Dzieliło ich 60 lat. Miłość Andrzeja Łapickiego i Kamili Mścichowskiej wywołała wielki skandal
Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech wzięli ślub
Ich związek wywołał narodową sensację. Przede wszystkim to, że. Andrzeja Łapickiego i Kamilę Mścichowską dzieliło sześć dekad. On przyznawał, że bał się wchodzić w tę relację: wcześniej, przed ponad pół wieku, był mężem Zofii Chrząszczewskiej. Ale w końcu dał tej miłości szansę... Między zakochanymi było dużo czułości. On nazywał ją „żoną malutką”, ona jego zaś „Andriuszką”. Dlaczego wybitny aktor zdecydował się na wejście w tę relację u schyłku życia? Jak twierdziła jego córka, Zuzanna Łapicka, była to po prostu brawura i plaster na samotność po śmierci ukochanej żony. Tak Andrzej i Kamila Łapiccy mówili o tej miłości – dla wielu skandalizującej i wręcz zakazanej... View Ediplayer on the source website Związek Andrzeja i Kamili Łapickich: historia skandalicznej miłości Kamila była studentką teatrologii, pracowała w miesięczniku Teatr. On przynosił jej do przepisania na komputerze swoje felietony, bo zawsze pisał ręcznie. Po trzech miesiącach zostali parą. Po czterech – wzięli ślub w Sokołowie Podlaskim (2009 rok), bo tam terminy były najszybsze. Plotki zawsze ich bawiły. „Ten związek dał mi kopa do życia”, mówił Andrzej Łapicki. Od dawna tkwił w fotelu, patrząc w telewizor, gapiąc się na ligę angielską, Tuska czy Kaczyńskiego. Cały dzień w szlafroku, zżerająca samotność. I nagle zobaczył, że to nie musi być koniec. Kamila (z domu Mścichowska) sprawiła, że odmłodniał, zaczął bywać w teatrze i na bankietach. Znów ma apetyt na życie. Oboje przygotowali książkę z jego felietonami drukowanymi w „Rzeczpospolitej” i swoimi rozmowami o sztuce, pasjach i życiu na podglądzie. Zakochanych rozdzieliła śmierć aktora. Andrzej Łapicki zmarł 21 lipca 2012 roku w wieku 88 lat. ,,Moment, w którym dotarło do mnie, że jestem wdową, był bardzo trudny. Pamiętam, gdy po raz pierwszy usłyszałam słowo „kondolencje”. Najpierw wydało mi się bardzo abstrakcyjne i dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że osoba, która go użyła, mówi do mnie. (...) Śmierć to była rzecz, którą prawdopodobnie przewidywali wszyscy, tylko nie my z Andrzejem. W każdym razie nie do końca", mówiła w rozmowie z Newsweekiem Kamila Łapicka w 2012 roku. Po jego śmierci okazało się, że młodziutka wdowa została wydziedziczona przez wielkiego aktora – miał w tym celu zmienić swój testament niedługo przed tym, jak odszedł. „Wdowa czuła się pokrzywdzona zapisem testamentowym męża. Zamierzała walczyć w sądzie przynajmniej o zachowek, ale ostatecznie z tego zrezygnowała”, pisał wówczas dziennik „Fakt”. Kamila Mścichowska z czasem zaczęła usuwać się w cień, prowadzi życie z dala od medialnego zgiełku, poza granicami Polski, we Włoszech. Najbliżsi aktora przez długi czas powstrzymywali się od udzielania jakichkolwiek komentarzy na temat jego związku z młodszą o 60 lat Kamilą. W 2018 roku córka artysty w jednym z wywiadów wyznała, że rozumie, dlaczego jej ojciec zdecydował się na małżeństwo z Kamilą Mścichowską. „Nie byłam jakoś specjalnie zachwycona, ale wiedziałam, dlaczego postanowił ożenić się z młodszą od siebie o ponad pół wieku kobietą. On po prostu odrzucał starość. Dla niego to było upokorzenie, na które się nie godził. Jak to kiedyś napisał Czesław Miłosz: Przemijanie - jestem przeciw”, komentowała w wywiadzie dla Wysokich Obcasów Extra w 2018 roku córka Andrzeja Łapickiego, Zuzanna. A co o łączącym ich uczuciu mówili sami zainteresowani w wywiadzie dla VIVY! w 2010 roku? Zamieszczamy go w całości poniżej. Czytaj także: Gdy drugi mąż opuścił Annę Dymną, on pomógł wychować jej syna. Połączyła ich niechęć do miłości Andrzej i Kamila Łapiccy o małżeństwie, różnicy wieku i miłości w wywiadzie dla VIVY! Dla Vivy!, na wyłączność, zgodzili się na niezwykłą rozmowę. Kamila pyta, Andrzej ripostuje! Andrzejku, spojrzałam na Twój nocny stolik i kiedy zobaczyłam „Dzienniki” Iwaszkiewicza, przypomniało mi się, że kiedyś w rozmowie z Tadziem Konwickim nazwałeś go „Iwachą”. Bo ja go znałem sto lat. To znaczy on miał sto lat, jak ja zaczynałem. Gdzie się poznaliście? Jego córeczki – Marysia i Teresa – były bardzo towarzyskie i zapraszały młodych ludzi do siebie, do Stawiska. Mówiły: „Przyjedźcie w niedzielę, to sobie pogracie w hokeja” i myśmy tam jeździli w czasie okupacji. Wzbudzaliśmy tym pewną niechęć pasażerów kolejki EKD – widzieli, że jedziemy z łyżwami, i myśleli: Tu wojna, a oni się w sporty bawią. „Oni” to znaczy kto? Taka „złota młodzież”: Schiele – syn właściciela przedwojennego browaru, rozstrzelany przez Niemców, czy Janek Pawłowski – mój przyjaciel, który zginął w wybuchu „Goliata”. Jest takie zdjęcie – nas siedmiu siedzi w strojach do hokeja. I z tych siedmiu tylko ja żyję. Ale nie umarli ze starości, bo nikt nie doczekał nawet Powstania. Ci chłopcy brali udział w różnych dywersyjnych akcjach i po prostu zginęli. A kiedy jeździłeś do Stawiska, często widywałeś Iwaszkiewicza? Tak, był tam. Witał się z nami z wylewnością, powiedziałbym eufemistycznie. Kiedyś chyba mówiłeś, że napisał sztukę z myślą o Tobie? Tak, ale to było opowiadanie „Kościół w Skaryszewie”. Nikt tego nie wystawił, dopiero w latach 80. Różewicz zrobił na tej podstawie film. Myślisz, że ja się wtedy interesowałem tym, że Iwaszkiewicz napisał dla mnie opowiadanie? A Iwaszkiewicz nie był już wtedy Iwaszkiewiczem? Był jeszcze więcej niż Iwaszkiewiczem, był podwójnym Iwaszkiewiczem. Więc? Byłem sceptyczny od urodzenia. Ale teraz czytasz „Dzienniki”. Bo teraz myślę, że był wielkim pisarzem. Te „Dzienniki” są jak proza – wspaniale opisani ludzie i przyroda, na przykład drzewo, które rosło przed gankiem w Stawisku. Przyjaźniłeś się raczej z literatami niż z aktorami, dlaczego? Kontakt z pisarzami był dla mnie ważniejszy, co mi zostało po dziś dzień. W końcu moim jedynym przyjacielem jest Tadzio Konwicki. Na wódkę też chodziłem z pisarzami. Z kim na przykład? Z wymienionym Konwickim, z Minkiewiczem, z Brzechwą. Z Janem Brzechwą od „Akademii pana Kleksa”?! Pewnie! To był dżentelmen. Bardzo elegancki, inteligentny, bardzo fajny. A gdzie się poznaliście? Przy wódce. Gdzie się chodziło na wódkę? W Łodzi, gdzie zaczynałem swoją wielką karierę, aktorzy chodzili do Casina i tam się upijali szklankami, a bardziej wyrafinowani chodzili do Pickwicka, czyli klubu literatów. Tam bardzo miło spędzaliśmy czas, bo rozmowy były niewątpliwie inteligentne. Chociaż było to trochę niebezpieczne, bo bufetową była matka Erwina Axera, i jak miałem kaca i dzwoniłem do teatru, że mam grypę, Axer mówił: „Nie zawracaj głowy, wypiłeś wczoraj pół litra wódki z grejpfrutem, mama mi opowiadała”. Czy pisarze chcieli się przyjaźnić z aktorem, to nie był dla nich despekt? Wiesz, ja byłem inteligentny, więc dopuszczali mnie. Sam się dziwiłem. Andrzejku, ponieważ nasze życiu jest spokojne i powtarzalne, trzeba je nieco ubarwić. Tak powstaje plotka. Na przykład o tym, jak obcięłam włosy. (Andrzej się śmieje, cóż, zna te wszystkie plotki). Tytuły krzyczały, że nie uprzedziłam Cię o swoim drastycznym kroku, czym prawie doprowadziłam Cię do zawału oraz dowiodłam własnej niepoczytalności. Zostałam porównana do buntowniczej piosenkarki Sinéad O’Connor, depresyjnej piosenkarki Britney Spears, wybitnego sportowca Adama Małysza oraz postaci fikcyjnej – Kermita Żaby. Powiedz, proszę, jaka była prawda, aby bez przeszkód mogła pójść w świat dzięki przedrukom w prasie oraz przedrukom przedruków w Internecie. Powiedziałaś mi, że musisz obciąć włosy, żeby ci odrosły zdrowe, i spokojnie przyjąłem to do wiadomości. Możemy napisać: „Odbyło się to za moją wiedzą i zgodą”. Czy tym już zdementowałem plotkę? Chyba tak (śmiech). Chociaż – to w ramach czarnego humoru – słyszałam, że informacje na temat mojej nowej fryzury można było znaleźć w Internecie po skrótach trzech haseł: Łapicki, włosy, zawał. To sugerowało, że masz kłopoty ze zdrowiem, a ja czyham na Twoje tantiemy. To strasznie głupie, bo ja mam tantiemę za film fabularny wyświetlony w telewizji siedem i pół złotego. Tyle ode mnie wyłudza taki, co pilnuje samochodów i życzy nam „wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia”. Zresztą podobne plotki się pojawiły, jak poszedłem na badania do szpitala. Andrzej, trzeba powiedzieć, że na podstawie zdjęć, które przedstawiają zwyczajne sytuacje, tworzy się niestworzone historie. Ponieważ jesteśmy rozsądni, chodzimy na badania okresowe raz na jakiś czas, i ile razy ktoś sfotografuje Cię w szpitalu, tyle razy zrobi z tego niezdrową sensację. Tymczasem tak będzie do końca życia. Tak jak z noszeniem walizek. Jestem strongwoman i noszę, co w tym złego? Jeszcze nieraz się tak zdarzy. Masz rację, ale kiedy przeczytałem o sobie, że mój stan się pogorszył, poczułem się mniej więcej, jakbym był w stanie agonalnym, tymczasem wczoraj dmuchnąłem setę do kolacji, bardzo dobrze spałem i czuję się świetnie. Andrzej, kiedy miałeś 26 lat, tak jak ja teraz, kto był dla Ciebie gwiazdą? Józef Węgrzyn, największy polski aktor. Grałeś z nim w teatrze – to wiem, bo przy łóżku stoi zdjęcie, z którego jesteś taki dumny. Lubiłem też jego filmy. Chyba nie znam żadnego. Grał, na przykład w „Strachach”, gdzie mówił: „Zawiało cię sniegiem, Rassijo”. I to było tak przejmujące, że do dziś dnia to pamiętam. Zresztą nie tylko ja, bo Tadzio Konwicki też uważa, że zrobił to wstrząsająco. Czytaj także: Andrzej Łapicki skreślił ją z testamentu. Dzisiaj życie Kamili Mścichowskiej wygląda zupełnie inaczej Czy ludzie, tak jak dziś, byli ciekawi życia gwiazd? Tak, oczywiście. Kto był ulubieńcem widowni? Na przykład Eugeniusz Bodo, który zawsze się fotografował ze swoim psem. Gdzie były publikowane te zdjęcia? Przede wszystkim w piśmie „Kino”, bardzo je lubiłem. Były tam plotki, ale też recenzje czy zapowiedzi filmów. Co Cię ciekawiło w Węgrzynie – idolu: to, co je na śniadanie, czy raczej jakie ma poglądy polityczne? Ani jedno, ani drugie. Trudno to zdefiniować, ale chciałem o nim dużo wiedzieć. Do jakich granic sięgała Twoja ciekawość? Ciekawiło mnie, z jakiej był rodziny, kim był jego ojciec, gdzie się uczył – takie rzeczy. A nie sądzisz, że teraz ludzka ciekawość poszła w innym kierunku? Klozetowa się zrobiła. Myślę, że dla jednych interesujące są Twoje role, poglądy, przeżycia – to, co zapisujesz w felietonach, a dla innych właśnie to, czy pijesz do śniadania kawę czy herbatę? Tym się w ogóle nikt nie zajmował, nikt nie wchodził tak daleko w prywatność. A gdzie była granica prywatności? Na przykład, kiedy pokazali, jak tańczy Zula Pogorzelska z Wieniawą-Długoszowskim, to było już bardzo pikantne zdjęcie. Ale to była sytuacja oficjalna. Tak, to było w Adrii czy na jakimś bankiecie, ale i tak to była sensacyjna wiadomość na tamte czasy. Bardzo się przesunęła ta granica. Ogromnie. W niektórych ludziach jest rodzaj niedobrej bezczelności – patrzą na ciebie, pokazują palcem, szturchają sąsiada i nawet jeśli na nich popatrzysz, nikt nie czuje się zmieszany, traktują cię, jakbyś był ślepy albo głuchy. Panuje kult podglądactwa. Najlepiej zrobić zdjęcie komórką, sprzedać za kilka złotych i pochwalić się znajomym. Ale mamy też dużo miłych sytuacji. Oczywiście, to zupełnie co innego jak ktoś podchodzi, podaje rękę i chce się przywitać, bo na przykład przyjechał z innego miasta i zobaczył znaną twarz. To i tak było nie do pomyślenia przed wojną, żeby ktoś podszedł do takiej osoby jak Węgrzyn czy Dymsza i zagadał. Dystans był. Czyli jak Węgrzyn poszedł do sklepu spożywczego kupić masło w kostce, nikt go nie zaczepiał. Wiesz, ja myślę, że on nie chodził do sklepu spożywczego, żeby kupić masło w kostce. To skąd miał masło? Pewno miał służącą (śmiech). Ale na pewno ludzie podchodzili po autografy? Tak, ale też w jakichś bardziej oficjalnych sytuacjach. Nie było podchodzenia całymi klasami i wymieniania podpisów – za pięć „Englertów” dziesięć „Lind”. Ty też zbierałeś? Tak, autografy sportowców. Miałeś jakieś „białe kruki”? Ale nikt nie wie, kto to był… Zaryzykuj. Na przykład Iso-Hollo – fiński lekkoatleta, Mostert – świetny biegacz, Belg. Podchodziłem i prosiłem. Miałem też autograf Kusocińskiego. W kinie go spotkałem i podszedłem, ale długo się przełamywałem. Był miły? Nie, raczej niechętny. Andrzejku, często słyszę pytanie: „Czego nauczyła się pani od męża, co on zyskał dzięki pani?”