Nawróciła się w zamkniętym ośrodku, teraz spienięży swoją przemianę. Ilona Felicjańska o nietypowym planie na przyszłość
Ilona Felicjańska pojawia się w programie „Królowa przetrwania”, choć w pierwszym odcinku widzowie widzą ją tylko przez chwilę. W rozmowie uczestniczka zdradza kulisy swojej decyzji o udziale w show oraz opowiada o przełomowych zmianach w życiu. Po 12 miesiącach spędzonych w chrześcijańskim ośrodku terapeutycznym mówi o nawróceniu, nowym początku i planach pomagania innym.
Ilona Felicjańska jest jedną z uczestniczek programu „Królowa przetrwania”. W pierwszym odcinku widzowie nie zobaczyli jednak jeszcze jej pełnego udziału w rywalizacji. Jak sama przyznała, pojawiła się jedynie na początku programu, co zapowiada jej obecność w kolejnych odcinkach. Uczestniczka oglądała pierwszy odcinek z dużymi emocjami. Przyznała, że z jednej strony kibicowała innym kobietom, a z drugiej czuła ulgę, że jeszcze nie musiała brać udziału w ekstremalnym zadaniu pokazanym w premierze programu. „Oglądając tę konkurencję bardzo przeżywałam za dziewczyny, a po drugie cieszyłam się, że tam mnie jeszcze nie było”. Program, jak podkreśliła, jest miejscem wymagającym nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, ponieważ uczestniczki mierzą się zarówno z konkurencjami, jak i relacjami między sobą. Decyzję o udziale podjęła podczas terapii Propozycję udziału w programie Ilona Felicjańska otrzymała w momencie szczególnym w swoim życiu. W tym czasie przebywała w chrześcijańskim ośrodku terapeutycznym. Rozważała wówczas całkowitą zmianę życia – odejście z show-biznesu oraz wyjazd z Warszawy. „Ja naprawdę chciałam pożegnać się z showbiznesem, później chciałam pożegnać się z Warszawą, chciałam zacząć zupełnie inne życie”. Decyzję o wyjeździe na plan programu poprzedziły rozmowy z osobami z ośrodka oraz z pastorem. „Bardzo dużo rozmawiałam ze sobą, z kierowniczką ośrodka, w jakim wówczas byłam, rozmawiałam nawet z pastorem, co robić”. Ostatecznie zdecydowała się przyjąć propozycję i wyjechać na plan programu, który był realizowany w dżungli. ZOBACZ TEŻ: W latach 90. były słynniejsze niż gwiazdy ekranu, jednak los nie zawsze był dla nich łaskawy. Jak potoczyło się życie polskich supermodelek? 12 miesięcy terapii i odkrycie wiary Jednym z najważniejszych momentów w życiu uczestniczki był czas spędzony w ośrodku terapeutycznym. Ilona Felicjańska przebywała tam 12 miesięcy. W tym okresie – jak opowiada – zaczęła czytać Biblię i poznawać chrześcijaństwo. „Tam pierwszy raz miałam w ręku Biblię i zaczęłam ją czytać”. Podkreśla, że w czasie terapii zrozumiała różnicę między religią a wiarą. „Poczułam różnicę między tym, czym jest religia, a czym jest wiara”. Jak przyznała, odkrycie to było dla niej szczególnie ważne, ponieważ wydarzyło się w wieku 52 lat. „Dla mnie to w wieku 52 lat ogromnym odkryciem było chrześcijaństwo”. Felicjańska mówi wprost o swoim nawróceniu i wewnętrznej przemianie. „Tak, absolutnie to jest nawrócenie. Ja się nowo narodziłam”. Nowy etap życia i studia psychologiczne Po zakończeniu terapii i powrocie z planu programu Ilona Felicjańska rozpoczęła nowy etap życia. Zdecydowała się rozpocząć pięcioletnie studia magisterskie z psychologii. Obecnie jest studentką pierwszego roku i znajduje się na drugim semestrze. Jak podkreśla, studia są elementem planu pomagania innym osobom, które mierzą się z trudnościami w życiu. Felicjańska zaznacza również, że chce wykorzystywać zarówno własne doświadczenia, jak i wiedzę zdobywaną podczas studiów. „Jeżeli na moim własnym doświadczeniu i praktycznym i teoretycznym mogę mówić: ty też możesz mieć dobre życie, to chcę to robić”. CZYTAJ TEŻ: Trenował uczestniczki Tańca z gwiazdami, teraz sam wystąpi w show. Tak zmienił się Robert Kochanek! Warsztaty dla kobiet pod Łodzią Uczestniczka „Królowej przetrwania” planuje także spotkania z osobami, które chciałyby poznać jej historię oraz porozmawiać o zmianach w życiu. Zapowiedziała organizację warsztatów dla kobiet. Spotkania mają odbywać się raz w miesiącu w miejscu Młynek Tuszyn pod Łodzią. „W te wakacje pod Łodzią jest takie piękne miejsce, to się nazywa Młynek Tuszyn i tam razem z Asią organizujemy warsztaty”. Felicjańska zapowiada, że chce dzielić się swoją historią i doświadczeniem, aby inspirować innych do zmiany życia. „Chcę się spotykać, zwłaszcza z kobietami i mówić: możesz dobrze żyć”. Źródło: Viva.pl View oEmbed on the source website
Był gwiazdą zespołu Video, nagle zniknął. Co dziś robi i jak wygląda jego życie?
Wojciech Łuszczykiewicz kończy 47 lat. Lider zespołu Video, uczestnik „Dwóch światów” i juror „Idola” dziś żyje z dala od medialnego zgiełku. Co robi i jak wygląda jego życie po latach?
