Zaśpiewał w hymnie Męskiego Grania, potem ogolił włosy i poruszył tysiące. Vito Bambino kończy 38 lat. Tak mówił o swoim życiu w „VIVIE!”
Wrażliwy, bezkompromisowy i zawsze „pomiędzy” – Vito Bambino kończy dziś 38 lat i wciąż udowadnia, że autentyczność to dla niego coś więcej niż artystyczna poza. To postawa, którą widać nie tylko w muzyce i tekstach, ale też w decyzjach podejmowanych poza sceną – tam, gdzie emocje zamieniają się w realne gesty.
Mateusz Dopieralski od zawsze funkcjonuje „pomiędzy” – światami, językami i emocjami. W rozmowie z VIVĄ! opowiadał o tej nieoczywistej tożsamości i o tym, że szczerość jest dla niego jedynym możliwym językiem – w życiu i w muzyce. Dziś, jako Vito Bambino, artysta nie tylko współtworzy tegoroczny hymn Męskiego Grania „Nareszcie” i świętuje 38. urodziny, ale też coraz śmielej wychodzi poza scenę, nadając swojej wrażliwości realny wymiar. Podczas dziewięciodniowego streamu charytatywnego na rzecz dzieci chorych onkologicznie zrobił coś, co trudno było przeoczyć – na oczach setek tysięcy widzów ogolił głowę w geście solidarności z najmłodszymi pacjentami. W jego przypadku nie był to jednak jednorazowy gest, lecz naturalna konsekwencja tego, o czym mówił od lat: że prawdziwe emocje i autentyczność mają sens tylko wtedy, gdy idą w parze z działaniem. Z okazji urodzin artysty, przypominamy wywiad, którego udzielił magazynowi VIVA! przed trzema laty. Zobacz też: Łatwogang zebrał rekordową sumę 250 milionów złotych! To, co ogłosił na koniec poruszyło serca View oEmbed on the source website Vito Bambino dla magazynu VIVA! 10/2023 Gra w filmach i w serialach. Po niemiecku. Pisze teksty i śpiewa. Po polsku. Mateusz Dopieralski ma na koncie pięć płyt z zespołem Bitamina, a jako Vito Bambino wydał właśnie drugi solowy krążek „Pracownia”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o życiu na emigracji, dzieciństwie i młodości w robotniczej dzielnicy w Niemczech, miłości, ukochanym synku i o tym, jak to jest żyć pomiędzy. Pomiędzy wszystkim. – Twoja pierwsza solowa płyta nosiła tytuł „Poczekalnia”. Teraz mamy „Pracownię”. A trzecia będzie się nazywać „Pożegnalnia”. – Teksty Twoich piosenek to historia Twojego życia. Może powinna mieć tytuł „Pomiędzy”? O rany! Dobre! A ja już obiecałem fanom „Pożegnalnię”. Kiedyś ktoś poprosił mnie, żebym określił siebie jednym słowem. Wtedy się zastanawiałem, nie wiedziałem, jakiego użyć. Ale masz rację, że określa mnie słowo „pomiędzy”. Jestem wiecznie właśnie pomiędzy. Językami, bo z żoną rozmawiam po niemiecku, a z synem po polsku. Krajami, bo urodziłem się w Polsce, ale od drugiego roku życia mieszkałem w Niemczech. Z tego też powodu jestem niemieckojęzycznym aktorem i polskojęzycznym tekściarzem, i wokalistą. Jestem Ślązakiem obecnie mieszkającym w Warszawie. Wiesz, że mój pierwszy solowy album miał się nazywać „Bezpański kot”? Czułem się bezpański, ale w dobrym kontekście. Czułem, że zamknięcie się tylko na Niemcy albo tylko na Polskę jest dla mnie niewystarczające, że granice mnie nie interesują. – Życie na emigracji nauczyło Cię otwartości na świat? Jestem otwarty, ale też rozdarty. Ale to jest nie tylko we mnie, ale też we wszystkich tych ludziach, którzy dzielili mój los. W innych Polakach, w Grekach, w Turkach, którzy mieszkali w mojej emigranckiej dzielnicy w Leverkusen pod Kolonią. Z jednej strony czuliśmy się jak Polacy, Grecy, Turcy, a z drugiej w naszych rodzinnych krajach byliśmy traktowani jak obywatele „skądś indziej”, obcy. W Warszawie jestem Ślązakiem, dla Ślązaków jestem Niemcem. Pewnie dlatego towarzyszy mi dualizm, a w moim życiu obowiązuje reguła „gdzie światło, tam mrok”. – Brzmi pesymistycznie. Często zakładam czarny scenariusz, bo to pozwala mi być przygotowanym na niepowodzenia. Nie lubię tej cechy w sobie, ale parę razy się przydała. Zawsze pamiętam o tym, że zaraz może przestać być dobrze. Na przykład tyle razy cieszyłem się, że dostałem świetną rolę. Oczami wyobraźni już widziałem te sceny ze swoim udziałem. A potem wysypywała się cała produkcja. Zamiast głównej roli przychodziło rozczarowanie. Kiedyś czytałem „Rozmyślania” Marka Aureliusza. Pisał, że do wszystkiego trzeba podchodzić chłodno. I do dobrych, i do złych rzeczy. Dzięki temu łatwiej jest znieść te naprawdę kiepskie momenty. Można sobie wtedy powiedzieć: „Taka jest kolej rzeczy, nie mam na to wpływu, będzie lepiej”. Niestety takie podejście trochę tłumi te fantastyczne chwile. Poruszam się pomiędzy smutkiem i melancholią a szczęściem i nadzieją. I nauczyłem się, żeby cieszyć się tylko z realnych rzeczy. Z tych, które już się wydarzyły. Kiedyś cieszyłbym się z tego, że ktoś ma względem mnie superplany. – Boisz się kolejnego rozczarowania? Myśląc w ten sposób, staram się przed rozczarowaniem ochronić. Teraz czekam, jak zostanie przyjęty mój album. Nie boję się tego, choć moment publikowania tak prywatnych myśli jest dla mnie bardzo specjalny. Jako zespół Bitamina mieliśmy ten komfort, że nikt nas nie słuchał, i kiedy wydawaliśmy swoje najważniejsze rzeczy, robiliśmy to głównie dla siebie. To, że ktoś chciał nas słuchać, było skutkiem ubocznym naszej działalności. Teraz znów jestem w punkcie, gdy robię coś dla siebie, ale jednocześnie ze świadomością, że czeka na to naprawdę wiele osób. Najchętniej powiedziałbym im, żeby nie mieli żadnych oczekiwań, żeby po prostu otworzyli się na to, co chcę im dać. – A dajesz im siebie, swoje emocje, swoje życie. Jak na dłoni. Nie umiem inaczej. View oEmbed on the source website – Mówisz o osobistych rzeczach, które dotyczą też Twoich bliskich. Jest na tej płycie numer „In & out”. Cały czas jestem w dialogu z żoną. Dopytuję o jej granice, bo nie chcę ich przekroczyć. Ale powiedziałem jej, że to, że ona nie rozumie jeden do jednego, jest dla mnie komfortowe. – Twoja żona nie zna polskiego? Nie zna, dlatego zna moje utwory tylko z tłumaczeń. A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze. I wiesz, że ludzie do mnie piszą: „Nazywasz rzeczy po imieniu. Jak to, tak otwarcie mówisz o alkoholizmie w domu?”