Rodzicie nie chcieli, by została aktorką, bardzo się o nią bali. Dziś nieustannie ją wspierają
Chcieli, by Vanessa Aleksander wybrała inną ścieżkę zawodową...
Choć do projektów zawodowych podchodzi selektywnie, wzięła udział w programie rozrywkowym „Taniec z Gwiazdami”. I widzi w tym same pozytywy. Jaka jest, gdy gasną światła? Vanessa Aleksander w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską o tym, jak wiele jest gotowa poświęcić dla roli. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 19.12.2024 r.] Vanessa Aleksander o początkach kariery [...] Twoi rodzice, którzy podobno nie chcieli, żebyś została aktorką, są już trochę spokojniejsi o Ciebie? (Śmiech). Ostatnio byli zaaferowani tym, jakie konsekwencje zdrowotne miała dla mnie przygoda z tańcem. Na szczęście dają mi stuprocentowe wsparcie i zawsze mogę liczyć na ich szczerą opinię i dialog. Faktycznie, nie chcieli, żebym szła w tym kierunku, ale ich nie posłuchałam. Zresztą dzisiaj, z moim bagażem doświadczeń i tym, co wiem, i tak bym ich nie posłuchała. Jestem przekonana, że w żadnym innym zawodzie bym się nie sprawdziła. To jest moja droga, mam poczucie, że urodziłam się po to, by być aktorką. Odkryłaś to dość wcześnie… Już jako dziecko. Występowałam wtedy w młodzieżowej grupie Tintilo występującej w teatrze Rampa. Bycie na scenie, słuchanie publiczności w ukryciu za kurtyną, zapach teatru to było moje życie. Dzisiaj kocham przychodzić do teatru dużo przed rozpoczęciem spektaklu, bo uwielbiam rytuały, zapach kurtyny, głos ludzi zasiadających na widowni, którzy są podekscytowani, bo nie wiedzą, co za chwilę zobaczą. Wszystko to, co się dzieje za kulisami, i ludzi, których tam spotykam, a którzy pracują na to, żeby te spektakle tak wyglądały. Zawsze czułam się najszczęśliwsza w teatrze i do dzisiaj nic się z tym nie może równać. To jest dla mnie jak zaproszenie do jakiejś bajki. Chociaż widzę ją nie w czarno-bieli, nie w różu, tylko tak realnie. I bardzo mi z tym dobrze. Mieszkałaś w Piasecznie, do teatru Rampa jeździłaś na Targówek. To kawał drogi. Bardzo daleko. Tata wstawał ze mną o piątej rano, robił mi tosty, pakował je w takie woreczki strunowe i wiózł mnie na ten Targówek, żebym mogła być tam przed siódmą rano. Wtedy zaczynała się rozgrzewka wokalna, dykcyjna. CZYTAJ TEŻ: Vanessa Aleksander w pierwszym wywiadzie po zwycięstwie w "Tańcu z Gwiazdami". Jak wygląda jej życie po programie? Vanessa Aleksander o wsparciu rodziców A co ze szkołą? Nadrabiałam po teatrze. Zawsze byłam bardzo pilna, a warunkiem postawionym mi przez rodziców było to, że nie zawalę szkoły. Szło mi dobrze, dzięki czemu dostałam się do Batorego, liceum z międzynarodową maturą, które było bardzo wymagające. Rodzice Cię wspierali czy po prostu nie przeszkadzali w realizacji marzeń? Z jednej strony była narracja, że jestem po świetnym liceum, dostałam się do szkoły w Oksfordzie i do Londynu na Saint Martin, gdzie chciałam studiować projektowanie wnętrz, i zmarnuję swój superpotencjał, jeśli z tego zrezygnuję. A z drugiej strony wypytywali znajomych, do kogo zapisać mnie na zajęcia przygotowujące do egzaminów do szkoły teatralnej, wozili mnie do teatru i robili te kanapki. Nie ucieszyli się, gdy przyjęto Cię do szkoły aktorskiej? Oni po prostu byli zaniepokojeni, bo mieli świadomość, że wybieram niepewny zawód z mnóstwem pułapek dla zdrowia psychicznego i wielkimi kosztami. Oni sami też wykonywali artystyczny zawód. Mama do dzisiaj jest łyżwiarką figurową, tata kiedyś był łyżwiarzem. Występowali w rewiach na lodzie. Nadal się o mnie martwią mimo tego, że moja kariera jest dość stabilna i że od pierwszego roku studiów utrzymuję się sama, tylko z pracy aktorskiej. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Vanessa Aleksander zasłabła w finale „Tańca z gwiazdami”. Teraz aktorka zwróciła się do fanów Co jeszcze w VIVIE! 24/2024? Aleksandra Konieczna: Uwielbiana przez widzów, pierwszego Orła dostała… mając prawie 50 lat. O tym się mówi: Jakie tajemnice skrywa życie legendarnej primadonny Marii Callas? Marcin Kydryński: „Etiopia. Dolina Omo. Wracam tam od ćwierćwiecza, ilekroć potrzebuję punktu odniesienia, kompasu…”. Podróże: Grenlandia – kraina lodu i śniegu z… restauracją z dwoma gwiazdkami Michelina. Wielki horoskop 2025: Miłość, kariera, zdrowie… Sprawdź, co przyniesie Ci Nowy Rok.
Sprostowanie dotyczące artykułu o Jerzym Bralczyku
W artykule z dnia 23 maja 2023r. pt. „Poznali się na dworcu, byli wtedy w innych związkach. Tak Jerzy Bralczyk i Lucyna Kirwil kochają się od ponad 40 lat”, opublikowanym w wersji elektronicznej czasopisma VIVA, ukazała się nieprawdziwa informacja, jakoby Dominik Bralczyk był synem Pani Lucyny Kirwil. Niniejszym prostujemy, że matką Dominika Bralczyka jest pierwsza żona Pana profesora Jerzego Bralczyka, Maria Mieczysława Bralczyk-Karolak.