Wojciech Łuszczykiewicz 28 lutego 2026 r. obchodzi 47. urodziny. Przed laty był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy telewizji i sceny muzycznej. Uczestnik reality show „Dwa światy”, lider zespołu Video i juror „Idola” w Polsacie dziś prowadzi zupełnie inne życie. Co robi i jak wygląda jego codzienność? Wojciech Łuszczykiewicz – od „Dwóch światów” do zespołu Video Wojciech Łuszczykiewicz urodził się 28 lutego 1979 r. w Łodzi jako syn dziennikarza Włodzimierza Łuszczykiewicza. Po raz pierwszy zetknął się z kamerą w 2001 r. jako uczestnik programu „Dwa światy”. To właśnie udział w tym reality show przyniósł mu ogólnopolską rozpoznawalność. Jego kariera telewizyjna nie zakończyła się na jednym projekcie. Wojciech Łuszczykiewicz pojawił się również epizodycznie w serialu „Świat według Kiepskich”. Kolejnym, przełomowym etapem w jego życiu zawodowym było jednak założenie zespołu Video. Grupę stworzył wspólnie z Maciejem Durczakiem i Tomaszem Lubertem. ZOBACZ TEŻ: Legenda polskiego rocka potrzebuje pomocy. Zbigniew Hołdys wystosował poruszający apel Sukcesy zespołu Video i powrót po przerwie Zespół Video szybko zdobył uznanie słuchaczy. Wojciech Łuszczykiewicz jako lider grupy współtworzył przeboje takie jak „Bella” i „Szminki róż”. Utwory te zapewniły formacji dużą popularność i ugruntowały jej pozycję na rynku muzycznym. Z czasem członkowie zespołu postanowili jednak zejść ze sceny. Po kilku latach przerwy Video powróciło z nowymi piosenkami – „Wszystko jedno” oraz „Ktoś nowy”. Utwory te ponownie zawładnęły radiowymi falami, a Wojciech Łuszczykiewicz znów znalazł się w centrum zainteresowania fanów. Wojciech Łuszczykiewicz w „Idolu” – tylko jeden sezon W międzyczasie Wojciech Łuszczykiewicz podjął się kolejnego wyzwania zawodowego. Został jurorem w popularnym programie „Idol” nadawanym przez stację Polsat. Jego obecność w show trwała jednak tylko jeden sezon. Mimo krótkiego epizodu w roli jurora, udział w „Idolu” był kolejnym dowodem na to, że Wojciech Łuszczykiewicz potrafił odnaleźć się zarówno na scenie muzycznej, jak i w telewizyjnym formacie rozrywkowym. CZYTAJ TEŻ: Krajewski i Osiecka stworzyli ponadczasowy hit, ale pierwotną wersję tekstu Rodowicz odrzuciła. Kulisy jego powstania wciąż budzą emocje Wojciech Łuszczykiewicz dzisiaj – życie w lesie i rodzinna codzienność Dziś życie Wojciecha Łuszczykiewicza wygląda zupełnie inaczej niż w czasach największej popularności. Artysta związany jest z menedżerką zespołu, Żanetą. Para ma dwie córki, a życie rodzinne – jak sam przyznał – przynosi mu spokój. W wywiadzie dla „Pytania na Śniadanie” Wojciech Łuszczykiewicz wyznał, że mieszka w lesie i prowadzi nieskomplikowaną codzienność. W rozmowie mówił wprost: „Słucham się żony, wyprowadzam psy na spacer, czyli jestem po prostu tak zwanym pantoflem.” Artysta przyznał również, że choć wyobrażał sobie, że będzie wychowywał córki w duchu rock and rolla, rzeczywistość szybko zweryfikowała te plany. Z uśmiechem powiedział: „Jestem kapitanem ‘nie’, czyli osobą, która mówi, że nie można tego, nie można wyjść z domu.” Źródło: Pytanie na śniadanie, Pudelek
Patrycja Markowska o terapii: „Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni”
„Drugim bodźcem były problemy w długoletnim związku”
Utalentowana i charyzmatyczna wokalista. Patrycja Markowska od ponad 20 lat występuje na polskiej scenie muzycznej. Już jako mała dziewczynka chodziła na koncerty. "Niektórzy rezygnują, grają coraz mniej, a ja… od ponad 20 lat gram koncerty i nagrywam płyty, i wciąż mam na to apetyt", mówi w nowym numerze VIVY!. Wokalistka opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o życiu w trasie, adrenalinie i odpuszczaniu. Czy życie na świeczniku sprawiło, że trafiła na terapię? „Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni”, wyznała. Patrycja Markowska o terapii i życiu osobistym Schodzisz ze sceny i od razu myślisz, co dalej? Ta praca tak naprawdę się nie kończy. I to bywa wyczerpujące. Po koncercie adrenalina trzyma mnie bardzo długo. Nie mogę spać. A po pięciu czy sześciu godzinach jedziemy na kolejny koncert. Najnowszą płytę „Wilczy pęd” nagrywałam ponad dwa lata. To czas niekończących się burz mózgów, pisania tekstów, kreślenia i pisania od nowa, dbałości o kompozycje i aranżacje. Czas napięcia, czasami lęku, ale głównie totalnej pasji. Zaprosiłam do współpracy świetnych muzyków, a do duetów Roberta Gawlińskiego, Dawida Karpiuka i mojego tatę. Zależało mi na płycie pełnej rock and rolla i wolności. Nie lubię odpuszczać, więc brałam czynny udział we wszystkich etapach jej powstawania. Czy Ty trochę nie narzekasz? Nie, ja tę pracę kocham. Ale też nie umniejszam sobie, nie mówię „udało się”, bo wiem, że się nie udało, tylko na maksa w to się angażowałam. Ale ważna jest równowaga. Lubię się czuć kobietą, matką, zwyczajną osobą. Gdy zaczynałam te 21 lat temu, wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Przede wszystkim nie było social mediów. A teraz tu filmik, tu zdjęcie, tu coś jeszcze. Żeby od tego nie zwariować, uczę się odpuszczać. [...] Uczysz się odpuszczać sobie matce, sobie wokalistce. A sobie kobiecie? Ostatnio rozbawiła mnie scena w filmie, kiedy kobieta przyznała się drugiej z przerażeniem, że zjadła żółty ser. Nie wyobrażam sobie cały czas się kontrolować. Życie jest za krótkie. Po to biegam, żeby później