. I zawsze czuję się niezręcznie, bo nie wiem, co odpowiedzieć. Przecież w każdym dobrym małżeństwie ludzie uzupełniają się w jakiś sposób, ale nikt nie zapisuje tego w punktach. To nie jest umowa barterowa. Jednak każdy coś czerpie. Ja – młode spojrzenie, Ty – doświadczenie. Tak, ale teraz mówimy oczywistości. Bo ja uważam, że nasze małżeństwo jest oczywiste. Tym bardziej irytuje mnie robienie z niego dziwowiska tylko dlatego, że nie jesteśmy równolatkami. Tak sobie pomyślałam, że moglibyśmy się poznać w „Randce w ciemno”. Oglądałeś taki program? Coś mi się kojarzy. Idea była taka, że ludzie się nie widzieli, tylko siedzieli za wachlarzem i ze sobą rozmawiali, po czym dokonywali wyboru. Nasze małżeństwo jest podobne. Patrzę na Ciebie jak na ukochaną osobę, a nie człowieka, który ma 86 lat. Ja nie mam tyle (śmiech). Andriuszka, które z urządzeń technicznych jest Ci potrzebne do życia? Telefon komórkowy? Tylko. Żebym się mógł dodzwonić do Ciebie, Zuzi, pani Haliny, która pomaga nam w domu, do Tadzia i wysłać sms-a Weronice. A Internet? Wiem, że służy do wszystkiego, że cały świat tam jest i że Ty siedzisz w nim dzień i noc. Pamiętasz, kiedyś pokazałam Ci fragment „Sposobu bycia” – Twojego kultowego monodramu z 65 roku, który można zobaczyć na YouTube. Pamiętam, mówiłem wtedy tak szybko jak Ty teraz. A telewizor? Co telewizor? Jest Ci potrzebny? Tylko żeby móc obejrzeć „Fakty”. To mi wystarczy i jak się dowiem, spokojnie mogę zgasić telewizor. I otworzyć książkę. I otworzyć książkę. I dopiero jest ciekawie, bo najwięcej lubię czytać książki. Dzięki temu mamy w domu mały Empik. Tak, ale te książki trzeba komuś oddawać – grube, ciężkie, Ty kupujesz mi same wydawnictwa, które ważą po 25 kilo. Bo Ty czytasz głównie historyczne, a one są tak wydawane. Dlaczego tak wydają? Nie wiem, ale wydań kieszonkowych nie spotkałam. Nasze okładki będą miękkie, nie? Czytaj także: Janusz Gajos bił się tylko o jedną kobietę - Barbarę Nabiałczyk. Została jego żoną i matką jego jedynego dziecka Tak, w miękkiej oprawie. Żeby można było poczytać w pociągu. Teraz się okazało, że nie robimy tej rozmowy bezinteresownie. Dlaczego? Bo robimy ją dlatego, że ukazuje się książka, nad którą pracowaliśmy wspólnie. Jesteśmy autorami. Ty jesteś autorem, ja jestem współautorem. Tak samo jesteś współmałżonkiem. Teraz ludzie całują się, czekając na metro. Przed wojną nie do pomyślenia, ale to przyszło z Zachodu – tam się ludzie całowali na ulicy, więc jak przyszła moda zachodnia, zmieniły się też obyczaje i wszyscy zaczęli się publicznie obściskiwać. Gorszy Cię to? Nie, mnie nic w ogóle nie gorszy. Ale sam się tak nie zachowujesz. Bo ja jestem z innej szkoły. Ja się zapisałam do tej szkoły. Uważam, że nie trzeba niczego udowadniać i manifestować uczuć, wystarczy, że ma się je w głowie i w sercu. Masz rację. Ale nie wszyscy tak myślą, więc chłopaki z długimi lufami urządzają na nas polowanie, safari – idzie nosorożec, jest, no to łup go z tej strony, łup go z tamtej. I nic się nie da ukryć (śmiech). Andrzejku, zadam Ci pytanie z klasyki: gdybyś miał wymienić trzy rzeczy, które są dla Ciebie najważniejsze, co by to było? Ty i cała nasza rodzina, a potem święty spokój – żeby nie było tego parcia na moje życie prywatne. Ale wiesz, że teraz sobie zaprzeczamy, mówiąc o tym w gazecie. Nie szkodzi, jesteśmy po prostu niekonsekwentni. No dobrze, a trzecia rzecz? Żebyśmy jak najdłużej byli razem. Wzruszyliśmy się oboje, koniec nagrań na dziś. Zamieńmy się – teraz ja będę dziennikarzem, a Ty będziesz gwiazdą. Dobrze. Jak znosisz to, że z miłej, skromnej osoby pracującej w środowiskowym piśmie stałaś się sensacją na ulicy. Jak się czujesz w tej transformacji? Teraz jest mi już łatwiej, nauczyłam się nie przejmować, ale na przykład nie ufam ludziom tak, jak kiedyś, wielu rzeczy nie mówię. Zresztą osoby, które spotykam w sklepie czy w teatrze, są zwykle delikatne i przychylne, chcą chwilę porozmawiać, zapytać o jakąś drobnostkę. Na przykład? Jak do mnie mówisz w domu. I co odpowiadasz? Żonko. Żonko malutka. Tak (śmiech). A ostatnio Łysenko. Bardzo to lubię. Andrzejku, dobrze mi się z Tobą rozmawia, ale wolę poprzednią konfigurację. Ja będę pytać, dobrze? Proszę bardzo. Andrzej, czy miłość jest wtedy, kiedy nie możesz wytrzymać bez drugiego człowieka? Wiesz, że nie wiadomo, kiedy jest miłość. Ona się składa z wielu rzeczy. Z tego, że mogę Ci różne rzeczy opowiadać i mam na to ochotę też. I że Ty mnie rozumiesz. To jest najważniejsze w ogóle. Andrzej, masz apetyt? Ja nigdy nie mam apetytu. To na jedzenie. A na życie? A na życie tak, bo jest bardzo ciekawe i smaczne. Tylko trzeba umieć je jeść. A ja mam apetyt i na to, i na to. Ty jesteś w ogóle nadzwyczajna, bo w życiu nie widziałem kobiety, która by jadła tyle co Ty i była taka szczupła. Tadzio Konwicki powiedział kiedyś: „Nie żałuj pieniędzy na odżywianie żony”. Tadzio ma inny gust. Może, ale miał zabawną argumentację: „Łapicka musi być widoczna. Nie może być tak – zajechał pusty samochód i wysiadła z niego Łapicka”. To o Leśmianie tak było. Zajechała pusta dorożka i wysiadł z niej Leśmian. Tak, to powiedział Franc Fiszer. Bardzo mnie to rozbawiło. Dawniej były inteligentne dowcipy. Andrzejku, czy czujesz się pisarzem? Myślę, że każdy jest pisarzem, pisze swoje życie w jakiś sposób. Ja zrobiłem taki numer, że wymyśliłem sobie, że będę pisał felietony, czyli opisywał kawałki rzeczywistości, która mnie otacza, oraz te historie, które mam w pamięci. To się składa na moje życie. Uważny czytelnik dowie się o nim wszystkiego. Powiedziałeś, że każdy pisze swoje życie – do jakiego gatunku zaliczyłbyś powieść swojego życia? Na pewno najbliżej jej do komedii. Przecież całe życie jest komedią. Ktoś to wymyślił i to jest śmieszne. A kto to wymyślił? Wiesz, ja się nie wdaję w dyskusję. Musielibyśmy zawadzić o teologię, a nie jestem w tym mocny. Andrzeja ratuje dzwonek telefonu. Dzwoni moja mama, żeby powiedzieć, że właśnie skończyło się rozpoczęcie roku szkolnego – jest pedagogiem – i poprosić, żebyśmy przyjechali po ogórki małosolne, które ostatnio tak smakują Andrzejowi. Obiecujemy, że przyjedziemy jutro i wyłączamy dyktafon. Opracowała ELŻBIETA PAWEŁEK ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie 22.07.2024 r.]
Katarzyna Dowbor po latach wróciła do TVP jako prowadząca "PnŚ". Ekranowego partnera przestrzegła przed jedną rzeczą
"Filip Antonowicz to bardzo wrażliwy chłopak"
Nowy duet prowadzących "Pytania na śniadanie" w postaci Katarzyny Dowbor i Filipa Antonowicza rzucił widzów na kolana. Dziennikarka przez dekady pracowała na swoją pozycję w telewizji i wciąż brnie naprzód, głodna kolejnych wyzwań. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską poruszyła m.in. temat hejtu, oraz opowiedziała, jak przebiega jej współpraca z ekranowym partnerem. Ujawniła również, dlaczego według niej nie ma miejsca na rewię mody w śniadaniówce oraz jest to "brak szacunku do widzów". Katarzyna Dowbor - wywiad dla viva.pl Czy to prawda, że praca w „Pytaniu na śniadanie” jest zabójcza dla Twojego zdrowia? Tak piszą w Internecie. W Internecie piszą różne rzeczy, niekoniecznie prawdziwe. Wymyślili tę niemiłą plotkę, ponieważ nie przyszłam na premierę filmu, w którym bierze udział moja synowa Joasia Koroniewska. A nie przyszłam dlatego, że miałam migrenę. I siedź wtedy w kinie! Tak się nie da. Dlatego posądzanie mnie, że nie wytrzymuję kondycyjnie udziału w „Pytaniu na śniadanie” jest zwykłym fake newsem, wymyślonym przez ludzi, którzy nie darzą mnie sympatią. Ale większość się na to posądzenie nie zgodziła. Widzą przecież, że sobie naprawdę dobrze radzę w tym programie. Zresztą zanim do niego przyszłam, wzięłam udział w castingu. Nie było więc to nic „po znajomości”. Oczywiście, że nie. Robisz teraz to, co lubisz? Robię to, co lubię najbardziej. Pół życia pracowałam na żywo i czuję się w tym programie jak ryba w wodzie. Uwielbiam występować, mówić bezpośrednio do widzów, mieć kontakt z żywym człowiekiem. Dla mnie taka praca jest czymś, co powoduje, że skacze mi adrenalina, i że chce mi się to robić. Ale musisz się wtedy kontrolować, pokazać dobry profil, usiąść odpowiednio… To jest właśnie fajne i sprawia, że adrenalina idzie do góry. Zresztą po czterdziestu latach pracy, z czego połowę przepracowałam „na żywo”, bo tyle lat byłam spikerką i prezenterką w Dwójce, pewne rzeczy robi się odruchowo. Nawet się nie zastanawiam, czy dobrze siedzę, czy mam dobry profil, czy się nie garbię. Światełko, które zapala się w kamerze, sprawia, że człowiek się prostuje i chce się pokazać z tej lepszej strony. Pamiętam, że gdy zaczynałam pracę, było to bardzo ważne, żeby wszystko skoordynować, wiedzieć, co chcę powiedzieć i pilnować jednocześnie, czy nie siedzę za bardzo na luzie. Na początku to było trudne, ale potem skupiałam się na rozmowie i zapominałam o plecach, nogach, biuście, profilu. A po tylu latach to naprawdę jest automatyczne. Nie potrafiłabyś chyba usiąść w jednym miejscu i robić cały czas tego samo. Program na żywo daje możliwości ciągłej zmiany. Nie ma w nim nudy. Co poczułaś, kiedy się dowiedziałaś, że możesz wrócić do telewizji po stracie programu „Nasz nowy dom” w Polsacie? Miałam wiele propozycji i jedną z nich przecież przyjęłam, bo podjęłam współpracę z CANAL+, gdzie od marca będzie można zobaczyć kolejne odcinki mojego autorskiego programu „Dowborowa od nowa”. Pomyślałam jednak, że dobry jest powrót na stare śmierci, bo przecież ja już - jakieś piętnaście lat temu - „Pytanie na śniadanie” prowadziłam. Mam zasadę, która mi się sprawdza przez całe życie, że to, co już było, to już za mną. Mnie interesuje to, co przede mną. Mam sentyment do przeszłości, ale nie tęsknię za nią. Tęsknię za tym, co nowe. I te nowe drzwi otwieram z nadzieją, że życie będzie mnie ciągle zaskakiwać. To świadczy o tym, że jesteś cały czas psychicznie bardzo młoda. Cały czas mam czterdzieści lat, ani roku więcej. Gdy ktoś mówi: „Ta kobieta ma 65 lat”, zastanawiam się, o kim oni tak mówią? I oglądam się, bo chyba nie o mnie. Ja tego kompletnie nie czuję. Niedyskretnie jest pytać o wiek. Ale ja się wieku nie wstydzę. Natomiast nie przyjmuję do wiadomości czasu, jaki upłynął. Właśnie wróciłam z nart, przywitałam się z końmi, które mieszkają obok mojego domu, pojeździłam na nich. Nie widzę powodu, dla którego miałabym się wiekiem przejmować. Uważam, że to tylko liczba. W „Pytaniu na śniadanie” wyglądasz bardzo młodo. Nawet zastanawiałam się, czy to naprawdę Ty. I poznałam Cię dopiero po głosie. Tak, bo świetnie ubiera mnie Kasia, moja stylistka, która przeszła za mną z Polsatu i przez dziesięć lat ubierała mnie do programu „Nasz nowy dom”. To świetna dziewczyna, która pracuje przy wielu filmach, robiła kostiumy m.in. do „Listów do M” czy „Watahy”. Kasia czuje kamerę. Rozbawiło mnie, że jakaś inna stylistka, bliżej mi nieznana, zaatakowała mój image - nie mnie, tylko ciuchy, w jakie jestem ubierana. Napisała, że to „niemodne”, że „tak ubierają się starsze panie”… A co powinnaś nosić? Twoja marynarka w „PnŚ” jest elegancka i świetnie eksponuje Twoją figurę. Może powinnaś prowadzić ten program w szortach i kozaczkach do połowy uda? Albo w jakiejś koronkowej bluzce z dużym dekoltem (śmiech). Dobrze się czuję w takim wydaniu i to jest najważniejsze. Nie będę przecież się ubierała jak małolata, bo to dopiero byłoby śmieszne. Poza tym ważne, jak się prowadząca zachowuje przed kamerą i co mówi, a niekoniecznie to, co ma na sobie. Chyba nie mają się już do czego przyczepić. Chyba masz rację, bo pisanie, że rurek już się nie nosi to jakaś bzdura. Zresztą nie miałam na sobie żadnych rurek, tylko obcisłe spodnie, w jakich chodzi teraz większość kobiet. Jestem ubierana idealnie do figury. Rozbawił mnie więc ten komentarz, a najbardziej rozbawiły wpisy ludzi, którzy się oburzyli. Ale tak naprawdę nie wiem, o co chodzi. Cały czas tłumaczę, że „Pytanie na śniadanie” to program poranny, śniadaniowy, który ma pomóc widzom dobrze zacząć dzień i nie ma tu miejsca na rewię mody, kuse spódniczki, odkryte brzuchy, itd. Poza tym jaki byłby szacunek dla osób, które to oglądają? Często są to ludzie, którzy rano przebywają w domu, bo nie muszą już jeździć do pracy. Obrażałabym te kobiety, gdybym przyklejała sztuczne rzęsy, robiła sobie czarne grube kreski zamiast brwi i dopinała sztuczne włosy. Jakie było Twoje pierwsze wejście do tego programu? Bardzo miłe. Przyszłam do telewizji ubrana w czapkę i płaszcz, powiedziałam „Dzień dobry”, a strażnik popatrzył na mnie i powiedział: „Pani Kasiu, dopiero po głosie panią poznałem. Tak się pani zakamuflowała”. Wchodzę do studia i słyszę: „Pani Kasiu, jak dobrze, że pani jest. Tak na panią czekaliśmy”. Byłam w szoku, bo nagle okazało się, że ludzie się cieszą na mój widok, i cieszą się z tego, że wróciłam. Trzeciego dnia podszedł do mnie realizator: „Nie wiem, czy mnie pamiętasz, byłem bardzo młody, gdy pracowałaś w Pytaniu na śniadanie, ale to ja realizowałem tamten program i nie byłem wtedy siwy”. Odpowiedziałam, że też byłam trochę szczuplejsza, ale siwa na szczęście nie jestem. A zresztą nawet gdybym była, to bym tego nie kamuflowała. Siwizna jest bardzo modna teraz. Kobiety specjalnie nie farbują włosów, żeby jej nie ukrywać. No właśnie. A taki jest mój styl i koniec. Nie będę też chodziła na 15-centymetrowych szpilkach. Źle się czuję na obcasach. Nie będę lansować swoich nóg. Są bardzo zgrabne, jak zawsze. Ludzie zapomnieli o jednym. Że telewizja robi z dziennikarza osobę rozpoznawalną, ale nie pracuje się tam dla lansu, bo to nie ma najmniejszego sensu. Jeżeli będziesz grać wyłącznie na siebie, przegrasz. Jak więc trzeba pracować w takim programie? Trzeba się znać na wszystkim? Na przykład na rozbijaniu kapusty na kompresy? Właśnie tak. I na uspokajaniu tych, którzy są zdenerwowani przed kamerą. Po rozmowie podeszła do mnie pani, która była bardzo zdenerwowana, trzęsła jej się broda, a po programie całkiem się wyluzowała. Uwielbiam zresztą za to mojego partnera, Filipa Antonowicza, który jest dziennikarzem radiowym i bardzo otwartym człowiekiem. Podchodzi do każdego gościa, z każdym się wita, każdemu mówi: „Nie przejmuj