Dekadę temu odeszła z „Na dobre i na złe”, teraz pojawiła się na 25-leciu serialu. Tak wygląda dziś życie Edyty Jungowskiej
Bardzo rzadko pojawia się w mediach. Jaki jest tego powód?
Podbiła serca widzów rolą siostry Bożenki w serialu „Na dobre i na złe”, w której tworzyła parę z Mareczkiem granym przez Pawła Wilczaka. W 2013 roku fani mogli oglądać ją w jednej z głównych ról w produkcji 2XL, jednak później zniknęła z ekranów. Gdy Edyta Jungowska przestała się udzielać w mediach, fani byli zaniepokojeni... Z czasem okazało się, że aktorka miała ku temu ważny powód. Od 2010 roku poświęca się rozwojowi swojego wydawnictwa, które cieszy się sporym zainteresowaniem. Jak się zmieniła i jak dzisiaj wygląda jej życie? [Artykuł aktualizowany 30.10.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 01.11.2024 r.] Wydawnictwo Jung-off-ska Edyty Jungowskiej — szczegóły Aktorka udzieliła kilka lat temu wywiadu, w którym przyznała, że jej głowę zajmuje głównie praca nad kolejnymi książkami do słuchania. „Wydaję audiobooki dla dzieci, głównie mojej ukochanej pisarki, Astrid Lindgren. Kiedy osiem lat temu zakładałam to wydawnictwo, a zainwestowałam w nie sporo oszczędności, nie zdawałam sobie sprawy, że czeka mnie tyle trudnych tematów. Na początku była czysta euforia. A potem? Potem nastąpiło załamanie i doszłam do wniosku, że nic nie umiem. Na szczęście nie byłam sama. Jesteśmy firmą rodzinną, tworzę to wydawnictwo wspólnie z moim partnerem Rafałem Sabarą”, wyznała kilka lat temu w rozmowie dla Urody Życia. Zobacz także: „Częściej bywałam w domach innych dzieci niż w swoim własnym". Tak Edyta Jungowska mówiła o wychowaniu syna i macierzyństwie Edyta Jungowska na planie serialu „Na dobre i na złe”, 09.04.2001 rok Edyta Jungowska na planie serialu „Na dobre i na złe”, 03.07.2001 rok Edyta Jungowska, Paweł Wilczak na planie serialu „Na dobre i na złe”, 03.07.2001 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgyc4iOu-eb2ae2a.jpg" width="2318" height="1600" alt="N.z Daria Trafankowska - aktorka, Edyta Jungowska - aktorka w serialu rola siostry Bozenki, serial "Na dobre i na zle". fot. Krzysztof Jarosz/Forum,Image: 424261515, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Na dobre i na zle" /> Edyta Jungowska, Daria Trafankowska na planie serialu „Na dobre i na złe”, około 2003 roku Edyta Jungowska przyznała też, że na początku pomysł na taką działalność jej bliskim wydawał się nierealny! W aktorkę nie wierzył na przykład jej tata. „Kiedy powiedziałam ojcu, że zakładamy z Rafałem firmę, spojrzał na mnie rozbawiony i zapytał, czy wiem, co to jest skoroszyt i segregator. Potem, kiedy zaczynaliśmy, wszyscy wydawcy pukali się w głowę. I trudno im się dziwić, w 2009 roku sprzedaż audiobooków stanowiła 0,2 procent sprzedaży książek. O czym na szczęście nie wiedzieliśmy. Nikt nie widział w tym biznesowej przyszłości. Ale my tak. Może gdybyśmy potrafili liczyć w Excelu, nie porwalibyśmy się na to. Zdobyliśmy prawa do książek mojej ukochanej autorki Astrid Lindgren i nagrałam pierwsze audiobooki, które od razu stały się bestsellerami. Dziś nikt już by mnie nie zapytał drwiąco, czy wiem, co to jest skoroszyt czy KRS”, przyznała Jungowska. „Czytamy za przeproszeniem książeczkę dla dzieci i ja słuchając jej w studiu, nagle się wzruszam, nabieram się na to, co ona robi”, mówił Rafał Sabara w „Kulisach sławy” w programie „Uwaga!”. Ukochany aktorki dodaje także, że bywa ona wybuchowa. „Ci, którzy chcieliby już kończyć i iść do domu, jak nie mają cierpliwości do wyciskania z materiału ile się da, to mogą mieć kłopot. Edyta jest empatycznym człowiekiem, ale jest też osobą, która lubi mieć kontrolę i rację. Wydaje mi się, że to jest jej główny kłopot”, dodał w tej samej rozmowie. Wydawnictwo aktorki radzi sobie świetnie. Tworzone przez nią i cały zespół audiobooki często otrzymują głosy znanych i lubianych, między innymi: Piotra Fronczewskiego. Sama aktorka nie przestaje angażować się też w akcje charytatywne. W 2022 roku wzięła udział w czytaniu bajek w ramach 30. finału WOŚP, a w 2023 roku na aukcje ponownie trafiły audiobooki aktorki ze specjalną dedykacją. Czytaj też: Romans Bożenki i Mareczka z Na dobre i na złe śledziły miliony Polaków. Co prywatnie łączyło Edytę Jungowską i Pawła Wilczaka? Czy Edyta Jungowska porzuciła aktorstwo? A co z aktorstwem? Edyta Jungowska nie porzuca tego zawodu. Twierdzi jednak, że czeka na lepszy czas, by zacząć grać role, o jakich marzy. „Ten zawód bywa okrutny dla kobiet, bo w miarę upływu lat nabieramy większego doświadczenia, rozwijamy warsztat, a potem okazuje się, że jest za późno, żeby to pokazać, i coraz mniej ciekawych ról. Może jak się dobrze zestarzeję, przejdę do kategorii aktorek charakterystycznych i moja kariera znowu nabierze rozpędu”. W 2019 roku powróciła na mały ekran w serialu Ojciec Mateusz. Fani aktorki mogli zobaczyć ją po dłuższej przerwie w odcinku zatytułowanym „W zdrowym ciele”. Kolejną okazją do podziwiania artystki na ekranie była premiera filmu „Detektyw Bruno” z jej udziałem. O czym opowiada? „Detektyw Bruno to historia ośmioletniego Oskara, wielkiego fana serialu „Detektyw Bruno”. Chłopiec mieszka w rodzinnym domu dziecka i w dniu urodzin znajduje kopertę, zawierającą wskazówkę prowadzącą do ostatniego, ukrytego przez jego rodziców prezentu. Decyduje się wynająć najlepszego znanego sobie detektywa, by ten pomógł mu rozwiązać zagadkę. Jednak serialowy Bruno to w rzeczywistości Bruno Księski — wypalony, cyniczny i nielubiący dzieci aktor, przeżywający właśnie wielki kryzys wizerunkowy”, czytamy w opisie od producenta. Czytaj także: Plotkowano, że jest trudna we współpracy. Prawda o odejściu Edyty Jungowskiej z Na dobre i na złe była zupełnie inna Edyta Jungowska świętowała 25-lecie „Na dobre i na złe” Chociaż już od ponad dekady aktorka nie jest związana z „Na dobre i na złe”, nie mogło jej zabraknąć na imprezie zorganizowanej z okazji 25-lecia serialu. Aktorka zachwyciła na ściance we fryzurze, dzięki której bardzo przypomina postać, w którą wcielała się przed laty, a na jej twarzy gości ten sam, ciepły uśmiech, który poznaliśmy dzięki siostrze Bożence. Zobaczcie sami! Ze zniecierpliwieniem czekamy na jeszcze inne, kolejne role Edyty Jungowskiej! Bardzo brakuje nam jej obecności w topowych polskich produkcjach. Macie podobnie? Poniżej możesz zobaczyć jej inne aktualne zdjęcia. Edyta Jungowska, Karolina Gruszka, Dorota Kolak, premiera filmu „Detektyw Bruno”, Warszawa, 24.05.2022 rok Edyta Jungowska, premiera filmu „Detektyw Bruno”, Warszawa, 24.05.2022 rok
Martyna Wojciechowska: „To jest dla mnie nowość w relacjach z mężczyznami”
Gwiazda po raz pierwszy w tak pięknych słowach opowiedziała o związku
Już dwa lata trwa związek Martyny Wojciechowskiej i Przemka Kossakowskiego. Choć dziennikarka uprzednio była już pięciokrotnie zaręczona, wydaje się, że po raz pierwszy jest naprawdę szczęśliwa. W najnowszym wywiadzie dla Urody życia opowiedziała o wyjątkowej relacji z partnerem. Nigdy wcześniej nie mówiła tak o uczuciach! Martyna Wojciechowska o związku Wojciechowska raczej niechętnie ujawnia szczegóły z prywatnego życia, a jej związki nigdy nie były medialne. Choć z Kossakowskim nadal wypowiadają się o swojej relacji niezwykle rzadko, zdarza się, że razem pojawiają się na rozmaitych wydarzeniach. Wiadomo, że planują wspólną przyszłość i prawdopodobnie zaręczyli się podczas zeszłorocznej wycieczki do Amsterdamu. Teraz dziennikarka ujawniła, czym ujął ją znany podróżnik. W rozmowie z Sylwią Niemczyk, Martyna Wojciechowska wyznała, za co chciałaby Przemkowi podziękować: „Za to, że ma dystans do siebie i do świata, a nie ma, jak wielu mężczyzn, problemu z własnym ego. Koska, bo tak do niego mówię, niczego nie musi sobie udowadniać, dobrze zna swoją wartość. Jest silny, ale też bardzo sympatyczny i wrażliwy, co widać w jego programie Down the road. Zespół w trasie”. Porównała także obecną relację do swoich poprzednich związków: „Po raz pierwszy w życiu mam partnera. Wcześniej wielokrotnie używałam tego słowa, bo nie chciałam mówić: chłopak, narzeczony, ale dopiero Przemek nadał temu słowu w moim życiu właściwe znaczenie”. Podróżniczka w końcu wydaje się naprawdę szczęśliwa, a przebywanie z Kossakowskim sprawia jej wiele radości. Nigdy wcześniej nie spotkało jej takie uczucie: „To jest prawdziwy partner, wzajemnie szanujemy swoją przestrzeń. I choć nie chcę, żeby zabrzmiało to sielankowo, to jakoś nie zdążyliśmy się do tej pory pokłócić. Na pewno nigdy przy żadnym innym mężczyźnie tyle się nie śmiałam i jednocześnie nigdy z jego powodu nie uroniłam ani jednej łzy. I to jest dla mnie nowość w relacjach z mężczyznami”. Trzymamy kciuki, by było już tak zawsze!
