Wielkie zmiany w regulaminie Tańca z gwiazdami, pary w popłochu! Piotr Kędzierski zapowiada: „Bójcie się!”
Nowe zasady „Tańca z gwiazdami” wywołały ogromne emocje. Piotr Kędzierski zapowiada nieprzewidywalne występy i ostrzega konkurencję: „Bójcie się!”. Widzowie mogą spodziewać się prawdziwego chaosu na parkiecie.
Nadchodzący odcinek „Tańca z gwiazdami” zapowiada się wyjątkowo emocjonująco. Piotr Kędzierski i jego partnerka zdradzili kulisy nowych zasad, które mogą całkowicie zmienić przebieg rywalizacji. Losowe tańce, presja po wysokich ocenach i zapowiedzi odważnych ruchów na parkiecie sprawiają, że widzowie mogą spodziewać się prawdziwego widowiska. Zmiany w „Tańcu z gwiazdami”: dwa tańce i element losowości Nowe zasady w „Tańcu z gwiazdami” wywołały spore poruszenie wśród uczestników. Jak wynika z wypowiedzi Piotra Kędzierskiego i jego partnerki, w najbliższym odcinku pary zmierzą się aż z dwoma choreografiami. Co więcej, jeden z tańców pozostanie dla nich niewiadomą aż do samego momentu losowania. Taka formuła oznacza jedno – koniec komfortu i pełnej kontroli nad przygotowaniami. Uczestnicy będą musieli polegać nie tylko na treningu, ale także na spontaniczności i szybkiej adaptacji do nowych warunków. To zupełnie nowa jakość rywalizacji, która może diametralnie wpłynąć na wyniki. ZOBACZ TEŻ: Powiedział o niej przepiękne słowa, teraz Madzia odpowiada Bagiemu. Przy końcu jej wypowiedzi, aż trudno się nie uśmiechnąć Piotr Kędzierski po 32 punktach: radość czy presja? W poprzednim odcinku para zdobyła 32 punkty za wykonanie walca, co jest jednym z ich najlepszych wyników. Jednak sam Kędzierski podchodzi do tego z dystansem i nutą niepokoju. Jak przyznał, wysokie noty nie zawsze oznaczają wyłącznie satysfakcję: „To jest super wynik. Tylko ja zawsze mam mieć takie rekordy w pracy i ktoś mówi, ale rekord. To ja się tak średnio cieszę”. W jego wypowiedzi wyraźnie wybrzmiewa obawa przed spadkiem formy i oczekiwaniami, które rosną wraz z każdym sukcesem. Presja utrzymania poziomu może okazać się równie trudna, jak sam taniec. CZYTAJ TEŻ: Pavlović nie mogła w to uwierzyć. Ta przemiana Kędzierskiego wydarzyła się w jeden wieczór! Nieznany taniec i spontaniczna strategia pary Największe emocje budzi jednak nieznany taniec, który para będzie musiała wykonać bez wcześniejszego przygotowania. Kędzierski nie ukrywa, że taka sytuacja jest dla niego jednocześnie wyzwaniem i ekscytacją. „W sumie trzy miesiące temu każdy taniec był mi nieznany” – podkreślił, zaznaczając, że zamierza podejść do zadania bez zbędnych analiz. Partnerka uczestnika również wskazuje, że kluczowa będzie spontaniczność i szybkie reagowanie: para planuje „po prostu lecieć” z tym, co przyniesie los. Taka strategia może okazać się ryzykowna, ale jednocześnie widowiskowa. „Bójcie się!” – zapowiedź emocji i odważnych ruchów na parkiecie Największe poruszenie wywołały jednak słowa Piotra Kędzierskiego, który wprost zapowiedział, że nie zamierza się ograniczać. W kontekście nowych zasad i braku sztywnych ram jasno zaznaczył: „Ja użyję każdego niecnego fortelu (…) bójcie się”. To wyraźny sygnał, że widzowie mogą spodziewać się odważnych, niekonwencjonalnych ruchów i maksymalnego wykorzystania scenicznej swobody. Jednocześnie uczestnicy zastanawiają się, gdzie przebiega granica między tym, co dozwolone, a tym, co już wykracza poza regulamin. Niepewność, adrenalina i presja sprawiają, że nadchodzący odcinek może być jednym z najbardziej nieprzewidywalnych w historii programu. Jedno jest pewne – emocji nie zabraknie. View oEmbed on the source website Źródło: Viva.pl
Powiedział o niej przepiękne słowa, teraz Madzia odpowiada Bagiemu. Przy końcu jej wypowiedzi, aż trudno się nie uśmiechnąć
Mikołaj Bagiński powiedział o Magdzie słowa, które poruszyły fanów. Teraz ona odpowiada – szczerze, ale z wyraźnym dystansem. Jedno zdanie na końcu zmienia jednak wszystko.
Mikołaj Bagiński nie szczędził Magdalenie ciepłych słów, podkreślając jej ogromny wpływ na jego życie i przemianę. Teraz to ona zabiera głos. Jej odpowiedź jest pełna emocji, ale jednocześnie bardzo wyważona. W pewnym momencie rozmowy wyraźnie widać, że nie wszystko chce zdradzić – a końcówka jej wypowiedzi sprawia, że trudno się nie uśmiechnąć. Magdalena ocenia sesję Bagińskiego: „Sesja świetna” Rozmowa rozpoczęła się od wspomnień związanych z magazynem VIVA i głośną sesją zdjęciową Mikołaja Bagińskiego. Magdalena nie miała wątpliwości, jak ją ocenia. – „Nie no, ja uważam, że świetnie. Sesja świetna” – podkreśliła bez wahania. Zwróciła też uwagę na zupełnie inną odsłonę Mikołaja, niż ta znana z codziennych spotkań. Jak przyznała, na co dzień widywali się głównie w sportowym wydaniu, a sesja pokazała go w zupełnie nowym świetle. Padły też bardziej szczegółowe obserwacje – jak choćby te dotyczące stylizacji. Magda zauważyła elementy, które podkreślały jego sylwetkę i sprawiały, że wyglądał wyjątkowo atrakcyjnie. Nie ukrywała: „Bardzo przystojny chłopak”. Przepiękne słowa Mikołaja i jego przemiana Jednym z najmocniejszych momentów rozmowy było nawiązanie do wywiadu, w którym Mikołaj Bagiński mówił o swojej partnerce. Podkreślał, że udział w programie to coś więcej niż nauka tańca – to „lekcja życia”. W jego wypowiedzi pojawiły się konkretne odniesienia do Magdy i tego, jak wiele mu dała. Mówił o wdzięczności oraz o wewnętrznej przemianie, którą przeszedł. To właśnie te słowa stały się punktem wyjścia do pytania skierowanego do Magdaleny – czy ona również potrafi nazwać, czego nauczył ją Mikołaj. ZOBACZ TEŻ: Pavlović nie mogła w to uwierzyć. Ta przemiana Kędzierskiego wydarzyła się w jeden wieczór! Co Magda wyniosła z tej relacji? „Pokazał mi...” Odpowiedź Magdy była szczera, ale jednocześnie bardzo ostrożna. Widać było, że pytanie ją zaskoczyło. – „Myślę, że wielu rzeczy. Kurczę, teraz tak mnie zaskoczyłeś z tym pytaniem” – przyznała. Choć nie chciała wchodzić w szczegóły, zdradziła jeden ważny aspekt. Wspomniała o poczuciu własnej wartości, zaznaczając jednak, że nie tyle została tego nauczona, co raczej ktoś jej to uświadomił. – „Może nie on mnie tego nauczył, tylko on mi też pokazał” – powiedziała. W pewnym momencie wyraźnie postawiła granicę i zdecydowała, że część tej relacji zachowa dla siebie. Podkreśliła, że wie, co wyniosła z tej współpracy, ale nie zamierza wszystkiego ujawniać publicznie. CZYTAJ TEŻ: Burza po słowach Pavlović. Kędzierski znalazł się w centrum dramatu „Tańca z Gwiazdami” Kontrowersje i komentarze widzów programu Rozmowa zeszła także na reakcje widzów i internetowe komentarze. Szczególnie dużo emocji wzbudził temat zmiany partnerek i porównań między Magdą a Hanią. Padły konkretne fakty – Hania jest „13 cm wyższa”, co automatycznie wpływa na technikę i tzw. ramę w tańcu. Jednak mimo różnic podkreślono, że efekt końcowy był wynikiem wspólnej pracy. Nie zabrakło też odniesień do ocen jurorów. Piotr jasno zaznaczył, że choć niektóre komentarze były trudne, nie ma do nikogo żalu. – „Ja nie mam za złe nikomu nic” – podkreślił, dodając, że jurorzy mają prawo do swoich opinii. Emocje, zmęczenie i walka o kolejne odcinki Na koniec rozmowy wyraźnie wybrzmiały emocje związane z intensywnością programu. Uczestnicy nie ukrywają zmęczenia, ale jednocześnie podkreślają determinację. Piotr przyznał wprost, że skupia się na najbliższym odcinku i chce „dać wszystko po raz kolejny”. W jego słowach pojawiła się też motywacja związana z partnerką – nie chce jej zawieść i dlatego wkłada w trening „każdy… dżul”. Magda, choć momentami powściągliwa, potwierdzała tę postawę. Ich podejście można podsumować jednym zdaniem, które padło w rozmowie: „step by step”. View oEmbed on the source website Źródło: Viva
Jest obrażony na Pavlović? Tylko u nas Piotr Kędzierski odpowiada na krytykę jurorki. Mówi o smutku...
Słowa Iwony Pavlović wywołały burzę, a widzowie stanęli w obronie Piotra Kędzierskiego. Czy uczestnik „Tańca z Gwiazdami” poczuł się dotknięty? W szczerych słowach zdradza, jak naprawdę zareagował.
Piotr Kędzierski znalazł się w centrum emocjonalnej burzy po komentarzach Iwony Pavlović. Widzowie nie kryją oburzenia, a słowa jurorki wywołały falę reakcji. Czy uczestnik „Tańca z Gwiazdami” czuje się urażony? W szczerym wywiadzie ujawnia, co naprawdę poczuł, gdy usłyszał określenie „taneczny gruz”. Piotr Kędzierski Pavlović – kontrowersyjne komentarze jurorki Ostatnie odcinki „Tańca z Gwiazdami” przyniosły nie tylko taneczne emocje, ale i falę komentarzy widzów. Szczególnie dużo mówi się o ocenach i słowach kierowanych przez Iwonę Pavlović w stronę Piotra Kędzierskiego. Internauci nie kryją, że niektóre wypowiedzi mogły być zbyt ostre, a nawet „wzbudzać w nim poczucie winy, że nadal jest w programie”. Sam Kędzierski przyznaje jednak, że odbiór takich komentarzy nie jest prosty – zwłaszcza w warunkach, w jakich odbywa się program. „Tam jest dość głośno w naszej sali… są też duże emocje, jest duże zmęczenie” – mówi, podkreślając, że nie zawsze jest w stanie od razu przeanalizować wszystko, co słyszy od jury. ZOBACZ TEŻ: Pavlović nie mogła w to uwierzyć. Ta przemiana Kędzierskiego wydarzyła się w jeden wieczór! „Taneczny gruz” – słowa, które wywołały smutek Najwięcej emocji wzbudziło określenie, które padło pod adresem uczestnika. Kędzierski nie ukrywa, że dotarło ono do niego z opóźnieniem, ale ostatecznie zrobiło wrażenie. „Oczywiście ten taneczny gruz doszedł do mnie rykoszetem. Jak już usłyszałem to po raz piętnasty, to zacząłem się zastanawiać” – przyznaje szczerze. To właśnie powtarzalność tej opinii sprawiła, że pojawiły się trudniejsze emocje. „Miałem taki kwadrans w ciągu dnia smutniejszy” – dodaje, nie ukrywając, że mimo dystansu, takie słowa potrafią dotknąć. Czy Piotr Kędzierski jest obrażony na Pavlović? Mimo całej sytuacji i narastających komentarzy widzów, Piotr Kędzierski jasno stawia sprawę. Nie ma mowy o obrażeniu się na jurorkę. „Jest w porządku” – mówi wprost, rozwiewając wszelkie spekulacje. Podkreśla też, że rozumie rolę jury i ich sposób pracy. „Oni się znają na swojej robocie. Myślę, że wbrew pozorom chcą dobrze, nie chcą być złośliwi” – tłumaczy. Zwraca uwagę, że jurorzy często muszą używać obrazowych porównań, by ich przekaz był zrozumiały dla widzów. „Czasami to jest taka praca, no musi znaleźć jakieś porównanie, jakiś zwrot, jakąś metaforę” – dodaje. Emocje i zmęczenie w „Tańcu z Gwiazdami” Udział w programie to nie tylko występy na parkiecie, ale także ogromne obciążenie fizyczne i psychiczne. Kędzierski nie ukrywa, że zmęczenie daje się we znaki. „A jesteśmy zmęczeni, to jest jasne” – przyznaje bez wahania. Mimo to nie zamierza się poddawać. Każdy kolejny odcinek traktuje jako nowe wyzwanie i szansę na rozwój. Jednocześnie podkreśla, jak ważna jest dla niego współpraca z partnerką. Powrót do tańca z Magdaleną po chwilowej zmianie partnerki ocenia pozytywnie, zaznaczając, że doświadczenie to było „bardzo, bardzo in plus edukacyjnie”. ZOBACZ TEŻ: Burza po słowach Pavlović. Kędzierski znalazł się w centrum dramatu „Tańca z Gwiazdami” Kędzierski nie odpuszcza – walka trwa dalej Choć pojawiły się trudne momenty, Piotr Kędzierski nie traci determinacji. Wręcz przeciwnie – zapowiada dalszą walkę i pełne zaangażowanie. „Moje serce czuje, że skupiam się na najbliższym odcinku i zamierzam dać wszystko po raz kolejny” – deklaruje. Nie ukrywa też, że ważna jest dla niego odpowiedzialność wobec partnerki. „Nie mogę przecież tutaj zawieść Magdy przed niedzielą” – podkreśla. Krok po kroku, mimo zmęczenia i emocji, idzie dalej. „Trzeba po prostu też iść krok po kroku i pracować nad sobą” – mówi, pokazując, że dla niego udział w programie to coś więcej niż tylko taniec. View oEmbed on the source website Źródło: Viva.pl
Zaczęła pracę modelki w wieku 14 lat, dziś uważa, że to za wcześnie. Edyta Zając przestrzega nastolatki przed jednym
Edyta Zając bez filtrów opowiada o swojej karierze, pracy w telewizji i zasadach, których nigdy nie łamie. Jej szczere słowa o modelingu i życiu prywatnym mogą zaskoczyć.