cieszyć się dobrym jedzeniem czy winem. Z wiekiem coraz lepiej czuję się w swoim ciele razem z jego niedoskonałościami. Czy to życie na świeczniku sprawiło, że trafiłaś na terapię? Takie życie niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw. Presję. Ludzie cały czas oceniają: „Źle wyglądasz, źle śpiewasz, źle piszesz, a w ogóle to jesteś głupia i nie powinnaś wypowiadać się na tematy polityczne”. Pamiętam, jaki hejt na mnie spłynął za udział w czarnym marszu. Wolność wyboru to temat, którego nie chcę i nie mogę przemilczeć. Pandemia i wojna są dla mnie czasem podsumowań, przemyśleń. Ale pierwszym bodźcem, który zaprowadził mnie na kozetkę, były problemy w pracy i to, że miałam wokół siebie nieodpowiednich ludzi, z którymi się energetycznie nie dopasowaliśmy. Ja, otwarte serce, naiwna, dostałam trochę po dupie. Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni. Drugim bodźcem były problemy w długoletnim związku. Jak się robi przegląd samochodu raz na rok, to dlaczego nie zrobić przeglądu duszy, związku, relacji? Każdemu polecam. Zobacz też: Historia miłości Grzegorza i Krystyny Markowskich. Ich ślub o mały włos by się nie odbył... Przyjrzałaś się sobie z innej perspektywy? Jasne, ale to kosztuje, bo zderzasz się z samym sobą, ze swoim wyobrażeniem siebie samej. A to bywa bolesne. A mi się zawsze wydawało, że jestem zajebista i nie popełniam żadnych błędów. Kiedyś usłyszałam, że nawet w 10 procentach nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo potrafimy drugiemu człowiekowi sprawić przykrość, tak bardzo jesteśmy zajęci sobą. Kiedyś biegłam z psem polną drogą. A pan jechał samochodem i ewidentnie bardzo się spieszył. Dałam mu znak, żeby może trochę zwolnił. Ale on miał to gdzieś. Zostawił mnie w wielkim tumanie kurzu. Pomyślałam, że może jego żona rodziła, a może miał zły dzień (śmiech). A potem doszłam do wniosku, że nie można iść przez życie i kompletnie nie zwracać uwagi na innych ludzi. Ty zwracasz? Jestem trochę świrnięta w drugą stronę. Wieczorami, przed snem, robię przegląd sumienia, czy komuś nie powiedziałam czegoś za ostro, czy nie byłam dla kogoś niemiła, nie zrobiłam przykrości. Wróciłam do książki „Radość życia”, w której Dalajlama pisze, że w zasadzie jedna rzecz, która może dawać nam szczęście, to troska o innych, a zaspokajanie tylko swoich potrzeb to studnia bez dna. Dlatego mam ogromną satysfakcję z akcji charytatywnej z piosenką „Na zakończenie dnia”. Zrobiliśmy nietypową aukcję. Dla tego, kto wpłaci największą sumę na pomoc Ukrainie, zaśpiewamy z Dawidem Karpiukiem u niego w domu, ogródku czy gdzie sobie będzie życzył. Pojechaliśmy do cudownej rodziny i zaśpiewaliśmy im w kuchni najmniejszy koncert świata. A w zasadzie polecieliśmy, bo okazało się, że Pan, który wygrał aukcję, jest pilotem i zabrał nas cesną. Niesamowite, jakie życie pisze scenariusze. Więc troszczysz się o wszystkich naokoło? Staram się… Na przykład moi rodzice nie mają telefonu, komputera, a w dzisiejszych czasach ciężko jest bez tego żyć, więc im różne rzeczy ogarniam. [...] Czujesz, że jesteś na dobrej drodze? Cały czas sobie mówię, że idę w dobrą stronę. Jak w mojej piosence z ostatniej płyty: „Na zakończenie dnia/ Wierzę wciąż, że idę w dobrą stronę/ Nie rozdrapuję ran/ Nie liczę blizn”. Staram się nie ranić ludzi, nie zostawiać za sobą zgliszcz, nie oszukiwać nikogo i siebie. Żyję tak, żeby dobrze mi było ze mną i z innymi. Nawet jak mam dołek i czasem sama płaczę w poduszkę, staram się z niego wydostać, bo po prostu lubię być szczęśliwa. Każdemu los zadaje ciosy, ale bycie szczęśliwą to wybór. Mój wybór. Stylizacje: Kasia: koszula - Toteme / http://www.vitkac.com/
Aleksandra Żebrowska: „Nie zawsze muszę mieć rację i znać odpowiedzi na wszystko, żeby być wartościową mamą”
„Każde macierzyństwo jest mieszanką: zmieniającego się wieku, przeżyć, pragnień, oczekiwań...”
Aleksandra i Michał Żebrowscy doczekali się trójki wspaniałych synów. Wkrótce na świecie pojawi się ich czwarte dziecko. „Byłam przekonana, że jak nikt jestem przygotowana do bycia mamą. Kiedy nią zostałam, odkryłam, że to zupełnie inna jazda”, mówi Aleksandra Żebrowska. W rozmowie z Beatą Nowicką ukochana aktora opowiedziała o tym, jak zmieniło ją macierzyństwo i czego nauczyli ją synowie. Aleksandra Żebrowska o macierzyństwie Jako matka jedynaczki zastanawiam się, czy macierzyństwo za każdym razem jest innym doświadczeniem. Dla mnie zdecydowanie tak, ale nie wiem, czy jest to kwestia ilości dzieci, czy raczej tego, że ja za każdym razem jestem starsza, z nowymi doświadczeniami. Ktoś celnie powiedział, że jako dzieci byliśmy świadkami dorastania naszych własnych rodziców. Odkąd po raz pierwszy zostałam mamą w wieku 23 lat, na pewno bardzo się zmieniłam jako człowiek, jako kobieta. Więc myślę, że każde macierzyństwo jest mieszanką: zmieniającego się wieku, przeżyć, pragnień, oczekiwań oraz tego, czego przez te lata się nauczyłam. Wyszłaś za mąż w wieku 22 lat. Miałaś jasny plan, czego chcesz od życia, od małżeństwa, od siebie? Absolutnie nie. Na szczęście chyba! Michał mógł mieć… Wypadałoby pewnie, żeby on już coś planował, bo miał wtedy 37 lat. Ja byłam bardzo zakochana i chciałam stworzyć z Michałem rodzinę. To był mój plan. I udało Ci się go zrealizować. Macie trzech wspaniałych chłopców, czwarte dziecko wkrótce pojawi się na świecie… Wiesz już, czy