VIVA! Photo Awards 2023: mamy wyniki! Kto okazał się najlepszy?
Mamy zwycięzców! 15. edycja naszego prestiżowego konkursu fotograficznego VIVA! Photo Awards rozstrzygnięta! Nadesłano rekordowe 10 tysięcy prac. Oceniało je jury w składzie: top modelka Anja Rubik, projektantka mody Gosia Baczyńska, fotografka i portrecistka Marlena Bielińska, fotoreporter Chris Niedenthal, redaktor naczelna magazynu VIVA! i serwisu viva.pl Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska oraz dyrektor artystyczny Burda Media Polska Marek Knap. Uczestnicy stanęli do konkursu w pięciu kategoriach: portret, reportaż, natura, beauty & fashion, architektura & design. Oto nasi zwycięzcy! KATEGORIA reportaż: Maks Skrzeczkowski, „Wakacje” Fotografuję praktycznie nieustannie, od początku tego stulecia. W ostatnich latach prawie wyłącznie telefonem. Dzięki niemu czuję się, jakbym był w czapce niewidce. Jestem uzależniony od obserwowania i dokumentowania wszystkiego wokół. Zrobiłem ponad milion zdjęć. Zdobywca Grand Press Photo 2021 Michał Patroń powiedział: „Fotografuję zwykłe życie, bo jest niezwykłe”. Też tak uważam. KATEGORIA portret: Magdalena Miszkiewicz, „Pani Motyl” Urodziłam się w 2000 roku. Ukończyłam Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na kierunku projektowanie graficzne. Studiuję fotografię i multimedia na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Interesują mnie sesje artystyczne. Mierzenie się z ludzką cielesnością, wewnętrznymi demonami – głosami kłębiącymi się w środku nas. Fascynuje mnie multiplikacja, kolor, światło oraz rozmycia. Staram się szukać nowych schematów, własnych twarzy, własnych tożsamości. Fotografuję od pięciu lat, ale ze sztuką obcuję od zawsze. Działam w filmie, grafice i na ten moment w ceramice. Inspiruje mnie miasto, dalekie podróże oraz zachowania ludzi. KATEGORIA ARCHITEKTURA & DESIGN: Hubert Świerad, „Kształt miasta” Moja fotografia jest odzwierciedleniem mojej długoletniej pasji do minimalizmu. Eksperymentuję z nietypowymi kadrami i kompozycjami, które tworzą wyjątkowe obrazy. Staram się nimi ukazywać otoczenie w sposób, który pozwala dostrzec piękno w tym, co nieoczywiste. GRAND PRIX KATEGORIA natura: Piotr Dras, „Krajobrazy polskie” Rocznik ’65. Płocki „słoik” mieszkający od dawna w Trójmieście. Niedoszły fizyk teoretyczny i gitarzysta klasyczny. Zawodowo elektronik, tłumacz włoskiego oraz absolwent ASP w Gdańsku na fotografii multimedialnej. Od ponad 33 lat poszukujący artysta wykorzystujący wszelkiego rodzaju narzędzia pozwalające na edycję światła. Począwszy od camera obscura i kliszy, zakończywszy na najnowszych aparatach i dronach (te ostatnie umożliwiają dostęp do niesamowitego obrazu świata, niemożliwego do rejestracji z poziomu Matki Ziemi). Na konkursowej fotografii ujście Wisły, kolonia kilkuset fok odpoczywających po obiedzie, kojarzonych bardziej z bezkresnymi połaciami lodu niż z ujściem Wisły. KATEGORIA FASHION & BEAUTY: Maros Belavy, „Niewidzialny” Urodziłem się 31 lat temu na Słowacji. Fotografia jest moją pasją od 16 lat. Głównie skupiam się na portretach i fotografii mody, starając się kształtować unikalny własny styl. Od 11 lat związany jestem z Krakowem, gdzie angażuję się zarówno w prace komercyjne, jak i tworzenie własnych projektów artystycznych. Seria zdjęć „Niewidzialny” („Unseen”) to odkrywanie piękna w najmniejszych szczegółach i inspirująca symbioza między człowiekiem a przyrodą. Wszystkim laureatom i laureatkom serdecznie gratulujemy!
Olga Bołądź o ukochanym: „Zbudowaliśmy relację, w której oboje się dopełniamy”
„Uważam, że bycie z człowiekiem, który patrzy na świat radośnie, jest cudowne”
Swoim szczęściem pragnie się dzielić z całym światem. Olga Bołądź z niecierpliwością oczekuje narodzin drugiego dziecka. Aktorka i jej partner Jakub Chruścikowski za trzy miesiące powitają na świecie wspólną pociechę. "Skupiam się na przeżywaniu tego stanu bardzo świadomie. Po prostu się cieszę. Czerpię radość z każdego tygodnia. Czytam, śledzę, na jakim etapie rozwoju jest dziecko. To mi daje poczucie bezpieczeństwa i ogromną radość. Zestawiłam w ramce zdjęcia USG Bruna i naszego przyszłego dziecka z tego samego tygodnia ciąży. Oboje z Kubą nie możemy doczekać się narodzin", mówi wspaniała aktorka w rozmowie z Beatą Nowicką. Co Olga Bołądź mówi o relacji z partnerem? Olga Bołądź o relacji z partnerem i oczekiwaniu na drugie dziecko Od lat jesteś z Kubą w bardzo szczęśliwym związku. Czuję fundamentalną różnicę. Wcześniej uprawiałam samodzielne macierzyństwo. Z tatą Bruna przyjaźnimy się, ale nie wychowujemy syna razem. Miałam w sobie taki drive: muszę zatroszczyć się o kasę, o nasze bezpieczeństwo, muszę szybko wracać do pracy. Byłam w ciągłej gotowości. Chciałam mojemu dziecku zapewnić wszystko, co najlepsze i najpiękniejsze. Teraz czuję spokój, bo radość i obowiązki dzielę z partnerem. Już nie jestem sama na pierwszej linii frontu. Mogę odpuścić, odetchnąć. To wielka łaska. Mnóstwo rzeczy dostaję po dzieciach przyjaciółek, po bliźniakach mojej siostry. Żartuję z Kubą, że może nowemu dziecku kupimy chociaż jedne nowe śpioszki (śmiech). Matthew Arnold napisał: „Bóg nie może być wszędzie, dlatego wynalazł matkę”. Ładne. Moja przyjaciółka Madzia Lamparska, kiedy gadamy o naszych dzieciach, uspokaja mnie: „Nie martw się. Odpoczywaj. Nie wracaj za szybko do pracy. Pamiętaj, Pan Bóg daje dziecko i daje na dziecko”. Urodziła kilka miesięcy przede mną piękną dziewczynkę. Wspieramy się i śmiejemy, że niedługo będziemy razem wysiadywać na placach zabaw. Istnieje coś takiego jak właściwy moment na macierzyństwo? Moim zdaniem nie. Po prostu nie należy się tego bać. Bez względu na to, czy jest to ciąża wyczekana, czy nieplanowana. Jesteś z tym partnerem czy nie jesteś. Robisz karierę czy nie robisz… Życie ci to wszystko ułoży. Jestem zakochana w moim synu. Moja rodzina – i mój pies – to najpiękniejszy prezent, jaki w życiu dostałam. Wzruszam się, mówiąc o tym. Na nich dmucham i chucham, bo są dla mnie najważniejsi. A jaką rolę zagram? W jakim filmie? Z kim? Czas pokaże. Mam szczęście, bo mój zawód jest moją pasją. Jestem ogromnie wdzięczna Piotrkowi Trzaskalskiemu za „Matkę”. To on wymyślił nasze trio: ja, Łukasz Simlat i Marcin Kowalczyk. Świetni partnerzy. Każde z nas miało mocne rzeczy do odegrania. Zagrałam skomplikowaną rolę we właściwym momencie. Czuję twórczą satysfakcję. Mam w sobie spokój, że będzie OK. Czytaj też: Kim jest partner Olgi Bołądź? Aktorka zaznała szczęścia i miłości u boku 31-letniego biznesmena Olga Bołądź, Jakub Chruścikowski,46. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, 2021 Masz różne rzeczy przemyślane, poukładane. Jaka była tamta 23-letnia Olga, która kończyła Akademię Teatralną? Miała mnóstwo energii, za to ją podziwiam. Po szkole człowiek ma w sobie niesamowity głód, gorączkę twórczą. Jesteś gotowy zagrać wszystko. Za darmo. Możesz skoczyć na główkę do basenu, nie sprawdzając, ile jest w nim wody. Trzeba z tego korzystać. Nikt się nie dowie, jacy jesteśmy wspaniali, kiedy siedzimy w domu. Na spotkaniach często powtarzam młodym ludziom, żeby nie przespali tego momentu, tylko szukali okazji, próbowali. Cieszę się, że tamta Olga wciąż jest we mnie. Kocham kolekcjonować zdarzenia i umiejętności, jakie przytrafiły mi się podczas pracy przy filmie: skakałam ze spadochronem, tańczyłam na rurze, nauczyłam się grać w siatkówkę, boksować. Pędziłam najnowszym ferrari z kamerą na przedniej szybie i kamerkami GoPro wewnątrz po moście Siekierkowskim. To piękne momenty, które na zawsze zostaną ze mną. Dzięki temu czuję się spełniona jako człowiek. Kuba mówi, że „życie to zbiór mikrozachwytów”. Ma rację, warto je w sobie pielęgnować. Zbudowaliśmy relację, w której oboje się dopełniamy. Uważam, że bycie z człowiekiem, który patrzy na świat radośnie, jest cudowne. Świadomość, że codziennie do kogoś się uśmiecham – z wzajemnością! – podkręca smak życia, wywołuje radość. Los jest wobec Ciebie łaskawy. Sytuacji ekstremalnych doświadczasz tylko w filmach. Czasem gram traumy, których nigdy nie chciałabym sama przeżyć. Wcielając się w Agatę Mróz, zagrałam oswajanie się z chorobą, walkę o siebie, miłość do dziecka i własną śmierć. Rodzisz dziecko, po porodzie odizolowana od świata czekasz na przeszczep, dziecko oglądasz za szybą, a na końcu umierasz w samotności. Czy może być coś trudniejszego dla kobiety? W „Matce” moja bohaterka traci syna. Czy jest coś straszniejszego dla rodzica niż śmierć dziecka? W ramach kampanii „Stop wykorzystywaniu seksualnemu dzieci” Warszawa została obklejona billboardami: „Nie wybaczysz sobie, że nie zapytałeś”. Moja bohaterka nie dość, że doświadcza traumy straty dziecka, to jeszcze dowiaduje się, że jej syn był molestowany seksualnie, a ona tego nie zauważyła. Dziesięciolatek popełnił samobójstwo… …bo matka coś przeoczyła. Dziecko, które nie widzi wsparcia i pomocy z zewnątrz, nie widzi szans na ratunek. Myślisz, że coś takiego można sobie wybaczyć? Nie wiem. Moja bohaterka musi nauczyć się żyć z poczuciem winy. W tej roli musiałam stanąć naprzeciw tych emocji. Pokazać rozpad emocjonalny, zatracenie, szaleństwo. Ale też siłę tej matki, kiedy się podnosi i próbuje złożyć na nowo. To musiało być uczciwe, żeby było prawdziwe. Aktorstwo jest sztuką układania puzzli. Wierzę, że może dzięki temu serialowi ludzie zaczną rozmawiać ze swoimi dziećmi. Sama jestem bardzo wyczulona na mojego syna. Staram się być świadomym rodzicem, choć popełniam błędy. Cholernie boję się, że czegoś ważnego nie usłyszę. Nie zauważę sygnału, coś przeoczę. Kiedy moja bohaterka w końcu odkrywa straszny sekret, zrobi wszystko, żeby dojść do prawdy. Ma cel. Igor Brejdygant, który stworzył tę postać, powiedział: „Nie ma nikogo groźniejszego dla przestępcy niż matka, która próbuje odkryć, co się stało jej dziecku. Jest jak lwica, rozerwie na strzępy”. Do jakich pokładów musiałaś sięgnąć, żeby zagrać taką rolę? Do wnętrza siebie. Do serca matki. Mój syn ma dziewięć lat, chłopiec w serialu jest o rok starszy. Zastanawiałam się, kiedy moja bohaterka i ojciec chłopca przeoczyli wołanie o pomoc? Dlaczego żadne nie zauważyło, że życie ich dziecka zamieniło się w piekło. To było dla mnie szalenie ciekawe. Po 12 godzinach na planie wracałam do domu wypompowana. Ostatniego dnia zdjęciowego mieliśmy bankiet i nazajutrz wyjechałam na dwa tygodnie na Podlasie. Zafundowałam sobie rekonwalescencję. Paliliśmy w kominku, mój ojciec łowił ryby, syn skakał do jeziora, a my z Kubą prowadziliśmy długie dyskusje. Tak wracałam do siebie. Dom i rodzina to mój azyl. Własne gniazdo uspokaja, daje elementarną pewność: gdzie się jest, kim się jest. W domu nie gadamy o pracy, bo aktorstwo moich mężczyzn nie interesuje. Kuba jest pasjonatem autobusów, lotnictwa i podróży. A Bruno piłki nożnej, wie o niej wszystko. Podobnie jak o grach, w które gra na konsolach, i o ulubionych youtuberach. Potrafi godzinami o tym rozmawiać. W tych różnych pasjach łączą nas podróże. Czytaj też: Olga Bołądź: „Lubię swoją kobiecość, ciąża jest częścią mnie. Jestem szczęśliwa, że po raz drugi zostanę mamą”
Zuzanna Pactwa o relacjach z dziećmi Jarosława Bieniuka: „Do każdego z musiałam podejść indywidualnie”
„Każde z dzieci musiało zrozumieć, że Jarek kocha je tak samo jak wcześniej i że miłość do mnie jest po prostu inna”
To była miłość od pierwszego wejrzenia. "Między ludźmi musi istnieć chemia i zainteresowanie tą drugą osobą, jeszcze zanim zaczyna się ją lepiej poznawać. Szybko zrozumiałem, że jestem zakochany, i zacząłem się zastanawiać, jak to wszystko pogodzić, jak zbudować nasze życie", mówi nam Jarosław Bieniuk. Dla Zuzanny Pactwy nie wszystko od razu było proste. Nie planowa mieszkać w Polsce i wracać tu na stałe. Po spotkaniu z ukochanym zaczęła odwlekać decyzję o powrocie do Stanów. Zakochani świetnie się uzupełniają, rozumieją się i mają wspólne plany na przyszłość. Zuzanna Pactwa stworzyła piękną relację z dziećmi Jarosława Bieniuka. Do każdego z nich podchodziła indywidualnie. Co mówi na temat tej więzi? Zuzanna Pactwa i Jarosław Bieniuk o budowaniu wspólnej przyszłości i relacjach z dziećmi Wasze dusze się połączyły. Zuza: Można tak powiedzieć. Ja byłam wolną podróżniczka, Alicją w Krainie Czarów. A Jarek miał dom, był ojcem i dużo uwagi poświęcał pracy, budował swoją karierę, która jednocześnie była jego pasją. Wydawał mi się bardzo odpowiedzialny i nie pomyliłam się. Połączyło nas więc to, czego nam samym brakowało, a było w tej drugiej osobie. Jarkowi brakowało oddechu, a mi… Cóż, brakowało mi kogoś, kto by sprowadzał mnie na ziemię. Jarek: Zrozumiałem, że Zuza ma artystyczną duszę, jest bardziej uduchowiona niż ja. Ja rzeczywiście zawsze mocno stąpałem po ziemi. Intuicyjnie czułem, że potrzebuję oderwania od rutyny. [...] Nie obawiałaś się, że Jarek ma czworo dzieci, a Ty nigdy nie byłaś matką? Zuza: Na początku naszej znajomości nie wiedziałam, z czym to się wiąże. Dopiero gdy zetknęłam się z dziećmi Jarka, zrozumiałam, że więź polega na emocjach. Wspólnie pracowaliśmy nad tym, by wszystko było w porządku, bo tak naprawdę w naszym związku nie jesteśmy my dwoje, jest w nim nas dużo więcej… My i dzieci. Jarek: Patchworkowa rodzina to delikatna konstrukcja… Każdy ma swoje uczucia, charakter i indywidualnie ocenia rzeczywistość. Zuza: Do każdego z dzieci musiałam podejść indywidualnie. Nie było to łatwe, by z każdym z tej trójki znaleźć wspólny język. I nie stało się to od razu. To był proces. Zwłaszcza Oliwia była chyba trudna do oswojenia… Zuza: Była trudna głównie dlatego, że uwaga jej ojca przeniosła się też na inną kobietę. Dla córki zawsze jest to niełatwe. Ale gdy sama weszła w związek, zrozumiała, że istnieją różne rodzaje miłości. Że jeśli tata kogoś kocha, nie znaczy, że nie kocha jej. Każde z