Wojciech Mecwaldowski: „Przekroczyłem granicę z samym sobą, której aktor nigdy nie powinien przekraczać”
Artysta. Rewelacyjny aktor i… analogowy introwertyk. Nie słucha radia, nie ma telewizora, a z komórki korzysta… siedem minut dziennie. W wolnych chwilach maluje obrazy i podróżuje. Wojciech Mecwaldowski soczyście opowiada Beacie Nowickiej o swoim świecie: „Cały czas żyję, droga pani, pełną gębą. Jestem człowiekiem, którego czasami dosięgają cierpienia. Ale jestem szczęśliwy, bo czuję, dotykam, widzę, myślę…”. Wojciech Mecwaldowski o zatraceniu siebie w roli Przed chwilą wrócił Pan z dachu jednego z najwyższych hoteli. Jak wygląda Warszawa z lotu ptaka? Bardzo cicho i spokojnie. Dość szaro, bo mamy dziś ponury dzień, ale Warszawa jest bardzo kolorowym miastem. Widział Pan zeppeliny płynące po niebie, jak Pana autystyczny bohater z filmu „Dziewczyna z szafy” Bodo Koxa? Na szczęście nie. Ten okres mam już za sobą… Często wspina się Pan, żeby spojrzeć na siebie i świat z dystansu? Bardzo lubię podróżować. Kocham góry. To miejsce, gdzie mogę się wyciszyć, przyjrzeć sobie. Ostatnio wraz z Tomkiem Kotem, Marcinem Dorocińskim i Andrzejem Sewerynem wdrapywaliśmy się na Kasprowy. Kręciliśmy film „Niebezpieczni dżentelmeni” i przez miesiąc mieszkaliśmy w Zakopanem, mogliśmy pochodzić po górach, Marcin jeździł nawet na rowerze. Obaj gramy przyjaciół – Witkacego i Bronisława Malinowskiego. Najpierw znajduje Pan cel podróży czy pakuje plecak? Czasem mam ochotę gdzieś polecieć, więc pakuję się i lecę, czasami planuję, czasem ktoś mnie wyciąga w nowe miejsce. Po roli Tomka w „Dziewczynie z szafy” nagle zrozumiałem, że muszę gdzieś uciec. Odpocząć od siebie, otoczenia, odtajać, wyczyścić umysł. To było spontaniczne. Jednego dnia o tym pomyślałem, a następnego wyleciałam do Stanów i… wróciłem po półtora miesiąca. Zobacz także: Wojciech Mecwaldowski ma na koncie dziesiątki ról, ale stroni od show-biznesu... Żeby zagrać tak trudną rolę, trzeba odbyć daleką podróż w głąb siebie. Co Pan tam takiego zobaczył, że uciekł? Trudno to racjonalnie wytłumaczyć, droga pani. Była w tym kompletna dekonstrukcja. Przebywałem w świecie autystycznym, który traktowany jest jako ten „nienormalny”. Po jakimś czasie zaczęło mi się wydawać, że to autystycy są normalni, a nie my, bo my tylko komplikujemy sobie życie. Widzimy pagórek, a mówimy, że to wielka góra. Przekroczyłem granicę z samym sobą, której aktor nigdy nie powinien przekraczać. Czyli tak głęboko wszedłem w postać, że zatraciłem siebie. To mnie przeraziło. Przeholowałem i konsekwencje były ogromne – do roli schudłem ponad 20 kilogramów i obniżyłem się o ponad 10 centymetrów, bo mój kręgosłup tego nie wytrzymał. Do tego posypałem się psychicznie. Powrót do rzeczywistości był takim rozczarowaniem, że drugi raz chybabym tego nie przeżył. Czy żałuję? Nie. Niczego w życiu nie żałuję. Cały wywiad z Wojciechem Mecwaldowskim w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 grudnia. Sprawdź też: Jarosław Bieniuk o Ani Przybylskiej: „pół roku po jej śmierci spaliśmy we czwórkę w jednym łóżku”
Aleksandra Kurzak o Roberto Alagna: „Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty”
Światowej sławy solistka operowa w rozmowie o szalonej miłości do męża
Występowała na największych operowych scenach świata – w La Scali i Metropolitan Opera. Przez lata żyła na walizkach. Teraz w jej życiu nastąpiła rewolucja. Wraz z mężem, światowej sławy tenorem Roberto Alagną, i córką Maleną osiedli we Wrocławiu. O szalonej miłości i rodzicielstwie, Aleksandra Kurzak opowiada Katarzynie Piątkowskiej. Aleksandra Kurzak o początkach związku z Roberto Alagną Oboje byliście i jesteście bardzo zapracowanymi śpiewakami. Jeździliście po całym świecie. Planowaliście powiększenie rodziny? Roberto oświadczył mi się w Londynie po 10 dniach znajomości. Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty. Zastanawiałam się, czy przyjąć oświadczyny, czy uciec. A potem pomyślałam, że w sumie nie mam nic do stracenia. Jestem po rozwodzie i co ma być, to będzie. Poprosił, abym przyjechała do niego na Boże Narodzenie do Nowego Jorku, występował wówczas w MET. Tylko że on nie był rozwiedziony. Dlatego zagrałam w otwarte karty. Powiedziałam mu, że bycie kochanką już mi nie wystarczy, że już przez to przechodziłam i że nie polecę do Nowego Jorku, żeby się ukrywać przed światem. Poza tym chcę mieć rodzinę i dziecko. Roberto natychmiast zadzwonił do adwokatki i poprosił o złożenie pozwu rozwodowego. Czytaj też: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! To była miłość od pierwszego wejrzenia? Nie wiem… Ale uważam, że to było przeznaczenie. Roberto po 17 latach wrócił do roli Nemorina w „Napoju miłosnym” Donizettiego, chociaż bardzo się wzbraniał. Mnie w międzyczasie zaproponowano zmianę opery, miałam wystąpić w nowej produkcji opery „Robert Diabeł”. Ta opera była po francusku, a ja nie znałam tego języka. Było bardzo mało czasu na naukę kompletnie nieznanego mi dzieła i zostałam przy „Napoju miłosnym” i roli Adiny. Poza tym pamiętam, jak powiedziałam mojej mamie: „Chociaż raz chcę wystąpić z Alagną”. Zawsze marzyłaś, żeby mieć dziecko? Nie, ale pamiętam słowa koleżanki mamy, która po zakończeniu kariery powiedziała mi, że najbardziej w życiu żałuje tego, że nie ma dzieci. Ciocia Mania powiedziała mi: „Ola, pamiętaj, nie zrób takiego samego błędu jak ja”. Musiałaś tylko trafić na odpowiedniego mężczyznę. Ale miałam taki moment, że już chciałam mieć dziecko, a kandydata na ojca nie bardzo. Wiedziałam, że gdybym została samotną matką, na pewno bym sobie dała radę. Ale trafił się Roberto… I jest najlepszym ojcem na świecie. A Malena jest córeczką tatusia. Pełny wywiad z Aleksandrą Kurzak przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 2 grudnia 2021 roku. Zobacz także: Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna zdradzili receptę na udany związek
Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer
Dawida Szurmieja wychowały dwie gwiazdy Teatru Żydowskiego – jego matka, aktorka Gołda Tencer i ojciec, reżyser Szymon Szurmiej. Jednak syn poszedł własną drogą i został producentem filmowy. Po filmowej szkole w Londynie realizuje produkcje w wielu miejscach na świecie. Od Stanów Zjednoczonych po Pakistan. W wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! wspomina z matką dzieciństwo. Jaką mamą była Gołda Tencer? Dawid: Zawsze stylowo ubrana, szpileczki obowiązkowo, miniówa. Dlaczego chować nogi, jak można pokazać? Podstawa to czerwona szminka. Włosy miałaś kruczoczarne, ale nie zawsze kręcone. Prostowałaś je. Zawsze byłaś modna. I paliłaś na potęgę, co najmniej dwie paczki dziennie. Dlatego ja nie palę. Gołda: Coś dobrego przynajmniej zrobiłam. Dawid: Kochająca życie, dom był zawsze pełen ludzi, towarzyskich spotkań. Odkąd pamiętam, widziałem cię grającą i reżyserująca na scenie. Ale zawsze miałaś czas dla mnie. To jestem zdziwiony. Myślałem, że Pani życie spędziła w teatrze. Dawid: Mama nauczyła mnie, że trzeba zachowywać granice między pracą, a prywatnością. Miała czas, żeby wyjechać na fajne wakacje do Kołobrzegu czy na Mazury. Zawsze była, żeby upewnić się czy nie spowoduję wypadku moskwiczem na pedały. Co prawda samochodem nie chciała nauczyć mnie jeździć, więc nauczył mnie tata, który nie miał prawa jazdy i kompletnie nie umiał jeździć. Miała czas na wszystko – oglądaliśmy filmy, graliśmy w karty, siedzieliśmy i gadaliśmy godzinami. Jednej rzeczy tylko nie robiła. Nie gotowała. Gołda: Wiedziałam, że to powiesz! Dawid: I może dobrze, że tego nie robiłaś. Gołda: Raz zrobiłam. Dawid: Dwa. Raz spaliłaś. Gołda: To były bezy. Za pierwszym razem udało mi się, nawet imię Dawida wyrzeźbiłam w cieście. Dawid: Za drugim razem też byłem zachwycony. Jadłem czarne, spalone bezy i mówiłem, jakie są cudowne. Może trzeba było zacząć od czegoś prostszego, jajecznicy? Gołda: To była domena mojego męża. Jajecznica a’la Simon była legendą. Szymon miał na nią patent. Nikt nie mógł to robić, potem przejął to Dawid. Dawid: Jajecznica polega na tym, że się bierze wszystko, co się ma pod ręką. Najlepiej, żeby było tłuste, jak smalec, czy słoninka.