Edyta Zając w szczerej rozmowie odsłania kulisy swojego życia zawodowego i prywatnego. Opowiada o pracy przy „Hotel Paradise” i „Dzień Dobry TVN”, wraca do początków kariery oraz mówi o zasadach, które od lat wyznaczają jej granice w modelingu. Jej wypowiedzi pokazują, jak naprawdę wygląda świat show-biznesu bez upiększeń. Edyta Zając o zakupach: „To horror” Choć Edyta Zając od lat funkcjonuje w świecie mody, jej podejście do zakupów jest zaskakująco szczere i dalekie od stereotypów. Gwiazda nie ukrywa, że nie odnajduje się w długich wizytach w galeriach handlowych. „Spędzenie pięciu godzin na zakupach modowych w centrum handlowym, czas relaksu czy horror? Horror” – mówi wprost. Największym wyzwaniem są dla niej wyprzedaże. „Na takich zakupach modowych to horror, nie lubię szczególnie wyprzedaży, nic nigdy nie mogę znaleźć”. Zdecydowanie lepiej czuje się w sytuacjach, gdy wie, czego szuka. Często inspiracją są dla niej stylizacje z sesji zdjęciowych, które – jak sama przyznaje – ułatwiają jej podejmowanie decyzji. ZOBACZ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając myślała, że to koniec. Kilka dni później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała Kulisy modelingu – granice i asertywność Edyty Zając Jednym z najmocniejszych wątków rozmowy jest podejście Edyty Zając do pracy w modelingu. Wyraźnie podkreśla, że od początku swojej kariery nauczyła się stawiać granice. „Absolutnie musiałam się nauczyć stawiać granice. Musiałam nauczyć się asertywności” – przyznaje. Szczególnie stanowcza jest w kwestii nagości: „Nie robię nagich zdjęć, nie robię takich sesji, gdzie mam bardzo przezroczyste ubrania, po prostu pewne rzeczy zachowuję dla siebie”. Dodaje, że takie zasady zawsze były jasno określone: „Miałam to zawsze wpisane w kontrakcie”. Jak podkreśla, jej doświadczenie pokazuje, że można budować karierę na własnych warunkach: „Modeling to nieprawdą jest, że w modelingu musisz zgadzać się na wszystko”. Jednocześnie zwraca uwagę, że praca w tej branży uczy nie tylko asertywności, ale też cierpliwości i pokory, które – jak zaznacza – przydają się również w życiu prywatnym i pracy telewizyjnej. Dzień Dobry TVN i Hotel Paradise – dwa różne światy Edyta Zając z powodzeniem łączy pracę w telewizji śniadaniowej z prowadzeniem programu reality show. Jak sama mówi, są to dwa zupełnie odmienne doświadczenia. „W Dzień Dobry TVN nie ma takiej możliwości, to jest program na żywo” – podkreśla, wskazując na presję i brak miejsca na błędy. W przeciwieństwie do tego „Hotel Paradise” jest nagrywany wcześniej, co daje możliwość powtórzeń. Mimo tych różnic nie potrafi wskazać, który projekt jest dla niej ważniejszy: „Bardzo ciężko jest mi odpowiedzieć na to pytanie, bo jedno wynika z drugiego”. Zwraca też uwagę na rolę zespołu: „To ekipa, z którą pracuję jest dla mnie najważniejsza, bo to razem tworzymy te formaty”. ZOBACZ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie Początki Edyty Zając Droga Edyty Zając do świata modelingu zaczęła się w bardzo nietypowy sposób. Jej pierwsze zdjęcia powstały w domu rodzinnym. „Fototapeta wodospad w salonie. To prawda, mój tata zrobił te zdjęcia aparatem takim właśnie na kliszę” – wspomina. To właśnie te fotografie trafiły do agencji modelingowej i zapoczątkowały jej karierę. Dziś wraca do tego momentu z sentymentem, traktując go jako symboliczny początek swojej drogi. Rady dla młodych dziewczyn Na zakończenie rozmowy Edyta Zając dzieli się refleksją skierowaną do młodych dziewczyn marzących o karierze w modelingu. „Żeby poczekały jeszcze przynajmniej 3-4 lata” – radzi. Zwraca uwagę, że dziś dostęp do informacji jest znacznie większy niż kiedyś, ale jednocześnie podkreśla, że do takiej decyzji warto podejść z rozwagą i dojrzałością. Źródło: Viva.pl
Tylko u nas! Magdalena Boczarska odpowiada na zarzuty widzów Tańca z gwiazdami. Część z nich uważa, że jest faworyzowana przez jury
Magda Boczarska ujawnia, jak naprawdę wygląda udział w Tańcu z Gwiazdami. Brak snu, ogromny stres i presja czasu sprawiają, że kulisy programu Polsatu są znacznie trudniejsze, niż widzowie mogą przypuszczać.
Magda Boczarska nie ukrywa, że udział w programie Taniec z Gwiazdami to dla niej ogromne wyzwanie. Intensywne treningi, presja występów na żywo i zaledwie kilka godzin snu dziennie – tak wygląda rzeczywistość uczestników. W szczerym wywiadzie zdradza, co naprawdę dzieje się za kulisami show Polsatu. Magda Boczarska i trudne początki w Tańcu z Gwiazdami Magda Boczarska jasno przyznaje, że jej udział w programie Polsatu to ogromne wyjście ze strefy komfortu. Aktorka nigdy wcześniej nie tańczyła, dlatego każdy trening to dla niej nowe doświadczenie i jednocześnie test własnych możliwości. Podkreśla, że od początku zależało jej na autentyczności. Nie przyszła do programu z gotowym obrazem siebie jako tancerki. Dopiero po dwóch miesiącach może ocenić, że ta przygoda przyniosła jej wiele zaskoczeń – głównie pozytywnych, choć nie brakuje też trudnych momentów. Kulisy treningów: brak czasu i ogromna presja Treningi do programu Taniec z Gwiazdami nie wyglądają tak, jak mogłoby się wydawać widzom. W jednym z tygodni uczestnicy mają zaledwie kilka dni na przygotowanie nawet kilku choreografii. Magda Boczarska i jej partner Michał pracują nad stylem innym niż taniec standardowy i latynoamerykański. Dodatkowo muszą przygotować układy w różnych konfiguracjach – w duecie oraz trio. Sam Michał ma do zatańczenia aż trzy tańce. Sytuację komplikuje napięty grafik. Poniedziałek i wtorek często są zajęte nagraniami materiałów wideo (tzw. ENG), które później widzowie oglądają przed występami. W efekcie właściwe treningi zaczynają się dopiero w środę. Jak przyznaje aktorka, na tym etapie mają jedynie zarys choreografii, który nie zawsze oznacza pełną gotowość do występu. "Ja to powtarzałam i nie będę ukrywać, że dla mnie udział w tym programie jest gigantycznym wyjściem ze strefy komfortu, z mojej własnej strefy komfortu, ale tylko tam, gdzie zaczyna się wyjście ze strony komfortu, jest miejsce na jakiś rozwój i na jakąś nową przestrzeń życiową. Ja wychodzę z założenia, że tak mam przynajmniej, że różne role w życiu i różne projekty spotykały mnie nieprzypadkowo, tylko wtedy, kiedy był na nie po prostu czas w życiu albo kiedy była jakaś przestrzeń na to, że może jakaś rola miała coś wnieść w moje życie i że mogło to iść w jakiejś synergii. Tak też postrzegam tę przygodę, wielką przygodę z tańcem" - zdradziła dla nas Magdalena Boczarska. Stres, brak snu i występy na żywo w Polsacie Jednym z najbardziej szokujących wyznań Magdy Boczarskiej jest to dotyczące snu. Aktorka otwarcie mówi, że śpi zaledwie około czterech godzin dziennie. Powodem jest nie tylko fizyczne zmęczenie, ale także ogromny stres związany z występami na żywo. Każdy odcinek to jedna szansa – jeden taniec, który trwa około półtorej minuty i jest oceniany przez jury. Presja jest ogromna, ponieważ – jak podkreśla Michał – to efekt wielu godzin ciężkiej pracy, która musi zostać pokazana w bardzo krótkim czasie. Nawet najlepiej przygotowany taniec może wypaść gorzej niż na treningach. "Dla mnie ten poziom stresu, z którym ja się spotkałam jest też zaskakujący, że ja mimo tego, że jestem z nim w aktorstwie obyta, że jestem tak bardzo na niego tutaj podatna, to znaczy na tą ocenę w tańcu i na tą zupełnie nową materię, jaką jest taniec przed całą Polską na żywo" - podsumowała dla Viva.pl. Kontrowersje wokół ocen jury i komentarzy widzów Program budzi ogromne emocje, co widać w komentarzach widzów. Część uważa, że Magda Boczarska powinna otrzymywać wyższe noty, inni twierdzą, że oceny są adekwatne. Aktorka podchodzi do tego z dystansem. Przyznaje, że woli słyszeć, iż jest niedoceniana, niż że jest faworyzowana. Jednocześnie zaznacza, że nie każdy widz musi odbierać taniec w ten sam sposób. „Czasem słyszę, że nasze tańce są niedoszacowane i to zdecydowanie wolę od słuchania, że jestem faworyzowana. Bo mam wrażenie, że wystarczy dostać lepsze noty, to od razu jesteś faworyzowany. A gorsze? Niedoceniony. Nie dogodzisz", mówi VIVIE.pl Magda Boczarska. A czy czuje się faworyzowana? "Akurat te tańce, o których słyszysz, że były faworyzowane, spotkały się z bardzo ciepłym i z niesamowitym odbiorem. Takim, który do mnie wrócił. Więc jest mi trochę raźniej, jak czuję, że to miało też pokrycie. […] Akurat te noty, które były wysokie w moim przypadku, szły raczej w parze z bardzo ciepłym odbiorem otoczenia, ale też internautów, co dało się odczuć. […] A poza tym często powtarzam, że to jest jak z zupą pomidorową. Kocha ją 80% Polaków, ale 20% będzie jej nie cierpieć. I to też trzeba zaakceptować”, dodaje w wywiadzie z Rafałem Kowalskim. Jak wygląda współpraca z partnerem tanecznym? Relacja między Magdą Boczarską a Michałem rozwija się bardzo dynamicznie. Mimo krótkiego czasu znajomości szybko znaleźli wspólny język. Tancerz podkreśla jej mocne strony: wrażliwość, kobiecość, sensualność oraz kreatywność. To właśnie Magda zaproponowała koncepcję historii do jednego z tańców, co pokazuje jej zaangażowanie w proces twórczy. Współpraca opiera się na intensywnej wymianie energii, która – jak sami przyznają – musi nastąpić bardzo szybko ze względu na ograniczony czas treningów. Źródło: Viva.pl
Internauci skrytykowali Dodę, poszło o jej koncert na Stadionie Narodowym. Odpowiedź wokalistki może zaskoczyć
Nieoczekiwane pojawienie się Dody na wydarzeniu Headray natychmiast przyciągnęło uwagę. Artystka ogłosiła nową rolę ambasadorki i zaczęła ujawniać kolejne plany. Wśród nich znalazła się nowa kolekcja oraz koncert na PGE Narodowym, który – jak zapowiada – ma być wyjątkowym widowiskiem.
Doda pojawiła się na wydarzeniu Headray i od razu wywołała poruszenie. Potwierdziła, że została ambasadorką marki i ujawniła pierwsze szczegóły współpracy. W grę wchodzi nowa kolekcja oraz spektakularny koncert na PGE Narodowym. Doda ambasadorką Headray Artystka jasno wyjaśniła powód swojej obecności: „To, że jestem ambasadorką nową”. Podkreśliła też znaczenie wsparcia dla twórców: „Bez takiej pomocy artyści sobie po prostu w Polsce nie poradzą”. Nowa kolekcja – „wszystkich zaskoczy” Doda zapowiedziała nowy projekt, który ma wyróżnić się na tle jej dotychczasowych działań: „Na pewno będziemy tworzyć nową kolekcję. Taką, która wszystkich zaskoczy”. Dodała że może być nieoczywista dla fanów, ale finalnie „na pewno satysfakcjonująca”. Największe emocje budzą jednak jej plany koncertowe. Doda mówi wprost: „Spełniło się moje marzenie i mam kontrakt z najlepszym reżyserem”. Scenariusz powstał dużo wcześniej, a przygotowania ruszą od wakacji. Wspomina, że jednak koszty produkcji są ogromne. Artystka podkreśla, że wszystko inwestuje w widowisko, które ma mieć wyjątkową formę: „Bardzo chciałam, żeby to był musical”. CZYTAJ TEŻ: Doda wraca do niedawnej rozmowy z Wiśniewskim. Czy przeczuwała jego rozwód? "To mogło być wskazówką" Doda o zmianach i Eurowizji W kontekście „Tańca z gwiazdami” mówi krótko: „Znak czasu. Nie można się przeciwstawiać temu”. Odnosząc się do Eurowizji i Alicji Szemplińskiej, zaznacza osobisty kontekst: „Jest mi bliska z mojego serca, ponieważ pochodzi z mojego miasta”. View oEmbed on the source website Źródło: Viva.pl
Zaskakujący widok w domu Ewy Gawryluk i jej męża. Otworzyli serca i dali im drugie życie
Dom Ewy i Piotra to przestrzeń, która nie jest jeszcze zamkniętym projektem. To miejsce w trakcie tworzenia – zarówno pod względem fizycznym, jak i życiowym. Niedokończone elementy, konkretne plany i obecność danieli sprawiają, że ich codzienność wymyka się schematom.