dzieci musiało zrozumieć, że Jarek kocha je tak samo jak wcześniej i że miłość do mnie jest po prostu inna. I wtedy emocje się ustabilizowały i mogliśmy skupić się na pracy nad naszymi relacjami. Zobacz też: Jarosław Bieniuk o ukochanej: „Dawała mi i daje też miejsce na pamięć i miłość do Ani” Jacy są synowie Jarka – Jasio i Szymon? Zuza: Szymon jest otwarty i nie wstydzi się swoich emocji. Jarek: Potrafi zadbać o siebie i zawalczyć. Zuza: A Jasio to inna sytuacja. Wychowywany bez mamy, tylko przez babcie. I nagle inna kobieta pojawia się w domu, a tak naprawdę kim ona jest?! Ten proces jest dla dzieci bardzo trudny do przejścia i my to rozumieliśmy. Na wierzch wypływają trudne emocje. Jest dobrze, jest źle, nad czymś pracujemy… I chcemy, żeby dzieci czuły się bezpieczne. Jarek: Nowy świat, nowy moment. Musiałem to wszystko brać pod uwagę i zadbać nie tylko o dzieci, ale i o Zuzę. Zuza: Byłam pod wrażeniem, jak Jarek spokojnie do tego podchodził. Jarek: Zuza mi zaimponowała, bo w ogóle nie była zazdrosna, tylko bardzo wyrozumiała. Nie jest egoistką. Dawała mi i daje też miejsce na pamięć i miłość do Ani. Te zdjęcia Ani, którymi obwieszony jest cały salon, dla kogoś małostkowego byłyby nie do zniesienia. Jarek: Zuza nie miała z tym nigdy problemu. Zuza: Nie czułam potrzeby, żeby zamykać ten etap życia Jarka. Wcale nie chciałam, by się od niego odciął. Nigdy nie powiedziałam: „Wybieraj: albo ja, albo tęsknota za Anią”. Wiedziałam, że Jarek i dzieci chcą kultywować miłość, którą mieli do Ani. Nie da się przecież odciąć przeszłości. Jarek: Zuza była i jest bardzo dzielna i wyrozumiała. Zwłaszcza kiedy powstawał film o Ani i moje emocje wróciły ze zdwojoną siłą. Zuza: Cały czas byłam przy tworzeniu filmu. Podczas oglądania kaset, wybierania zdjęć i rozmów, które trwały często do nocy, nagrywania, wywiadów robionych w domu i poza domem, i tych udzielanych potem podczas premiery. A kiedy oglądałam ten film, płakałam. Wszyscy płakaliśmy. Jarek: Kiedyś rozmawiałem z Zuzą na temat ewentualnego rozdźwięku między mną, przeszłością a dziećmi. To złamałoby mi serce i byłby to koniec naszej miłości. Nie wiem, czy to pamiętasz? Zuza: Pamiętam. Nigdy nie chciałam stanąć pomiędzy wami. Na miłość mamy dużo miejsca i można ją dawać wielu osobom. Przyjaciołom, rodzinie, zwierzętom. Każdego kochamy na swój sposób. Nie można być egocentrycznym, powiedzieć: „Jesteś tylko mój i możesz kochać tylko mnie”. Jarek: Tym właśnie mnie urzekłaś. Na początku związku ludzie się badają, obserwują. I ja obserwowałem. Zakiełkowała we mnie myśl, że Zuza to ktoś odpowiedni, żeby budować z nim coś więcej niż tylko przelotne zakochanie. Zuza: Dla mnie trudniejsze niż wejście w rodzinę, dzielenie się miłością było znalezienie siebie w polskiej rzeczywistości. Nie znałam życia tutaj. Jarek: Najgorsza była pogoda. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Agencji Nieruchomości Golden Key. Willa Sapphire w Marbelli jest dostępna do wynajęcia poprzez stronę www.goldenkey.pl Sprawdź też: Zuzanna Pactwa i Jarosław Bieniuk po raz pierwszy o szczególnej miłości i więzi
''Zaczynałam wszystko od zera”... Ewa Kasprzyk szczerze o nowym życiu, upływie czasu i sile kobiet
„Życie dojrzałej kobiety to nie czołganie się do cmentarza”
Kilka lat temu temu zaczynała od zera. Zmieniła wszystko. Teraz 64-letnia Ewa Kasprzyk ma nowego partnera, nowy dom, nowe życie i mnóstwo ciekawych ról do zagrania. „Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu”, mówi aktorka. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała też o sile kobiet, łamaniu stereotypów i dlaczego nie boi się upływu czasu. ZOBACZ TEŻ: Paweł Staliński ponad dekadę temu osiągnął sukces w „Tańcu z Gwiazdami”. Co dziś robi przystojny model? Jest Pani jedną z niewielu kobiet, która nie ukrywa, ile ma lat. Nie mam nic do ukrycia. Po prostu przyjmuję do wiadomości, że jestem kobietą po sześćdziesiątce. Jestem dowodem na to, że życie dojrzałej kobiety to nie „czołganie się do cmentarza”, że jest ciekawe, pełne wyzwań i możliwości. Żyję pełnią życia, jestem zakochana i bardzo szczęśliwa. A przecież zaczynałam wszystko od zera – nowe życie, nowy dom, nowy partner. Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu. Kiedy cieszymy się z tego, co jest teraz, co nam życie przynosi, możemy mieć nowe plany i nie bać się, że nam pesel przeszkodzi w ich realizacji. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona. Coraz więcej kobiet się wyzwala, bo są otwarte i mądre. Zresztą uważam, że zawsze były, a co więcej, są mądrzejsze od mężczyzn. A mówi się o nas słaba płeć. Słaba, a jednak mocna! Jesteśmy decyzyjne, wykształcone i, o czym nie można zapominać, piękne. Ale musimy w każdym wieku o siebie dbać. Nie chodzi o to, żeby się upiększać na tyle, żeby nie być rozpoznawalnym. Wiadomo, młodsze nie będziemy, ale zróbmy wszystko, żeby dojrzałość była przyjemna. Coś na przekór stereotypom? Ludzie sami stawiają sobie ograniczenia, myślą, że czegoś tam nie mogą czy im nie wypada. Wiadomo, że jeśli mam gorszy dzień, nie będę mówiła, że jest wspaniale. Ale na szczęście nie spełniam ogólnospołecznych standardów. Niby dlaczego miałabym nie założyć mini albo odkryć dekoltu? A jeśli mam superzgrabne nogi i seksowny dekolt? Lubi Pani działać wbrew schematom… Dlatego razem z moim partnerem Michałem wzięliśmy udział w programie „Power Couple”. Dałam się tam wystrzelić z katapulty. Dlaczego miałabym tego nie zrobić? Oczywiście jestem szczera wobec siebie, w przeciwieństwie do mojej młodszej wersji. Wiem, że dzisiaj już trudniej mi na przykład zrobić gwiazdę czy stanąć na głowie. Ale robię to, bo całe życie to robiłam. Tak jak inne rzeczy, które teoretycznie, zgodnie ze społecznymi oczekiwaniami, mi nie przystoją. Jestem dojrzałą kobietą, ale wciąż mam niesamowitą energię i ogromny apetyt na życie. Żyję tak, żeby pokazać też innym, że wiek nie stanowi bariery. Tak jak 90-letni William Shatner, gwiazda serialu „Star Trek”, który w tym roku poleciał w przestrzeń kosmiczną i stał się najstarszym astronautą na świecie. To jest wspaniałe i oznacza, że wiek to tylko cyfry. I Pani, i on pokazujecie innym, że w każdym wieku wszystko można. Nigdy nie bałam się upływu czasu, bo uważam, że bać to się można złego człowieka czy groźnego zwierzęcia. Nigdy też nie projektowałam się na to, co będzie. Dojrzałą kobietą nie stałam się z dnia na dzień. To jest proces, który niepostrzeżenie prowadzi nas do tego, co nieuniknione. Obserwowałam to u moich kolegów. Byli, byli, byli i nagle… dopadła ich starość, choroba. A przecież byli zdrowi i prężni. Czas jest nieubłagany, zegarów nie cofniemy, ale nie ma co z tym walczyć. Trzeba sobie w głowie poustawiać i wyciągnąć z życia najlepsze, co się da. I jak najdłużej. Trzeba być do niego i do siebie nastawionym pozytywnie, bo tylko na to mamy wpływ. Czytaj także: Został zaszufladkowany w rolach złych i czarnych charakterów? Tak wygląda życie prywatne Artura Dziurmana Ewa Kasprzyk, VIVA! listopad 2021 rok
Anna Wyszkoni szczerze o chorobie i wsparciu rodziców: „Pomyślałam: Muszę żyć dla siebie. Mam swoje pasje i mnóstwo rzeczy do zrobienia”
„Ogromny lęk wzbudzała myśl, że podczas usunięcia guza może dojść do uszkodzenia nerwów strun głosowych”, mówiła
Ślązaczka z krwi i kości. Wrażliwa artystka. Po pięciu latach przerwy wraca z nową płytą. Anna Wyszkoni opowiada Beacie Nowickiej o poszukiwaniu siebie, walce z chorobą, nadziei, domu na wsi, współpracy ze swoim partnerem Maciejem Durczakiem, którego poznała, kiedy jeszcze była zbuntowaną dziewczyną, i… symbolice różowego dresu. „Z cegieł i łez” to tytuł Pani najnowszej płyty. Symboliczny. Mówi o sile i wrażliwości. Mocy i delikatności Z tego się składam. Z jednej strony jestem silną dziewczyną, Ślązaczką z krwi i kości, z drugiej delikatną i wrażliwą kobietą. Niektórzy mówią, że jestem zosią samosią, ale dzięki temu czuję, że to, co robię, jest bardzo moje. Nie dotyczy to tylko muzyki, pracy, ale też domu, rodziny. Angażuję się we wszystko, co dzieje się w moim życiu. Poza tym w dzisiejszych czasach trzeba być silnym i pewnym siebie, świat pędzi, ludzie pędzą… To nie jest świat dla słabych ludzi No właśnie. Mam wrażenie, że ludzie przestali zwracać uwagę na wartości, na których ja się wychowałam: szacunek do drugiego człowieka, wiara w autorytety. Szczególnie młodzi patrzą na to inaczej. Ale ma to też swoje plusy. Młodzież idzie do przodu, nie zwracając na nic uwagi. Moje pokolenie miało różne zahamowania: tego nie wypada, tamtego nie wolno albo się nie powinno. A oni niczego się nie boją. Podoba mi się to. Staram się tego od nich uczyć. Z drugiej strony jest moja ogromna wrażliwość, która pomaga mi, ale i przeszkadza. Pomaga, bo w mojej pracy, którą wykonuję, wrażliwość jest kluczowa. Ale przez nią łatwo mnie zranić. Często traktuję słowa zbyt poważnie, za bardzo biorę je do serca i zaczynam gubić się we własnych myślach. Staram się z tym walczyć. Moje dzieci nauczyły mnie większej asertywności, a choroba, którą przeszłam, przypomniała, że życie trzeba łapać każdego dnia. A w tym życiu de facto ja jestem najważniejsza. Mogę oczywiście dużo od siebie oddać innym, rodzinie, przede wszystkim dzieciom, muzyce, fanom, przyjaciołom, ale jeśli nie będę szczęśliwa, wszystko przestanie mieć sens, a ja stanę się zgnuśniałą i rozgoryczoną kobietą. Tego bym nie chciała. Nie dziwię się! Zaintrygowała mnie ta Pani śląskość z krwi i kości. Mama mnie nauczyła, że jeśli umiesz liczyć, licz przede wszystkim na siebie, a potem na innych. Tego się trzymam. Często powtarzała, że szacunek do innych zaczyna się od szacunku do samego siebie. Pamiętam o tym. Moja mama jest silną kobietą. Wiele w życiu przeszła. Powojenne wychowanie szybko ją zahartowało, dziadkowie mieli duże pole, na którym było mnóstwo pracy, również dla dzieci. Mama była samodzielna, a przy tym zadziorna i uparta. Buntowniczka, która szukała swojego miejsca w życiu. Ja też jestem buntowniczką. Oczywiście mój bunt przejawiał się w inny sposób, ale rodzice dali mi przyzwolenie na ten bunt w momencie, kiedy bardzo tego potrzebowałam. Jako nastolatka zaczęłam śpiewać w zespole rockowym, ubierałam się na czarno, wszyscy dookoła – a pochodzę z małej miejscowości – patrzyli na to raczej krzywo, a mama z uśmiechem mówiła swoim koleżankom, że sama kupuje mi te czarne szmaty. To było wspaniałe. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Rodzice ukształtowali mnie na człowieka pełnego szacunku wobec innych, a jednocześnie pozwolili mi zbudować własną tożsamość. Pozwolili mi śpiewać w zespole i popełniać błędy. Nigdy nie próbowali zamknąć mnie w klatce. Sami byli otwarci na świat. Rozumiem, że nadwrażliwość odziedziczyła Pani po tacie? Tak. Tata jest niepoprawnym marzycielem, bardziej wrażliwym ode mnie. Czasem mam wrażenie, że chciałby, żeby życie było idyllą, a ja już wiem, że to nierealne. Wszystko przeżywa, przejmuje się. Kiedy na festiwalu w Opolu świętowałam 25-lecie pracy artystycznej, rodzice tak się stresowali, że woleli mnie oglądać w telewizji niż na żywo w amfiteatrze, choć mają do niego bardzo blisko i dostali ode mnie zaproszenie. A realnie potrafili ocenić mój występ dopiero po ponownym obejrzeniu. To ich na pewno dużo kosztuje. Nauczyłam się patrzeć na takie sytuacje z dystansem. Staram się ich chronić, podobnie jak chronię moje dzieci. Z ich strony mogę liczyć na to samo. Rodzice zawsze byli dla mnie wsparciem. Rozmawiam z mamą na różne tematy, nawet te najtrudniejsze, opowiadam jej o moich problemach, a ona czasem mówi: „Nie jestem w stanie ci pomóc, ale dobrze, że mi o tym powiedziałaś i zrzuciłaś z siebie emocje”. Dzięki temu czuję się w życiu bezpiecznie. Tak staram się wychowywać moje dzieci, szczególnie córkę, która ma 10 lat i chłonie teraz wszystko. Powtarzam im, że mogą przyjść do mnie z każdą sprawą. Nigdy nie będę ich oceniać, postaram się pomóc, a kiedy nie będę umiała, to po prostu przy nich będę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Macierzyństwo nie jest obowiązkiem” - Agnieszka Hyży szczerze o byciu matką W „Było minęło” śpiewa Pani: „Czy ktoś rozumie ten dzisiejszy świat? Gonimy czas, a rzeczy najważniejsze nie zaczekają ani dnia”. Kiedy Pani to zrozumiała? Gdy usłyszałam, że mam nowotwór złośliwy tarczycy. To była szokująca informacja. Nie zmieniała moich priorytetów, bo na pierwszym miejscu zawsze była rodzina, ale to był moment, kiedy przypomniałam sobie o mnie. Pomyślałam: Muszę żyć dla siebie. Mam swoje pasje i mnóstwo rzeczy do zrobienia, nie będę ich odkładać na jutro. My, kobiety, ciągle gonimy, bo dziecko trzeba odebrać ze szkoły, zrobić zakupy, podać obiad na czas… Nasze potrzeby, te symboliczne paznokcie czy fryzjer, są wiecznie spychane na dalszy plan. Więc to był trudny, ale też inspirujący czas. Na szczęście nie było zagrożenia życia, więc nie musiałam martwić się, co będzie z dziećmi, tylko czy dam radę walczyć. Jedyny, ogromny lęk wzbudzała myśl, że podczas usunięcia guza może dojść do uszkodzenia nerwów strun głosowych, a to diametralnie zmieni moje życie. Z perspektywy czasu wiem, że gdyby choroba rzeczywiście wpłynęła na mój głos, byłabym bardzo nieszczęśliwym człowiekiem. Musiałabym wszystko zacząć od nowa. Czego dowiedziała się Pani o sobie? Potwierdziło się to, co o sobie myślałam: że jestem silna i sobie poradzę. Kiedy nagle świat wali się nam na głowę, okazuje się, że mamy w sobie dużo mocy i determinacji, tylko na co dzień ich nie dostrzegamy. Miałam w życiu taki moment, kiedy marzyłam o własnej kwiaciarni, bo w naszej okolicy jej nie ma. Kiedy pojawiła się obawa, że stracę głos i być może będę musiała zająć się czymś innym, kwiaciarnia stała się dla mnie symbolem straty, nieszczęścia. Kocham to, co robię, nie chciałabym tego zamieniać. Przypomniałam sobie, że jestem ważna i muszę sięgnąć po wszystko, czego chciałabym spróbować. Zaczęłam uczyć się hiszpańskiego i włoskiego, grać w tenisa. Przez 20 lat byłam pasjonatką tego sportu, namiętnie oglądałam każdy turniej tenisowy, ale sama nie stałam na korcie. Odkryłam, że nigdy nie jest za późno. Już nie chcę ograniczać się w życiu. I nie myślę, że to, co mam, jest mi dane na zawsze. Każdy dzień może wszystko zmienić. To prawda. W „Dla ciebie” jest przejmujący fragment: „Mam tak co jakiś czas, przytłacza mnie wielki świat. Nie daje mi szans. I wtedy mnie budzisz ty”. Napisałam ten tekst dla mojej córki – to kontynuacja piosenki „Biegnij przed siebie”. Tam śpiewałam o tym, że zawsze będę wsparciem dla moich dzieci. Minęło osiem lat i zrozumiałam, że również one są wsparciem dla mnie, dają mi swoją siłę w trudnych momentach. Kiedy mam gorszy dzień i widzę uśmiech mojej córki, od razu mi się chce. Cały wywiad z Anną Wyszkoni dostępny będzie w najnowszej VIVIE! od 8 grudnia 2022 roku. CZYTAJ TEŻ: Ewa Chodakowska szczerze o macierzyństwie: „Decyzję o tym trzeba podjąć w zgodzie ze sobą, a nie pod presją”