„Przechowuję śpioszki syna!”. Gołda Tencer czule o swoim synu, Dawidzie Szurmieju
Aktorka Gołda Tencer jest gwiazdą Teatru Żydowskiego. Jej też zawdzięczamy coroczny wielki Festiwal Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Jej syn, Dawid Szurmiej jest producentem filmowym. Za film reklamowy dostał Srebrnego Lwa w Cannes. Oboje kochają się, ale gdy przychodzi im współpracować, spierają się do upadłego. Jak wyglądało macierzyństwo artystki Teatru Żydowskiego? Jak Dawid Szurmiej wspomina swoją matkę? Zdradzili to w wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! Mama częściej przytulała, czy krzyczała? Dawid: Lała mocno. Żartuję. Mama jest z tych przytulających, co zagłaszczą na śmierć. Przytuli tak mocno, że rano człowiek budzi się niedotleniony. Gołda: Dawid miał dużo miłości w domu. Od nas – ode mnie i Szymona – także od babci, która mieszkała razem z nami. W Pani biografii „Gołda Tencer. Jidisze mame” Dawid zażartował, że z terrorystą łatwiej się negocjuje niż z żydowską matką. Dawid: To nie żart, to fakt. Mama potrafi być uparta. Gołda: W stosunku do ciebie nie jestem. Dawid: Nie? Dialog sprzed trzech dni. Ja: „Zimno jest, rozpalę w kominku”. Ty: „Tylko nie w kominku. Kominek może cię zabić!”. Ja: „Mamo, ale kominek jest drożny, był kominiarz, wszystko sprawdził”. Ty: „Kominek może cię zabić!”. Rozpaliłem, wszystko ok, ale ty zła: „Zawsze wszystko zrobisz po swojemu!”. Gołda: Pamiętam, że kominek źle działał i dymił. Jak słyszę, że chcesz uruchomić, to mam dygot. Dawid: Ale zawsze musi być po twojemu. Gołda: Oczywiście, że tak. Dawid: Nie jesteś uparta, tylko zawsze musi być po twojemu? Gołda: Racja musi być po mojej stronie. Dawid: Dlatego łatwiej się negocjuje z terrorystą. Bo jak moja mama ma rację, to ją ma! Jak powie, że Czechosłowacja istnieje, to Czechosłowacja zacznie istnieć ze strachu! (...) Podobno wróżbita przepowiedział, że nie będzie miała Pani dzieci? Gołda: Tak, to było w czasie, kiedy ustawianie tarota było bardzo modne. Spotkałam się z pewnym mężczyzną w kawiarni, miał mnie nie znać, żeby jego przepowiednie były wiarygodne, ale przywitał mnie słowami: „O, pani Gołda”. Akurat zagrałam w „Austerii” Jerzego Kawalerowicza, więc ludzie mnie rozpoznawali. Dużo mi naopowiadał, ale gdy zapytałam, ile będę miała dzieci, powiedział, że nie będę miała wcale. To było straszne, wróciłam do domu spłakana. Mąż zdziwiony: „Co się dzieje?”. Ta niepomyślna wróżba przyśpieszyła moje życie. Dziesięć dni później zrobiłam testy ciążowe. Byłam w ciąży. Najgorszy wróżbita świata. Gołda: Gdy zostawiłam go w kawiarni, byłam przerażona. Nie wiedziałam, że to zapoczątkuje naszą historię - matki i syna. Wypada zapytać o pieluszki. Dawid: Ale mama w życiu nie zmieniała mi pieluszek! Skąd Pan wie? Dawid: Od babci. Mamo, zmieniałaś pieluszki? Gołda: Chyba tak. Wtedy jeszcze tetrowe. A tata prasował. Przez miesiąc czasu. Dawid: Właśnie, a potem wyjechał za granicę i przywiózł pampersy. Widzę ten wasz tercet egzotyczny - ciebie z tatą i babcią. Myślę, że babcia dyrygowała podziałem pracy. Gołda: Wszyscy po kolei zmieniali. Jak to jest być matką? Gołda: Jako kobieta się zmieniłam. Poczułam się pewniejsza, bardziej kobieca. Aktorsko też dojrzałam. Kobiety często o tym mówią. Poród i macierzyństwo zmienia całe życie. Pamiętam ten moment, kiedy leżałam na sali porodowej i podali mi pierwszy raz dziecko do karmienia. Mój syn uśmiechnął się w charakterystyczny sposób, krzywo. Pomyślałam: „cały Szymon”. Rzeczywiście, jak tata był strasznie głośny. Pierwsze wspomnienie z mamą? Dawid: Mam taką fotografię pamięci. Jadę po osiedlu pomarańczowym moskwiczem na pedały. Mama stoi obok, szal zarzucony na ramiona, upewnia się, że nie spowoduję wypadku przy prędkości dwóch kilometrów na godzinę. Gołda: Pamiętam ten pomarańczowy samochodzik. Dawid: A ja pamiętam cię jeżdżącą szarym polonezem. Gołda: Ciągle miałam polonezy. Dawid: Bo w każdym urywałaś podwozie na leżących „policjantach”. Pamiętam, jak mnie odbierałaś ze szkoły. Już z daleka słychać było grzechot twojego nadjeżdżającego samochodu. Pamiętam też, jak na promie do Szwecji grałem w jednoręcznego bandytę. I wygrałem dla ciebie dużo pieniędzy, które potem wydaliśmy na jedzenie w barze na statku. I pamiętam, że do dzisiaj nie możesz mi wybaczyć, że widziałem dwadzieścia twoich recitali, a nie obejrzałem dwudziestego pierwszego, bo tata zabrał mnie na otwarcie windy w Pałacu Kultury. Nie patrz tak. Do dzisiaj mi się za to obrywa. Przechowuje Pani śpioszki syna? Gołda: Mam jego pierwsze ubranka, skarpeteczki. Mam pierwszą pozytywkę. Nie mówiąc o wszystkich rysunkach.