Dom Ewy i Piotra to przestrzeń, w której codzienność przeplata się z marzeniami i nieoczywistymi rozwiązaniami. Choć wnętrza wciąż nie są ukończone, już dziś przyciągają uwagę. Największym zaskoczeniem pozostają jednak daniele żyjące tuż za płotem. Ich obecność nadaje temu miejscu zupełnie wyjątkowy charakter. Dom Ewy i Piotra w trakcie remontu – co jeszcze nie jest gotowe? Wchodząc do domu Ewy i Piotra, trudno nie zauważyć, że to przestrzeń, która wciąż się zmienia. Choć już teraz jest funkcjonalna i zamieszkana, gospodarze otwarcie mówią o tym, że wiele elementów pozostaje niedokończonych. Jak podkreślają, to miejsce nadal daje przestrzeń na kolejne pomysły i realizację planów: „faktycznie nie wszystko jest jeszcze gotowe, bo tu jest jeszcze miejsce na wiele marzeń”. Jednym z najbardziej wyczekiwanych elementów wyposażenia jest witryna w jadalni. Ma ona nie tylko pełnić funkcję praktyczną, ale również estetyczną. Ewa opisuje ją bardzo konkretnie, podkreślając materiały i detale: „witrynka, najlepiej metalowa, ze szkłem i z dobrym oświetleniem”. To właśnie tam w przyszłości mają znaleźć się szkło, kieliszki i inne elementy zastawy. Na razie jednak miejsce to pozostaje puste – jako symbol planów, które dopiero czekają na realizację. Gospodarze nie ukrywają, że liczą na pomoc osoby, która pomoże im urzeczywistnić tę wizję: „może ktoś umie takie ładne rzeczy robić, to zapraszamy”. ZOBACZ TEŻ: Przestronny dom z dala od zgiełku miasta - tak mieszkają Ewa Gawryluk z mężem. Byliśmy tam z kamerą Jadalnia tylko od święta – jak naprawdę wygląda codzienność? Choć jadalnia mogłaby wydawać się centrum życia rodzinnego, w rzeczywistości pełni zupełnie inną rolę. To przestrzeń przygotowana głównie na wyjątkowe okazje i spotkania z bliskimi. Ewa przywołuje konkretny moment: „ostatni raz tutaj siedzieliśmy na Wigilię”. To właśnie wtedy przy stole zasiedli najbliżsi, w tym Marysia i Mateusz, jej narzeczony. Sam stół, jak podkreślają gospodarze, ma możliwość rozłożenia, co pozwala na organizację większych spotkań. Na co dzień jednak życie toczy się w innych częściach domu. Domownicy wybierają bardziej swobodne i codzienne rozwiązania: „my wolimy jednak na wyspie sobie zjeść śniadanie, czy coś razem, czy na kanapie”. Jadalnia pozostaje więc przestrzenią odświętną – gotową na gości, ale niekoniecznie na codzienny rytm dnia. Daniele za płotem – niezwykła historia zwierząt w ogrodzie Najbardziej zaskakującym elementem tej historii jest jednak to, co znajduje się poza ścianami domu. Tuż za ogrodzeniem żyją daniele – zwierzęta, które pojawiły się w życiu Ewy i Piotra w niecodziennych okolicznościach. Jak relacjonuje Piotr, wszystko zaczęło się od jednego zdarzenia: „uratowaliśmy samca”. To wydarzenie miało swoje konsekwencje, które całkowicie odmieniły ich codzienność. Wkrótce potem w ich otoczeniu pojawiły się kolejne zwierzęta: „dostaliśmy w zamian dwie dziewczyny”. Od tego momentu daniele stały się częścią ich życia. Ich obecność nie jest jedynie ciekawostką – to realna odpowiedzialność i codzienna rutyna, która wymaga zaangażowania. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat Marzenia Ewy i Piotra – dom, praca i więcej czasu Mimo że ich codzienność jest już intensywna, Ewa i Piotr jasno określają, czego dziś najbardziej potrzebują. Na pierwszym miejscu znajduje się dokończenie domu. Ewa mówi o tym wprost: „żeby dokończyć dom jak najszybciej”. To właśnie z tym wiąże swoje plany na najbliższą przyszłość – uporządkowanie przestrzeni i możliwość pełnego korzystania z wnętrz. Piotr patrzy na to również przez pryzmat relacji i wspólnego życia: „marzę o szczęściu żony, czyli dokończeniu tego remontu”. Jednocześnie ma także własne aspiracje zawodowe: „chciałbym wrócić do piłki jako trener bramkarzy”. Wspólnym mianownikiem ich wypowiedzi pozostaje potrzeba czasu: „więcej czasu. Oj, zdecydowanie więcej”. Źródło: Viva
Nawróciła się w zamkniętym ośrodku, teraz spienięży swoją przemianę. Ilona Felicjańska o nietypowym planie na przyszłość
Ilona Felicjańska pojawia się w programie „Królowa przetrwania”, choć w pierwszym odcinku widzowie widzą ją tylko przez chwilę. W rozmowie uczestniczka zdradza kulisy swojej decyzji o udziale w show oraz opowiada o przełomowych zmianach w życiu. Po 12 miesiącach spędzonych w chrześcijańskim ośrodku terapeutycznym mówi o nawróceniu, nowym początku i planach pomagania innym.
Ilona Felicjańska jest jedną z uczestniczek programu „Królowa przetrwania”. W pierwszym odcinku widzowie nie zobaczyli jednak jeszcze jej pełnego udziału w rywalizacji. Jak sama przyznała, pojawiła się jedynie na początku programu, co zapowiada jej obecność w kolejnych odcinkach. Uczestniczka oglądała pierwszy odcinek z dużymi emocjami. Przyznała, że z jednej strony kibicowała innym kobietom, a z drugiej czuła ulgę, że jeszcze nie musiała brać udziału w ekstremalnym zadaniu pokazanym w premierze programu. „Oglądając tę konkurencję bardzo przeżywałam za dziewczyny, a po drugie cieszyłam się, że tam mnie jeszcze nie było”. Program, jak podkreśliła, jest miejscem wymagającym nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, ponieważ uczestniczki mierzą się zarówno z konkurencjami, jak i relacjami między sobą. Decyzję o udziale podjęła podczas terapii Propozycję udziału w programie Ilona Felicjańska otrzymała w momencie szczególnym w swoim życiu. W tym czasie przebywała w chrześcijańskim ośrodku terapeutycznym. Rozważała wówczas całkowitą zmianę życia – odejście z show-biznesu oraz wyjazd z Warszawy. „Ja naprawdę chciałam pożegnać się z showbiznesem, później chciałam pożegnać się z Warszawą, chciałam zacząć zupełnie inne życie”. Decyzję o wyjeździe na plan programu poprzedziły rozmowy z osobami z ośrodka oraz z pastorem. „Bardzo dużo rozmawiałam ze sobą, z kierowniczką ośrodka, w jakim wówczas byłam, rozmawiałam nawet z pastorem, co robić”. Ostatecznie zdecydowała się przyjąć propozycję i wyjechać na plan programu, który był realizowany w dżungli. ZOBACZ TEŻ: W latach 90. były słynniejsze niż gwiazdy ekranu, jednak los nie zawsze był dla nich łaskawy. Jak potoczyło się życie polskich supermodelek? 12 miesięcy terapii i odkrycie wiary Jednym z najważniejszych momentów w życiu uczestniczki był czas spędzony w ośrodku terapeutycznym. Ilona Felicjańska przebywała tam 12 miesięcy. W tym okresie – jak opowiada – zaczęła czytać Biblię i poznawać chrześcijaństwo. „Tam pierwszy raz miałam w ręku Biblię i zaczęłam ją czytać”. Podkreśla, że w czasie terapii zrozumiała różnicę między religią a wiarą. „Poczułam różnicę między tym, czym jest religia, a czym jest wiara”. Jak przyznała, odkrycie to było dla niej szczególnie ważne, ponieważ wydarzyło się w wieku 52 lat. „Dla mnie to w wieku 52 lat ogromnym odkryciem było chrześcijaństwo”. Felicjańska mówi wprost o swoim nawróceniu i wewnętrznej przemianie. „Tak, absolutnie to jest nawrócenie. Ja się nowo narodziłam”. Nowy etap życia i studia psychologiczne Po zakończeniu terapii i powrocie z planu programu Ilona Felicjańska rozpoczęła nowy etap życia. Zdecydowała się rozpocząć pięcioletnie studia magisterskie z psychologii. Obecnie jest studentką pierwszego roku i znajduje się na drugim semestrze. Jak podkreśla, studia są elementem planu pomagania innym osobom, które mierzą się z trudnościami w życiu. Felicjańska zaznacza również, że chce wykorzystywać zarówno własne doświadczenia, jak i wiedzę zdobywaną podczas studiów. „Jeżeli na moim własnym doświadczeniu i praktycznym i teoretycznym mogę mówić: ty też możesz mieć dobre życie, to chcę to robić”. CZYTAJ TEŻ: Trenował uczestniczki Tańca z gwiazdami, teraz sam wystąpi w show. Tak zmienił się Robert Kochanek! Warsztaty dla kobiet pod Łodzią Uczestniczka „Królowej przetrwania” planuje także spotkania z osobami, które chciałyby poznać jej historię oraz porozmawiać o zmianach w życiu. Zapowiedziała organizację warsztatów dla kobiet. Spotkania mają odbywać się raz w miesiącu w miejscu Młynek Tuszyn pod Łodzią. „W te wakacje pod Łodzią jest takie piękne miejsce, to się nazywa Młynek Tuszyn i tam razem z Asią organizujemy warsztaty”. Felicjańska zapowiada, że chce dzielić się swoją historią i doświadczeniem, aby inspirować innych do zmiany życia. „Chcę się spotykać, zwłaszcza z kobietami i mówić: możesz dobrze żyć”. Źródło: Viva.pl View oEmbed on the source website
Kraśko, Janiak, Stuhr... Znani ojcowie i ich dzieci w sesjach VIVY!
Agustin Egurrola, Jerzy Stuhr, Olivier Janiak, Piotr Kraśko... Co ich łączy? Wszyscy oni są ojcami i mają dziś swoje święto! A także wszyscy wystąpili z dziećmi w wyjątkowych sesjach VIVY!, które dziś przypominamy. Co mówili o wychowywaniu swoich pociech? Znani ojcowie o swoich dzieciach. Sesje VIVY! „Carmen przyszła na świat taka malutka, ważyła niecałe trzy kilo, miała czterdzieści dziewięć centymetrów. Czarne włoski na główce. Otworzyła oczy i spojrzała na mnie pierwszego. Pępowinę przecinałem na dwa razy, tak bardzo drżały mi ręce”, wyznał w wywiadzie Agustin Egurrola o swojej córce, która urodziła się w 2008 roku. Z kolei Piotr Kraśko miał wątpliwości, czy jest dobrym tatą! Mówił nam: „Na początku wydawało mi się, że zupełnie nie wiem, co robić. Zajęło mi więcej czasu bycie spokojnym w roli ojca niż Malinie [tak Kraśko nazywa swoją żonę — przyp. red.], która była wspaniała od pierwszej chwili. Ona nie była pewna, czy wszystko robi dobrze, ale robiła wszystko idealnie. Ja miałem dużo wątpliwości, czy robię wszystko, tak jak powinienem i słusznie”. Olivier Janiak wyznał natomiast, że „nieustannie myślę o odpowiedzialności, która wiąże się z ojcostwem. Kiedy budzę się rano i patrzę na moich trzech synów, którzy wchodzą na mnie, bo chcą się bawić i przytulać, myślę o tym, że muszę jeszcze przynajmniej naście lat pożyć, żeby zadbać o byt tych chłopaków. I ich matki oczywiście”. Nasi bohaterowie mają dzieci w różnym wieku. Małe i zupełnie dorosłe. Ojcostwo to dla nich najważniejsza rola w życiu, bo jak mówi rosyjskie przysłowie: „Jeśli żyjesz nie zostając ojcem, umrzesz nie będąc człowiekiem”. TYLKO W VIVIE: Córeczka jest dla całym światem. Dzięki niej Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke poczuli, że bardziej niż kiedykolwiek są jednością Zobaczcie, jak znani ojcowie wyglądali w sesjach VIVY! Lista tych, którzy wystąpili przed naszym obiektywem ze swoimi dziećmi jest znacznie dłuższa. Zobacz, kto jeszcze dumnie prezentował się na zdjęciach ze swoimi pociechami na przestrzeni ostatnich lat.
Ewa Chodakowska o życiu na emigracji i szukaniu własnej drogi: „Nauczyłam się wykonywania pracy najlepiej, jak potrafię”
Żyje na własnych zasadach i jest wierna swoim przekonaniom. Ewa Chodakowska osiągnęła sukces i nie zamierza zwalniać tempa, zdobywa kolejne szczyty. Trenerka cieszy się ogromną sympatią oraz zaufaniem fanek, które inspiruje do zmiany nawyków. Jak udało jej się dojść do miejsca, w którym znajduje się dziś? Czym wcześniej się zajmowała? O tym, Ewa Chodakowska opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu dla viva.pl. Ewa Chodakowska o swoich początkach. Jak wyglądała jej droga do sukcesu? Wszystko, co ma, zawdzięcza ciężkiej pracy. Zanim doszła do miejsca, w którym znajduje się dziś, Ewa Chodakowska podejmowała się różnych zawodów. To było dla niej bardzo rozwijające doświadczenie. Już po pierwszym roku studiów wyjechała do Londynu. Nie miała pomysłu na to, co chce robić w życiu, ale wiedziała, że chce w siebie inwestować, by budować zasoby na przyszłość. Czytaj też: Tata Ewy Chodakowskiej walczył o zdrowie, mama o życie. Tak zmienił ją trudny czas: „Życie jest jedno i ma być moje” Ewa Chodakowska pracowała m.in. jako opiekunka do dzieci czy barmanka. Wiedziała, że pracuje po to, żeby zarobić, odłożyć i zainwestować. To był dla niej wartościowy, rozwijający czas. Czas na emigracji nie był dla niej łatwy. Trenerka jest bardzo rodzinną osobą. Była w stanie znieść odległość i życie z dala od bliskich, ponieważ zdawała sobie sprawę z tego, że to jedynie przejściowy stan. Ewa Chodakowska w sesji VIVY!, 2022 „Od najmłodszych lat czułam, że będę robić w życiu coś, co mnie spełnia i realizuje. Wiedziałam, że dopóki nie znajdę czegoś konkretnego, to muszę robić każdego dnia krok naprzód. Dla mnie ważne było wtedy inwestowanie w siebie. Wyjechałam do Londynu, by uczyć się języka. Przerwałam studia, stosunki międzynarodowe po pierwszym roku. […] Ten moment, kiedy pracowałam w Londynie jako sprzątaczka, opiekunka do dzieci, kelnerka, barmanka, był dla mnie bardzo ważny. Nauczyłam się wykonywania pracy najlepiej, jak potrafię”, wyznała przed naszą kamerą. Okazuje się, że trenerka z sentymentem wraca do miejsc, w których pracowała. W rozmowie z dziennikarzem VIVY.pl Rafałem Kowalskim opowiedziała o swoich emocjach. „Nawet ostatnim razem jak byliśmy w Londynie, przechadzaliśmy się Oxford Street, to mówiłam mężowi, że w tym pubie pracowałam za barem. […] Tam stałam za barem, pracowałam jako kelnerka i jak trzeba było, to wskakiwałam na zmywak”. Co jeszcze zdradziła Ewa Chodakowska? Zapraszamy do obejrzenia materiału wideo. Zobacz też: Ewa Chodakowska szczerze o macierzyństwie: „Decyzję o tym trzeba podjąć w zgodzie ze sobą, a nie pod presją”