Małgorzata Rozenek-Majdan: Tato był i jest opoką. Dla mnie i mojego brata był wzorem”
„Im jestem starsza, tym bardziej doceniam wiano, które dostałam od rodziców. Wyszłam z domu wzmocniona”
Małgorzata Rozenek-Majdan zaprosiła nas do swojego domu! To jej azyl, miejsce budowane z dbałością o wyjątkową atmosferę. Wypełnione miłością i harmonią. Tu czuje się naprawdę szczęśliwa. O życiu rodzinnym z mężem Radosławem i synami, celebrowaniu codzienności Małgorzata opowiada Beacie Nowickiej. Małgorzata Rozenek-Majdan o rodzinnym domu i relacji z tatą Masz poczucie, że jesteś niezniszczalna? Mam ogromny apetyt na życie. Każdego dnia budzę się z jeszcze większą ciekawością tego, co czeka na mnie za rogiem, z jeszcze większym zainteresowaniem światem: ludźmi, wydarzeniami. Kiedyś nad wieloma rzeczami w ogóle bym się nie pochyliła, teraz chcę zrozumieć, dlaczego stało się tak, a nie inaczej, co to znaczy? Każdego dnia stawiam sobie coraz więcej pytań i szukam odpowiedzi. Ale te odpowiedzi nie przynoszą zaspokojenia, tylko budzą kolejne pytania. Nie zawsze musimy szukać odpowiedzi. Czasami samo stawianie pytań jest ważniejsze, bo otwiera w nas nową przestrzeń. To prawda. Ciekawość życia powoduje, że… chce się żyć. Zdobywać nowe cele, ruszać w kolejną podróż, próbować różnych smaków. Łatwo to stracić. Upływający czas przysypuje nas cienką warstwą znużenia, bierności, braku ambicji. Tyle że jedna cienka warstwa nałożona na kolejną w końcu staje się grubą skórą. Ważne, żebyśmy się otrzepywali. Szli do przodu. Jeszcze kilka lat temu nie brałam za pewnik, że będę przy premier Ewie Kopacz i premierze Donaldzie Tusku stać w Senacie i walczyć o to, żeby dofinansowywali in vitro. Że dzięki mojej fundacji sfinansuję kilkunastu parom szansę zostania rodzicami. Że dołączę jako prowadząca „Dzień dobry TVN”. Wielu ludzi mówi, że udaje mi się spełniać marzenia. Nie, ja ciężko na to pracuję, mimo że z boku wydaje się, że wszystko przychodzi mi ot tak. Wtedy stawiałam sobie pytanie: Chcesz tego? Odpowiedź zawsze była twierdząca. „To włóż w to serce i pracuj nad spełnieniem marzeń”, motywowałam się sama. Marzenia a wiara w ich spełnienie często nie idą w parze. Moje idą. Zawsze. Czytaj też: Małgorzata Rozenek-Majdan walczy o refundację metody in vitro. Spotkała się z Donaldem Tuskiem i innymi członkami opozycji Z domu wyniosłaś tę ambicję, ten głód życia? Pochodzę z domu, w którym cały czas podsycano we mnie wiarę w moje możliwości. Mam bardzo mądrych rodziców, wrażliwych, którzy wiedzą, co jest ważne. Niezależnie, jak toczyło się moje życie, wspierali mnie i wspierają do tej pory. Zawsze mogę na nich polegać. Dzieci wychowuje się przykładem. Rodzice pokazali mi, jak powinien wyglądać dom rodzinny, relacje między kobietą a mężczyzną. Pielęgnowali moją żywiołowość, ale uczyli, czym jest odpowiedzialność. Łączę w sobie dwie cechy, które teoretycznie mogą siebie wykluczać, czyli pedantyczności i wariactwa. Mój Radosław od razu zwrócił na to uwagę. Z jednej strony ma modelowy, świetnie funkcjonujący dom, a z drugiej partnera do imprez, z którym naprawdę może poszaleć. Choć ostatnio imprezujemy bardzo rzadko (śmiech). Lubię w sobie tę złożoność. Jest atrakcyjna. Ojciec był dla Ciebie męskim wzorcem? Tato jest odpowiedzialny, bardzo zaradny. Był i jest opoką. Dla mnie i mojego brata był wzorem, a przede wszystkim był obok, wsłuchany w nasze potrzeby. W domu było powiedzenie: „Jak trwoga, to do Boga”, czyli do taty, bo wiadomo było, że ogarnie każdą sytuację. Dopiero jako dorosły człowiek zdałam sobie sprawę, że facet może nie wypełnić tego, do czego się zobowiązał. To był dla mnie szok. Jeśli tato mówił, że do środy coś zostanie zrobione, tak było. Z drugiej strony była mama, która dbała o dom, skupiała się na detalach: piękna zastawa, kwiatek w wazonie. Zawsze mieliśmy piękne święta i piękny dzień powszedni. To przejęłam. Dom jest dla mnie miejscem, w którym ładuję swoje baterie. Dlatego harmonia w moim domu jest tak ważna dla mnie. Może to brzmi jak frazes powtarzany przeze mnie przy każdej okazji, ale potrzebuję, żeby mieć wokół siebie porządek. Nawet w torebce. [...] Swój dom zbudowałaś według wzorca, w którym wyrosłaś? Im jestem starsza, tym bardziej doceniam wiano, które dostałam od rodziców. Wyszłam z domu wzmocniona. Mama i tato stworzyli silną, szczęśliwą kobietę. Chciałabym, żeby moje dzieci wyszły w świat z taką samą siłą i wiarą w siebie. Żeby się zrealizowały, bo to je uczyni szczęśliwymi. Co więcej, mój dom był bardzo podobny do domu Radzia, nasi rodzice są rówieśnikami. Klasyczny wzorzec: ojciec – głowa rodziny, który realizuje się zawodowo. Mój tata był ekonomistą, tata Radzia – dalekomorskim marynarzem. I mamy, które również pracowały, ale ich głównym zajęciem było prowadzenie domu. Tam się spełniały. Oboje z Radziem przeżywaliśmy to samo dzieciństwo, mimo że wychowaliśmy się w różnych miastach. Mamy te same kody kulturowe: Misia Uszatka, Winnetou czy Robin Hooda, oczywiście poza literaturą dziewczęcą, którą ja namiętnie pochłaniałam (śmiech). Te same rzeczy nas bawiły, słuchaliśmy tych samych piosenek Kate Bush, oglądaliśmy „Top Gun”, wciąż pamiętamy tamte emocje. To nas połączyło. Nie musieliśmy tłumaczyć sobie rzeczywistości, posługiwaliśmy się tym samym językiem. Byliśmy bratnimi duszami. Jesteśmy nimi bez zmian. Sprawdź też: Razem na przekór wszystkim. Oto historia miłości Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radosława Majdana Co jeszcze w nowej VIVIE! 19/2022? Jacek Jelonek i Michael Danilczuk. Model i tancerz. Stworzyli na parkiecie „Tańca z Gwiazdami” jednopłciową parę. Czy nie obawiali się homofobicznych reakcji? Maria Sadowska i Adrian Łabanowski. Pochodzą z dwóch różnych światów, ale udowodnili, że dla prawdziwej miłości nie ma żadnych przeszkód. Andrzej Saramonowicz w bezkompromisowej rozmowie o polskiej inteligencji, in vitro, przemijaniu i – po raz pierwszy – o chorobie żony Małgorzaty.
„Miałyśmy bardzo pod górkę”: Krystyna Czubówna z córką — wywiad na dwa głosy
Przypominamy szczerą i pełną emocji rozmowę
Jest lubianą dziennikarką, dla której praca od zawsze była pasją. By osiągnąć sukces bardzo ciężko pracowała... Równocześnie miała poczucie, że to nie kariera, a rodzina jest dla niej najważniejsza. Krystyna Czubówna stawała przed wieloma dylematami, by pogodzić różne porządki... Jak sobie radziła? W szczerej rozmowie opowiedziała o marzeniach, priorytetach i dylematach. Przypominamy pierwszą rozmowę z dziennikarką i jej córką, Agnieszką Barjasz. Wywiad ukazał się w magazynie VIVA! w marcu 2016 roku. [Ostatnia aktualizacja tekstu: 3.08.2024] Krystyna Czubówna i Agnieszka Barjasz wywiad VIVA! O relacjach, trudnych czasach, zajętej matce i jej dziecku, które czasami było odpowiedzialne jak dorosły. Krystyna Czubówna: „Uprawiałam zawód, który kochałam, który dawał mi spełnienie. Dla mnie to była służba, byłam dyspozycyjna 24 godziny na dobę. Bycie matką było dla mnie priorytetem, praca – drugą pasją i na trzecią nogę już nie było miejsca”. Agnieszka Barjasz: „Cały czas jeszcze wierzę, że to da się zrobić. Może kosztem bycia gwiazdą”. Polecamy także: Maria Pakulnis zaskoczyła przejmującym wyznaniem. „Dzieci krzyczały za mną Antychryst”
Anja Rubik: „Obudził się we mnie instynkt macierzyński, jakaś pierwotna, niemal zwierzęca chęć przeżycia”
„Wojna w Ukrainie teoretycznie powinna mnie zniechęcić, a jest odwrotnie”
Anja Rubik to najsłynniejsza polska top modelka, działaczka społeczna, autorka książki i założycielka #SEXEDPL. Obywatelka świata i Polka. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o swoich obawach i nadziei. Anja Rubik rzadko uchyla rąbka tajemnicy w sprawie swojego życia prywatnego. Modelka jest szczęśliwie zakochana, a jak informowały media, jej wybrankiem jest uzdolniony fotograf Adrian Steirn. W rozmowie z Beatą Nowicką działaczka społeczna otworzyła się na temat macierzyństwa. „Mówiłyśmy o tym, że świat pękł, grozi nam katastrofa ekologiczna, demokracja ginie na naszych oczach, technologia przejmuje coraz większe obszary naszego życia, a ja myślę o dziecku”, mówi. Anja Rubik o instynkcie macierzyńskim Pandemia Cię czegoś nauczyła? Nie wiem, czy to sprawa pandemii, czy raczej kwestia wieku, ale nauczyłam się patrzeć na pewne sprawy z dystansu, z perspektywy. I to się sprawdza, jeśli chodzi o świat mody. A jednocześnie bardzo dużo pracuję na innych polach. Nawet zaczęłam się zastanawiać, czy ja w ogóle umiem funkcjonować bez pracy? Czy potrafię zrobić coś tylko dla siebie, czy zawsze wszystko musi mieć jakiś cel i sens? Na początku czerwca wypuszczamy nową książkę „SEXED.PL”, nad tym pracuję, mam nowy team, rozpoczęliśmy dużo różnych projektów, wspieranie Ukrainy bardzo mnie angażuje, zaczęłam na poważnie interesować się fotografią, do tego świat mody… Nie starcza mi czasu. Almodóvar we „Wszystko o mojej matce” powiedział, że „kobieta zrobi wszystko, żeby nie być w życiu samotna”. Myślę, że w dzisiejszych czasach to nie jest prawda. Znam wiele kobiet, które żyją same, nie mają partnera czy partnerki i to jest ich wybór. Są niezależne, lubią swoje życie i nie potrzebują do szczęścia związku. Cher kiedyś opowiedziała w wywiadzie, że mama jej mówiła: „Kochanie, ty potrzebujesz silnego, niezależnego faceta z kasą”, a ona na to: „Mamo, ale ja jestem tym facetem”. Była silna, niezależna, miała pieniądze i odniosła sukces. Dodała też, że „mężczyźni są jak deser. Cudownie, kiedy są, ale nie są niezbędni”. Idealnie to ujęła. Jesteś szczęśliwa? Tak. Jestem w związku i czuję się bardzo szczęśliwa. Spotkaliśmy się w dobrym momencie, jestem dojrzalsza, już wiem, czego nie chcę. Po różnych doświadczeniach wiem, co mi pasuje, a co się nie sprawdzi. Nie muszę godzić się na żadne życiowe kompromisy, tylko małe, jak na przykład buty porozrzucane w korytarzu, które nie powinny tam leżeć, ale… leżą. I niczego to nie zmienia (śmiech). Bardzo się wspieramy, uzupełniamy, rozumiemy. To jest piękny związek, muszę przyznać. Czytaj też: Kim jest partner Anji Rubik? Gwiazda przez lata skutecznie zwodziła media… Czego przede wszystkim szukałaś? Bezpieczeństwa? Nie szukałam w mężczyźnie poczucia bezpieczeństwa, bo zbudowałam swoje życie i byłam w nim bezpieczna. W relacji cudowne jest to, że z drugą osobą możesz wszystkim się podzielić. Uwielbiam, jak jesteśmy razem w moim warszawskim mieszkaniu. Mój partner często zwraca uwagę na rzeczy, których ja nie dostrzegam. Ciągle się przy nim rozwijam, to jest szalenie ważne. Ja uczę się od niego, on ode mnie. Zaczęłam interesować się fotografią, bardzo mi w tym pomógł, bo to jest część jego zawodu. Ale uczy mnie też takiego zrozumienia siebie w codziennym funkcjonowaniu. Muszę mieć partnera, którego nigdy nie przerosnę. To część mojego charakteru. Niewielu rzeczy się boję, jestem dość odważna, jeśli się za coś biorę, na pewno doprowadzę to do końca. Szybko się uczę. To był problem w moich poprzednich związkach, że niczym modliszka połykałam moich partnerów. Ten jest nie do połknięcia. Podobno związki zbudowane na przyjaźni są bardzo trwałe. Zaczęliśmy od przyjaźni, spotykaliśmy się dość długo, ale każde z nas miało własne życie. Jakiś czas temu zaczęliśmy wspólne i… bardzo gładko to poszło. Pokochaliśmy się. Teraz krążymy między Południową Afryką a Europą. Wynajęłam moje mieszkanie w Nowym Jorku i w Paryżu, szukam nowej bazy. Ostatnio zauważyłam, że moja ukochana Majorka jest miniaturową wersją niektórych części Południowej Afryki: podobna roślinność i mieszanka zapachów rozmarynu, lawendy, ziemi. Podobna energia. To nie jest przypadek. Tylko znak. W końcu w Umtacie spędziłaś najcudowniejsze lata swojego dzieciństwa. Myślisz o przyszłości? W kontekście przyszłości najważniejszym dla mnie pytaniem jest pytanie o dziecko. Chcę urodzić dziecko czy nie? Czas mija, muszę podjąć decyzję. Wiesz, co jest dziwne? Że ta brutalna wojna w Ukrainie teoretycznie powinna mnie zniechęcić, a jest odwrotnie. Obudził się we mnie instynkt macierzyński, jakaś pierwotna, niemal zwierzęca chęć przeżycia, zachowania ciągłości. Mówiłyśmy o tym, że świat pękł, grozi nam katastrofa ekologiczna, demokracja ginie na naszych oczach, technologia przejmuje coraz większe obszary naszego życia, a ja myślę o dziecku. To jest wbrew logice. A jednak… Tak jakby to było światełko w tunelu. Nadzieja. Zobacz też: Anja Rubik: „Okrucieństwo i brak człowieczeństwa są nie do opisania słowami. Świat powinien stanąć” Cały wywiad z Anją Rubik w nowej VIVIE! Eko. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 21 kwietnia. Adrian Steirn, 2017, partner Anji Rubik
Krystyna Janda i Magda Umer są jak ogień i woda. Przyjaźnią się od 40 lat!
„Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel”
Są jak ogień i woda. Dla jednej nie ma życia bez sceny, dla drugiej życie to obcowanie z naturą. Umer: „Krysia zawsze mnie zachwycała swoją grą. Ale jej energia i tempo czasem mnie męczą. Po próbach nadaję się do leczenia, a ona kwitnie”. Janda: „Lubię z Magdą pracować. Ma świetny gust muzyczny, literacki. Jest krystalicznie wrażliwa na krzywdę. No i całą poezję ma w małym palcu!”. O blisko 40-letniej przyjaźni Krystyna Janda i Magda Umer po raz pierwszy tak szczerze w rozmowie z Elżbietą Pawełek. „Kiedy zdarza się przyjaźń, tak jak miłość, wady schodzą na dalszy plan. Przyjaźń, podobnie jak miłość, polega na tym, żeby być razem, zawsze do dyspozycji tej drugiej osoby, kiedy ona tego potrzebuje. Z Magdą zbliżyła nas wielość wspólnych chwil, zdarzeń, przeżytych razem emocji. Możemy nie widzieć się cały rok, a kiedy się spotykamy, jest zawsze tak, jakbyśmy się rozstały wczoraj", dodawała Krystyna Janda. Jak się poznałyście? Magda: Podobno spotkałyśmy się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, ale ja wtedy tego nie zapamiętałam. Niedługo potem, w czerwcu 1977 roku, przedstawił mi ją Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. I chwilę potem śpiewała swoją „Gumę do żucia”, dzięki której poznała ją cała Polska. Krystyna: Naprawdę zbliżyłyśmy się do siebie, kiedy Magda zaprosiła mnie do telewizji, dla której reżyserowała „Heloizę i Abelarda”. Zagrałam wtedy Heloizę z Zygmuntem Hübnerem. Od tamtego czasu prawie się nie rozstajemy. Magda: Krysia zagrała fantastycznie, a ja uwierzyłam, że mogę mieć wpływ na ostateczny kształt spektaklu. Dwa lata później przyniosła mi „Białą bluzkę” Osieckiej i powiedziała, że gdyby to połączyć z piosenkami, coś by z tego wyszło. W opowiadaniu była historia dziewczyny, która nie może sobie poradzić ze światem, z trudną miłością i ze sobą, a to wszystko akurat zbiegło się ze smutnymi wydarzeniami w Polsce. „Biała bluzka” bezbłędnie oddawała klimat lat 80., w których królowały beznadzieja, biurokracja, rozpacz i alkohol. A także miłość. Trudna, raniąca. Magda: Bardzo się do tego zapaliłyśmy, choć Agnieszka Osiecka uważała, że młoda i piękna Krysia, niewpadająca w żadne depresje, będzie w tej roli kompletnie niewiarygodna. Przekonywałam ją, że nie ma racji, i rzeczywiście stało się odwrotnie, bo przedstawienie spotkało się z ogromnym odzewem publiczności. Za Krysią po Polsce jeździły jej fanki, żeby obejrzeć spektakl, w którym każda widziała swoje życiowe czy miłosne dramaty. Tak naprawdę Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel i wpada się w niebywałe uniesienia. Często pracowałyśmy razem, obliczyłam, że przy sześciu spektaklach, ostatnio w Teatrze Polonia przy „Zapiskach z wygnania” według Sabiny Baral, które opowiadają historię młodej emigrantki, zmuszonej do opuszczenia Polski po 1968 roku. Przedstawienie wbija w fotel. Krystyna Janda w tym monodramie jest przejmująca, na widowni panuje śmiertelna cisza. Czego się nie dotkniecie, tam sukces! Magda: Krysia zawsze mnie intrygowała i zachwycała, kiedy grała na scenie. Uważam, że jest jedną z największych aktorek na świecie, ale los nie obszedł się z nią tak, jak na to zasługiwał jej wielki talent. Gdyby miała taką opiekę, jak dajmy na to Meryl Streep, byłaby gwiazdą światowego formatu. Wszystko, co mnie w niej bolało, czy męczyło, bo nie jest łatwą osobą, tłumaczyłam sobie tym nieprawdopodobnym talentem, rozpieraniem energii, którą mogłaby obdarować kilkanaście osób. I ta jej nadczynność życiowa spowodowała, że mamy Teatr Polonia i Och-Teatr, i dziesiątki, a może już setki aktorów, którzy znajdują tam pracę i coś w rodzaju szczęścia. To jest wielki wyczyn pani Prezes. Jej i Edwarda, jej męża, który bardzo pomagał, dopóki mógł. Krystyna: Z Magdą świetnie się rozumiemy, choć mamy często różne opinie na podobne tematy. Zawsze polegam na jej sugestiach, wyborach. Jest erudytką, całą poezję ma w małym palcu i jeśli tylko czegoś potrzebuję, wyciąga to z głowy jak z szuflady. Nie mówiąc już o jej wiedzy w zakresie całej literatury napisanej do śpiewania lub zaśpiewanej kiedykolwiek. Niesamowite. Zobacz też: Beata Ścibakówna i Jan Englert – bohaterowie naszej pierwszej okładki 25 lat później! Jest między Wami pokrewieństwo dusz? Magda: Tak, ale bardzo się różnimy, mamy inny temperament. Nie wiem jak Krysia, ale ja muszę być dużo sama w życiu, a ona garnie się do ludzi. Lubi gwar, żeby było wesoło, coś się działo i żeby była akcja. A ja lubię akcję, ale w książce lub w filmie. Tam żyję niezwykle intensywnie. Płynę i jadę wszędzie z moimi bohaterami. Dużo bardziej lubię wyobrażać sobie ludzi, niż ich poznawać. Poza tym Krysia bez pracy nie wyobraża sobie życia, a ja przeciwnie. Dla mnie bardziej niż scena ważne jest to, że świeci słońce, liście są zielone, ludzie się uśmiechają. A dla niej życie bez sceny straciłoby sens. Na początku myślałam, że jest umęczona przez jakichś troglodytów, którzy nie dają jej spokoju. Aż zobaczyłam, że ona sama sobie to wszystko organizuje. Kiedyś zażartowałam, że nie wiem, co trzeba byłoby zrobić, żeby odpoczęła. Może gdyby złamała nogę, toby przystopowała. A jej siostra Ania: „Oj, to musiałaby złamać dwie!”. Krysia kiedyś powiedziała, że od życia ucieka na scenę. To jest prawda. Byłyśmy kiedyś tak umęczone występami w Polsce, że powiedziałam: „Boże, my umrzemy na scenie”. A ona: „Nie znam piękniejszej śmierci”. Krystyna: Ludzie przyciągają się skrajnościami i tak zapewne jest z nami. Ale broń Boże żadna z nas nie chciałaby niczego zmienić w tej drugiej. Nie przychodziło nam to do głowy, zawsze szanowałyśmy i lubiłyśmy naszą odmienność. Wspaniale się różniłyśmy. O miłości doskonałej mówi się, kiedy ludzie pasują do siebie jak dwie połówki jabłka. A tu każda połówka inna… Magda: Nie znam osoby, która pasowałaby do Krysi jak druga połówka jabłka, bo ona jest dwoma jabłkami naraz lub jak duże soczyste jabłko. Może chce przy kimś być, żeby się wyciszyć. Myślę, że wyciszała się przy Edwardzie, swoim mężu, w jakimś sensie również przy mnie. Ale ja się przy niej nie wyciszałam. Mój mąż mówił, że jak wracałam z wakacji z Krysią, to dwa razy szybciej chodziłam, dwa razy szybciej mówiłam i byłam innym człowiekiem. Jakbym została podłączona do prądu! A jak przychodziłam z prób do domu, to trzeba mnie było z podłogi zbierać, bo jej energia, tempo – to wszystko mnie rujnowało. Nadawałam się do leczenia, a ona kwitła (śmiech). To było bardzo niesprawiedliwe. Ale efekty naszej wspólnej pracy zawsze były dla mnie rekompensatą i pociechą. Krystyna: Przyjaźnimy się z Magdą prawie 40 lat, ale nigdy nie napierałyśmy na siebie. Każda miała swoje życie, lektury, przemyślenia. Nie zadręczałyśmy się swoją obecnością. Na wakacjach zawsze uczyłam się czegoś na pamięć, przygotowywałam się do nowej roli, ona przyjeżdżała z walizką lektur i tak naprawdę spotykałyśmy się dopiero wieczorem na kolacji i zaczynały się wieczorne, czasem nocne rozmowy. Czytaj też: Karolina Pisarek odwoła ślub przez wojnę w Ukrainie? Ujawniła prawdę [...] Ale mówi się też, że nie ma prawdziwej przyjaźni między kobietami, bo zwykle wkrada się zazdrość. Czegoś sobie zazdrościłyście, rywalizowałyście kiedyś o mężczyzn? Magda: Na szczęście zależało nam na innych mężczyznach (śmiech). Krystyna: Chyba pani zwariowała! Nie. Ale Magda zawsze mi zazdrościła mojej mamy, z którą się bardzo przyjaźniła. Pojechały razem do Izraela i do Grecji, bo ja nigdy nie miałam czasu. Magda mówiła, że moja mama była jedyną osobą, z którą mogła dłużej wytrzymać czy mieszkać w jednym pokoju. Często nie było mnie w domu, ale Magda przyjeżdżała do mojej mamy, tak po prostu się przytulić… [...] Kiedy z kimś się przyjaźnimy, to trochę się do siebie upodabniamy. Czego się Pani od Magdy nauczyła? Krystyna: Nauczyłam się od niej wiele. Nie wiem, jaką byłabym osobą, gdyby nie ta długoletnia przyjaźń. Magda jest wspaniałomyślna, nie małostkowa, skrajnie tolerancyjna i otwarta, co zawsze w niej podziwiałam. Podziwiam też, jak pomaga ludziom potrzebującym, biedniejszym czy chorym. Zawsze kogoś wspiera, a ja byłam tak zapracowana, że często tego nie zauważałam. Dopiero potem się orientowałam, że pomaga jakimś dzieciom, kobietom czy młodym artystom. Przez jakiś czas wspierałam bardzo intensywnie domy dziecka. Adopcje. Zawsze włączam się w pomoc, szczególnie dzieciom, ale co chwila wpadam w jakieś zawodowe perturbacje i się „zagapiam”. Magda jest w tym stała. Pomaga do dzisiaj wielu ludziom. Magda: Nic nie sprawia mi większej przyjemności niż bycie potrzebną. Wczoraj miałam miły dzień, bo jadłam kolację z sześciorgiem Ukraińców. To są Sasza, Swietłana, Danyłko, Marusia, Ludmiła i Dareńka, którzy u mnie zamieszkali. Już sam fakt, że mogę coś dla kogoś zrobić w tym smutnym okresie, poprawia i ich los, i moje samopoczucie. Moje dzieci także pomagają, Krysia też przyjęła Ukraińców… Krystyna: Oddaliśmy im do dyspozycji nasz letni dom, a to wszystko zainspirowały i zorganizowały nasze dzieci i wnuki. Cieszę się, ale też wciąż wracam do kwestii potrzebujących, głodnych, zmarzniętych, umierających na granicy białoruskiej. Czym się różnią dzieci, ludzie, których teraz przyjmujemy, od uciekinierów z białoruskiej granicy? Nie mogę się z tym pogodzić. Sprawdź też: Jan Englert: „Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Byle jeszcze nie dzisiaj"
Wojciech Mecwaldowski: „Przekroczyłem granicę z samym sobą, której aktor nigdy nie powinien przekraczać”
Artysta. Rewelacyjny aktor i… analogowy introwertyk. Nie słucha radia, nie ma telewizora, a z komórki korzysta… siedem minut dziennie. W wolnych chwilach maluje obrazy i podróżuje. Wojciech Mecwaldowski soczyście opowiada Beacie Nowickiej o swoim świecie: „Cały czas żyję, droga pani, pełną gębą. Jestem człowiekiem, którego czasami dosięgają cierpienia. Ale jestem szczęśliwy, bo czuję, dotykam, widzę, myślę…”. Wojciech Mecwaldowski o zatraceniu siebie w roli Przed chwilą wrócił Pan z dachu jednego z najwyższych hoteli. Jak wygląda Warszawa z lotu ptaka? Bardzo cicho i spokojnie. Dość szaro, bo mamy dziś ponury dzień, ale Warszawa jest bardzo kolorowym miastem. Widział Pan zeppeliny płynące po niebie, jak Pana autystyczny bohater z filmu „Dziewczyna z szafy” Bodo Koxa? Na szczęście nie. Ten okres mam już za sobą… Często wspina się Pan, żeby spojrzeć na siebie i świat z dystansu? Bardzo lubię podróżować. Kocham góry. To miejsce, gdzie mogę się wyciszyć, przyjrzeć sobie. Ostatnio wraz z Tomkiem Kotem, Marcinem Dorocińskim i Andrzejem Sewerynem wdrapywaliśmy się na Kasprowy. Kręciliśmy film „Niebezpieczni dżentelmeni” i przez miesiąc mieszkaliśmy w Zakopanem, mogliśmy pochodzić po górach, Marcin jeździł nawet na rowerze. Obaj gramy przyjaciół – Witkacego i Bronisława Malinowskiego. Najpierw znajduje Pan cel podróży czy pakuje plecak? Czasem mam ochotę gdzieś polecieć, więc pakuję się i lecę, czasami planuję, czasem ktoś mnie wyciąga w nowe miejsce. Po roli Tomka w „Dziewczynie z szafy” nagle zrozumiałem, że muszę gdzieś uciec. Odpocząć od siebie, otoczenia, odtajać, wyczyścić umysł. To było spontaniczne. Jednego dnia o tym pomyślałem, a następnego wyleciałam do Stanów i… wróciłem po półtora miesiąca. Zobacz także: Wojciech Mecwaldowski ma na koncie dziesiątki ról, ale stroni od show-biznesu... Żeby zagrać tak trudną rolę, trzeba odbyć daleką podróż w głąb siebie. Co Pan tam takiego zobaczył, że uciekł? Trudno to racjonalnie wytłumaczyć, droga pani. Była w tym kompletna dekonstrukcja. Przebywałem w świecie autystycznym, który traktowany jest jako ten „nienormalny”. Po jakimś czasie zaczęło mi się wydawać, że to autystycy są normalni, a nie my, bo my tylko komplikujemy sobie życie. Widzimy pagórek, a mówimy, że to wielka góra. Przekroczyłem granicę z samym sobą, której aktor nigdy nie powinien przekraczać. Czyli tak głęboko wszedłem w postać, że zatraciłem siebie. To mnie przeraziło. Przeholowałem i konsekwencje były ogromne – do roli schudłem ponad 20 kilogramów i obniżyłem się o ponad 10 centymetrów, bo mój kręgosłup tego nie wytrzymał. Do tego posypałem się psychicznie. Powrót do rzeczywistości był takim rozczarowaniem, że drugi raz chybabym tego nie przeżył. Czy żałuję? Nie. Niczego w życiu nie żałuję. Cały wywiad z Wojciechem Mecwaldowskim w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 grudnia. Sprawdź też: Jarosław Bieniuk o Ani Przybylskiej: „pół roku po jej śmierci spaliśmy we czwórkę w jednym łóżku”
Aleksandra Kurzak o Roberto Alagna: „Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty”
Światowej sławy solistka operowa w rozmowie o szalonej miłości do męża
Występowała na największych operowych scenach świata – w La Scali i Metropolitan Opera. Przez lata żyła na walizkach. Teraz w jej życiu nastąpiła rewolucja. Wraz z mężem, światowej sławy tenorem Roberto Alagną, i córką Maleną osiedli we Wrocławiu. O szalonej miłości i rodzicielstwie, Aleksandra Kurzak opowiada Katarzynie Piątkowskiej. Aleksandra Kurzak o początkach związku z Roberto Alagną Oboje byliście i jesteście bardzo zapracowanymi śpiewakami. Jeździliście po całym świecie. Planowaliście powiększenie rodziny? Roberto oświadczył mi się w Londynie po 10 dniach znajomości. Pomyślałam, że wariat jakiś mi się trafił, na dokładkę żonaty. Zastanawiałam się, czy przyjąć oświadczyny, czy uciec. A potem pomyślałam, że w sumie nie mam nic do stracenia. Jestem po rozwodzie i co ma być, to będzie. Poprosił, abym przyjechała do niego na Boże Narodzenie do Nowego Jorku, występował wówczas w MET. Tylko że on nie był rozwiedziony. Dlatego zagrałam w otwarte karty. Powiedziałam mu, że bycie kochanką już mi nie wystarczy, że już przez to przechodziłam i że nie polecę do Nowego Jorku, żeby się ukrywać przed światem. Poza tym chcę mieć rodzinę i dziecko. Roberto natychmiast zadzwonił do adwokatki i poprosił o złożenie pozwu rozwodowego. Czytaj też: Przypadek czy przeznaczenie? Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna opowiadają o swojej miłości! To była miłość od pierwszego wejrzenia? Nie wiem… Ale uważam, że to było przeznaczenie. Roberto po 17 latach wrócił do roli Nemorina w „Napoju miłosnym” Donizettiego, chociaż bardzo się wzbraniał. Mnie w międzyczasie zaproponowano zmianę opery, miałam wystąpić w nowej produkcji opery „Robert Diabeł”. Ta opera była po francusku, a ja nie znałam tego języka. Było bardzo mało czasu na naukę kompletnie nieznanego mi dzieła i zostałam przy „Napoju miłosnym” i roli Adiny. Poza tym pamiętam, jak powiedziałam mojej mamie: „Chociaż raz chcę wystąpić z Alagną”. Zawsze marzyłaś, żeby mieć dziecko? Nie, ale pamiętam słowa koleżanki mamy, która po zakończeniu kariery powiedziała mi, że najbardziej w życiu żałuje tego, że nie ma dzieci. Ciocia Mania powiedziała mi: „Ola, pamiętaj, nie zrób takiego samego błędu jak ja”. Musiałaś tylko trafić na odpowiedniego mężczyznę. Ale miałam taki moment, że już chciałam mieć dziecko, a kandydata na ojca nie bardzo. Wiedziałam, że gdybym została samotną matką, na pewno bym sobie dała radę. Ale trafił się Roberto… I jest najlepszym ojcem na świecie. A Malena jest córeczką tatusia. Pełny wywiad z Aleksandrą Kurzak przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 2 grudnia 2021 roku. Zobacz także: Aleksandra Kurzak i Roberto Alagna zdradzili receptę na udany związek