. A ja śpiewam: „Jesteś pato/ to tak samo jak ja/ Bo Twój tato lubił kombinować, naginać świat/ Różni ludzie mówią na głos, co odjebał za dnia/ A ja przyrzekam, że niedługo u mnie zmiana na bank/ Nie będę sługą swego DNA”. Wszyscy nauczyliśmy się różne rzeczy zamiatać pod dywan i przestaliśmy być wobec siebie szczerzy. Ludzie chodzą na terapie, a moją terapią jest śpiewanie o tych trudnych rzeczach. Dzisiaj pewne rzeczy przestają być wstydem. Na szczęście, bo on tyle nam kasuje w komunikacji. Dlatego staram się wychodzić ze strefy komfortu, po prostu mówić szczerze. To jest dla mnie bolesne, ale potem dostaję od ludzi wiadomości, że moje teksty potrafią zmienić ich życie. To mnie motywuje do działania, bo wiem, że napisałem numer, który nie jest letniaczkiem, ale nawet za wiele lat będzie ważny. Nie chciałbym, żeby to zabrzmiało arogancko, że jestem jakimś geniuszem. Nie jestem, ale pracowałem sumiennie nad płytą i nad sobą. – Z wykształcenia jesteś aktorem. Ale piszesz też teksty innym artystom, nagrywasz płyty. A chciałem być koszykarzem (śmiech). – Nie gniewaj się, ale jesteś za niski. Wiem, ale 20 lat temu wierzyłem, że mimo wszystko mi się uda. To, że zostałem aktorem, to był wypadek przy pracy. Przyjechałem z moją siostrą i z naszą grupą z Niemiec, z którą uczyłem się języka polskiego, na warsztaty teatralne do Warszawy. Średnio mi się chciało, a okazało się, że ten obóz zmienił moje życie. Zobaczyłem wtedy ludzi, moich rówieśników, którzy nie wstydzili się pokazywać emocji. Nie bali się zbłaźnić przed innymi, żeby kogoś rozśmieszyć. Nagle wyskakuje typ w moim wieku, w rajtuzach, rozśmiesza mnie i całą resztę. I nie interesuje go, że jest w rajtuzach. – Według 15-latka z Leverkusen ci ludzie w rajtuzach byli słabi? U mnie na ośce trzeba było mieć mocne łokcie, żeby sobie radzić. Moi kumple byli, delikatnie mówiąc, niegrzeczni. Ja byłem najgrzeczniejszy z nich, ale jak na dzisiejsze standardy to… też nie bardzo. A tu nagle jadę na obóz teatralny i widzę, że nie trzeba być gangsterem, żeby być silnym. Było zupełnie na odwrót, niż sobie wyobrażałem. – I zostałeś gościem w rajtuzach? W Leverkusen nikt o tym nie wiedział, bo na studia dojeżdżałem do Kolonii. A wieczorem wracałem i rozwoziłem pizzę. Trochę uciekałem od kolegów ze studiów. Oni są nierozumiani przez resztę świata, co powoduje, że izolują się i robią z aktorstwa religię. Dla mnie to było nie do dźwignięcia. – Nie zapraszałeś bliskich na przedstawienia, ponieważ… Nie chciałem, żeby mnie swoimi komentarzami zepsuli. Mogłoby się zdarzyć, że ktoś z moich bliskich przyszedł na przykład na premierę, a potem powiedział: „Mati, tego się nie da oglądać”. A ja mam przed sobą jeszcze 20 przedstawień… Nie, nie. Wolałem im nic nie mówić. Moi rodzice dowiadywali się o premierach z gazet. Nie interesuje mnie, co o mnie powiedzą obce osoby. Ale co powie ktoś z moich szeregów, potrafi mnie długo dojeżdżać. W ramach samoochrony nie informowałem nikogo o niczym (śmiech). Całe życie przed czymś uciekam. Chyba wolę zwiać, niż usłyszeć, że coś, co zrobiłem, jest słabe. – Czy takie asekuracyjne podejście nie ogranicza odczuwania radości z życia? Może trochę. Na przykład jak mój kilkuletni syn Amar próbuje nowych rzeczy, od razu na bieżąco przeliczam, że gdyby upadł, to jak by upadł, na co by upadł. Agi mnie przywołuje do porządku i mówi, że on da sobie radę. Ale to są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju. – A nie masz schizy, że Twoja żona pół-Włoszka, pół-Niemka przyjechała do Polski, żebyś Ty mógł robić karierę? Pewnie, że mam. Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna. – On Cię zmienił? Stałem się bardziej odpowiedzialny. Ogólnie lubię to, kim jestem i jaki jestem. A w przyszłości okaże się, czy byłem mądrym ojcem, czy nie. Zapieprzam, by mój syn mógł dobrze żyć, choć zamarłem na chwilę, gdy sobie pomyślałem, że mógłby zostać bananowcem – rozwydrzonym synkiem bogatego tatusia. Będzie miał łatwiej niż ja, chyba że zdążę rozpieprzyć wszystko. Ja pracuję od 12. roku życia i znam wartość pieniądza. Ale znam też jego „bezwartość”. Chyba nie mówi się tak po polsku? Chodzi mi o to, że jeśli są pieniądze, a reszta się nie zgadza, to one są nic niewarte. Widzisz? Cały ja. Zamiast się cieszyć, że mam fundusze, żeby Amar miał spokojne życie, już mnie zaczyna to martwić. – Twoi rodzice też poświęcili wszystko, żebyście Wy z siostrą mieli lepiej niż oni. Tata załatwił nam takie życie, jakie teraz mamy, ale oddał za to swoje. – To znaczy? Tata w Polsce był cukiernikiem. Mama była polonistką. Po to, żebyśmy z moją siostrą Martą mogli robić to, co chcemy, żeby ona mogła wyrwać się z klasy robotniczej, studiować, nauczyć się siedmiu języków, żebym ja mógł zostać aktorem i robić muzę, oni przenieśli się do Niemiec. Tam tata codziennie jeździł autobusem. Mama pracuje w szpitalu psychiatrycznym. Moja siostra, która jest mi bardzo bliska, miała chyba z tego powodu kompleks, bo zawsze mówiła, aż do śmierci taty w tym roku, że on jest cukiernikiem. Bolało mnie to, ale ona trafiła do wyższych sfer i chyba się wstydziła tego, że pochodzi z rodziny robotniczej. Dla mnie jako rapera było to łatwiejsze, bo mogłem o tym śpiewać. Ale Marta była i jest moim największym autorytetem. Zresztą ludzie, których miałem i mam wokół siebie, są moim wielkim szczęściem. Mam wspaniałą żonę i syna. I przyjaciół, z którymi tworzymy Bitaminę i Fikurazi. Jestem produktem tego, co zrobili ci fajni ludzie. Tych gorszych już dawno odsunąłem od siebie. – Żona mówi o Tobie, że jesteś uroczym człowiekiem. Jest taka turecka opowieść, którą się w życiu kieruję. Dziadek mówi wnukowi, że za każdy zły uczynek musi wbić gwóźdź w deseczkę. Gdy deska jest pełna gwoździ, dziadek mówi, żeby za każdy dobry uczynek wyciągał jeden gwóźdź. W końcu chłopak przynosi dziadkowi deseczkę bez ani jednego gwoździa. I mówi: „Zobacz, jaki jestem dobry”. A dziadek odpowiada: „Tylko zobacz, jak ta deska teraz wygląda. Jest pełna dziur”. Staram się być dobrym facetem, żeby w mojej deseczce zostało jak najmniej śladów po gwoździach. – W jednej z piosenek śpiewasz o tym, jaka jest dobra odpowiedź na pytanie, kim jesteś. I ja Ciebie teraz o to pytam. Jeśli kocham, to kocham wiecznie. Tak tam śpiewam. Jestem lojalną bestią. I jestem pomiędzy. Z jednej strony skromny, a z drugiej bywam arogancki, bo mam takie umiejętności, których jestem absolutnie pewien. Ani wysoki, ani niski. Kim jestem? Mateuszkiem, Ulkiem, jak mówi na mnie mama. Moja siostra, mama i ja mamy coś takiego, że na przykład zapraszamy gości na imieniny czy urodziny i nie spoczniemy, dopóki cała grupa nie będzie zadowolona. Moja żona, wychowana zupełnie inaczej, mówi wtedy: „Mati, ale pamiętasz, że to ty masz urodziny? Oni tu przyszli do ciebie, a ty się bawisz w kelnera”. Chciałbym umieć tak jak ona odpuszczać. Ale to jest mój wyraz troski o wszystkich bliskich. Dla nich mogę być kelnerem na swoich własnych urodzinach. Czasem ta troska wynika z pragnienia mojego spokoju. Ale jeśli moim spokojem jest to, żeby wszyscy byli szczęśliwi, to chyba nic złego. Nie robię ludziom nic, czego nie chciałbym dla siebie. W końcu śpiewam: „Teraz musimy być czujni/ by nie skaleczyć się nawzajem”.
To już pewne! Męskie Granie Orkiestra 2026 odsłania skład i pokazuje singiel „Nareszcie”. Zaskoczeni?
Tajemnica, która przez długi czas rozgrzewała fanów do czerwoności, została właśnie rozwiana. Organizatorzy Męskiego Grania 2026 ujawnili, kto stanie na czele tegorocznej orkiestry, a razem z tą informacją pojawił się premierowy singiel „Nareszcie”. Utwór już jest dostępny w sieci, a jego koncertowy debiut zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu.