to będzie chłopiec, czy dziewczynka? Już wiem… (śmiech) Każde dziecko jest niesamowitym dodatkiem i każde jest zupełnie inne. Nie ma tu żadnych reguł, że pierworodny zawsze jest taki, środowy siaki, a najmłodszy owaki. Te same geny inaczej wymieszane dają niesamowity rozstrzał osobowościowy. Mam wrażenie, że nasi synowie kochają się i nie cierpią jednocześnie. Każdy jest inny, ale… cała trójka wygląda jak Michał. [...] Czego się o sobie dowiedziałaś jako mama? Że nie zawsze muszę mieć rację i znać odpowiedzi na wszystko, żeby być wartościową mamą, wartościowym człowiekiem. Synowie udzielili Ci kilku lekcji? Tak. Na przykład, że są gorsze rzeczy niż kupa skrupulatnie wtarta małymi rączkami w szczeliny parkietu. Dzieci chłoną świat każdym kawałkiem ciała. Czasami dużo ważniejsze jest to, co robimy, niż to, co im mówimy. Zobacz też: Aleksandra Żebrowska: „Kiedy rozmawia się z dziećmi o dojrzewaniu i seksualności, traktują takie rozmowy jako biologiczne ciekawostki na temat naszej anatomii” Twój Instagram obserwują tysiące kobiet. Pod każdym postem piszą, że są wdzięczne za Twoje dowcipne, pełne dystansu „sceny z życia macierzyńskiego”. Niektóre dodają, że ratujesz im życie. Ty się tego nauczyłaś? Nauczyłam się, że warto dzielić się zarówno tym, co się nam podoba, jak i tym, co nie do końca nas zadowala, a potrafi bawić i jednoczyć. Z własnego doświadczenia wiem, że w trudnych chwilach najbardziej pomaga świadomość, że nie tylko ja tak mam, że inne kobiety podobnie się czują. To działa w obie strony. Za każdym razem, kiedy dzielę się jakimś obrazkiem z życia codziennego, otrzymuję ogromną ilość wsparcia, w tym memów, od mam, które borykają się z tymi samymi problemami. Kobiety identyfikują się ze mną, ale ja z nimi też. Przez lata opiekowałaś się młodszymi siostrami. Coś Cię zaskoczyło, kiedy sama zostałaś mamą? Macierzyństwo kojarzyło mi się z opieką nad dzieckiem: przewijaniem, karmieniem, myciem, usypianiem. To były umiejętności, które miałam w małym palcu i bardzo je lubiłam, bo dzięki nim czułam się dorosła i odpowiedzialna. Byłam przekonana, że jak nikt jestem przygotowana do bycia mamą. Kiedy nią zostałam, odkryłam, że to zupełnie inna jazda. To, czego doświadczyłam, opiekując się siostrami, było ułamkiem tych przeżyć. Z dnia na dzień stałam się inną osobą, zmieniłam się fizycznie, emocjonalnie, hormonalnie i psychicznie. Zaczęłam prowadzić inny tryb życia, miałam nowe troski, radości, przestałam myśleć o sobie. Do tego doszedł lęk o zdrowie dzieci i wątpliwości, czy będę dobrą mamą… To są rzeczy, na które kompletnie nie byłam przygotowana. Zresztą nie da się do nich przygotować, nawet jeśli przeczytasz mnóstwo fachowych książek. Kiedy byłam w ciąży z drugim dzieckiem, wiedziałam, z czym będę się mierzyć. Ale dopóki tego nie doświadczysz, trudno to zrozumieć. Fakt, że moje sutki były większe od twarzy mojego dziecka, spędzał mi sen z powiek tylko po pierwszym porodzie (śmiech). Patrzysz czasami na swoje ciało z lekkim żalem, że już nie wygląda tak, jak w wieku 22 lat? Te sutki wracają do normy – to tak na pocieszenie! Ale poważnie, mam wrażenie, że ja teraz zupełnie inaczej patrzę na swoje ciało. Być może gdybym w tym ciele wiodła tamto życie, bardziej by mnie martwiła jego degradacja. Tak nie jest. Nie tylko wiem, ale też czuję, że mój wygląd w żaden sposób mnie nie definiuje. Oczywiście fajnie jest być jędrnym i wysportowanym. Mój mąż teraz ćwiczy cały czas i wygląda lepiej, niż kiedy wychodziłam za niego za mąż (śmiech). Powiedziałam mu zresztą, że to nie jest do końca w porządku, że akurat w momencie, kiedy ja tyję 20 kilo i za parę miesięcy moje całe ciało będzie znowu sflaczałe, on trenuje, a jego brzuch będzie wyglądał jak rzymska rzeźba. Wrzuciłam kiedyś post o cellulicie, rozstępach albo pomarszczonym brzuchu po ciąży i jedna z kobiet zarzuciła mi, że „niby jestem body positive”, a tak naprawdę mieszczę się w kanonach normalności, bo jestem młoda, szczupła i witalna, więc nie powinnam wypowiadać się na ten temat. [...] Z wiekiem stałaś się bardziej wyrozumiała? Na pewno kiedyś miałam większą łatwość oceniania czyjegoś sposobu wychowywania dzieci, zachowania, teraz siłą rzeczy zupełnie inaczej na to wszystko patrzę. Wiem, że czasami dobre chęci nie wystarczają, by zachować się tak, jak byśmy chcieli. Dzieci bardzo w tym pomagają, bo nawet najlepiej zorganizowanym i cierpliwym rodzicom potrafią rozwalić dzień jęczeniem i niezadowoleniem. Wiesz na przykład, jak najlepiej podawać małemu dziecku naleśniki? Zwinięte w rulon, a jednocześnie złożone w trójkąty i koniecznie pokrojone, a jednocześnie, broń Boże, niepokrojone. Coś w tym jest. I postawienie siebie w sytuacji mamy, która na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie, że nie potrafi uspokoić wrzeszczącego dziecka i w końcu siada na ławce w parku z telefonem w ręku, podczas kiedy dziecko krzyczy obok, powoduje, że potrafię ją usprawiedliwić. Bo wiem, jak niesprawiedliwe i krzywdzące mogą być oceny innych. Z wiekiem nauczyłam się jednocześnie nie przejmować tak bardzo tym, co ludzie o mnie myślą i jak mnie oceniają. Czuję się z tym o niebo lepiej i mam nadzieję, że już tak mi zostanie na starość. Czytaj też: Córki Michała Wiśniewskiego miały problemy z powodu pewnej decyzji ojca… Cała rozmowa w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 czerwca.