Jak poradzić sobie z atopowym zapaleniem skóry?
Ten problem może dotyczyć nawet co 5 dziecka!
Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, zapalna, i nawrotowa choroba, która coraz częściej pojawia się w gabinetach pediatrycznych. Objawia się uporczywym świądem, suchością skóry, wysoką skłonnością do podrażnień, a w fazie ostrej – charakterystycznymi zmianami skórnymi. Czasami przyczyną AZS mogą być alergie pokarmowe, a lekarze dowodzą, że schorzenie to ma wiele wspólnego z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego oraz że jest dziedziczne. Jak rozpoznać atopowe zapalenie skóry - objawy U dzieci do 2 roku życia atopowe zapalenie skóry objawia się głównie, grudkami i strupkami a także suchością i świądem. Zmiany atopowe najczęściej występują na policzkach, czole i skórze owłosionej głowy dziecka. Ze względu na uporczywe swędzenie maluch może mieć problemy ze snem. Najbardziej dokuczliwym objawem jest silny świąd, który wywołuje niepokój. Skóra dziecka jest bardzo sucha i skłonna do podrażnień. Ponieważ AZS to choroba nawracająca, to z wiekiem bywa coraz trudniej. Często do zaczerwienień, świądu i rumienia dochodzą też problemy związane z brakiem pewności siebie i z samoakceptacją, które szczególnie pojawiają się u nieco starszych dzieci. Jak leczyć atopowe zapalenie skóry u dziecka? Atopowe zapalenie skóry wymaga odpowiedniej pielęgnacji, tym bardziej, że nie istnieje lekarstwo, które mogłoby całkowicie wyleczyć tę chorobę. Dziecku, które cierpi na AZS, nie pomoże zwykły balsam. W tym przypadku potrzeba natłuszczać skórę emolientem - preparatem, który wytwarza ochronną warstwę lipidową, chroniącą tym samym skórę przed utratą wody. Jak powinna wyglądać prawidłowa pielęgnacja dziecka z AZS? Dziecko powinno brać kąpiel w niezbyt ciepłej wodzie (27-30 stopni) z dodatkiem emolientu. Ciało należy wysuszyć czystym ręcznikiem, przykładając ręcznik do ciała (nie należy pocierać nim o skórę). Na suchą skórę należy nałożyć krem z serii kosmetyków do skóry atopowej. Preparaty miejscowe (kremy, balsamy) można stosować 3-4 razy na dobę. Pamiętaj o higienie ubrań. Małe dziecko powinno być częściej przewijane. Ubrania za to należy prać w hipoalergicznym proszku bez detergentów. Jakie kosmetyki wybrać, aby pomóc dziecku? Skóra dziecka różni się pod wieloma względami od skóry dorosłych. Ze względu na to, że jest bardziej delikatna i skłonna do podrażnień, wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Jakie kosmetyki zatem warto wybrać, aby pomóc dziecku? Kosmetyki do skóry atopowej powinny mieć odczyn pH 5,5. To właśnie one pomogą odbudowywać naturalną barierę ochronną skóry, będą zapobiegały przesuszaniu i, złagodzą świąd. W sklepach i aptekach możemy znaleźć całkiem dużo kosmetyków do skóry atopowej. Który zatem wybrać? Linia ATOPIANCE Mixa Baby to kosmetyki do pielęgnacji najbardziej wymagającej skóry atopowej niemowląt i dzieci. Łagodzący olejek do mycia ciała i włosów nie tylko chroni barierę lipidową, ale również łagodzi atopową skórę zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Olejek został wzbogacony w odżywczy i łagodzący kompleks Omega-8, zawierający 8 kwasów tłuszczowych, które długotrwale koją skórę. To kosmetyk, który nie tylko doceniły mamy, ale również otrzymał certyfikat Fundacji Europejskiego Centrum Badania Alergii - ECARF. Używaj go w duecie z emulsją łagodzącą do twarzy i ciała z tej samej serii, a będziesz spokojna o kondycję skóry twojego dziecka. Produkty Atopiance to też świetna rozwiązanie dla każdego, kto boryka się z problemem bardzo suchej i skłonnej do atopii. Artykuł powstał przy współpracy z marką Mixa
#KażdaMamaToGwiazda Ty też nią jesteś! Weź udział w konkursie!
Wygraj wyprawkę dla siebie i swojego dziecka!
Dokonujesz rzeczy niemożliwych? Czasem zdarza się, że prawie wcale nie śpisz? W natłoku codziennych zajęć znajdujesz czas dla dziecka i partnera, a przy tym dalej pozostajesz sobą? Czujesz się kobieco? Dla swojego dziecka i bliskich jesteś prawdziwą gwiazdą! Dla kobiet takich jak ty przygotowaliśmy konkurs z ekskluzywnymi nagrodami, które przydadzą się każdej mamie i maluszkowi! Co można wygrać? Wózek Quinny Hubb To nowoczesne rozwiązanie na teraz i na przyszłość – od urodzenia z możliwością wpięcia ultralekkiej, komfortowej gondoli Hux, fotelika Maxi-Cosi lub miękkiej gondoli Cocoon, a także, gdy rodzina ponownie się powiększy z możliwością wpięcia drugiego siedziska w różnych konfiguracjach. Idealny na spacer i na zakupy z koszem XXL. W naszym konkursie możesz sama wybrać kolor wózka! Bon na zakupy o wartości 1000 zł w sklepie Mamissima Butik Mamissima to ponad 100 marek najlepszych jakościowo wytwórców asortymentu dziecięcego na świecie. Skompletujesz tu wyprawkę dla malucha, przygotujesz się do przedszkola czy szkoły, znajdziesz niebanalne, najwyższej jakości zabawki i akcesoria dla dzieci do 9 roku życia, wyposażysz pokoik oraz kupisz niezbędne gadżety dla mamy. Regulowane nosidełko Ergobaby Adapt Admiral Blue To innowacyjne rozwiązanie, które zapewni twojemu dziecku komfort i bezpieczeństwo, a tobie ogromną wygodę. Sprawdzi się zarówno w przypadku noworodka, jak i niemowlęcia. Nosidełko posiada innowacyjne siedzisko, które można dopasować do wielkości dziecka. Ergobaby ADAPT pozwala na noszenie dziecka o wadze od 3,2 kg do 20 kg. Mocno wypełnione, miękkie, krzyżujące się pasy naramienne oraz pas biodrowy wspierający odcinek krzyżowy kręgosłupa sprawia, iż nosidełko jest komfortowe i ergonomiczne także dla rodzica. Zestaw Suavinex Haute Couture biały: smoczek 0-4 miesiące, klips z białym łańcuszkiem i butelka 270 ml To nowoczesny i stylowy zestaw dla każdej modnej mamy! Smoczek fizjologiczny dla noworodków i niemowląt (0-4 miesiące) z kolekcji Suavinex Couture wykonana została z medycznego silikonu. Smoczek posiada pozytywną rekomendację Hiszpańskiego Towarzystwa Dentystyki Dziecięcej oraz Stowarzyszenia Włoskich Specjalistów Ortodontów. Butelka z delikatnymi zdobieniami o pojemności 270 ml wyposażona jest aż w 3 poziomy przepływu mleka - wolny, średni i szybki. Smoczek zapobiega powstawaniu kolki u dzieci, nie przejmuje zapachów, smaków i barwników z pożywienia. Laktator Medela Swing Laktator Swing marki Medela powstał w oparciu o badania naukowe. Urządzenie pomaga przy problemach laktacyjnych jak nawał czy zastój pokarmu. Pobudza i utrzymuje laktację, a do tego pomaga w sytuacji, gdy dziecko jest wcześniakiem lub poród nastąpił przez cięcie cesarskie. Idealnie sprawdzi się też, gdy mama jest chwilowo nieobecna a dziecko ma być nakarmione jej mlekiem. Zadanie konkursowe: Wrzuć na swój Instagram zdjęcie ilustrujące hasło konkursu #KażdaMamaToGwiazda i napisz, dlaczego utożsamiasz się z tym hasłem! Zdjęcie oznacz #KażdaMamaToGwiazda i #vivamagazyn Czekamy na zgłoszenia od mam oraz kobiet czekających na maluszka! Nagrody: 1 x wózek Quinny Hubb 3 x bon na zakupy o wartości 1000 zł w sklepie Mamissima 1x regulowane nosidełko Ergobaby Adapt Admiral Blue 1x zestaw Suavinex Haute Couture biały: smoczek 0-4 miesiące, klips z białym łańcuszkiem i butelka 270 ml 3 x Laktator Medela Swing Na zgłoszenia czekamy od 16 do 29 października Ogłoszenie wyników i prezentacja wyników już 5 listopada, a zdjęcia laureatów ukażą się na Viva.pl oraz w magazynie VIVA! Powodzenia! Regulamin konkursu znajdziesz tutaj. Laureatów konkursu znajdziesz tutaj! Artykuł powstał przy współpracy z markami Quinny Hubb, Mamissima,Suavinex, Ergobaby, Medela
Takiego kokieteryjnego Piotra Stramowskiego nie widziałyście!