Pilnie strzeżona tajemnica wreszcie została ujawniona. Męskie Granie Orkiestra 2026 tworzą Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, a ich wspólny singiel „Nareszcie” już trafił do internetu. Po raz pierwszy na żywo utwór ma wybrzmieć 27 czerwca w Żywcu. Męskie Granie Orkiestra 2026 – kto tworzy tegoroczny skład? Po miesiącach spekulacji wszystko stało się jasne. Tegoroczną Męskie Granie Orkiestrę tworzą trzy wyraziste osobowości: Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino. Skład projektu od lat pozostaje pilnie strzeżoną tajemnicą, dlatego ogłoszenie artystów zawsze wzbudza ogromne emocje. Igor Herbut pojawił się już wcześniej w projekcie, debiutując w Męskie Granie Orkiestra 2025, gdy hymnem trasy był singiel „To bardzo ziemskie”. Z kolei Vito Bambino dołącza do orkiestry po raz trzeci. Artysta był wcześniej częścią popularnych składów, nagrywając utwory „I ciebie też, bardzo” oraz „Supermoce”. Nową postacią w tym gronie jest Zalia, która w tym roku debiutuje w Męskie Granie Orkiestra. To obecnie artystka uznawana za objawienie polskiej sceny muzycznej. „Nareszcie” – nowy singiel Męskie Granie już dostępny w internecie Artyści wspólnie nagrali singiel „Nareszcie”, który zapowiada trasę Męskie Granie 2026. Utwór jest już dostępny w internecie, a jego refren zawiera słowa: „Nareszcie, dogadaliśmy się ja i serce / w parze przetańczymy cały ten bal / nie mijamy się już ja i szczęście / chce ze mną być, nareszcie”. Autorami słów są Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, natomiast przy tworzeniu muzyki wspierał ich Jakub Galiński. Singiel stanowi centralny punkt tegorocznej odsłony projektu. Kiedy i gdzie „Nareszcie” zabrzmi na żywo po raz pierwszy? Fani nie będą musieli długo czekać na koncertowe wykonanie nowego utworu. „Nareszcie” ma po raz pierwszy wybrzmieć na żywo 27 czerwca w Żywcu. To właśnie tam rozpocznie się prezentacja efektów pracy tegorocznej orkiestry przed publicznością. Trasa Męskie Granie, sponsorowana przez markę Żywiec, od lat przyciąga wielotysięczną publiczność. Bilety na wydarzenia są dostępne na platformie eBilet.pl. Teledysk do „Nareszcie” pokazuje pełną energii historię Równolegle z premierą singla opublikowano także teledysk do utworu „Nareszcie”. Za jego reżyserię odpowiada Piotr Matejkowski. Fabuła klipu opowiada historię mężczyzny, który opuszcza warsztat i zaczyna biec przed siebie, kierowany przeczuciem. W tym samym czasie dziewczyna stojąca na przystanku również zaczyna biec. Oboje przemierzają miasto różnymi drogami, aż ostatecznie spotykają się na koncercie Męskie Granie Orkiestry 2026, gdzie wpadają sobie w ramiona. Teledysk jest dostępny na kanale YouTube trasy Męskie Granie. Męskie Granie 2026 – bilety, trasa i zapowiedź koncertowego programu Według Doroty Nowakowskiej-Postolko, senior brand managerki marki Żywiec, tegoroczny singiel niesie ze sobą dużo pozytywnej energii i ma dobrze sprawdzić się podczas koncertów przed publicznością. Podkreślono również, że „Nareszcie” to tylko część większego projektu. Męskie Granie Orkiestra 2026 pracuje nad pełnym programem koncertowym, który zostanie zaprezentowany podczas trasy. Artyści mają interpretować ważne dla nich utwory z kanonu polskiej muzyki. Jedno jest pewne – skład został ujawniony, singiel trafił do sieci, a pierwsze wykonanie na żywo zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu. Reakcje fanów na „Nareszcie”. Komentarze nie pozostawiają złudzeń Premiera singla „Nareszcie” wywołała natychmiastową reakcję słuchaczy. W krótkim czasie utwór osiągnął 31 661 wyświetleń w 1 godzinę temu oraz zebrał 220 komentarzy, co pokazuje ogromne zainteresowanie nową odsłoną Męskie Granie Orkiestra 2026. Wśród opinii dominują jednak głosy krytyczne. Część fanów zwraca uwagę, że utworowi brakuje charakteru znanego z wcześniejszych edycji. W komentarzach pojawiają się porównania do takich singli jak „Początek”, „Armaty”, „Wataha”, „Sobie i wam” czy „I Ciebie też”, przy których – jak wskazują użytkownicy – nowa propozycja wypada słabiej. Niektórzy słuchacze podkreślają, że „Nareszcie” brzmi jak „pierwsza lepsza piosenka z RMF czy ZETki” albo „luźny popowy numer jakich miliony”. Pojawiają się także opinie, że projekt „przestał być zaskakujący i odkrywczy”, a jego charakter stał się bardziej komercyjny. Krytyczne głosy dotyczą również niewykorzystanego potencjału artystów. W komentarzach można przeczytać, że „takie głosy totalnie nie wykorzystane” oraz że przy takim składzie oczekiwano „mocniejszego” brzmienia. Część odbiorców przyznaje wprost, że po pierwszym odsłuchu utwór nie zrobił na nich większego wrażenia. Nie brakuje jednak także pozytywnych reakcji. Widzowie zwracają uwagę na wokale artystów, wskazując między innymi, że „głos Igora w każdej piosence będzie brzmiał cudownie”, a „głos Vito jest tu jak plasterek na serduszko”. Pojawiają się również komentarze fanów, którzy co roku czekają na premierę singla Męskiego Grania. Mimo podzielonych opinii jedno jest pewne – „Nareszcie” już na starcie wzbudziło duże emocje i szeroką dyskusję wśród słuchaczy. View oEmbed on the source website
Nie chcą być celebrytami, a są idolami – młodzi artyści, którzy zawładnęli Polską
Nie występują w telewizji, nie brylują na czerwonym dywanie, unikają wywiadów i medialnego rozgłosu. A jednak – bilety na ich koncerty znikają w mgnieniu oka, a teksty piosenek stają się głosem pokolenia. Kim są młodzi artyści, którzy podbili serca milionów, nie korzystając z tradycyjnych środków autopromocji? Oto zjawisko, które zmienia zasady gry w polskim show-biznesie.
Nie pokazują się na okładkach magazynów, ściankach czy branżowych imprezach. Rzadko udzielają wywiadów, ale ich koncerty wyprzedają się na pniu. Młodzi muzycy od Taco Hemingwaya po Sanah i Dawida Podsiadłę przyciągają miliony ludzi. Co w nich tak ciekawi? Przypominamy archiwalny tekst Karola Sowy i Agnieszki Dajbor, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! wiosną 2023 roku. Kim są współcześni idole młodego pokolenia? Dlaczego unikają mediów, a przyciągają tłumy? Od kilku lat na naszej scenie muzycznej coraz większą popularnością cieszą się tacy artyści, jak Taco Hemingway, Quebonafide, Dawid Podsiadło, sanah, Mata czy zespół Kwiat Jabłoni. Nie chcą być celebrytami, nie robią wokół siebie medialnego szumu, niechętnie też mówią o swojej codzienności. Kiedy Dawid Podsiadło powiedział w podcaście Wojewódzki/Kędzierski, że ma dziewczynę, było to niemal wydarzeniem. Mieszkają razem, a ukochana mówi do Dawida: „Dawcia”. Okazało się wówczas, że wybranką muzyka była skrzypaczka Magdalena Laskowska. Być może w latach 90. Dawid Podsiadło pokazałby się z nią na okładce jednego z poczytnych magazynów, dzisiaj, jeśli chcą, mają do tego Instagram. Podobnie było w przypadku Quebonafide, który swoje uczucia do Natalii Szroeder wyśpiewał w piosence „Visa”: „Tyle znowu tracisz dla mnie, jestem Brad Pitt w »Siedem«/ Siedzę i przeglądam story od Natalii Szroeder/ Szukam kogoś, kto moją duszę nakarmi śpiewem/ Ale przestańmy walczyć na tym Messengerze/ Myślę, w co się ubierzesz, gdzie wyjdziesz/ Myślę o tym, żeby być gdzie indziej/ Wsiadam już w ten samolot jak w windę/ Moja głowa paruje jak Tinder”. Trudno uznać, że artyści są medialni, a jednak Jarosław Szubrycht pisał w „Gazecie Wyborczej”, że „plotki na temat pary stały się niemal tak pożądane, jak doniesienia o Lewandowskich”. To odniesienie pokazuje już skalę popularności. Sanah jest najbardziej słuchaną polską wokalistką. Ludzie w różnym wieku nucą jej melodyjne piosenki i znają frazy o cappuccino i szekspirowskim sznycie, cokolwiek to znaczy. Ale często nie znają nawet jej nazwiska. Nie wiedzą, że Zuzanna Irena Grabowska niedawno wyszła za mąż i jest świetnie wykształconą skrzypaczką po warszawskim Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina. Nowe gwiazdy funkcjonują inaczej medialnie – nie potrzebują pośredników między sobą a fanami. Wystarczą im własne strony internetowe, Instagram, Twitter czy TikTok. Muzykę wrzucają na YouTube’a czy platformy typu Spotify. Technologia i show-biznes wzajemnie na siebie oddziałują. W kompozycjach często uwzględnia się 15-sekundowe etiudy na TikToka. Brytyjski dziennik „The Guardian” zauważył, że w dzisiejszym show-biznesie jest moda raczej na solowych wykonawców niż na zespoły. Media