Małgorzata Foremniak z córką w „Urodzie Życia”! Rozmowa o rodzinie, miłości i trudnej przeszłości
„Wszystko można przegadać” – mówią matka i córka
W rozmowie z „Urodą Życia” Małgorzata Foremniak szczerze wyznaje: – Nasza rodzina była skomplikowana: rozwody, przeprowadzki, patchworkowa rodzina, żałoba. Każdy miał w niej jakieś straty. Wyjątkowy wywiad z matką i córką – Małgorzatą Foremniak i Aleksandrą Jędruszczak – to rozmowa o miłości i mocy rozmowy, dzięki której można przepracować trudną przeszłość i na nowo zbudować relację. – Nigdy nie postrzegałaś się jako silnej, będąc jednocześnie babą, która wszystko sama ciągnie: dziecko, pracę, kredyt, mieszkanie – mówi do Małgorzaty Foremniak jej córka. – Do mnie też długo nie docierało, jak silną kobietą jesteś! Cała rozmowa w „Urodzie Życia” 2/2020 – zobacz wideo z sesji!
Niebawem piąta rocznica jej śmierci. Przypominamy, jaka była Anna Przybylska w oczach siostry
„Panicznie bałam się, że Ania może umrzeć w domu, przy nas”
Starsza siostra Anny Przybylskiej była starsza od niej o cztery i pół roku. Siostry miały zupełnie różne charaktery, lecz w trudnych chwilach choroby aktorki były sobie najbliższe na świecie. Niebawem piąta rocznica śmierci Ani Przybylskiej. Jaka relacja łączyła ją z siostrą? Agnieszka Kubera podzieliła się swoim wspomnieniem o Ani z Urodą Życia. Annie Maruszeczko opowiedziała o planach na przyszłość młodszej siostry, jej marzeniach i o tym, jak sama zareagowała na karierę młodszej siostry. Przypominamy, jaka była Anna Przybylska w oczach siostry. Jak to było, kiedy młodszej siostrze zaświtały marzenia o aktorstwie i zaczęła je realizować? Wyjechała do Warszawy, pojawiły się pierwsze publikacje prasowe, pierwsza sodówka… Tak, sodówka była, ale przez moment. Szybko przyszła i szybko poszła. Nie myślała sobie pani jako ta starsza siostra: „Kurczę, Mała zaczyna dominować”? Nie. Anka była inna niż ja. Życie na świeczniku? Cały czas być ocenianą? Nie, absolutnie! Mnie takie życie nie bawi. Ja się tego boję, wstydzę. Jestem skromną osobą. Wyjście z nią do restauracji to były dla nas katusze. Wszędzie „dzień dobry”, zdjęcia. Na początku się chwaliłam: „Słuchajcie, dostała propozycję!”. Szybko jednak przestałam, ponieważ gros pseudoprzyjaciół chciało wiedzieć, co, ale i za ile. Początkowo też przykro mi było, gdy ktoś pytał: „Jezu, ty jesteś jej siostrą?”. Mówiłam z przekąsem: „Nie, to ona jest moją siostrą”. „Bo ja byłam pierwsza”? (śmiech) Tak. To mnie ruszało. Ale niczego jej nie zazdrościłam. Niech mnie tutaj teraz diabeł strzeli, jeżeli kłamię. (śmiech) Uważam, że to ciężki kawałek chleba, niewdzięczny, trzeba mieć głowę na karku, żeby to wszystko logistycznie ogarnąć. Trzeba być naprawdę odpornym psychicznie. Anka miała to w pakiecie. Była przebojowa, miała wiarę w siebie i szczęście do ludzi chyba też? Umiała oddzielić życie prywatne od zawodowego. Myślę, że to też źródło jej sukcesu. Ile miała lat, gdy umarła? 35. Mówiła o czterdziestce: „Ale to będą balety!”. Albo: „Ciekawe, jaką będę babcią, szurniętą czy zgryźliwą?”. Odpowiadałam: „Ty możesz być tylko szurniętą”. Myśmy tak czasami wybiegały w przyszłość, ale to nie były opowieści, tylko takie wstawki. „Wyobrażasz sobie zmarszczki? Może się naciągnę? A co mi tam, stać mnie!”. A tu człowiek po prostu znika z tego świata. Słyszę, że miała pani zapędy w stosunku do Anki, żeby być taką starszą siostrą, która ją ustawia i sprowadza na ziemię? Nie. Bardziej ona sobie pozwalała. Od zawsze chciała mieć czwórkę dzieci? Tak. Byłam przerażona. U nas w garażu przechowywała całe kuferki ciuszków. Kto był takim głównym zawiadującym w rodzinie, kiedy Ania zachorowała? Kiedy Ania nas potrzebowała, mówiła: „Chodźcie, bo się źle czuję”. Myśmy jeździły, to normalne. Jedną noc ja u niej spałam, drugą – mama. Dzieci były najczęściej w Sopocie u mamy Jarka. Jarek stanął na wysokości zadania. Wcześniej był, jak to Ania żartowała, Dzieckiem Numer Cztery – on wie, że tak o nim mówiłyśmy – ale naprawdę szybciutko musiał dorosnąć. Teraz jest stuprocentowym facetem. Nie idealnym, ale świetnie sprawdzającym się w roli matki i ojca. Bardzo się stara, dopytuje albo prosi o pomoc, jak nie moją mamę, to swoją, Lidzię, a jak nie, to jeszcze jest Andrzej, tata Jarka – rodzinny kierowca. Nie każdy potrafi? Nie. A poza tym jak w domu umiera ktoś najbliższy, to jest szokujące dla rodziny. Chory się zmienia, nie z miesiąca na miesiąc, ale wręcz z dnia na dzień. Budzisz się rano i ta osoba wygląda już inaczej niż wczoraj, inaczej się zachowuje, po prostu siły z niej uchodzą. A oprócz tego stres: „Co zrobię z trójką dzieci? Sam, facet… Dzięki Bogu mam robotę i zaraz zacznę pracę. Trochę tych pieniędzy jest, ale pytanie, na ile wystarczy”. I jeszcze: jak im zastąpić matkę? Być fajnym ojcem, jechać na rolki, na rower to jednak nie jest wszystko. Trzeba zrobić dzieciom kanapkę, trzeba je przytulić, wytłumaczyć, pocieszyć, opieprzyć. Czy Ania mówiła, co by chciała od pani w związku z dziećmi? Nie. Temat tabu, zaklinaliście rzeczywistość? Ona chyba się bała, że jak poprosi kogoś o pomoc, to rzeczywiście już będzie koniec. A ja nie chciałam jej straszyć jeszcze bardziej. Są jeszcze takie rzeczy, których sobie pani nie może darować, że coś się przegapiło, czegoś się nie powiedziało? Myślę, że powinniśmy więcej rozmawiać na temat śmierci. Ale zawsze się człowiek boi, że jak zacznie się o tym mówić, to chory całkowicie straci wiarę. Jaka była Anna Przybylska? Ciągle tylko: „Szybko! Szybko!”. „Idziemy na spacer, bo słońce wyszło!” „Trzynasta, a ty jesteś w piżamie? Jesteś nienormalna!” „Ja chcę mieć święty spokój i poczytać książkę”. „Olej tę książkę. Potem poczytasz!” Ona była taka na już, na teraz. Ja niby też wszystko szybko, ale planuję: „Dzisiaj mam wolne, to pojadę po kwiaty...”. A ona: „Nie ma kolejki na myjkę! To ja jeszcze na myjkę, zdążymy!”. Jej się wszędzie spieszyło. Może musiała się tak nakręcać, żeby ze wszystkim zdążyć. Ktoś opowiadał, że czasem zmęczona przysnęła na planie, za chwilę się budziła: „Gramy?”. (śmiech) Wpadła do nas, zjadła obiad: „Wychodzimy”. „Przyszłaś się tylko najeść? To trzeba było iść do restauracji”, stawiałam się. „To chodźcie z nami. Kawę wypijemy już na mieście”. Albo leje, a ta: „Zakładaj kalosze i idziemy!”. Aktorka bez szkół. Podobno miała na tym punkcie kompleksy. Straszne – że studiów nie skończyła. Mówiłam: „Anka, zobacz, w jakim ty się towarzystwie obracasz. A ilu jest magistrów inżynierów, którzy nie umieją klucza w zamku przekręcić? Czy dorosłych, którzy zachowują się jak dzieci?”. Coś ją w życiu ominęło przez to, że była taką oddaną żoną i mamą? Tak myślę. Jednak to moje zdanie, bo dla niej to był właśnie cały świat. A czy Anka miała wpływ na panią? Chyba nie. Ceniłam ją za to, że była fajną osobą, z lekkością w sposobie bycia, była duszą towarzystwa. Ale jak trzeba było popłakać, to popłakałyśmy. Dla mnie nie było ważne, że zagrała w serialu czy w filmie. Mówiłam: „Ludzie, my o sraczkach, rzygaczkach, ząbkach, kolkach – o dzieciach gadamy. To dla nas ważne”. Jak jej siostra wspomina chorobę Ani? Opanował mnie paraliżujący strach. Gdy pojawił się pomysł książki o życiu Ani, uświadomiłam sobie, że ja nic nie pamiętam z jej życia, tylko te ostatnie 18 miesięcy od diagnozy do śmierci, nic więcej. Koncentrowałam się tylko na tym, jak wyglądała, co jadła i czy w ogóle jadła, czy wzięła lek, za ile wróci ból. Nie myślało się o zakupach, o dzieciach, o niczym. Moje dziecko było ze świeżo rozpoznaną chorobą. Zostawiłam je mężowi, co teraz jest nie do pomyślenia. Co dwie godziny wstajemy do niego jak do noworodka, mierzę mu cukier, bo się boję. Syn miał ciężkie niedocukrzenie, więc też mało brakowało, a moglibyśmy go stracić. Ale wtedy: „Dobra, to tylko cukrzyca, jakoś sobie radzi”. Teraz myślę, że byłam nieodpowiedzialna, ale tak się sfokusowałam na Ankę… Absolutnie tego nie żałuję, choć mogłam coś ważnego przeoczyć u Miłosza. Panicznie bałam się, że Ania może umrzeć w domu, przy nas. Wydawało mi się, że nie zniosłabym tego. A to przyszło naturalnie. Telefon zadzwonił, gdy byłam w wannie. Jarek: „Siostra, jak chcesz zobaczyć jeszcze Ankę, to wsiadaj w samochód i jedź na sygnale”. Człowiek myśli: „Boże, żeby to się już skończyło”, ale z drugiej strony: „Niech to trwa, bo co to będzie dalej?”. Miała pani żal do losu, że was to spotkało? Nigdy. Jakim cudem nie? Bo jak nie nas, to kogoś. Tak samo nie zadaję sobie pytań, dlaczego moje dziecko jest chore. Po prostu się stało.