Piotr Starmowski to jeden z najprzystojniejszych aktorów w polskim show-biznesie! Mało o sobie mówi, co tylko nieustanne podsyca plotki na jego temat. Od dwóch lat jest szczęśliwym mężem Katarzyny Warnke, jednak małżonka aktora otwarcie przyznaje, że Piotr ma powodzenie nie tylko u płci przeciwnej! Korzystając z okazji, gdy Piotr Stramowski udzielał VIVE! wywiadu nie mogliśmy się oprzeć, aby nie złapać go „na kamerę”. Jak wypadł ulubieniec Polek? Nie będziemy ukrywać, że... nie mogłyśmy oderwać od niego wzroku! Piotr Stramowski o dzieciństwie Ale mało kto wie, że aktor, gdy był dzieckiem wyglądał zupełnie inaczej. Na osiedlu mówiono na niego gruby. „Był na osiedlu jeden, który mnie tak nazywał, strasznie mnie to denerwowało, ale nie mogłem się odgrywać, bo był kilka lat starszy i należał do tych niegrzecznych chłopaków, których się bało. Poza tym… naprawdę byłem gruby. Lubiłem oglądać telewizję i jeść chipsy. Do dziś lubię jeść, ale zwracam uwagę na to, co jem. Na potęgę objadałem się truskawkami. Brałem łubiankę truskawek i każdą maczałem w śmietanie i cukrze. Byłem w stanie zjeść całą cukierniczkę. Teraz jem same owoce. Wyhodowałem sobie tak duży brzuch, że potrafiłem w nim schować… pilota od telewizora (śmiech). To był mój popisowy numer przed kolegami. Piotr Stramowski lat 12”, powiedział Beacie Nowickiej. Zobaczcie wideo, które nagraliśmy. Tak piekielnie seksownego Piotra Stramowskiego trudno szukać gdzie indziej!
Małgorzata Socha zdobywczyni tytułu "Viva!" Najpiękniejsza 2011: "W lustro nie patrzę"
„Dwóch mężczyzn mnie zdradzało...” A Cleo zdradziła Najsztubowi więcej niż planowała. O miłości, wierności, kompleksach
Cleo. Wokalistka duetu Donatan & Cleo. Na scenie drapieżna, pewna siebie, wprost ocieka seksapilem. Jak mówią słowa jej piosenki, „wie, jak użyć mowy ciała”. A jaka jest prywatnie? Czy odbiega od swojego scenicznego wizerunku? Sprawdza Piotr Najsztub w bezpruderyjnej rozmowie. Bardzo prowokacyjnej. Cleo o miłości, wierności, zdradzie i swoich kompleksach - tylko w VIVIE! - Pani jest autorką jej tekstu: „Wiemy, jak użyć mowy ciała, wiemy, jak poruszać tym, co mama w genach dała, to jest ta gorąca krew”. Czy to nie są kłamstwa, Polki nie słyną z mowy ciała? – To zależy jakie. Nie wiem, jakie Polki pan zna. – Polki na ulicach, również te ładne, dobrze wyglądające zachowują się raczej jak bohaterki seriali amerykańskich, naśladują, nie ma polskiej mowy ciała. Ja spędzałam czas z koleżankami, które tańczą dużo i wspaniale się ruszają, nie mają problemu z pokazaniem swojej kobiecości. – I jeszcze jeden wers z tej piosenki, autorko: „A nasze panie nie mają kompleksów”. Bo nie mają powodów ich mieć! – Jednak muszę Panią zmartwić. Naprawdę? – Niestety, Polki mają bardzo dużo kompleksów. A Pani? Moim kompleksem był zawsze właśnie brak pewności siebie, ale zaczynam jej powoli nabierać. Czasami spoglądam też w lustro i sobie myślę: A może bym chciała mieć bardziej kobiece kształty albo może dłuższe rzęsy. – Rzęsy ma Pani dosyć długie. Naturalne? Częściowo nie. – A jako dziewczynka była Pani małą księżniczką? Nie, nigdy nie byłam księżniczką. – Myślała więc Pani: Jestem brzydkim kaczątkiem, które wyrośnie na księżniczkę? Byłam skrytym kaczątkiem. Wiedziałam, że drzemią we mnie talenty, malowałam, śpiewałam, ale bałam się je pokazać. A rodzice, chyba dla mojego bezpieczeństwa, pchali mnie w taką bezpieczną drogę. Na zasadzie „urodziła im się córka, co to maluje, śpiewa i nie wiadomo, co z nią zrobić…”. – Może się tylko wykoleić. Oczywiście, bali się tego, bo uważali, że świat artystyczny nie jest stabilny. I mieli rację. – Mała, potem nastoletnia jeszcze Asia przeżywała niepowodzenia miłosne? Tak, zdarzały się. – Powstawały grafomańskie wiersze? Zdarzały się, tak. Może nie było dramatów wielkich, ale… – Nie chciała się Pani zabijać?! Co za nudy. Ale skoro nieszczęśliwa miłość była… Była. – To pytała się Pani wtedy siebie: Czego mi brakuje? Dziewczęta, kobiety często to robią. Tak. I to było związane z tym, że… Muszę to powiedzieć wprost. Dwóch mężczyzn mnie po prostu zdradzało. Wtedy zawsze budzi się w kobiecie myśl: Czego ja nie mam, a co ona ma? – Ile Pani miała lat? Dwadzieścia kilka, byłam w zasadzie kobietą dojrzałą. – Robiła Pani awantury, kiedy się o zdradzie dowiadywała? Tak. A później były przeprosiny, obietnica, „że nigdy więcej”, a ja zawsze „Matka Teresa, naprawiaczka świata”, wierzyłam, że to się zmieni. Ale już się nauczyłam raz na zawsze, że to się nie zmieni. – Muszę Panią zmartwić. Nie da się tego nauczyć „raz na zawsze”. Może mnie to jeszcze kiedyś dotknie, mam nadzieję, że nie. Ale już wiem przynajmniej, jaki typ faceta wybierać, żeby czuć się bezpiecznie i nie bawić się w takie dramaty miłosne. Cleo o facetach, zemście, romansach w pracy i miłosnych trójkatach – To jaki typ faceta gwarantuje wierność? Są tacy, spokojniejsi troszeczkę. Typy macho przerabiałam, nie nadają się do życia, bo oni potrzebują opieki, głaskania po głowie, ale później nie doceniają tego, że ta kobieta jest. – Bo jest tylko szpitalem polowym, w którym leczą