do ręki młotek i pozwolić mu spróbować swoich sił w przybijaniu. Oczywiście wszystko to pod kontrolą i w formie zabawy. Pomocna w tym będzie Przybijanka od Multigry Dzieci bardzo lubią, kiedy ich dzieło jest trwałe i może służyć do dalszej zabawy. Czy jest coś wspanialszego niż poczucie sukcesu, że oto sam zrobiłem swoją zabawkę? Przykładem takiej serii są zabawki Mały Konstruktor Junior i Mały Konstruktor od Alexandra. Obie serie oparte są na podobnej mechanice. Seria Junior skierowana do młodszych dzieci pozwala z zestawu deseczek z dziurkami i kolorowych śrubek zbudować prawdziwy trwały pojazd. Mały Konstruktor z kolei to zestaw blaszek i elementów z tworzywa sztucznego. Seria przeznaczona jest dla dzieci powyżej 8 roku życia. Metalowe elementy są drobniejsze a stopień trudności złożenia pojazdu większy, ale jakże satysfakcjonujący. Jeżeli szukamy łatwiejszej i mniej pracochłonnej zabawki konstrukcyjnej, polecamy Składaki Drewniaki, gdzie z gotowych modułów ze sklejki budujemy pojazdy bez użycia kleju. Prezenty dla całej rodziny! Gry planszowe mają nieocenioną rolę w budowaniu więzi międzyludzkich zarówno w gronie rodzinnym, jak i wśród znajomych. Wspólnie przeżywane emocje bardzo zbliżają, a gra w planszówki może stać się wręcz wspólnym hobby. Istnieje także wiele tak zwanych imprezowych planszówek które nie tylko dostarczają wyśmienitej rozrywki, ale także pozwalają się wzajemnie lepiej poznać. Przykładem gry towarzyskiej pozwalającej nam poznać naszych współgraczy niemal na wskroś jest chociażby Mini Maxi, w której musimy ocenić nie tylko co lubią najmniej lub najbardziej, ale także co ich uszczęśliwia, smuci, denerwuje, czy tez nudzi. Imprezowe gry rodzinne mają także taką zaletę, że mają proste zasady, krótką instrukcję i można w nie zagrać niemalże od razu. Przykładem takiej hitowej już zabawy, która pokochały już tysiące polskich rodzin jest gra Gorący Ziemniak, w której wszyscy gracze odpowiadają na to samo pytanie przekazując sobie pluszową maskotę w formie ziemniaka, tak długo aż baczek odmierzający upływ czasu upadnie. Pytania w grze pozornie są proste, ale presja czasu prowadzi do wielu zabawnych odpowiedzi. A co z prezentem dla dorosłych? Od dawna wiadomo, że mózg jak każdy organ, aby utrzymać sprawność potruje ćwiczeń. Jak każdy z elementów ludzkiego ciała im więcej ćwiczeń wykonuje, tym jest sprawniejszy. Gry planszowe są właściwe takim wyzwaniem dla naszych umysłów. Częste granie podnosi zdolności poznawcze, zwiększa szybkość myślenia, usprawnia pamięć. W dodatku wiele gier wymusza współpracę obu półkul mózgowych: lewej – analitycznej i logicznej oraz prawej – odpowiedzialnej za kreatywność i syntezę wiedzy. Istnieje gra, która tą współpracę wymusza szczególnie, a poza tym jest na tyle uniwersalna, że podbije serca również miłośników zabaw słonych, wielbicieli krzyżówek oraz wszystkich, którzy lubią potyczki matematyczne. Gimartiks to gra w której literom nadano także wartości liczbowe i nie wystarczy tylko ułożyć jak najdłuższy wyraz, trzeba także zsumować te wartości i z posiadanych tabliczek liczbowych ułożyć cyfrę równą sumie tych punktów. Sprawność intelektualną wyśmienicie wzmacniają wszelkiego rodzaju gry logiczne. Naukowcy wskazują, że bardzo ważne jest żeby próbować nowych rodzajów gier. Zmusza to nasz umysł do oderwania się od utartych schematów. Zamiast po raz kolejny grać w warcaby może spróbować gry Fuzja, w której również przekładamy krąży, tym razem numerowane i na większej planszy? Prezenty dla seniorów! Dużym problemem co roku jest dobry pomysł na prezent dla seniora. Kolejny ciepły kocyk? Słoiczek miodu, czy witaminy wzmacniające? To wszystko już przecież było. A przecież szczególna dbałość o sprawność intelektualną konieczna jest w jesieni życia. To okres, w którym w końcu mamy czas na samorealizację, spotkania z przyjaciółmi, rozwijanie swoich pasji. Jednocześnie ten etap życia wiąże się z pewnymi dolegliwościami zdrowotnymi oraz osłabieniem zdolności intelektualnych. W celu zachowania dobrej formy zarówno fizycznej jak i intelektualnej niezbędne są ćwiczenia. Jednym ze skuteczniejszych sposobów na poprawę koncentracji, spostrzegawczości, zdolności logicznego myślenia, wnioskowania oraz motoryki małej są gry planszowe. Na rynku można już spotkać gry skierowane specjalnie do seniorów, jak chociażby Terapia od Alexandra. W grach tego typu otrzymujemy większe elementy, które łatwiej jest chwytać. W dodatku wspomagają pracę mózgu w szerokim rozumieniu – od ćwiczeń obwodowych (zmysły) poprzez operacje umysłowe (spostrzeganie, koncentracja, kojarzenie, uważność) po czynności wyższe (czytanie, rozumienie, zasób słownictwa). Wspierają rehabilitację osób chorych np. na chorobę Parkinsona, chorobę Alzheimera, zespół Tourette’a czy reumatoidalne zapalenie stawów, a także pacjentów po udarze, bądź borykających się ze schorzeniami cywilizacyjnymi. Zostały tak skonstruowane, że idealnie nadają się do wspólnych zabaw seniorów z wnukami, ponieważ bardzo często są właściwe dla dzieci siedmio- a nawet czteroletnich. Niezależnie od tego co przyniesie nam Mikołaj pod choinkę, najlepszym prezentem będzie wspólnie spędzony czas i uważna obecność. Materiał powstał z udziałem marki Alexander