Janusz Józefowicz pokazał rodzinne zdjęcia żoną i z córką!
11-letnią Kalinkę trudno poznać. Ależ wyrosła!
Aż trudno w to uwierzyć, ale już w grudniu córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza będzie obchodziła jedenaste urodziny! Kalina rośnie jak na drożdżach i naszym zdaniem jest bardzo podobna do swojej mamy. Skąd to wiemy? Z najnowszych zdjęć, który ukazały się w Urodzie Życia przy okazji wywiadu z reżyserem teatralnym. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza – nowe zdjęcia W wywiadzie dla Urody Życia, autorstwa Marty Strzeleckiej, Janusz Józefowicz opowiedział o tym, jak żyje się mu wraz z rodziną w posiadłości Emilin, do której cała trójka przyjeżdża odpoczywać. „Natasza znalazła Emilin w internecie. Właściciel po wojnie mieszkał w Stanach, więc majątek był zaniedbany. Potem kolejny właściciel odnowił dom, ale nie odbudował tarasu. My go wybudowaliśmy zaraz po kupnie Emilina, bo chcieliśmy wziąć na nim ślub. I tak się stało”, powiedział artysta w magazynie. Zdradził też, że ma nową, dość nieoczywistą pasję. Mowa o hodowaniu ziół! „To trwa od pięciu albo sześciu lat. Właśnie tyle upłynęło od naszego wyjazdu do Ameryki Południowej. Byliśmy z Nataszą w delcie Orinoko, przez dżunglę prowadził nas indiański przewodnik, który opowiadał o roślinach dookoła. Mówił: „Jak boli cię ząb, tym musisz posmarować, a jak brzuch, to zastosować. To jest świetne na wątrobę. A tu są pyszne robaczki”. Patrzyłem na niego z podziwem. Kiedy wróciliśmy do siebie, do Emilina, zdałem sobie sprawę, że kompletnie nic nie wiem o środowisku, w którym żyjemy. Wyszedłem na łąkę, rozejrzałem się dookoła i nie wiedziałem nic. Mieliśmy wtedy ten kawałek ziemi już od kilku lat, różne rzeczy rosły na naszych łąkach, drzewach, a ja żyłem, nie korzystając z tego bogactwa. Zacząłem się interesować, kupować zielniki, książki. I powoli odkrywałem: czym jest ta fioletowo kwitnąca roślina czy inna cudownie ukwiecona albo tak żółta, że oczy bolą. Zorientowałem się – co jest wspaniałą nowiną dla wszystkich – że wszystko, co rośnie, może być pożyteczne”, czytamy w Urodzie Życia. Największą naszą uwagę przykuł jednak fragment o córce Janusza Józefowicza. Jak Kalina czuje się z dala od zgiełku miasta? „Może czasami brakuje jej towarzystwa, ale mamy dużo zwierząt, które uwielbia, zaprzyjaźnia się z nimi, nazywa. Te nazwane mają u nas dożywocie. Jest też kogut Clark, tak bardzo zaliczany do naszej rodziny, że Kalinka zabrała go kiedyś na wakacje nad morze, wzbudzając sensację na plaży. Najmłodsze kurczęta, wśród nich Iskierkę, wychowywała, karmiła. Nawet Puszkin, jeden z naszych psów, bawi się z kurczakami. Mamy kozę, barany, koty, a nawet zaprzyjaźnione motyle”, opowiadał Janusz Józefowicz w miesięczniku Uroda Życia. Przy okazji wywiadu, w magazynie ukazała się piękna sesja zdjęciowa Janusza Józefowicza z żoną i córką. Zobaczcie, jak dziś wygląda Kalina Józefowicz. Też uważacie, że jest podobna do mamy?
To jej czas! Gabriela Muskała otrzymała trzy nominacje do Orłów
Co wiemy o aktorce i scenarzystce filmu „Fuga”?
O niej jest głośno! Gabriela Muskała otrzymała trzy nominacje do Polskiej Nagrody Filmowej Orły 2019 – za najlepszą główną rolę kobiecą w Fudze, za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą w filmie 7 uczuć, a także za scenariusz do Fugi jako odkrycie roku. Ma jednak na swoim koncie dziesiątki ról teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Wkrótce zobaczymy ją w nowym serialu TVN Szóstka. Co jeszcze o niej wiemy? Gabriela Muskała: życie prywatne i wywiad Znamy ją z wielu ról. Aktorka niechętnie mówi jednak o życiu prywatnym. Gabriela Muskała przez 15 lat była żoną reżysera Grzegorza Zglińskiego. Para wspólnie wychowywała 24-letniego syna aktorki, Michała. Wraz z siostrą Moniką Muskałą tworzą autorski duet Amanita Muskaria. Ich monodram Podróż do Buenos Aires był pokazywany na festiwalach w kraju i za granicą. Ostatnio jest jednak o niej głośno za sprawą filmu Fuga, w którym zagrała główną rolę. Jest także autorką jego scenariusza. Pracowała nad nim 13 lat. Zaczęło się od programu „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie. Aktorka zobaczyła w nim kobietę, która nie wiedziała, kim jest. To programu zadzwonił wtedy jej dawny sąsiad. „Powiedział, że ona ma męża i dwójkę dzieci. To, co zobaczyłam wtedy na jej twarzy, było jak objawienie. Zafascynowała mnie pustka w jej oczach, która wypełniała się zdziwieniem. Nie wiedziałam wtedy, z czego się to brało. A to był brak pamięci. Każdy z nas ma w oczach zapisaną historię życia: w sposobie patrzenia, w rodzaju uważności. W jej oczach nic się nie zapisało. Miała w sobie zdziwienie osoby, której ktoś wymazał biografię. Czujny kamerzysta oczywiście podjechał blisko, kiedy ona pytała: Boże, ja mam dzieci? Ja mam dzieci?. Siedziała totalnie oszołomiona tą wiadomością. A ja razem z nią”, powiedziała aktorka w rozmowie z Urodą Życia. Ta historia zainspirowała Gabrielę Muskałę do stworzenia scenariusza. „Temat pamięci, a właściwie niepamięci, i tożsamości to moje niewyczerpane źródło poszukiwań. O tym był już mój pierwszy monodram Podróż do Buenos Aires, który napisałam z siostrą. Tam bohaterką była staruszka chora na alzheimera. Tutaj zobaczyłam inne, nieznane mi oblicze utraty pamięci. Drugą sprawą było macierzyństwo. Mój syn miał wtedy dziewięć lat. Zaczęłam zadawać sobie pytania: co się stanie, gdy ta kobieta wróci do domu, a jej dzieci będą dla niej po prostu obcymi ludźmi? Jak to jest: zapomnieć swoje dziecko? Czy w ogóle można wykorzenić coś tak pierwotnego, organicznego, zapisanego w trzewiach? Wreszcie: co musiało się stać w jej głowie, żeby do tego doszło? Dla mnie to było niewyobrażalne, a przy tym fascynujące”, wyznała w wywiadzie. Na początku swojej aktorskiej kariery Gabriela Muskała miała kompleksy związane ze swoim wyglądem. Okazało się jednak, że jest wiele ról dla drobnej kobiety o dziecięcej urodzie. „W Krakowie dwa razy usłyszałam, że mam jeszcze czas. Bo wyglądam na 12 lat. A w łódzkiej filmówce, do której się wreszcie dostałam, na konsultacjach pewien profesor powiedział tak: „Pięknie mówisz te wiersze, ale jak na egzamin przyjdzie też dziesięć tak uzdolnionych jak ty, ale dużych i dorodnych – to weźmiemy te dziesięć”. Miałam ogromny kompleks tego, że jestem drobniutka i wyglądam jak dziecko, ale w szkole błyskawicznie się go wyzbyłam. Okazało się, że ról dziewczynek jest bardzo dużo, a niewiele młodych aktorek, które mają warunki dziecka. Moim teatralnym debiutem była tytułowa Ania z Zielonego Wzgórza, potem zagrałam m.in. Dorotkę w Czarodzieju z krainy Oz, uczennicę w Lekcji Ionesco”, powiedziała. Między innymi dlatego przygotowując się do roli w Fudze zaczęła trenować kick boxing. Sztuki walki trenowała jednak już wcześniej, w dzieciństwie. „Moim idolem był Bruce Lee. Miałam jego zdjęcie na ścianie. Taekwondo trenowałam z mistrzem świata Che Cha Chilem. Przyjechał z Korei do Wrocławia i raz w tygodniu trenował nas w Kłodzku. Pamiętam, że jego żona nosiła za nim walizki: on, silny, umięśniony i ona, przecineczek chudziutki – pięć metrów za nim, z walizami”, wspomina. W przyszłym roku aktorka skończy 50 lat. Czy przygotowuje się jakoś do tej zmiany? „Nie przeżywam jakoś szczególnie tej daty, podobnie jak wcześniejszych przełomowych trzydziestki i czterdziestki. Na moją pięćdziesiątkę albo zrobię wielką imprezę, albo pojadę gdzieś sama. Ale dziś jest tu i teraz, i to jest najważniejsze. Pamiętam, jak kończyłam trzydziestkę i od dwóch lat byłam samotną matką z dzieckiem. Koleżanka z podstawówki martwiła się o mnie i robiła plany: Gabrysia, poznam cię z moim znajomym, to taki porządny, fajny chłopak, pracuje w telekomunikacji. Ja jej na to: Ale po co?. A ona: Gabrysia, ty masz 30 lat! I dziecko! Gdzie ty faceta znajdziesz?!. A ja nigdy nie miałam lęku o to, że będę samotna i biedna. I nie byłam. Czuję się spełniona i doceniona nie tylko jako aktorka. Jako kobieta też”, zapewniła w Urodzie Życia.