się, nie denerwuj, damy radę”. Tamta pani, patrząc mi w oczy, powiedziała: „Dziękuję pani Kasiu, że pani cały czas mnie słuchała. Ja o tym wiedziałam. Zapomniałam więc, że się boję. Mówiłam do pani i do widzów”. Prowadząc taki program, trzeba pamiętać, że bohaterami są twoi goście, a ty jesteś tam tylko po to, żeby im pomóc zaprezentować ich samych i temat, z jakim przyszli. Kasiu, byłaś chyba jednak przygotowana na hejt. Nigdy mnie nie hejtowano, ponieważ przez dziesięć lat prowadziłam „Nasz nowy dom”, bardzo trudny program i chwytający za serce. Z przyzwoitości chyba dano mi spokój. Kilka razy zresztą rozmawiali ze mną dziennikarze, mówiąc, że jestem jedyną osobą z tego środowiska, której hejterzy nie atakują. Teraz więc mam za swoje. Jest też drugie dno. Trzeba wiedzieć mniej więcej, kto to robi i w jakim celu, ponieważ telewizja stała się cyklonem politycznym. Tak, ten hejt bywa też polityczny, na zasadzie, że „nie jesteś z nami, to jesteś przeciwko nam”. Odebraliście nam telewizję, więc spadajcie. Najbardziej szokują mnie takie teksty: „Nie oglądam tego, oni są beznadziejni. Nie obejrzałem ani jednego programu”. Skąd więc wie, że jesteśmy beznadziejni? Ale są też tacy, co piszą, że wróciła ikona. I to jest fajne, bo hejtu jest około 30 procent, a 70 procent ludzi życzliwych, którzy oceniają nas i mnie bardzo dobrze. Na przykład zacytuję: „Nareszcie widać, że ktoś słucha rozmówców, że pytania są inteligentne, a rozmowy barwne i żywe”. Fajne jest też, że mamy z moim ekranowym partnerem Filipem podobne poczucie humoru i mimo różnicy pokoleń śmieszą nas podobne rzeczy. To naprawdę bardzo wrażliwy chłopak. Widzę nawet, że w pewnych momentach łza mu się w oku kręci i bardzo przeżywa historie prezentowanych ludzi. Mnie jest łatwiej, bo jestem znana. A jego muszą dopiero poznać. Ostrzegałaś go trochę? Powiedziałam mu, że musi mieć twardą skórę i przygotować się na krytykę. A my jesteśmy drużyną i musimy się wspierać, i sobie pomagać. Hejterzy nie mają powodu by mi coś wyrzucać, ponieważ nie zajęłam nikomu miejsca. To moje miejsce zostało zajęte. A ludzie próbują teraz porównywać. Mówią: „Jak panią wyrzucili z „Nasz nowy dom”, to tak pani płakała”. Płakałaś? Nie, nie udzielałam tylko wywiadów, bo byłam urażona. Gdybyś płakała i zapadła w depresję po stracie programu... …to może bardziej by mnie wtedy lubili. Ale okazuje się, że jeśli ktoś sobie dobrze radzi i idzie do przodu, innych to boli. Natomiast mnie nie zabolało odejście z „Naszego nowego domu”, tylko forma, w jakiej to się odbyło. Gdyby uczciwie powiedziano mi, że wolą kogoś innego, moglibyśmy się dogadać i rozstać w przyjaźni. Ale prawda jest inna. Nie przejmuj się tym, ignoruj, ponieważ jak już Ci powiedziałam, różne są pobudki takiego działania. Opieraj się na tych, którzy są z Tobą. Tak i dlatego z nimi trzymam. I cieszę się, że jest tych 70 procent, które mnie doceniają. I robię swoje, jak śpiewał Młynarski. Kto w ogóle wpadł na pomysł, żebyś wróciła do Dwójki? Szefowa „Pytania na śniadanie” Kinga Dobrzyńska. Ona nie myśli, że powinnam już przejść na emeryturę. Bo najbardziej mnie śmieszy, gdy hejterzy piszą, że powinnam już odejść, bo jestem „za stara”. A ja się nie zamknę w domu, nie będę robiła swetrów na drutach. Zreszta nie potrafię. Cały czas idę przed siebie. I jestem ciekawa, co mnie jeszcze czeka. Wstajesz o czwartej rano teraz? Dokładnie czwarta trzydzieści. Wiedziałam, że tak będzie i przyzwyczajam się do wczesnego wstawania. Zawsze jest coś za coś. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska
Eryk Kulm jr o męskości: „To jest dla mnie oczywiste, że nie ma czegoś takiego jak płeć”
Odsłonił przed nami swoje prywatne oblicze
Mimo że debiutował w filmie „Pręgi” Magdaleny Piekorz z 2004 roku, przełomem w jego karierze okazała się się główna rola w „Filipie”, który premierę miał 18 lat później. Eryk Kulm junior otrzymał za nią Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Charakterystyczny, śmiały, odważny. Ciężko pracował na to, co ma i gdzie jest. A jaki jest prywatnie? Co sądzi o męskości, stereotypach i podziale ludzi ze względu na płeć? O tym opowiedział przed naszą kamerą... Eryk Kulm junior o stereotypach i dzieleniu ludzi ze względu na płeć Czym jest dla niego obecność w obecnym świecie? – Męskość w dzisiejszym świecie dla mnie jest tym, że można wziąć zimny prysznic i nie robić z tego powodu problemów. Męskością dla mnie chyba jest to, że można rozsmakować się w niewygodzie i nie być niewolnikiem przyjemności i komfortu. Bo nie o komfort chodzi w życiu, tylko o życie. Jako świat poszliśmy chyba na tyle w kierunku jakiejś ogólnodostępnej wygody, że chyba trzeba być miłym po prostu i już – przekonuje w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla serwisu viva.pl aktor. A czy jest za tym, by nie dzielić ludzi ze względu na płeć? – No oczywiście. To jest dla mnie oczywiste, że nie ma czegoś takiego jak płeć. Rodzisz się w jakimś ciele, ale ile znam kobiet, które są bardziej męskie niż moi koledzy i odwrotnie, więc powinniśmy być tacy, jakimi chcemy być naprawdę w środku, a co to będzie? To już nie ma znaczenia chyba. Chodzi o to, żebyśmy po prostu byli tacy, jakimi chcielibyśmy być i już – podkreśla. Czytaj także: „Przy rodzicach byłem prawdziwy. Do szpiku. I dlatego nie mieli ze mną łatwo”, wyznał Eryk Kulm jr Eryk Kulm Junior, sesja dla magazynu „VIVA!” MAN, listopad 2023 Eryk Kulm junior o samotności, ojcu i podążaniu własną ścieżką A co o wyznawanych przez siebie wartościach mówił w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla „VIVY! Man”? Chciałbyś tak przeżyć życie, żeby wszystko było zabawą? Po prostu chciałbym robić rzeczy w zgodzie ze sobą. Mieć zawsze możliwość wyboru. Kierować się sercem. Sercem kierowałeś się przy wyborze szkoły aktorskiej? Tak, choć myślałem, że będzie w niej trochę inaczej. Miałem nadzieję, że się więcej nauczę. Gdybym cofnął się w czasie, wybrałbym jednak tak samo. Pewnie znów złożyłbym papiery do Warszawy. Wierzę, że szkoła jest ważna, że mimo tego, że nieidealna, zawsze coś da. Moja mogła mi dać ze trzy razy więcej, ale przynajmniej to, czego się tam nauczyłem, pozwoliło mi sprawdzić, czy w ogóle ten zawód jest dla mnie. Co robisz, by spełnić marzenie o grze u Tarantino? Szlifuję amerykański akcent. Pieniądze są dla Ciebie ważne? Zrozumiałem, że żeby zmienić to, co mi się nie podoba, są bardzo potrzebne. Pojąłem, że muszę być absurdalnie bogaty, żeby zrobić to, co chcę zrobić. To zupełnie wbrew temu, czego uczył Cię tata, że pieniądze nie są w życiu najważniejsze? To nie znaczy, że ojciec tego nie rozumiał. Po prostu wybrał taką drogę. Uznał, że pieniądze nie są mu potrzebne, i już. Ciężko zapracowałem na to, co mam dzisiaj. Nikt nie dał mi pracy przez przypadek. Dwanaście lat zapieprzam, żeby się przebić. Jednak w którymś momencie przychodzi ta myśl: Dobra! Wystarczy! Teraz moim celem jest żyć w luksusie. Ale nie chodzi o to, żebym sobie teraz prywatny samolot kupił. Chcę mieć luksus wstawania rano i nierobienia rzeczy dla pieniędzy. Fryderyk Nietzsche pisał: „Mężczyzna winien być chowany dla wojny, a niewiasta dla odpoczynku wojownika. Wszystko inne jest głupotą”. Nie wiem, czy mówił to naprawdę, czy żartował. Nie potrzebujemy wojen. I te stereotypy, że mężczyzna to jest wojownik, który nie może sobie pozwolić na okazywanie emocji, że nie może czuć się samotny! To przestarzałe myślenie. Ty jesteś samotny? Na maksa. Z jednej strony to mi pasuje, ale z drugiej… jestem duszą, która lubi imprezować. Uwielbiam z ludźmi być, żyć, żartować. Udajesz przed nimi? Nie, bo miałem już tego dosyć. Jestem też w stanie szybko rozpoznać, czy ktoś udaje przede mną. Gdy sam przestałem to robić, nagle uznano, że jestem arogancki. Walczysz z tym? Kiedyś wkurzało mnie to, że nie mogę być sobą. A teraz uznałem, że nikt nie ma prawa wpływać na to, kim jestem. Ludzie arogancją nazywają mój brak zgody na to, jak mnie traktują. Dlatego staram się mówić ludziom rzeczy wprost. Bez względu na to, czy ktoś poczuje się urażony. Nie obchodzi Cię to? Wszystko zależy od tego, co mówisz i dlaczego. Jeśli mówisz coś komuś, bo stawiasz swoje granice, to nie interesuje mnie, jakie wywołuje to emocje. Wcześniej nie stawiałeś granic? Pozwalałem ludziom na ich przekraczanie. Co się stało, że teraz tak tego pilnujesz? Zrozumiałem, że na samym końcu siedzę w mieszkaniu sam. I nie ma tych wszystkich ludzi. Oczywiście chciałbym, żeby mnie wszyscy lubili i żeby wszyscy się lubili, bo w ogóle lubię, jak jest miło. Nie cierpię tego, że ludzie wiecznie mają coś do siebie. Zawsze staram się pierwszy ich bronić, bo widzę przyczynę, dlaczego tacy są. Ona jest zawsze taka sama. Wszyscy chcą być przytuleni i zauważeni. Kropka. Niektórzy się nie przyznają. Szczególnie mężczyźni. Nie mam z tym problemu, bo to jest po prostu ludzkie. Nie damskie, nie męskie. Ludzkie. Czyli nie udajesz. Ani w życiu, ani na scenie? Aktorstwo to nie jest sztuka udawania. To sztuka szukania prawdy. W naszej rozmowie jesteś prawdziwy? Wolałbym nie być. Ale jestem. Czytaj także: Młody gniewny polskiego kina. Eryk Kulm jr o pieniądzach i roli w filmie „Filip” Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Man. Magazyn dostępny z trzema okładkami do wyboru. W punktach sprzedaży od czwartku, 23 listopada. Eryk Kulm Junior, sesja dla magazynu „VIVA!” MAN, listopad 2023
Michał Bajor o swojej podwójnej naturze: „Jestem zodiakalnym Bliźniakiem. Nas jest dwóch. We wszystkim”
Artysta wspomniał też o swoich grzechach i grzeszkach...
Dżentelmen w każdym calu. A jednak trochę grzechów i grzeszków ma na sumieniu. Czego żałuje? Czego się boi? Co go cieszy? Michał Bajor w szczerej słodko-gorzkiej rozmowie. Oto jej fragment. Całość zaś znajdziesz w nowym numerze magazynu VIVA! Spotykamy się w siedzibie wytwórni, w której Michał Bajor wydał swoją najnowszą płytę. Jest godzina trzynasta. Na stole stoi ciasto i… szampan przyniesiony przez mojego rozmówcę. „Może się pani napije? Jest leciutki”, kusi. I zaraz dodaje: „Mnie smakuje alkohol. Ale ponieważ o tym wiem, nie nadużywam go. I nie mówię tego, żeby się przypodobać czytelnikom” Ma Pan jakieś nałogi? Jestem „uzależniaczem” i muszę na nałogi uważać, szczególnie gdy kiedyś przyjdzie moment, że będę miał za dużo czasu. Kocham na przykład napoje energetyzujące. Gdybym mógł, piłbym je kilka razy dziennie. Ale pozwalam sobie na nie bardzo rzadko, tylko gdy wracamy z trasy koncertowej. Myślę wtedy: „Drinka nie wypiję, bo jestem zmęczony, ale za to wypiję napój”. Raz na miesiąc sobie taki grzeszek popełnię. Gdy byłem na studiach, nałogowo paliłem papierosy. Ale rzuciłem je z rozsądku. Potem paliłem już tylko w wakacje. A po wakacjach? Po wakacjach już nie. Wszyscy się dziwili, na czele ze mną, jak to jest możliwe, żeby dwa miesiące w roku palić papierosy, a nie palić dziesięć. Nawet lekarze nie byli w stanie tego zrozumieć. Odsyłali mnie nawet do psychologów. A mnie, gdy kończyły się wakacje, przestawało to zupełnie pociągać. Umie Pan zapanować nad nałogami? Chyba tak. Nie palę już od wielu lat, bo to jest niedobre dla mojego głosu. Podobnie jest z alkoholem. Jeśli wieczorem mam koncert, nie wypiję lampki wina nawet do obiadu. Moja psychika powoduje wtedy zamykanie się strun głosowych. Po prostu zaczynam chrypieć. Ale jak nie mam koncertu, tak się nie dzieje… Może rzeczywiście jest Pan przypadkiem dla psychologa. Ależ ja bywałem u psychologów. Zresztą kilku miałem też wśród znajomych. Nie jeden raz rozmawialiśmy o moim dziwnym pokręconym organie pod tytułem głowa. Doszliśmy do ciekawych wniosków. CZYTAJ TEŻ: Michał Bajor wraca z nową płytą. Namówił Irenę Santor do niezwykłego duetu: „Od zawsze mogłem liczyć na jej życzliwość”. Niedawno artysta pożegnał mamę: „Miała chorobę Alzheimera” Nie mogę nie zapytać. Do jakich? Że jest to związane ze wszystkim (śmiech). Z tym, że nie mam rodziny, że jestem egocentrykiem, bo każdy artysta nim jest. A każdy artysta nim być powinien, bo inaczej nie zniesie sukcesu. I do tego, że jest to związane z tym, że jestem zodiakalnym Bliźniakiem. Nas jest dwóch. We wszystkim. Na przykład jeden Michał Bajor kłamie, a drugi nie? Kłamstwo to może za mocne słowo. Ale w czasie rozmowy potrafię pomyśleć o dwóch wersjach. I one mi się obie bardzo podobają. Zwalam to oczywiście na znak bliźniąt, który jest „rozdwojono-jaźniowym”. Na najnowszej płycie „No a ja?” w piosence „Barwa twoich słów” śpiewa Pan, że nie umie Pan kłamać. Nie lubię, ale potrafię, bo jestem aktorem. A ten utwór to pokrętna piosenka świętej pamięci Romana Kołakowskiego, którą napisał dla mnie w 1995 roku. Przyznam się, że nawet dzisiaj nie do końca ją rozumiem. SPRAWDŹ TAKŻE: Zawodowo ciągle się rozwija, prywatnie wciąż nie spełnił wielkiego marzenia. Tak wygląda dziś życie Michała Bajora Kiedy więc Pan mija się z prawdą? Kiedy nie chce komuś zrobić przykrości. Na przykład z przyjaźni. Mówi się, że przyjaciele mogą sobie wszystko powiedzieć. A ja myślę, że nawet tu są pewne granice. I nie chodzi o to, żeby być nieszczerym. Po prostu nawet niemiłe rzeczy można ubrać w takie słowa, żeby one nie zraniły. Myślę, że łatwiej jest artystom, którzy z racji zawodu umieją udawać. Cały wywiad w najnowszym numerze dwutygodnika VIVA! Do kupienia już 12 stycznia!
