"Dom zawsze symbolizował lęk oczekiwań". Tylko VIVIE! Edyta Górniak szczerze o samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Dziś tutaj ma swój azyl
Edyta Górniak zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie o domu, bezpieczeństwie i miejscach, które dawały jej ukojenie po latach życia w blasku reflektorów. W poruszającej rozmowie artystka wróciła do wspomnień z dzieciństwa i opowiedziała, gdzie naprawdę czuła spokój oraz dlaczego przez lata nie potrafiła odnaleźć swojego miejsca na ziemi.
Dom przez lata był dla Edyty Górniak bardziej symbolem tęsknoty niż bezpieczeństwa. W poruszającym wywiadzie artystka wróciła do miejsc, które dawały jej ukojenie – od dzieciństwa w Ziębicach po życie w Portugalii i Kalifornii. To jedna z najbardziej intymnych rozmów gwiazdy o potrzebie bliskości i poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi. Edyta Górniak o swoim azylu: gdzie znalazła swój dom na ziemi? | Wywiad VIVY! – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Ma. I w swojej szczerości jest poruszające. Ale czuję Dom w różnych miejscach. Na przykład, kiedy dotykam stopami wody. W ogóle kiedy dotykam wody. Kiedy jestem blisko strumieni, jezior, oceanu, czuję się zjednoczona z całym obliczem tego fascynującego świata i to jest moje uczucie Domu. Lub kiedy stoję przed mikrofonem i już zejdzie ze mnie pierwsza trema, wtedy na scenie czuję się jak w domu. Podobnie, gdy mogę podziwiać wschód słońca. Wschód oznacza nowy początek, nowy rozdział, nowe możliwości. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie. Wtedy też czuję się udomowiona. Zaprowadziła mnie pani w rejony, gdzie nie zaglądałam, do rozważań, których nie podejmowałam. Dziękuję. – Ja mam córkę, Pani – syna. Allan ma 22 lata. Jest Pani gotowa wypuścić go w świat? Odciąć pępowinę? Syndrom opuszczonego gniazda przeżyłam dużo wcześniej, kiedy mój syn wybrał szkołę wojskową. Miał 14 lat, kiedy opuścił dom. Szybko mnie przyzwyczaił, że ma własne życie. Ale początki były dla mnie bardzo trudne. Mimo ogromnej tęsknoty za nim tłumaczyłam sobie, że ma tylko mnie i musi jak najszybciej się usamodzielnić. Jeśli nie nauczy się decyzyjności i autonomii, a mnie nagle zabraknie, to będzie bezbronny. Więc lepiej, żeby sprawdzał różne ścieżki życia i samodzielnie podejmował decyzje, a także czuł smak ich konsekwencji, póki matka wciąż jest na wyciągnięcie ręki, jako emergency call. Dlatego pozwoliłam mu na tę niezależność. – Mądrze. W filmie uderzyła mnie jego czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą.[...] – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki
Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie”
Była jego schronieniem i jedynym wsparciem. Wiktor Słojkowski wraca do relacji z babcią – kobiety, która dawała mu siłę, gdy wszystko inne zawodziło. Jej strata wciąż pozostaje niezagojoną raną.
Była dla niego wszystkim – tarczą, wsparciem i jedyną osobą, która dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Gdy świat się rozpadał, a najbliższa relacja raniła, to właśnie babcia stawała po jego stronie, broniła i przywracała wiarę w siebie. Wiktor Słojkowski dziś wraca do tej niezwykłej więzi z rozdzierającą szczerością, przyznając, że jej strata wciąż boli tak samo. To opowieść o miłości, która ratowała i o pustce, której nie da się niczym wypełnić. Wiktor Słojkowski o ukochanej babci. Tylko w VIVIE! opowiada o kulisach swojego życia – Gdy z nią [przyp. red. mamą] mieszkałeś, ktoś stawał w Twojej obronie? Mieszkaliśmy z dziadkami. Babcia stała się najważniejszą osobą w moim życiu. Ona mnie broniła, wspierała, pocieszała. Gdy matka mówiła mi, że jestem nieudacznikiem, ona twierdziła, że wszystko w życiu mi się uda. A gdy zwracała jej uwagę, matka wpadała w histerię i nie było z nią żadnej rozmowy. Do babci więc przyczepiłem się jak huba do drzewa. W psychologii taka relacja nazywa się uwikłaniem i uznawana jest za toksyczną. Ale dla ludzi w takiej sytuacji jak moja jest czymś zupełnie normalnym. – Takich ludzi jak Ty niestety jest dużo. Tylko że przyjęło się, że o rodzicach się źle nie mówi. W końcu przemoc rodzicielska przestaje być zamiatana pod dywan, a ci, którzy jej doświadczyli, przestają się tego wstydzić. W naszej rzeczywistości funkcjonuje mit matki – kobiety, która cię urodziła, i już za samo to trzeba ją wielbić i szanować. Życie ci dała przecież! A co wydarzyło się po drodze, to już nie ma znaczenia. Tylko że to ma znaczenie i to nie ja mam się czego wstydzić. – Nie każdy jednak pisze o tym książkę. Nie lubię mówić o emocjach. Dużo łatwiej mi o nich napisać. Zrobiłem to, bo chyba miałem nadzieję, że się uwolnię od tego wszystkiego. Powinienem był wiedzieć, że nic mi to nie da. Opowiem teraz o babci. Zmarła nagle. Zachorowała, a po trzech miesiącach już jej ze mną nie było. To było 15 lat temu, a ja myślę, że wciąż jestem w żałobie. Psycholog poradził mi, że powinienem napisać do niej list, w którym opiszę, jak mi bez niej źle i ciężko. Zmieniłem terapeutę, bo co mi pomoże list, skoro nie pomogło mi napisanie 200 stron książki „Chciałbym nigdy cię nie poznać”? Gdy myślę o „Matce nikt”, zastanawiam się, czy dzisiaj zdecydowałbym się na jej napisanie. Nie wiem. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – To z powodu krytyki, jaka się pojawiła pod Twoim adresem? Że nie wiadomo, po co ją napisałeś? Że nie jest obiektywna, bo nie dałeś w niej matce głosu? Za każdym razem powtarzam, że to jest moja własna wersja zdarzeń. Nie wykluczam, że może ktoś inny zinterpretował te wszystkie sytuacje zupełnie inaczej. Nie udzieliłem w niej głosu mojej matce, bo to nie miała być powieść, w której mieliśmy uprawiać grupową terapię. Nie widzę sensu, bo wiem, jak by to wyglądało. Takich konfrontacji w życiu, nie na kartach książki, mamy za sobą naprawdę dużo. Wiele razy wyciągałem do niej rękę, chciałem wyjaśniać, rozmawiać, naprawiać. Nawet przepraszać, choć nawet psycholog mówi mi, że nie mam za co. I każdy mój gest w jej stronę miał taki sam finał – gigantyczna przemoc skierowana w moją stronę. A to ja powinienem usłyszeć od niej „przepraszam”. I uprzedzę twoje pytanie. Nigdy tego nie usłyszałem. Za to dowiedziałem się, że mam chorą wyobraźnię i powinienem zmienić lekarza i leki, bo nie działają. To nie wszystko. Jej znajomi, gdy dowiedzieli się, że książka ma się ukazać, obdzwonili wszystkich moich pracodawców, twierdząc, że jako pisarz mylę fikcję z rzeczywistością. – Wyjaśniła Ci kiedyś swoje zachowanie względem Ciebie? Ona to wszystko wypiera. A ja mam świadków, bo przecież jest rodzina, która wszystko widziała. Kiedy próbowaliśmy się z nią skonfrontować, jak mantrę powtarzała, że to wszystko kłamstwa. Ona ma swoją rzeczywistość i swoją prawdę, która jest zupełnie inna niż moja. Dla mnie słowa: „Nie nadajesz się do niczego. Właśnie przestałeś być moim synem” są wystarczającym powodem do tego, żebym już nie chciał mieć z nią nic wspólnego. [...] – W poprzednim życiu… chciałeś ze sobą skończyć? Nigdy. Śmierć byłaby utratą kontroli, a to byłoby dla mnie nie do zaakceptowania. Poza tym nie potrafię sobie wyobrazić, że mnie nie ma. Sądzę, że mam zerowe tendencje do samounicestwienia, ale gdybym miał dowód, że po życiu tutaj jest coś więcej i mógłbym spotkać ludzi, których już przy mnie nie ma, zabiłbym się w trzy sekundy, żeby się spotkać z babcią. Gdy tak ci to wszystko opowiadam, mogłabyś pomyśleć, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Czytelnicy mojej książki też mogą postawić taką diagnozę. Stwierdzić, że poniosłem turboporażkę. Nigdy z nikim nie byłem, z nikim nie jestem i pewnie z nikim nie będę. Żyję z dwoma psami, Józiem i Bolusiem. Nie mam zbyt wielu znajomych, więc nie mam z kim nawet jeździć na wakacje i spędzać świąt. A prawda jest taka, że lubię być sam. Śmieszne jest, jak ludzie reagują na informację o samotnie spędzonym Bożym Narodzeniu. Za każdym razem na ich twarzach maluje się przerażenie. I widzę, że nie wiedzą, jak się mają zachować. A potem mówią, że im przykro i mi współczują. Tylko że mi nie jest przykro, choć kiedyś bałem się samotności i otaczałem się tłumem ludzi. Kiedyś jednak przyszedł taki moment, że nie musiałem chodzić do pracy, bo mogłem pracować z domu. Stopniowo odkrywałem, że to nie obciach pójść samemu do restauracji albo do kina. Pamiętam film, na który pierwszy raz poszedłem sam. To był „Mad Max”, w piątek o godzinie 13. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że na sali siedzi 10 innych osób i one też były same. A potem sam pojechałem na miesięczne wakacje do Nowego Jorku. Udowodniłem sobie, że nie jestem dla siebie taki nudny, jakby się mogło wydawać. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
„Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością”. Na łamach VIVY! Edyta Górniak zdradza, jak wyobraża sobie swoją przyszłość z dala od show-biznesu
Edyta Górniak wróciła do muzyki i ponownie znalazła się w centrum zainteresowania fanów, ale w najnowszym wywiadzie zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Artystka opowiedziała o swojej przyszłości, życiu poza sceną i planach, które dojrzewają w jej głowie od dłuższego czasu.