John Porter o córce Poli: „Dopiero zaczyna swoje życie. Uczę ją, żeby żyła tu i teraz”
„Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt”, mówi o relacji z byłą partnerką
Fantastyczny muzyk, najsłynniejszy Walijczyk mieszkający od 46 lat w Polsce. Mówi o sobie: „Jestem lekkim socjopatą”. Dlaczego? John Porter z angielskim humorem opowiada Beacie Nowickiej o wojnie, córce Poli, ojcostwie, grzechach, samotności, muzyce i… braku Boga. John Porter o córce i relacji z Anitą Lipnicką Gdyby córka zapytała, co sprawia Ci radość, jaka byłaby Twoja odpowiedź? Oprócz dzieci? Muzyka. To jest mój haj: performance, komponowanie, granie, występy. Scena to mój drugi dom. Nie mogę doczekać się, kiedy wyjdę na scenę. Mam status artysty offowego, co mnie cieszy, bo nie lubię showbiznesowego światka. Z niektórych rzeczy jestem dumny. Uważam, że z wiekiem jestem coraz lepszy. Ostatnio nagrałem utwór „No Way to Say Goodbye” z Agatą Karczewską w ramach cyklu muzycznego Duety Estrady Poznańskiej. Ona wybrała mnie, ale ja już ją miałem na radarach, bo słyszałem, jak śpiewa. Spotkaliśmy się, potem ja skomponowałem piosenkę, a ona po tygodniu wróciła z tekstem. Śpiewamy o tym, że bardzo często po rozstaniu skreślamy ludzi z naszych serc, co nie ma sensu, bo zawsze pozostaje po nich jakiś ślad. Mamy gotowy materiał na całą płytę „Hatful of Snakes”. Zawsze chciałem nagrać płytę psychocountry. Eksperymentowanie sprawia mi wiele przyjemności. Teksty są po angielsku, są szczere i… nielogiczne, co bardzo mi się podoba. Agata jako dużo młodsza ode mnie ma inne spojrzenie na miłość, związki i życie. To jest dla mnie odświeżające. Świetnie nam się pracuje. [...] Ten John, który 46 lat temu przyjechał do Polski, wciąż w Tobie jest? Tak, dzięki temu, że gram muzykę. Jadąc w trasę z Nergalem czy własnym zespołem, wyglądamy jak zgraja chłopaków. Kiedy siedzimy w busie ze Smolikiem i Kev Foxem, zachowujemy się szczeniacko, jakbyśmy mieli po 17 lat. Uwielbiam to: wieczny bunt, ciekawość świata, wygłupy. Choć już nie szalejemy tak jak 50 lat temu. Raz na jakiś czas przeginam, żeby pamiętać, jak to jest. I słusznie. Kiedy urodziła się Pola, byłeś już bardziej odpowiedzialny? To było zupełnie inne doświadczenie. Byłem w szoku. Liczyłem, że będzie lekko i przyjemnie… Gdzie tam! Nasza córka jest bardzo uparta, bardzo głośna. Nie można jej stłamsić. Oczywiście teraz bardzo mi się to podoba, ale wtedy to była walka. W ogóle nie chciała spać. Anita wróciła po porodzie ze szpitala, była słaba, leżeliśmy na łóżku, obok mnie stał wózek, który kołysałem stopą. Jak zaczynała mnie boleć noga i przestawałem, natychmiast rozlegał się wrzask. Uspokoiła się koło piątego roku życia. Jest superdziewczyną. Zobacz też: Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyrosła na prawdziwą piękność! Masz 71 lat, wiele już w życiu przeżyłeś. Jak myślisz o jej przyszłości? To ciekawe pytanie, ponieważ gdybym teraz był na początku swojej drogi, nie chciałbym mieć dzieci. W takim świecie, jaki mamy dziś, musisz być egoistyczny, żeby powoływać na świat nowego człowieka. Lepiej zaadoptować. Pola ma 16 lat. Martwię się o nią. Grozi nam katastrofa klimatyczna, wybuch nowej pandemii, wirtualna rzeczywistość. Coraz większa część życia przenosi się do internetu, wystarczy kryzys globalnej sieci i… wszystko zniknie. Jesteśmy ofiarami tego, co stworzyliśmy. Więc chyba na to zasłużyliśmy. Jako ojciec bardziej martwisz się o synów czy córkę? O synów dużo mniej. Najstarszy skończył 40 lat, stary koń. Ma dwoje dzieci i dobrą żonę, która jest kapitanem tej superrodziny. Młodszy studiował w Chinach, teraz mieszka i pracuje w Londynie, świetnie sobie radzi. Pola dopiero zaczyna swoje życie. Co będzie? Mam poczucie, że same złe rzeczy. Dlatego uczę ją, żeby żyła tu i teraz. Życie to moment, trzeba uważać, żeby go nie przegapić. Ładnie to ująłeś. A miłość? O to się nie martwię, bo wiem, że córka musi sama zebrać doświadczenia. Musi znaleźć swoje szczęście, tego nie mogę jej dać. Człowiek uczy się na własnych błędach, a potem… je powtarza (śmiech). To trudne, zwłaszcza w związkach. Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę: pracując, żyjąc, wychowując dziecko. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt i świetny układ, ale kiedy byliśmy w związku, przyszedł taki moment, że strasznie się męczyliśmy. Nie było w tym niczyjej winy, po prostu żyliśmy zbyt blisko siebie. Teraz o to dbam. Z natury jestem samotnikiem, ale zbudowałem też system obronny. Muszę mieć w życiu własną przestrzeń. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w sprzedaży od 19 maja Zobacz też: Weronika Rosati o córeczce: „Ela ma bardzo silną osobowość. Wie, czego chce, a czego nie”
Tomasz Jakubiak: „Anastazja jest kobietą, z którą chcę spędzić resztę życia”. Będzie ślub?!