Grzegorz Turnau zdradził płeć dziecka swojej córki i Marka Kondrata!
W marcu tego roku Antonina Turnau i Marek Kondrat powitali na świecie pierwsze dziecko, jednak nie ujawnili, jakiej jest płci. Tę informację zdradził w najnowszym wywiadzie muzyk i ojciec kobiety, Grzegorz Turnau! Grzegorz Turnau zdradził płeć dziecka Antoniny Turnau i Marka Kondrata Co prawda dla aktora jest to trzecie dziecko (z poprzedniego małżeństwa ma dwóch synów, Mikołaja oraz Wojciecha), jednak pierwsze w przypadku Antoniny Turnau. Para do tej pory chroniła swoją prywatność, potwierdzili jedynie, że zostali rodzicami. Zgodnie z oświadczeniem przesłanym do mediów nie życzyli sobie, by tematem publikacji czynić takie szczegóły z ich życia prywatnego, jak imię, płeć czy sposób wychowywania dziecka. Zdradził to jednak jego dziadek, Grzegorz Turnau! Ze słów artysty wynika, że para w marcu powitała na świecie... dziewczynkę. Grzegorz Turnau o dziecku Antoniny Turnau i Marka Kondrata „Ma już osiem miesięcy. Opowiadam jej o tym, co czytałem, czego słuchałem. Patrzę na nią, ona patrzy na mnie. Nie pozwala mi grać na pianinie, woli sama. Traktuję ją poważnie, bo sam byłem poważnie traktowany jako dziecko. Teatr dla dzieci - nawet ten domowy - to sprawa serio. I muszę pani powiedzieć, że tego rodzaju kontakt coraz częściej uznaję za jedyny naprawdę ważny”, podkreślił muzyk w wywiadzie autorstwa Marty Strzeleckiej dla miesięcznika Uroda Życia. Narodziny wnuczki odmieniły jego życie o 180 stopni. Grzegorz Turnau zdecydowanie bardziej ceni sobie teraz spokój, ciepło domowego ogniska oraz spędzanie czasu w gronie najbliższych. „Jeśli tylko mogę, wybieram sytuacje kameralne, bardzo małe grona. Nie wyobrażam sobie dziś, żebym mógł pójść na jakieś wesele i szczerze się na nim bawić”, zaznaczył. Niestety, imienia córeczki Antoniny Turnau i Marka Kondrata nie zdradził. Pełny wywiad z Grzegorzem Turnauem przeczytasz w styczniowym numerze miesięcznika Urody Życia, z Gabrielą Muskałą na okładce, który jest już dostępny w sprzedaży
Diety odchudzające szkodzą! – mówi szef Europejskiego Instytutu Żywienia ​​​​​
"Człowiek nie grzeszy dziś w sypialni, tylko stojąc przed lodówką."
Diety to kłamstwo – nie tylko nie pomagają nam schudnąć, ale szkodzą – przekonuje dr Udo Pollmer*, szef Europejskiego Instytutu Żywienia w rozmowie z Bartoszem Janiszewskim. Udo Pollmer – słynny i kontrowersyjny niemiecki dietetyk, naukowiec, specjalista chemii żywności. Wykładał m.in. na uniwersytetach w Fuldzie, Oldenburgu i Monachium. Od 1994 roku jest dyrektorem Europejskiego Instytutu Żywności w Monachium, zajmuje się m.in. badaniem większości nowych produktów spożywczych i diet trafiających na rynek. W Niemczech od lat wzbudza kontrowersje. W swoich badaniach i komentarzach często atakuje dietetyków, producentów żywności (m.in. za produkty light, które jego zdaniem są ordynarnym oszustwem), a nawet rząd federalny (za programy odchudzania, które wprowadza do szkół). Bartosz Janiszewski: Będzie zamawiał pan coś do jedzenia? Udo Pollmer: Tylko kawę, dziękuję. Już jadłem. Jest pan wybitnym specjalistą do spraw żywienia, więc to pewnie było coś zdrowego. Sałatka? Nie, gulasz. Nie mam nic przeciwko sałatkom, ale tylko jeśli podawane są razem z mięsem albo chociaż kartoflami. Sama sałata nie jest zbyt pożywna. A eksperci przekonują nas, że jest. Jeśli ktoś jest królikiem, to pewnie tak. Dla ludzi niekoniecznie. Chociaż wiele osób bardzo lubi sałatę. Być może dlatego, że ma w sobie substancje mogące przypominać działaniem opium, a także środki uspokajające. Kiedyś ekstraktu z soku sałaty używano do produkcji środków przeciwbólowych, a w Ameryce Południowej do dziś robi się napój ułatwiający dzieciom zasypianie. U innych zaś powoduje ciężkie migreny. Pogubiłem się. Warto więc jeść sałatę czy nie? Warto, o ile ją pan lubi. Osoby, które lubią sałatę, potrzebują jej. Osoby, które jej nie lubią, prawdopodobnie jej nie potrzebują. To takie proste? Tak. Oczywiście, stoją za tym skomplikowane procesy. U ludzi, którzy mają bóle głowy po zjedzeniu sałaty, jest to efekt tego, w jakie są wyposażeni enzymy; najprawdopodobniej brakuje im sulfotransferazy, która ma za zadanie neutralizowanie określonych toksyn zawartych w roślinach. Jeśli ktoś nie lubi sałaty, prawdopodobnie odziedziczył po przodkach taki zestaw genetyczny enzymów, jaki mają ludy wędrowne, nomadzi, którzy przez długie lata spożywali tylko produkty zwierzęce. Jeśli więc lubi pan sałatę, proszę ją jeść. Jeśli ktoś panu mówi, żeby ją pan jadł, bo jest zdrowa, to niech mu pan każe uciekać. Ale jakąś dietę muszę wybrać. Najlepiej nie wybierać żadnej. Są bardzo szkodliwe. Jak to? Od lat cały świat przekonuje mnie, że muszę wybrać jakąś dietę. Jeśli nie wybiorę żadnej, czeka mnie zguba. Będę nieszczęśliwy, brzydki i szybko umrę. Przypomina to panu coś? To samo z grubsza mówi panu większość religii. Bo tak zwane zdrowe żywienie to współczesna religia. Kiedyś największe grzechy człowiek mógł popełniać w sypialni, dzisiaj popełnia je, stojąc w kuchni przed lodówką. Moja praca polega między innymi na tym, że badam wszystkie diety, jakie tylko pojawiają się na niemieckim rynku. Robię to od 30 lat i zapewniam pana, że to bez wyjątku absolutna szarlataneria. Bardzo szkodliwa. Zaraz, zaraz. Być może diety nie pomagają, ale dlaczego miałyby szkodzić? Jest cała masa przyczyn. Zacznijmy od początku. Dlaczego człowiek przechodzi najczęściej na jakąś dietę? Bo chce schudnąć? Zgadza się. Tymczasem to kompletnie nie działa. Od kilkudziesięciu lat setki milionów ludzi słuchają setek rad o tym, co jeść, żeby chudnąć. Efekt jest taki, że większość z nich tyje. Bo nie przestrzega diet. Mamy za słabą wolę. Powtarza pan religijne slogany. Przyczyna leży w tym, że sterowanie żołądkiem za pomocą decyzji podejmowanych świadomie przez głowę musi się tak skończyć. Większość osób stosujących rygorystyczne diety tyje mocniej, niż gdyby obżerało się wszystkim, czym chcą. Są setki badań udowadniających, że świadome hamowanie apetytu w perspektywie kilkunastu miesięcy przynosi prawie zawsze wzrost wagi. Nasz organizm nie wie przecież, że przeczytaliśmy w kolorowym piśmie o tym, że nowa dieta zapewni nam szczęście, i nasze głodzenie się traktuje jak klęskę głodu. Zmniejsza zużycie energii i mocniej wykorzystuje każdy kawałek pożywienia, które nagle jest bardzo ograniczone. To źle? Przez pierwsze tygodnie diety waga nam z tego powodu spada, więc się cieszymy. Ale potem organizm orientuje się, że jest oszukiwany. Przestajemy tracić na wadze. Każdy, kto próbował diet, zna ten mechanizm. Człowiek widzi, że dieta przestaje działać albo osiąga cel zrzucenia kilku kilogramów i odstawia dietę. Zaczyna jeść normalnie i natychmiast wraca do normalnej wagi. Znowu idzie na dietę. I tak w kółko. Potem pojawia się słynny efekt jo-jo. Kolejne diety to dla organizmu powtarzające się klęski głodu. Całkiem rozsądnie nasze ciało zakłada więc, że skoro co parę miesięcy nawiedza je kryzys, należy robić sobie zapasy tłuszczu na te gorsze czasy. Po każdej stracie wagi przy pierwszej możliwej okazji z nadwyżką odbudowuje więc to, co stracił. Magazynuje więcej, szykując się na naszą kolejną dietę. Ale przecież problem nadwagi na świecie obiektywnie istnieje. Skąd pan to wie? Na Zachodzie co chwila ogłasza się, że wzrasta procent osób zmagających się z nadwagą. W Polsce ma ją grubo ponad połowa społeczeństwa. Nie mają nadwagi, tylko są ponad ustalonymi normami. A te to sztuczny twór. Normy właściwej wagi określa się na podstawie indeksu BMI. Kiedyś prawidłową wagę ustalano, odejmując 100 od wzrostu danej osoby. Potem odjęto od tego jeszcze 10 procent. Później kolejne 10 procent. W ciągu kilkunastu lat okazało się, że człowiek musi być chudszy? Przecież to bzdura. To jakby zalecił pan ludziom, żeby mieli rozmiar buta 42. Na rozmiar stopy nie mam wpływu. Na wagę mam. Ale niewiele większy, tymczasem układy trawienne i sposób, w jaki działają, mają bardzo różne właściwości. Pamięta pan, co mówiłem o sałacie? Ludzie są różni. Jedni lubią sałatę, inni nie. Są