Edyta Górniak zaskoczyła szczerym wyznaniem o swojej przyszłości. Choć po latach wróciła do muzyki i ponownie pojawiła się w centrum zainteresowania fanów, myśli też o życiu poza show-biznesem. Artystka przyznaje, że w jej głowie dojrzewa plan na zupełnie nowy rozdział. To może być jedna z najbardziej poruszających zmian w jej życiu. To zdradziła w nowej rozmowie Beacie Nowickiej. Edyta Górniak tak widzi swoją przyszłość: wywiad VIVY! –Z filmu „Edyta Górniak” wyłania się taki obraz: żyjąca legenda, głos anioła, charyzmatyczna artystka, wrażliwa, a jednocześnie silna kobieta, czuła matka, krucha i poraniona dziewczynka… Jak poskładać te kawałki puzzli? Kto teraz przede mną siedzi? (Uśmiech). Myślę, że tajemnica ukryta jest w kontrastach. To może być fascynujące lub przerażające, zależnie od indywidualnej percepcji. Odruchowo zakładamy, że siła musi być głośna, dominująca, podkreślona grubą linią. Osobiście uważam, że siła tkwi w akceptacji, autentyczności, empatii i wybaczeniu. Kiedy byłam małą dziewczynką, nie wiedziałam, dlaczego bardzo lubię i czuję sercem Bruce’a Lee. Odkryłam to wiele lat później. Lee był filozofem. Kiedy dorosłam, moje przemyślenia spotkały się z jego przemyśleniami. To było szczęśliwe i niezwykłe dla mnie. Mówił: „Bądź jak woda, która przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę”. Obserwując dorosłych jako mała dziewczynka, zobaczyłam, którymi ścieżkami nie chcę pójść. Dziś, kiedy mogę być bezbronna, pozwalam sobie na to z pasją. Kiedy muszę walczyć o dobro mojego syna, aktywuję rolę lwiej matki. A kiedy wychodzę na scenę i wiem, że publiczność mi ufa, że ufają mi muzycy, dyrygent, reżyser, producent, jestem solidna i odpowiedzialna. Ale także niezmiennie delikatna w procesie kreacji. Same kontrasty. I w każdym czuję się sobą. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – W filmie jest poruszająca scena w garderobie teatru na Broadwayu. Ma Pani niecałe 20 lat, wygląda na 14 i mówi z ufnością dziecka, patrząc prosto do kamery: „Jestem za młoda, nie umiem tego udźwignąć”. Znów zobaczyłam kontrast. Gdzieś na końcu świata przygotowywałam się właśnie do wyjścia na słynną scenę nowojorskiego Broadwayu, a jeszcze chwilę wcześniej byłam pod obsesyjną kontrolą rodziców. Serce, które dorastało w ogromnej samotności, zaledwie dwa lata później kłaniało się przed stojącą, zapłakaną ze wzruszenia widownią. Łatwo zwariować. Zarówno, kiedy nie ma się niczego, jak i kiedy ma się nadmiar wszystkiego. Znalazłam w tym jakiś balans, w miarę normalny. Nie pozwalam sobie być niepokorną. To, że dostałam od Boga talenty, oznacza dla mnie bardziej odpowiedzialność przed Nim, niż przywilej, którym mogę się chełpić. Więc ten archiwalny fragment z Broadwayu z naszego filmu bardzo mnie zaskoczył. Trochę byłam przestraszona, trochę szczęśliwa. Mała dziewczynka w wielkim świecie. – Ona wciąż w Pani jest, ta dziewczynka. Tak mi się wydaje. Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością. Czystymi oczami i intencjami potrafi patrzeć tylko serce dziecka. Daję ludziom kredyt zaufania, bo taką mam naturę i nie będę z nią walczyć. Nawet za cenę kolejnego rozczarowania. Nie szkodzi. To są tylko lekcje. Zawsze się czegoś nauczę. – Kilka razy mówiła Pani, że chce się wycofać z show-biznesu. Myślałam, i pewnie nie tylko ja, że nie wyobraża sobie Pani życia bez śpiewania. Wyobrażam. – I tym mnie Pani zaskoczyła… Gdybym zostawiła świat show-biznesu i muzyki, stworzyłabym Healing Center, miejsce uzdrawiające, przywracające równowagę fizyczną, energetyczną i duchową. Myślę, że ludzie będą coraz bardziej potrzebowali takiej odnowy, odrodzenia, regeneracji swojej duszy. Uwolnienia od presji, stereotypów, nawyków myślowych i wyjścia z pudełek z kokardką, do których nas usilnie zapakowano. Chciałabym, żeby to magiczne miejsce powstało w Polsce. Na razie nie mam ani idealnego kawałka ziemi, ani budżetu. Mam tylko wizję i wiedzę. Ufam, że przyjdzie to we właściwym czasie. Wiem, że zawsze będę chciała pomagać ludziom. Nie tylko dźwiękiem, ale także przestrzenią serca, wiedzą i utuleniem. Czytaj też: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
Ma 86 lat, wciąż zachwyca formą. Mało kto jednak wie, że DJ Wika skrywa smutną przeszłość
„Nie wiem, jak to przetrwałam z moją wrażliwością", mówi