Kolki u noworodków i niemowląt - problem, z którym możesz skutecznie walczyć
Układ pokarmowy noworodków i niemowląt jest jeszcze bardzo niedoskonały, a odpowiednia mikroflora (mikrobiota) jelitowa dopiero się kształtuje. Dlatego tak częstym problemem dotykającym maluszki i rodziców są uciążliwe i długotrwałe kolki, a wraz z nimi ból i nieutulony płacz. Cierpiącemu dziecku doraźnie może pomóc delikatny masaż. Ale rzecz w tym, żeby trwale wspomóc mikroflorę i pozbyć się kłopotu na zawsze. Dlatego, gdy dziecku dokuczają uporczywe kolki, warto zastosować odpowiedni, sprawdzony preparat o potwierdzonym i szerokim działaniu. Obecność dobrych bakterii w układzie pokarmowym nie tylko zapobiega kolkom, ale też wspiera układ immunologiczny małych dzieci. Uzupełnienie szczepów bakterii pomoże więc także na inne bóle brzuszka, złagodzi objawy biegunki infekcyjnej i poantybiotykowej, a przede wszystkim - może zwiększyć odporność twojego dzidziusia, zapobiegając infekcjom. Kropelki o potwierdzonej skuteczności Szukasz bezpiecznego preparatu o sprawdzonej skuteczności, który można podać nawet noworodkowi? Kropelki <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=d7.qKANo9_Gunyf3ZE8q9na5LU_1yqdsCVHFHeL2XLb.z7/stparam=rarfmifinf/fastid=nxjhseqjlubnhafcdfcjuwavkkka/nc=0/url=www.vivomixx.eu/pl/2019/06/19/suplement-diety-vivomixx-krople-dla-noworodkow-niemowlat-i-malych-dzieci/?utm_source=viva&utm_medium=native_content&utm_campaign=10_2020kroplevivomixx&utm_term=artykul_sponsorowany&utm_content=text">Vivomixx polecane są już od 1. dnia życia, co więcej - mają unikalną formułę i opakowanie, dzięki czemu możesz być pewna efektów. To jedyne krople probiotyczne na rynku, w których szczepy bakterii umieszczone są... w nakrętce. Tam, w postaci proszku czekają na uwolnienie i aktywowanie. Dzięki takiej technologii przechowywania mamy pewność, że bakterie żyją, a produkt jest najwyższej jakości. W innych probiotycznych preparatach bakterie umieszczane są w oleju już w trakcie produkcji, a gdy produkt czeka na użycie - wiele z nich może zginąć. Jak działają kropelki Vivomixx? Zawierają oryginalną formułę profesora De Simone (De Simone Formulation) - chronioną patentem kompozycję ośmiu szczepów bakterii probiotycznych, wyselekcjonowanych z fizjologicznej flory jelitowej. Szczepy zostały dobrane pod kątem ich indywidualnych właściwości oraz możliwości synergii działania. Specjalnie po to, by zapewnić efekt, którego pojedynczy szczep ani żadna inna kombinacja nie jest w stanie osiągnąć. Marka Vivomixx obecna jest na rynku już od 15 lat, a skuteczność formuły De Simone potwierdzono szczegółowymi badaniami. Na skutek regularnego stosowania preparatów Vivomixx u pacjentów ilość „dobrych” bakterii w układzie pokarmowym wzrasta, a ich stan zdrowia się poprawia. Ponadto nie stwierdzano żadnych działań niepożądanych. To wnioski z ponad 60 opublikowanych badań klinicznych, opisanych w ponad 180 publikacjach naukowych. Krople Vivomixx polecane są: przy kolce jelitowej i innych bólach brzuszka przy biegunkach infekcyjnych w zaparciach czynnościowych w polekowym zaburzeniu flory jelitowej, np. po antybiotykoterapii przy konieczności wspierania odporności. Jak używać kropelek Vivomixx? Proszek zawierający liofilizat żywych kultur bakterii umieszczony jest z nakrętce. Wysypuje się on do wnętrza butelki podczas pierwszego jej otwarcia. Wtedy uwolnione bakterie mieszają się z olejem i tworzą gotową do użycia zawiesinę. Dzienna, skuteczna dawka bakterii mieści się w 10-20 kroplach preparatu, w zależności od zapotrzebowania i wieku dziecka. Dawkowanie indywidualne warto ustalić z lekarzem lub farmaceutą. Krople można podawać o dowolnej porze. Preparat Vivomixx posiada status GRAS tzn. jest powszechnie uważany za bezpieczne. Badania kliniczne wykazały, że może być stosowany przez długi czas, nie powodując działań niepożądanych. Materiał powstał we współpracy z marką Vivomixx.