grubi, chudzi, więksi, mniejsi. W większości wypadków nie należy nic z tym robić. Dzieje się jednak inaczej, bo żyjemy w świecie, w którym sztucznie stworzono presję na niską wagę. Większość dzieci, które dziś uważane są za mające odpowiednią wagę, 30 lat temu wysłano by na wieś, żeby jadły i się zregenerowały. Tymczasem nachalne promowanie przez rząd, media, gwiazdy, polityków i firmy tak zwanego zdrowego żywienia jest tragiczne w skutkach. W Niemczech od czasu wprowadzenia rządowej kampanii żywieniowej w zastraszającym tempie rozprzestrzenia się problem anoreksji i bulimii. To wina tego programu? Tak, bo młodzi ludzie, zwłaszcza dziewczyny, fetyszyzują jedzenie. Widzą w nim grzech, który je zgubi. Powtarza się im, że od najmłodszych lat muszą dbać o wagę. Jedz mniej, jedz zdrowiej, nie ruszaj słodyczy. Bo będziesz gruby. Jak będziesz gruby, nikt nie będzie cię lubił i będziesz miał całą masę schorzeń. Oczywiście, dzieci chorobliwie grube należy leczyć, ale większości trzeba po prostu pozwolić być sobą. Inaczej będą nieszczęśliwe. A ci wszyscy uśmiechnięci ludzie, którzy zamiast 120 kilogramów ważą 80? Oni są szczęśliwsi, uśmiechnięci, machają do nas z mety maratonu i krzyczą, że wszystko jest możliwe. Nie znam wielu, którzy potrafiliby zrzucić tak dużą wagę. Cieszę się, że im lepiej. Chociaż, niestety, nie jest to dla nich zbyt zdrowe. Jak to nie? Przecież nadwaga powoduje całą masę chorób. Zawał serca nie wiąże się z nadwagą? Owszem. Ale przy drastycznej diecie ryzyko jest znacznie większe niż przy nadwadze. Jeśli ktoś jest grubasem i będzie się głodził, żeby ważyć mniej niż 70 kilogramów, nie będzie przecież tą samą osobą, która waży 70 kilogramów z natury. I tu dochodzimy do poważniejszego problemu z dietą. Nie chodzi o to, że ona tuczy, tylko że bardzo szkodzi. Poproszę przykłady. W Niemczech od kilkunastu lat rząd prowadzi kampanię „5 razy dziennie” promującą jedzenie pięciu małych posiłków dziennie. Ostatnio przeanalizowałem dane z Instytutu Roberta Kocha. Widać tam wyraźną paralelę: równolegle z rozwijaniem się programu wzrasta wskaźnik ludzi cierpiących na choroby jelit. Dlaczego? Z kilku powodów. Często ten model jedzenia wiąże się z małymi posiłkami, więc ludzie jedzą dużo, znacznie więcej, niż powinni, surowych warzyw i owoców. Surowizna zaś jest dla jelit ogromnie szkodliwa. Przede wszystkim sam pomysł, że jedzenie pięciu posiłków jest dobry dla wszystkich, to głupota. Wszyscy mi to powtarzają, kiedy zapomnę o obiedzie i nie jem niemal nic do wieczora. I pewnie jeszcze mówią panu, że należy zjeść porządne śniadanie... …bo to najważniejszy posiłek dnia. To przekonanie pochodzące z czasów, kiedy brakowało jedzenia. Wierzono wtedy, że lepiej z pełnym żołądkiem wyjść do pracy i głodnemu iść spać niż odwrotnie. Przecież wszystko zależy od tego, jaką pracę wykonujemy, w jakim żyjemy klimacie. Eskimos odżywia się inaczej niż Sycylijczyk. W diecie śródziemnomorskiej z racji gorąca główny posiłek dnia je się późnym wieczorem, dyskutuje się przy stole, a potem idzie spać. W Niemczech wszystkim zalecają dietę śródziemnomorską, ale jeśli my zjemy obiad wieczorem, będziemy się przez parę godzin wiercili w łóżku z pełnym żołądkiem. Człowiek pracujący w biurze je inaczej niż drwal. Dziennikarz może wypić rano dwie kawy i dopiero o 11 poczuć głód. Drwal bez porządnego śniadania nie wyjdzie z domu, bo jego organizm wie, że padnie po parunastu minutach pracy. Nie ma recept dobrych na wszystko. Dietetycy twierdzą, że są. Potrafią skomponować dzienne zapotrzebowanie białka, węglowodanów, cukrów, żelaza, wapnia, witamin C, B i całej reszty. Aż dziw bierze, że ludzkość tyle lat przetrwała bez tych tabelek, prawda? Ciekawe, jak te wszystkie konieczne pierwiastki w posiłku wyliczano jeszcze 100 lat temu. Żeby dostarczyć sobie wapnia, jemy dużo nabiału, ale wtedy mamy już wypełnione ponad miarę dzienne limity białka. Nie możemy więc zjeść ryby, chociaż koniecznie jej potrzebujemy, żeby dostarczyć sobie jod i witaminę D. Tę zawsze możemy wziąć z suplementu. Po pierwsze, to bez sensu, bo ma niemal zerową przyswajalność. Po drugie, ile właściwie mamy jej wziąć? Wie pan, jak wyglądają dzienne normy spożycia witaminy C na świecie? Amerykanie mają jej brać 90 mg, Brytyjczycy 30 mg, Francuzi 80 mg, za to Włosi 45 mg. Przecież to wierutna bzdura. Ustawianie cyferek na podstawie jakichś sztucznych wyliczeń. Podobnie jest z kaloriami. Nawet kiedy porównamy ludzi o tej samej masie ciała i w tym samym wieku, przy braku wysiłku fizycznego normy wahają się od 1200 do 2200 kalorii. Nie da się ustalić jednej drogi dla wszystkich. Można jednak stwierdzić, że warzywa są zdrowsze od hamburgerów. Jest pan pewien? I pewnie jeszcze razowe pieczywo? W mojej ukochanej pizzerii jest nawet wersja fit: na cieście razowym. Nic dziwnego, że jest. W Polsce też specjaliści przekonują, że jest znacznie zdrowsze od białego, nie tuczy i dostarcza miliona cennych minerałów, niezbędnych do naszego szczęścia. Ludzkość, która przez setki lat wykonuje tyle prac związanych z mieleniem ziaren, widocznie traciła czas. A na poważnie: razowe pieczywo niszczy nam jelita. W jaki sposób? Upraszczając to nieco: nikt nie lubi być jedzony. Zwierzęta uciekają przed kimś, kto chce je zjeść, rośliny uciekać nie mogą, więc psują apetyt tym, którzy chcą je zjeść. Mają całą masę strategii obronnych. Liście, czyli elementy, które odrastają, są chronione znacznie słabiej niż elementy mające znaczenie egzystencjalne, jak na przykład łodyga czy nasiona. Zwierzęta, które je spożywają, przez miliony lat wykształcały sobie odpowiedni system żołądkowy. Człowiek zaś wymyślił młyn. Gdyby jedzenie ziaren było tak zdrowe, ludzie na całym świecie jedliby musli, a nie budowali młyny. We wszystkich kulturach, niezależnie od miejsca na świecie, zboże miele się w podobny sposób. Ale co właściwie nam może zrobić to nieprzemielone ziarno? Jedna z najpopularniejszych strategii obronnych roślin to tworzenie inhibitorów enzymu, które utrudniają jedzącemu trawienie. Na przykład w nieprzetworzonym ziarnie mamy nieprzetworzoną skrobię. Jeśli trafi ona z jelita cienkiego do jelita grubego, to tam osadza się we florze jelitowej. Flora jelitowa bardzo się cieszy, widząc takie duże ilości nieprzetworzonej skrobi, bo może nastąpić fermentacja. Wtedy zaś powstają w naszym organizmie alkohole resztkowe, drożdże, dwutlenek węgla. Mówiąc po ludzku, mamy wzdęcia. Niegroźne. Ale kiedy robimy to przez wiele lat, niszczymy doszczętnie nasze jelita. I wtedy dopiero musimy przejść na dietę, bo poszczególne produkty zaczynają nam szkodzić. Na przykład laktoza? Bez przerwy słyszę, że ktoś nie toleruje mleka. Przez tysiące lat był to jeden z podstawowych produktów spożywczych dla ludzi, a teraz co druga osoba nie może go spożywać. Kiedy 25 lat temu zaczynałem się interesować nietolerancją laktozy, większość moich kolegów dietetyków mnie wyśmiewała. Przecież mleko jest w oczywisty sposób zdrowe. Wapń, białko, minerały i tak dalej. Teraz wahadło przechyliło się w drugą stronę i połowa ludzi twierdzi, że nie toleruje laktozy. W większości przypadków to oczywiście efekt mody. Natomiast oprócz grupy ludzi, która nie toleruje laktozy genetycznie, mamy coraz większą liczbę osób, głównie kobiet, które nabyły ją wskutek porad dietetyków. Pan naprawdę ich nie lubi. Ich porady doprowadziły do tego, że niektóre osoby uszkodziły sobie jelita. Z powodu uszkodzenia jelit dochodzi do tak zwanej enzymopatii, która skutkuje m.in. nietolerancją laktozy i fruktozy, co oznacza, że ludzie nie mogą pić mleka czy jeść owoców. Nikt nie mówi im, że spowodowały to: razowa mąka, surowe owoce, głodzenie się i diety. To kogo właściwie powinniśmy słuchać? Siebie. To najlepszy doradca. Ale cały czas nas oszukują. Wszędzie dodają ulepszacze smaku. Zawsze kiedy mijam w trasie McDonalda, mam ochotę zjechać na hamburgera. Wiem, że będzie mi smakował. I co w tym złego? To przecież niezdrowe. Tuczące, sztuczne i tak dalej. Mój organizm jest oszukany. A próbował pan kiedyś jeść tylko w McDonaldzie? Na studiach. Po