społecznościowe są idealnie skrojone pod pokazanie się i wyrażenie indywidualnego przekazu. Jak nie być, żeby być Skrajnym przypadkiem „niemedialności” jest Taco Hemingway. Ksywka rapera pochodzi z czasów, kiedy grał w piłkarskiej grze komputerowej „Fifa” (jego druga ksywka to „Fifi”). Tak naprawdę nazywa się Filip Szcześniak i obecnie ma 34 lata. Urodził się w Kairze, mieszkał w Londynie, a pierwsze nagrania robił w piwnicy domu mamy w Brukseli. Jest absolwentem prywatnego gimnazjum w Warszawie i dwujęzycznego liceum. Studiował kulturoznawstwo oraz skończył antropologię na uniwersytecie w Londynie. W przeszłości pracował jako tłumacz i copywriter. Prywatnie jest chłopakiem Igi Lis, ale wiemy niewiele więcej. Czasem para pokazuje swoje zdjęcia na Instagramie.. Fani doszukują się aluzji do Igi w piosenkach „Café Belga” czy „Fiji”. Mieć wyznawców W przeszłości Taco Hemingway nie pokazywał się nawet we własnych teledyskach, nie lansował się w mediach, nie przychodził na gale, by odebrać nagrody, na przykład Fryderyki. Znany jest również z tego, że wrzuca utwory do sieci, kiedy chce, często nocą. Każdy może ich słuchać, pobrać za darmo albo odpalić w serwisie streamingowym. Ale kariera Taco Hemingwaya na dobre rozkręciła się w 2015 roku, kiedy wrzucił na YouTube’a piosenkę „6 zer”, w której śpiewał o pokoleniu na umowie zleceniu. Taco Hemingway często też wspomina w swoich tekstach o problemach zwykłych ludzi. Taksówkarz, ekspedientka, kelner to także bohaterowie jego utworów. Porusza tematy polityczne czy społeczne. Nie zamyka się na otaczający świat. Gdy w 2020 roku odbywała się kampania na urząd Prezydenta RP, Taco Hemingway niedługo przed ciszą wyborczą wydał piosenkę „Polskie tango”, w której w mocnych słowach rozliczał się z władzą oraz politykami. I ostro zmieniał słowa „Katechizmu polskiego dziecka”, czyli znanego wierszyka „Kto ty jesteś? Polak mały”. Nie owija w bawełnę. Mówi wprost. I to zachwyca ludzi. To, co chce powiedzieć, przekazuje w swoich tekstach. Na własnych zasadach. Dzisiaj utwory Taco Hemingwaya mają ponad miliard odsłon na platformie Spotify, co w Polsce jest absolutnym rekordem. O Taco mówi się, że ma nie tyle słuchaczy, ile wyznawców. Został już okrzyknięty głosem pokolenia milenialsów, a nawet współczesnym Mickiewiczem. On sam rapuje o sobie: „Jestem głosem pokolenia, które nie ma nic do powiedzenia”. Albo nazywa siebie „pół Norbi, pół Norwid”. CZYTAJ TEŻ: To cud, że żyje. Mama Blake Lively chciała odebrać sobie życie tuż przed narodzinami aktorki Przypadek sanah sanah stała się popularna pięć lat temu. Wydaje się, że pojawiła się nagle i znikąd. Pewnego dnia jej piosenka „Szampan” wrzucona na YouTube’a zachwyciła i zaczęła być grana we wszystkich rozgłośniach radiowych. Sanah miała za sobą długą drogę do kariery, bez powodzenia próbowała swoich sił w „The Voice of Poland” oraz w „Mam talent”. Występowała jako Ayreen. Pomógł jej Dawid Podsiadło, który zaśpiewał jej kawałek na koncercie. Fani zaciekawili się, kim jest artystka, której muzyka podoba się ich idolowi. Sanah ma dziewczęcy czy nawet dziecięcy, pieszczotliwy głos, który jednym się podoba, innym nie, ale od razu jest rozpoznawalny. Pokazuje się w falbankach, sukienkach w kwiatki albo różowych kreacjach, jak z balu maturzystek w Ameryce lat 50. Jej rekwizyty to tiule, kapelusze, rękawiczki. Śpiewa o uczuciach i tęsknocie za tym jedynym, który nada życiu sens i otrze „łezki me”. Ten wizerunek słodkiej kobietki wspartej na ramionach mężczyzny wydaje się bardzo retro. Ale okazał się trafiony w dziesiątkę. Ponadpokoleniowa sanah podbiła serca nie tylko licealistek, ale też dziewczyn z korporacji, zapracowanych, robiących kariery „zaradnych dziewuch”, które czasem też marzą o tym, żeby być po prostu kobietką i żoną. I cenią tradycyjne wartości. Sama Sanah nazywana jest konserwatywką. „Pamiętasz, po imprezie Starbucks był, był/ Zabrałeś mnie na kawę niezły deal, deal/ Gdzieś tam pisałam o tym znowu ty, ty/ Tak patrzysz na mnie, że rumieńce kradniesz/ A ja cię lubię/ Aż za bardzo, przez to myślę już o ślubie/ O ślubie już/ I mam nadzieję, że ty też/ Mnie chcesz”. To słowa piosenki „Ten Stan” – tytuł nawiązuje zapewne do imienia jej męża, czyli muzyka Stanisława Grabowskiego. Słowa powiązane z klipem stylizowanym na wesele z lat 90. wywołują wachlarz emocji. I na długo zostają w głowie. Jarosław Szubrycht pisał o Sanah: „Jest programowo konserwatywna, na poziomie i estetyki, i ekspresji bliższa Irenie Santor niż (…) Korze. Jest muzyczną kontrrewolucją, na którą nikt nie czekał, ale której, jak się okazuje, wszyscy potrzebowali”. Poezyje? Nie tylko. Co sprawia, że nowe pokolenie artystów jest tak wyjątkowe? sanah potrafi śpiewać po prostu pięknie – kto chce, niech posłucha pieśni „Święty Graal” inspirowanej słowiańską ludowością. I jest odważna. Kto w dzisiejszych czasach śpiewałby „Poezyje”? Komu przyszedłby do głowy projekt śpiewania Asnyka, Mickiewicza, Słowackiego? A ona to zrobiła. Dzięki Sanah kolejne pokolenie ma swoją wersję „Nic dwa razy się nie zdarza” i może odkryć poezję Wisławy Szymborskiej (wcześniej śpiewały ten wiersz Łucja Prus i Kora). Michał Rusinek opowiadał żartobliwie, że namawiał wydawcę, żeby tomik poezji Szymborskiej opatrzyć banderolą: „Zawiera tekst piosenki Sanah”, bo może wtedy trafi do młodzieży. „Nic dwa razy się nie zdarza” miało w cztery miesiące 37 milionów odsłon na YouTubie i blisko osiem tysięcy komentarzy. „Kiedy nauczyciele zaczną puszczać to w szkołach?” – to przykład jednego z nich. Nie tylko Sanah nie boi się poważnych treści. Na najnowszej płycie Dawida Podsiadły „Lata dwudzieste” znalazła się piosenka „Mori” mówiąca o śmierci. Z pięknym teledyskiem nagranym w opustoszałej Warszawie i z Jerzym Skolimowskim w roli głównej. Dawno w naszej rozrywce nie było czegoś tak przejmującego. Nikt jak Que. Moc internetu – jak zbudowali swoje kariery bez mediów? Quebonafide, czyli Kuba Grabowski, od początku przyciągał charakterystycznym stylem oraz niecodziennym wizerunkiem. Stał się głosem wielu młodych ludzi. Respekt wzbudzał też fakt, że wzbił się na sam szczyt dzięki ciężkiej pracy. Był autentyczny. Ludzie wiedzieli, że ich rozumie, i utożsamiali się z jego tekstami. On sam nigdy nie zapomniał o swoich fanach. Nawiązywał z nimi niezwykłą więź. „Mecze na orczykach przy okazji koncertów, na które zaproszeni byli wszyscy, spontaniczny wybór losowej osoby z fanpage’a na wyjazd do Szwajcarii czy śmieszkowanie z ludźmi w komentarzach. To była nowa jakość w budowaniu relacji ze słuchaczami”, mówił Solar w jednej z rozmów z Red Bullem. Od 2015 roku Que naznaczał nowy kierunek. Teledyski do „Hype”, „Carnival” i „Trip” zachwyciły odbiorców. Dla artysty nie było granic. Pokazywał się w barwnym, trochę cyrkowym aranżu. Zakładał też kolorowe soczewki. Był czymś zdecydowanie nowym na rynku. To przyciągało wiele osób, bo wcześniej nie było tak dobrze zorganizowanej akcji promocyjnej w polskim rapie. Dlatego mówiono: „Nikt jak Que”. CZYTAJ TEŻ: Selena Gomez wspomina okres po rozstaniu z Justinem Bieberem. Takiego wyznania nikt się nie spodziewał. „Byłam sama" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJK2Wo6-8ded384.jpg" width="1600" height="2404" alt="Warszawa, stadion RKS Marymont, 22.08.2018, Mecz II rundy okregowego Pucharu Polski w pilce noznej. Wygral zespol KTS Weszlo po rzutach karnych z zespolem KS Konstancin, N/z. Quebonafide Quebo Kuba Grabowski Taconafide,Image: 425232217, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Quebonafide Quebo Kuba Grabowski Taconafide" /> Jacy jesteśmy. Muzyka jako manifest – o czym śpiewają młodzi artyści? W piosenkach Taco Hemingwaya, Dawida Podsiadły, Maty czy braci Kacperczyk łatwo się odnaleźć. Usłyszeć swoje tęsknoty, frustracje, lęki. Słynne „Tamagotchi” to jeden z hymnów młodego pokolenia. Utwór legenda mówi o tęsknocie za miłością i życiu w pułapce. Ale miłość wydaje się nieuchwytna. Obecnie wielu młodych ludzi szuka jej w aplikacjach randkowych. Nie interesują się osobami, które ich otaczają, a kontakty międzyludzkie są już słabsze. Chcą być z kimś, ale zatapiają się w oglądaniu seriali. Łatwo odnajdą się w tym tekście. „Małomiasteczkowy” Dawida Podsiadły opowiada o przełamywaniu barier. Szukaniu swojego miejsca na ziemi. „Chciałem przypomnieć ludziom, którzy, podobnie jak