''Zaczynałam wszystko od zera”... Ewa Kasprzyk szczerze o nowym życiu, upływie czasu i sile kobiet
„Życie dojrzałej kobiety to nie czołganie się do cmentarza”
Kilka lat temu temu zaczynała od zera. Zmieniła wszystko. Teraz 64-letnia Ewa Kasprzyk ma nowego partnera, nowy dom, nowe życie i mnóstwo ciekawych ról do zagrania. „Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu”, mówi aktorka. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała też o sile kobiet, łamaniu stereotypów i dlaczego nie boi się upływu czasu. ZOBACZ TEŻ: Paweł Staliński ponad dekadę temu osiągnął sukces w „Tańcu z Gwiazdami”. Co dziś robi przystojny model? Jest Pani jedną z niewielu kobiet, która nie ukrywa, ile ma lat. Nie mam nic do ukrycia. Po prostu przyjmuję do wiadomości, że jestem kobietą po sześćdziesiątce. Jestem dowodem na to, że życie dojrzałej kobiety to nie „czołganie się do cmentarza”, że jest ciekawe, pełne wyzwań i możliwości. Żyję pełnią życia, jestem zakochana i bardzo szczęśliwa. A przecież zaczynałam wszystko od zera – nowe życie, nowy dom, nowy partner. Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu. Kiedy cieszymy się z tego, co jest teraz, co nam życie przynosi, możemy mieć nowe plany i nie bać się, że nam pesel przeszkodzi w ich realizacji. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona. Coraz więcej kobiet się wyzwala, bo są otwarte i mądre. Zresztą uważam, że zawsze były, a co więcej, są mądrzejsze od mężczyzn. A mówi się o nas słaba płeć. Słaba, a jednak mocna! Jesteśmy decyzyjne, wykształcone i, o czym nie można zapominać, piękne. Ale musimy w każdym wieku o siebie dbać. Nie chodzi o to, żeby się upiększać na tyle, żeby nie być rozpoznawalnym. Wiadomo, młodsze nie będziemy, ale zróbmy wszystko, żeby dojrzałość była przyjemna. Coś na przekór stereotypom? Ludzie sami stawiają sobie ograniczenia, myślą, że czegoś tam nie mogą czy im nie wypada. Wiadomo, że jeśli mam gorszy dzień, nie będę mówiła, że jest wspaniale. Ale na szczęście nie spełniam ogólnospołecznych standardów. Niby dlaczego miałabym nie założyć mini albo odkryć dekoltu? A jeśli mam superzgrabne nogi i seksowny dekolt? Lubi Pani działać wbrew schematom… Dlatego razem z moim partnerem Michałem wzięliśmy udział w programie „Power Couple”. Dałam się tam wystrzelić z katapulty. Dlaczego miałabym tego nie zrobić? Oczywiście jestem szczera wobec siebie, w przeciwieństwie do mojej młodszej wersji. Wiem, że dzisiaj już trudniej mi na przykład zrobić gwiazdę czy stanąć na głowie. Ale robię to, bo całe życie to robiłam. Tak jak inne rzeczy, które teoretycznie, zgodnie ze społecznymi oczekiwaniami, mi nie przystoją. Jestem dojrzałą kobietą, ale wciąż mam niesamowitą energię i ogromny apetyt na życie. Żyję tak, żeby pokazać też innym, że wiek nie stanowi bariery. Tak jak 90-letni William Shatner, gwiazda serialu „Star Trek”, który w tym roku poleciał w przestrzeń kosmiczną i stał się najstarszym astronautą na świecie. To jest wspaniałe i oznacza, że wiek to tylko cyfry. I Pani, i on pokazujecie innym, że w każdym wieku wszystko można. Nigdy nie bałam się upływu czasu, bo uważam, że bać to się można złego człowieka czy groźnego zwierzęcia. Nigdy też nie projektowałam się na to, co będzie. Dojrzałą kobietą nie stałam się z dnia na dzień. To jest proces, który niepostrzeżenie prowadzi nas do tego, co nieuniknione. Obserwowałam to u moich kolegów. Byli, byli, byli i nagle… dopadła ich starość, choroba. A przecież byli zdrowi i prężni. Czas jest nieubłagany, zegarów nie cofniemy, ale nie ma co z tym walczyć. Trzeba sobie w głowie poustawiać i wyciągnąć z życia najlepsze, co się da. I jak najdłużej. Trzeba być do niego i do siebie nastawionym pozytywnie, bo tylko na to mamy wpływ. Czytaj także: Został zaszufladkowany w rolach złych i czarnych charakterów? Tak wygląda życie prywatne Artura Dziurmana Ewa Kasprzyk, VIVA! listopad 2021 rok
VIVA! Photo Awards 2022: mamy wyniki! Kto okazał się najlepszy?
Mamy zwycięzców! 14. edycja naszego prestiżowego konkursu fotograficznego VIVA! Photo Awards rozstrzygnięta! Nadesłane prace oceniało jury w składzie: światowej sławy fotokompozytor Ryszard Horowitz – przewodniczący, projektantka mody Gosia Baczyńska, fotografka i portrecistka Marlena Bielińska, fotoreporter Chris Niedenthal, redaktor naczelna magazynu VIVA! i serwisu viva.pl Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska oraz dyrektor artystyczny VIVY! Marek Knap. „Zawsze wierzyłem w siebie i w to, co robię”, wyznał kiedyś Mistrz Horowitz. Tego też życzymy naszym laureatom. Oto oni! KATEGORIA portret: Piotr „Piad” Podsiadły, „Ingenio” Studiował grafikę na ASP w Łodzi. Specjalizuje się w multimediach, czemu daje wyraz w swoich transdyscyplinarnych pracach. Interesuje go relacja między starymi i nowymi mediami, naturą a absolutem oraz człowieka z wszechświatem. Uprawia rysunek, malarstwo, grafikę artystyczną, fotografię, film eksperymentalny, wideo, kaligrafię, rzeźbę oraz sztukę światła, generatywną, kinetyczną i instalacji. Zwykle nie opowiada historii, budując jedynie sytuacje mogące stać się rodzajem matrycy, na którą widz nakłada swoje doświadczenia. Piotr prezentował jedno ze swoich dzieł na wystawie „Obrazy światła” podczas Light Move Festival 2021 w Łodzi. Otrzymał nominację do Prime Time 2022. Czytaj także: Wielkie emocje, niezapomniane prace i występy... Tak VIVA! Photo Awards stworzyło własną historię KATEGORIA reportaż: Grzesiek Maciąg, „Jorcajty” Rocznik ’82. Fotograficzne ADHD przekłada na realizację reportaży, głównie sportowych. Mąż i tata dwójki wspaniałych dzieci. Od 2006 roku z pełnym zaangażowaniem w klubie Jurassic Photo Team, w grupie ponad 30 pasjonatów fotografii z okolic Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Mówi: „Projekt JORCAJT rozpoczął moją przygodę z podróżą w kulturę od 2015 roku. Przybyłem do Lelowa, który jest bardziej znany w świecie niż w Polsce. To mała wieś na Jurze. Tu jest bowiem grób cadyka Dawida Bidermana Lelowera, czczonego przez chasydów. Co roku w dniu jego urodzin pielgrzymują do jego grobu chasydzi ze wszystkich wspólnot chasydzkich na świecie”. Dziś Grzesiek podróżuje po całej Polsce, szukając mniejszych oraz większych wydarzeń, na które przybywają pielgrzymi z całego świata. KATEGORIA: beauty: Maja Sobolewska, „The Mask” Wizażystka, trenerka makijażu, od niedawna zajmuje się także fotografią beauty. W 2020 roku wygrała plebiscyt Artysta Roku Make-up Trendy w kategorii debiut. Jej prace były publikowane w prasie branżowej, między innymi „Nails Trendy”, „Make-up Trendy”. Inspiracją do stworzenia zdjęcia była złota maska. Aby nadać jej trójwymiarowość, Maja pomieszała różne kolory brokatu. „Zdjęcie powstało na szybko, bo chciałam przetestować nowy obiektyw pożyczony od innego fotografa…”, zdradza artystka. Grand Prix, KATEGORIA: natura: Jeremiasz Gądek, „Morawska szarfa” Absolwent Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Podczas studiów odkrył swoje dwie największe pasje – podróże i fotografię. Geograficzne ukierunkowanie do poznawania świata wiąże z pasją fotografowania krajobrazu. „Moją inspiracją w fotografii jest piękno natury, która zwłaszcza o poranku zaskakuje różnorodnością kolorów, dlatego też świt to moja ulubiona pora dnia nie tylko ze względu na piękne widoki, idealne światło i mgły, ale także na wszechogarniającą ciszę i spokój”, mówi. Na plener poza lustrzanką zabiera też dron, który pozwala mu utrwalać mniej oczywiste spojrzenie na świat. Laureat konkursu fotograficznego Drone Awards organizowanego przez Siena International Photo Awards, gdzie zdobył pierwsze miejsce w kategorii Nature. Czytaj także: Te zdjęcia Alicji Bachledy-Curuś powstały w zaledwie 10 minut. Wykonała je laureatka „VIVA! Photo Awards 2019” KATEGORIA: fashion: Bubusława Górny-Kalus, „Etno” Fotografka z Katowic, która w swoich pracach próbuje połączyć miłość do Śląska z ukochaną fotografią. Nagrodzony edytorial „Etno” jest częścią projektu „Etno” by Beata Bojda, który jest kolażem współczesnej mody i poszanowania tradycyjnego rękodzieła ludowego. Inspiracją do powstania przeskalowanych koron i biżuterii z ręcznie robionych – tradycyjną techniką z XIX wieku – krepinowych kwiatów były tak zwane pająki oraz obłaki z okolic Żywca i Jeleśni. Oprócz unikatowych tkanin w projekcie artystka wykorzystuje stare koronki i hafty. Bubusława mówi o sobie, że jest mistrzynią światła, estetką i kryptohipisem. Na każdym polu najbardziej wspiera ją jej największy fan, kibic i miłość jej życia – mąż Kajetan. Wszystkim laureatom i laureatkom serdecznie gratulujemy!
Jerzy Skolimowski o zmarłym synu: „Byłem za daleko, żeby go ratować”
„Widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować”
Wielokrotnie nagradzany reżyser i uznany artysta, prawdziwa legenda kina. Jerzy Skolimowski po kilkuletniej przerwie zrealizował niezwykły film fabularny Io. Teraz natomiast zdecydował się opowiedzieć o swojej przeszłości. Jako mały chłopiec w trudnej, wojennej rzeczywistości, wychowywał się niemalże samotnie… Lata później związał się z Joanną Szczerbic, z którą doczekał się dwóch synów. Jakim był rodzicem? Jerzy Skolimowski pochował dziesięć lat temu młodszego z nich, Józefa. O tym, czego żałuje, oraz czego nauczyło go bycie ojcem, opowiedział Elżbiecie Pawełek w najnowszym wywiadzie dla VIVY!. Zobacz także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego 10 lat temu zmarł w tajemniczych okolicznościach Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022 Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. Wychowywała Pana tylko matka? Wychowywała to może za dużo powiedziane, ponieważ też była mocno zaangażowana w konspirację, również po śmierci męża. Pod moim dziecięcym łóżeczkiem znajdowała się tajna drukarenka, na której powielano biuletyn konspiracyjny. Zdarzało się, że w nocy gestapowcy, waląc kolbami w drzwi, wdarli się do mieszkania, a ja wytrenowany, uśmiechnięty blondasek wesoło skakałem na swoim łóżeczku. I gestapowcy zamiast zajrzeć pod łóżko, dawali mi cukierki. Matka prowadziła też działalność edukacyjną, w naszym domu odbywały się komplety, na których młodzież przygotowywała się do matury. Były organizowane pod przykrywką kursów krawieckich, więc na stole zawsze leżały nożyczki, igły, skrawki materiałów, a uczniowie mogli mieć przy sobie tylko jedną kartkę, na której pisali maczkiem, aby zdążyć ją zjeść w razie nalotu gestapo. Z obawy, że mógłbym wygadać się z tym przed kolegami, nie wypuszczała mnie z domu. Mieszkaliśmy na Ogrodowej, tuż przy murze getta. (...) Podziwiał Pan matkę, otrzymywał od niej wiele czułości? Nie pamiętam takich chwil. Miałem do niej żal, że sprawy patriotyczne, społeczne stały się dla niej ważniejsze od własnego dziecka. Nigdy nie było czasu na jakieś serdeczne chwile, matka była wiecznie zajęta. Właściwie już po wojnie, kiedy miałem prawo wychodzenia z domu, wychowywała mnie ulica. Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022 W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. (...) Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! w kioskach od 4 sierpnia. Sprawdź również: Filip Chajzer o śmierci synka: „Nie zapominasz ani na sekundę. Ta tragedia wraca ze zdwojoną siłą” Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022
Pierwszy numer ukazał się na rynku 25 lata temu. Przypominamy kultowe okładki VIVY!
Przełomowe momenty i niezwykłe chwile. Pamiętacie pierwszą z nich?
Pierwszy numer VIVY! – z niezapomnianą sesją Beaty Ścibakówny i Jana Englerta – pojawił się w kioskach dokładnie 25 lat temu! Z okazji naszej rocznicy przypominamy dwadzieścia cztery wyjątkowe okładki, które na przestrzeni ostatnich lat przeszły do historii prasy. Wzruszające, zabawne, poważne, a przede wszystkim intrygujące... Zmieniły polski show-biznes! Dlaczego? Sprawdźcie.