„Wiedziałam, że albo to będzie sukces, albo porażka z przytupem”
Anna Starmach o karierze i pasji do gotowania
Przyszłość córki jednego z najważniejszych polskich marszandów, kolekcjonera i mecenasa sztuki mogła być przesądzona, ale Anna Starmach pokierowała nią inaczej. ,,Miałam być malarką, artystką wybitną. Przeciętność nigdy mnie nie interesowała. Zawsze chciałam być wielka (śmiech)", zdradza w nowej VIVIE!. Jako dziewięciolatka wiedziała, że nie połączy swojej przyszłości ze sztuką. Przerwała swoją karierę i oznajmiła rodzicom, że nie jest w tym wcale taka dobra i przestała chodzić na zajęcia plastyczne. Jak wyglądała jej droga do sławy? Kiedy odkryła swój talent do gotowania? O wszystkim Ania Starmach opowiedziała Beacie Nowickiej! Te Pani dziecięce obrazki wiszą jeszcze na ścianach u rodziców? U moich dziadków cały korytarz był obwieszony moimi pracami. U rodziców są zdjęcia. A ja już marzę o pierwszej laurce mojej córki, u mnie zawiśnie na zawsze (śmiech). Żeby poznać siebie, trzeba cofnąć się do dzieciństwa, tam wszystko się zaczęło. Jaka Pani była w dzieciństwie? Od małego byłam bardzo odpowiedzialną dziewczynką. Moja młodsza siostra Agata urodziła się, kiedy ja miałam sześć lat. Mnie i chyba już wtedy moim rodzicom wydawało się, że jestem bardzo dorosła. Chodziłam do zerówki, świetnie się uczyłam, nikt ze mną nie odrabiał lekcji, robiłam to w szkole, sama się ubierałam, sama sprzątałam, sama sobie organizowałam życie. Rodzice przyznają, że byłam dzieckiem mało absorbującym. To pasuje do Pani perfekcjonizmu. Mieszkaliśmy w centrum Krakowa, przy Plantach, tata codziennie odprowadzał mnie do szkoły na ulicę Świętego Marka. Po szkole często wpadałam do galerii rodziców na Rynku Głównym, tam spędzałam chwilę, przyglądając się ich pracy, i szłam na zajęcia dodatkowe. W domu zawsze czekała na mnie mama i obiad. Już rano, wychodząc do szkoły, pytałam mamę, co będzie na obiad, i potem przez cały dzień marzyłam, co sobie zjem. Jeśli to była zupa pomidorowa albo makaron z sosem bolońskim, który nie miał nic wspólnego z klasykiem, ale wtedy jeszcze tego nie wiedziałam, nie mogłam doczekać się, kiedy wrócę do domu i zjem wielką porcję. Czyli sztuka kulinarna i sztuka wyższa przeplatały się przez Pani życie od początku. A jednak po maturze wybrała Pani historię sztuki. Jakie malarstwo najbardziej się wtedy Pani podobało? Bardzo ceniłam i cenię nadal, ale to chyba wynika z zainteresowań moich rodziców, dzieła abstrakcyjne. Mój tata uwielbia Mondriana, więc ja po nim uwielbiam Mondriana, choć wolę chyba abstrakcjonistów rosyjskich. Cenię Kandinsky’ego za dzieła pełne ekspresji i dynamizmu i za nieoczywiste nawiązania barw do dźwięków. Choć mistrzostwem jest dla mnie pochwała prostoty, idealny „Czarny kwadrat na białym tle” Malewicza. Co dzisiaj powiesiłaby Pani u siebie na ścianie, gdyby miała kilka zbędnych milionów? Pokochałam olbrzymią miłością prace Basquiata. W pewnym momencie swojego życia poczułam, że jestem już dorosła, ale wciąż chciałam od tej dorosłości uciec, a te obrazy mimo tego, że dojrzałe, są jednocześnie tak bardzo dziecięce, mają w sobie tę nieposkromioną radość. Jestem osobą, która lubi otaczać się pozytywnymi dziełami: obrazami, muzyką, filmami. Nigdy w życiu nie powiesiłabym u siebie obrazu Beksińskiego, dla mnie to jest energia ponura. Ale nie narzekam. Jeśli chodzi o to, co mogę realnie mieć na ścianach, wybór mam dość spory z kolekcji rodziców, którzy zezwalają, żebym sobie pożyczała. Szczęściara… Pierwszy obraz, który tata Pani wypożyczył? Kiedy wyprowadziłam się z domu, zapytałam tatę, czy mogę mieć u siebie na ścianie obraz Kantora z cyklu „Multipart”, przedstawiający białą parasolkę na białym tle. Tata nie był jakoś szczególnie entuzjastyczny, ale pożyczył mi go. Teraz już wie, że wcale nie pożyczył, tylko podarował, bo ja już nigdy mu tego nie oddam (śmiech). Inne prace krążą, zmieniają się, część, niestety, idzie na sprzedaż, część na wystawy. Miałam taki mały obraz Edwarda Krasińskiego, czerwona kropka na białym tle w złotej ramie. Wisiał u mnie przez lata i nagle tata mówi, że potrzebuje „kropkę” na wystawę. Ściągnęłam ją ze ściany z wielkim smutkiem. Powiedziałam nawet do taty: „Wiesz co, zostawię ten gwóźdź pusty, bo jeśli od razu zawiesimy tu coś nowego, to ona już nigdy nie wróci”. Tata obiecał, że wróci. Zobaczymy. (...) W Waszej rodzinie to się chyba dziedziczy w genach… Podoba mi się w Pani życiorysie ta nieustępliwość. „Skażona” sztuką uparcie szukała Pani swojej własnej drogi. Kiedy wyjechałam do Francji na kurs w Le Cordon Bleu, miałam 21 lat. Do tej pory podziwiam swoją odwagę, bo w domu rodzinnym było mi tak dobrze. Rodzice mnie za bardzo nie ograniczali, to był ciepły, otwarty dom, studiowałam historię sztuki, wiedziałam, co po tych studiach może nastąpić i nie była to zła opcja. I nagle ten Paryż. Po raz pierwszy we własnym mieszkaniu – służbówka, piąte piętro bez windy, całe 20 metrów kwadratowych, ale z osobną miniaturową kuchnią. Dachy Paryża z okna, szkoła kucharska za rogiem. Wszystko działo się tam naraz. Czułam olbrzymi niepokój i niepewność. Miasto znałam, Paryż jest wspaniały, ale jest też miejscem, gdzie można być bardzo samotnym. Wiedziałam, że albo to będzie sukces, albo porażka z przytupem. Czarne albo białe. Wróciła inna Ania? Wyjechałam pod koniec sierpnia, wróciłam po półtora roku, faktycznie inna, zmieniona. Mama nigdy nie ukrywała, że moja decyzja była dla niej szokująca. I przez pewien czas chyba wewnętrznie nie mogła się z nią pogodzić. Kiedy przyjechałam pierwszy raz z Paryża do domu, chciałam rodzicom pokazać, czego się tam nauczyłam. Zapowiedziałam, że organizuję wielką kolację, a oni zaprosili na nią znajomych. Pamiętam, że gotowałam w moim stroju kucharskim ze szkoły, do tej pory mam ten fartuch i nigdy go nie oddam. No i jak podawałam te dania: jedno, drugie, trzecie… – bo to była kolacja degustacyjna, składająca się z dziewięciu dań – mama na mnie spojrzała i powiedziała: „Dziecko, widzę, że ty jesteś szczęśliwa. Teraz zrozumiałam, że tego potrzebowałaś”. Poczuła Pani ulgę? Tak, bo ja przez lata szukałam tej swojej drogi, a jak ją wreszcie odnalazłam, szczęście po prostu ze mnie emanowało. Wszyscy wokół to widzieli. Wciąż pamiętam tę zmianę, kiedy z takiej jednak nieśmiałej dziewczyny, która jest bardzo ambitna, ale trudno jej tym swoim ambicjom sprostać, pomału rodziła się młoda kobieta wiedząca, czego chce, i osiągająca sukcesy w tym, co robi, bo mi w tej szkole kucharskiej świetnie szło, co mnie napędzało do działania. Wreszcie poczułam, że to jest to. Już nie muszę błądzić, bo znalazłam cel.
Zrobiła wszystko, by nie zachorować. Badała się regularnie, zdrowo żyła. Ale rak wybrał właśnie ją
Anna Puślecka o odwadze w dążeniu do celów!
Kim jest Anna Puślecka? Ekspert mody, dziennikarka i dyrektor kreatywna KTW Fashion Week, a od niedawna także aktywistka. Do zabrania głosu w sprawie nierefundowanego leku zmusiła ją choroba. W kwietniu tego roku okazało się, że choruje na zaawansowanego raka piersi. Gniew przyszedł szybko, ale zanim szybko stanęła determinacja i chęć zmiany. Napisała do ministra zdrowia otwarty list w imieniu swoim i wszystkich kobiet. „Wiesz, dopiero teraz, kiedy sama zmagam się z chorobą, zdałam sobie sprawę, że żeby się leczyć, trzeba mieć szczęście do lekarzy, ale też tupet i być bardzo asertywnym”, mówi w rozmowie z Katarzyną Piątkowską. Więcej o swoim gniewie, odwadze i chęci zmian Anna Puślecka wyjawia w naszym materiale wideo. Zachęcamy do oglądnięcia!
Kamil Sipowicz: „Czas niczego nie leczy. Wręcz odwrotnie. Im dalej, tym gorzej”
Przypominamy wyjątkową rozmowę z mężem Kory
Kora powiedziała kiedyś: „Moim marzeniem jest, żebyśmy umarli z Kamilem w tej samej chwili. Żeby żadne z nas nie cierpiało samotności i bólu rozstania”. On został, jej już nie ma. Właśnie mija pierwsza rocznica śmierci Kory. W chwytającej za serce rozmowie z Beatą Nowicką Kamil Sipowicz próbuje opisać swój ból, pustkę, samotność. I tęsknotę. Wywiad z Kamilem Sipowiczem ukazał się w magazynie VIVA! w lipcu 2019 roku. Czas leczy rany? Czy w ogóle coś leczy? Czas niczego nie leczy. Wręcz odwrotnie. Im dalej, tym gorzej. Na początku człowiek posiada jakiś mechanizm obronny, nie docierają do niego rzeczy, które się wydarzają. Dopiero później, kiedy ten mechanizm przestaje działać, wszystko do niego dochodzi i jest coraz gorzej. Nikogo nie będę pocieszał, bo nie ma pocieszenia. 23 lipca miał Pan urodziny, pięć dni później jest pierwsza rocznica śmierci Kory. Jak Pan sobie radzi? No właśnie… Jest trudno. Bardzo trudno (milczenie). Chyba tylko przez aktywność. Z bliskimi ludźmi podejmuję działania, które są związane z Korą, jej dorobkiem i ideami. To nieco łagodzi wszystkie złe myśli. W czerwcu była wystawa Madonn oraz wystawa zdjęć „Kora nieoczywista”, jej kuratorem jest przyjaciel, Andrzej Wajs, który napisał piękny tekst. Pracujemy także nad filmem fabularnym i filmem dokumentalnym. Powołałem Fundację Kory i nasze projekty z dziedziny kultury, sztuki i edukacji nabierają kształtów. Jesienią wydamy niepublikowane wiersze Kory „Ściana szklanych, purpurowych serc”. Tym się zajmuję. Pan też pisze? Piszę na bieżąco dziennik, dzień po dniu, co się dzieje. Teraz rekonstruuję dziennik sprzed pięciu lat. Ostatnio ukazało się drugie wydanie moich wierszy „Świder metafizyczny”, są tam teksty, które Kora śpiewa. Z Florydy przyjechały niedawno moje rzeźby i myślę poważnie o wystawie. Co rano pozwala Panu wstać z łóżka? Właśnie to, o czym pani opowiadam. Praca, którą muszę wykonać. Kiedy jestem na Roztoczu, muszę karmić zwierzęta, podlewać rośliny, pielić kwiatowy ogródek Kory, który teraz pięknie kwitnie. Piwonie, róże, tulipanowiec, budleje, które Kora zasadziła. Ogródek warzywny, który Kora zawsze pielęgnowała, trzeba o niego dbać, podlewać, na przykład pomidory. Łąki trzeba kosić, drogę zrobić… W Jacni na Roztoczu, u naszej przyjaciółki, zorganizowano urodziny Kory, w co też byłem częściowo zaangażowany. Grał zespół pana Marcina Kiecany, pani Dominika, i to nawet bardzo dobrze, zaśpiewała niektóre piosenki Kory. Nie narzekam na nudę. Jest co robić. Jak pachnie Roztocze? Wspaniale, ponieważ było dużo deszczy, więc zieleń jest bardzo bujna. W tej chwili kwitnie łubin, żarnowiec i jaśmin, który intensywnie pachnie. Na Roztoczu mamy gigantyczną ilość owocowych drzew. Kiedy Kora umierała w zeszłym roku, nasi przyjaciele zwrócili uwagę, że na drzewach jest mnóstwo czereśni i wiśni. To są stare, oryginalne odmiany, nie ma ich w sprzedaży, bo są zbyt delikatne, a po zerwaniu trzeba je od razu zjeść. Mamy też jabłka, śliwki, zeszłego lata zebraliśmy kilka tysięcy kilogramów śliwek. Zrobił Pan jakieś przetwory? Kora robiła dużo przetworów. Ja nie. Byłam gościem na Roztoczu, pamiętam ten dom. Czy Pan coś tam zmienił? Nic nie zmieniłem. Nawet pantofle Kory, takie kapcie przywiezione z Grecji, stoją w tym samym miejscu, gdzie ona je postawiła (milczenie). Mnóstwo rzeczy zachowałem, żeby było tak, jak Kora pozostawiła, mimo że przez ostatni rok było u nas mnóstwo gości. Kora starała się ten dom uporządkować, ustawić wszystko tak, żeby żyło nam się wygodnie. Podobnie jak tutaj, na Płatniczej, gdzie rozmawiamy. Wyjątkowa jest ta dzielnica Warszawy, mam wrażenie, że jesteśmy w małym prowincjonalnym miasteczku. Kora kochała ten dom. Znalazła go nasza przyjaciółka Małgosia. To jest dom po Grzegorzu Rosińskim, słynnym rysowniku, autorze „Thorgala”. Mieszkamy tu od 2000 roku. Teraz Pan mieszka. Czy można słowami opisać tęsknotę za kimś, kogo już nie ma i nigdy nie wróci? Przede wszystkim nie jesteśmy pewni, czy nie ma, czy nie wróci, co się dzieje dalej. Może to jest słabe pocieszenie, ale mam doświadczenia, które nie mówią o tym, że Kora nie istnieje. Może nie żyje w takiej formie jak my tutaj, nie będę się wymądrzał, ale nie wpadła w nicość. Czytam teraz książkę „Yurei. Niesamowite duchy w kulturze japońskiej”. W Japonii zmarli odgrywają ogromną rolę, właściwie zmarli traktowani są jak żywi. Nawet kiedy w czasie wojny japońscy kamikadze ginęli w bezsensownej walce, to po wojnie trzeba było im dziękować i składać ofiary, żeby ich duchy nie szkodziły. Jest w tej religii coś takiego, że nie można do końca wierzyć fizycznej śmierci. Miałem niedawno głębokie mistyczne przeżycie, które wskazuje na to, że niezupełnie jest tak, jak się nam wydaje. Że śmierć jest nieodwracalna? Ten proces jest nieodwracalny, ale nie wiadomo, jakie formy istnienie potem przyjmuje. Wydaje mi się, że jest jakaś komunikacja, a co to dokładnie jest, nie mam zielonego pojęcia. Ale bardziej przypomina „Black Mirror” niż Pismo Święte (śmiech). Współczesna nauka daje dużo możliwości, można na przykład odnieść się do fizyki kwantowej. Coraz więcej mówi się o równoległych światach, być może na tych samych kwantowych energiach jest milion innych wszechświatów oprócz naszego? Czeka nas wielka niespodzianka, tak mi się wydaje. W wierszu „Bardzo i wiatr I” pisze Pan: „wiatr przerzuca nas od życia do śmierci