ja, przyjechali do większego miasta, że wcale nie muszą zapominać, skąd pochodzą, i tego się wstydzić. Mają wiele wartościowych cech i nie muszą ich zagłuszać tempem i intensywnością życia innego miasta. Nie muszą nikogo udawać i komukolwiek się przypodobać. (…) Bycie sobą jest OK”, mówił Dawid Podsiadło. Raper Mata w piosence „Młody Paderewski” pisze o świecie, w którym: „Najpierw nienawiścią karmią, potem mówią, żeby kochać/W tym świecie nie ma nic za darmo, wpłacą na pieski, jak nagrasz TikToka”. W utworze „Patoreakcja” rapuje: „Jestem wkurwionym dzieciakiem/ Jestem zniszczonym dzieciakiem”. Prezydent 2040 Mata, czyli Michał Matczak, to syn znanego prawnika Macieja Matczaka. Nazywa siebie bananem (banany to bogata młodzież). Stał się sławny, gdy jego piosenka „Patointeligencja” w 24 godziny zyskała milion odsłon na YouTubie. Debatowali o niej politycy, dziennikarze, nauczyciele. Dotyczyła poważnego tematu – patologii w polskiej szkole. Mata rapował o dzieciakach, w które bogaci rodzice pompują pieniądze, a one nie wytrzymują presji, świrują, idą na Oxford i wieszają się w toalecie. Trwały dyskusje, czy Mata jest głosem depresyjnego, niewierzącego w nic pokolenia Z, czy tylko głosem bogatych warszawiaków. Cztery lata temu młody raper zebrał na koncercie na Bemowie 42 tysiące ludzi, którzy razem z nim wykrzykiwali słowa piosenek, więc chyba dobrze trafiał. Mata, który budził niemal histeryczne uwielbienie, miał też rozmach. Ogłosił, że w 2040 roku wystartuje w kampanii prezydenckiej. Fanki we Wrocławiu witały go transparentem: „Sto lat, Panie Prezydencie”. Wylądował tam na spadochronie, z koncertu w Trójmieście odleciał helikopterem. Jak potoczy się jego kariera, czas pokaże, bodaj w marcu ma wydać kolejną płytę. Jak z bajki Młodzi artyści żyją w sieci, z fanami lubią komunikować się kodami kulturowymi. „Co mi, mugole, możecie powiedzieć”, pyta dorosłych Mata w piosence „Młody Paderewski”. Trudno ich generacyjnie opisać, bo są indywidualnościami. O samym Dawidzie Podsiadle, który jest wielkim zjawiskiem na naszej scenie muzycznej, można by napisać osobny tekst. Katarzyna i Jacek Sienkiewicz, dzieci sławnego Kuby Sienkiewicza, znaleźli swoje miejsce w tak zwanym ekopopie i odnoszą sukcesy. Ralph Kaminski to dzisiaj jeden z najbardziej cenionych muzyków. Jego androgeniczny wizerunek dobrze przyjmują 20-latki z generacji Z, dla których płeć bywa nieostra i wynika raczej z identyfikacji niż biologii. Kaminski podoba się, bo jest inny. W Polsce to cały czas akt odwagi. Ralph Kaminski, czyli Rafał Stanisław Kamiński, pochodzi z Jasła, z Podkarpacia, ma 35 lat. Zanim zrobił karierę, pracował jako ekspedient w Empiku i barista w jednej z sieciowych kawiarni. Od dziecka uczył się gry na skrzypcach. Ukończył Akademię Muzyczną w Gdańsku. Ralph maluje paznokcie, pokazuje się w makijażu, do niedawna nosił blond perukę. Teraz występuje w uczesaniu na pazia, co miało nawiązywać do wizerunku Briana Jonesa (pierwszy wokalista Rolling Stonesów). Żartobliwie mówi o sobie, że jest podkarpackim Prince’em, chce być postacią jak z bajki, jak z kreskówki. Woli kreować wizerunek sceniczny niż prywatny. W przebraniu, które on sam traktuje jak zbroję, jest intrygujący. Ośmiela innych do bycia sobą, takim, jakim chce się być. Jak napisał Bartek Chaciński w „Polityce”, Ralph Kaminski należy do czołówki tej części sceny muzycznej, która artystyczną śmiałość i skłonność do poszukiwań łączy z przystępnością formy. Popularność przyniosły mu piosenki z płyty „Młodość”, potem Ralph sięgnął do piosenek Kory i zrobił z tego materiału wspaniały muzyczny spektakl, teraz promuje płytę „Bal u Rafała”. Nowi młodzi Ale młodzi artyści mają trochę cech wspólnych. Chętnie zapraszają się nawzajem na scenę. Tworzą doraźnie zespoły i duety. Sanah śpiewała z Soblem i Vito Bambino, czyli Mateuszem Dopieralskim – niemieckim aktorem pochodzenia polskiego i wokalistą kultowego zespołu Bitamina. Ralph Kaminski i Natalia Szroeder nagrali piękną balladę miłosną „Przypływy”. Młodzi muzycy przyciągają do klipów znane postaci. W „Szafirze” Mata śpiewał do Anji Rubik: „Gdzieś, jak Daphne i Fred albo jak Fred i Daphne/ Gdy nie ma ciebie obok, nie wiem, czy w spokoju zasnę/ Pachniesz jak tysiąc pięćset sto dziewięćset ciastek/ A ja zjem je wszystkie i będę chciał dokładkę”. Słowa z ich piosenek wchodzą do potocznego języka. Tu królem jest Dawid Podsiadło i jego „Nie ma fal, nie ma fal, nie ma fal”. Na ogół nie mają problemu z występowaniem w reklamach, co nie zawsze się podoba. Niektórzy zrezygnowali ze śpiewania, jak Quebonafide. Ale pojawiają się nowi młodzi, jak popularni już bracia Kacperczyk czy Bryska. Dwudziestodwuletnia wokalistka mówiła na początku kariery, że nie lubi pokazywać twarzy. Wolała wówczsa, by odbiorcy rozpoznawali ją tylko w muzyce. Tekst AGNIESZKA DAJBOR. Współpraca KAROL SOWA CZYTAJ TEŻ: Justin Bieber zdruzgotany, przekazał tragiczną wiadomość. Jego świat z dnia na dzień runął
Dla niego zamieszkała w Polsce, wychowują dwójkę dzieci. Mało kto wie, kim jest żona Vito Bambino
Bardzo się kochają, nie mogą bez siebie żyć
Jest wspaniałym muzykiem, ale też mężem i ojcem. Vito Bambino od lat zachwyca talentem i osobowością. Przypomnijmy, że w minionym roku słynny muzyk i jego ukochana ogłosili radosną nowinę. Za pośrednictwem Instagrama przyznali wówczas, że powitali drugą pociechę. Ich miłość jest wyjątkowa. Odsłaniamy jej kulisy. Vito Bambino o dzieciach Przypomnijmy, że od lat związany jest z Agatą Di Prima-Dopieralską. Co więcej, razem wychowują dwójkę dzieci: synka — Amara oraz córeczkę, której dali na imię Hava Luna Zelda. Mateusz Wojciech Dopieralski, znany wszystkim jako Vito Bambino wraz z ukochaną radosną wiadomość przekazali na swoich social mediach. „Mam wrażenie, że 2024 r. będzie ekscytujący. Spodziewamy się naszego drugiego dziecka. Trzymałam tę informację w tajemnicy przed wirtualnym światem przez 9 miesięcy i podobało mi się to. Teraz jednak czuję, że przyszła pora, by się tym podzielić", zwierzyła się ukochana wokalisty, zanim urodziła drugie dziecko. Żona ulubieńca publiczności opublikowała wówczas przepiękne zdjęcia z sesji ciążowej. „Jest pierwotna, świadczy o jej temperamencie i szczerości. A ja to lubię. Oboje nie tłumimy uczuć, mówimy o wszystkim otwarcie. Wydaje mi się, że nasze pokolenie w ich wyrażaniu jest o krok dalej niż generacja moich rodziców. […] Ona jest supermamą i świetnie prowadzi naszą najważniejszą firmę, czyli wychowanie syna", wyznał Vito Bambino w rozmowie z Twoim Stylem. Niedługo potem, bo 24 lutego 2024 roku ogłosiła radosne wieści. „Dzień dobry świecie. Hava Luna Zelda już tu jest", napisała. Dziś wraz z muzykiem wychowują dwójkę dzieci, które są ich całym światem. CZYTAJ TEŻ: Ekspertka od etyki nie pozostawiła na politykach suchej nitki. Skomentowała ich zachowanie na pogrzebie papieża. „Klasy się nie kupi" Kim jest żona Vito Bambino? Pochodzi z Giessen w Niemczech. W dodatku jest pół Niemką, pół Sycylijką. Vito Bambino poznała dzięki jego siostrze. I choć na początku byli jedynie znajomymi, tak później zrozumieli, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Miłość między nimi z każdym dniem rosła w siłę. Agata postanowiła więc rozstać się ze swoim ówczesnym partnerem i związała się z popularnym muzykiem. Niedługo potem zorganizowali ślub cywilny w Kolonii, a rok później, czyli w 2018 roku wzięli ślub kościelny, który odbył się w Polsce. „Mateusz to świetny kompan, przy nim czuję się bezpiecznie. Umie rozwiązać każdy problem, zawsze też znajduje kogoś, kto nam pomoże, bo trzeba przyznać, że on jest czarujący. Świetnie pasuje do niego powiedzenie "everybody’s darling", mówiła w Twoim Stylu. Artysta na łamach VIVY! przyznał również, że czasami ma wyrzuty sumienia, że żona poświęciła się dla niego i zamieszkała z nim w Polsce, by mógł rozwijać swoją karierę. „Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna", opowiadał Katarzynie Piątkowskiej. W rozmowie z naszą dziennikarką dodał też, że jego ukochana nie rozumie języka polskiego, a utwory, które śpiewa, zna jedynie z tłumaczeń. „A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze", dodawał. Małżonkom gratulujemy i życzymy wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zamiast Komunii – trauma na całe życie. Co spotkało małą Ewę Gawryluk na religii?