Nie ma marzeń nieosiągalnych! Przy ich realizacji przyda ci się jednak pomoc
Celem stworzonej przez markę Motorola idei Power to Empower jest wspieranie tych, którzy mają w sobie wyjątkową pasję, niesamowitą energię i zapał do pracy, a także pokazanie, że z technologii mogą korzystać wszyscy. Motorola umożliwia stawanie się najlepszą wersją siebie, spełnianie swoich marzeń i osiąganie ambitnych celów. Z Motorolą wszystko jest możliwe! Historia Marysi, bohaterki naszego filmu, doskonale wpisuje się w koncepcję inicjatywy Power to Empower. Pasją Marysi jest łyżwiarstwo. Wyznaczyła sobie cel - udział w olimpiadzie jako trenerka - i uparcie do niego dąży. Musi to robić po godzinach, a raczej „przed godzinami", kiedy wszystko dopiero powoli budzi się do życia. Ma bowiem pracę w pełnym wymiarze czasowym i rano musi już być przy komputerze, zwarta i gotowa. Na każdym kroku nieocenionym wsparciem dla niej jest motorola edge 20 pro wyposażona w szereg przydatnych funkcji, jak m.in. Dual Capture, która umożliwia nagrywanie i robienie zdjęć zarówno tylnym, jak i przednim aparatem jednocześnie. Do tego dochodzą praktyczne Gesty Moto (np. włączanie latarki czy aparatu szybkim ruchem nadgarstka) i innowacyjna platforma Ready For. Komputer, który mieści się w kieszeni A czym właściwie jest Ready For? To uniwersalna platforma oprogramowania, w jaką wyposażono motorolę edge 20 pro. Uruchomienie platformy nie wymaga żadnych skomplikowanych operacji i instalacji dodatkowego oprogramowania. Mobilny pulpit przekształca interfejs telefonu w desktopowy, dzięki czemu nie musisz zmieniać naszych przyzwyczajeń – wszystko działa tak, jak na normalnym komputerze! Jeśli chcesz zaprezentować działanie jakiejś smartfonowej aplikacji, możesz również przekazywać widok wprost z ekranu telefonu. Za pomocą Ready For z łatwością skomunikujesz się z przyjaciółmi. Telefon zmienia się wtedy w wysokiej klasy kamerkę internetową, wyposażoną w funkcję śledzenia ruchu. Rozmawiaj wygodnie z jedną lub wieloma osobami, widząc je wyraźnie na dużym ekranie. By było Ci wygodniej, mysz i klawiaturę sparujesz telefonem za pomocą technologii Bluetooth. Mało tego, Twój telefon może być też przenośnym touchpadem! Platforma Ready For nie zastąpi oczywiście komputera, ale jest dla niego idealną alternatywą. Stworzono ją z myślą o aktywnych, kreatywnych i zabieganych osobach, które nie chcą lub nie mogą ze sobą nosić ciężkiego sprzętu, ale potrzebują zaawansowanych rozwiązań. To taki „komputer”, ale w zdecydowanie mniejszej obudowie, która zmieści się w kieszeni. Program ambasadorski W ramach Power to Empower Motorola stworzyła autorski program ambasadorski, do którego można zgłaszać się poprzez specjalnie przygotowaną platformę. Wyłonione talenty są później promowane w kanałach digital marki. Jak zostać ambasadorem marki Motorola i realizować wszystkie swoje cele oraz spełniać marzenia? Kliknij w Zostań ambasadorem Motoroli i sprawdź już teraz. Materiał powstał z udziałem marki Motorola
Jarosław i Oliwia Bieniukowie we wzruszającej rozmowie na temat filmu o Ani Przybylskiej
Poznaj szczegóły tego wyjątkowego dzieła
Tacy sami a jednak zupełnie inni. Choć wiele ich łączy, to sporo również dzieli, ale mimo to zawsze mogą na sobie polegać. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską Jarosław Bieniuk wraz z córką Oliwią opowiedzieli o układaniu życia na nowo, ojcowskiej miłości, uczuciach i silnej więzi, jaka ich łączy. Już wkrótce odbędzie się premiera filmu Ania, opowiadającego o życiu i karierze Ani Przybylskiej. Przypominamy intymną rozmowę z partnerem aktorki oraz jej córką. Jarosław Bieniuk i Oliwia Bieniuk o życiu bez Ani Przybylskiej Krystyna Pytlakowska: Rozmawiacie o uczuciach? Jarek: Oliwia nie jest wylewna, trzeba ją ciągnąć za język. Oliwia: Jestem gadułą, ale w swoim gronie. Lubię poważne tematy, ale poruszane z moimi przyjaciółmi. Gdy jednak mam problem związany z domem i rodziną, zwracam się do taty. Miałaś do niego żal, że dość szybko po śmierci mamy związał się z Martyną? Oliwia: Nie, cieszyłam się, że tata kogoś znalazł, że nie jest sam i że nie muszę go pocieszać. Powiedziałaś mu kiedyś, że go kochasz? Oliwia: No pewnie, wiele razy mu to mówię. A do mamy napisałaś piękny list. Oliwia: Tak, na Dzień Matki. Łatwiej jest napisać, niż powiedzieć to na głos. Jarek: Myślę, że Oliwia będzie potrafiła okazywać miłość, bo tego ją w domu uczymy. Powiedziałeś niedawno, że Ania prosiła Cię w jednej z ostatnich rozmów, żebyś nie był samotny, żebyś się z kimś związał. Jarek: Obiecałem jej też, że zadbam o dzieci i że będę ich pilnował. I dla mnie tak naprawdę to jest w życiu najważniejsze. A jak ja je sobie ułożę? Też chcę być szczęśliwy i mieć osobę, na której mogę się oprzeć. Trzynaście lat żyliśmy z Anią w szczęśliwym związku. Ja bardzo go potrzebuję. Zwłaszcza że dzieci są już starsze, bardziej samodzielne i potrzebują mniej mojej uwagi niż pięć lat temu na przykład. Jasio ma prawie 11 lat, a za chwilę wszystkie wyjdą z domu. Nie chciałbym wtedy zostać sam. Masz teraz wspaniałą partnerkę, Zuzannę. Czy Oliwia ją lubi? Oliwia: O, tak. Ty się z Zuzą spotykałeś stopniowo, ale potem przerodziło się to w codzienność. Jarek: Nawet już nie pamiętam, kiedy się poznałyście. Oliwia: Byłam wtedy zakochana, więc bardziej myślałam o sobie niż o tobie. A to trwało prawie rok. Jarek: Byłaś wtedy mocno skupiona na sobie. Wyjechaliśmy z tobą i twoim chłopakiem na narty, a ja wam kibicowałem. Wiedziałem, że takie młode związki częściej się nie udają, bo jesteście jeszcze zbyt niedojrzali. Ale życzę ci, żebyś znalazła mężczyznę swojego życia i założyła rodzinę. A Ty co zamierzasz zrobić ze swoim? Jarek: Mam swoje plany i swoje marzenia, ale na tę chwilę wiele się u mnie nie może zmienić. Będę mieszkał w tym samym miejscu, mam trzech synów, którzy dorastają. Najmłodszym, Kazikiem, będę się musiał jeszcze długo opiekować. Oliwia: Kazio to taki supersłodziak. Jarek: Cały czas jest dużo obowiązków. Jasio i Szymon jeżdżą na treningi, trzeba tam ich dowozić. Na szczęście Zuza wie, że musi się dzielić swoim partnerem, choć to na pewno jest trudne. Ale staramy się też znaleźć trochę czasu dla siebie. Każdy związek potrzebuje intymności. Na szczęście nie jest egoistką i potrafi mnie zrozumieć. Nie wiem, czy ja umiałbym zaakceptować kobietę z czwórką dzieci. Oliwia: Ale dałbyś sobie radę, tato. Czytaj także: Annę Jantar i jej ojca łączyła trudna relacja: „Tata za dużo pił…”. Kim był Józef Szmeterling? Jarosław Bieniuk, Oliwia Bieniuk, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2021 Zbliżają się święta. Nadajmy więc tej rozmowie świąteczny akcent. Jak je spędzicie? Jarek: Jak co roku. Gdy Ania żyła, wyjeżdżaliśmy często na wieś, do siostry mojej mamy w Orlu. Ona też już nie żyje, ale mieszka tam moje kuzynostwo, wujek i dwoje dzieci. Są psy, kominek, dobrze się tam czujemy. W tym roku też pewnie tam pojedziemy. Oliwia: Albo spędzimy święta z babcią Krysią, z którą dobrze nam się układa. I będziecie oglądać zdjęcia i filmy, które nagrałeś na wideo? Jarek: Być może powstanie czteroodcinkowy serial dokumentalny, oparty głównie na filmach, które nagrywałem od 2001 roku. Oliwia: Są super, tato czasami nam je puszcza. A na święta, gdy siądziemy wszyscy razem, oczywiście będziemy wspominać mamę i różne sytuacje. Jarek: Będziemy czuć, że Ania jest z nami. Mam też nadzieję, że powstanie ten piękny film. Myślę, że już jesteśmy na niego gotowi. Jaś będzie miał 12 lat, nie boję się więc, jak zareaguje, gdy zobaczy mamę. Po siedmiu latach już wszyscy jesteśmy gotowi, żeby obejrzeć taki dokument i zobaczyć, jak wyglądało nasze życie w Poznaniu, w Turcji i na wakacjach, a potem w Łodzi i w Trójmieście. Nie możemy jednak zagłębiać się za bardzo w przeszłości, musimy myśleć o tym, co będzie, a nie o tym, co się utraciło. A na cmentarzu mamy chwilę na refleksje. Jeździmy tam na wszystkie święta. Urodziny Ani, Wielkanoc, Boże Narodzenie, Wszystkich Świętych. A czasami ja sam tam zachodzę, bo mam taką potrzebę. Oliwia: Mama zawsze będzie w naszym życiu. Często myślę, co by na to powiedziała, co by ją rozbawiło. Jarek: Bardzo dużo się wspólnie śmialiśmy i mieliśmy wspólne plany. Muszę pilnować, żeby część z nich się spełniła. Czytaj także: Słyszał, jak sędzia skazuje jego ojca na śmierć. Tragedia odcisnęła na Pawle Wawrzeckim bolesne piętno Jarosław Bieniuk, Oliwia Bieniuk, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2021 Anna Przybylska w sesji dla magazynu VIVA!, 2011 rok
"To było przytłaczające"... Julia Kamińska o popularności, jaka na nią spadła po sukcesie Brzyduli
"Robiono mi zdjęcia z ukrycia. Jeździli za mną paparazzi..."
Chciała być germanistką, a została aktorką. Mówi, że jej marzenie o aktorstwie spełniło się przez przypadek. Dziś Julia Kamińska ma 34 lata i wróciła do grania roli "Brzyduli", która 14 lat temu przyniosła jej wielki sukces. Czy tym sposobem chciała się odmłodzić? W wyjątkowo szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską, aktorka zdradza blaski i cienie nagrywania kultowego serialu. "Robiono mi zdjęcia z ukrycia. Jeździli za mną paparazzi, pisano o mnie artykuły, na których treść nie miałam żadnego wpływu, męczyły mnie plotki", przyznaje. Dlaczego zatem zgodziła się ponownie zagrać Ulę Cieplak? Fragment wywiadu z VIVY! 22/2021. Julia Kamińska o powrocie "Brzyduli" Danuta Szaflarska powiedziała kiedyś, że najtrudniejszy dla kobiety jest moment, gdy kończy 30 lat, bo wtedy czuje, że opuszcza młodość. Ale dodała też, że u niej tak było, ale później była tylko zabawa. W ogóle nie czuję, żeby mnie opuszczała młodość. Chociaż mam wrażenie, że zabawa już była, a teraz jest czas na działanie i spełnianie marzeń, ale wcale mi się to nie kłóci z młodością. Kocham upływ czasu, bo niesie ze sobą wspaniałe rzeczy: jeszcze parę lat temu nie umiałabym napisać tekstu piosenki, a teraz już umiem. Nie byłabym w stanie wyjść na scenę i śpiewać bez ścisku w gardle. Nie byłabym w stanie zagrać pewnych ról. Masz 34 lata i wróciłaś do grania postaci w „BrzydUli”, którą grałaś jako 20-latka. Chciałaś znów poczuć się tak jak wtedy? Ta postać jest, no właśnie, starsza, rola jest zupełnie inna, podobnie jak ja. Historia, którą teraz opowiadamy, jest dużo głębsza i trudniejsza, to nie jest już lekka historia Kopciuszka. Ula ma problemy zupełnie innego kalibru. Na szali jest szczęście dzieci. Moja bohaterka zmaga się z zaburzeniami odżywiania się, miewa stany depresyjne. Bardzo chciałam zmierzyć się z takim materiałem. Ta rola dała Ci kiedyś taką popularność, że aż musiałaś wyjechać do rodzinnego Gdańska, żeby się od tego odciąć. Nie wyjechałam z powodu popularności, na pewno nie tylko. Po prostu nie byłam przygotowana na to, co zaczęło się dziać wokół mnie. Byłam oczywiście szczęśliwa, że dostałam taką szansę, ale też przebodźcowana i trochę przestraszona. Miałaś inny scenariusz na życie? Nie miałam żadnego planu. To się wydarzyło, po prostu. Miałam 21 lat. Aktorstwo było marzeniem, które niespodziewanie się ziściło. Co się takiego wydarzyło, że uciekłaś? Robiono mi zdjęcia z ukrycia. Jeździli za mną paparazzi, pisano o mnie artykuły, na których treść nie miałam żadnego wpływu, męczyły mnie plotki. Dostałam propozycję roli w kolejnym serialu i czułam presję, że przecież powinnam ją przyjąć. Miałam wrażenie, że to się nigdy nie skończy, a przecież to nie jest mój świat. To było przytłaczające. Teraz już Cię nie przytłacza? Zdecydowanie nie. Dobrze wykorzystałam tamten czas. Chcę grać, pisać, śpiewać, bo to daje mi szczęście, i właśnie to robię. Umiem też już bez wyrzutów sumienia mówić „nie”. To bardzo wyzwalające. Generalnie czuję się ze sobą dużo lepiej. I psychicznie, i fizycznie. Czytaj także: Julia Kamińska zdradziła sekret swojej idealnej figury! Julia Kamińska, VIVA! listopad 2021 rok Bogna Sworowska, Julia Kamińska, VIVA! listopad 2021 rok Co jeszcze w nowej VIVIE!? Listopadowy numer VIVY! z pięcioma różnymi okładkami zawiera także rozmowy z bohaterkami w różnym wieku: Urszulą Dudziak, Ewą Kasprzyk, Anną Dereszowską i Bogną Sworowską. Na łamach naszego magazynu znajdziecie też wywiad z seksuologiem. Andrzej Depko zdradził, czym różni się seks po 30. i po 80.! Ponadto: Joan Collins i Percy Gibson – o tym, że dla miłości wiek nie ma znaczenia oraz historia Iris Apfel. Zapraszamy do kiosków od 18 listopada. Czytaj także: Wiek to tylko liczba! Wyjątkowe wydanie VIVY! z pięcioma okładkami Julia Kamińska na okładce magazynu VIVA!, listopad 2021 rok
Agata Młynarska o mężu: „My wzajemnie lubimy swoją pracę”
Co jeszcze zdradziła dziennikarka na czacie VIVY!?
Agata Młynarska to kolejna gwiazda, która wzięła udział w naszej akcji #VIVAzostańwdomu! Połączyła się z nami na Instagramie, zdradzając, w jaki sposób spędza kwarantannę. Podczas rozmowy z Katarzyną Sielicką ujawniła też, jak wiele ją łączy z ukochanym mężem. Agata Młynarska czat VIVY! Agata Młynarska i Przemysław Schmidt świętowali niedawno 6. rocznicę ślubu – pobrali się 22 marca 2014 roku. Zdecydowali się na skromną uroczystość w Urzędzie Stanu Cywilnego. Towarzyszyły im jedynie świadkowe, czyli Joanna Kurowska i Henryka Krzywonos-Strycharska. Dziennikarka otwarcie przyznaje, że mąż jest jej największym wsparciem. Jak się okazuje, nie tylko w sprawach prywatnych, ale i zawodowych. „My wzajemnie lubimy swoją pracę. Ja lubię patrzeć, jak Przemek pracuje, jak się przygotowuje do różnych zajęć”, powiedziała na czacie VIVY!. „Te teksty, które czyta, są fascynujące – bardzo lubię sobie w to zerknąć, pogadać z nim o tym. Przemek bardzo lubi rozmawiać ze mną o mojej pracy, jest bardzo aktywnie w niej obecny, dużo fajnych rzeczy mi podrzuca”, dodała. Przyznała też, że jest dumna z męża i z tego, czym teraz się zajmuje. A przy okazji zdradziła, że Przemysław Schmidt ma wyjątkowy talent! Jaki? Dowiecie się z naszego wideo!
„Była to najlepsza decyzja w moim życiu!”. Co zdradziła nam Klaudia El Dursi?
Gwiazda dołączyła do naszej akcji #VIVAzostańwdomu
Klaudia El Dursi, uczestniczka programu Top Model i prowadząca show Hotel Paradise, wzięła udział w akcji #VIVAzostańwdomu, w ramach której codziennie zapraszamy Was na wirtualne spotkania z gwiazdami na naszym Instagramie. Modelka chętnie odpowiedziała na pytania fanów, a jedno z nich dotyczyło wczesnego macierzyństwa... Klaudia El Dursi czat Viva.pl Zapytaliśmy Klaudię, czy urodzenie pierwszego – starszego – syna było dla niej trudnym czasem. „Nie będę udawała, że zawsze było kolorowo i cudownie, ale ja zawsze chciałam być wcześniej mamą, i zawsze wiedziałam, że będę mamą. Faktycznie były takie momenty, że było mi łatwiej, było mi gorzej. Były momenty, że obserwowałam rówieśniczki, które robiły co chciały, i miałam takie przemyślenia, czy nie za wcześnie”, wyznała. „Ale powiem Ci, że z perspektywy czasu była to najlepsza decyzja w moim życiu. Mam dwóch cudownych synów, z Dawidem, starszym, łączy nas taka niesamowita wieź”, dodała. Z macierzyństwem wiążę się też jedno z jej wielkich marzeń... A jak poznała się ze swoim partnerem? „Z Jackiem znaliśmy się już wiele lat wcześniej, zanim coś zaiskrzyło. Mieliśmy masę wspólnych znajomych i przypadkiem gdzieś tam nasze drogi się połączyły”, zdradziła. „Jeżeli stwierdzę, że mamy na to ochotę, na pewno nie będzie to taki klasyczny polski ślub”, ujawniła w odpowiedzi na pytanie o to, czy planuje zmianę stanu cywilnego. Jaki ślub jej się marzy? Tego dowiecie się z naszego wideo! Klaudia El Dursi zdradziła też, co oznacza jej... nazwisko. Czat w całości obejrzycie na Instagramie VIVA.pl. Zapraszamy!
Paweł Deląg o synu: „Zawsze szedł pod prąd, miał swój pomysł na wszystko”
Ojciec i syn w pierwszym wspólnym wywiadzie! Co nam zdradzili?