unoszeni niczym liście przekraczamy to co najbardziej tajemnicze przeskakujemy z życia w życie”. Opowie mi Pan o tym mistycznym doświadczeniu, które Pan przeżył? Jechałem kilka dni temu przez miejscowość Gniewczyna na Podkarpaciu, przez którą jeździliśmy z Korą do szpitala w Zakopanem. Intensywnie myślałem o Korze, bo któregoś razu strasznie się tam pokłóciliśmy, ona wysiadła z auta. I w tej Gniewczynie raptem, ni z gruszki, ni z pietruszki, GPS skierował mnie do centrum miasteczka. No i skręciłem w lewo, wjechałem i tak jeździłem w kółko. Chwilę później zupełnie nie wiadomo dlaczego – miałem wrażenie, że Kora, która miała poczucie humoru, też o tej Gniewczynie myśli – włączyłem przypadkową stację, to było katolickie radio Fara, gdzie jakaś młoda poetka pięknym głosem mówiła piękny wiersz i padło tam zdanie: „nie wierzcie do końca śmierci”. Symboliczne… …przypadkowe zdarzenie. Można różnie je interpretować, ale mnie dodało otuchy, bo byłem w bardzo złym stanie psychicznym. Czasami wydarzają się takie miłe, sympatyczne rzeczy, które świadczą o tym, że jednak nie za bardzo rozumiemy naturę śmierci. Nic o niej nie wiemy. Nie możemy mówić, że kogoś nie ma, bo nie wiemy. Dwa lata temu na raka zmarł mój tato. Więc to nie była nagła śmierć, tylko umieranie, które wyniszczyło nas psychicznie. Do dziś nie pozwala mi zasnąć dojmujące poczucie samotności i bezradności, że w takim momencie dzieli nas przepaść. Jesteśmy zamknięci w swoim własnym bycie. Nikt od nas nie weźmie naszej śmierci, naszego cierpienia ani naszego bólu. Jakkolwiek dużo byśmy o tym mówili, opowiadali, tłumaczyli, te doświadczenia nie są intersubiektywne. Śmierć jest tylko i wyłącznie widziana z naszej perspektywy. Nigdy z perspektywy osoby, która umiera. A ten, kto obserwuje, z logicznego punktu widzenia tak naprawdę nie wie, co się dzieje. Śmierć jest tylko i wyłącznie dla tych, którzy zostają. Niedługo mija rok, odkąd Kory nie ma. Czy Pana pamięć trochę przetasowała wspomnienia? Wraca do mnie jej cierpienie, zwłaszcza teraz, jak jestem na Roztoczu, szczególnie przypominają mi się różne chwile z ostatnich dni, tygodni, z ostatnich miesięcy. To jest dosyć bolesne. Przede wszystkim dopiero teraz zaczynam sobie uświadamiać, jak cierpiała w tej chorobie, bo wtedy byłem praktycznie zajęty pomaganiem, żeby ułatwić jej odchodzenie. Nie mogłem za bardzo zagłębiać się w jej ból, w jej odczucia. Moja empatia była wtedy wyłączona, bo gdybym za bardzo myślał czy wczuwał się w to, co ona czuje, byłbym sparaliżowany. A musiałem załatwić setki spraw: łóżko, lekarza, pielęgniarki, lekarstwa, morfinę, to, tamto, siamto… Wszystko to aranżowałem i organizowałem. Codziennymi rzeczami zajmował się ktoś inny… (milczenie). Nie było to proste. Znał Pan Korę być może jak nikt inny. Potrafił Pan czytać z jej twarzy. Trudno powiedzieć, przecież nie wiemy, co dzieje się z drugim człowiekiem, to są tak głębokie doświadczenia. Nie mogę przez analogię porównywać, bo sam tego nie przechodziłem. Mogłem tylko domniemywać. Przez ostatni tydzień Kora już się nie komunikowała. Człowiek nawet nie wie, czy ta osoba, kiedy jest już nieświadoma, cierpi czy nie cierpi? Nie można tego wyczytać. Pani Magda, która w ostatnich tygodniach najbardziej zajmowała się Korą, twierdzi, że była bardzo szczęśliwa. Mówiła jej nawet, że wstydzi się tego, że czuje się szczęśliwa. Dwadzieścia lat temu Kora powiedziała: „Moim marzeniem jest, żebyśmy umarli z Kamilem w tej samej chwili, żeby żadne z nas nie cierpiało samotności i bólu rozstania”. Myśli Pan o swojej przyszłości? (uśmiech) Szczerze mówiąc, nie myślę. To znaczy myślę zadaniowo, tylko o tym, co trzeba zrobić, a jest bardzo dużo rzeczy do zrobienia – praca nad filmem, wybranie producenta, reżysera, zorganizowanie festiwalu, wystawy – to zajmuje mnóstwo czasu. Poświęcam ten czas Korze, ale też swoim sprawom. A co będzie ze mną? Nie wiem. Póki co żyję. Czuję się w miarę dobrze fizycznie. Chciałbym gdzieś wyjechać, na przykład nad deltę Dunaju. A zimą urwać się na chwilę do Brazylii albo na Hawaje. Wyobrażam sobie, jak Pan wyjeżdża, a za Panem ciągnie się taka chmura wspomnień, emocji… Wie pani, trudno się od tego odciąć. W internecie są zdjęcia Kory, filmy, fragmenty koncertów, jestem bombardowany wspomnieniami. To jest jak grzebanie palcem w żywej ranie. Ale brnę w to. Myślał Pan o tym, kto mógłby zagrać Korę? Padają różne propozycje, ale nie będę wymieniał konkretnych nazwisk. Trudno mi sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek mógł zagrać Korę. Musi to być bardzo dobra aktorka, jakaś szamanka. Dzieci Pana wspierają? Szymon przede wszystkim mnie wspiera. Mateusz mniej, bo mieszka w Krakowie i jest zajęty swoimi sprawami. Syn, wnuk, siostra Kory, pomagają mi przyjaciele. Bardzo dużo czytam. Jest Roztocze, przyroda, zwierzęta. Na urodzinach Kory w Jacni, o których pani mówiłem, ludzie świetnie się bawili, tańczyli, śmiali. Wydaje mi się, że Kora byłaby zadowolona z tego, że ta muzyka żyje. Że nie musimy jej na siłę reanimować. W fundacji chcemy stworzyć taką przestrzeń, gdzie będzie można posłuchać piosenek Kory, odtworzyć teledyski, zobaczyć pokój Kory, jak mieszkała, jej Madonny, obrazy. Zależy mi na tym, żeby to było żywe miejsce. Bardzo Pan tego pilnuje. Bo jak się nie pilnuje, ludzka pamięć zapomni. Zauważyłem, że przez ostatnie pięć lat, kiedy byłem skupiony na chorobie Kory i głównie mieszkałem na Roztoczu, Polska bardzo się zmieniła, świat się zmienił. Słuchałem niedawno listy Trójki i zobaczyłem, jak polscy artyści ciekawie się rozwinęli, z półamatorskiego poziomu weszli na profesjonalny poziom. Kora bardzo by się z tego ucieszyła. Chciałbym, żeby ci najlepsi mieli w swoim repertuarze piosenki Kory. Jest dużo świetnych dziewczyn. Mam wrażenie, że ten pancerz ochronny, który Pan tak mozolnie buduje, jest bardzo kruchy. Ciężko jest. Kora była wyjątkowa w skali światowej. Była bardzo piękna i fizycznie, i duchowo. Skomplikowane, trudne dzieciństwo, trochę podobne do mojego, takie półsieroctwo, bardzo nas zbliżyło. Na szczęście mogę pracować na jej cześć, bo inaczej byłoby ze mną bardzo źle. Nie jest łatwo, ale tak wyraźnie musi być. Góry i doły. Kiedy zrozumiała, że nie ma już lekarstwa, że to jest koniec, zostawiła jakieś instrukcje, jak ma Pan dalej sam żyć? Nie rozmawialiśmy o sprawach ostatecznych, czułem, że to nie byłoby dobre terapeutycznie. Kora pracowała, malowała, wiedziała, jak to się skończy, ale z drugiej strony była nadzieja. Był taki potworny moment, wracaliśmy ze szpitala z Gliwic, autem. Już wtedy wiedzieliśmy, że… (milczenie). To był koszmar. Ale wprost nigdy o tym nie mówiliśmy. Takie trochę oszukiwanie się. Świadomość ludzi umierających, moja matka miała to samo. Była w szpitalu, zgniła już całkowicie, wiedziała, że niedługo umrze, ale do mnie mówiła: „No przecież nie będą mnie tutaj długo trzymać, wracam do domu”. Człowiek wie, że umrze, ale tego do siebie nie dopuszcza. Nie przeprowadziliśmy najważniejszych rozmów, ale… Chciała, żebym był szczęśliwy, to mówiła przyjaciołom (milczenie). A co Pan by chciał? Nie mam zielonego pojęcia. Robię to, co robię, po prostu. Muszę pojechać na Roztocze, tam są domy, zwierzęta, trzeba pilnować, żeby to się nie rozwaliło, nie zarosło, nie poumierało, żeby ten jej majątek duchowy i materialny przetrwał. Tak samo trzeba pielęgnować jej sztukę. Póki tu jestem, na tej ziemi, chciałbym o to wszystko zadbać. Myśli Pan o swojej śmierci? Myślę codziennie, proszę pani, ale nie będziemy o tym rozmawiać. Zresztą bardzo pomocna jest mi w takich chwilach scena z „Monty Pythona”, w której jest drzewo, jeden liść spada, a drugi mówi do niego: „Oj, odeszłaś, już cię nie ma, moja jedyna, nie mogę bez ciebie żyć”, a za chwilę wszystkie liście spadają. No więc ta przygoda nikogo z nas nie ominie, a co jest dalej? Tego nie wiemy. Zobaczymy. Mam nadzieję, że się z nią spotkam. Ale czy to są tylko pobożne życzenia? Myślałem o tym, że wiara w Chrystusa jest tak silna, bo tęsknimy głównie za tymi, których kochaliśmy. Nie oszukujmy się, bardziej kochamy ludzi niż Chrystusa, ale ten Chrystus jest jakąś nadzieją, że jeszcze spotkamy naszych ukochanych. Skoro on zmartwychwstał, może oni też zmartwychwstaną? Stąd siła religii, inaczej popadlibyśmy w rozpacz. Ale czy Jezus był synem Boga, czy kosmitą, czy emanacją kwantową – tego nie wiemy. Ważne, że on wciąż powraca. Nawet najnowsza książka Houellebecqa „Serotonina” kończy się Jezusem. Tak więc Jezus, choć niekoniecznie w takim opakowaniu, w jakim się go nam prezentuje, może być nadzieją. Przynajmniej na to, że nie giniemy całkowicie. Żywię tę nadzieję. A na koniec fragment Pana wiersza „Bezsenność”. „Gdy bezsenność Wykopuje dziurę w mojej głowie Ty wpełzasz w nią Niczym futrzaste zwierzątko I jak w norze Mościsz sobie miejsce I wtedy nie mogę się ciebie Już pozbyć”.
Razem z rodziną stworzyła świat, który obserwuje kilkadziesiąt tysięcy osób!
Sonia Kamińska opowiada, jak powstała „Mommyia”
Kiedy zakładała Instagram Mommyia, nie przypuszczała, że wkrótce osiągnie sukces. ,,Zaczęłam wrzucać coraz więcej zdjęć, coraz bardziej mnie to wciągało i sprawiało coraz większą przyjemność", mówi nam Sonia Kamińska. Dziś tworzy go razem z najbliższymi i pokazuje innym swój świat. Sonia i Mateusz Kamińscy Beacie Nowickiej opowiedzieli o kulisach swojej pracy i o tym, co bywa dla nich trudne w "internetowym świecie". - Instagram Mommyia zapewnił Pani wielką i wierną społeczność. Skąd wziął się ten pomysł? Sonia Kamińska, Mommyia: Założyłam Instagram głównie dlatego, że taka była moda. Powstała „Nasza Klasa”, potem Facebook i chyba po prostu podążaliśmy za trendami. Na początku zależało mi przede wszystkim na tym, żeby mieć kontakt ze znajomymi. Ktoś powiedział, że Instagram to miejsce, gdzie tworzysz prywatny album – pamiętnik i bardzo mi się to spodobało. Zaczęłam wrzucać coraz więcej zdjęć, coraz bardziej mnie to wciągało i sprawiało coraz większą przyjemność. Na dodatek okazało się, że ludziom podobało się to, co robię. Jednak wciąż nie miałam w planach prowadzenia Instagrama na taką skalę. Prawdziwy przełom nastąpił, kiedy byłam w ciąży z Marcelkiem. - Dlaczego? Sonia: Tak naprawdę, nie wiem. Wszystko potoczyło się nagle. To był 2015 rok. Zaczęło do mnie pisać coraz więcej mam i przyszłych mam, inspirowały mnie, podpowiadały, stworzyła się fajna grupa. Sporo dziewczyn, które wtedy również były w ciąży, są z nami do dzisiaj. Rozmawiamy, śledzimy losy naszych maluchów, to jest super. Zaczęłam kontaktować się z dziewczynami, które w moim oczach były guru Intagrama i pomyślałam, że fajnie byłyby osiągnąć to, co one: stać się inspiracją dla innych, pomagać, podpowiadać, dzielić swoimi doświadczeniami i pomysłami. A jednocześnie miałam wątpliwości. Jak ja, taka nieśmiała dziewczyna mam przetrwać w tym internecie? Zaczęłam się bardziej przykładać, czytać jak internet funkcjonuje, szkolić się. I udało się. Jestem tu, gdzie jestem i do dziś nie mogę uwierzyć, że doszłam do tego sama. - Kto robił zdjęcia? Sonia: Ja sama, na początku to były proste selfie w lustrze, nic skomplikowanego. Wrzucałam wszystko, na co miałam ochotę, co mi się podobało, często pod wpływem impulsu, więc to w ogóle nie było spójne ani przemyślane. Robiłam to dla siebie: byliśmy w parku, robiłam zdjęcie i wrzucała, poszliśmy do restauracji, na lody- to samo. Był to rodzaj zabawy, nasz pamiętnik, mój i Matusza, bo dzieciaczków nie było jeszcze na świecie. Kiedy urodził się Marcelek, trafiłam do grona instamam. - Co było dla Pani najtrudniejsze? Sonia: (śmiech). Proszenie męża o zrobienie zdjęcia. Mateusz: Kiedy na początku mąż słyszał zdanie: „Zrób zdjęcie”, momentalnie ciśnienie mu się podnosiło (śmiech). Nie byłem wtedy wielkim zwolennikiem fotografowania naszego życia. Z czasem zaangażowanie Soni w Instagram zmieniło moje myślenie, uznałem, że to ma sens, człowiek jednak mnóstwo rzeczy zapomina, a zdjęcia to fajna pamiątka. Dlatego kiedy teraz żona prosi: „Zrób zdjęcie”, nie wzdycham: „O Boże, znowu”, tylko mówię: „Nie ma problemu”, bardziej się przykładam. Cieszy mnie, że profil Soni się rozwija, widzę jaką sprawia jej to radość i miło mi, że mogę jej w tym pomóc. Sonia: A wracając do pani pytania na poważnie, to trudno mi było wytłumaczyć rodzinie, że Instagram - a później blog, który założyłam- to nie tylko robienie, przeglądanie i wrzucanie zdjęć, ale też konkretna praca. Że ja mam kontakt z ogromną ilością ludzi, że to wymaga ode mnie intensywnej aktywności i kreatywności, bo ciągle muszę mieć nowe pomysły na realizację zdjęć. Moja babcia jak mnie widzi z telefon pyta z kim piszę albo z kim rozmawiam. Nie rozumie, że w sieci jest ogromna, internetowa społeczność. - I toczy się tam drugie życie, a ludzie wykonują realną pracę. Sonia: No właśnie. Ale zdecydowanie najtrudniejsze jest dla mnie pogodzenie się z losem potrzebujących ludzi. Ze względu na zasięg mojego konta coraz częściej docierają do mnie prośby o pomoc, widzę walkę rodziców z czasem... Czytanie historii chorych i umierających dzieci jest dla mnie ogromnym przeżyciem. Jestem bardzo wrażliwą osobą, strasznie to przeżywam, nie śpię po nocach, oczywiście pomagamy ile możemy, ale ubolewam na tym, że nie sposób pomóc każdemu, a ludzi potrzebujących wsparcia cały czas przybywa. - Miała Pani czasem ochotę, żeby z tego zrezygnować? Sonia: Oczywiście, że tak. Chyba każdemu, kto prowadzi kanał społecznościowy zdarzają się chwile słabości. Zrobiłam sobie kilka przerw, bo uważam, że w życiu nie warto niczego robić na siłę. Kiedy „znikałam” dziewczyny pytały, gdzie jesteśmy i czy wszystko jest ok? To bardzo miłe. - Dlaczego Pani czasami znikała? Sonia: Przemęczenie macierzyństwem. Po urodzeniu Hani byłam strasznie zmęczona, nie miałam ochoty ani siły tam być i nie byłam, nie chciałam dodatkowo się stresować i dokładać sobie obowiązków, bo miałam ich aż za dużo po drugim porodzie. Urodziłam dzieci rok po roku, to jest gigantyczna praca, wysiłek i stres. Jednak Instagram to genialny motywator, więc szybko wróciłam i robiłam to, co uwielbiam. - Mommyia to Pani „dzieło”? Sonia: Tak, ale oczywiście mąż jest jego ogromnie ważną częścią. Mateusz jest odpowiedzialny