rany, a jak zaleczą, to idą w bój? Dokładnie tak. Więc nauczyłam się tego, że są takie typy mężczyzn, którzy się nie nadają, nie zmienią. – A nie próbowała się Pani wtedy po prostu zemścić, „puścić się”, żeby i jego zabolało? Okazało się, że taka nie jestem. Próbowałam się przełamać i nawet powiedziałam sobie, że potańczę w klubie z innym facetem! Ale nie, źle się czułam w tej roli, miałam wrażenie, że nie spojrzę sobie potem w oczy. – Czyli jednak Słowianka. Jednak tak. Źle później bym się ze sobą czuła, więc nie zniżam się do tego poziomu, wolę odejść. – Gdybym Pani powiedział, że jest „normalną kobietą”, toby się Pani obraziła? Potraktowałabym to jako komplement. – A nie trzeba by czasem trochę – na użytek kariery – parę szalonych rzeczy zrobić? Publika czeka. Choćby romansik z partnerem w „Tańcu z gwiazdami”. Jaki romansik?! Absolutnie nie! Nawet sugerowałam specjalnie, że chcę partnera, który jest profesjonalistą i żadnych afer. I mam bardzo fajnego partnera Jana Klimenta, który zresztą ma narzeczoną, z którą się uwielbiamy, więc tworzymy takie trio. – To już brzmi dobrze. Trójkąt… Brzmi dobrze, ale w tę stronę nie pójdziemy. – Nigdy Panią kobiety, w tym sensie, nie interesowały? Nie. Choć uwielbiam patrzeć na piękne kobiety, bo jestem estetką, ale żeby dotknąć… Chyba nie. – To jesteśmy różni. Bo? – Bo ja lubię dotknąć kobiety. A ja nie. Ale patrzeć – tak. Niejednokrotnie moi partnerzy mówili mi, że lubią to we mnie, że ja się nie spinam, kiedy oni się patrzą na piękną kobietę. Patrzyłam zawsze razem z nimi, nie mam z tym problemu. – A potem zdradzali i był z tym problem. Bo trzeba znać granice... Cały wywiad z Piotra Najsztuba z Cleo w VIVIE 27/15. Zobacz także: Cleo: „Wcale nie jestem własnością Donatana!” Cleo w VIVIE!
„Na ulicy wyzywali nas od najgorszych” Omenaa Mensah z mamą w rozmowie o byciu innym w Polsce
„Związała się Pani z »czarnym odmieńcem«. Nie było łatwo?”. „Nie było. Musiałam być bardzo silna. Stanąć przeciwko wszystkim, a zwłaszcza moim ukochanym rodzicom. Ale dla mnie nie istniała inna alternatywa. Patrzyłam na życie przez pryzmat miłości”. Tak zaczyna się rozmowa z Omeną Mensah i jej mamą Izabellą w najnowszej VIVIE! nr 27/15... Każda z nich wiele w życiu przeszła. Obie miały odwagę, by w walce o swoje marzenia stanąć przeciw całemu światu – ludziom, schematom, stereotypom. Jak to jest pokochać człowieka o innym kolorze skóry? Jak się dorasta, gdy jest się tak innym od rówieśników? O trudnej miłości, dojrzewaniu, tolerancji i sile, jaką daje rodzina, Omenaa Mensah i jej mama Izabella opowiedziały Krystynie Pytlakowskiej. Omenaa Mensah i jej mama Izabella w wywiadzie i sesji dla VIVY! – Nie bała się Pani związać z człowiekiem z innej kultury, mającym inną mentalność? Izabella: W ogóle o tym nie myślałam. Dla mnie ważne było to, co nas łączy. Uczyłam też męża polskiego, do dziś pamiętam, jakie kłopoty miał z wymówieniem słowa „prześcieradło”. Omenaa: Bo to bardzo trudne słowo. Izabella: Ale konieczne do spania. Omenaa: Moja mama w ogóle niczego się nie bała. W mojej książce napisałam jej dedykację: „W moich oczach zawsze jesteś i będziesz najodważniejszą kobietą, jaką znam”. – I dodałaś: „Kocham cię, mamusiu”. Omenaa: Kocham oboje rodziców, ale z mamą jestem bliżej niż z ojcem, który od wielu lat mieszka w Londynie, gdzie jest kardiochirurgiem. Podziwiam moją mamę za odwagę. Czy miałaś na tyle wyobraźni, żeby przygotować się na przeszkody, jakie napotkaliście? Izabella: Nie musiałam sobie wyobrażać, wystarczyło wyjść we dwoje na ulicę. Byliśmy wyzywani od najgorszych. Określenie mnie „wywłoką” było jednym z łagodniejszych. Omenaa: A właściciel wynajmowanego przez ciebie pokoju zawiadomił twoich rodziców, że się źle prowadzisz. Izabella: Rodzice natychmiast przejechali i wszystko się wydało. Ale szybko zaakceptowali Opoku. Był miły, kulturalny i zdolny. Mieli w sobie tolerancję, której mnie i siostrę od dziecka uczyli. Tata powiedział, że jeżeli ja będę z Opoku szczęśliwa, to oni też będą. Pewnie bali się, że kiedy wyjdę za Afrykańczyka, wyjadę albo opuszczę się w nauce. Obawy ich minęły, gdy przekonali się, że mój przyszły mąż to bardzo dobry człowiek. Omenaa: Zawsze starałaś się tatę chronić. Izabella: Czasem wolałabym, żeby to on o nas zawalczył. Ale to ja rozwiązywałam nasze problemy. Mąż ufał, że sobie poradzę. Jemu siły dodawała wiara, jest praktykującym katolikiem, a ja siłę czerpałam z rodziny i od moich dzieci. Wiedziałam, że tylko matka może otworzyć nad nimi parasol ochronny przed całym złem, jakie mogło im się przydarzyć. Omenaa: Pamiętam, jak opowiadałaś, że przez pierwszy miesiąc mojego życia nie pozwalałaś nikomu mnie dotykać. Izabella: Bo jeszcze w szpitalu spotkało mnie coś traumatycznego. Młoda Cyganka chciała mi ciebie zabrać, ponieważ bała się, że ona urodzi jasne dziecko. Była jeszcze w ciąży, a już zaproponowała mi, żebyśmy się dziećmi wymieniły. Tak się zdenerwowałam, że dostałam wysokiej gorączki. A później stałam obok sali, w której leżały noworodki i cały czas pilnowałam drzwi przerażona, że ta Cyganka