Po raz pierwszy we wspólnym wywiadzie. Paweł Deląg ojciec i Paweł Deląg syn. Wspólnie pracują, przyjaźnią się. Ojciec – jeden z najpopularniejszych polskich aktorów, syn – młody, zdolny i atrakcyjny producent. O niezwykłej więzi, nowych projektach i pokoleniowej „wojnie” na planie filmu w reżyserii Pawła Deląga seniora Zrodzeni do szabli opowiadają Beacie Nowickiej. Twoje pierwsze silne wspomnienie z tatą? Syn: Wypady na Mazury, długie spacery, przyroda, zwierzęta, głównie psy i konie. Tato zaszczepił we mnie pasję, do której niedawno wróciłem, czyli jazdę konną. Ale to była twarda nauka. Bo nie cackał się z Tobą? Syn: Ja strasznie dużo gadałem: „Tato, nie mogę, ja tego nie zrobię, nie dam rady, nie teraz, nie dzisiaj…”. A on na to: „Nie ma mowy. Jedziesz, dajesz” (śmiech). No i w końcu zapaliłem się do tego stopnia, że weszło mi to w moje dna. Ile miałeś wtedy lat? Syn: Siedem. Ojciec: Nie było przymusu. Sam dobrowolnie wskoczył na konia. Syn: Ale w momencie, kiedy pękałem, ty mi na to nie pozwalałeś, tylko mówiłeś: „Jedziesz, nie panikujesz”. Przewróciłem się, wołałeś: „Wsiadasz na konia, jedziesz dalej”. To było dobre. Ojciec: „Jak się nie psewrócis, to się nie naucys” – mówi stare góralskie porzekadło. Jak opisałbyś tatę kilkoma słowami? Syn: Na pewno zdecydowany. Wyrozumiały i mobilizujący. Ojciec: (śmiech) Pani Beato, proszę tak na mnie nie patrzeć… […] Sam całe życie byłem indywidualistą, mama pomogła mi rozwinąć tę cechę charakteru. Indywidualizm jest też cechą Pawła juniora. Zawsze szedł pod prąd, miał swój własny pomysł na wszystko. [...] Kiedy przeszliście na inny poziom relacji? Syn: Przechodziliśmy wiele etapów i teraz jest kolejny. Mam wrażenie, że właśnie ten najważniejszy. Ojciec: Myślę, że przełomowym momentem był dzień, w którym powierzyłem Pawłowi kierownicę i mogłem spokojnie zasnąć w samochodzie (śmiech). Syn: Dla mnie to był magiczny moment. Miałem 18 lat, byłem na pierwszym roku studiów, tato do mnie zadzwonił – a mieszkał wtedy w Odessie, gdzie kręcił film – i powiedział, że potrzebuje pomocy przy przeprowadzce, aby wrócić po skończonym okresie zdjęciowym do Polski. Trzeba było pokonać ponad 1500 kilometrów i tato miał strasznie dużo rzeczy do przewiezienia. Poleciałem do Odessy samolotem, spakowaliśmy wszystko do samochodu i ruszyliśmy w drogę do Polski. W tej podróży bardzo się zżyliśmy i poznaliśmy nawzajem. […] Cały wywiad w nowej VIVIE! od 6 lutego
Tak wyglądał finał gali 11. edycji VIVA! Photo Awards
Jedenasta edycja największego konkursu fotograficznego dla młodych artystów - VIVA! Photo Awards rozstrzygnięta! 4 grudnia w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie odbyła się uroczysta gala, podczas której już po raz 11 przyznano nagrody laureatom konkursu fotograficznego VIVA! Photo Awards. GRAND PRIX oraz nagrodę specjalną od Albert Riele w kategorii PORTRET za pracę pt. „Dostrzegać ...” otrzymał Michał Sieradzan. VIVA! Photo Awards 2019 - laureaci, jury, przebieg gali Jury w składzie: Ryszard Horowitz, wybitny polski fotokompozytor - przewodniczy jury, Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska – redaktor naczelna dwutygodnika VIVA! i magazynu VIVA! MODA, Agnieszka Ścibior – dyrektor kreatywna magazynu VIVA! Moda, Marek Knap – dyrektor artystyczny Edipresse Polska S.A. oraz fotografka Marlena Bielinska i prof. Krzysztof Jabłonowski z Wydziału Grafiki warszawskiej ASP, przyznało nagrody również w następujących kategoriach: MODA dla Izabeli Garus, za pracę „Neon kicz”, URODA - Marta Machej, seria prac „Beauty crush”, REPORTAŻ – Sebastian Góra „Czarno-białe życie, czyli życie ulicy w Indiach”, ZDJĘCIE WYKONANE TELEFONEM KOMÓRKOWYM - Magdalena Szurek z pracą pt. „To był smutny dzień”. W kategoria FILM nagrodę przyznano Monice Frączek za film „Chwila & Competition”. Dodatkowo dystrybutor marki Chivas oraz twórca kampanii „Success is a blend” wyróżnili pracę Magdaleny Pietruszki i wręczyli nagrodę specjalną jej oraz reszcie laureatów - wyjazd do Szkocji do domu Chivas. W trakcie uroczystego wieczoru laureaci i goście mogli podziwiać wystawę fotografii zwycięzców oraz prac wyróżnionych w konkursie. – Tegoroczna edycja VIVA! Photo Awards ponownie nie zawiodła. W kategorii MODA na przykład, obserwuję wyzwolenie się ze schematu – pojawiło się sporo serii zrywających w formie i przekazie z tradycyjnym, konserwatywnym pictorialem – podsumował Marek Knap, dyrektor artystyczny Edipresse Polska S.A. i członek jury konkursu. Zwieńczeniem części oficjalnej gali był występ NOSOWSKIEJ oraz afterparty, na którym pojawiła się cała plejada największych osobistości show-biznesu oraz świata kultury. Gospodarzami wydarzenia byli Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska, redaktor naczelna magazynu VIVA! oraz dziennikarz Piotr Kraśko. Laureaci VIVA! Photo Awards 2019: Apart od 11 lat jest fundatorem statuetek dla zwycięzców VIVA! Photo Awards: Przedstawiciele redakcji VIVY! na gali VIVA! Photo Awards 2019: Anna Kalczyńska i Halina Rowicka na gali VIVA! Photo Awards 2019: Bogna Sworowska i Michał Piróg na gali VIVA! Photo Awards 2019: Julia Kuczyńska („Maffashion”) na gali VIVA! Photo Awards 2019: Michał Piróg na gali VIVA! Photo Awards 2019: Michał Sieradzan (nagroda Grand Prix) i Helena Palej - Albert Riele: Nagrodę specjalną dla laureatów ufundowała marka Chivas: Partnerem VIVA! Photo Awards 2019 była marka Żywiec Zdrój: Partnerem wydarzenia była również restauracja Fork: Partnerem wydarzenia były także salony Agata: Tomasz Kolecki, hydrosommelier, ambasador Żywiec Zdrój w szklanych butelkach, Katarzyna Korszeń Żywiec Zdrój:
Tak Małgorzata Kożuchowska pozowała w sesji dla VIVY!
Jak sama mówi, na scenie i ekranie jest od 25 lat. Mimo popularności, najważniejsza pozostaje dla niej rodzina. Małgorzata Kożuchowska podkreśla, że zawód aktora jest niezwykle wymagający, dlatego każda chwila spędzona z bliskimi to dla niej wartość nie do przecenienia. Szczególnie z synkiem Jasiem, który niedawno skończył pięć lat... Małgorzata Kożuchowska przed obiektywem VIVY! Pewna siebie, kobieca, zmysłowa. Małgorzata Kożuchowska udowadnia, że kobieta ma wiele twarzy. W sesji dla VIVY!, zrealizowanej do specjalnego, świątecznego numeru, pokazała się z tej niezwykle eleganckiej strony. Pozowała w spektakularnych stylizacjach od najlepszych projektantów. Z jej twarzy nie schodził uśmiech. Przy tym wszystkim zachowała pełen profesjonalizm, czego efektem jest nietuzinkowa i jedyna w swoim rodzaju sesja. Jak powstawała? Tego dowiesz się, oglądając powyższy materiał wideo. W takiej odsłonie aktorki jeszcze nie wdziałaś!
Zmysłowy, seksowny... Tak Sasha Knezevica pozował w sesji dla VIVY!
Model dał się poznać z wyjątkowo osobistej strony
Model, artysta, ale przede wszystkim ojciec. 38-letni Sasha Knezevic, były mąż Anji Rubik, po rozwodzie zmienił swoje życie. Jasno określił priorytety. Czuje się spełniony i szczęśliwy. Podkreśla, że czerpie z doświadczeń przeszłości, ale z optymizmem patrzy w przyszłość. „Rodzina jest najważniejsza. Zaraz potem sztuka, bo daje mi najwięcej satysfakcji. Pozwala zatrzymać czas. Sport to nierozłączna część mnie”, podkreśla Sasha Knezevic w rozmowie z Zuzanną O'Brien dla magazynu VIVA!. Życie osobiste Sashy Knezevica. Partnerka, syn Od dwóch lat jest szczęśliwy u boku nowej partnerki. Razem wychowują synka Andrija, który w tym roku skończył roczek. Jest oczkiem w głowie sławnego taty! „Chcę mu pokazać, jak ważne jest mieć swoją pasję i robić to, co się kocha. Jak wspaniałym i wyzwalającym procesem jest tworzenie. Mam nadzieję, że pokażę mu, że w życiu chodzi o coś więcej niż praca od ósmej do piątej, spanie, jedzenie i czekanie na wakacje. Pasja i kreatywność to dar, który trzeba pielęgnować, bo dzięki nim wnosisz do życia więcej miłości. A czasem, jeśli masz szczęście, możesz ze swojej pasji zrobić swój zawód”, zaznacza. A jak powstawała zmysłowa sesja z Sashą Knezevicem? Tego dowiesz się, oglądając powyższy materiał wideo
Lato bez nudy, czyli projekt plaża w akcji! Sprawdź, co działo w wakacje
5 lipca 2019 roku wystartowała nowa edycja „Projektu Plaża”. Osiem wakacyjnych weekendów i osiem najpopularniejszych nadmorskich miejscowości. Ekipa TVN po raz kolejny wyruszyła w podróż po polskim wybrzeżu, zarażając słoneczną energią nie tylko wczasowiczów, ale też widzów przed telewizorami. Projekt plaża TVN Tradycyjnie już na lokalnych plażach nadmorskich kurortów ekipa „Projektu Plaża” zapraszała do miasteczka TVN, które tętniło życiem przez cały weekend, oferując moc atrakcji dla odwiedzających w każdym wieku! Z myślą o najmłodszych powstała strefa „Kids Club”. W jej ramach do dyspozycji dzieci był plac zabaw oraz animatorzy, którzy przeprowadzali wiele konkursów z upominkami. Również starszym nie groziła nuda. Kiedy maluchy skupiały się na budowaniu fortec z piasku, nastolatkowie i dorośli dostawali szansę na spróbowanie swoich sił w wielu wakacyjnych dyscyplinach – pływaniu na desce SUP czy skakaniu na trampolinie wodnej. Na zwolenników mniej „ekstremalnych” sportów czekały zajęcia z zumby. Znalazło się także coś dla sympatyków spokojniejszej rozrywki – ci swoje miejsce z pewnością znaleźli w kąciku czytelniczym. Wieczory z kolei były czasem filmomaniaków, którzy mogli zrelaksować się na leżaku w strefie kina letniego player.pl. Ekipa TVN nie zrezygnowała także z największej atrakcji „Projektu Plaża”, czyli spotkań ze znanymi i lubianymi. Tym razem w „Strefie Gwiazd” gościli aktorzy oraz uczestnicy popularnych seriali i programów grupy TVN Discovery Polska (m.in. „Na Wspólnej”, „Top Model”, „19+” czy „Big Brother”) oraz artyści muzyczni. To wszystko na miejscu. A co dla widzów przed telewizorami? O tym, co dzieję się w miasteczkach TVN, informowało przez całe wakacje studio „Dzień Dobry Wakacje” oraz reporterzy TTV w „Tymczasem na plaży”. Z kolei Oliver Janiak relacjonował spotkania z gwiazdami w programie „Co za tydzień” na antenie TVN i TVN Style. Nie zabrakło newsów, ciekawostek oraz przede wszystkim – letniego klimatu! Ekipa „Projektu plaża” rozpoczęła sezon wakacyjny 5 lipca w Świnoujściu. Następnymi przystankami były: Kołobrzeg (12-14.07), Dziwnów (19-21.07), Darłówko Zachodnie (26-28.07), Ustka (02-04.08), Gdańsk Stogi (09-11.08), Łeba (16-18.08) i Władysławowo (23-25.08). W tym roku dobrą zabawę nad morzem wspierali DAX, Volkswagen z programem „Mali ratownicy”, Kikkoman, Województwo Dolnośląskie, Tarczyński i e-obuwie
Miłośnik kina i art of living. Kim jest Piotr Wojtasik, dziennikarz Dzień Dobry TVN?
Zawsze powtarza, że woli być najgorszym z najlepszych niż najlepszym z najgorszych. Ambitny dziennikarz, pasjonat życia, który od ponad roku jest członkiem redakcji Dzień Dobry TVN. Niedawno poinformowano, że dołączy do tych prezenterów, którzy poprowadzą wakacyjne wydanie programu w sierpniu 2019 roku. Kim jest Piotr Wojtasik? Co go pasjonuje, czym się do tej pory zajmował? Piotr Wojtasik: wiek, życie osobiste, czy jest rodziną trębacza Piotra Wojtasika Urodził się 25 października 1986 roku, w tym roku skończy 33 lata. Pochodzi z Kozienic. Mimo że nosi takie same nazwisko, jak słynny polski trębacz jazzowy, nie są spokrewnieni. Piotr Wojtasik z show-biznesem związany jest od 13 lat. Swoją przygodę zaczynał jako producent sesji: najpierw w Gali (5 lat), później w dwutygodniku VIVA! (4 lata). Od 2016 roku do lutego 2018 – przez dwa lata – był szefem działu wideo serwisu viva.pl. Od marca 2018 roku związany z redakcją Dzień Dobry TVN. Jest autorem wielu oryginalnych i autorskich materiałów dziennikarskich, m.in. o... lataniu pierwszą klasą w samolotach! Nie ma żony. Jego mama jest pielęgniarką, zaś tata całe życie spędził we Włoszech. Brat Piotra Wojtasika jest związany ze służbami mundurowymi. Piotr Wojtasik: taniec, hobby, podróże, festiwale Interesuje się tańcem towarzyskim, który trenował sam przez 10 lat (tańce latynoamerykańskie), także turniejowo. W wolnym czasie podróżuje, jego ulubionym kierunkiem są Włochy, zaś miastem - Rzym. Nic dziwnego, w związku z pracą zawodową taty bywał tam od najmłodszych lat. Poza tańcem, pasjonuje go szeroko pojęta sztuka – art of living oraz film. Bywał na prestiżowych festiwalach, m.in. w Cannes (w towarzystwie Małgorzaty Kożuchowskiej i Agnieszki Dygant) i Wenecji. Deklaruje, że uwielbia kobiecą energię, zaś najbardziej ceni sobie tak ważne dla polskiej kinematografii postacie, jak Ewa Kasprzyk, Katarzyna Figura czy Aleksandra Konieczna. Ostatnio odbył podróż do USA, która – jak sam mówi – była podróżą jego życia. Szczególne wrażenie zrobił na nim Nowy Jork. O tym, bez czego nigdy nie wyjdzie z domu, od czego rozpoczyna dzień i czego najbardziej się boi, przeczytasz w kwestionariuszu na stronie Dzień Dobry TVN. Zdjęcia Piotra Wojtasika prezentujemy w naszej galerii, zaś poniżej okładki sesji, które produkował dla dwutygodnika VIVA! Kinga Rusin, luty 2016: Małgorzata Kożuchowska, grudzień 2015: Ewa Wachowicz, Aneta Kręglicka, Bogna Sworowska, VIVA! lipiec 2015: Beata Tyszkiewicza, VIVA! luty 2015: Katarzyna Figura, VIVA! wrzesień 2012: [im-gallery-image id='754009' title='' description=' &bdquo;Absolutnie ukochane miasto, obok Kuala Lumpur. Nie ma drugiego takiego miejsca na świecie i pewnie długo nie będzie. Za każdym razem przy lądowaniu w NYC, płaczę ze wzruszenia i ze szczęścia
Tak powstawała wyjątkowa sesja z Grażyną Torbicką dla VIVY!