DJ Wika, czyli Wirginia Szmyt. Łączy pokolenia, inspiruje, łamie stereotypy, zachwyca. Jest kolorowym ptakiem, który uskrzydla innych. „Życie szybko mija i powinno być radością. Starość tkwi tylko w naszym umyśle. Lepiej działać, niż siedzieć jak pelargonia w oknie”, zdradza swój sposób na życie. Charyzmatyczna didżejka w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Dj Wika o doskonałej formie [...] Udaje się potem Pani zasnąć? Jak Pani się wycisza? Jeśli gram do trzeciej rano, to potem muszę posiedzieć w ciszy, najlepiej w kuchni przy herbacie z cytryną. Później biorę prysznic, wchodzę do łóżka i już mnie nie ma. Czasem jeszcze czytam, ale potem muszę pospać do południa. Następnego dnia szwendam się po domu, podlewam kwiaty, moje ukochane koty Duduś i Bubuś wskakują mi na kolana, dochodzę do siebie. Nie zapraszam nikogo do domu, nie wychodzę na zakupy. Wystarcza mi chleb, masło i pomidory – to moja podstawowa dieta. Ile ma Pani lat? Osiemdziesiąt sześć. Ale nie robię z tego tragedii. Staram się przeżyć życie w sposób łagodny i z dobrym nastawieniem do innych. Czasem jednak brak mi dopingu ze strony bliskich. Kiedy jeszcze żył mąż, systematycznie ćwiczyłam sylwetkę, siedząc na drążku, żeby nie mieć brzucha. On patrzył i pytał: „Po co to robisz?”. „Bo lubię”, odpowiadałam. Miałam widownię, to była zdrowa próżność. Wciąż imponuje Pani sprawnością. Staram się ją zachować. Jak prowadziłam wczasy dla seniorów, jeździłam na rowerze i hulajnodze. Gdybym nie miała endoprotezy stawu biodrowego, dziś zrobiłabym zakupy na hulajnodze czy pojechała na niej do parku. Ale boję się, bo kiedyś rowerzysta wjechał mi kołem w biodro i musiałam się operować drugi raz. Trzy miesiące leżałam i lekarz powiedział: „Proszę za bardzo nie skakać, bo jak to się znów zdarzy, to będzie pani leżała pół roku”. A Pani nadal skacze… Chcę udowodnić, że starość też się Panu Bogu udała. W dużej mierze zależy ona od nas samych. CZYTAJ TEŻ: Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz? Dj Wika wspomina życie w zakładzie poprawczym DJ Wika to Pani drugie wcielenie. Wcześniej były inne doświadczenia. Jak wyglądał świat za kratami w zakładzie poprawczym? Jest wulgarny, okrutny. Przez całe zawodowe życie pracowałam z trudną młodzieżą. Po dyżurach wracałam o szóstej rano do domu, czasem z wszami w głowie, bo przytulałam tych chłopców i dziewczyny… Byłam dla nich nie tylko wychowawcą, ale i matką. Angażowałam się emocjonalnie. Nie wiem, jak to przetrwałam z moją wrażliwością. Pamiętam, jak przyjeżdżali do mnie pedagodzy z Kanady, żeby poznać moje nowatorskie metody wychowawcze. To nie były jakieś metody z kosmosu. Starałam się uwrażliwiać swoich wychowanków poprzez literaturę. Sprowadziłam też do zakładu psy i koty, żeby nauczyć ich empatii, bo potrafili wrzucić kota do smoły, a potem podpalić go żywcem. Widzieli w tym swoją siłę, a powinni dostrzec okrucieństwo... Zawsze jednak marzyła Pani o muzyce? To prawda, ale nie zdobyłam muzycznego wykształcenia. W domu było pianino, na którym trochę grałam. Traf chciał, że rozbiło się podczas naszej kolejnej przeprowadzki, a nie stać nas było na nowe. Moi rodzice uciekli przed pożogą z Kresów i cały ich dobytek został spalony. Przeżyliśmy potem wielomiesięczną podróż do Polski na sucharach i wodzie. Ojciec tęsknił za Wilnem, nie mógł odnaleźć się w nowych warunkach, więc ciągle zmienialiśmy adresy, a ja zmieniałam szkoły. Żałuję, że nie nauczyłam się grać na żadnym instrumencie. Ale gdybym miała sprawny keyboard, który akurat jest w naprawie, tobym coś zagrała i zaśpiewała. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączy ich gen indywidualizmu i fascynacja teatrem. Córka Tomasza Karolaka pójdzie w ślady sławnego ojca? Rozmawiała Elżbieta Pawełek. Cała rozmowa dostępna w nowym numerze VIVY! Magazyn, który będzie dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 grudnia.
VIVA! People Power. Oto nasi laureaci z zeszłego roku
To do nich powędrowały wyjątkowe statuetki VIVY!
Za nami gala rozdania nagród plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER 2024. Co za emocje! Do zdobycia wyjątkowych statuetek nominowane było wiele osób, jednakże statuetka mogła powędrować tylko do niektórych z nich. Zapraszamy do zapoznana się z listą laureatów plebiscytu! Zobacz także: Plejada gwiazd podczas VIVA! People Power Laureaci nagrody plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER 2024 JAKUB JÓZEF ORLIŃSKI „Proszę Państwa jestem miłośnikiem opery, tym bardziej cieszy mnie, że wręczę nagrodę osobie, która z operą ma bardzo wiele wspólnego. Ten człowiek, choć dopiero niedawno skończył trzydziestkę, może pochwalić się niezwykłym dorobkiem. Śpiewał na scenach największych oper i teatrów świata od Nowego Jorku, Londynu, Frankfurtu, Paryża po Rio de Janeiro, Buenos Aires czy Bogotę. Wydał już kilkanaście albumów, ostatnio zadziwił świat na otwarciu Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Kontratenor o niezwykłej barwie głosu. Głosu, który pozwolił mu już teraz poszybować wysoko do nieba, a przecież to dopiero początek. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii CZŁOWIEK DLA SZTUKI otrzymuje JAKUB JÓZEF ORLIŃSKI” mówił Rafał Olbiński, wręczając nagrodę. ALEKSANDRA MIROSŁAW „Wiem, co to znaczy chodzić na czas. Wiem, że dla sportowców ułamek sekundy to wieczność, bo właśnie on może zadecydować o wygranej czy przegranej. Ja szedłem przed siebie, ta dziewczyna idzie do góry. A właściwie nie idzie, nie wspina się tylko leci jak na skrzydłach do góry, jakby na przekór grawitacji, prawom ciążenia i zasadom Newtona. Dwukrotna mistrzyni świata, trzykrotna mistrzyni świata juniorów, aktualna rekordzistka świata we wspinaczce na czas i nasza jedyna złota medalistka z tegorocznych Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Dziewczyna, która dobrze wie czego chce i z determinacją, i uporem idzie po swoje, i spełnia marzenia. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii SUKCES otrzymuje ALEKSANDRA MIROSŁAW” mówił Robert Korzeniowski. MONIKA HORNA-CIEŚLAK „Są ludzie, którzy od początku wiedzą, że ich życie w pewnym sensie jest misją. Myślę, że i ona to wiedziała, bo zawodowa droga naszej laureatki na to wskazuje. Skończyła prawo, odbyła aplikację adwokacką, ale zawsze skłaniała się ku pomocy człowiekowi, a zwłaszcza dzieciom, co dała wyraz w swoich licznych publikacjach. Zanim objęła swoją objęła obecną funkcję była Członkinią Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej oraz przewodniczącą Sekcji Praw Dziecka przy Okręgowej Radzie Adwokackiej, także wolontariuszką Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę i działaczką Komitetu Ochrony Praw Dziecka. Patrząc na to, co dziś dzieje się w Polsce w sprawach dotyczących dzieci, potrzebowaliśmy jej głosu, jej Nowego Głosu. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii NOWY GŁOS otrzymuje Rzecznik Praw Dziecka Monika Horna-Cieślak” usłyszeliśmy. Nagrodę wręczyły jej Agnieszka Dygant i Matylda Roszan. Laureatka również podzieliła się z zebranymi kilkoma słowami: „Głos każdego dziecka ma znaczenie. To głos mądrości, szczerości, autentyczności. W szczególności pokażmy siłę i znaczenie głosu dziewczynkom, aby zawsze — także w dorosłości — sobie ufały” usłyszeliśmy. TOMASZ ROŻEK „Rzadko zdarza się osoba, która w sposób zrozumiały potrafi przekazać wiedzę z dziedzin, które rzadko kto rozumie. Dziennikarz naukowy, doktor nauk fizycznych, popularyzator nauki, założyciel Fundacji „Nauka. To lubię”, doradca Europejskiej Agencji Kosmicznej, autor poczytnych popularnonaukowych książek, laureat wielu prestiżowych naukowych nagród. Jego programy zarówno telewizyjne jak i internetowe mają znaczące tytuły: „Nauka jest wszędzie”, „Pytania z Kosmosu”, „Pytania z Księżyca” czy „Raport o stanie świata”. Fundacja, której szefuje wspiera i uskutecznia nowoczesne podejście do edukacji, w ramach swojej misji przyznaje granty dla młodych, zdolnych naukowców. Dzięki niemu i Fundacji „Nauka. To lubię” wiemy więcej o stanie planety i więcej możemy sobie wyobrazić. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii CZŁOWIEK DLA PLANETY otrzymuje Tomasz Rożek” mówiła Daria Ładocha, z której rąk odebrał statuetkę. OLGA LEGOSZ „Ta dziewczyna naprawdę potrafi rozgrzać sieć. Jej instagramowy profil to NomadMum81. Niegdyś specjalistka od HR i rynku pracy, później także dziennikarka i prezenterka telewizyjna. Od lat angażuje się w rzeczy ważne, była wiceprezesem stowarzyszenia Kobiety PZU, póżniej współtworzyła Fundację Sukcesu Pisanego Szminką, sama założyła Fundację na rzecz Wspierania Rozwoju Osób z ASD — BlueBees, która pomaga osobom w spektrum autyzmu. Rozgłos zdobyła dzięki swojej działalności w kampaniach społecznych dowodząc, że sieć można wykorzystać także w słusznych sprawach, takich jak prawa pracowników, równość płci czy integracja osób niepełnosprawnych. W ubiegłym roku zaangażowała się mocno w akcję nakłaniającą kobiety do wzięcia udziału w wyborach. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii CZŁOWIEK W SIECI otrzymuje Olga Legosz” usłyszeliśmy. Nagrodę wręczyły jej Julia „Maffashion” Kuczyńska oraz Marta Miklińska, przedstawicielka firmy APART. MARTYNA WOJCIECHOWSKA „Dziennikarka, autorka popularnych programów telewizyjnych, kierowca rajdowy, podróżniczka, która zdobyła Koronę Ziemi i zwiedziła naprawdę cały świat, pisarka, autorka wielu poczytnych książek… Można by długo wymieniać osiągnięcia naszej laureatki, ale tym razem powiemy o innej stronie jej działalności. Wielokrotnie angażowała się w różne akcje społeczne, kilka lat temu założyła Fundację Unaweza wspierającą kobiety na krańcach świata, ale projekt, za który nominowaliśmy ją do nagrody w kategorii Wizjoner — okazał się rewolucyjny. Projekt „Młode Głowy. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” ma na celu normalizowanie sięgania po pomoc, rozwijanie u młodych ludzi poczucia sprawczości i wzmocnienia u nich poczucia własnej wartości. Trzeba mowić głośno, że pomoc młodym ludziom jest potrzebna i trzeba nauczyć ich o tę pomoc prosić. W ramach projektu ruszyły kampanie społeczne „Powiedz mi jak?”, „Rozmowa ma moc”, „Też byliśmy” czy kampania skierowana do rodziców „Rodzice uważni”. Projekt „Młode Głowy” mogła zainicjować tylko osoba z niezwykle otwartą głową. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii WIZJONER otrzymuje Martyna Wojciechowska”. Chociaż podróżniczka nie mogła pojawić się na imprezie osobiście, nagrodę przekazali jej Urszula Dudziak i Grzech Piotrowski. MAŁGORZATA ROZENEK-MAJDAN „Nasza laureatka zawsze powtarzała, że „temat in vitro nie może być tematem tabu i nie może mu towarzyszyć wstyd, a także poczucie, że jest to coś nieprawidłowego”. Robiła i robi w życiu wiele niezwykłych rzeczy, ale tej sprawie oddała serce. Prezenterka, osobowość telewizyjna i medialna, autorka poradników, bohaterka programów telewizyjnych, a także prowadząca cykl dokumentalny In vitro. Nauka czy cud. Prywatnie mama trzech synów urodzonych metodą in vitro, o czym mówiła od lat popularyzując problem i dając nadzieję tysiącom kobiet, które starały się i marzyły o posiadaniu dziecka. Dwa lata temu razem z lekarzami i politykami zainaugurowała zbiórkę podpisów pod Obywatelskim Projektem Ustawy, którego zadaniem było m.in. przywrócenie refundacji in vitro przez państwo. I udało się. Mamy „TAK dla in vitro”. Dzięki jej niezwykłemu zaangażowaniu powróciła pełna refundacja tej procedury. Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii CZŁOWIEK DLA CZŁOWIEKA otrzymuje Małgorzata Rozenek-Majdan” usłyszeliśmy. Laureatce nagrodę wręczyli Andrzej Seweryn i Aleksandra Gawlas z firmy Henkel. OMENAA MENSAH i RAFAŁ BRZOSKA „Tych dwoje ludzi spotkało się nie tylko po to, by stworzyć piękny związek i wspaniałą rodzinę, ale jak się okazało także po to, by pomagać innym ludziom. Ich wewnętrzna potrzeba pomagania stała się motorem niezwykłej działalności łączącej świat sztuki, biznesu i filantropii. I takie też było wydarzenie TOP CHARITY 2024. Wielka Aukcja Charytatywna organizowana przez Omenaa Mensah i Rafała Brzoskę we współpracy z Corporate Connections Polska zakończyła się imponującym sukcesem zbierając prawie 48 milionów złotych. Takiej sumy w tym roku nie zebrano na żadnej europejskiej aukcji. Rafał Brzoska podwoił tę kwotę co stanowi największą, jednorazową prywatną dotację na cel charytatywny w dziejach nowożytnej Polski. A pamiętajmy, że to dopiero początek, oni nie zamierzają się zatrzymać… Nagrodę plebiscytu VIVA! PEOPLE POWER w kategorii WYDARZENIE ROKU otrzymują organizatorzy TOP CHARITY 2024 Omenaa Mensah i Rafał Brzoska” mówiła wręczająca im nagrodę Ewa Chodakowska. Wszystkim zwycięzcom gratulujemy! Omenaa Mensah, Fot. Jacek Kurnikowski/AKPA
''Zaczynałam wszystko od zera”... Ewa Kasprzyk szczerze o nowym życiu, upływie czasu i sile kobiet
„Życie dojrzałej kobiety to nie czołganie się do cmentarza”
Kilka lat temu temu zaczynała od zera. Zmieniła wszystko. Teraz 64-letnia Ewa Kasprzyk ma nowego partnera, nowy dom, nowe życie i mnóstwo ciekawych ról do zagrania. „Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu”, mówi aktorka. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała też o sile kobiet, łamaniu stereotypów i dlaczego nie boi się upływu czasu. ZOBACZ TEŻ: Paweł Staliński ponad dekadę temu osiągnął sukces w „Tańcu z Gwiazdami”. Co dziś robi przystojny model? Jest Pani jedną z niewielu kobiet, która nie ukrywa, ile ma lat. Nie mam nic do ukrycia. Po prostu przyjmuję do wiadomości, że jestem kobietą po sześćdziesiątce. Jestem dowodem na to, że życie dojrzałej kobiety to nie „czołganie się do cmentarza”, że jest ciekawe, pełne wyzwań i możliwości. Żyję pełnią życia, jestem zakochana i bardzo szczęśliwa. A przecież zaczynałam wszystko od zera – nowe życie, nowy dom, nowy partner. Chodzi o to, żeby żyć tak, żeby przeszłość nie zdominowała teraźniejszości. Nie rzucała się na nią cieniem, bo inaczej nie ruszymy do przodu. Kiedy cieszymy się z tego, co jest teraz, co nam życie przynosi, możemy mieć nowe plany i nie bać się, że nam pesel przeszkodzi w ich realizacji. Wiem, że nie jestem w tym odosobniona. Coraz więcej kobiet się wyzwala, bo są otwarte