nie da za wygraną. – Omenaa była bardzo ciemna, gdy się urodziła? Izabella: Nie, była prawie taka jasna jak ja, ale miała gęste czarne włoski i czarne oczy w ciemnej oprawie. Leżała w łóżeczku, a ja jak Baba-Jaga stałam na straży i nie pozwalałam nikomu się do niej zbliżyć. Omenaa: Ja właściwie nie przynależę do żadnej rasy. W Polsce uchodzę za ciemną, a w Ghanie mówiono, że jestem biała, a moje imię oznacza siłę i złoto. Omenaa to bardzo rzadkie imię w Ghanie. Jest nadawane tylko kobietom powiązanymz royal family. Tata bardzo się przy nim upierał. W Kenii z kolei Omenaa znaczy „mała rybka”, ale znaczenie z Ghany, z kultury Aszanti, z której się wywodzę, jest najważniejsze. Izabella: Twoje imię wymyślił twój tata, to imię królewskie, pisane przez dwa „a” na końcu. Żadna szprotka, tylko królowa. Byłaś takim dzieckiem, jakiego zawsze pragnęłam. Omenaa: Ale wiedziałaś, że będę narażona na szykany. Izabella: Kiedy zaczęłam wychodzić z tobą na spacer, nieprzyjemności spotykały nas od ludzi młodych, butnych i takich zupełnie starych. Średnie pokolenie już inaczej postrzegało świat. Nie dawali wyrazu niechęci do nas. Omenaa: Nie przypominam sobie, żebym była bardzo szykanowana, poza tym, że nazywano mnie „asfaltem”. Na szczęście w mojej pamięci nie przetrwały jakieś bardzo stresujące sytuacje. Kiedy mieszkaliśmy już w Poznaniu, moje koleżanki miały słowiański typ urody, blond włosy, niebieskie oczy i wśród nich ja – czarnulka, ale nigdy mi tego nie wytykały. Izabella: Przyjmowały cię w sposób bardzo naturalny. Zresztą ty nawet jak na Mulatkę masz jasną skórę. – Omenaa, pamiętasz, jak taksówkarz chciał kupić Twojego brata? To była propozycja podyktowana przez polską ksenofobię. Przyjął za pewnik, że biała kobieta będzie chciała się pozbyć czarnego dziecka. Omenaa: To już stało się rodzinną anegdotą. Mama jechała z moim półtorarocznym bratem taksówką, a taksówkarz odwrócił się i mówi: „Ile pani by chciała za tego dzieciaka?”. Izabella: I to nie były żarty. Miałam 28 lat, ale wyglądałam o wiele młodziej. Więc pomyślał, że Murzyn zrobił gówniarze dziecko i to dla niej kłopot. Byłam w szoku, uciekłam z tej taksówki. A on zapowiedział, że przyjedzie do mnie z żoną. I co ja na to. Mój syn był pięknym dzieckiem, nic dziwnego, że mu się tak spodobał. – Omenaa, kiedy dotarło do Ciebie, że różnisz się od innych dzieci? Omenaa: Czy ja naprawdę tak się różnię? Zresztą wszędzie jestem inna. Nie ma miejsca na świecie, w którym ktoś by mnie nie spytał, skąd pochodzę. A ja czuję się wtedy bezdomna. – To Cię boli? Omenaa: Nie, bo to Polska jest moim domem, a ten drugi – Afryka, ciepły i słoneczny, nadaje się na zimowe wieczory. Choć nie zawsze tak było. Izabella: Omenka ma w sobie to coś, co pozwala jej odnajdować się w różnych miejscach, inność więc jej nie przeszkadzała, tylko ją dopełniała, była częścią jej osobowości. – Często o tym rozmawiałyście? Izabella: Nasze rozmowy zawsze były takie babskie, o wszystkim, o naszych tajemnicach, jak dwóch przyjaciółek. Bo ja Omenę traktowałam zawsze bardzo poważnie. Omenaa: I zawsze mi wszystko opowiadałaś. Izabella: Masz taki charakter, że mogłam ci się zwierzać. Omenaa: Przeciwnie niż ja mojej córce Vanessie. Vanessa musi mieć jasno postawione granice między przyjaźnią a rolą córki. Nawet jak byłam małą dziewczynką i mama opowiadała mi, jak wygląda świat dorosłych, zawsze słuchałam i wyciągałam wnioski. Może byłam dojrzalsza i umiałam sobie łatwiej poradzić z trudnymi sprawami. Wiem, że mogę wiele znieść, że właściwie mogę wszystko. A mama zawsze umiała mnie dowartościować. Chociaż jak się ma naście lat, to już się matce nie wierzy, że jesteśmy ładne. Uważałam siebie za najbrzydszą dziewczynę na świecie. Izabella: Dla dzieci ważne jest, żeby miały poczucie bezpieczeństwa, i ja im je dawałam. Pamiętam, jak kładłam dzieci spać, zostawiałam otwarte drzwi od ich pokoju, żeby widziały mnie, kiedy siedzę przy desce kreślarskiej. Bez przerwy przecież pracowałam, a moje dzieci co chwilę pytały: „Mamuś, jesteś?”. „Jestem, jestem”. I nabierały pewności, że jestem i będę zawsze. Przez wiele lat w ogóle nie jeździłam na urlop ze strachu, że coś mi się stanie. I kto wtedy zajmie się moją córką i synem? Pierwszy raz na wakacje wyjechałam, mając 55 lat. – A Pani mąż? Omenaa: Dla ojca najważniejszy był szpital. On pracował nieustannie. Dziś go rozumiem, ma zawód wymagający poświęcenia. Żądał od siebie bardzo dużo i ode mnie też. Dziś jestem mu za to wdzięczna. Mocno stawiał na edukację, podobnie jak ja w swojej fundacji i w życiu. Dziś nie miałabym fakultetu z ekonomii i skończonych studiów doktoranckich na SGH, gdyby nie dobre priorytety wyniesione z domu. Pewnie byłabym zupełnie inna, gdybym miała tatusia rozdającego prezenty i trzymającego mnie ciągle na kolanach. Zawsze mówił: „Musisz się uczyć, bo będziesz miała trudniej niż inni. Od ciebie będą więcej wymagać”. Izabella: Ja też nie rozdawałam prezentów. Uważałam że największy dar to rodzina, jaką wam stworzyłam. Cały wywiad w najnowszej VIVIE! nr 27/15. Omenaa Mensah z mamą Izabellą w VIVIE!