Andrzej Saramonowicz o filmie Bejbis: „W bohaterach wielu Polaków dostrzeże samych siebie”
„Wszak rodzicielstwo to jedno z najsilniejszych doświadczeń życiowych człowieka”
Nie jesteśmy w stanie przewidzieć wielu rzeczy. Nie zawsze wszystko układa się tak, jakbyśmy tego chcieli. Andrzej Saramonowicz po przerwie powraca z nowym filmem „Bejbis”. „Nie robiłem dziesięć lat filmów. To nie znaczy, że nie żyłem. Najpierw jestem człowiekiem, a dopiero potem twórcą filmowym”, tłumaczy reżyser, scenarzysta, dziennikarz, producent przed kamerą viva.pl. „Wchodząc na plan po długiej przerwie bałem się, czy nie zapomniałem, jak się robi filmy. Pierwsze dni pokazały, że pewnych rzeczy się nie zapomina. Wydaje mi się, że przez te dziesięć lat ja się też rozwijałem duchowo i intelektualnie. To mi dało pewien luz, że jeżeli wiem, co chce powiedzieć, to próbuję to robić. Nie staram się robić rzeczy, które mnie przerastają”, dodaje. W rozmowie z Beatą Nowicką opowiedział o nowej produkcji. Rozmowa z Andrzejem Saramonowiczem Przy dwojgu dzieciach nie ma życia. Jest zarządzanie masą upadłościową, która po życiu pozostała” – to cytat z Pana najnowszego filmu „Bejbis”. Dodam, że para głównych bohaterów ma 15-letnią córkę i rodzi im się nieplanowany syn. Demoluje życie, związek, relacje. Wszystko muszą budować na nowo. Pan ma dwie córki… Owszem, ale to nie jest film o mnie, bo moje córki były zaplanowane. Starsza, Konstancja – która przyszła na świat dzięki technice medycznej in vitro – była przez nas wyczekiwana przez lata, a młodsza, Rozalia, poczęła się już bez in vitro, ale dokładnie w czasie, kiedy zapragnęliśmy mieć drugie dziecko. Więc nieplanowości w tej sferze życia nie znam. Wszelako znam poziom trudności, którego doświadczają kobieta i mężczyzna przy drugim dziecku, łącznie z wszystkimi towarzyszącymi temu kryzysami. Dlatego jestem pewien, że w bohaterach „Bejbis”, granych przez Martę Żmudę Trzebiatowską i Grzegorza Małeckiego, wielu Polaków dostrzeże samych siebie. Bo filmowi małżonkowie z „Bejbis” przeżywają to, co jest udziałem milionów z nas, wszak rodzicielstwo to jedno z najsilniejszych doświadczeń życiowych człowieka. Opowiada Pan też o polskiej klasie średniej. O polskiej inteligencji. Moi bohaterowie mają duchowo-umysłową formację, która zmusza ich do nieustannego analizowania świata, choćby nawet wiązało się to z dyskomfortem. Nie umieją nie myśleć. Bez wątpienia są inteligentami, czyli reprezentują warstwę społeczną, którą w Polsce traktuje się najgorzej. W ostatnich latach wielką karierę medialną zrobiło pojęcie „wykluczeni”, stosowane do opisania grup społecznych, które mają gorzej niż inni. Dla mnie to właśnie inteligencja jest u nas warstwą najbardziej wykluczoną, co postrzegam jako wielką tragedię, albowiem bez ludzi wykształconych – a zwłaszcza bez mechanizmu społecznego, który wykształcenie, wiedzę i intelekt uznaje za wartości pożądane – żadne społeczeństwo nie może się rozwijać. Ba, nie może przetrwać. Notabene możemy nie przetrwać także z innego powodu, skądinąd zahaczającego o temat mojego filmu: bo jako naród przestajemy się rozmnażać i wymieramy. Dlaczego? Nie czujemy się bezpiecznie, państwo nam nie pomaga, z trudnej lekcji kapitalizmu przyswoiliśmy wyłącznie chciwość. Wspólnota narodowa jest zdewastowana, a naród cofnął się z poziomu wspólnoty obywatelskiej do plemiennych odruchów, gdzie wszyscy łypią na siebie spode łbów. Nienawiść nie jest dobrym nawozem i nie może na niej wyrosnąć nic dobrego. Jak to państwo nie pomaga? A program „500 plus”? Ale pani jest złośliwa…! Program „500 plus” urodził wyłącznie rządy PiS-u, a dzietność jak spadała przed 2015, tak spada nadal. Nawet bardziej… Było oczywiste, że tak się stanie. Tak zwany suweren nie jest w Polsce może zbyt bystry, ale też nie jest tak głupi, jak rządzący zakładają. Kasa z „500 plus” wystarczyła, by wygrać wybory, jednak kolejne dzieci to inwestycja na całe życie i by w nią wejść, ludzie muszą mieć znacznie więcej niż kilkaset dodatkowych złotych na miesiąc plus prymitywną propagandę prorodzinną, tworzoną wespół przez ośrodek władzy politycznej traktujący nas jak inkubatory do produkcji „wielkiego narodu” i ośrodek zarządzania strachem eschatologicznym, w jaki przeistoczył się polski Kościół katolicki. Tymczasem bycie rodzicem to potężna ofiara, którą składa się dzieciom z własnego życia, i trzeba warunków, by się na to godzić. Czytaj też: Andrzej Saramonowicz o chorobie żony. Diagnoza? Stwardnienie rozsiane. „Rozpadłem się na kawałki” Ale istnieje w nas coś takiego jak rodzicielska miłość. Ludzie pragną mieć dzieci, bo czują ogromną potrzebę miłości. Jestem jak najdalszy od trywializowania rodzicielskiej miłości, sam kocham swoje dzieci ogromnie, ale dobrze wiem, że u podstaw tych uczuć stoją biochemiczne procesy, przystosowujące nas do tej najtrudniejszej w życiu misji. Żeby ją przetrwać, kobieta od początku ciąży atakowana jest potężnymi dawkami hormonów, które zaczyna produkować jej organizm. One nie służą wyłącznie do tego, by podtrzymać przy życiu płód, ich równie ważne zadanie to podtrzymać przy życiu – myślę o życiu we właściwej kondycji psychicznej – przyszłą matkę. To jak szprycowanie klienta przez dilera końskimi dawkami narkotyku, byleby go tylko ze sobą związać. Tym dilerem jest malutki, niewinny płód, który się w łonie matki rozwija. A co z mężczyznami? Przecież nie jesteście w ciąży i tego typu procesy was nie dotyczą. Tu sprawa jest bardziej skomplikowana. Hormony też na nas działają, choć w sposób, że tak to ujmę, zapośredniczony. Najlepiej jest, jeśli mężczyzna silnie kocha kobietę, która jest matką jego dziecka. Wówczas w stosunku do dziecka, które owa kobieta nosi w brzuchu, rozwija się u niego silna empatia. Kocha je, bo kocha tę kobietę i czuje się za nią odpowiedzialny. [...] W „Bejbis” Marta Żmuda Trzebiatowska wykrzykuje do swojego filmowego męża: „Wszyscy faceci kłamią”. Bo kłamią. Ale my, kobiety, też kłamiemy! O czym Pan zresztą doskonale wie… O tym przede wszystkim jest „Testosteron”, który napisałem już 20 lat temu. W końcu pretekstem, by mężczyźni w tej historii zaczęli się rozbierać na czynniki pierwsze, jest właśnie fakt, że zostali oszukani przez kobietę. I to ich najmocniej zdumiewa. Że kobieta jest zdolna do kłamstwa. To rodzi niepewność, ta zaś przeradza się w strach, bo skoro kobieta może kłamać jak my albo i lepiej, to znaczy, że może nami rządzić. Przed „Testosteronem” Pan tego nie wiedział? Miałem pewne przesłanki, ale je wypierałem. W środowisku, które mnie ukształtowało, obowiązywały dogmaty etosu romantyczno-rycerskiego. W nim kobiety były szlachetne, eteryczne i koronkowo pasywne, a mężczyzna musiał cały czas powściągać swoją samczość, by jej gwałtowne podmuchy nie zgasiły delikatnego niewieściego płomyczka, który czyni świat mniej mrocznym. [...] Z wiekiem kłamiemy inaczej? Nie. Przez całe życie kłamiemy tak samo, jedyne, co się zmienia, to cele, dla osiągnięcia których sięgamy po kłamstwo. Każdy wiek ma inne namiętności. Coś, za co dalibyśmy się pokroić w młodości, traci na atrakcyjności w wieku dojrzałym i na odwrót. Generalnie jednak zawsze kłamiemy, by zapewnić sobie korzyść. Kultura narzuca nam też ścieżki kłamstwa, bo co innego próbują o sobie zataić mężczyźni, a co innego kobiety. [...] Proponuję, byśmy na koniec wrócili do „Bejbis”… Tak, ma pani rację, zakończmy optymistyczniej, by czytelnicy VIVY! nie zapomnieli, że to rozmowa z autorem komedii. Zapewniam więc, że – choć opowiadamy tu o rzeczach smutnych i tragicznych – mam w sobie ciągle potężne pokłady humoru i nadziei. I mimo iż broda mi całkiem posiwiała, to ciągle mieszka we mnie psotny chłopiec, nieustannie skłonny do zabawy i szczęśliwy, gdy kogokolwiek uda mu się rozśmieszyć. I że zrobiłem wszystko, by rozśmieszyć Polaków także w „Bejbis”, filmie nawiązującym poczuciem humoru do moich największych hitów – „Testosteronu” oraz „Lejdis” – kochanych przecież przez miliony widzów od wielu lat. Więcej informacji na temat najnowszej produkcji Andrzeja Saramonowicza w materiale video. Czytaj też: Maria Sadowska szczerze o małżeństwie: „Wcześniej byłam niechętna ślubom. Ale jak ma się dwoje dzieci, to już inna kwestia"
Jacek Jelonek: „Mama pytała mnie, czy warto ryzykować to, co już mam dobrego, dla jakiegoś tańca”
Dlaczego on i Michael Danilczuk zdecydowali się na występ jako para jednopłciowa? Czego się obawiali najbardziej?
Jacek Jelonek jest modelem. Pracował jako producent sesji zdjęciowych, w PR. W programie „Prince Charming” szukał miłości. Znalazł. Trenował jujitsu, lekkoatletykę, jeździł konno. Z tańcem miał niewiele wspólnego. „Mój brat po pierwszym odcinku Tańca z gwiazdami zadzwonił do mnie i powiedział, że nie wierzył, że nauczę się tańczyć, ale że wydaje mu się, że obrałem dobrą drogę i że mam w nim wsparcie”, mówi Jacek. Za to Michael Danilczuk jest profesjonalnym tancerzem. Od dwudziestu lat związany jest ze światem tańca. Pracował na statku wycieczkowym, w Londynie założył szkołę tańca. Ze swoją ówczesną partnerką taneczną i życiową wygrał program w telewizji BBC „The Greatest Dancer”. Jest choreografem. Trenuje pary mieszanie i jednopłciowe. Jacek i Michał spotkali się w programie „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”. Na wywiad umówiliśmy się w kawiarni w budynku, w którym znajduje się sala, w której ćwiczą. Tylko na to mogą sobie pozwolić, bo treningi zajmują im bardzo dużo czasu. Zwłaszcza, że taniec nie był do tej pory mocną stroną Jacka. Partnerzy z parkietu opowiadają jak to się stało, że zostali zaproszeni do tego programu, by stworzyć parę jednopłciową, czy od razu zdecydowali się na udział i czego się obawiali najbardziej. Jacek Jelonek i Michael Danilczuk o udziale w Tańcu z Gwiazdami Jesteście odważni? Zdecydowaliście się na występ jako para jednopłciowa nie zważając na konsekwencje? Michael Danilczuk: W brytyjskim „Tańcu z gwiazdami” byłem choreografem pary jednopłciowej. Gdy zadzwoniono do mnie z Polski, czy bym nie wziął udziału w programie, wiedziałem już, jak się do tego zabrać. Ale miałem obawy, jak para jednopłciowa zostanie w Polsce odebrana. Zastanawiałem się, czy sam zostanę odebrany jako homoseksualista, i czy ludzie na ulicy będą mnie wytykać palcami. Ale w Anglii to był wielki sukces. A dla mojego przyjaciela, któremu pomagałem z choreografią program okazał się trampolina do sukcesu i przyniósł wiele nagród, nie tylko tanecznych, ale też tych przyznawanych przez społeczność LGBTQ. Wierzyłem, że będzie dobrze, bo miałem pomysł, jak to zrobić. A poza tym lubię ryzyko i wyzwania. Jacek Jelonek: Byłem optymistą. Zaryzykowałem już wcześniej, biorąc udział w programie „Prince Charming”. To był taki Tinder dla gejów w telewizji. Pierwszy tego typu pogram w Polsce. Tymczasem został bardzo dobrze przyjęty, a udział w nim przyniósł kolejne zaproszenie, właśnie do „Dancing with the Stars. Tańca z gwiazdami”. Gdy decydowałem się na udział w „Prince” myślałem, że jeśli coś pójdzie nie tak, wyjadę na dwa lata, a jak wrócę już nikt nie będzie o mnie pamiętał (śmiech). Tak samo pomyślałem teraz. Michael: Powiedziano mi, że jak coś nie wyjdzie to i tak przecież wracam do Londynu (śmiech). Ale nie stresowałem się bardziej niż przed występem przed królową Elżbietą II w Royal Albert Hall. Czytaj też: Małgorzata Rozenek-Majdan: Tato był i jest opoką. Dla mnie i mojego brata był wzorem” Na pierwszy odcinek z Waszym udziałem czekali wszyscy. Michael: Czekali, na moment kiedy poszłoby nam coś nie tak. Tymczasem większość widzów była Waszym występem zachwycona. Jacek: Od początku założyliśmy, że w tańcu będziemy kolegami, którzy mają się świetnie bawić. Michael: Marzyliśmy o tym, że ludzie będą mówili: „Chłopaki są super”. Udało nam się. Michael, miałeś świadomość jak duża odpowiedzialność na Tobie ciąży? Michael: Oczywiście. Pamiętaj, że moja rodzina mieszka w Polsce. Każdy się dziwi dlaczego ja tak analizuję wszystkie choreografie, każdy ruch Jacka i każdy element. Choreografia jest w naszym przypadku niezwykle ważna, bo jeden najmniejszy błąd, za blisko, za mocno, jakiś niewłaściwy gest i konsekwencje mogą być dużo większe niż tylko niezadowolenie widzów. Opłaciło się Wam. Jacek: Opłaciło, choć mama pytała mnie, czy warto ryzykować to co już mam dobrego, dla jakiegoś tańca. Tylko, że ja znalazłem się w takim momencie życia, że poczułem, że się już nie rozwijam. Nie miałem powodu, by być z siebie dumnym. I wtedy przyszła do mnie propozycja z Polsatu, żeby wziąć udział w programie i tańczyć w parze jednopłciowej. Nie podjąłem decyzji od razu. Musiałem się zastanowić. Poszedłem na urodziny do kolegi i tam wywiązała się dyskusja na temat tego, że wraz z upływem czasu ma się coraz mniej możliwości, żeby się rozwijać. Jedna z obecnych tam kobiet powiedziała, że żeby człowiek się rozwijał, pchnął życie na nowe tory, musi wyjść ze strefy komfortu. Potem razem z moim partnerem Oliwerem poszliśmy na premierę filmu „Elvis”. Zobaczyłem, że Elvis był buntownikiem. Pomyślałem, że to chyba kolejny znak i czas obudzić w sobie buntownika, wyjść ze strefy komfortu i pójść za ciosem. Cały wywiad w najnowszym numerze dwutygodnika VIVA!, w sprzedaży od 13 października. Czytaj też: Poznali się w telewizyjnym show, są parą ponad rok. Tak kochają się Oliwer Kubiak i Jacek Jelonek