Zobacz teledysk z planu i sprawdź, jak dziennikarka pozowała przed naszym obiektywem
Jest niekwestionowaną ikoną dziennikarstwa. Od lat zyskuje sympatię widzów i publiczności niezwykłym profesjonalizmem, pogodą ducha, ciepłem i ogromną wiedzą, którą posiada. Te cechy sprawiły, że Grażyna Torbicka uchodzi za autorytet nie tylko w dziedzinie filmu, który jest jej największą pasją, lecz także w mediach w ogóle. Obecnie gwiazda przebywa na festiwalu filmowym w Cannes, w trakcie którego m.in. rozmawia z największymi osobistościami światowej kinematografii. Zobacz, jak dziennikarka pozowała w wyjątkowej i ekskluzywnej sesji dla magazynu VIVA!. W takim wydaniu jeszcze jej nie widziałaś!
Autorka Mommyia, Sonia Kamińska, opowiedziała nam niezwykłą historię swojej miłości!
„Z perspektywy czasu powtarzamy sobie, że to było przeznaczenie”
On jest sportowcem, ona prowadzi świetny Instagram Mommyia. Razem z synkiem Marcelem i córeczką Hanią stworzyli świat, który obserwuje kilkadziesiąt tysięcy osób. Mają swoją wielką i wierną społeczność. Sonia i Mateusz Kamińscy opowiedzieli swoją historię Beacie Nowickiej. Prawdopodobnie nie stworzyłaby Pani Instagrama Mommyia, gdyby nie poznała Mateusza, swojego męża. Wciąż pamięta Pani tę chwilę? Sonia Kamińska, Mommyia: Z przyjaciółką wybrałam się na mecz pierwszoligowego klubu GKS Katowice. Mateusz, który jest piłkarzem akurat tego dnia nie grał z powodu kontuzji i siedział na trybunach. Tam mnie wypatrzył i pocztą pantoflową dowiedział się jak się nazywam. Tak się zaczęło. Ale początki nie były łatwe, bo ja jestem osobą nieśmiałą, ostrożną i zdystansowaną, co Mateusz potem nie raz podkreślał. Mateusz: Faktycznie było trudno, musiałem swoje wychodzić, wystarać się. Wiadomo jak to jest na meczach ligowych, pojawia się sporo reporterów z różnych portali, którzy później wrzucają galerie na swoje strony, zawsze można tam wejść i pooglądać co się działo, kto był. Sonia załapała się na jedno z takich zdjęć i wtedy zobaczyłem ją po raz pierwszy w życiu. Wysłałem to zdjęcie do kolegi i napisałem: „Zobacz jaka ładna dziewczyna jest dziś na meczu¨, a on mi odpisał: „No przecież ja z nią studiuję”. Okazało się, że studiowali wychowanie fizyczne na AWF w Katowicach, a ponieważ ja z nim grałem w poprzednim klubie, to trochę go podpytałem o Sonię i poprosiłem o namiar do niej. Wtedy istniała jeszcze „Nasza klasa” i tam do Soni napisałem wiadomość. Co Pani wtedy pomyślała? Sonia: Kiedy bliżej poznałam Mateusza, od razu zwróciłam uwagę na to, że miał pozytywne podejście do dzieci i zawsze ciepło wypowiadał się o swojej rodzinie. Moja babcia zawsze mi powtarzała: „Sonia, pamiętaj, kiedy wybierasz chłopaka na męża, zastanów się czy chciałabyś, żeby ten człowiek był ojcem twoich dzieci”. Miałam to bardzo mocno zakodowane i zawsze się tym kierowałam. To, tak naprawdę, zadecydowało o tym, że nasza historia w ogóle się zaczęła. Mateusz jest niesamowicie dobrym, cierpliwym i bardzo mądrym facetem. Cenię w nim to, że kiedy ja mam kobiece humorki, nigdy się nie obraża, potrafi zachować dystans i dzięki temu praktycznie w ogóle się nie kłócimy Zazdroszczę. Ma Pani szczęście. Mateusz: (śmiech) Zaraz obrosnę w piórka... Sonia: Może nie powinnam tego mówić, bo jeszcze naprawdę obrośnie w piórka, ale jest dla mnie facetem idealnym. Ile mieliście wtedy lat? Sonia: Ja miałam 22, Mateusz 24. Oboje zawsze powtarzamy, że wszystko dzieje się po coś. Poza tym jestem życiową optymistką, do wszystkiego podchodzę z pozytywnym nastawieniem. Jak wyglądała Wasza pierwsza randka? Mateusz: Przyznam, że najpierw musiałem napisać do Soni sporo wiadomości, a przy okazji pomęczyć mojego przyjaciela, żeby wystawił mi ładną laurkę. Nie pamiętam dokładnie ile czasu mi to zajęło, ale z pewnością było to sporo wiadomości na Naszej Klasie, wiele smsów i oczywiście rozmów telefonicznych zanim w końcu się ze mną umówiła. Pierwsze spotkanie było w pięknym Parku Chorzowski, który rozciąga się na granicy Chorzowa i Katowic. Tam zabrałem Sonię na spacer, potem poszliśmy na kolację. Kiedy odprowadził ją Pan do domu, miał już pewność, że to kobieta Pana życia? Mateusz: U mnie od razu zapaliła się taka lampka. Ale nie przyszło mi to wszystko gładko i bez wysiłku, musiałem się nastarać, nadzwonić, namęczyć. I chyba dobrze, bo bardziej wtedy doceniłem co mam. W dzisiejszych czasach różnie to bywa w relacjach damsko- męskich. Jak coś zbyt łatwo przychodzi, to równie lekko i łatwo się kończy. Nie szukałem tego typu znajomości. Bardzo ceniłem w Soni ten dystans. Szybko się zaręczyliście? Mateusz: Po dwóch latach. To były nasze pierwsze wspólne wakacje, pojechaliśmy do Bułgarii. W któryś dzień wybraliśmy się na wycieczkę do malowniczego miasteczka. Bułgaria, środek lata, ponad 30 stopni w słońcu, wychodzimy z pokoju, a ja mówię: „Poczekaj chwileczkę, muszę zabrać bluzę, żeby nie zmarznąć”. Sonia spojrzała na mnie trochę dziwnie, ale udawałem, że nie widzę. Gdzieś ten pierścionek musiałem przecież schować (śmiech). Wycieczka trwała dwie- trzy godziny, byłem cały spocony, bo bluza mnie dodatkowo grzała, ale cały czas szukałem idealnego miejsca, w którym mógłbym się oświadczyć. Chodzimy, zwiedzamy, dotarliśmy do małego portu i tam usłyszałem, jak w jednej z knajpek przygrywa skrzypek.„Chodź, usiądziemy sobie na ławce”- powiedziałem. Usiedliśmy, minęło kilka chwil i ja w końcu bach na kolano i pytam czy będzie moją żoną. Sonia do dzisiaj się śmieje: „Trzy sekundy poklęczałeś i wstałeś”. Najważniejsze, że przyjęła pierścionek i powiedziała- tak. Tylko to się liczyło. Sonia: Z perspektywy czasu powtarzamy sobie, że to było przeznaczenie. Połączyła nas wspólna pasja, czyli sport. Ja studiowałam na AWF, a Mateusz jako czynny sportowiec imponował mi swoją wiedzą. Kiedy potem zapraszał mnie na „randki” na trybuny, zachwycił mnie też swoimi umiejętnościami na boisku. Wszystko toczyło się powoli, ale miałam pewność, że to jest on. Mateusz zabiegał o Pani uwagę na portalu „Nasza Klasa”. Uważacie się za pokolenie internetu? Sonia: Myślę, że my jeszcze nie. Nasze roczniki to pokolenie wychowane na podwórkowych trzepakach, boiskach, pobliskich drzewach. Mnóstwo czasu spędzaliśmy aktywnie na zewnątrz i bardzo nam teraz tego brakuje. Współczesne czasy już tak nie wyglądają. Trochę boimy się o nasze dzieci, ale zdajemy sobie sprawę, że zmienia się całe pokolenie, więc obiecaliśmy sobie, że będziemy bardzo się starali, aby nasze dzieci były aktywne nie w internecie, ale poza nim.
Weź udział w konkursie i wygraj super nagrody!
Czym dla ciebie są rodzinne chwile? Może jest to czas, gdy razem z dzieckiem pieczecie ciasto, albo gdy szalejecie na placu zabaw? Każdy z nas ma swoją własną receptę na szczęśliwe chwile z rodziną. Podziel się z nami swoją i wygraj ekskluzywne nagrody! Jedyne co musisz zrobić, to wrzucić na swój profil na Instagramie zdjęcie ilustrujące hasło konkursu, czyli #VIVA Rodzinne Chwile. Nagrodzimy najpiękniejsze zdjęcia, które najlepiej oddają konkursowe hasło. Nie zapomnij dodać hasztagów #VIVARodzinneChwile; #vivamagazyn! Nagrodzone zdjęcia zostaną opublikowane na viva.pl i w klasycznym magazynie VIVA!. Konkurs trwa od 23 kwietnia do 7 maja, a wyniki ogłosimy 13 maja! 1 x wózek spacerowy Disney by Easywalker Buggy XS Elegancka i funkcjonalna spacerówka holenderskiej marki Easywalker z kolekcji Disney nawiązuje motywami do popularnej, ukochanej przez dzieci postaci Myszki Mickey. Zachowując nowoczesny wygląd i prosty styl, wózek Disney by Easywalker Buggy XS wyróżnia się bajkowym designem. To jeden z najlżejszych na rynku oraz niezwykle kompaktowy wózek spacerowy. Po złożeniu ma wymiary bagażu podręcznego! Easywalker Buggy XS sprawdza się doskonale podczas każdej wyprawy, niezależnie od tego, czy idziecie na spacer, na zakupy, jedziecie gdzieś samochodem, czy lecicie na drugi koniec świata. 5 x zabawka JANOD układanki magnetyczne Magnetibook Magnetyczna układanka Magneti’book francuskiej marki JANOD to doskonała zabawka, rozwijająca kreatywność i wyobraźnię. Zabawa polega na układaniu na planszy magnesów, które dziecko może dowolnie łączyć we wzory według własnego pomysłu, lub zgodnie ze wzorami na załączonych kartach. Układanka będzie służyć przed długi czas i nieprędko się znudzi, bo daje wiele możliwości kreacji. Jest pięknie wykonana, co dodatkowo rozbudza zmysł artystyczny dziecka, a ponadto ćwiczy logiczne myślenie oraz sprawność manualną. Do wyboru jest aż 11 różnych Magnetibooków, m.in. Zwierzęta, Pojazdy, Śmieszne buzie, Kostiumy czy Alfabet. Każdy zawiera kilkadziesiąt kolorowych magnesów z tematycznymi elementami układanki oraz karty ze wzorami, które można stworzyć przy ich użyciu. To świetna rozrywka dla małych miłośników fauny, a także wszystkich twórczych dzieci! Laureaci konkursu będą mieli możliwość wyboru Magnetibooka. 3 x zabawki na plażę belgijskiej marki QUUT Quut to zaprojektowane przez najlepszych belgijskich designerów sprzęty do kreatywnej zabawy nie tylko w piasku, ale także w wodzie, śniegu czy ogrodzie. Zabawki gwarantują inteligentną aktywność na świeżym powietrzu przez cały rok - można ich bowiem używać na wiele sposobów! Oryginalne wzornictwo i piękne kolory idą w parze z trwałością, ergonomią oraz eko-odpowiedzialnością. Łopatka z sitkiem Scoppi jest duża, a przy tym poręczna i łatwa do utrzymania przez dziecko. Do jej używania dzieci mogą wykorzystywać zarówno obie ręce, jak i nogi, w podobny sposób, jak robią to dorośli, np. z szuflą. W zestawie nagród znajduje się również wielofunkcyjne wiaderko Mini Ballo. Ma pojemność 1,7 litra, jest poręczne, lekkie i łatwe do utrzymania przez dziecko. To wyjątkowo sprytne rozwiązanie, np. do przenoszenia wody. Kształt kuli oraz szerokie gumowe wykończenie przy otworze zapobiegają wylewaniu się lub wysypywaniu zawartości, nawet podczas upadku, a przechodzący przez środek uchwyt zapewnia jego stabilność. 7 x 3-miesięczna wyprawka Cotton Touch Wygraj 3-miesięczną wyprawkę z nowej linii Cotton Touch™ (płyn, mleczko, chusteczki i oliwka). Marka JOHNSON’S® opracowała serię produktów CottonTouch™, które, jak potwierdzają badania kliniczne, nie zakłócają mikrobiomu skóry. Są to kosmetyki do pielęgnacji o lekko kwaśnym pH, zgodnym z odczynem skóry dziecka. Dzięki temu wzmacniają naturalny mikrobiom skóry maluszka! Nowa seria zawiera naturalną, pozyskaną z włókien i bardzo drobno zmieloną bawełnę. Produkty z tej serii są tak delikatne i miękkie, że można je stosować już od 1. dnia życia dziecka! 5 x bonów CEWE po 200 zł Wygraj bon na 200 zł do wykorzystania na www.cewe.pl na CEWE FOTOKSIĄŻKĘ i CEWE FOTOKSIĄŻKĘ KIDS. Dzięki niemu uchwycisz i zgromadzisz w jednym miejscu swoje wszystkie wyjątkowe wspomnienia! To świetny prezent dla bliskich lub po prostu rodzinna pamiątka. 5 x zestaw książek wydawnictwa WILGA Książki dla dzieci od wydawnictwa WILGA zapewnią piękne chwile i rozbudzą wyobraźnie twojej pociechy. W skład jednego zestawu wchodzi 5 pozycji: „Tajemniczy świat pod stopami”, „W 80 dni dookoła świata”, „Psierociniec. W poszukiwaniu straconego węchu”, „Kocia kawiarenka (2 części)”, „Akademia Jednorożców (2 części)”. 5 x zestaw ŚWIEŻO UPIECZONA MAMA MIX IT + owoce liofilizowane w tubie Wygraj zestaw Mix It z miską z karlowarskiej porcelany, łyżeczką, mieszanką musli oraz owocami liofilizowane w tubie. Mieszanka musli ŚWIEŻONA UPIECZONA MAMA, powstałą z myślą o tym, czego wszystkie mamusie potrzebują najbardziej. Zapewniamy jednak, że powinna smakować również innym domownikom. Sprawdzi się idealnie również dla osób dbających o zdrowie i smukłą linię. Musli jest bez laktozy oraz dodatku cukru jednak pełne smaku i energii z chrupiących owoców, orzechów oraz pełnoziarnistych płatków. Regulamin konkursu znajdziecie tutaj! Czekamy na Wasze zgłoszenia! 13 maja konkurs został zakończony - Poznaj Laureatów Konkursu #VIVA Rodzinne Chwile Materiał powstał we współpracy z Easywalker, Quut, Janod, MixIt, Cewe, Wilga, Nowy Johnson's
Monika Miller mocno przeżyła śmierć taty: „Wpadłam w histerię, zaczęłam strasznie płakać”
Smutna wiadomość dotarła do artystki podczas wakacji
Trzy miesiące po śmierci ojca Monika Miller poczuła się gotowa, by porozmawiać z naszą dziennikarką Krystyną Pytlakowską. Ostatnie tygodnie były dla 23-latki bardzo ciężkie. Córka Leszka Millera Juniora pogrążona była w żałobie na tyle, że z dnia na dzień porzuciła wszystkie artystyczne projekty, nad którymi pracowała i zniknęła z social mediów. Dziś powraca i z głębi serca opowiada jak przeżyła ogromną stratę taty. Poniżej fragment wywiady z Moniką Miller. Wywiad z Moniką Miller o utracie ojca – Jak się dowiedziałaś o śmierci ojca? Siedziałam na leżaku na greckiej plaży i pisałam pracę licencjacką na laptopie, kiedy przyszedł dziadek i poprosił, żebym zamknęła komputer, bo ma mi coś do powiedzenia. Już wiedziałam, że stało się coś złego, ale nigdy bym nie pomyślała, że aż tak złego. Powiedział: „Monisiu, twój ojciec nie żyje”. Tylko tyle. Jak umarł, dowiedziałam się później. – Był w depresji? Nie potrafił cieszyć się życiem. Był w nim jakiś smutek i obojętność, ale nie sądziłam, że ma myśli samobójcze. Próbowaliśmy wysyłać go do psychiatry, ale za każdym razem przerywał terapię, nie dawał rady, był zbyt wrażliwy. – Gdy się dowiedziałaś… Wpadłam w histerię, zaczęłam strasznie płakać, tam, na plaży, przy ludziach. A w hotelu zastałam babcię bliską omdlenia, też rozpaczliwie płaczącą. Tylko dziadek był bardziej opanowany. Wzięłam leki uspokajające i dałam je babci. Tego samego dnia wróciliśmy do Polski Nawet nie wiem, jak się spakowaliśmy i jak weszliśmy do samolotu. To wszystko moja pamięć wyparła. – Spodziewałaś się, że Twój ojciec może zdobyć się na taki krok? Nie, absolutnie. Wiem, że ludzie zadają sobie śmierć, ale nigdy nie myślałam o samobójstwach w kontekście mojej rodziny, że akurat nas to dotknie. Tym trudniej się uporać ze śmiercią taty. Ja jestem jedyną jego córką i jedyną wnuczką premiera. A ojciec też był jedynakiem. – Jednak decyzja o śmierci to nie jest dzieło jednej chwili. Jestem pewna, że o niej myślał. Tylko dlaczego my o tym nie wiedzieliśmy? Dlaczego nam się z tego nie zwierzył? Gdy już się to stało, dowiedzieliśmy się od niej, że tylko czekał, aż wyjedziemy, aby to zrobić. Wtedy pierwszy raz od dłuższego czasu miałam jechać z dziadkami na wakacje. – A nie wyczuwałaś, że jest smutny, nieobecny, że się zamyśla? Nie. Mam do siebie żal, że kiedy widzieliśmy się po raz ostatni, to trwało tylko chwilę. Weszłam na moment do domu dziadków, u których był akurat wtedy, powiedziałam: „Cześć” i wyszłam. Całą rozmowę możecie przeczytać w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, który będzie dostępny w sprzedaży od czwartku.