za robienie zdjęć, pomaga mi dobierać współpracę, czasem odpisuje na maile i trochę mnie odciąża. - Jak mąż radzi sobie z robieniem zdjęciami? Sonia: Czasami mam pretensję, że źle wyszłam, a to przecież nie jest jego wina i nie ma na to wpływu. Na początku obcinał mi stopy, ręce i głowę! Potrafił wykadrować auto stojące obok mnie, a ja byłam rozmazana, interesowało go wszystko co jest obok, tylko nie ja. Zawsze przegrywałam z atrakcyjnym samochodem (śmiech). Ale ćwiczenie czyni mistrza, naprawdę się wyrobił. - Teraz Pani jest na pierwszym planie? Sonia: I to w całości: mam ręce, stopy i głowę (śmiech). Zdarza się nawet, że jestem na środku zdjęcia. Super! Trudniej jest, kiedy bohaterami zdjęcia są nasze dzieci, wtedy to one decydują o tym, czy zdjęcie powstanie czy nic z tego nie będzie. Potrafią powiedzieć – nie, i koniec. - Nie ma negocjacji? Sonia: Żadnych. Dla naszych maluchów to czysta zabawa, wiąże się ze skakaniem, wygłupami, udawaniem psa i innym śmiesznymi sytuacjami. Z dwoma maluchami nie można niczego zaplanować, bo to oni rządzą moim czasem. Wiele razy snułam różne plany, a potem jedno z dzieci albo się rozchorowało, albo powiedziało swoje ulubione słowo - nie, co robią bardzo często, kiedy chcę im zrobić zdjęcie. Na szczęście z Mateuszem bardzo się wspieramy, kiedy mówię, że potrzebuję chwili oddechu, bez problemu zajmuje się dziećmi. Na szczęście nasze maluchy koło godziny 19 już śpią i to jest chwila dla nas. - Kiedy wieczorem dzieci wreszcie zasypiają, o czym Pan marzy? Mateusz: O wyjściu z domu tylko z Sonią. Dzieci zostają pod opieką babci i dziadka, a my, tylko we dwoje, idziemy na kolację, do kina, na spacer… To nasz idealny rytuał. Przy dwójce malutkich dzieci nie są to częste wypady, dlatego takie cenne. - Co widać na zdjęciu, do którego ma Pan szczególny sentyment? Mateusz: Mam w telefonie – choć już kilka razy zmieniałem aparat- takie zdjęcie Soni. Na pierwszy planie widać jej oczy. Są piękne i niezwykle przyciągające. Te magnetyczne oczy zostały ze mną do dziś. - To Pani decyduje o tym, co i kogo pokaże na Mommyia? Sonia: Tak, pomysł na zdjęcie zawsze jest mój. Czas, żeby się nad tym zastanowić mam tylko wieczorami, kiedy dzieci śpią. Staram się, żeby profil był spójny. Widzę kiedy najlepiej pokazać nas, kiedy stworzyć post o moim ulubionym kosmetyku, kiedy fajnie będzie pokazać nową sukienkę Hani, wrzucić zdjęcie z kwiatami. Prowadzenie własnego Instagrama wiąże się czasem z pracą z różnymi firmami, ale podkreślam słowo - czasem. Zdarzają się terminy publikacji narzucone z góry, ale nigdy nie pozwolę na to, żeby firmy przejęły mój Instargam. Tylko ja decyduję kiedy i co wrzucam, bo to jest historia mojej rodziny, a nie portal marketingowy. - Na zdjęciach widać piękną i kochającą się rodzinę. Z pewnością wiele osób zastanawia się czy to są „tylko” kolorowe obrazki czy Wasze prawdziwe życie? Sonia: Kiedy zdecydowałam się na prowadzenie Instagrama na szerszą skalę, wiedziałam, że to będzie miejsce, w którym chcę inspirować inne kobiety. Bałagan, mleko na koszulce, rozczochrane włosy – mam to na co dzień.Każda mam wie o czym mówię i ma świadomość, że macierzyństwo potrafi dać w kość. Nieprzespane noce potrafią rozładować nasze akumulatory. Wiele razy wchodziłam na profile inspirujących kobiet i jak tylko widziałam zdjęcie kobiety gotowej do wyjścia o 7 rano, natychmiast leciałam do łazienki się ogarnąć. Kiedy to robiłam, od razu czułam się lepiej, bo widok tej zadbanej dziewczyny o 7 rano dawał mi potężnego kopa. Mój profil może wydawać się wyidealizowany, zbyt perfekcyjny, trochę odbiegający od realnego życia, ale taki był mój zamysł. Na Instastory pokazuję fragmenty prawdziwego życia. Każdy ma problemy, ale na Instagramie nie jestem zbyt wylewna w tym temacie. Mam cudownych przyjaciół, wsparcie w rodzinie i jak jest potrzeba, to im wypłakuję się w rękaw. Oczywiście czasem wspominam o jakiś przykrych sytuacjach, ale głównie po to, by dać wsparcie tym, którzy w tym czasie również mają problem. Nie warto ulegać złudzeniu, że inni mają idealnie i tylko mi jest trudno. Życie nigdy nie będzie idealnie. Więc ja staram się to podkreślać - Zbudowaliście wokół Intagrama dużą i zaangażowaną społeczność. Jakie wsparcie Wam dają czytelniczki? Sonia: Niesamowite, że to nie jest tylko świat wirtualny. W sieci poznałam mnóstwo fajnych i wartościowych ludzi. Kiedy jeździmy po Polsce w każdym mieście jest ktoś, z kim mogę się umówić na kawę z ciastkiem, cudownie jest zobaczyć się na żywo. Dziewczyny dają mi ogromne wsparcie, bez nich teraz nie rozmawiałybyśmy, nie byłoby Instagrama ani bloga.
Takich ich jeszcze nie widzieliście! Małgorzata i Radosław Majdanowie w teledysku VIVY!
Uwielbiają podróże. Właśnie wrócili z Izraela. Trudno policzyć, która to była ich wyprawa. Tylko w ciągu ostatnich dwóch lat zjeździli prawie cały świat. Wycieczki we dwójkę lub całą rodziną nie tylko potrafią zbliżyć do siebie, ale i oddalić. Bo decydując się na podróż z drugą osobą, nawet i ukochaną, można czasem mieć jej po prostu dość. Problem ten zdecydowanie nie dotyczy Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radosława Majdana. Małżeństwo można wysłać samych nawet i na drugi koniec świata, a z tej wyprawy wrócą nie tylko szczęśliwi, ale i na nowo zakochani w sobie! Redakcja VIVY! tę miłość miała okazję podejrzeć będąc z Małgosią i Radkiem w Izraelu. Czy małżeństwo tworzy perfekcyjny związek? Odpowiedź na to pytanie w naszym teledysku, jaki nakręciliśmy w przerwach między zdjęciami. A jeśli chcielibyście dowiedzieć się, ile czasu prezenterka potrzebuje, aby przygotować się do wyjazdu lub co o Izrealeu myśli Radosław, to najnowsza VIVA! de Luxe w kioskach już od 18 października.
To się nazywa miłość! Magda Steczkowska i Piotr Królik w pięknym teledysku VIVY!
Poznali się w zespole Maryli Rodowicz, ale to nie była miłość od pierwszego ani drugiego wejrzenia. Magda Steczkowska i Piotr Królik na początku wręcz się nie lubili. Dziś są szczęśliwym małżeństwem, które wychowuje trzy wspaniałe córki. „Piotruś ma specyficzne poczucie humoru, które teraz kocham i jest mi bardzo bliskie. Ale na początku cały czas się na niego obrażałam. Był złośliwie ironiczny”, wyznała Romanowi Praszyńskiemu Magda Steczkowska. Czy Piotr i Magda mają przed sobą jakieś tajemnice? Dlaczego zgodzili się wziąć udział w najnowszym programie Ameryka Express? Odpowiedzi na te i inne pytania można znaleźć w najnowszej VIVIE! A już teraz zapraszamy do obejrzenia wspaniałego teledysku, który powstał w trakcie sesji zdjęciowej.
Jak tańczy Edyta Herbuś? To pytanie nie jest tajemnicą! Nowa jurorka World of Dance Polska urodziła się wręcz w butach do tańca. Tancerka przed kamerą czuje się znakomicie. Będąc na planie sesji nie mogliśmy oprzeć się, aby nie stworzyć teledysku z udziałem artystki. Choć kobietom nie powinno wypominać się wieku, to aż trudno uwierzyć, że Edyta ma już 37 lat. Jak gwiazda się z tym czuje? „Trzydzieści siedem lat to dla mnie symbol „teraz”. A „teraz” to jest dla mnie czas, kiedy jestem najbardziej ze sobą skomunikowana. Więc to jest dobry czas, bo siebie znam najlepiej jak dotąd”, powiedziała w rozmowie z Piotrem Najsztubem. Czy w miejscu tancerki jest miejsce na męża, dzieci i rodzinę? Odpowiedzi na te pytania będzie można znaleźć w najnowszej VIVIE!. Ale zanim nasz dwutygodnik się ukaże, zobaczcie piekelnie seksowną Edytę w teledysku.
Ten film pokochali ludzie na całym świecie. Nowe oblicze Greya z najnowszą VIVĄ!
Nowy numer VIVY! z Grzegorzem Krychowiakiem i Celią Jaunat już od dziś w sprzedaży! To pierwszy wspólny wywiad pary. Tylko nam opowiedzieli o miłości w cieniu futbolu, życiu na walizkach i ślubnych planach. W najnowszym wydaniu naszego pisma znajdziecie także wywiad z Katarzyną Niezgodą oraz Darią Ładochą. Dla tych, którzy lubią magazyny z dodatkiem mamy wspaniałą wiadomość. Z bieżącym wydaniem magazynu VIVA możecie nabyć ekranizację bestsellerowego romansu - książkę z filmem DVD Nowe Oblicze Greya! Nowy numer VIVY!: Grzegorz Krychowiak i Celia Jaunat na okładce Możesz już kupić ostatnią część ekranizacji światowego bestselleru Nowe Oblicze Greya! Produkcja jest już dostępna w punktach sprzedaży z najnowszym magazynem VIVA! Jamie Dorman i Dakota Johnson powracają jako Christian Grey i Anastasia Steele w ostatniej części najgorętszej ekranizacji tej bestsellerowej trylogii. Jak potoczyły się ich losy? owe oblicze Greya to ostatnia część cyklu na podstawie książek brytyjskiej pisarki E.L. James. Idealna na letnie wieczory. Nie może ominąć Cię FINAŁ kolejnej odsłony ich przygód!
„Pal sześć torebki! Buty to jest koszmar!”. Mąż Agnieszki Radwańskiej opowiada o życiu ze sławną tenisistką
Trzecia rakieta świata - Agnieszka Radwańska - i jej mąż oraz trener, Dawid Celt, tylko VIVIE! opowiedzieli o tym, jak dzielą się obowiązkami, kto u nich gotuje i zdradzają, czy łatwo jest rozkazywać jednej z najlepszych tenisistek świata. Polecamy też: Agnieszka Radwańska i Dawid Celt już po ślubie! Zobacz wyjątkowe zdjęcia! Katarzyna Piątkowska: Dawid ty rządzisz na korcie, a Agnieszka w domu? Agnieszka Radwańska: Nikt nigdzie nie rządzi. I w domu i w pracy jesteśmy partnerami. Tak samo jak z pozostałymi członkami mojej ekipy, mimo że mówią o mnie Szefowa (śmiech). Oczywiście każdy ma swoje zdanie, jakieś oczekiwania, czasem trzeba iść na kompromis. Dawid Celt: Pracując z Agnieszką, która ma taki a nie inny dorobek, umiejętności, nie można postępować jak z małą dziewczynką i jej coś kazać. Mamy swoje plany i założenia treningowe, ale staramy się je wyegzekwować dzięki rozmowom, a nie kłótniom. Katarzyna Piątkowska: Niełatwo jest dziewczynie, która tyle osiągnęła narzucić swoje zdanie? Dawid Celt: Łatwiej jest z młodymi tenisistkami. Isia się stawia, jak większość zawodników na tym poziomie znających swoja wartość. Cała sztuka polega na tym, aby znaleźć takie narzędzia, aby wyegzekwować od niej to co chcemy. Przekonać, że stojąc obok my trenerzy pewne rzeczy widzimy lepiej. Wiem, że czasami jest to trudne, bo sam też trochę grałem. A więc partnerstwo przede wszystkim. W domu też. Na przykład śmieci wyrzucamy wspólnie i wspólnie nie gotujemy, bo żadne z nas nie umie. Agnieszka Radwańska: Jeśli chodzi o gotowanie to jesteśmy absolutnie zgodni. Dawid Celt: Bo nikt z nas nie gotuje (śmiech). Dzielimy się obowiązkami - ja odkurzam, wstawiam pranie. Agnieszka Radwańska: Ja „obrabiam” zmywarkę. Dawid Celt: Aga jest większą bałaganiarą ode mnie i muszę po niej sprzątać. Nic mnie jednak nie denerwuje tak jak jej wszędzie porozrzucane buty. Już nie wiem, gdzie je upychać. Katarzyna Piątkowska: I słynne torebki, które kupuje sobie po każdej wygranej. Dawid Celt: Pal sześć z torebkami! Buty to jest koszmar! Gdy na wejściu widzę czterdzieści rozrzuconych par to od razu mnie szlag trafia. Katarzyna Piątkowska: Przeszkadzają ci jej szpilki? Dawid Celt: Tylko, że to nie są szpilki! Takie zwykłe buciory. Jakby to były szpilki… Agnieszka Radwańska: Nie mam już osiemnastu lat, żeby zawsze i wszędzie biegać w szpilkach. Teraz są pochowane, bo coraz mniej w nich chodzę, bo mam za sobą wiele kontuzji i chodzenie w nich jest już dla mnie katorgą. Wkładam je tylko na wyjątkowe okazje. I jak Dawid mnie poprosi. Widzisz? Wiedziemy w miarę normalne życie (śmiech). Polecamy też: O miłości, partnerstwie i łączeniu pracy ze wspólnym życiem w najnowszej VIVIE! opowiadają Agnieszka Radwańska i Dawid Celt​
Niecodzienna pasja Pawła Małaszyńskiego. Zobaczcie, czym aktor zajmuje się po godzinach
Jeden z najprzystojniejszych polskich aktorów, Paweł Małaszyński, którego oglądamy w serialu „Belle Epoque” w TVN ma jeszcze jedną wielką pasję - muzykę. Od lat występuje z zespołem Cochise. Jak to się stało, że mimo miłości do muzyki wybrał aktorstwo? Jak udaje mu się łączyć pracę w filmach i teatrze z koncertami. Opowiedział w wywiadzie dla VIVY! „Zawsze chciałem robić jedno i drugie. Jako młody chłopak marzyłem pijąc wino na krawężniku w Białymstoku o takim właśnie komforcie (śmiech). Na pewno muzyka była moją pierwszą miłością. To ona ukształtowała moją osobowość, mój charakter. To ona ratowała mnie w trudnych sytuacjach. Dawała ukojenie. Odkąd pamiętam, to zawsze zaczytywałem się w biografiach znanych rockmanów, oglądałem filmy o nich i nagrania z koncertów. (…) Konsekwentnie od wielu lat robię swoje. Od zakończenia szkoły teatralnej pracuję w swoim zawodzie. Jako aktor Teatru Kwadrat, z którym jestem związany już 15 lat. A od 13 lat jestem wokalistą zespołu Cochise, z którym nagrałem cztery albumy i zagrałem ponad czterysta klubowych i plenerowych koncertów. Obecnie kończymy prace nad naszym piątym albumem "Swans and Lions”. Zobacz też: Paweł Małaszyński: „Oj­ciec wy­cho­wał mnie na fa­ce­ta, któ­ry wie, co chce w ży­ciu ro­bić” Najważniejsza jest rodzina Jednak nie praca i nie muzyka są dla Pawła Małaszyńskiego najważniejsze. Zapytany o to, czy rodzina jest dla niego odskocznią od aktorstwa oburzył się. „Bzdura. Moja rodzina to najlepsze, co mi się mogło w tym moim przedziwnym życiu przydarzyć i nic nigdy nie będzie ważniejsze. W zetknięciu z trudnymi okolicznościami zawsze przedkładam dobro osób, które kocham, nad własne”. To właśnie rodzinie Paweł Małaszyński poświęca każdą wolną chwilę. Jak udaje mu się godzić pracę i muzykę z rolą męża i ojca? „Wiadomo jest szkoła, przedszkole, ale jeżeli tylko mamy taką możliwość - Asia i dzieci są ze mną. W tamtym roku na Woodstock, gdzie z zespołem graliśmy na dużej scenie. Podobnie na moich planach filmowych czy w zagranicznych zawodowych wojażach. Staramy się zawsze być razem, a przynajmniej blisko.(…) Tak naprawdę nie ma takiego dnia, żebym nic nie robił. A uwierz mi, chciałbym takie mieć. Pamiętaj, że oprócz teatru, filmu, serialu czy zespołu jestem przede wszystkim mężem i ojcem, więc mój codzienny harmonogram jest naprawdę napięty”. Cały wywiad w najnowszym numerze VIVY!. Najnowsza VIVA! z Anną Marią Jopek na okładce, w kioskach już od 23 marca. Zobacz też: Nietuzinkowy apartament Łukasza Jemioła zachwyca jego gości. My odwiedziliśmy go z kamerą [WIDEO]
„Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie w najnowszym numerze VIVY!