„To już czas, żeby się ustatkować. Kiedyś nie chciałem się żenić. „Nigdy w życiu!”, mówiłem”
Od 10 lat prowadzi programy o gotowaniu. Nie kryje swojej miłości do mięsa, choć to jest dzisiaj niemodne. Nie może też żyć bez warzyw i bez… masła. W jego życiu nic nie dzieje się przez przypadek, choć niedawno przez przypadek właśnie został ojcem. Katarzynie Piątkowskiej Tomasz Jakubiak opowiedział o tym, jak spotkał miłość życia, skąd się wzięła jego pasja do gotowania i kto rządzi w jego kuchni. Oto jego historia ze szczyptą pieprzu. Tomasz Jakubiak w rozmowie z VIVĄ! o miłości życia [...] Skoro jesteśmy przy przypadkach… Ty chyba dobrze wiesz, że mogą być naprawdę szczęśliwe. Różne rzeczy w życiu się zdarzają, a ja i Anastazja jesteśmy przykładem na to, że jak na pierwszej randce zajdzie się w ciążę, to możliwe jest stworzenie szczęśliwego związku. Mam wielu kolegów, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, ale poddali się od razu na starcie, twierdząc, że to nie ma sensu. A ja widzę, że ma. Zrodziła się między nami cudowna miłość. Jesteśmy w fantastycznym związku. Świata poza sobą nie widzimy. Bąbelek rozwija się cudownie i naprawdę niczego więcej do szczęścia nam nie potrzeba. Niestety pewien portal przekręcił nasze słowa i napisał, że zdradziłem z Anastazją poprzednią partnerką. A to nie jest prawda. Nie byłem wtedy w związku. Po co w ogóle opowiedziałeś mediom swoją historię? Chciałem pokazać, że trzeba wziąć na klatę to, co się zrobiło, ponieść konsekwencje swojego postępowania tak, aby skrzywdzić jak najmniej osób wokół siebie. Ale jest to dla mnie nauczka, żeby pójść drogą Ewy Chodakowskiej i jak najmniej mówić o swoich prywatnych sprawach. Producentka „MasterChefa” powiedziała mi kiedyś, że tego typu portale nigdy nie zainteresują się tym, że jestem kochającym ojcem, oddanym partnerem czy że kocham ponad wszystko dzieci, bo to nikogo, kto to czyta, nie interesuje. Tego typu świat szuka sensacji, drobnych potknięć, które można rozdmuchać. I tak stało się ze mną. Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Jaka była reakcja czytelników? Wylała się fala hejtu. Co gorsza, nie na mnie, a na Anastazję. Zrobiono z niej, delikatnie mówiąc, kobietę lekkich obyczajów. Jak dużo jednak zależy od medium… Gdy tę historię opowiedziałem u Kuby Wojewódzkiego, dostałem wiadomości, że fajnie, że w końcu znalazł się ktoś, kto nie wstydzi się powiedzieć prawdy, że jest zwykłym człowiekiem i ma na koncie grzechy i grzeszki. Był zupełnie inny odbiór. Ale cóż… mleko się rozlało. Tego już nie naprawię, ale następnym razem będę bardziej powściągliwy. Teraz powiem tyle, że w jaki sposób byśmy się z Anastazją nie poznali, stworzyliśmy wspaniałą rodzinę. I każdemu życzę, żeby potrafił się odnaleźć, tak jak my się odnaleźliśmy. A że los nas połączył w taki, a nie inny sposób? Nic na to nie poradzę. Będzie ślub? Taki jest plan na przyszły rok, na moją czterdziestkę. To już czas, żeby się ustatkować. Anastazja jest kobietą, z którą chcę spędzić resztę życia. Macie już wszystko zaplanowane? Oczywiście. Moja narzeczona śmieje się ze mnie, że jest we mnie skryta dziewczynka, która ma całe wesele od a do z zaplanowane (śmiech). Kiedyś nie chciałem się żenić. „Nigdy w życiu!”, mówiłem. A potem usiedliśmy z kartką, żeby chociaż jakiś zarys zrobić, i okazało się, że to ja mam wszystko poukładane w głowie, a Anastazja nawet jeszcze nie wie, w jakiej sukience chciałaby wystąpić. Możesz zostać wedding plannerem. Co to, to nie! Chyba nie dałbym rady sprostać oczekiwaniom ludzi, którzy potrzebują takiej usługi. Wiem, jak jest, bo mamy znajomych, którzy się tym zajmują i opowiadają to i owo. Ja mam problem nawet z przyjmowaniem zamówień na cateringi, bo przerastają mnie pomysły klientów. Wysyłam kogoś innego, bo sam wolę stać za garami. [...] Czasem jestem w nastroju, który muszę rozładować w kuchni. Nadmiar smutku, złości, a nawet radości. Wtedy lubię być w niej sam, bo gotowanie jest dla mnie formą medytacji. W kuchni wyłączam się na wszystko. Nie myślę o problemach, o tym, co się wydarzyło i co się wydarzy. Zamykam się w swojej małej kopule i sobie tam gotuję. Wiesz, że pierwszy raz w życiu oddaję pole komuś innemu? Anastazja bardzo dobrze gotuje i nasz dobowy rytm spowodował taki układ, że ona odpowiada za śniadania, a ja za resztę. [...] Bez czego nie mógłbyś się w życiu obejść? Bez bliskich, bez osób, z którymi mogę dzielić się wszystkim, dla których mogę coś zrobić. I bez gotowania. Nie wierzę, że potrafiłbym w życiu robić cokolwiek innego. Gdybym nie mógł gotować… nie wiem, czy mógłbym oddychać. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 7 kwietnia Czytaj też: Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę”
Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę”
Matka i córka. Reżyserka i aktorka. Łączą je pula genów, miłość i niezależność. Oraz sukces, który każda osiągnęła. Kinga i Maria Dębskie opowiadają Beacie Nowickiej o Bogu, śmierci klinicznej, weekendzie w Paryżu, przekraczaniu granic, zabawie w kino. I szczęściu odmierzanym trzepotem skrzydeł motyla. Żyjemy w czasach, w których historia pisze się na nowo. Zaczyna się trzeci rok pandemii, na Ukrainie wybuchła wojna, do Polski przyjechało ponad dwa miliony uchodźców… Kinga: Na naszych oczach dzieje się historia, ale ja nie czuję się specjalistką od polityki zagranicznej. Wiem jedno, że po dwóch latach lęku o zdrowie i życie najbliższych doszedł lęk o pokój, o bezpieczeństwo. U mnie w domu TVN24 jest włączony na okrągło, bo mój mąż jest uzależniony od informacji. Moja głowa już nie może tego wytrzymać. Jadąc rano na zdjęcia, nie włączam w samochodzie radia, bo się boję. Maria: Przerażają mnie zbrodnie na narodzie ukraińskim. Myślę, że temu, kto to rozpętał, zależy na tym, żebyśmy się bali. Wszyscy żyjemy w lęku, ale staram się nie dać mu pochłonąć. Na początku ciężko mi było pracować, bo to, co robię, wydawało mi się niepotrzebne. Teraz myślę, że dla widzów takie chwilowe oderwanie, reset jest jak tabletka, która choć na chwilę pozwala nie myśleć. Dzień po wybuchu wojny graliśmy w Teatrze Polskim „Króla” na podstawie powieści Szczepana Twardocha. Nagle stało się to porażająco aktualne. Każde słowo brzmiało inaczej niż wcześniej. Podczas ukłonów ciężko mi było powstrzymać łzy. Kinga: A w tym wszystkim staramy się żyć normalnie… W moim ogrodzie jest wiosna. Kwitną krokusy, świeci słońce. Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Bóg istnieje? Kinga: Istnieje. Bez niego nic nie miałoby sensu. Do życia bardzo potrzebuję wiary. Maria: Moja relacja z Bogiem jest dość trudna, czasem pełna złości, czasem tęsknoty. Zmienia się na przestrzeni mojego życia. Kinga: Przeżyłam śmierć kliniczną. To było ekscytujące uczucie absolutnej błogości. Było ciepło i jasno. Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę, bo bardzo mnie ciągnęło na drugą stronę. Do dziś myślę o śmierci w jasnych kolorach, jako odejściu w inny, lepszy wymiar. Ostatnio wgłębiam się w ten temat, przygotowując się do filmu o pandemii. Fascynuje mnie, co czuli ludzie, kiedy leżeli pod respiratorem. Z różnych opowieści wiem, że często przeżywali intensywne „drugie” życie. Niektórzy mają ochotę tam wrócić. To dla mnie znak, że poza realnym światem jest coś jeszcze. Maria: Myślę, że wiara jest przywilejem. I mnie ten przywilej musnął. To jakaś duchowa przestrzeń, której raz mam w sobie więcej, a raz mniej, to jest poza rozumem. Kinga: We współczesnym świecie rozum jest przeceniany. Sprawdź też: Dzięki Domówkom odkryli siebie na nowo. Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „To była terapia na stres pandemiczny Daje poczucie, że panujemy nad światem. Kinga: …a on nam udowadnia, że to nieprawda. Ludzie mierzą, ważą, zachodnia cywilizacja oparta jest na wiedzy. Nie na intuicjach i przeczuciach. Ja jestem na takim etapie życia, kiedy – mówiąc Mickiewiczem – „czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko”. Doświadczenie mi podpowiada, że jak zaufam życiu, to piękne rzeczy same się zdarzą. Przez zbytnią racjonalność nie dostrzegamy, że o naszym szczęściu decyduje trzepot skrzydeł motyla. Co Wam się przydarzyło pięknego? Kinga: Większość moich pięknych wspomnień związanych jest z córką, urodziłam ją w wieku 22 lat. Staram się kultywować naszą relację. Ostatnio pojechałyśmy na weekend do Paryża na 30. urodziny Marysi. Mąż się śmiał, że robię prezent sobie, ale ja wiedziałam, że Marysia będzie zachwycona wyjazdem tylko z mamą. Maria: Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce… Gdyby nie ten wyjazd, być może ciężej byłoby mi się otworzyć na rozmowę na pewne tematy. Kinga: Związek matki z córką ewoluuje. Kiedy twoja córka dorasta, przechodzisz na inny poziom. Paryż był dla nas takim przejściem. Pierwszy raz opowiedziałam Marysi o moich słabościach, lękach i mam wrażenie, że to jej zrobiło dobrze. Podzieliłam się z nią swoim mrokiem, na co odpowiedziała mi jeszcze większą miłością. Potrzebna Ci była ta rozmowa? Maria: Bardzo. Często mamy do rodziców dużo żalu, pretensji i złości, przecież „każdy ma spieprzone dzieciństwo, nawet jak było najszczęśliwsze”. Szczerość mamy uwolniła mnie od tej złości. Popatrzyłam na nią jak na partnera, a nie jak na ideał albo na przeciwnika. A jednocześnie pozwoliłam sobie na rozsypkę. Zapytałaś mnie, czy mogę mamę poprosić o pomoc? Mogę. Ale często nie prosiłam, bo jakoś tak chyba jest, że kobiety w naszej rodzinie się nie skarżą. Od dziecka myślałam o tym, co powinnam, a nie czego chcę. Czasami przez wiele miesięcy dusiłam coś w sobie, bo uważałam, że sama muszę dać sobie z tym radę. W Paryżu pierwszy raz otwarcie przyznałam, że z wieloma rzeczami w ogóle sobie nie radzę. Przestałam udawać dzielną. Mama przede mną, a ja przed nią. Kinga: Ciekawi mnie to i boli jednocześnie, bo słucham tego jako matka, która chciałaby dziecku przychylić nieba, szczególnie jak ma tylko jedno, jak ja. Być może mamy w sobie taką polską nutę kobiety bolesnej, która musi pocierpieć, żeby żyć. Może niesiemy to w genach. Fascynuje mnie ten cały bagaż, przekaz, relacje między rodzicami a dziećmi. Obiecałyśmy sobie, że raz w roku będziemy wyjeżdżać tylko we dwie. Cały wywiad z Kingą i Marią Dębskimi w nowym wydaniu magazynu VIVA! Czytaj też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna”
Czy Klaudia El Dursi planuje ślub? „Bez tego też tworzymy bardzo udany związek”
„Czasami się zastanawiam, że może dla dobra dzieci powinniśmy się pobrać, żeby uporządkować im rzeczywistość”
Klaudia El Dursi jest bohaterką nowego wydania magazynu VIVA! Prowadząca Hotel Paradise opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej nie tylko o wyzwaniach, jakich się podejmuje, a także o wczesnym macierzyństwie i rodzinie. Klaudia El Dursi ma dwóch wspaniałych synów, z którymi łączy ją wyjątkowa więź. Jest także w szczęśliwym związku. Swojego partnera, Jacka poznała wiele lat temu, zanim jeszcze coś między nimi zaiskrzyło. W końcu los splótł ich drogi. Dlaczego do tej pory nie zdecydowali się na ślub? Klaudia El Dursi o miłości i ślubie Ty też tak myślisz o swoich hejterach? Teraz już tak. Ale na początku, gdy po raz pierwszy się z tym spotkałam w programie „Top Model”, było mi bardzo ciężko to sobie wytłumaczyć. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Może z zazdrości. Jesteś ładna, masz odwagę zawalczyć o siebie i jako pierwsza w historii programu „Top Model” zdobyłaś na castingu złoty bilet, czyli trafiłaś od razu do domu modelek. Gdy w końcu mój partner Jacek, tata mojego młodszego synka Jasia, namówił mnie, żebym zgłosiła się na casting, nie spodziewałam się takiego sukcesu. Do finału co prawda nie dotarłam, ale moje życie i tak nabrało zawrotnego tempa, bo potem TVN zaproponował mi prowadzenie programu „Hotel Paradise”. Rozumiem, że od razu się zgodziłaś. Zdziwisz się, ale odmówiłam. Jestem bardzo zżyta z chłopcami, z Jackiem i nie mogłam sobie wyobrazić, jak miałabym zostawić ich aż na tak długo. Poza tym bałam się, że nie podołam. Przecież nie jestem aktorką ani dziennikarką, nie miałam żadnego doświadczenia. Gdy Jacek przez przypadek usłyszał moją rozmowę z Marcinem Tyszką, który mnie ochrzaniał, że odmówiłam, był bardzo zdziwiony. A nawet niezadowolony, że z nim tego nie skonsultowałam. Uważał, że powinnam przynajmniej dobrze się nad tym zastanowić. A dla mnie już te pięć tygodni w domu modelek było trudne do zniesienia. Tu miałabym zostawić ich aż na trzy miesiące. Jacek zapewnił mnie, że da sobie ze wszystkim radę. Kolejny ważny moment w Twoim życiu, o którym nie Ty sama zdecydowałaś. To prawda. Nie wiem, czy to jest kwestia braku wiary w siebie, czy zbyt wysokich wymagań względem siebie. Czasem po prostu trzeba wziąć mnie za rękę jak dziecko, żeby dodać mi odwagi i pomóc podjąć decyzję. Potrzebuję aprobaty bliskich. To Jacek jest motorem napędowym większości moich działań. Gdyby nie on, wielu rzeczy w życiu bym nie zrobiła. Zobacz też: Klaudia El Dursi obawia się o swoje zdrowie: „Nie mogłam ani mówić, ani oddychać” Może więc w końcu zdecydujesz się na ślub? Słyszałam, że już Ci to proponował. Tata też chciał mnie na siłę wydać za mąż. A ja cenię sobie wolność, choć czasem to może być złudne poczucie. Nie lubię też przynależności do kogoś czy czegoś. Mam z tym problem. Czasami się zastanawiam, że może dla dobra dzieci powinniśmy się pobrać, żeby uporządkować im rzeczywistość. Ale naprawdę powinniśmy? Czy papierek jest nam koniecznie potrzebny do szczęścia? Bez tego też tworzymy bardzo udany związek. Mamy oczywiście wzloty i upadki, ale nie sądzę, żeby ślub mógłby nas jeszcze bardziej związać. Jak sobie radzicie z kryzysami? Przez lata bycia razem nauczyliśmy się rozwiązywać problemy na wszelkie możliwe sposoby, bo wiemy, że najprawdopodobniej nie będziemy szczęśliwi w innych związkach. Oczywiście jak nie mamy ochoty na siebie patrzeć, działamy na siebie jak płachta na byka, schodzimy sobie z oczu. Ale nigdy nie przyszło nam do głowy, żeby na przykład wymienić siebie na lepsze modele. Nie ma lepszego Jacka dla mnie, a dla Jacka nie ma lepszej Klaudii niż ja. Poza tym nauczyliśmy się, mimo tego, że naprawdę jesteśmy ze sobą blisko, zostawiać sobie przestrzeń. Uważam, że każdy powinien mieć coś tylko swojego. Twoja popularność wpłynęła na Wasz związek? Teraz jeszcze bardziej czuję w Jacku oparcie. Dla Twojej pracy zrezygnował ze swojej? Aż tak to nie. Owszem, wyjechaliśmy razem na cztery miesiące na Zanzibar, gdzie kręciłam trzeci i czwarty sezon „Hotelu Paradise”, ale Jacek akurat ma taką pracę, że spokojnie mógł ją wykonywać stąd. Podobnie zresztą jak Dawid ze szkołą. Jakie ma znaczenie, czy na zdalnym nauczaniu siedzi w pokoju w Bydgoszczy, czy w pokoju na rajskiej wyspie? Zobacz też: Klaudia El Dursi o wczesnym macierzyństwie: „Przez całą szkołę mówiłam o dzieciach i że szybko chcę zostać mamą”
Martyna Wojciechowska: „Doświadczyłam burzy emocjonalnej, ogromnej tęsknoty”
Jest jedną z najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu, osobą, cieszącą się największym zaufaniem Polaków. W życiu udało jej się zrealizować wiele projektów. Uchodzi za silną i niezależną kobietę. Zdobywczyni Korony Ziemi, kierowca rajdowy, podróżniczka, wielokrotnie nagradzana dziennikarka i lalka Barbie? Trudno o dziwniejsze połączenie. Martyna Wojciechowska nigdy nie będzie lalką. To Barbie zmieniła się dla Martyny! Ma jej rysy, harde spojrzenie, a nawet koszulę wzorowaną na tej, którą Martyna dostała od przewodnika w Tanzanii. Tak twórcy lalki uhonorowali Polkę, która każdego dnia daje przykład milionom kobiet na całym świecie, że niemożliwe nie istnieje. Czy bywa, że w czuje się samotna? Czy w końcu w jej życiu znajdzie się miejsce na miłość? Jaka jest cena Twoich życiowych wyborów? Nigdy nie przestaję myśleć. Nie przestaję być blisko moich bohaterek. Tych, które spotkałam, i tych, które spotkam. Cały czas tym żyję. Leżę na przysłowiowym hamaku, niby czytam, ale myślę o losach kobiet w Afganistanie. Prawdopodobnie każda osoba, która realizuje swoją wielką pasję, tak ma. Samotność jest ceną? Nie czuję się samotna. Ale bywałam. Mam obok siebie wiele osób, na które mogę liczyć i na których mogę się oprzeć. Rozumieją moje szaleństwo robienia rzeczy niestandardowych. To wielki przywilej, że przyjaźnię się z ludźmi, którzy, podobnie jak ja, nie pracują dla zaszczytów, sławy, pieniędzy. Po prostu robimy swoje. I są to głównie kobiety. To się zmieniło. Kiedyś miałam głównie przyjaciół mężczyzn. Dlaczego? Otaczali mnie mężczyźni i świetnie się czułam w ich towarzystwie, ale poruszałam się raczej w świecie testosteronu i adrenaliny. Dziś mam inne podejście. Uważam, że cechą dobrego dziennikarza jest rozwijanie sfery uczuciowej. Dopiero kiedy zyskałam dostęp do tej przestrzeni w moich emocjach i skomunikowałam się z Martyną kobietą, zaczęłam tworzyć najlepsze rzeczy. Kiedy zyskałaś dostęp? W moim przypadku to był ten czas, kiedy zostałam mamą. Wyjechałam na Antarktydę, gdy Mania miała osiem miesięcy. Doświadczyłam niesamowitej burzy emocjonalnej, ogromnej tęsknoty. W ogóle po raz pierwszy w życiu poczułam taką tęsknotę za drugą ludzką istotą. To był dla mnie przełomowy moment, skomunikowałam się ze swoją najbardziej kobiecą naturą. Cały wywiad z Martyną Wojciechowską w nowej VIVIE! w kioskach od czwartku 22 marca. Fot. Mateusz Stankiewicz/AF PHOTO Co jeszcze w nowej VIVIE! 6/2018? Roztańczona miłość Lenki i Jana Klimetów. Pokochali się, rozstali i pobrali. Historia znanych tancerzy. Robert Makłowicz od 20 lat gotuje w dziwnych miejscach - na wulkanie, lodowcu. Dlaczego? Magdalena Bogulak jako zaraziła Polki potrzebą upiększania się. Czy jej życie było równie piękne? Cindy Crawford & Rande Gerber - przepis na małżeństwo idealne. Jakie tajemnice skrywa ich związek? A także, OSCARY 2018. To już 90. edycja największego filmowego święta.