Patrycja Markowska o relacji z synem: „Problemem jest to, że gubię się między byciem koleżanką a żandarmem”
Patrycja Markowska od ponad dwudziestu lat spełnia się na scenie. Jest szczęśliwa, gdy może występować przed publicznością, tworzy i gna za marzeniami. Jedną z jej najważniejszych ról jest macierzyństwo. Wokalistka wspólnie z Jackiem Kopczyńskim doczekała się syna. Filip ma już 14 lat. „Staram się stworzyć Filipowi bardziej przewidywalny dom, niż ja miałam. Starałam się, żeby od małego miał stały rytm”, mówi Patrycja Markowska w nowej VIVIE!. Czy syn gwiazdy chciałby wkroczyć do show-biznesu? Nastolatek kocha muzykę i jest ogromnym fanem rapu. Patrycja Markowska o wychowaniu syna. Jaką jest mamą? Patrycja Markowska nie jest zwariowaną mamą. Niektórzy mogliby pomyśleć, że w kwestii rodzicielstwa jest bardzo wyluzowana. „Kiedyś rodzice mniej kontrolowali dzieci. Do nocy siedziało się na podwórku i nikt za bardzo się tym nie przejmował. Ja nie mam takiego luzu. Jak zmierzcha, a mojego syna nie ma w domu, to drżę. On jednak ma bardzo silną osobowość i walczy o swoje. Mówi mi, że mam nie przesadzać, bo on potrzebuje tylko swojej przestrzeni. I jest bardzo dojrzały w tych prośbach. Uczę się tego cały czas. Tak samo jak odpuszczania w życiu zawodowym", opowiada Patrycja Markowska Katarzynie Piątkowskiej w VIVIE!. I zdradza, jak wygląda jej relacja z synem. „Pomyślałam ostatnio, że problemem w tej relacji jest to, że gubię się między byciem koleżanką a żandarmem. [...] Zawsze starałam się spędzać z nim czas aktywnie. Wymyślałam zabawy, wycieczki, wspólne czytanie. Jasnym było dla mnie, że zostawianie dziecka przy iPodzie czy kompie na wiele godzin to niebezpieczne. Ale gubiłam się w tym jako młoda mama, bo na przykład teraz wiem, że częściej powinnam mu była pozwalać na nudę. Dziecko wtedy rozwija kreatywność. A ja wracałam z koncertu i chciałam mu wypełnić czas od A do Z. Teraz to ja go proszę o spędzanie wspólnie czasu, a on już chce chodzić swoimi drogami", dodawała wokalistka. Czytaj też: Patrycja Markowska o odejściu taty ze sceny i trosce o rodziców: „Teraz to ja opiekuję się nimi” Czy nigdy nie pomyślała, że mogłaby dla niego rzucić scenę, zrobić sobie przerwę? „Gdybym rzuciła pracę, a byłabym nieszczęśliwa, a byłabym, zapewniam cię, to czy byłabym lepszą matką? A jak bardzo nie mogę żyć bez sceny, przekonałam się podczas pandemii. Grzebałam sobie wtedy w ogródku, nauczyłam się trochę gotować, ale za koncertami, ich energią, zespołem bardzo tęskniłam. Dlatego starałam się znaleźć złoty środek pomiędzy życiem prywatnym a zawodowym. To trudne, zwłaszcza że ja, tak jak większość kobiet, składam się z poczucia winy i dążenia do perfekcji. Czy dałam radę, wyjdzie pewnie niedługo na terapii. Choć wydaje mi się, że dałam, bo dobrze się z Filipem dogadujemy. Gdy na przykład się na niego zezłoszczę, on przychodzi i mówi: „Mamo, przecież wiadomo, że i tak się zaraz pogodzimy, szkoda marnować czas”, i mnie przytula. Taka miłość to jest prawdziwy kosmos. Artystka zaznacza, że jej syn wchodzi w okres dojrzewania, a to bardzo trudny czas. „Jestem czuła na jego bycie wśród ludzi szacunek dla ludzi. Na to, żeby nie był bananowym, rozwydrzonym dzieciakiem. Truje mu, żeby zdrowo się odżywiał, żeby ćwiczył. Nie potrafię odpuszczać, bo ja go tak kocham, że chciałabym, by wkroczył w życie z siłą witalną, szacunkiem do ludzi i z tym, co mi dali rodzice. Nie chce odpuszczać”, mówi wokalistka Rafałowi Kowalskiemu w wywiadzie dla viva.pl. „Czasami mam wrażenie, że mam dwóch synów. Jeden kochany, a drugi poznaje świat, nosi go. To jest bardzo trudny wiek. Uczy mnie to pokory jako matkę. Bardzo”, dodaje gwiazda. Filip interesuje się muzyką, a przede wszystkim kocha rap. Czy chciałby pójść śladami artystki? Nastolatek nie chce być częścią życia publicznego. Kiedy jego mama opublikowała zdjęcie swojej pociechy z okresu, w którym był małym chłopcem, miał o to do niej żal. „Pojawił się wtedy w plotkarskich portalach i miał do mnie o to żal. On nie chce, z czego ja się cieszę. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby pragnął pokazywać się w mediach. Jestem przeciwna. Moi rodzice też byli przeciwni i pozwolili mi debiutować, kiedy kończyłam studia. Więc nie wiem, co bym zrobiła. Miałabym duży dylemat. Raczej bym mu nie pozwoliła. To jest tak obciążający zawód psychicznie, jest taka presja… Swojemu dziecku bym tego nie zafundowała”, dodała Patrycja Markowska w rozmowie z VIVĄ.pl. Zachęcamy do obejrzenia całego wywiadu wideo. Sprawdź też: Patrycja Markowska o terapii: „Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni” Stylizacje: Kasia: koszula - Toteme / http://www.vitkac.com/
Patrycja Markowska o terapii: „Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni”
„Drugim bodźcem były problemy w długoletnim związku”
Utalentowana i charyzmatyczna wokalista. Patrycja Markowska od ponad 20 lat występuje na polskiej scenie muzycznej. Już jako mała dziewczynka chodziła na koncerty. "Niektórzy rezygnują, grają coraz mniej, a ja… od ponad 20 lat gram koncerty i nagrywam płyty, i wciąż mam na to apetyt", mówi w nowym numerze VIVY!. Wokalistka opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o życiu w trasie, adrenalinie i odpuszczaniu. Czy życie na świeczniku sprawiło, że trafiła na terapię? „Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni”, wyznała. Patrycja Markowska o terapii i życiu osobistym Schodzisz ze sceny i od razu myślisz, co dalej? Ta praca tak naprawdę się nie kończy. I to bywa wyczerpujące. Po koncercie adrenalina trzyma mnie bardzo długo. Nie mogę spać. A po pięciu czy sześciu godzinach jedziemy na kolejny koncert. Najnowszą płytę „Wilczy pęd” nagrywałam ponad dwa lata. To czas niekończących się burz mózgów, pisania tekstów, kreślenia i pisania od nowa, dbałości o kompozycje i aranżacje. Czas napięcia, czasami lęku, ale głównie totalnej pasji. Zaprosiłam do współpracy świetnych muzyków, a do duetów Roberta Gawlińskiego, Dawida Karpiuka i mojego tatę. Zależało mi na płycie pełnej rock and rolla i wolności. Nie lubię odpuszczać, więc brałam czynny udział we wszystkich etapach jej powstawania. Czy Ty trochę nie narzekasz? Nie, ja tę pracę kocham. Ale też nie umniejszam sobie, nie mówię „udało się”, bo wiem, że się nie udało, tylko na maksa w to się angażowałam. Ale ważna jest równowaga. Lubię się czuć kobietą, matką, zwyczajną osobą. Gdy zaczynałam te 21 lat temu, wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Przede wszystkim nie było social mediów. A teraz tu filmik, tu zdjęcie, tu coś jeszcze. Żeby od tego nie zwariować, uczę się odpuszczać. [...] Uczysz się odpuszczać sobie matce, sobie wokalistce. A sobie kobiecie? Ostatnio rozbawiła mnie scena w filmie, kiedy kobieta przyznała się drugiej z przerażeniem, że zjadła żółty ser. Nie wyobrażam sobie cały czas się kontrolować. Życie jest za krótkie. Po to biegam, żeby później cieszyć się dobrym jedzeniem czy winem. Z wiekiem coraz lepiej czuję się w swoim ciele razem z jego niedoskonałościami. Czy to życie na świeczniku sprawiło, że trafiłaś na terapię? Takie życie niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw. Presję. Ludzie cały czas oceniają: „Źle wyglądasz, źle śpiewasz, źle piszesz, a w ogóle to jesteś głupia i nie powinnaś wypowiadać się na tematy polityczne”. Pamiętam, jaki hejt na mnie spłynął za udział w czarnym marszu. Wolność wyboru to temat, którego nie chcę i nie mogę przemilczeć. Pandemia i wojna są dla mnie czasem podsumowań, przemyśleń. Ale pierwszym bodźcem, który zaprowadził mnie na kozetkę, były problemy w pracy i to, że miałam wokół siebie nieodpowiednich ludzi, z którymi się energetycznie nie dopasowaliśmy. Ja, otwarte serce, naiwna, dostałam trochę po dupie. Miałam moment załamania i pomyślałam, że jak tego wszystkiego nie poukładam, to mnie to zabije, a nie wzmocni. Drugim bodźcem były problemy w długoletnim związku. Jak się robi przegląd samochodu raz na rok, to dlaczego nie zrobić przeglądu duszy, związku, relacji? Każdemu polecam. Zobacz też: Historia miłości Grzegorza i Krystyny Markowskich. Ich ślub o mały włos by się nie odbył... Przyjrzałaś się sobie z innej perspektywy? Jasne, ale to kosztuje, bo zderzasz się z samym sobą, ze swoim wyobrażeniem siebie samej. A to bywa bolesne. A mi się zawsze wydawało, że jestem zajebista i nie popełniam żadnych błędów. Kiedyś usłyszałam, że nawet w 10 procentach nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo potrafimy drugiemu człowiekowi sprawić przykrość, tak bardzo jesteśmy zajęci sobą. Kiedyś biegłam z psem polną drogą. A pan jechał samochodem i ewidentnie bardzo się spieszył. Dałam mu znak, żeby może trochę zwolnił. Ale on miał to gdzieś. Zostawił mnie w wielkim tumanie kurzu. Pomyślałam, że może jego żona rodziła, a może miał zły dzień (śmiech). A potem doszłam do wniosku, że nie można iść przez życie i kompletnie nie zwracać uwagi na innych ludzi. Ty zwracasz? Jestem trochę świrnięta w drugą stronę. Wieczorami, przed snem, robię przegląd sumienia, czy komuś nie powiedziałam czegoś za ostro, czy nie byłam dla kogoś niemiła, nie zrobiłam przykrości. Wróciłam do książki „Radość życia”, w której Dalajlama pisze, że w zasadzie jedna rzecz, która może dawać nam szczęście, to troska o innych, a zaspokajanie tylko swoich potrzeb to studnia bez dna. Dlatego mam ogromną satysfakcję z akcji charytatywnej z piosenką „Na zakończenie dnia”. Zrobiliśmy nietypową aukcję. Dla tego, kto wpłaci największą sumę na pomoc Ukrainie, zaśpiewamy z Dawidem Karpiukiem u niego w domu, ogródku czy gdzie sobie będzie życzył. Pojechaliśmy do cudownej rodziny i zaśpiewaliśmy im w kuchni najmniejszy koncert świata. A w zasadzie polecieliśmy, bo okazało się, że Pan, który wygrał aukcję, jest pilotem i zabrał nas cesną. Niesamowite, jakie życie pisze scenariusze. Więc troszczysz się o wszystkich naokoło? Staram się… Na przykład moi rodzice nie mają telefonu, komputera, a w dzisiejszych czasach ciężko jest bez tego żyć, więc im różne rzeczy ogarniam. [...] Czujesz, że jesteś na dobrej drodze? Cały czas sobie mówię, że idę w dobrą stronę. Jak w mojej piosence z ostatniej płyty: „Na zakończenie dnia/ Wierzę wciąż, że idę w dobrą stronę/ Nie rozdrapuję ran/ Nie liczę blizn”. Staram się nie ranić ludzi, nie zostawiać za sobą zgliszcz, nie oszukiwać nikogo i siebie. Żyję tak, żeby dobrze mi było ze mną i z innymi. Nawet jak mam dołek i czasem sama płaczę w poduszkę, staram się z niego wydostać, bo po prostu lubię być szczęśliwa. Każdemu los zadaje ciosy, ale bycie szczęśliwą to wybór. Mój wybór. Stylizacje: Kasia: koszula - Toteme / http://www.vitkac.com/
Aleksandra Żebrowska: „Nie zawsze muszę mieć rację i znać odpowiedzi na wszystko, żeby być wartościową mamą”
„Każde macierzyństwo jest mieszanką: zmieniającego się wieku, przeżyć, pragnień, oczekiwań...”