Vito Bambino z Fryderyków wyszedł z niczym, gorzko skomentował porażkę. W sieci zawrzało
„NIGDY więcej nie pozwolę poddawać swój artyzm jakiekolwiek ocenie gremium „specjalistów”, pisze
Jego słowa wywołały prawdziwą burzę. Mateusz Dopieralski, szerzej znany jako Vito Bambino, nie kryje rozgoryczenia po tegorocznej gali rozdania Fryderyków. Artysta wprost pisze o tym, że „dostał plombę prosto w ryj. W sumie to bardziej serię uderzeń...”. Skąd tak mocne słowa? Był nominowany w ośmiu kategoriach, jednak nie otrzymał żadnej statuetki. Po dwóch dniach opublikował niezwykle gorzki wpis, który podzielił branżę i jego fanów. Vito Bambino z Fryderyków wyszedł z niczym. Jego wpis na Instagramie zaszokował To był wieczór pełen emocji, muzyki i zabawnych sytuacji. Jego niekwestionowanym królem okazał się Lech Janerka, który otrzymał aż pięć statuetek. Co ciekawe, artysta w ogóle nie chciał, by jego twórczość do Fryderyków zgłaszać, ale uległ namowom wytwórni Mystic Production. Jak widać, był to strzał w dziesiątkę. Po gali zwrócono jednak uwagę, że dwójka artystów nie mogła zaliczyć tego wieczoru do udanych. Chodziło o Sanah, która była nominowana w pięciu kategoriach i nie otrzymała żadnej statuetki. Ale to kto inny pobił ten swoisty „rekord niedocenienia” – był nim Vito Bambino. Nominacje otrzymał w aż ośmiu kategoriach i do domu wrócił z niczym. Mogło wydawać się to o tyle dziwne, że dwa lata wcześniej członkowie ZPAV nagrodzili nagrany wspólnie z Mrozem utwór „Za daleko” oraz kompozycję „I Ciebie też, bardzo” z Męskiego Grania. Zatem ukrywający się pod pseudonimem Mateusz Dopieralski w domu ma dwie statuetki. Ale wkrótce zamierza się ich pozbyć i m.in. tego dotyczy wpis, który w niedzielę 24 marca opublikował na swoim profilu na Instagramie. Jak się okazuje, artysta nie zniósł najlepiej porażki na Fryderykach. Jego słowa są niezwykle mocne: wyraża się w nich bardzo krytycznie m.in. o członkach akademii, która przyznaje statuetki. Czytaj także: Fryderyki 2024: słowa Małgorzaty Foremniak wprawiły wszystkich w osłupienie. Marcin Prokop musiał interweniować Vito Bambino (Mateusz Wojciech Dopieralski), Gliwice Arena PreZero, gala rozdania Fryderyków, 22.03.2024 rok L.U.C., Kayah, Dagadana, gala rozdania Fryderyków, 22.03.2024 rok Vito Bambino o porażce na Fryderykach. Złożył jedną obietnicę, uderza w członków ZPAV W niedzielne południe Vito Bambino za pośrednictwem swojego profilu na Instagramie odniósł się do piątkowego werdyktu polskiej branży muzycznej. Opublikował wymowne zdjęcie papieru toaletowego na stojaku. W podpisie zaś skomentował wyniki Fryderyków 2024. „Dzień dobry wszystkim Bambinos i Bambinettes dzień dobry Bitaminsi i Bitaminki. Chciałem serdecznie przeprosić SIEBIE za swoje zachowanie. Zanim będę w stanie przyjąć te przeprosiny, należy jednak przeprosić WAS i swój Team. Ludzi, którzy od lat wierzą w Bitaminę oraz Bambino i wartości, które oba projekty reprezentują”, rozpoczął. W dalszej części krytycznie ocenił Fryderyki oraz gorzko odniósł się do swojej porażki na tegorocznej gali. Przyznał, że miał duże nadzieje po tym, jak ogłoszono nominacje, zaś w piątkowy wieczór spotkało go srogie rozczarowanie. „W zeszły piątek byliśmy z załogą na rozdaniu Fryderyków – imprezie, której nigdy wcześniej nie przypisywałem większego znaczenia… lecz nie tym razem. Po ośmiu nominacjach urodziła się we mnie myśl, że może nadszedł moment, w którym to ojczysta branża otwiera się na Nas… na mnie. Dałem się omamić. Nawet czułem jakiś rodzaj dumy Dosłownie na moment opuściłem gardę – tylko po to by dostać plombę prosto w ryj w sumie to bardziej serię uderzeń… Więc – do brzegu. Zawsze chciałem być dla was i dla siebie skałą do oparcia. Czymś co jest niewzruszone mocnymi wiatrami i falami… poległem. Przepraszam!”, grzmi. Następnie wprost stwierdził, że nie zamierza więcej ubiegać się o „polskie Grammy” i nie będzie do plebiscytu zgłaszał stworzonych przez siebie utworów. „Przepraszam i uroczyście ślubuję, iż NIGDY więcej nie pozwolę poddawać swój artyzm jakiekolwiek ocenie gremium „specjalistów”. Numery w przyszłości nie będą meldowane w ZPAV – co oznacza, że nigdy więcej moja twarz lub ksywa nie pojawi się w tym niereformowalnym cyrku”, deklaruje. Vito Bambino nawiązał również do faktu, że w domu ma dwie statuetki z 2022 roku. Artysta zamierza się ich pozbyć, a dokładniej wystawić na licytację. Dochód zaś przeznaczy na rzecz placówek opiekuńczych dla seniorów. „Mam dwa Fryderyki w domu – ale już niedługo. Let’s get rid of it. Wszystkim laureatom serdecznie gratuluję i błagam o zrozumienie (od tej maluśkiej części branży którą lubię…) iż nie o was tutaj chodzi. Bądźcie dumni i utwierdzeni w swojej pracy. Należy wam się. Dla mnie te statuetki stały się meblem. I to takim z antykwariatu”, napisał. Przy tej okazji zdobył się na naprawdę złośliwy przytyk w stronę członków ZPAV, którzy decydują o tym, do kogo trafią statuetki Fryderyków... „Dlatego pieniądze które wygenerują w licytacji chciałbym przekazać do domu opieki ludzi starszych. Duża część osób głosujących już tam czeka…”, stwierdził kwaśno. A następnie przyznał, że faktycznie jego wpis może zostać odebrany jako wyraz żalu po poniesionej porażce. On jednak nic sobie z tego nie robi. „Wszystkim którzy czytając myślą „ale ból du**” – też tak bym to interpretował… więc nie widzę potrzeby przekonywania was że jest inaczej bo pewnie nie jest. W szczerej nadziei, że nikogo nie uraziłem……Back on track. Przepraszam za turbulencje. Luv tu da Max. Yours, Ulek”, zakończył. Co na to internauci? Czytaj także: Dla niego zamieszkała w Polsce, teraz spodziewają się drugiego dziecka. Kim jest żona Vito Bambino? Internauci podzieleni po wpisie Vito Bambino. Nie kryją oburzenia Pod Instagramowym wpisem Vito Bambino ukazało się sporo wpisów, które go krytykują. „Ej to jest zabawa. Bez jaj. Kiss”, napisała wokalistka Kasia Lins, która również była obecna na tegorocznej gali rozdania Fryderyków. Uzyskała 150 polubień. „Bardzo szanuję za dorobek artystyczny, ale ta postawa tutaj budzi we mnie naprawdę spory niesmak...”, dodał ktoś inny (92 polubienia). „Jeju, ale ty masz ego wy***ane w kosmos”, zarzuciła artyście inna internautka. „I tym ostatnim zdaniem spowodował, że już nigdy na niego nie zagłosuję, nie kupię biletu na jego koncert, a wszystkie utwory wywalę z playlisty. Niskie ukłony dla wszystkich kwalifikujących się do Skolimowa”, napisała na swoim profilu na Facebooka jedna z członkiń ZPAV, autorka tekstów, Anna Saraniecka. Są jednak i tacy, którzy stanęli w obronie artysty. „Serce Twoje serce ❤ Piękna duszo rób swoje i bądź sobą”, napisała Urszula Dudziak. „Te fryderyki to naprawdę jeden wielki cyrk. Po godzinie wyłączyłam, bo nie dało się tego oglądać. Może kiedyś te Fryderyki coś znaczyły, teraz moim zdaniem jest to jedno wielkie kółko wzajemnej adoracji”, dodała inna internautka. „Stary my z mężem obstawialiśmy, ze wszystkie 8 będzie Twoje. Sprawdzalismy dla porownania liczbę wyświetleń utworów I wykonawców”, pocieszała kolejna. Jedno jest pewne: post Vito Bambino wywołał w sieci ogromne poruszenie... Czytaj także: Vito Bambino o swoim synku: „To są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju” Vito Bambino (Mateusz Wojciech Dopieralski), Gliwice Arena PreZero, gala rozdania Fryderyków, 22.03.2024 rok
Vito Bambino został ojcem po raz drugi! Wraz z żoną wybrali dla córki oryginalne imiona
Fotografia ze szpitala mocno wzruszyła fanów
Mateusz Dopieralski znany pod pseudonimem Vito Bambino i jego żona – pół Niemka, pół Sycylijka – po raz drugi zostali rodzicami! Radosną informacją muzyk podzielił się kilka godzin temu w sieci. Na Instagramie u jego ukochanej Agaty pojawiły się z kolei pierwsze zdjęcia dziecka. Jakiej jest płci? Vito Bambino – drugie dziecko. Takie wybrał imię dla córki W sobotni poranek na Instagramie Vito Bambino pojawiło się niespodziewane wideo, w którym muzyk rozpoczął monolog na temat siły wszystkich kobiet, które przeszły przez poród. „Wszystkie matki, które rodzą dzieci... niepojęte jest to dla mnie. Kto to wymyślił, żebyście musiały przechodzić przez to... szacun. […] Trochę śmiesznie, że śpiewamy, że mamy supermoce i nieprzespane noce. A jeśli ktoś ma supermoce, to matki”, przyznał ulubieniec słuchaczy, ośmiokrotnie nominowany w tym roku do Fryderyków. „Nadal nie dowierzam. Mam córę!”, podsumował Mateusz Dopieralski. CZYTAJ TEŻ: Dla niego zamieszkała w Polsce. Kim jest żona Vito Bambino? Jakie imiona dla niej wybrali szczęśliwi rodzice? Ze względu na to, że oboje są obywatelami świata, musiało paść na coś, co dobrze będzie brzmiało w wielu różnych językach. „Dzień dobry świecie. Hava Luna Zelda już tu jest”, napisała żona muzyka i pokazała zdjęcie ze szpitala. Musicie przyznać, że Hava Luna Zelda brzmi przepięknie. Vito Bambino o żonie, synu i Polsce Przez niemal całe życie mieszkał w Niemczech, gdzie przeprowadzili się jego rodzice. W dorosłym życiu poznał swoją obecną żonę, z którą w 2020 roku doczekał się syna Amara. Dopiero później cała rodzina przeprowadziła się do Polski. Teraz mijają 2 lata od tego wydarzenia. Jak im tu jest? „Przede wszystkim staram się oceniać ten czas poprzez pryzmat żony. Bo ja tyle pracowałem, że mogłem być wszędzie. A ona super się tutaj odnalazła. I poznała je niezależnie ode mnie, co jest ważne. Na nowym albumie jest numer dla Agi, w którym mówię „dawaj cynę, kiedy uciekamy”. I na razie tego znaku nie było, więc myślę, że jest zadowolona”, powiedział artysta Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl kilka miesięcy temu. Czy para kiedykolwiek wyprowadzi się z Warszawy? „Staram się nigdy nie traktować miejsc jako przystanków na dłużej. To może jest benefit tego, że mieszkałem całe życie w Niemczech. I ten dom nigdy nie jest geograficzny, a jest tam, gdzie są moi ludzie. I lubię ten fakt, że to jest takie ruchome. […] Póki co bardzo się cieszę, że mogłem wrócić do ojczyzny. A czy na zawsze? Się okaże. Jesteśmy obywatelami świata i tak powinno być”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl rok temu. Vito i Agacie życzymy mnóstwo miłości. A także jak najwięcej czasu dla siebie, synka i maleńkiej córki. CZYTAJ TAKŻE: Edyta Górniak skłamała w sprawie Eurowizji? Artystka wdała się w dyskusję z jurorem konkursu View oEmbed on the source website
Z Vito Bambino na boisku do kosza! O kulisach nowego albumu, rodzicach i pierwszym roku w Warszawie...