dwóch tygodniach czułem się fatalnie. A przecież hamburger dalej smakował tak samo, prawda? Smak to tylko narzędzie wykorzystywane przez nasz organizm, ale wcale nie najsilniejsze. Badaliśmy kiedyś różnice w sprzedaży pieczywa, gdy piekarze wprowadzali gotowe mieszanki zamiast pieczenia na zakwasie. Starannie przy tym komponowano smak, żeby niczym się nie różnił od smaku klasycznego chleba. Początkowo wszyscy byli zachwyceni. Po pół roku jednak nastąpił ogromny spadek sprzedaży, ale tylko tego sztucznego. Dlaczego tak się stało, skoro smakowało tak samo? Ludzie odczuli, że dostają co innego? No właśnie. Z tego samego powodu producenci jogurtów owocowych bez przerwy oferują nam nowe smaki. Organizm rozpoznaje różnice między brzoskwinią a jogurtem brzoskwiniowym. Początkowo czuje się oszukany. Smak przecież zapowiedział, że dostanie brzoskwinię, tymczasem jej nie ma. Jemy więc więcej, żeby organizm dostał to, czego oczekuje. Ale po pewnym czasie nie możemy patrzeć na ten produkt. Dlatego mamy 50 smaków, żeby producenci mogli nas wciąż oszukiwać. Smak to sygnał przekazywany do organizmu wraz z informacją, co za chwilę będzie trzeba strawić. Jednak to nie on jest najważniejszy. Najważniejszy jest mózg. To akurat wiedziałem. Ale nie ten w głowie, tworzący układ nerwowy. Mózg jelitowy, nazywany również wtórnym. Jelitowy? Czy ja mam taki mózg? Każdy go ma, proszę pana, proszę się nie martwić. Nie ma oczywiście takiego kształtu jak ten mózg w głowie, to splot komórek nerwowych. Ale mózg sterujący układem nerwowym – ten w głowie – jest w sensie ewolucyjnym jedynie uzupełnieniem mózgu jelitowego. Bo to mózg jelitowy powstawał wcześniej, musiał analizować, czego organizm potrzebuje do przetrwania. I jako starszy w kwestii jedzenia wygrywa raczej z mózgiem w głowie. Dlatego tak trudno nam wytrzymać na diecie. Ale jak właściwie działa ten mózg jelitowy? Proszę sobie wyobrazić prymitywne istoty żyjące. To, co najłatwiej jest im przyswoić, to forma pierwotnej zupy. Kiedy system się rozwija, zaczyna wyszukiwać w tej zupie takie komórki, które są najbardziej wartościowe i najlepiej działają na nasz organizm. Mózg jelitowy tego wszystkiego się uczy. Czerpie ze smaku, zapachu, wyglądu, ale też z doświadczeń, bo organizm zapamiętuje, jak dana potrawa na nas działa. I wybierze sobie lepsze menu niż dietetycy, którzy co parę lat kreują nowe trendy. Raz każą nam jeść same ziarna, jakby nasz układ trawienny wyglądał tak samo jak u kury. Za chwilę mówią, że musimy jeść surowe owoce i warzywa, zupełnie jak gdyby nasze żołądki były jak u owcy. Tymczasem, wbrew pozorom, one nie zmieniają się co parę lat. Obala pan wszystkie reguły. Może da pan chociaż jedną radę: co należy jeść, żeby być szczęśliwym? Jedzcie, co chcecie. Bóg Zdrowego Żywienia nie istnieje. Jest tylko wasze ciało i trzeba go słuchać. Rozmowa z Udo Pollmerem ukazała się w „Urodzie Życia” 08/2016.
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek, spełniła ostatnie życzenie swojej mamy...
Od śmierci mamy, Małgorzaty Braunek, Orina Krajewska aktywnie działa jako współzałożycielka i prezes Fundacji Bądź, która pomaga osobom chorym na raka. W najnowszym, wzruszającym wywiadzie dla Urody Życia Orina mówi, że bardzo chciałaby, żeby mama poznała ją dzisiejszą, bo bardzo się zmieniła. Artystka uważa, że nie przeszłaby tej przemiany, gdyby nie choroba mamy i jej odejście. Oświecona miłość Skąd pochodzi jej nietypowe imię? Okazuje się, że „Orin” oznacza Oświeconą Miłość. Rodzice artystki, zafascynowani buddyzmem, wybrali jej imię po rozmowie z mistrzem zen. Małgorzata Braunek zdradziła w jednym z wywiadów: „Chcieliśmy, żeby imię było dla niej drogowskazem na życie. Nie pasowały do naszej córki Julie, Marysie czy Kasie”. Właśnie ukazała się książka Oriny Holistyczne ścieżki zdrowia. Zapytana dlaczego zajęła się tym tematem, powiedziała Urodzie Życia: „To naturalna konsekwencja tego, co od trzech lat stało się ważną częścią mojego życia – razem z rodziną prowadzę Fundację Małgosi Braunek „Bądź”. Założyliśmy ją po śmierci mamy, to było w pewnym sensie jej życzenie. Mama chorowała na raka, korzystała oczywiście z medycyny konwencjonalnej, ale starała się robić coś więcej – stosowała rozmaite terapie naturalne, praktyki duchowe. (…) Wszystko – umysł, ciało i stan ducha – ma na siebie wpływ. Zaniedbanie jednego z tych obszarów może zaburzać cały system. Moja mama, niestety, nie zdążyła pojechać do kliniki, która oferowała taki rodzaj integralnego leczenia, ale jej wolą było utworzenie czegoś na kształt centrum informacji i studiów nad holistycznym podejściem w medycynie”. Trzy najważniejsze rady dotyczące jedzenia. Orina głęboko wierzy w moc holistycznego spojrzenia na swoje zdrowie, na życie. Sprawdziła tę moc na sobie. Wiele rzeczy testowała na sobie, na bieżąco, pisząc swoją książkę. I nie zawiodła się. Bezpowrotnie zmieniła dietę. Je uważnie, to znaczy czyta etykiety, skład tego, co wkłada do koszyka. Poza tym stara się wiedzieć, skąd pochodzi jedzenie, które kupuje, bo jeśli coś podróżuje przez pół kuli ziemskiej, musi być solidnie spryskane chemią, a tym samym nie jest zdrowe. „Wsłuchuję się też w to, co podpowiada mi ciało. Bo ono często wysyła nam dość jasne sygnały, trzeba tylko chcieć zwrócić na nie uwagę. I to są trzy najważniejsze, najcenniejsze rady dotyczące jedzenia. Poza mądrym odżywianiem dbam o zdrowy, regenerujący sen. No i aktywność fizyczna! Ale to wszystko powinno być „uszyte na naszą miarę”, do tego trzeba dojść metodą prób i błędów – organizm sam podpowie, co jest dla niego najlepsze”, mówi. „Na przykład dzięki rozmowie z profesorem Tanaką odkryłam potęgę slow joggingu. Choć zawsze uważałam, że bieganie to kompletnie nie moja bajka. Tymczasem okazało się, że to powolne truchtanie jest dla mnie idealne. Przy każdym spadku energii działa jak zastrzyk mocy. No i jest jeszcze jedna arcyważna sprawa – trzeba znaleźć swój sposób na redukowanie stresu”, dodaje. Recepta na odosobnienie Jedna z rozmów w książce Oriny to wywiad z profesorem medycyny chińskiej Li Jie. Mówi w nim o dwóch rodzajach postu w medycynie chińskiej. Jeden z nich to post żywieniowy, drugi to post psychiczny. Profesor powiedział, że jednym z lekarstw w medycynie chińskiej jest odosobnienie. W Chinach zapisuje się je „na receptę”. Ten lek to nic innego, jak czas na pobycie ze sobą, skontaktowanie się z tym, co się w nas dzieje. „Zaczęłam ten medykament stosować”, mówi Urodzie Życia Orina. „Pozwoliłam sobie na to, by się od czasu do czasu wyłączać. Ale wyłączać się bez wyrzutów sumienia, bez myśli: „A może ktoś mnie teraz bardzo potrzebuje, dzieje się coś ważnego, a ja o tym nie wiem”. Tego można się nauczyć. Z czasem i praktyką jest coraz łatwiej. Dziś potrafię odciąć się na kilka dni, nie odbierać telefonu, nie odpisywać na maile. To się naprawdę da zorganizować, nawet jeśli pracuje się zawodowo, nawet jeśli ma się dom, rodzinę”. Na spotkanie miłości Kiedy odchodziła mama Oriny, Małgorzata Braunek jej córce przydarzyła się miłość. Na jej drodze stanął Piotr „Vienio” Więcławski, raper, który z Pawłem „Włodim” Włodkowskim założył zespół Molesta Ewenement. To spotkanie miłości i pożegnanie mamy zazębiły się ze sobą. Orina wspomina: „Zdążyli się poznać. Bardzo się z tego cieszę i wierzę, że tak to miało być. Piotrek bardzo pięknie się mną wtedy opiekował. Po prostu był, wniósł w tamten trudny, ostateczny czas dużo... życia. A ten podmuch życia był mi wtedy bardzo potrzebny. Piotrek z natury jest bardzo wspierający. Angażuje się w pomoc w fundacji. Prowadzi warsztaty kulinarne, które organizujemy razem z Fundacją Onkolandia w Centrum Zdrowia Dziecka. Wiem, że to, co robimy, to co robi nasza fundacja, jest dla niego ważne. Nieprzerwanie wierzył też, że uda mi się skończyć tę książkę, której napisanie było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Jego przyjaźń i wsparcie są dla mnie wielką siłą”. Cały wywiad z Oriną Krajewską w październikowym numerze Urody Życia!
Szczere wyznanie Ani Rusowicz: „Wiele lat staraliśmy się o dziecko. Bezskutecznie”...