Aleksandra i Michał Żebrowscy doczekali się trójki wspaniałych synów. Wkrótce na świecie pojawi się ich czwarte dziecko. „Byłam przekonana, że jak nikt jestem przygotowana do bycia mamą. Kiedy nią zostałam, odkryłam, że to zupełnie inna jazda”, mówi Aleksandra Żebrowska. W rozmowie z Beatą Nowicką ukochana aktora opowiedziała o tym, jak zmieniło ją macierzyństwo i czego nauczyli ją synowie. Aleksandra Żebrowska o macierzyństwie Jako matka jedynaczki zastanawiam się, czy macierzyństwo za każdym razem jest innym doświadczeniem. Dla mnie zdecydowanie tak, ale nie wiem, czy jest to kwestia ilości dzieci, czy raczej tego, że ja za każdym razem jestem starsza, z nowymi doświadczeniami. Ktoś celnie powiedział, że jako dzieci byliśmy świadkami dorastania naszych własnych rodziców. Odkąd po raz pierwszy zostałam mamą w wieku 23 lat, na pewno bardzo się zmieniłam jako człowiek, jako kobieta. Więc myślę, że każde macierzyństwo jest mieszanką: zmieniającego się wieku, przeżyć, pragnień, oczekiwań oraz tego, czego przez te lata się nauczyłam. Wyszłaś za mąż w wieku 22 lat. Miałaś jasny plan, czego chcesz od życia, od małżeństwa, od siebie? Absolutnie nie. Na szczęście chyba! Michał mógł mieć… Wypadałoby pewnie, żeby on już coś planował, bo miał wtedy 37 lat. Ja byłam bardzo zakochana i chciałam stworzyć z Michałem rodzinę. To był mój plan. I udało Ci się go zrealizować. Macie trzech wspaniałych chłopców, czwarte dziecko wkrótce pojawi się na świecie… Wiesz już, czy to będzie chłopiec, czy dziewczynka? Już wiem… (śmiech) Każde dziecko jest niesamowitym dodatkiem i każde jest zupełnie inne. Nie ma tu żadnych reguł, że pierworodny zawsze jest taki, środowy siaki, a najmłodszy owaki. Te same geny inaczej wymieszane dają niesamowity rozstrzał osobowościowy. Mam wrażenie, że nasi synowie kochają się i nie cierpią jednocześnie. Każdy jest inny, ale… cała trójka wygląda jak Michał. [...] Czego się o sobie dowiedziałaś jako mama? Że nie zawsze muszę mieć rację i znać odpowiedzi na wszystko, żeby być wartościową mamą, wartościowym człowiekiem. Synowie udzielili Ci kilku lekcji? Tak. Na przykład, że są gorsze rzeczy niż kupa skrupulatnie wtarta małymi rączkami w szczeliny parkietu. Dzieci chłoną świat każdym kawałkiem ciała. Czasami dużo ważniejsze jest to, co robimy, niż to, co im mówimy. Zobacz też: Aleksandra Żebrowska: „Kiedy rozmawia się z dziećmi o dojrzewaniu i seksualności, traktują takie rozmowy jako biologiczne ciekawostki na temat naszej anatomii” Twój Instagram obserwują tysiące kobiet. Pod każdym postem piszą, że są wdzięczne za Twoje dowcipne, pełne dystansu „sceny z życia macierzyńskiego”. Niektóre dodają, że ratujesz im życie. Ty się tego nauczyłaś? Nauczyłam się, że warto dzielić się zarówno tym, co się nam podoba, jak i tym, co nie do końca nas zadowala, a potrafi bawić i jednoczyć. Z własnego doświadczenia wiem, że w trudnych chwilach najbardziej pomaga świadomość, że nie tylko ja tak mam, że inne kobiety podobnie się czują. To działa w obie strony. Za każdym razem, kiedy dzielę się jakimś obrazkiem z życia codziennego, otrzymuję ogromną ilość wsparcia, w tym memów, od mam, które borykają się z tymi samymi problemami. Kobiety identyfikują się ze mną, ale ja z nimi też. Przez lata opiekowałaś się młodszymi siostrami. Coś Cię zaskoczyło, kiedy sama zostałaś mamą? Macierzyństwo kojarzyło mi się z opieką nad dzieckiem: przewijaniem, karmieniem, myciem, usypianiem. To były umiejętności, które miałam w małym palcu i bardzo je lubiłam, bo dzięki nim czułam się dorosła i odpowiedzialna. Byłam przekonana, że jak nikt jestem przygotowana do bycia mamą. Kiedy nią zostałam, odkryłam, że to zupełnie inna jazda. To, czego doświadczyłam, opiekując się siostrami, było ułamkiem tych przeżyć. Z dnia na dzień stałam się inną osobą, zmieniłam się fizycznie, emocjonalnie, hormonalnie i psychicznie. Zaczęłam prowadzić inny tryb życia, miałam nowe troski, radości, przestałam myśleć o sobie. Do tego doszedł lęk o zdrowie dzieci i wątpliwości, czy będę dobrą mamą… To są rzeczy, na które kompletnie nie byłam przygotowana. Zresztą nie da się do nich przygotować, nawet jeśli przeczytasz mnóstwo fachowych książek. Kiedy byłam w ciąży z drugim dzieckiem, wiedziałam, z czym będę się mierzyć. Ale dopóki tego nie doświadczysz, trudno to zrozumieć. Fakt, że moje sutki były większe od twarzy mojego dziecka, spędzał mi sen z powiek tylko po pierwszym porodzie (śmiech). Patrzysz czasami na swoje ciało z lekkim żalem, że już nie wygląda tak, jak w wieku 22 lat? Te sutki wracają do normy – to tak na pocieszenie! Ale poważnie, mam wrażenie, że ja teraz zupełnie inaczej patrzę na swoje ciało. Być może gdybym w tym ciele wiodła tamto życie, bardziej by mnie martwiła jego degradacja. Tak nie jest. Nie tylko wiem, ale też czuję, że mój wygląd w żaden sposób mnie nie definiuje. Oczywiście fajnie jest być jędrnym i wysportowanym. Mój mąż teraz ćwiczy cały czas i wygląda lepiej, niż kiedy wychodziłam za niego za mąż (śmiech). Powiedziałam mu zresztą, że to nie jest do końca w porządku, że akurat w momencie, kiedy ja tyję 20 kilo i za parę miesięcy moje całe ciało będzie znowu sflaczałe, on trenuje, a jego brzuch będzie wyglądał jak rzymska rzeźba. Wrzuciłam kiedyś post o cellulicie, rozstępach albo pomarszczonym brzuchu po ciąży i jedna z kobiet zarzuciła mi, że „niby jestem body positive”, a tak naprawdę mieszczę się w kanonach normalności, bo jestem młoda, szczupła i witalna, więc nie powinnam wypowiadać się na ten temat. [...] Z wiekiem stałaś się bardziej wyrozumiała? Na pewno kiedyś miałam większą łatwość oceniania czyjegoś sposobu wychowywania dzieci, zachowania, teraz siłą rzeczy zupełnie inaczej na to wszystko patrzę. Wiem, że czasami dobre chęci nie wystarczają, by zachować się tak, jak byśmy chcieli. Dzieci bardzo w tym pomagają, bo nawet najlepiej zorganizowanym i cierpliwym rodzicom potrafią rozwalić dzień jęczeniem i niezadowoleniem. Wiesz na przykład, jak najlepiej podawać małemu dziecku naleśniki? Zwinięte w rulon, a jednocześnie złożone w trójkąty i koniecznie pokrojone, a jednocześnie, broń Boże, niepokrojone. Coś w tym jest. I postawienie siebie w sytuacji mamy, która na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie, że nie potrafi uspokoić wrzeszczącego dziecka i w końcu siada na ławce w parku z telefonem w ręku, podczas kiedy dziecko krzyczy obok, powoduje, że potrafię ją usprawiedliwić. Bo wiem, jak niesprawiedliwe i krzywdzące mogą być oceny innych. Z wiekiem nauczyłam się jednocześnie nie przejmować tak bardzo tym, co ludzie o mnie myślą i jak mnie oceniają. Czuję się z tym o niebo lepiej i mam nadzieję, że już tak mi zostanie na starość. Czytaj też: Córki Michała Wiśniewskiego miały problemy z powodu pewnej decyzji ojca… Cała rozmowa w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 czerwca.
John Porter o córce Poli: „Dopiero zaczyna swoje życie. Uczę ją, żeby żyła tu i teraz”
„Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt”, mówi o relacji z byłą partnerką
Fantastyczny muzyk, najsłynniejszy Walijczyk mieszkający od 46 lat w Polsce. Mówi o sobie: „Jestem lekkim socjopatą”. Dlaczego? John Porter z angielskim humorem opowiada Beacie Nowickiej o wojnie, córce Poli, ojcostwie, grzechach, samotności, muzyce i… braku Boga. John Porter o córce i relacji z Anitą Lipnicką Gdyby córka zapytała, co sprawia Ci radość, jaka byłaby Twoja odpowiedź? Oprócz dzieci? Muzyka. To jest mój haj: performance, komponowanie, granie, występy. Scena to mój drugi dom. Nie mogę doczekać się, kiedy wyjdę na scenę. Mam status artysty offowego, co mnie cieszy, bo nie lubię showbiznesowego światka. Z niektórych rzeczy jestem dumny. Uważam, że z wiekiem jestem coraz lepszy. Ostatnio nagrałem utwór „No Way to Say Goodbye” z Agatą Karczewską w ramach cyklu muzycznego Duety Estrady Poznańskiej. Ona wybrała mnie, ale ja już ją miałem na radarach, bo słyszałem, jak śpiewa. Spotkaliśmy się, potem ja skomponowałem piosenkę, a ona po tygodniu wróciła z tekstem. Śpiewamy o tym, że bardzo często po rozstaniu skreślamy ludzi z naszych serc, co nie ma sensu, bo zawsze pozostaje po nich jakiś ślad. Mamy gotowy materiał na całą płytę „Hatful of Snakes”. Zawsze chciałem nagrać płytę psychocountry. Eksperymentowanie sprawia mi wiele przyjemności. Teksty są po angielsku, są szczere i… nielogiczne, co bardzo mi się podoba. Agata jako dużo młodsza ode mnie ma inne spojrzenie na miłość, związki i życie. To jest dla mnie odświeżające. Świetnie nam się pracuje. [...] Ten John, który 46 lat temu przyjechał do Polski, wciąż w Tobie jest? Tak, dzięki temu, że gram muzykę. Jadąc w trasę z Nergalem czy własnym zespołem, wyglądamy jak zgraja chłopaków. Kiedy siedzimy w busie ze Smolikiem i Kev Foxem, zachowujemy się szczeniacko, jakbyśmy mieli po 17 lat. Uwielbiam to: wieczny bunt, ciekawość świata, wygłupy. Choć już nie szalejemy tak jak 50 lat temu. Raz na jakiś czas przeginam, żeby pamiętać, jak to jest. I słusznie. Kiedy urodziła się Pola, byłeś już bardziej odpowiedzialny? To było zupełnie inne doświadczenie. Byłem w szoku. Liczyłem, że będzie lekko i przyjemnie… Gdzie tam! Nasza córka jest bardzo uparta, bardzo głośna. Nie można jej stłamsić. Oczywiście teraz bardzo mi się to podoba, ale wtedy to była walka. W ogóle nie chciała spać. Anita wróciła po porodzie ze szpitala, była słaba, leżeliśmy na łóżku, obok mnie stał wózek, który kołysałem stopą. Jak zaczynała mnie boleć noga i przestawałem, natychmiast rozlegał się wrzask. Uspokoiła się koło piątego roku życia. Jest superdziewczyną. Zobacz też: Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyrosła na prawdziwą piękność! Masz 71 lat, wiele już w życiu przeżyłeś. Jak myślisz o jej przyszłości? To ciekawe pytanie, ponieważ gdybym teraz był na początku swojej drogi, nie chciałbym mieć dzieci. W takim świecie, jaki mamy dziś, musisz być egoistyczny, żeby powoływać na świat nowego człowieka. Lepiej zaadoptować. Pola ma 16 lat. Martwię się o nią. Grozi nam katastrofa klimatyczna, wybuch nowej pandemii, wirtualna rzeczywistość. Coraz większa część życia przenosi się do internetu, wystarczy kryzys globalnej sieci i… wszystko zniknie. Jesteśmy ofiarami tego, co stworzyliśmy. Więc chyba na to zasłużyliśmy. Jako ojciec bardziej martwisz się o synów czy córkę? O synów dużo mniej. Najstarszy skończył 40 lat, stary koń. Ma dwoje dzieci i dobrą żonę, która jest kapitanem tej superrodziny. Młodszy studiował w Chinach, teraz mieszka i pracuje w Londynie, świetnie sobie radzi. Pola dopiero zaczyna swoje życie. Co będzie? Mam poczucie, że same złe rzeczy. Dlatego uczę ją, żeby żyła tu i teraz. Życie to moment, trzeba uważać, żeby go nie przegapić. Ładnie to ująłeś. A miłość? O to się nie martwię, bo wiem, że córka musi sama zebrać doświadczenia. Musi znaleźć swoje szczęście, tego nie mogę jej dać. Człowiek uczy się na własnych błędach, a potem… je powtarza (śmiech). To trudne, zwłaszcza w związkach. Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę: pracując, żyjąc, wychowując dziecko. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt i świetny układ, ale kiedy byliśmy w związku, przyszedł taki moment, że strasznie się męczyliśmy. Nie było w tym niczyjej winy, po prostu żyliśmy zbyt blisko siebie. Teraz o to dbam. Z natury jestem samotnikiem, ale zbudowałem też system obronny. Muszę mieć w życiu własną przestrzeń. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w sprzedaży od 19 maja Zobacz też: Weronika Rosati o córeczce: „Ela ma bardzo silną osobowość. Wie, czego chce, a czego nie”
Tomasz Jakubiak: „Anastazja jest kobietą, z którą chcę spędzić resztę życia”. Będzie ślub?!