„Cieszę, że mogłem wrócić do ojczyzny. A czy na zawsze?”
Wszyscy mówią do niego Vito Bambino, ale tak naprawdę nazywa się Mateusz Dopieralski. Muzyk, wokalista, raper, a nawet aktor. Podczas sesji dla VIVY! poznaliśmy też jego zdolności taneczne i sportowe. Uśmiech nie schodził mu z ust, ale pod tą ujmującą radością kryje się człowiek o wielkiej wrażliwości i z wieloma przeżyciami. Jaki był dla niego ostatni rok, o którym śpiewa na albumie Pracownia? Pytał przed kamerą VIVY.pl Rafał Kowalski. Vito Bambino o przeprowadzce do Polski i... wyprowadzce z niej Po sesji zdjęciowej do naszego magazynu poprosiliśmy Vito o krótkie spotkanie. Okazało się, że spotkaliśmy się w czasie wartym podsumowań. To 12 miesięcy temu on, ukochana żona – pół Niemka, pół Sycylijka – i ich syn Amar po raz pierwsze zamieszkali razem w Polsce. „Mija właśnie rok, odkąd tu jesteśmy. Przede wszystkim staram się oceniać ten czas poprzez pryzmat żony. Bo ja tyle pracowałem, że mogłem być wszędzie. A ona super się tutaj odnalazła. I poznała je niezależnie ode mnie, co jest ważne. Na nowym albumie jest numer dla Agi, w którym mówię „dawaj cynę, kiedy uciekamy”. I na razie tego znaku nie było, więc myślę, że jest zadowolona”, powiedział artysta Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. To nie znaczy jednak, że Warszawa będzie domem tej trójki już na zawsze. „Staram się nigdy nie traktować miejsc jako przystanków na dłużej. To może jest benefit tego, że mieszkałem całe życie w Niemczech. I ten dom nigdy nie jest geograficzny, a jest tam, gdzie są moi ludzie. I lubię ten fakt, że to jest takie ruchome”, wyznał Vito. Czy to oznacza, że znów czeka go wkrótce przeprowadzka? „Tak naprawdę nie wiem, jak będzie. Myślę np. o Kanadzie i innych miejscach. Póki co bardzo się cieszę, że mogłem wrócić do ojczyzny. A czy na zawsze? Się okaże. Jesteśmy obywatelami świata i tak powinno być”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. Czytaj też: W Niemczech gra w serialach. W Polsce nagrywa płyty i pisze teksty. Taki jest Vito Bambino Rodzice Vito Bambino – tak o nich mówi i śpiewa Za nami premiera kolejnej płyty Vito. Co znajdziemy na Pracowni? Na pewno bardzo osobiste teksty. „To jest trudny album. Pełen szczęścia i radości, ale też jest tam tyle samo smutku i płaczu. Jest między innymi o rozstaniu z moim ojcem. I takie jest DNA tej płyty, że można tam znaleźć i truciznę i od razu lek na tę truciznę”, powiedział nam wokalista. Relacja z mamą i tatą to temat, który równa się wielu emocjom. Vito Bambino uważa, że to rodzice stworzyli mu takie życie, jakie dziś ma. Ale jego tata oddał za to życie, o czym wokalista opowiadał Katarzynie Piątkowskiej. „Tata w Polsce był cukiernikiem. Mama była polonistką. Po to, żebyśmy z moją siostrą Martą mogli robić to, co chcemy, żeby ona mogła wyrwać się z klasy robotniczej, studiować, nauczyć się siedmiu języków, żebym ja mógł zostać aktorem i robić muzę, oni przenieśli się do Niemiec. Tam tata codziennie jeździł autobusem. Mama pracuje w szpitalu psychiatrycznym. Moja siostra, która jest mi bardzo bliska, miała chyba z tego powodu kompleks, bo zawsze mówiła, aż do śmierci taty w tym roku, że on jest cukiernikiem. Bolało mnie to, ale ona trafiła do wyższych sfer i chyba się wstydziła tego, że pochodzi z rodziny robotniczej. Dla mnie jako rapera było to łatwiejsze, bo mogłem o tym śpiewać. Ale Marta była i jest moim największym autorytetem. Zresztą ludzie, których miałem i mam wokół siebie, są moim wielkim szczęściem. Mam wspaniałą żonę i syna. I przyjaciół, z którymi tworzymy Bitaminę i Fikurazi. Jestem produktem tego, co zrobili ci fajni ludzie”, czytaliśmy w papierowym wydaniu VIVY!, do którego i w tym momencie serdecznie zapraszamy i odsyłamy. Cały materiał wideo z VITO BAMBINO, który powstał dzięki pomocy Szkoły Podstawowej 220 w Warszawie, możecie zobaczyć na górze strony. Nie zabrakło nawet gry w kosza ;)
Vito Bambino o swoim synku: "To są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju"
O tym co zatajał przed bliskimi, aktorstwie i byciu ojcem
Gdy miał dwa lata razem ze starszą siostrą i rodzicami opuścił Katowice i zamieszkał w Leverkusen pod Kolonią. Tam chodził do szkoły i marzył o tym, żeby zostać… koszykarzem. Przypadek sprawił, że został jednak aktorem. Przypadek sprawił też, że zaczął pisać teksty dla polskich artystów takich jak Sanah czy Mrozu. W tym roku razem z Mrozu właśnie i Igo odpowiada za Męskie Granie. Bilety na jego koncerty rozchodzą się jak ciepłe bułeczki, a kochają go i dorośli i dzieci. Gdy na sesję zdjęciową zaprosiliśmy go na szkolne boisko nie mógł uwierzyć, że wszystkie dzieciaki machają właśnie do niego i marzą o wspólnym zdjęciu. Oto Vito Bambino, czyli Mateusz Dopieralski. Fragmenty wywiadu z Vito Bambino o synku i aktorstwie Z wykształcenia jesteś aktorem. Ale piszesz też teksty innym artystom, nagrywasz płyty. A chciałem być koszykarzem (śmiech). Nie gniewaj się, ale jesteś za niski. Wiem, ale 20 lat temu wierzyłem, że mimo wszystko mi się uda. To, że zostałem aktorem, to był wypadek przy pracy. Przyjechałem z moją siostrą i z naszą grupą z Niemiec, z którą uczyłem się języka polskiego, na warsztaty teatralne do Warszawy. Średnio mi się chciało, a okazało się, że ten obóz zmienił moje życie. Zobaczyłem wtedy ludzi, moich rówieśników, którzy nie wstydzili się pokazywać emocji. Nie bali się zbłaźnić przed innymi, żeby kogoś rozśmieszyć. Nagle wyskakuje typ w moim wieku, w rajtuzach, rozśmiesza mnie i całą resztę. I nie interesuje go, że jest w rajtuzach. Czytaj też: W Niemczech gra w serialach. W Polsce nagrywa płyty i pisze teksty. Kim jest Vito Bambino? Według 15-latka z Leverkusen ci ludzie w rajtuzach byli słabi? U mnie na ośce trzeba było mieć mocne łokcie, żeby sobie radzić. Moi kumple byli, delikatnie mówiąc, niegrzeczni. Ja byłem najgrzeczniejszy z nich, ale jak na dzisiejsze standardy to… też nie bardzo. A tu nagle jadę na obóz teatralny i widzę, że nie trzeba być gangsterem, żeby być silnym. Było zupełnie na odwrót, niż sobie wyobrażałem. I zostałeś gościem w rajtuzach? W Leverkusen nikt o tym nie wiedział, bo na studia dojeżdżałem do Kolonii. A wieczorem wracałem i rozwoziłem pizzę. Trochę uciekałem od kolegów ze studiów. Oni są nierozumiani przez resztę świata, co powoduje, że izolują się i robią z aktorstwa religię. Dla mnie to było nie do dźwignięcia. Nie zapraszałeś bliskich na przedstawienia, ponieważ… Nie chciałem, żeby mnie swoimi komentarzami zepsuli. Mogłoby się zdarzyć, że ktoś z moich bliskich przyszedł na przykład na premierę, a potem powiedział: „Mati, tego się nie da oglądać”. A ja mam przed sobą jeszcze 20 przedstawień… Nie, nie. Wolałem im nic nie mówić. Moi rodzice dowiadywali się o premierach z gazet. Nie interesuje mnie, co o mnie powiedzą obce osoby. Ale co powie ktoś z moich szeregów, potrafi mnie długo dojeżdżać. W ramach samoochrony nie informowałem nikogo o niczym (śmiech). Całe życie przed czymś uciekam. Chyba wolę zwiać, niż usłyszeć, że coś, co zrobiłem, jest słabe. View Ediplayer on the source website Czy takie asekuracyjne podejście nie ogranicza odczuwania radości z życia? Może trochę. Na przykład jak mój kilkuletni syn Amar próbuje nowych rzeczy, od razu na bieżąco przeliczam, że gdyby upadł, to jak by upadł, na co by upadł. Agi mnie przywołuje do porządku i mówi, że on da sobie radę. Ale to są takie moje schizy i zdejmuję mu przeszkody z drogi, dla mojego spokoju. A nie masz schizy, że Twoja żona pół-Włoszka, pół-Niemka przyjechała do Polski, żebyś Ty mógł robić karierę? Pewnie, że mam. Co chwilę pytam ją, czy nie chce wracać. Śpiewam nawet o tym: „Po to masz mnie/ dawaj cynę/ ja zawsze gotowy, by biec/ Załatwimy, by zaraz już w domu być/ Wiedz, że zatańczymy/ nie mówiąc nikomu”. Tylko że to, żebyśmy przenieśli się do Warszawy, to był jej pomysł. Wiedziała, że z Bitaminą występujemy od czwartku do niedzieli. W niedzielę, kiedy każdy z nich wracał do domu, ja zostawałem sam. Nie wracałem do Kolonii, do niej i do Amara. Bo jak? Zrozumiała, że jestem samotny i długo tak nie dam rady. Ja trzymam rękę na pulsie, a ostatecznie decyzję podejmuje Agi. Ma władzę absolutną. Jeśli powie, że ma dość, w tydzień mnie tu nie ma. Jestem czujny i dużo rozmawiam. I z Agi, i z przyjaciółmi z Bitaminy. Nauczyłem się tego na błędach moich rodziców. Oni ze sobą nie rozmawiali. U nas w domu nie było przemocy. Fizycznej. Ale moi rodzice krzyczeli. Wiesz, że z moją siostrą nie mogliśmy zasnąć, gdy była cisza i oni się nie kłócili? Nie chcę tego dla mojego syna. Cały wywiad w najnowszym numerze dwutygodnika VIVA! w sprzedaży od 18 maja.