Ania Rusowicz długo czekała, by znaleźć prawdziwą miłość. Po wielu życiowych zakrętach i trudnych doświadczeniach, piosenkarka w końcu może pochwalić się, że wygrała bitwę o siebie. Dziś jest nie tylko szczęśliwą żoną, ale i spełnioną mamą rocznego synka. O tym, jak udało się jej zawalczyć o swoje prywatne marzenia, artystka opowiedziała w najnowszej Urodzie Życia! Zachęcamy do przeczytania fragmentu wywiadu, który pochodzi z najnowszego numeru miesięcznika. Wywiad z Anią Rusowicz w Urodzie Życia! O miłość też musiała pani walczyć? „Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że ze związku z moim obecnym mężem nic nie będzie. Od wielu osób każde z nas usłyszało, że tych światów nie da się połączyć, że to będą tylko ból i klapa. Postanowiliśmy być razem na przekór światu. Ta decyzja stawiała pod znakiem zapytania także nasze ówczesne muzyczne losy, więc walka była zawzięta i ryzyko duże. Nie sprzyjały nam okoliczności, nie sprzyjali nam ludzie, z którymi oboje na co dzień pracowaliśmy. Wszyscy prorokowali porażkę. I mówili o tym bardzo wprost. Zresztą spotkałam na swojej drodze wielu podpowiadaczy, jakbym ich przyciągała. Na mnie ludzie bardzo często mieli plan, wiedzieli, co dla mnie „dobre”. To dotyczyło i mojej drogi zawodowej, i prywatnej. Członkowie zespołów, w których grałam, szefowie wytwórni, osoby z mojej rodziny – każdy chciał dla mnie dobrze. Zwykle mówi się, że warto nauczyć się w życiu słuchać, ja musiałam zrobić coś odwrotnego – musiałam nauczyć się nie słuchać ludzi. I zaufać sobie. Okazało się, że mam w wyposażeniu wbudowane coś bardzo wartościowego – doskonałą intuicję. Tylko trzeba było lat, aby się jej poddać. Mam kilkoro przyjaciół, ale sprawdziłam i wiem już na pewno, że moją najlepszą przyjaciółką jest intuicja. Nigdy mnie nie zawiodła. Ufam intencjom mojego męża, ale jemu także mówię często: „Przepraszam, ale zrobię to, co czuję””. Ogromnej cierpliwości wymagała też pani droga do upragnionego macierzyństwa. „Tak, ludzie zwykle po prostu mają dzieci. No nie, na tym polu też musiałam zawalczyć. Wiele lat staraliśmy się o dziecko. Bezskutecznie. Od lekarza do lekarza. Kolejni fachowcy rozkładali ręce, nikt nie potrafił wskazać przyczyny”. Aż któregoś dnia zdarzył się cud. „Inaczej nie da się tego nazwać. Jest też pozytywna strona tej mojej przypadłości – na to, co tak wyczekane i wywalczone, inaczej się patrzy, to bardziej smakuje. Moje macierzyństwo jest cudowne. I wcale nie chodzi o to, że mam idealnego synka, wszystko się świetnie układa. Wręcz przeciwnie, bo dostałam od losu dziecko, które nie sypia. I nie sypiało od pierwszego dnia po urodzeniu. Syn zasypia koło 23 i budzi się przed siódmą, w dzień nie śpi w ogóle – funkcjonuje jak dorosły człowiek. Energii ma za trzech. Petarda. Taki mi się trafił egzemplarz. I znowu, śmieję się, że taka karma. Ale daję radę, bo ja naprawdę byłam na bycie matką totalnie gotowa. Miałam wkalkulowane i zmęczenie, i wysłuchiwanie płaczu. Mąż wymięka, kiedy syn dłużej płacze, ja mam w sobie gigantyczne pokłady cierpliwości. Potrafię pomieścić w sobie wszystkie frustracje i lęki syna. Mam zapas psychicznej i fizycznej siły – choć bywa ciężko. Dość szybko po urodzeniu syna wróciłam na scenę”. Bo brakowało pani muzyki? „Zatęskniłam za śpiewaniem mocno, bo podczas ciąży totalnie odpuściłam. Zawartość rosnącego brzucha była dla mnie świętością, bałam się bardzo o dziecko, bałam się ewentualnego przedwczesnego porodu i oszczędzałam się, jak tylko mogłam. Przerwa była więc dość długa, dlatego chwilę po tym, jak urodziłam Tytusa, zaczęłam koncertować. I szybko zorientowałam się, że moje ciało bardzo się zmieniło. Miałam cesarskie cięcie, powrót po nim do śpiewania był wyzwaniem. Stojąc na scenie, naprawdę czułam, że mam przecięte mięśnie. Ciało tak szybko nie zapomina. I dopomina się odpoczynku po wysiłku, jakim jest koncert. Jednak na razie go nie dostaje i jeszcze przez jakiś czas nie dostanie, bo zajmujemy się z mężem małym sami, więc po powrocie do domu nie biorę aromatycznej kąpieli i nie układam się w hamaku, by odreagować. Ale też nie szaleję, nauczyłam się ważyć sprawy – nie wszystko musi być idealne, poukładane, posprzątane do ostatniego pyłku. Kiedy włącza się czerwona lampka – odpuszczam. To jest bardzo cenna umiejętność – odpuścić czasem”. Zachęcamy do przeczytania całego wywiadu z Anią Rusowicz, który można przeczytać w aktualnym, sierpniowym numerze Urodzie Życia!
„Czy ja w ogóle umiem grać?”, Krystyna Janda do bólu szczera w swoich Dziennikach.
Magazyn Uroda Życia nowym prenumeratorom oferuje w prezencie dwa tomy Dzienników Krystyny Jandy. Wielka aktorka od 18 lat prowadzi blog, w którym dzieli się swoimi przeżyciami i przemyśleniami. Te codzienne zapiski ukazały się w formie książkowej: Dzienniki 2000-2002 i Dzienniki 2003-2004. View Ediplayer on the source website Dzienniki Krystyny Jandy Dzienniki aktorki to niezwykła sposobność, żeby zajrzeć w jej prywatne życie. Pani Krystyna zarzeka się, że nie ma potrzeby epatowania swoją prywatnością, że ucieka od imprez, premier, dziennikarzy i aparatów fotograficznych. Ale jednocześnie przyznaje się do ekshibicjonizmu i nieustannej potrzeby kontaktu z publicznością. Stąd w jej zapiskach dużo rodziny, najbliższych, pojawia się też na kartach Dzienników – nieżyjący od 2008 roku – mąż, Edward Kłosiński. 24 września 2000, niedziela 8.17 „Mąż wrócił i zostaje chwilę, naszego kota, Żeni, szarego, rosyjskiego z oczami Putina, dalej nie ma. Adaś, mój starszy syn, dostał pałę z niemieckiego i tłumaczy mi, że tej oceny nie ma, ona nie istnieje (...) Jędrek – mój młodszy, pisze jak kura pazurem i dla niego szkoła to w ogóle nie jest miejsce godne najdrobniejszej wzmianki. Lenka, moja trzyletnia wnuczka, nagle zaczęła mówić do mnie Krysia, bo usłyszała, że tak do mnie mówi mąż, mama wciąż opowiada o wrażeniach z Ziemi Świętej, ciocia jest ciuchutka jak zwykle i popłakuje po kocie, Wiewiór, cały czas szuka tamtego, psy żadnego zniknięcia nie zauważyły”. Zwierzenia Krystyny Jandy Jak na prawdziwą artystkę przystało, Krystyna Janda żyje swoją twórczością, występami i budowaniem teatrów. W Dziennikach śledzimy jej zmagania dzień po dniu, bierzemy udział w triumfach, lekach i porażkach. Dla miłośników jej talentu nie wielka gratka. Tym bardziej, że planowane są kolejne tomy, relacjonujące następne lata. 6 lutego 2001. wtorek 6.51 „Dziś gram pierwszy raz po przerwie. Czy ja w ogóle umiem? Jak tu wyjść na scenę. Jak to trudno, kiedy wypadło się z rytmu. O co to chodzi? Jak to się robi? Ten zawód zapomina się szybciej niż się go uczy lub do niego na nowo wraca. A tak mi było dobrze być tylko sobą”. Krystyna Janda w internecie Dzienniki Krystyny Jandy to wielkie dzieło, obejmujące jej życie, ale też Polskę nowego tysiąclecia. To kronika naszego świata. Dlaczego aktorka si się podjęła tak wielkiej pracy? Piszę po tym dokładnie: 25 września 2000, poniedziałek, 6.30 „O co mi chodzi? Dlaczego ten blog czy jak go wolę nazywać, dziennik internetowy? (...) Myślę, że po pierwsze, dlatego, że jest to dla mnie coś zupełnie nowego, a nic tak mnie nie podnieca, jak nowości, po drugie, dlatego, że lubię pisać w ogóle, sprawia mi to radość, po trzecie, pewnie dlatego, że to nie ma żadnych reguł, że w naturalny sposób, nie zmuszając się do niczego, na moich warunkach, komunikuję się z ludźmi (...) Poza tym, coś takiego jest w tym Internecie, że tutaj się jakby mniej udaje”. Przypadkiem znaleziono poćwiartowane ciała jej trojga małych dzieci, nie spałam całą noc, po prostu nie zmrużyłam oka Zaangażowanie Krystyny Jandy Czasy mamy polityczne. Krystyna Janda bardzo przeżywa upadek demokracji w Polsce. Kto śledzi na bieżąco jej wpisy, wie, jaką jest czujną obserwatorką i ostrą komentatorką życia społecznego. Tę cechę charakteru posiada od dawna. Jej słynna rola w „Człowieku z żelaza” dobrze oddawała jej obywatelski zapał. Siedemnaście lat temu również pilnie śledziła życie polityczne i reagowała. Stąd w jej Dziennikach refleksja o Watykanie i Kościele rzymskokatolickim, którego prawa wyrastają ponad inne wyznania. I który swą przewagę wykorzystuje politycznie. 5 lutego 2001, poniedziałek, 6.19 „Biuletyn na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny”: Grupa holenderskich parlamentarzystów rozpoczęła kampanię mającą na celu zakwestionowanie pozycji Watykanu w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Bezpośrednim powodem akcji jest stanowisko Watykanu w kwestii praw kobiet i zwalczania AIDS, m. in. stanowczy sprzeciw wobec stosowania prezerwatyw (...) Domaga się ona, podobnie, jak inni uczestnicy kampanii, by Kościół rzymskokatolicki uczestniczył na w pracach ONZ na takich samych zasadach jak wszystkie inne afiliowane przy ONZ wyznania. Wszystkie one poza tym jednym mają status organizacji pozarządowych (...) Tylko Watykan, występujący w ONZ jako Holy See (Stolica Apostolska), uczestniczy w obradach na zasadach państwa o statusie stałego obserwatora. I choć jest to państwo bardzo dziwne – składające się głównie z księży i zakonnic – wpływa ono znacząco na ustalenia i działania Narodów Zjednoczonych w zakresie praw kobiet i dzieci, w szczególności zaś tego wszystkiego, co wiąże się z seksualnością człowieka”. Krystyna Janda prawdziwa Z Urodą Życia możemy kupić dwa tomy Dzienników Krystyny Jandy. Ale przed nami wiele kolejnych, wielkich tomów jej bieżących zapisków. Będziemy śledzić jej przygody i zmaganie się z losem. Zajrzymy na jej sceny i do jej serca. Do jej najskrytszych przeżyć, jak w tym wpisie: 28 kwietnia 2003, poniedziałek, 18.11 „Wczoraj dwa spektakle („Kto się boi Virginii Woolf” w Gdyni) przy pełnej sali, owacje na stojąco, potem,wieczorem, w telewizji podano wiadomość, że w mieszkaniu jakiejś 30 letniej kobiety, w stojących u niej w szafie trzech zamkniętych szczelnie beczkach, przypadkiem znaleziono poćwiartowane ciała jej trojga małych dzieci, nie spałam całą noc, po prostu nie zmrużyłam oka”.