„To już czas, żeby się ustatkować. Kiedyś nie chciałem się żenić. „Nigdy w życiu!”, mówiłem”
Od 10 lat prowadzi programy o gotowaniu. Nie kryje swojej miłości do mięsa, choć to jest dzisiaj niemodne. Nie może też żyć bez warzyw i bez… masła. W jego życiu nic nie dzieje się przez przypadek, choć niedawno przez przypadek właśnie został ojcem. Katarzynie Piątkowskiej Tomasz Jakubiak opowiedział o tym, jak spotkał miłość życia, skąd się wzięła jego pasja do gotowania i kto rządzi w jego kuchni. Oto jego historia ze szczyptą pieprzu. Tomasz Jakubiak w rozmowie z VIVĄ! o miłości życia [...] Skoro jesteśmy przy przypadkach… Ty chyba dobrze wiesz, że mogą być naprawdę szczęśliwe. Różne rzeczy w życiu się zdarzają, a ja i Anastazja jesteśmy przykładem na to, że jak na pierwszej randce zajdzie się w ciążę, to możliwe jest stworzenie szczęśliwego związku. Mam wielu kolegów, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, ale poddali się od razu na starcie, twierdząc, że to nie ma sensu. A ja widzę, że ma. Zrodziła się między nami cudowna miłość. Jesteśmy w fantastycznym związku. Świata poza sobą nie widzimy. Bąbelek rozwija się cudownie i naprawdę niczego więcej do szczęścia nam nie potrzeba. Niestety pewien portal przekręcił nasze słowa i napisał, że zdradziłem z Anastazją poprzednią partnerką. A to nie jest prawda. Nie byłem wtedy w związku. Po co w ogóle opowiedziałeś mediom swoją historię? Chciałem pokazać, że trzeba wziąć na klatę to, co się zrobiło, ponieść konsekwencje swojego postępowania tak, aby skrzywdzić jak najmniej osób wokół siebie. Ale jest to dla mnie nauczka, żeby pójść drogą Ewy Chodakowskiej i jak najmniej mówić o swoich prywatnych sprawach. Producentka „MasterChefa” powiedziała mi kiedyś, że tego typu portale nigdy nie zainteresują się tym, że jestem kochającym ojcem, oddanym partnerem czy że kocham ponad wszystko dzieci, bo to nikogo, kto to czyta, nie interesuje. Tego typu świat szuka sensacji, drobnych potknięć, które można rozdmuchać. I tak stało się ze mną. Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Jaka była reakcja czytelników? Wylała się fala hejtu. Co gorsza, nie na mnie, a na Anastazję. Zrobiono z niej, delikatnie mówiąc, kobietę lekkich obyczajów. Jak dużo jednak zależy od medium… Gdy tę historię opowiedziałem u Kuby Wojewódzkiego, dostałem wiadomości, że fajnie, że w końcu znalazł się ktoś, kto nie wstydzi się powiedzieć prawdy, że jest zwykłym człowiekiem i ma na koncie grzechy i grzeszki. Był zupełnie inny odbiór. Ale cóż… mleko się rozlało. Tego już nie naprawię, ale następnym razem będę bardziej powściągliwy. Teraz powiem tyle, że w jaki sposób byśmy się z Anastazją nie poznali, stworzyliśmy wspaniałą rodzinę. I każdemu życzę, żeby potrafił się odnaleźć, tak jak my się odnaleźliśmy. A że los nas połączył w taki, a nie inny sposób? Nic na to nie poradzę. Będzie ślub? Taki jest plan na przyszły rok, na moją czterdziestkę. To już czas, żeby się ustatkować. Anastazja jest kobietą, z którą chcę spędzić resztę życia. Macie już wszystko zaplanowane? Oczywiście. Moja narzeczona śmieje się ze mnie, że jest we mnie skryta dziewczynka, która ma całe wesele od a do z zaplanowane (śmiech). Kiedyś nie chciałem się żenić. „Nigdy w życiu!”, mówiłem. A potem usiedliśmy z kartką, żeby chociaż jakiś zarys zrobić, i okazało się, że to ja mam wszystko poukładane w głowie, a Anastazja nawet jeszcze nie wie, w jakiej sukience chciałaby wystąpić. Możesz zostać wedding plannerem. Co to, to nie! Chyba nie dałbym rady sprostać oczekiwaniom ludzi, którzy potrzebują takiej usługi. Wiem, jak jest, bo mamy znajomych, którzy się tym zajmują i opowiadają to i owo. Ja mam problem nawet z przyjmowaniem zamówień na cateringi, bo przerastają mnie pomysły klientów. Wysyłam kogoś innego, bo sam wolę stać za garami. [...] Czasem jestem w nastroju, który muszę rozładować w kuchni. Nadmiar smutku, złości, a nawet radości. Wtedy lubię być w niej sam, bo gotowanie jest dla mnie formą medytacji. W kuchni wyłączam się na wszystko. Nie myślę o problemach, o tym, co się wydarzyło i co się wydarzy. Zamykam się w swojej małej kopule i sobie tam gotuję. Wiesz, że pierwszy raz w życiu oddaję pole komuś innemu? Anastazja bardzo dobrze gotuje i nasz dobowy rytm spowodował taki układ, że ona odpowiada za śniadania, a ja za resztę. [...] Bez czego nie mógłbyś się w życiu obejść? Bez bliskich, bez osób, z którymi mogę dzielić się wszystkim, dla których mogę coś zrobić. I bez gotowania. Nie wierzę, że potrafiłbym w życiu robić cokolwiek innego. Gdybym nie mógł gotować… nie wiem, czy mógłbym oddychać. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 7 kwietnia Czytaj też: Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę”
Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę”
Matka i córka. Reżyserka i aktorka. Łączą je pula genów, miłość i niezależność. Oraz sukces, który każda osiągnęła. Kinga i Maria Dębskie opowiadają Beacie Nowickiej o Bogu, śmierci klinicznej, weekendzie w Paryżu, przekraczaniu granic, zabawie w kino. I szczęściu odmierzanym trzepotem skrzydeł motyla. Żyjemy w czasach, w których historia pisze się na nowo. Zaczyna się trzeci rok pandemii, na Ukrainie wybuchła wojna, do Polski przyjechało ponad dwa miliony uchodźców… Kinga: Na naszych oczach dzieje się historia, ale ja nie czuję się specjalistką od polityki zagranicznej. Wiem jedno, że po dwóch latach lęku o zdrowie i życie najbliższych doszedł lęk o pokój, o bezpieczeństwo. U mnie w domu TVN24 jest włączony na okrągło, bo mój mąż jest uzależniony od informacji. Moja głowa już nie może tego wytrzymać. Jadąc rano na zdjęcia, nie włączam w samochodzie radia, bo się boję. Maria: Przerażają mnie zbrodnie na narodzie ukraińskim. Myślę, że temu, kto to rozpętał, zależy na tym, żebyśmy się bali. Wszyscy żyjemy w lęku, ale staram się nie dać mu pochłonąć. Na początku ciężko mi było pracować, bo to, co robię, wydawało mi się niepotrzebne. Teraz myślę, że dla widzów takie chwilowe oderwanie, reset jest jak tabletka, która choć na chwilę pozwala nie myśleć. Dzień po wybuchu wojny graliśmy w Teatrze Polskim „Króla” na podstawie powieści Szczepana Twardocha. Nagle stało się to porażająco aktualne. Każde słowo brzmiało inaczej niż wcześniej. Podczas ukłonów ciężko mi było powstrzymać łzy. Kinga: A w tym wszystkim staramy się żyć normalnie… W moim ogrodzie jest wiosna. Kwitną krokusy, świeci słońce. Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Bóg istnieje? Kinga: Istnieje. Bez niego nic nie miałoby sensu. Do życia bardzo potrzebuję wiary. Maria: Moja relacja z Bogiem jest dość trudna, czasem pełna złości, czasem tęsknoty. Zmienia się na przestrzeni mojego życia. Kinga: Przeżyłam śmierć kliniczną. To było ekscytujące uczucie absolutnej błogości. Było ciepło i jasno. Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę, bo bardzo mnie ciągnęło na drugą stronę. Do dziś myślę o śmierci w jasnych kolorach, jako odejściu w inny, lepszy wymiar. Ostatnio wgłębiam się w ten temat, przygotowując się do filmu o pandemii. Fascynuje mnie, co czuli ludzie, kiedy leżeli pod respiratorem. Z różnych opowieści wiem, że często przeżywali intensywne „drugie” życie. Niektórzy mają ochotę tam wrócić. To dla mnie znak, że poza realnym światem jest coś jeszcze. Maria: Myślę, że wiara jest przywilejem. I mnie ten przywilej musnął. To jakaś duchowa przestrzeń, której raz mam w sobie więcej, a raz mniej, to jest poza rozumem. Kinga: We współczesnym świecie rozum jest przeceniany. Sprawdź też: Dzięki Domówkom odkryli siebie na nowo. Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „To była terapia na stres pandemiczny Daje poczucie, że panujemy nad światem. Kinga: …a on nam udowadnia, że to nieprawda. Ludzie mierzą, ważą, zachodnia cywilizacja oparta jest na wiedzy. Nie na intuicjach i przeczuciach. Ja jestem na takim etapie życia, kiedy – mówiąc Mickiewiczem – „czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko”. Doświadczenie mi podpowiada, że jak zaufam życiu, to piękne rzeczy same się zdarzą. Przez zbytnią racjonalność nie dostrzegamy, że o naszym szczęściu decyduje trzepot skrzydeł motyla. Co Wam się przydarzyło pięknego? Kinga: Większość moich pięknych wspomnień związanych jest z córką, urodziłam ją w wieku 22 lat. Staram się kultywować naszą relację. Ostatnio pojechałyśmy na weekend do Paryża na 30. urodziny Marysi. Mąż się śmiał, że robię prezent sobie, ale ja wiedziałam, że Marysia będzie zachwycona wyjazdem tylko z mamą. Maria: Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce… Gdyby nie ten wyjazd, być może ciężej byłoby mi się otworzyć na rozmowę na pewne tematy. Kinga: Związek matki z córką ewoluuje. Kiedy twoja córka dorasta, przechodzisz na inny poziom. Paryż był dla nas takim przejściem. Pierwszy raz opowiedziałam Marysi o moich słabościach, lękach i mam wrażenie, że to jej zrobiło dobrze. Podzieliłam się z nią swoim mrokiem, na co odpowiedziała mi jeszcze większą miłością. Potrzebna Ci była ta rozmowa? Maria: Bardzo. Często mamy do rodziców dużo żalu, pretensji i złości, przecież „każdy ma spieprzone dzieciństwo, nawet jak było najszczęśliwsze”. Szczerość mamy uwolniła mnie od tej złości. Popatrzyłam na nią jak na partnera, a nie jak na ideał albo na przeciwnika. A jednocześnie pozwoliłam sobie na rozsypkę. Zapytałaś mnie, czy mogę mamę poprosić o pomoc? Mogę. Ale często nie prosiłam, bo jakoś tak chyba jest, że kobiety w naszej rodzinie się nie skarżą. Od dziecka myślałam o tym, co powinnam, a nie czego chcę. Czasami przez wiele miesięcy dusiłam coś w sobie, bo uważałam, że sama muszę dać sobie z tym radę. W Paryżu pierwszy raz otwarcie przyznałam, że z wieloma rzeczami w ogóle sobie nie radzę. Przestałam udawać dzielną. Mama przede mną, a ja przed nią. Kinga: Ciekawi mnie to i boli jednocześnie, bo słucham tego jako matka, która chciałaby dziecku przychylić nieba, szczególnie jak ma tylko jedno, jak ja. Być może mamy w sobie taką polską nutę kobiety bolesnej, która musi pocierpieć, żeby żyć. Może niesiemy to w genach. Fascynuje mnie ten cały bagaż, przekaz, relacje między rodzicami a dziećmi. Obiecałyśmy sobie, że raz w roku będziemy wyjeżdżać tylko we dwie. Cały wywiad z Kingą i Marią Dębskimi w nowym wydaniu magazynu VIVA! Czytaj też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna”
Katarzyna Dowbor na co dzień odnawia domy innych... A jak wyglądają jej cztery kąty?
Ujawniamy, jak wygląda mieszkanie dziennikarki
Jak mieszka Katarzyna Dowbor? Dom prowadzącej Nasz nowy dom mieści się pod Warszawą. To jej ukochane miejsce, które nazywa wprost - idealnym. Poszukiwania własnego kąta nie były jednak łatwe. To siódmy dom prezenterki, ale jak sama mówi, zmienia domy, bo nie zmienia kochanków: „Włożyłam w niego tyle wysiłku i pieniędzy, że już będzie docelowy”, mówiła kilka late temu VIVIE!. Przypominamy naszą wizytę z kamerą w jej czterech kątach. Jak mieszka Katarzyna Dowbor? Dom prowadzącej Nasz nowy dom Katarzyna Dowbor z powodzeniem prowadzi popularny telewizyjny program Nasz nowy dom. Na co dzień remontuje i odnawia mieszkania ludzi w całej Polsce. Sama często zmieniała miejsce zamieszkania. Kilka lat temu znalazła jednak to właściwe, gdzie stworzyła swój dom. Katarzyna Dowbor mieszka w domku pod Warszawą. Jak wyglądają jej cztery kąty? To prawdziwa oaza! „Poza tym w każdym z tych poprzednich domów coś mi nie odpowiadało, a ten jest właściwie idealny. Miłość do domu to też jedno z uczuć, które mi ciągle towarzyszy. I w dodatku mieszkam teraz przy ulicy Śliweczek i Gruszeczek. Już tylko za to można ten dom pokochać”, powiedziała Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY!. Jak wygląda mieszkanie Katarzyny Dowbor? Dlaczego uważa, że ten dom jest idealny? Kto mieszka w nim razem z nią? Zobaczcie nasze ekskluzywne video!
Mija 51 lat od premiery kultowego filmu Rejs Marka Piwowskiego
Sprawdź, dlaczego „Rejs” zapisał się w polskiej kinematografii
Mija 51 lat od premiery kultowego filmu Rejs Marka Piwowskiego. Ta produkcja na stałe wpisała się w polską kinematografię głównie za sprawą bohaterów, których historie dogłębnie poruszają i ukazują wartości, które można przenieść do swojego życia. Film został wyreżyserowany przez Marka Piwowarskiego na podstawie scenariusza napisanego wspólnie z Januszem Głowackim. Do dziś wszyscy pamiętają genialne aktorskie wcielenia Stanisława Tyma, Jana Himilsbacha, Zdzisława Maklakiewicza czy Andrzeja Dobosza. Rejs - o czym jest film? Film Rejs Marka Piwowarskiego to już kultowy element polskiej kinematografii. Wycieczkowy parowiec rusza w rejs po Wiśle, a na jego pokład wsiada pasażer bez biletu. Kapitan bierze go za instruktora kulturalno-oświatowego, więc gapowicz wciela się w tę rolę. Na wstępie zwołuje zebranie, na którym wycieczkowicze wybierają radę rejsu. Rozpoczyna się seria konkursów i zabaw. Pasażerowie są przejęci i zachwyceni. a na pokładzie robi się coraz śmieszniej i... coraz bezsensowniej. Cytaty z Rejsu weszły do języka potocznego i bawią do dziś: „Jak nie ma treści, to po prostu można tam sobie podkładać różne treści”, brzmi jeden z nich. Więcej o filmie dowiecie się oglądając nasze video!
Filip Łobodziński: „Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”
„Życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy”
Kiedyś gwiazda dubbingu i filmów dla dzieci. Dziś uznany dziennikarz, tłumacz, muzyk, współautor książki o popkulturze. Filip Łobodziński przymierza się do autobiografii. W jego życiu nie brakowało trudnych momentów. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! wyznał, że czuje się otoczony śmiercią. Filip Wciąż nie jest z wieloma rzeczami pogodzony. Głównie tkwi w nim bunt, jeśli chodzi o stratę córki Marysi. Filip Łobodziński o trudnych momentach w swoim życiu Strata córki jest dla niego ogromnym ciosem. Marysia odeszła prawie 6 lat temu. „Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii.", mówił Filip Łobodziński w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Dziennikarz wyznał, że żyje w mroku. Stracił całą radość. Zobacz też: Filip Łobodziński mówi wprost: „Do aktorstwa raczej nie wrócę, bo są...” ,,Miała 21 lat, internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie", mówił w VIVIE! Co daje Filipowi Łobodzińskiemu spokój? „O spokoju dawno nie słyszałem, więc nie pamiętam dobrze, co to znaczy, i co mi go daje. Niestety. Takie mam podejrzenie, że spokój i radość mogłoby mi dać poczucie harmonii. Są małe chwile spokoju i radostki”, mówił przed naszą kamerą. „Mam wrażenie, że życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy. To były trudne okresy i one właściwie wciąż trwają. Myślę, że nigdy się z tego nie wydobędę. Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”, dodaje Filip Łobodziński. Zapraszamy do obejrzenia video VIVY.pl.