W Niemczech gra w serialach. W Polsce nagrywa płyty i pisze teksty. Kim jest Vito Bambino?
Mateusz Dopieralski opowiedział nam o życiu na emigracji, ukochanej żonie i byciu pesymistą
Gra w filmach i w serialach, po niemiecku. Pisze teksty i śpiewa, po polsku. Mateusz Dopieralski ma na swoim koncie pięć płyt z zespołem Bitamina, a jako Vito Bambino wydał właśnie drugi solowy krążek „Pracownia”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o życiu na emigracji, dzieciństwie i młodości w robotniczej dzielnicy w Niemczech, miłości, ukochanym synku i o tym, jak to jest żyć pomiędzy wszystkim. View Ediplayer on the source website Vito Bambino o emigracji i ukochanej żonie: Twoja pierwsza solowa płyta nosiła tytuł „Poczekalnia”. Teraz mamy „Pracownię”. A trzecia będzie się nazywać „Pożegnalnia”. Teksty Twoich piosenek to historia Twojego życia. Może powinna mieć tytuł „Pomiędzy”? O rany! Dobre! A ja już obiecałem fanom „Pożegnalnię”. Kiedyś ktoś poprosił mnie, żebym określił siebie jednym słowem. Wtedy się zastanawiałem, nie wiedziałem, jakiego słowa użyć. Ale masz rację, że określa mnie słowo „pomiędzy”. Jestem wiecznie właśnie pomiędzy. Językami, bo z żoną rozmawiam po niemiecku, a z synem po polsku. Krajami, bo urodziłem się w Polsce, ale od drugiego roku życia mieszkałem w Niemczech. Z tego też powodu jestem niemieckojęzycznym aktorem i polskojęzycznym tekściarzem, i wokalistą. Jestem Ślązakiem obecnie mieszkającym w Warszawie. Wiesz, że mój pierwszy solowy album miał się nazywać „Bezpański kot”? Czułem się bezpański, ale w dobrym kontekście. Czułem, że zamknięcie się tylko na Niemcy albo tylko na Polskę jest dla mnie niewystarczające, że granice mnie nie interesują. Życie na emigracji nauczyło Cię otwartości na świat? Jestem otwarty, ale też rozdarty. Ale to jest nie tylko we mnie, ale też we wszystkich tych ludziach, którzy dzielili mój los. W innych Polakach, w Grekach, w Turkach, którzy mieszkali w mojej emigranckiej dzielnicy w Leverkusen pod Kolonią. Z jednej strony czuliśmy się jak Polacy, Grecy, Turcy, a z drugiej w naszych rodzinnych krajach byliśmy traktowani jak obywatele „skądś indziej”, obcy. W Warszawie jestem Ślązakiem, dla Ślązaków jestem Niemcem. Pewnie dlatego towarzyszy mi dualizm, a w moim życiu obowiązuje reguła „gdzie światło, tam mrok”. Brzmi pesymistycznie. Często zakładam czarny scenariusz, bo to pozwala mi być przygotowanym na niepowodzenia. Nie lubię tej cechy w sobie, ale parę razy się przydała. Zawsze pamiętam o tym, że zaraz może przestać być dobrze. Na przykład tyle razy cieszyłem się, że dostałem świetną rolę. Oczami wyobraźni już widziałem te sceny ze swoim udziałem. A potem wysypywała się cała produkcja. Zamiast głównej roli przychodziło rozczarowanie. Kiedyś czytałem „Rozmyślania” Marka Aureliusza. Pisał, że do wszystkiego trzeba podchodzić chłodno. I do dobrych, i do złych rzeczy. Dzięki temu łatwiej jest znieść te naprawdę kiepskie momenty. Można sobie wtedy powiedzieć: „Taka jest kolej rzeczy, nie mam na to wpływu, będzie lepiej”. Niestety takie podejście trochę tłumi te fantastyczne chwile. Poruszam się pomiędzy smutkiem i melancholią a szczęściem i nadzieją. I nauczyłem się, żeby cieszyć się tylko z realnych rzeczy. Z tych, które już się wydarzyły. Kiedyś cieszyłbym się z tego, że ktoś ma względem mnie superplany. Czytaj też: Omenaa Mensah o córce: „Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas” View oEmbed on the source website Boisz się kolejnego rozczarowania? Myśląc w ten sposób, staram się przed rozczarowaniem ochronić. Teraz czekam, jak zostanie przyjęty mój album. Nie boję się tego, choć moment publikowania tak prywatnych myśli jest dla mnie bardzo specjalny. Jako zespół Bitamina mieliśmy ten komfort, że nikt nas nie słuchał, i kiedy wydawaliśmy swoje najważniejsze rzeczy, robiliśmy to głównie dla siebie. To, że ktoś chciał nas słuchać, było skutkiem ubocznym naszej działalności. Teraz znów jestem w punkcie, gdy robię coś dla siebie, ale jednocześnie ze świadomością, że czeka na to naprawdę wiele osób. Najchętniej powiedziałbym im, żeby nie mieli żadnych oczekiwań, żeby po prostu otworzyli się na to, co chcę im dać. A dajesz im siebie, swoje emocje, swoje życie. Jak na dłoni. Nie umiem inaczej. Mówisz o osobistych rzeczach, które dotyczą też Twoich bliskich. Jest na tej płycie numer „In & out”. Cały czas jestem w dialogu z żoną. Dopytuję o jej granice, bo nie chcę ich przekroczyć. Ale powiedziałem jej, że to, że ona nie rozumie jeden do jednego, jest dla mnie komfortowe. Twoja żona nie zna polskiego? Nie zna, dlatego zna moje utwory tylko z tłumaczeń. A rzeczy w tłumaczeniach się gubią. Dlatego to nie jest moja zła wola, ale daje mi, autorowi, który pisze w bardzo otwarty sposób, komfort. Przecież uprawiam pewnego rodzaju ekshibicjonizm. Powierzam słuchaczom moje tajemnice i obiecuję, że będę je promował szczerze. I wiesz, że ludzie do mnie piszą: „Nazywasz rzeczy po imieniu. Jak to, tak otwarcie mówisz o alkoholizmie w domu?”. A ja śpiewam: „Jesteś pato/ to tak samo jak ja/ Bo Twój tato lubił kombinować, naginać świat/ Różni ludzie mówią na głos, co odjebał za dnia/ A ja przyrzekam, że niedługo u mnie zmiana na bank/ Nie będę sługą swego DNA”. Wszyscy nauczyliśmy się różne rzeczy zamiatać pod dywan i przestaliśmy być wobec siebie szczerzy. Ludzie chodzą na terapie, a moją terapią jest śpiewanie o tych trudnych rzeczach. Dzisiaj pewne rzeczy przestają być wstydem. Na szczęście, bo on tyle nam kasuje w komunikacji. Dlatego staram się wychodzić ze strefy komfortu, po prostu mówić szczerze. To jest dla mnie bolesne, ale potem dostaję od ludzi wiadomości, że moje teksty potrafią zmienić ich życie. To mnie motywuje do działania, bo wiem, że napisałem numer, który nie jest letniaczkiem, ale nawet za wiele lat będzie ważny. Nie chciałbym, żeby to zabrzmiało arogancko, że jestem jakimś geniuszem. Nie jestem, ale pracowałem sumiennie nad płytą i nad sobą. Cały wywiad w najnowszym numerze dwutygodnika VIVA!, w sprzedaży od 18 maja. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jan A.P. Kaczmarek: „Marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności” View oEmbed on the source website