i mądre. Zresztą uważam, że zawsze były, a co więcej, są mądrzejsze od mężczyzn. A mówi się o nas słaba płeć. Słaba, a jednak mocna! Jesteśmy decyzyjne, wykształcone i, o czym nie można zapominać, piękne. Ale musimy w każdym wieku o siebie dbać. Nie chodzi o to, żeby się upiększać na tyle, żeby nie być rozpoznawalnym. Wiadomo, młodsze nie będziemy, ale zróbmy wszystko, żeby dojrzałość była przyjemna. Coś na przekór stereotypom? Ludzie sami stawiają sobie ograniczenia, myślą, że czegoś tam nie mogą czy im nie wypada. Wiadomo, że jeśli mam gorszy dzień, nie będę mówiła, że jest wspaniale. Ale na szczęście nie spełniam ogólnospołecznych standardów. Niby dlaczego miałabym nie założyć mini albo odkryć dekoltu? A jeśli mam superzgrabne nogi i seksowny dekolt? Lubi Pani działać wbrew schematom… Dlatego razem z moim partnerem Michałem wzięliśmy udział w programie „Power Couple”. Dałam się tam wystrzelić z katapulty. Dlaczego miałabym tego nie zrobić? Oczywiście jestem szczera wobec siebie, w przeciwieństwie do mojej młodszej wersji. Wiem, że dzisiaj już trudniej mi na przykład zrobić gwiazdę czy stanąć na głowie. Ale robię to, bo całe życie to robiłam. Tak jak inne rzeczy, które teoretycznie, zgodnie ze społecznymi oczekiwaniami, mi nie przystoją. Jestem dojrzałą kobietą, ale wciąż mam niesamowitą energię i ogromny apetyt na życie. Żyję tak, żeby pokazać też innym, że wiek nie stanowi bariery. Tak jak 90-letni William Shatner, gwiazda serialu „Star Trek”, który w tym roku poleciał w przestrzeń kosmiczną i stał się najstarszym astronautą na świecie. To jest wspaniałe i oznacza, że wiek to tylko cyfry. I Pani, i on pokazujecie innym, że w każdym wieku wszystko można. Nigdy nie bałam się upływu czasu, bo uważam, że bać to się można złego człowieka czy groźnego zwierzęcia. Nigdy też nie projektowałam się na to, co będzie. Dojrzałą kobietą nie stałam się z dnia na dzień. To jest proces, który niepostrzeżenie prowadzi nas do tego, co nieuniknione. Obserwowałam to u moich kolegów. Byli, byli, byli i nagle… dopadła ich starość, choroba. A przecież byli zdrowi i prężni. Czas jest nieubłagany, zegarów nie cofniemy, ale nie ma co z tym walczyć. Trzeba sobie w głowie poustawiać i wyciągnąć z życia najlepsze, co się da. I jak najdłużej. Trzeba być do niego i do siebie nastawionym pozytywnie, bo tylko na to mamy wpływ. Czytaj także: Został zaszufladkowany w rolach złych i czarnych charakterów? Tak wygląda życie prywatne Artura Dziurmana Ewa Kasprzyk, VIVA! listopad 2021 rok
Jarosław i Oliwia Bieniukowie we wzruszającej rozmowie na temat filmu o Ani Przybylskiej
Poznaj szczegóły tego wyjątkowego dzieła
Tacy sami a jednak zupełnie inni. Choć wiele ich łączy, to sporo również dzieli, ale mimo to zawsze mogą na sobie polegać. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską Jarosław Bieniuk wraz z córką Oliwią opowiedzieli o układaniu życia na nowo, ojcowskiej miłości, uczuciach i silnej więzi, jaka ich łączy. Już wkrótce odbędzie się premiera filmu Ania, opowiadającego o życiu i karierze Ani Przybylskiej. Przypominamy intymną rozmowę z partnerem aktorki oraz jej córką. Jarosław Bieniuk i Oliwia Bieniuk o życiu bez Ani Przybylskiej Krystyna Pytlakowska: Rozmawiacie o uczuciach? Jarek: Oliwia nie jest wylewna, trzeba ją ciągnąć za język. Oliwia: Jestem gadułą, ale w swoim gronie. Lubię poważne tematy, ale poruszane z moimi przyjaciółmi. Gdy jednak mam problem związany z domem i rodziną, zwracam się do taty. Miałaś do niego żal, że dość szybko po śmierci mamy związał się z Martyną? Oliwia: Nie, cieszyłam się, że tata kogoś znalazł, że nie jest sam i że nie muszę go pocieszać. Powiedziałaś mu kiedyś, że go kochasz? Oliwia: No pewnie, wiele razy mu to mówię. A do mamy napisałaś piękny list. Oliwia: Tak, na Dzień Matki. Łatwiej jest napisać, niż powiedzieć to na głos. Jarek: Myślę, że Oliwia będzie potrafiła okazywać miłość, bo tego ją w domu uczymy. Powiedziałeś niedawno, że Ania prosiła Cię w jednej z ostatnich rozmów, żebyś nie był samotny, żebyś się z kimś związał. Jarek: Obiecałem jej też, że zadbam o dzieci i że będę ich pilnował. I dla mnie tak naprawdę to jest w życiu najważniejsze. A jak ja je sobie ułożę? Też chcę być szczęśliwy i mieć osobę, na której mogę się oprzeć. Trzynaście lat żyliśmy z Anią w szczęśliwym związku. Ja bardzo go potrzebuję. Zwłaszcza że dzieci są już starsze, bardziej samodzielne i potrzebują mniej mojej uwagi niż pięć lat temu na przykład. Jasio ma prawie 11 lat, a za chwilę wszystkie wyjdą z domu. Nie chciałbym wtedy zostać sam. Masz teraz wspaniałą partnerkę, Zuzannę. Czy Oliwia ją lubi? Oliwia: O, tak. Ty się z Zuzą spotykałeś stopniowo, ale potem przerodziło się to w codzienność. Jarek: Nawet już nie pamiętam, kiedy się poznałyście. Oliwia: Byłam wtedy zakochana, więc bardziej myślałam o sobie niż o tobie. A to trwało prawie rok. Jarek: Byłaś wtedy mocno skupiona na sobie. Wyjechaliśmy z tobą i twoim chłopakiem na narty, a ja wam kibicowałem. Wiedziałem, że takie młode związki częściej się nie udają, bo jesteście jeszcze zbyt niedojrzali. Ale życzę ci, żebyś znalazła mężczyznę swojego życia i założyła rodzinę. A Ty co zamierzasz zrobić ze swoim? Jarek: Mam swoje plany i swoje marzenia, ale na tę chwilę wiele się u mnie nie może zmienić. Będę mieszkał w tym samym miejscu, mam trzech synów, którzy dorastają. Najmłodszym, Kazikiem, będę się musiał jeszcze długo opiekować. Oliwia: Kazio to taki supersłodziak. Jarek: Cały czas jest dużo obowiązków. Jasio i Szymon jeżdżą na treningi, trzeba tam ich dowozić. Na szczęście Zuza wie, że musi się dzielić swoim partnerem, choć to na pewno jest trudne. Ale staramy się też znaleźć trochę czasu dla siebie. Każdy związek potrzebuje intymności. Na szczęście nie jest egoistką i potrafi mnie zrozumieć. Nie wiem, czy ja umiałbym zaakceptować kobietę z czwórką dzieci. Oliwia: Ale dałbyś sobie radę, tato. Czytaj także: Annę Jantar i jej ojca łączyła trudna relacja: „Tata za dużo pił…”. Kim był Józef Szmeterling? Jarosław Bieniuk, Oliwia Bieniuk, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2021 Zbliżają się święta. Nadajmy więc tej rozmowie świąteczny akcent. Jak je spędzicie? Jarek: Jak co roku. Gdy Ania żyła, wyjeżdżaliśmy często na wieś, do siostry mojej mamy w Orlu. Ona też już nie żyje, ale mieszka tam moje kuzynostwo, wujek i dwoje dzieci. Są psy, kominek, dobrze się tam czujemy. W tym roku też pewnie tam pojedziemy. Oliwia: Albo spędzimy święta z babcią Krysią, z którą dobrze nam się układa. I będziecie oglądać zdjęcia i filmy, które nagrałeś na wideo? Jarek: Być może powstanie czteroodcinkowy serial dokumentalny, oparty głównie na filmach, które nagrywałem od 2001 roku. Oliwia: Są super, tato czasami nam je puszcza. A na święta, gdy siądziemy wszyscy razem, oczywiście będziemy wspominać mamę i różne sytuacje. Jarek: Będziemy czuć, że Ania jest z nami. Mam też nadzieję, że powstanie ten piękny film. Myślę, że już jesteśmy na niego gotowi. Jaś będzie miał 12 lat, nie boję się więc, jak zareaguje, gdy zobaczy mamę. Po siedmiu latach już wszyscy jesteśmy gotowi, żeby obejrzeć taki dokument i zobaczyć, jak wyglądało nasze życie w Poznaniu, w Turcji i na wakacjach, a potem w Łodzi i w Trójmieście. Nie możemy jednak zagłębiać się za bardzo w przeszłości, musimy myśleć o tym, co będzie, a nie o tym, co się utraciło. A na cmentarzu mamy chwilę na refleksje. Jeździmy tam na wszystkie święta. Urodziny Ani, Wielkanoc, Boże Narodzenie, Wszystkich Świętych. A czasami ja sam tam zachodzę, bo mam taką potrzebę. Oliwia: Mama zawsze będzie w naszym życiu. Często myślę, co by na to powiedziała, co by ją rozbawiło. Jarek: Bardzo dużo się wspólnie śmialiśmy i mieliśmy wspólne plany. Muszę pilnować, żeby część z nich się spełniła. Czytaj także: Słyszał, jak sędzia skazuje jego ojca na śmierć. Tragedia odcisnęła na Pawle Wawrzeckim bolesne piętno Jarosław Bieniuk, Oliwia Bieniuk, sesja dla magazynu „VIVA!”, listopad 2021 Anna Przybylska w sesji dla magazynu VIVA!, 2011 rok
Zamyślony Maciej Stuhr w teledysku VIVY!
Mija dokładnie 30 lat odkąd Maciej Stuhr wkroczył do show-biznesu. Aktora poznaliśmy w Dekalogu X, a kilka lat później przyszedł czas na kultowy: Poranek kojota, Chłopaki nie płaczą czy Fuks. Dziś Stuhr na swoim koncie ma ponad 40 ról w filmach i kilka w serialach! Aktora niedługo zobaczymy w Planecie Singli 2, która jest najbardziej oczekiwanym filmem tego roku! Dlaczego aktor, aż tyle pracuje? Na to pytanie odpowiedział ostatnio Beacie Nowickiej. Maciej Stuhr o filmach „Ale mogę sobie pozwolić, żeby zrezygnować z jednego, drugiego, trzeciego projektu, czego nie mogłem zrobić w wieku 25 lat. To był wóz albo przewóz. Albo chwycę tę szansę za nogi, albo ona gdzieś odleci. Marzyłem o kręceniu filmów całe życie, to co, miałem odmówić zagrania w Przedwiośniu? Teraz częściej jest tak, że role bardziej chcą mnie, niż ja chcę je. To jest chyba największa różnica. Dobra, mogę zagrać w tym filmie, ale mogę też nie grać. Nie kryguję się. Wiem, że nic mi się nie stanie jak nie zagram”, powiedział w najnowszej VIVIE! Cały wywiad z Maciejem Stuhrem można przeczytać w naszym magazynie. A kulisy sesji zdjęciowej w wideo wyżej! Zobaczcie, jak aktor pozował nam do zdjęć. My jesteśmy zachwyceni!