Czy Klaudia El Dursi planuje ślub? „Bez tego też tworzymy bardzo udany związek”
„Czasami się zastanawiam, że może dla dobra dzieci powinniśmy się pobrać, żeby uporządkować im rzeczywistość”
Klaudia El Dursi jest bohaterką nowego wydania magazynu VIVA! Prowadząca Hotel Paradise opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej nie tylko o wyzwaniach, jakich się podejmuje, a także o wczesnym macierzyństwie i rodzinie. Klaudia El Dursi ma dwóch wspaniałych synów, z którymi łączy ją wyjątkowa więź. Jest także w szczęśliwym związku. Swojego partnera, Jacka poznała wiele lat temu, zanim jeszcze coś między nimi zaiskrzyło. W końcu los splótł ich drogi. Dlaczego do tej pory nie zdecydowali się na ślub? Klaudia El Dursi o miłości i ślubie Ty też tak myślisz o swoich hejterach? Teraz już tak. Ale na początku, gdy po raz pierwszy się z tym spotkałam w programie „Top Model”, było mi bardzo ciężko to sobie wytłumaczyć. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Może z zazdrości. Jesteś ładna, masz odwagę zawalczyć o siebie i jako pierwsza w historii programu „Top Model” zdobyłaś na castingu złoty bilet, czyli trafiłaś od razu do domu modelek. Gdy w końcu mój partner Jacek, tata mojego młodszego synka Jasia, namówił mnie, żebym zgłosiła się na casting, nie spodziewałam się takiego sukcesu. Do finału co prawda nie dotarłam, ale moje życie i tak nabrało zawrotnego tempa, bo potem TVN zaproponował mi prowadzenie programu „Hotel Paradise”. Rozumiem, że od razu się zgodziłaś. Zdziwisz się, ale odmówiłam. Jestem bardzo zżyta z chłopcami, z Jackiem i nie mogłam sobie wyobrazić, jak miałabym zostawić ich aż na tak długo. Poza tym bałam się, że nie podołam. Przecież nie jestem aktorką ani dziennikarką, nie miałam żadnego doświadczenia. Gdy Jacek przez przypadek usłyszał moją rozmowę z Marcinem Tyszką, który mnie ochrzaniał, że odmówiłam, był bardzo zdziwiony. A nawet niezadowolony, że z nim tego nie skonsultowałam. Uważał, że powinnam przynajmniej dobrze się nad tym zastanowić. A dla mnie już te pięć tygodni w domu modelek było trudne do zniesienia. Tu miałabym zostawić ich aż na trzy miesiące. Jacek zapewnił mnie, że da sobie ze wszystkim radę. Kolejny ważny moment w Twoim życiu, o którym nie Ty sama zdecydowałaś. To prawda. Nie wiem, czy to jest kwestia braku wiary w siebie, czy zbyt wysokich wymagań względem siebie. Czasem po prostu trzeba wziąć mnie za rękę jak dziecko, żeby dodać mi odwagi i pomóc podjąć decyzję. Potrzebuję aprobaty bliskich. To Jacek jest motorem napędowym większości moich działań. Gdyby nie on, wielu rzeczy w życiu bym nie zrobiła. Zobacz też: Klaudia El Dursi obawia się o swoje zdrowie: „Nie mogłam ani mówić, ani oddychać” Może więc w końcu zdecydujesz się na ślub? Słyszałam, że już Ci to proponował. Tata też chciał mnie na siłę wydać za mąż. A ja cenię sobie wolność, choć czasem to może być złudne poczucie. Nie lubię też przynależności do kogoś czy czegoś. Mam z tym problem. Czasami się zastanawiam, że może dla dobra dzieci powinniśmy się pobrać, żeby uporządkować im rzeczywistość. Ale naprawdę powinniśmy? Czy papierek jest nam koniecznie potrzebny do szczęścia? Bez tego też tworzymy bardzo udany związek. Mamy oczywiście wzloty i upadki, ale nie sądzę, żeby ślub mógłby nas jeszcze bardziej związać. Jak sobie radzicie z kryzysami? Przez lata bycia razem nauczyliśmy się rozwiązywać problemy na wszelkie możliwe sposoby, bo wiemy, że najprawdopodobniej nie będziemy szczęśliwi w innych związkach. Oczywiście jak nie mamy ochoty na siebie patrzeć, działamy na siebie jak płachta na byka, schodzimy sobie z oczu. Ale nigdy nie przyszło nam do głowy, żeby na przykład wymienić siebie na lepsze modele. Nie ma lepszego Jacka dla mnie, a dla Jacka nie ma lepszej Klaudii niż ja. Poza tym nauczyliśmy się, mimo tego, że naprawdę jesteśmy ze sobą blisko, zostawiać sobie przestrzeń. Uważam, że każdy powinien mieć coś tylko swojego. Twoja popularność wpłynęła na Wasz związek? Teraz jeszcze bardziej czuję w Jacku oparcie. Dla Twojej pracy zrezygnował ze swojej? Aż tak to nie. Owszem, wyjechaliśmy razem na cztery miesiące na Zanzibar, gdzie kręciłam trzeci i czwarty sezon „Hotelu Paradise”, ale Jacek akurat ma taką pracę, że spokojnie mógł ją wykonywać stąd. Podobnie zresztą jak Dawid ze szkołą. Jakie ma znaczenie, czy na zdalnym nauczaniu siedzi w pokoju w Bydgoszczy, czy w pokoju na rajskiej wyspie? Zobacz też: Klaudia El Dursi o wczesnym macierzyństwie: „Przez całą szkołę mówiłam o dzieciach i że szybko chcę zostać mamą”
Meghan i Harry oficjalnie opuścili rodzinę królewską. Jak radzili sobie jako książęca para Sussex?
Czy będą korzystać z zachowanych tytułów?
Książę Harry i księżna Meghan w styczniu tego roku poinformowali, że rezygnują z pełnienia obowiązków królewskich. W oficjalnym oświadczeniu zapewnili, że chcą uzyskać niezależność finansową i zdecydowali się na przeprowadzkę, najpierw do Kanady, a później do Stanów Zjednoczonych. Postanowili poświęcić się działalności charytatywnej, ale już teraz wiemy, że otrzymali także kilka propozycji współpracy, w tym z wytwórnią Disney. Zgodnie z zawartym porozumieniem, 31 marca przestali reprezentować królową Elżbietę II. Czy wyjdzie im to na dobre? Harry i Meghan jako książęca para Sussex Czy decyzja Meghan i Harry’ego faktycznie była aż tak zaskakująca? To kwestia sporna. Jedni mocno ich krytykowali, inni popierali, ale nie da się ukryć, że przez ostatnie kilkanaście miesięcy skupiali się na walce z prasą i naprawie błędów wizerunkowych. Książęcą parą Sussex byli niecałe dwa lata. Zachowają zresztą ten tytuł, jak i prawo do tytułów Jego/Jej Królewskiej Wysokości. Jak sobie radzili w tej roli? Całkiem nieźle, ale do czasu... Początki ich związku nie były łatwe. Gdy ulubieniec Wielkiej Brytanii zakochał się w starszej od siebie Amerykance o mieszanym pochodzeniu, byłej aktorce, a na dodatek rozwódce, Brytyjczycy pogrążyli się w żałobie. Zaczęto pisać o każdym jej najmniejszym przewinieniu, wypominano granie w rozbieranych scenach, mającą problemy z prawem rodzinę czy stylizacyjne wpadki. Meghan Markle zaakceptowała jednak sama królowa, więc Brytyjczycy również postanowili dać jej szansę. Okazało się, że Meghan szybko odnalazła się w roli księżnej – każdego dnia udowadniała, że nawet z nowoczesnym podejściem do życia zamierza przestrzegać podstawowych zasad protokołu. Miała pozytywny wpływ na Harry’ego, ogromne poczucie stylu, ale przede wszystkim spełniła swój podstawowy obowiązek, wydając na świat syna Archiego. Poza życiem prywatnym, wraz z mężem świetnie radzili sobie reprezentując królową. Odbywali podróże dyplomatyczne, wspierali organizacje charytatywne – łatwo dało się zauważyć, że wprowadzają do rodziny królewskiej odrobinę nowoczesności. Niestety, łączenie obowiązków z ramienia królowej z próbą zachowania normalności okazało się o wiele trudniejsze, niż mogli przypuszczać. Meghan Markle i książę Harry konflikt z rodzina królewską Granica została przekroczona, a ich działania z ostatnich kilkunastu miesięcy można podsumować słowem „niekonsekwencja”. Bo jak wytłumaczyć chęć zachowania królewskich przywilejów, a przy tym nieustanne nawoływanie ludzi do ochrony środowiska, ograniczania podróży czy oszczędnego życia? Dla fanów komunikat był jasny. Dla mediów wręcz oczywisty. Brytyjska prasa postanowiła wypunktować książęcej parze, co robi nie tak. Meghan i Harry zaczęli tonąć pod wpływem masy okrutnych artykułów na ich temat. Nieustannie pisano o nieodpowiednich stylizacjach księżnej, jej braku umiejętności dostosowania się do zasad protokołu. Chwilę później zaczęto rozpisywać się o domniemanym konflikcie między książęcą parą Sussex a książęcą parą Cambridge. Sądzono, że ciąża Meghan sprawi, że choć przez chwilę para będzie mogła odetchnąć od życia na świeczniku. Nic bardziej mylnego. Codzienne publikacje w mediach, które nieustannie poddają krytyce żonę Harry’ego, odcisnęły piętno na jego życiu. Zdaniem zagranicznych serwisów, Meghan jest kompletnym przeciwieństwem ułożonej, zawsze nienagannie ubranej i perfekcyjnie przestrzegającej protokołu Kate. Księżna Sussex krytykowana jest za każdy najmniejszy gest, jak choćby podczas meczu polo, gdzie jako dumna żona wraz z synkiem kibicowała mężowi. Internauci zarzucili jej, że źle się ubrała i wyglądała na zaniedbaną, a także nieudolnie trzymała Archiego na rękach, oraz zapomniała założyć mu czapeczki... Książę Harry w końcu postanowił otwarcie stanąć w obronie ukochanej, wydając oświadczenie. Meghan i Harry rezygnacja z obowiązków królewskich To jednak nie pomogło, a negatywne publikacje tylko się nasiliły. Wraz z żoną pozwał więc prasę, ale w tym momencie ich popularność znacząco zmalała. Nic dziwnego, że książęca para postanowiła zrobić wszystko, by usunąć się z „pola rażenia”. Wyprowadzili się do Frogmore Cottage, przenieśli biuro z dala od Kate i Williama. Nawet dla syna nie przyjęli tytułu od królowej, by ten w przyszłości mógł wieść prywatne życie. W filmie dokumentalnym Harry i Meghan: Ich własnymi słowami, księżna powiedziała wprost, że czuje się atakowana, pozbawiona wsparcia i że po prostu jest jej ciężko. Otwarte przyznanie się do tego, że sobie nie radzi, na nic się zdało. Małżeństwo zdecydowało się w końcu spędzić święta na innym kontynencie i wziąć kilka tygodni urlopu, by wszystko sobie poukładać. Wraz z nowym rokiem podjęli decyzję o rezygnacji z części przywilejów, które przysługują im jako członkom brytyjskiej rodziny królewskiej. Chcą zarabiać na własne utrzymanie, zamiast żyć na koszt podatników. Niektórzy piszą wprost, że to w głównej mierze wina Meghan, która od samego początku miała problem z przyzwyczajeniem się do surowych zasad i tradycji, panujących w rodzinie królewskiej, ale trzeba pamiętać, że medal ma dwie strony. Harry jeszcze przed poznaniem Meghan mówił, że chciałby wieść życie z dala od królewskiego dworu, a jego marzeniem jest prowadzenie prawdziwego wiejskiego życia. Podjęta przez nich decyzja wydaje się być jak najbardziej zrozumiała, biorąc pod uwagę wszystko, co działo się w ciągu ostatniego roku, ale czy małżeństwo nie za wcześnie się na to zdecydowało? Swoją decyzją sprowadzili na siebie jeszcze więcej medialnej uwagi, co więcej, wygląda na to, że królowa nie do końca była o wszystkim poinformowana. Tym samym zagwarantowali sobie kolejną dawkę krytyki – w końcu chcą reprezentować rodzinę Windsorów, ale na własnych zasadach i warunkach. Niestety, to tak nie działa...
Paweł Stasiak: „U nas na koncertach jest jak na imprezie. Śpiewam ja i nasi fani”
W latach 80. nie było osoby, która nie wiedziała, kim jest Paweł Stasiak. Wraz z zespołem Papa Dance zapełniali największe sale koncertowe. Potem nastąpił historyczny przełom, który kosztował członków zespołu przerwę w graniu. Wrócili na początku 2001 roku. Nikt nie spodziewał się reaktywacji Papa Dance, ale... im się udało. Od tego czasu wydali kilka płyt, niedawno świętowali 35-lecie. Jak Paweł Stasiak podsumowuje ten czas? „To, co się teraz dzieje, dzieje się w najlepszym możliwym momencie. Koncertujemy, nagrywamy, z roku na rok otwiera się coraz więcej zamkniętych dla nas do tej pory drzwi. Wygraliśmy proces sądowy o nazwę. Możemy używać Papa Dance. Ale od 2007 roku gramy jako Papa D i mimo pozytywnego zakończenia sprawy, przy tej nazwie pozostaniemy. Wydaliśmy nową płytę. Mieliśmy wielki koncert na 35-lecie. Niczego nie żałuję. Nawet tamtej przerwy, która miała być krótka, a trwała 10 lat. Wszystkie rzeczy, które się wydarzyły, musiały się wydarzyć, bo widocznie byłem na takim etapie, że inaczej czegoś bym nie zrozumiał. Możliwe, że wcześniejsze dotarcie do poziomu, na jakim jestem teraz, sprawiłoby, że może bym coś zepsuł”, mówi wprost. Więcej o tym, jak odnaleźli się na dzisiejszej scenie muzycznej, co się zmieniło i... na co liczą dowiecie się oglądając nasze wideo!
Nie pozwala sobie na wpadki czy łamanie protokołu. Księżna Kate przygotowuje się do nowej roli!
Odkąd Kate Middleton trafiła do rodziny królewskiej cieszy się ogromną popularnością. Niewielu jednak pamięta, że przeszła długą drogę do tego, by zasłużyć na miejsce u boku księcia Williama. Brała lekcje z etykiety, poznała zasady protokołu królewskiego, zmieniła garderobę i popracowała nad mową ciała. Dziś nie przypomina nieśmiałej dziewczyny sprzed lat. W przeciwieństwie do Meghan, Kate była jednak świadoma tego, co ją czeka i miała wiele lat na to, by przygotować się do roli księżnej. Od jakiegoś czasu da się zauważyć, ze wysyła sygnały, które świadczą o tym, że w przyszłości zostanie królową. Księżna Kate będzie królową Znajomość zasad protokołu królewskiego opanowała do perfekcji - doskonale wie, jak zachować się w danym towarzystwie, zna zasady savoir-vivre'u i świetnie odnajduje się w każdej sytuacji. Zawsze dba oto, by każdy element jej stylizacji był przemyślany - wygląda elegancko, stylowo i promiennie. Widać, że doskonale radzi sobie także w towarzystwie samej królowej. Czuje się pewnie i coraz częściej samodzielnie towarzyszy jej podczas niektórych wizyt. Jak mówi specjalistka od mowy ciała, Judi James, dygnięcie księżnej Kate nie jest już pokłonem: „Delikatne dygnięcie Kate jest połączone z kontaktem wzrokowym i szerokim uśmiechem, który sprawia, że jest to zarówno rytuał powitania, jak i oddanie pokłonu”, mówi w rozmowie z Daily Mail. Nikt nie ma wątpliwości, że Kate i królowa Elżbieta II świetnie się dogadują. W czerwcu tego roku księżna została patronką Royal Photographic Society, czyli Królewskiego Stowarzyszenia Fotografów. Monarchini była nią od 1952 roku, ale postanowiła oddać ten tytuł Kate po 67 latach. Wybór księżnej na patronkę najstarszego stowarzyszenia fotograficznego na świecie był podyktowany nie tylko ogromnym zaufaniem i wielką sympatią. Kate od lat pasjonuje się fotografią. Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie w St. Andrews, gdzie poznała księcia Williama, a jeszcze zanim dołączyła do rodziny królewskiej, trudniła się jako fotograf w rodzinnej firmie Party Pieces. Obecnie wciąż rozwija swoją pasję fotografując swoje dzieci. To właśnie ona wykonała pierwsze fotografie księcia George, księżniczki Charlotte i księcia Louise'a. Kate odnalazła się w roli księżnej i co chwilę mamy okazję słyszeć o ich samodzielnych patronatach. Elżbieta II ceni Kate i zdaje sobie sprawę, że kiedy William obejmie tron po swoim ojcu, najprawdopodobniej nada swojej żonie tytuł Królowej małżonki. Czy księżna Kate będzie dobrą królową? Zobaczcie nasze kolejne wideo z cyklu Królewskie Życie!