Janina Ochojska pomaga tysiącom ludzi w najtrudniejszych rejonach świata. Skąd czerpie moc? Źródłem jej siły – niesamowite! - jest jej choroba! Opowiada o tym w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Walka z chorobą nauczyła jej wytrwałości „Jestem po polio, zachorowałam gdy miałam osiem miesięcy. Rocznik 1955, wtedy jeszcze nie było u nas szczepionki”, Janina Ochojska opowiada Piotrowi Najsztubowi w VIVE! „Miałam szczęśliwe dzieciństwo, wychowywałam się wśród dzieci takich samych jak ja, więc nie miałam kompleksów. Zawsze czułam jakąś inność, lepszość…”. Nie miała taryfy ulgowej. Musiała ciężko pracować, żeby zachować sprawność: „Kiedy zaczęłam chodzić w wieku pięciu lat, miałam na nogach takie ciężkie aparaty, ortezy, do tego gorset. Uczyli mnie wspinać się na drzewa, przechodzić przez płoty, graliśmy w podchody. Byliśmy trochę jak żołnierze, obwieszeni ciężkim sprzętem. I nie traciłam nadziei, że – pomimo niepełnosprawności – coś w życiu zrobię, „kimś” będę”. Walka z chorobą nauczyła ją wytrwałości i ukształtowała moralnie. Zdaje sobie sprawę, że jej losy potoczyłyby się inaczej, gdyby była sprawna. I wcale nie tęskni za pełnią zdrowia! Janina Ochojska w najnowszej VIVIE! Janina Ochojska: Kiedyś, gdy byłam pierwszy raz w Częstochowie, weszłam do tej najważniejszej kaplicy i zobaczyłam wiszące kule. Uciekłam. Piotr Najsztub: Czemu? Janina Ochojska: Bo bałam się, że mogę być uzdrowiona. Piotr Najsztub: Ile miałaś wtedy lat? Janina Ochojska: Byłam studentką. Piotr Najsztub: Uzdrowienie odebrałoby Ci tożsamość? Janina Ochojska: Tak to czułam. Kiedy ktoś mnie pyta, czy ja się czuję nieszczęśliwa z powodu swojej niepełnosprawności, to odpowiadam: „Nie”. Uważam, że ta niepełnosprawność mnie jakoś poprowadziła. Piotr Najsztub: I stworzyła. Janina Ochojska: Tak. Po pierwsze musiałam zawsze o coś walczyć. Choćby o to, żeby ludzie uwierzyli, że to że jestem niepełnosprawna nie znaczy, że niepełnowartościowa. Miałam też to szczęście, że spotkałam – najpierw jako dziecko, potem nastolatka – w specjalnych ośrodkach dla niepełnosprawnych wspaniałych, ideowych ludzi. Dużo od nas wymagali, ale mi to dało siłę. Nasz „dyro” Wierusz powtarzał nam: „Macie więcej, a nie mniej. Wam dano, a nie odebrano”. Że ta nasza niepełnosprawność jest darem. Więcej o niezwykłym życiu Janiny Ochojskiej, kobiety, dla której nie istnieją przeszkody, w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Polecamy też: W najnowszej VIVIE!: Po co był im ten ślub? Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski o tym, jak stworzyli wyjątkowy związek​
Magdalena Cielecka: Cały czas szukałam siebie. Dziś wiem, że to syndrom dorosłego dziecka alkoholika
Magdalena Cielecka, jedna z najwybitniejszych polskich aktorek rzadko mówi o sobie, prawie nigdy o sprawach prywatnych. W wywiadzie z Krystyną Pytlakowską w najnowszej VIVIE! opowiedziała bardzo szczerze o swoich początkach w zawodzie, trudnym dzieciństwie i o tym, jak radzi sobie z problemami. Polecamy też: „Dzięki graniu w serialach mogę spłacać kredyty”. O czym jeszcze Magdalena Cielecka opowiedziała w najnowszej VIVIE!? „Miałam krótkie epizody terapeutyczne w chwilach bezradności. Nigdy jednak nie poddałam się terapii kompleksowej i takiej od początku do końca. Jestem jednak przekonana, że warto sięgać po pomoc, chociaż swój rodzaj leczenia każdy znajduje sam. Dla mnie tak naprawdę terapią jest moja praca, chociaż sugerowano mi nawet, że przyjmując ekstremalne role rozsypuję się psychicznie, bo one mnie niszczą. Tylko, że w pewnym momencie zrozumiałam, że praca to moja siła, ponieważ dzięki niej wyrzucam, wypalam złe emocje, oczyszczam się. Na scenie mogę bezkarnie wyryczeć się, wykrzyczeć obdarowując postaci, które gram, swoimi doświadczeniami i przeżyciami, i wychodzę z tego eksperymentu lżejsza o to, co mnie niszczyło. Dla mnie więc praca aktorki jest darem”. Magdalena Cielecka wychowała się w małym miasteczku Żary. Dlaczego wybrała zawód aktorki? „Miałam po prostu szczęście, że trafiłam na panią Elżbietę Jatulewicz, która w naszej szkole podstawowej zajmowała się szkolnym teatrem. A może to był nawet rodzaj przeznaczenia, że spotykałam osoby, które we mnie to aktorstwo obudziły, inaczej zostałabym nauczycielką albo dziennikarką w Częstochowie. Należałam wtedy do ruchu oazowego, dziś jestem daleko od Kościoła, uważam wręcz że poza wyjątkami, stał się szkodliwy. Natomiast w latach 80. Kościół spełniał rolę kulturalno-oświatową, był wentylem do wolności i swobodnego myślenia. Oaza była miejscem, gdzie czytało się poezję. Poznałam tam ludzi otwartych i poszukujących. Ktoś mi podetknął Camusa, ktoś inny Gombrowicza siejąc we mnie ziarno, które zaczęło kiełkować”. Sama przyznaje jednak, że gdyby nie dostała się do szkoły teatralnej nie próbowałaby drugi raz jak wielu jej kolegów. Jak mówi, była na etapie poszukiwania siebie. Wiązało się to z przeżyciami z domu rodzinnego. Jej mama pracowała jako księgowa, tata był kierowcą i zmagał się z problemem alkoholowym. „To nie były tragiczne doświadczenia. Ojciec był po prostu chory - tak to dzisiaj postrzegam. Ale nigdy nie stosował przemocy, nigdy mnie nie uderzył. Moje dorastanie nie było aż tak traumatyczne”. (…) I w liceum, a potem w szkole teatralnej cały czas poszukiwałam sama siebie na wielu płaszczyznach. Nie wiedziałam kim będę i chce być. Dzisiaj wiem, że to między innymi jest syndrom DDA – dorosłego dziecka alkoholika, które nigdy nie wie do końca, czy jest na swoim miejscu. Ta wątpliwość towarzyszy mi przez całe życie, ale pojawia się zwłaszcza kiedy się dorasta i stoi na rozstaju. Ciągle miałam poczucie, że gdzieś jestem tylko na chwilę i z przypadku, że jeśli nie napiszę dobrze klasówki, to mnie ze szkoły wyrzucą”. Nowa VIVA! z Magdaleną Cielecką na okładce od 26 stycznia w kioskach. Polecamy też: Magdalena Cielecka, Monika Brodka, Maria Peszek w kampanii polskiej marki VASINA. Warto ją mieć na oku!
„Dzięki graniu w serialach mogę spłacać kredyty”. O czym jeszcze Magdalena Cielecka opowiedziała w najnowszej VIVIE!?
Magdalena Cielecka jest jedną z najlepszych polskich aktorek, ma na koncie liczne nagrody i role w ambitnych filmach i przedstawieniach teatralnych. Nie stroni jednak od ról w dobrych serialach. Wkrótce zobaczymy ją w nowej produkcji TVN „Belle Epoque”, która ma szansę stać się hitem tej wiosny. – Bardzo się z tego serialu cieszę. Nawet w teatrze dzisiaj rzadko jest okazja, by zagrać rolę kostiumową, a ten serial osadzony jest w tak pięknej epoce, kostiumy są cudowne, a sceneria i wnętrza wręcz bajkowe. Jeżdżę dorożką, chodzę w kapeluszach z woalkami. To wyjątkowy projekt, jestem szczęśliwa będąc jego częścią – zwierzyła się aktorka. W wywiadzie dla VIVY! Magdalena zdradziła też Krystynie Pytlakowskiej, że lubi mieszkania w starych kamienicach, które jednak zawsze urządza po swojemu, co wymaga sporych nakładów finansowych. Skąd bierze na to pieniądze? – Burzę więc ściany, zmieniam kuchnie, przerzucam w inne miejsce. To kosztuje dużo stresu i... pieniędzy, ale na szczęście są kredyty. - I spłacasz je zarabiając w serialach? – Tak, ale staram się wybierać dobre seriale. Niedawno odmówiłam grania w dwóch kolejnych. Mam ten komfort, że mogę wybierać. A „Belle epoque” będzie serialem, który się wyróżni - mam nadzieję. Ma wszystko, co potrzeba: intrygę miłosną i zbrodnię, tajemnice i szukanie prawdy. Za woalkami, delikatnością i uduchowieniem kryją się też ciemne strony duszy człowieka. Bo tak naprawdę świat się nie zmienia i namiętności pozostają cały czas takie same: zazdrość, miłość, pożądanie. Co jeszcze w nowej „VIVIE!” ? Piotr Adamczyk o seksie i roli w filmie „Sztuka Kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”. Dlaczego widzowie nie polubią jego postaci? Pascal Brodnicki z żoną opowiedzieli o recepcie na udany związek, o tym, czy udział kucharza w „Azja Express” zmienił coś w ich relacji i jak pogodzić miłość i pasję do gotowania. Poza tym wszystkie tajemnice najlepszego piłkarza na świecie, czyli Cristiano Ronaldo. Czy naprawdę ukrywa przed światem prawdziwą orientację seksualną? Nowa VIVA! z Magdaleną Cielecką na okładce od 26 stycznia w kioskach.
„Śmierć bliskich jest czymś strasznym”. Jan Jakub Kolski o córce, której zadedykował swój najnowszy film
W piątek do kin wchodzi najnowszy film jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów, Jana Jakuba Kolskiego. Produkcję „Las, 4 rano” reżyser zadedykował zmarłej córce, Zuzannie. 23-latka zginęła w lipcu 2014 roku w wypadku samochodowym. To był ogromny cios dla reżysera i jego byłej żony, Grażyny Błęckiej-Kolskiej, która wtedy prowadziła. W grudniu 2014 roku reżyser udzielił wywiadu VIVIE!. We wzruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską po raz pierwszy poruszył ten trudny temat. Poniżej przypominamy jej fragmenty. O śmierci córki Krystyna Pytlakowska: Śmierć dotyczy tych, którzy zostają, a nie tych, którzy odchodzą. Jan Jakub Kolski: Śmierć bliskich jest czymś strasznym, bolesnym. A najbardziej dolegliwe jest odwrócenie kolejności. Kiedy stawałem nad grobem matki, łatwiej mi było się z tym pogodzić, niż kiedy stałem nad grobem córki w dwa tygodnie po tym, jak dostała dyplom ukończenia wymarzonych studiów w Londynie. Przecież to jej ostatnie zdjęcie, które obiegło media, było fotografią w birecie. Krystyna Pytlakowska: Taka piękna dziewczyna… Jan Jakub Kolski: Zuzia była niezwykle zdolna, piękna i utalentowana. Skończyła wydział mediów i fotografię na Westminster University w Londynie – bardzo poważnej uczelni. Świetnie wiedziała, gdzie chce zdawać. Wszystko załatwiła sobie sama. Żeby zdążyć na egzamin, zatrzymała śmieciarkę i dwóm czarnoskórym dżentelmenom kazała się zawieźć na uniwersytet. Zdążyła być jednocześnie w dwóch miejscach w Londynie, bo zdawała na dwie uczelnie równolegle. Do obydwu się dostała. Zuzia rozdawała karty, to ona stawiała światu warunki. Myślę że też robiłaby filmy. Wszystko ku temu zmierzało. Krystyna Pytlakowska: Była silniejsza niż Pan? Jan Jakub Kolski: Nie poznałem mojej córki na tyle, by być tego pewnym. To nasze poznawanie się miało się dopiero zacząć. (...) Krystyna Pytlakowska: Kiedyś powiedział Pan: „Dajmy sobie prawo do błędów, usiłuję być szczęśliwy”. Usiłuje Pan na pewno? Jan Jakub Kolski: Ale to słowa z kiedyś. Ja teraz już jestem innym człowiekiem, przyziemnym. Niedługo po śmierci córki dałem sobie zadanie, żeby codziennie coś o mnie i moim życiu zanotować. Żeby nie zwariować. I wtedy zorientowałem się, że jestem obywatelem czołgającym się i nawet tym notatkom dałem taki tytuł: „Dziennik czołgającego się”. To pisanie codzienne przerwałem niedawno. Muszę żyć, mam obowiązki wobec drugiej córki i Oli. Muszę więc iść do przodu. Nawet czołgając się, ale do przodu. Odkrywam też, że jest jeszcze we mnie światło. O paparazzi, którzy nie dawali spokoju Jan Jakub Kolski: Proszę sobie wyobrazić kogoś, kto idzie przygarbiony, złakniony spokoju. Światła i pogodzenia się ze sobą. I już się prawie prostuje… I nagle okazuje się, że znajduje siebie znowu w pozycji czołgającego się. Wtedy trzeba tę wędrówkę zacząć jeszcze raz, i to ze startu trudniejszego niż poprzednio. A mnie się już nie chce. Najchętniej zostałbym przy ziemi i żeby mnie nie było w ogóle widać. Tymczasem mój zawód wymaga wystawiania się od czasu do czasu na widok, bo jestem, nie wiedzieć czemu, osobą publiczną. Jeśli ktoś mówi: „Porozmawiajmy, bo to, co masz do powiedzenia, jest ważne dla kogoś innego, czy może też dla ciebie”, to wykładnia, którą rozumiem. Ale jeżeli ktoś mówi: „Będziemy cię fotografować na cmentarzu, na którym chowasz własne dziecko, ponieważ jesteś osobą publiczną”, to jest s•••••••••••• i bandytyzm. „Będziemy fotografować waszą rozpacz, wasze cierpienie”. Górnik, który stracił dziecko, miałby święty spokój na pogrzebie. Dlatego marzę o tej pozycji przy ziemi, na równi z poszyciem, mchem, z roślinami, niewidzialny. (...) Krystyna Pytlakowska: Ale nie może Pan wrócić do anonimowej niewidzialności. Obejrzałam Pana ostatni film „Serce, serduszko”. Porusza Pan widzów, rzuca na kolana. I pomyślałam, że skoro dla Pana film jest albo udręką, albo ekstazą, to czym dla Pana był właśnie ten – o relacjach ojca z córką? Jan Jakub Kolski: Ten film ratuje mi życie, pozwala odzyskiwać równowagę, ten film wcześniej niż ja wiedział, co się stanie. Nie chcę schodzić do poziomu magii Harry’ego Pottera – ja w takie rzeczy nie wierzę. Ale kiedy zacząłem robić „Serce, serduszko”, nie wiedziałem, jak bardzo mi się przyda. To miał być tylko film. Miał ucieszyć mnie, potem miał ucieszyć widzów. Ale nie miał zadania ratowania mi życia. Ja często ukryty na sali oglądam film razem z widzami i staram się uchwycić refleksy. A ten film daje refleks ożywczy. Po raz pierwszy od „Jańcia Wodnika” wraca to, co w film zainwestowałem – radość, zadowolenie. A to dla mnie ratunek. Krystyna Pytlakowska: Bo pozwolił Panu oderwać się od rzeczywistości po stracie, jaką Pan poniósł? Jan Jakub Kolski: Nie rozmawiajmy o tej stracie tak wprost, bo jak to potem przeczytam, doznam tej straty jeszcze raz. I tak wszyscy wiedzą, co się stało. Choćby za sprawą sześciu okładek w tych superch••••••• gazetach i wyścigu, kto lepiej sfotografuje zrozpaczoną matkę i zrozpaczonego ojca. Polecamy też: Céline Dion uczciła pamięć męża w pierwszą rocznicę śmierci. Czym wzruszyła fanów i media?​