„Po miesiącu od narodzin mojego syna wróciłam do pracy. Nigdy nie miałam wyrzutów sumienia”
Jak Dorocie Wellman udało się łączyć macierzyństwo z pracą?
Wychowała się w rodzinie silnych kobiet. „Moja mama była osobą silnego charakteru, mocnego kręgosłupa moralnego, stanowczą, odpowiedzialną i odważną. Moja babcia była wręcz rycerzem dzielności”, zdradza Dorota Wellman w rozmowie z Aleksandrą Kwaśniewską. Obserwowała je na co dzień i wiedziała, że w każdej sytuacji da sobie radę. Jaka jest na co dzień? Bliżej jej do feministki czy kury domowej? I jak udaje jej się dzielić pracę zawodową z domem? Dorota Wellman otwarcie przyznaje, że po miesiącu od narodzin syna wróciła do pracy. Równocześnie wydajesz teraz „Życie towarzyskie” i tam okazuje się, że jesteś gospodynią domową pełną gębą. Bo jedno z drugim nie stoi w sprzeczności. Stereotypowo tak, bo albo jesteś feministką, albo gospodynią, która codziennie gotuje mężowi. A ja jestem feministką, chociaż bardzo tego słowa nie lubię, i jestem kurą domową! I jestem z tego dumna, bo obie te funkcje sobie cenię. Nie wyobrażam sobie kobiety, nawet jeśli pełni najbardziej odpowiedzialne funkcje, która nie ma w sobie też tej części kobiecej i domowej. Ja bez domu nie żyję. Świat byłby niezwykle ubogi, gdybym nie miała azylu, miejsca odpoczynku i spokoju. Chcę i lubię o ten azyl dbać. Zresztą to też są tradycje rodzinne. Babcia wychowała się w takim domu, w którym panny w pewnym wieku przekazywało się na szkolenie do domu radziwiłłowskiego w Nieświeżu. Młode dziewczyny uczyły się tam, jak zajmować się domem, mimo że często same miały służbę. Miały wiedzieć, jak gotować, piec, jak układać menu, kwiaty, jak sprawić, żeby w domu było przyjemnie. Moja babcia była z tego pokolenia, że to wszystko potrafiła zrobić. Moja mama była osobą, która prowadziła piękny dom, w którym codziennie był ugotowany domowy obiad. Przeniosłam to naturalnie do swojego domu. Moja siła kobieca z tym się absolutnie nie kłóci. Przeciwnie. To jest pełnia kobiecości. Uwielbiam gotować, prasować, prać i myć podłogę. Choć czasami mi się nie chce. Rozważałaś kiedykolwiek bycie kobietą w pełni domową? Nie. Przyznaję się do tego na spotkaniach z kobietami, że tylko domowość nie wchodziła w grę, bobym się zanudziła na śmierć. Muszę mieć różnorodność w życiu. Otwarcie mówię o tym, że po miesiącu od narodzin mojego syna wróciłam do pracy. Nie była to praca na pełen etat, ale dwa, trzy razy w tygodniu wychodziłam na nagrania i robiłam swoje programy. Potem z wielką radością wracałam do mojego maleńkiego syna i przygotowywałam się do pracy, chodząc z wózkiem od jednej do drugiej budki telefonicznej, bo z nich wydzwaniałam gości do programu. To mi robiło bardzo dobrze na głowę, bo byłam stuprocentowo ze swoim synem, karmiłam go do 12. miesiąca życia piersią, a jednocześnie nie straciłam ciągłości zawodowej, miałam kontakt z ludźmi i miałam swoje pieniądze. Jestem z domu, w którym kobiety się uczy, że od najwcześniejszych lat powinny mieć swoje pieniądze i nigdy nie być zależne od facetów. Mogłam kupić, co chciałam, nie musiałam o nic prosić, dokładałam się do budżetu domowego. Miałam też dobrego partnera, który pomógł mi łączyć życie zawodowe i rodzicielskie. Gdy spotykam się z kobietami, często mówią, że mają wyrzuty sumienia. Ja nigdy nie miałam wyrzutów sumienia. A mimo wszystko mówisz trochę tak, jakbyś uważała, że musisz się z tego wytłumaczyć. Nie, opowiadam o tym, żeby kobiety wiedziały, że tak było też wcześniej. Nie tylko teraz kobiety próbują łączyć macierzyństwo z pracą. Jeśli ktoś z tego powodu robi komuś zarzuty, to niech spada. Do takich decyzji czasami zmusza sytuacja ekonomiczna, rodzinna, a czasami chęć i potrzeba. Ja miałam silną potrzebę pracy. Czyli to była bardziej pasja niż konieczność? Kocham swój zawód. Wiedziałam, że jeśli będę siedzieć w pieluchach, to oszaleję. A tak z wielką radością wracałam do Kuby. Byłam naładowana energią innych ludzi, miałam przed sobą inne zadania niż tylko kąpiel, przewijanie, spacer i wspólne igraszki. Nauczyłam się wtedy być z moim dzieckiem na sto procent. Czasami rodzice twierdzą, że siedzieli osiem godzin z dzieckiem, z czego osiem siedzieli przy komputerze, a dziecko bawiło się na dywanie. Ja się bawiłam ze swoim dzieckiem na dywanie przez godzinę, ale tak, że pot lał się po plecach, a moje dziecko było wyśmiane i wyprzytulane. A potem godzinę pracowałam, kiedy spał. Miałam cudowną równowagę. I uważam, że dziewczyny powinny przestać myśleć o tym, że są złymi matkami. Nieprawda. Dobra matka Polka może i pracować, i mieć dziecko, rozwijać swoje pasje, mieć czas dla siebie i przestać mieć wyrzuty sumienia. Jeśli miałabym w Polsce w tej chwili postawić komukolwiek pomnik, to postawiłabym go polskim kobietom. Matkom Polkom, ale matkom pracowniczkom, bojowniczkom, wszystkim tym, które dołożyły się do tego, że ta Polska jest taka, jaka jest. I niekoniecznie musi to być Madonna z Dzieciątkiem. Mogłaby to być też Madonna bez dzieciątka, która w ogóle nie chce mieć dzieci, ale robi inne rzeczy. Nie dajmy się wpędzić nikomu w jakieś role, których nie chcemy pełnić. Ty nigdy nie weszłaś w rolę narzuconą przez innych? Nigdy. Co jeszcze w nowym numerze 24/2018? Tomasz Karolak mówi, że przeszedł „przemianę wewnętrzną”. Co ma na myśli? Michelle Obama właśnie wydała książkę, w której zdradza sekrety Białego Domu, a także te dotyczące życia rodzinnego i intymnego. Pięćdziesiąt twarzy autorki polskiego „Greya”. Czy Blanka Lipińska lubi seks, z kim sypia i co znaczyli w jej życiu... zawodnicy MMA? Roman Paszke z synem Erykiem. Ojcostwo po sześćdziesiątce, rejs dookoła świata… Słynny żeglarz w pełnej humoru i dystansu do siebie rozmowie. A także: Viva! Photo Awards rozstrzygnięty. Mamy zwycięzców prestiżowego konkursu VIVY! promującego polskich fotografów.
Jaka jest Szampania? Ten region ma do zaoferowania znacznie więcej, niż wyborne wino
Równiny pokryte rozległymi winnicami, urokliwe małe wioski i tradycyjne jedzenie. Szampania to miejsce, które wydaje się rajem na ziemi. Przez kilka lat była domem piłkarza Grzegorza Krychowiaka i jego partnerki Celii Jaunat. Nie ma tu tłumu turystów, kolorowych straganów, za to jest cisza, spokój i… wspaniałe wino. Szampania nie jest tak popularna jak Lazurowe Wybrzeże czy Île-de-France. A szkoda, bo ten region to o wiele więcej niż typowe atrakcje turystyczne czy ekskluzywne hotele. Nie znajdziecie tu straganów z kiczowatymi pamiątkami ani głośnych klubów, w których podają kolorowe drinki. To zupełnie inna Francja, taka, którą tylko nieliczni chcą odkrywać. Brak natłoku turystów sprawia, że delektowanie się prawdziwym szampanem w miejscu, z którego pochodzi, jest naprawdę wyjątkowym przeżyciem. Położona w północno-wschodniej części Francji Szampania słynie nie tylko ze wspaniałych musujących win, ale także pysznego jedzenia, ciekawej architektury, a przede wszystkim… błogiego spokoju. Szlachetne korzenie Uwielbiał go James Bond. Jeszcze przed śniadaniem kieliszek wypijała bohaterka „Śniadania u Tifan- ny’ego”, Holly Golightly. Gatsby podawał go na wszystkich wystawnych przyjęciach. Sam Alfred Hitchcock nakręcił o nim film, a Marilyn Monroe smakował najbardziej w towarzystwie ziemniaczanych chipsów. Szampan umilał też czas gospodarzom i gościom na królewskich dworach. Kochanka króla Ludwika XV markiza de Pompadour twierdziła, że ,,…jest jedynym winem, po wypiciu którego kobieta pozostaje piękna”. O ilościach tego trunku, jakie na królewskich dworach wypijał pisarz epoki oświecenia Wolter, krążą legendy. Również generał Bonaparte go uwielbiał i po zwycięskiej bitwie zawsze raczył się kilkoma butelkami, a po porażce wypijał go jeszcze więcej. W podróż do Szampanii najlepiej wybrać się samochodem, który we Francji można prowadzić… nawet po wypiciu kieliszka szampana. Słabo rozbudowana sieć komunikacji miejskiej w tym regionie może stanowić poważną przeszkodę w zwiedzaniu. Jeżeli urlop samochodem nie jest tym, o czym marzycie, z Paryża pociągiem dostaniecie się bezpośrednio do Reims lub Troyes. Kiedy odwiedzać Szampanię? Po piękne widoki najlepiej przyjechać tu wiosną, gdy wszystko kwitnie, po wspaniałe wino jesienią, w czasie żniw. W Szampanii każda równina pomiędzy lasem a wioską pokryta jest rozległymi polami winorośli. O tym krajobrazie mówi się, że ,,napędza oświecone umysły i zaspokaja przyjemności zmysłów”. Stolicą szampańskiego regionu jest Reims, miasto położone nad rzeką Vesle, około 160 kilometrów od Paryża. Przez pięć lat dla lokalnego klubu zdobywał bramki piłkarz polskiej reprezentacji, Grzegorz Krychowiak. Właśnie w Reims ze swoją przyszłą narzeczoną Celią Jaunat stworzył pierwszy wspólny dom. Krychowiak zna te okolicę jak własną kieszeń, jednak jako sportowiec, który musi unikać alkoholu, na winie nie zna się wcale. „Piję gwiazdy” W Reims szampan powstaje z dwóch odmian winogron: czarnej – pinot noir i jasnej – chardonnay. Masz ochotę spróbować prawdziwego rzemieślniczego szampana? Inicjały RM (Récoltant-manipulant) lub SR (Société de Récoltants) na butelkach oznaczają, że kupujecie właśnie taki trunek. W Szampanii produkuje się około 350 milionów butelek szampana rocznie, a sami Francuzi potrafią wypić nawet ponad połowę jego produkcji. Wbrew pozorom prawdziwy szampan nie jest tak drogi. W Szampanii butelkę dobrego trunku możecie kupić już za 15 euro. Gdzie sprawdzić, jaki rodzaj odpowiada nam najbardziej? Oczywiście w tradycyjnych winnicach! „Chodźcie prędko, ja piję gwiazdy!”, rozbrzmiał głos Dom Pérignon w klasztorze Hautvillers, gdy zakonnik po raz pierwszy spróbował szampana. Właśnie od tego miejsca warto rozpocząć przygodę z odkrywaniem wina. Najstarszą winnicą w szampańskim regionie jest Ruinart. Tam ten trunek produkowany był już w 1729 roku i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie ze względu na wyjątkowy kształt butelek. Na południe od Reims położone jest Aÿ, a w nim piękna winnica Bollinger, produkująca ulubionego szampana agenta 007. Będąc w tym regionie, koniecznie zajrzyjcie tam, gdzie powstaje kultowy Moët & Chandon. Winnica położona w miejscowości Épernay może pochwalić się największymi piwnicami w regionie. W ciągu roku szampana, którego uwielbiał Napoleon Bonaparte, produkuje się aż pięć milionów butelek rocznie. Pełnia smaku… …czyli tamtejsze jedzenie. Jest naprawdę wyjątkowe, bo przygotowywane według starych receptur kulinarnych. W potrawach co prawda aż roi się od tłuszczu i glutenu, którego trenerzy każą nam unikać jak ognia, ale w Szampanii te „zabronione” składniki odpowiadają za autentyczność i unikalny smak wszystkiego, co podaje się tu na stół. Grzechem jest nie spróbować musztardy z Reims, koniecznie do białej kiełbasy z truflami boudin blanc de Rethel czy kiełbasy andouillette de Troyes, z odrobiną szampana. To właśnie on jest wyznacznikiem tutejszej kuchni. Dzięki niemu potrawy zyskują wyjątkowy, niemożliwy do podrobienia smak. I dzięki niemu sery, takie jak Langres czy Chaource, mają niespotykany głęboki aromat, który w towarzystwie świeżego wiejskiego chleba zamienia skromny posiłek w prawdziwą ucztę. Na deser, kończący każdy szampański obiad, często podawane są różowe biszkopty z Reims, które nie tyle można, ale wręcz należy maczać w kieliszku szampana. Wśród sielskiego wiejskiego obrazu Szampanii nie zabraknie także architektonicznych doznań, jak zachwycająca gotycka katedra Notre Dame w Reims, zaprojektowana przez Jeana d’Orbais. Żeby ją zobaczyć, wcale nie trzeba stać w kilometrowej kolejce, tak jak do jej paryskiego odpowiednika. Niedaleko znajduje się Palais du Tau, była rezydencja francuskich arcybiskupów. Wspaniałe budowle można podziwiać również na Avenue de Champagne, która jest jedną z najdroższych ulic świata. Właśnie tam znajdują się rezydencje kultowych winnych marek, jak Moët & Chandon, Perrier, Pol Roger czy Mercier. Zachwycają rzeźbionymi fasadami, zdobionymi bramami i pięknymi ogrodami. Na południe od Reims, w Troyes znajduje się katedra Świętych Piotra i Pawła, gdzie pochowany jest Święty Bernard z Clairvaux. Szampan bez wątpienia jest częścią lokalnej tożsamości. Francuzi kochają go tak bardzo, że stworzyli specjalne samochody, które mogą prowadzić nawet po kilku kieliszkach. Wszystko po to, żeby nigdy nie musieć go sobie odmawiać.