Michał Bajor wyznaje w najnowszej "Vivie!": "Ja już się w życiu wykochałem”
Może nie słychać o nim zbyt wiele w mediach, ale Michał Bajor od lat jest cały czas aktywny - koncertuje przed ogromną publicznością, nagrywa płyty i podpisuje kontrakty na kolejne. Już wkrótce premiera najnowszej "Moja miłość" z największymi przebojami Wojciecha Młynarskiego. W "Vivie!" opowiedział Romanowi Praszyńskiemu o swoim życiu, w którym najważniejsze są brawa, podróże i pewien napój energetyczny. Michał Bajor o drinkach i używkach Michał Bajor dba o swój głos. Nic dziwnego, bo to on od niemal 30 lat sprawia, że kobietom miękną kolana. By go chronić nie pije wysuszającej struny głosowe herbaty i ograniczył inne używki. Pozwala sobie tylko na napój energetyczny, od którego, jak twierdzi, jest uzależniony. W "Vivie!" zdradził co jest według niego lepsze od drinków. Od wielu lat tym, co mnie autentycznie kręci, są... brawa. To jest coś fantastycznego. Nie ścianki, nie ustawki, nie tak zwana celebrycka popularność. Ona mnie nie interesuje, choć rozumiem, że jest wpisana w dzisiejszy świat. Nie oceniam tego, ale bawi mnie, gdy obserwuję ludzi, którzy walczą o taką popularność. To są często osoby chwilki. Dla mnie adrenaliną jest praca. Laurence Olivier, jeden z największych aktorów na świecie, powiedział, że w zawodzie aktora nie tak ważne są posłannictwo czy misja, ale właśnie brawa. Kiedy wybrzmiewa ostatni dźwięk bądź zapada kurtyna w teatrze – robi się cisza, a potem brawa i standing ovation. Brawa jeszcze mocniej podnoszą adrenalinę. Są jak uderzenie do mózgu. Właśnie wydaje swoją 19. płytę. Mogłoby się wydawać, że twórca z takim stażem powinien być przyzwyczajony do braw. Jednak Michał Bajor wyznał, że w jego przypadku tak nie jest. Ciekawe, że wciąż nie jestem do nich przyzwyczajony. Dzień, w którym uznam, że mi się należą, będzie początkiem schodzenia w dół. Muchał Bajor Artysta w tym roku skończył 58 lat. Czy wiek ma dla niego znaczenie? Dziennikarzowi wyznał: <blockquote style="margin-top: 34px; margin-right: 0px; margin-bottom: 34px; margin-left: 0px; padding-top: 0px !important; padding-right: 18px !important; padding-bottom: 0px !important; padding-left: 18px !important; font-family: brandon_text, Arial, sans-serif; font-size: 17px; font-style: italic; border-left-width: 9px !important; border-left-style: solid !important; border-left-color: rgb(230, 230, 230) !important; "> Wiem, że to nie starość, ale to już czas zwolnienia. Kiedyś Danuta Rinn, z którą się bardzo przyjaźniłem, powiedziała mi: „Zobaczysz, jak minie czterdziestka, będzie ci się jeszcze trochę chciało wszystkiego. A jak przyjdzie pięćdziesiątka, wspomnisz moje słowa, na wiele rzeczy przejdzie ci ochota”. I tak jestem szalenie żywotny, bo gram masę koncertów. Przyznaje też, że o sławie marzył od najmłodszych lat. Nie mogło być inaczej. Ma to w genach. <blockquote style="margin-top: 34px; margin-right: 0px; margin-bottom: 34px; margin-left: 0px; padding-top: 0px !important; padding-right: 18px !important; padding-bottom: 0px !important; padding-left: 18px !important; font-family: brandon_text, Arial, sans-serif; font-size: 17px; font-style: italic; border-left-width: 9px !important; border-left-style: solid !important; border-left-color: rgb(230, 230, 230) !important; "> Od małego gasiłem telewizor, gdy pokazywali opolski lub sopocki festiwal piosenki. Mówiłem, że umiem lepiej. I odgrywałem rodzicom. Strasznie się śmiali. Udawałem Młynarskiego, Demarczyk, różne postaci ze sceny. Najchętniej w łazience, bo tam było dobre echo. Na krześle ustawiałem pionki z gry chińczyk. Dwa główne pionki to był Lucjan Kydryński z Ireną Dziedzic, a pozostałe to zagraniczni artyści. I zmyślając, w różnych językach śpiewałem na cały głos. Ojciec był aktorem, babka śpiewała, mama jest bardzo muzykalna. Mieszkaliśmy w Opolu, ojciec miał wejściówki na próby festiwalowe. Najnowsza płyta Michała Bajora nosi tytuł „Moja miłość”. Jaka jest jego miłość? <blockquote style="margin-top: 34px; margin-right: 0px; margin-bottom: 34px; margin-left: 0px; padding-top: 0px !important; padding-right: 18px !important; padding-bottom: 0px !important; padding-left: 18px !important; font-family: brandon_text, Arial, sans-serif; font-size: 17px; font-style: italic; border-left-width: 9px !important; border-left-style: solid !important; border-left-color: rgb(230, 230, 230) !important; "> W tej chwili niespełnionymi marzeniami. Ja już się w życiu wykochałem. Oczywiście parę osób mi powiedziało: „Nie mów, że coś minęło. Bo nigdy nie wiadomo, kto stoi za rogiem”. Ale powiem panu, że jakoś tego rogu nie widzę. Jednak zapytany przez dziennikarza o samotność odpowiada: <blockquote style="margin-top: 34px; margin-right: 0px; margin-bottom: 34px; margin-left: 0px; padding-top: 0px !important; padding-right: 18px !important; padding-bottom: 0px !important; padding-left: 18px !important; font-family: brandon_text, Arial, sans-serif; font-size: 17px; font-style: italic; border-left-width: 9px !important; border-left-style: solid !important; border-left-color: rgb(230, 230, 230) !important; "> Pan myśli, że ja mam czas na samotność? Moją ulubioną chwilą w czasie doby – poza brawami – jest sen. Moment, kiedy zasypiam i nie muszę połknąć tabletki. Mam, niestety, bardzo wyczulony słuch. W hotelu nigdy moi współpracownicy – menedżer, muzycy czy kierowca – nie pójdą spać, dopóki nie dostaną telefonu, że zostaję w swoim pokoju. Muszę najpierw posłuchać, co się dzieje za ścianą, czy pode mną nie ma restauracji. I to nie jest kaprys. Inaczej nie zasnę i nawet korki mi nie pomogą. Czy nie brakuje mu bliskości, wspólnoty? <blockquote style="margin-top: 34px; margin-right: 0px; margin-bottom: 34px; margin-left: 0px; padding-top: 0px !important; padding-right: 18px !important; padding-bottom: 0px !important; padding-left: 18px !important; font-family: brandon_text, Arial, sans-serif; font-size: 17px; font-style: italic; border-left-width: 9px !important; border-left-style: solid !important; border-left-color: rgb(230, 230, 230) !important; "> Trochę się oziębiłem. Może kiedyś się sparzyłem?... Ale nie ukrywam, nie szukam zmian na siłę. I dobrze mi z tym. A zapytany czy życie jest piękne odpowiedział: Jest. Może sobie coś odebrałem. Ale nie płaczę w poduszkę. Nie ronię męskich łez. Starokawalerskich. Michał Bajor Więcej o życiu Michała Bajora w najnowszej "Vivie!". Już w kioskach!