Lara Gessler wyszła za mąż zaledwie kilka miesięcy temu, a już mówi się o kryzysie...
„Spodziewałam się, że po ślubie nie zmieni się absolutnie nic…”
Kilka miesięcy temu jedyna córka znanej restauratorki Magdy Gessler, Lara, wyszła za mąż za swojego wieloletniego partnera Pawła Pawłowskiego. Niedawno pojawiły się jednak plotki, że młoda para przeżywa swój pierwszy małżeński kryzys. W jego rozwiązanie mieli być nawet zaangażowani rodzice Lary – Magda Gessler i Piotr Gessler. Jaka jest prawda? Lara Gessler o małżeństwie Rodzice Lary Gessler rozwiedli się, kiedy miała 9 lat. Ona sama wierzy jednak w miłość i małżeństwo: „Przepraszam, że rozczaruję wszystkich, ale naprawdę nie ma kryzysu. Jest absolutnie cudownie. Spodziewałam się, że po ślubie nie zmieni się absolutnie nic. Ale wewnętrznie jest dużo spokojniejsza, mogę się skupić na pracy, bo wiem, że jest ten dom, do którego mogę wrócić. To jest bardzo umacniające”, powiedziała niedawno dziennikarzom Plejady. Spodziewałam się, że po ślubie nie zmieni się absolutnie nic. Ale wewnętrznie jest dużo spokojniejsza, to bardzo umacniające. W swoim ostatnim wywiadzie w magazynie Uroda Życia opowiedziała więcej o tym, jak czuje się świeżo upieczona mężatka: „Jestem przekonana, że budowanie i dbałość o dobro domu, rodziny są nadrzędne względem popędów, pasji, zarabiania. Paweł myśli tak samo. To jeden z najlepszych ludzi, jakich znam. Bardzo wrażliwy, dobry, taka czysta dusza. Mój mężczyzna był wcześniej podręcznikowym singlem. Nie zamierzał się wiązać. Zaczęliśmy się spotykać dwa i pół roku temu, choć znamy się od lat. Początkowo byliśmy ze sobą dość niezobowiązująco. Paweł zamierzał wtedy wyjechać na stałe i pracować w Azji. Poleciał na Filipiny z biletem w jedna stronę. Miałam go odwiedzić po trzech miesiącach, ale wylądowałam u niego po czterech tygodniach. Miesiąc później wróciliśmy do Polski, odtąd mieszkamy razem. Po roku Paweł się oświadczył, po kolejnych 12 miesiącach wzięliśmy ślub. Nie dla formalności, ale z potrzeby bycia jeszcze bliżej”, zdradziła. Czy jej słynna mama lubi zięcia? „Śmieję się, że jeszcze nie urodził się taki kandydat dla mnie, który pasowałby jej w stu procentach. Są w superkomitywie. Zresztą cała nasza rodzinna układanka działa dziś świetnie. Mimo perturbacji w przeszłości. Jestem nadal bardzo blisko z tata. Relacje miedzy moimi rodzicami są całkowicie zdrowe. Uwielbiamy się z Waldkiem, mężem mamy. W święta mieliśmy rodzinnie spędzić wspólnie tylko dzień i rozjechać się w różne strony. Tymczasem zostaliśmy razem do sylwestra. Mama odwołała egzotyczna podróż i wybraliśmy się we czwórkę – z Pawłem i Waldkiem – na Mazury. Było świetnie, rodzinnie, bez szaleństwa – normalnie”, przyznała Lara Gessler w wywiadzie. Czy teraz przyjdzie kolej na dziecko? „Jeszcze nie, jeszcze chwile. Rok temu powiedziałabym: „Tak, chce jak najszybciej czwórkę dzieci”. Teraz wstrzymuje się, bo nie chce, żeby moje dziecko cierpiało przez to, że realizuje swoje cele. Marze o miejscu, na które będę miała stuprocentowy wpływ i wezmę pełną odpowiedzialność za sukcesy i potknięcia. Najtrudniejszy jest start, dlatego daje sobie trzy lata, żeby stworzyć własne podwaliny. Być sobie sterem, żeglarzem, okrętem. I zejść z tylnego siedzenia. A potem przyjdzie czas na macierzyństwo”, zapewnia.
Córka Magdy Gessler: „Zaburzenie było konsekwencją niedoboru stabilizacji w dzieciństwie”
Wywiad z Larą Gessler w nowej „Urodzie Życia”!
Lara Gessler nie zawsze marzyła o tym, by pójść w ślady znanych rodziców. Rodzinne nazwisko uważała za ciężar i zaczęła studiować socjologię. Dopiero później uświadomiła sobie, że socjologów jest wielu, a to, czego nauczyli ją rodzice – smak – jest niezwykle rzadki. O tym jak wyglądało jej dzieciństwo, jak przeżyła rozstanie rodziców i jakie konsekwencje zdrowotne to przyniosło opowiedziała w rozmowie z Martą Bednarską w nowym numerze Urody Życia. Jaką matką jest Magda Gessler? W codzienności ciężko było doszukać się rytmu. Mama miała więcej pomysłów niż minut w dobie. Rano mówiła: „Róbmy to, to, to i tamto, a wieczorem o 22 przyjadą do nas supergoście, wiec gotujemy!”. Była inna od wszystkich mam, była zjawiskiem. Torpeda pełna pasji. Córki powielają często wzorzec matki. Mama była dla mnie tak idealna, tak kreatywna, uzdolniona, że w dzieciństwie nie śmiałam jej naśladować. Bałam się jej oceny. Pamiętam, że jako mała dziewczynka chciałam malować jak ona. Spojrzała na mój obraz i pogłaskała mnie. „Nie maluj, bo ci to nie wychodzi”, wspomina Lara Gessler. Mama była dla mnie tak idealna, tak kreatywna, uzdolniona, że w dzieciństwie nie śmiałam jej naśladować. Miała dziewięć lat, kiedy rozstali się jej rodzice. Sama jednak mówi, że „może paradoksalnie to zabrzmi, ale poniekąd uratowało mnie rozstanie rodziców. Bałam się, że będę musiała wskazywać, z kim chce być, ale tak się nie stało. Tato był dla mnie naturalnym wyborem. Mama przekierowała swoje zżycie w inna stronę. Przede wszystkim bardzo skupiła się na pracy. Myślę, że chyba wiedziała, co jest dla mnie lepsze”, mówi w wywiadzie. Po latach przyznaje jednak, że sytuacja rodzinna miała na nią silny wpływ. „Myślę, że kilkanaście lat temu podświadomie, choć w ekstremalny sposób, chciałam uporządkować sobie świat. Dostałam bzika na punkcie odpowiedniego jedzenia. Nadmiernie uważałam na to, co jem, jak i kiedy. Wszystko musiało być dokładnie tak, jak zaplanowałam. W dbałości o posiłki nie chodziło mi o wygląd, szczupłość, tylko o zdrowie i obsesyjna kontrole nad nim. To się nazywa ortoreksja”, wyznała. Kiedy zauważyła, że sytuacja wymyka jej się spod kontroli? „Przyjaciółki z liceum wepchnęły mnie na wagę. Niepokoiły się, że jestem strasznie chuda. Zanim zaczął się ten bzik, ważyłam 58 kilogramów, tamtego dnia na wadze zobaczyłam 45, co przy wzroście 173 cm jest, delikatnie mówiąc, przesada. Mama gotowa była porwać cały świat do interwencji. Ale wiadomo – ortoreksja to zaburzenie psychiczne, wiec jeśli ktoś z zewnątrz próbuje ingerować, reagujesz agresja. Myślę, że zaburzenie było konsekwencja niedoboru stabilizacji w dzieciństwie – rodzajem kompensacji. Powiedziałam: „Zostawcie mnie na dwa miesiące”. Wydreptałam z tego stanu po swojemu. Jadłam jak dotąd, ale dołączyłam jeden lód w czekoladzie dziennie, z czasem przesterowałam się na sport. Zawsze był dla mnie ważny – wcześniej wspinałam się, uprawiałam taekwondo, lekkoatletykę, tenis. Ćwiczenia okazały się najlepszym psychologiem. Opanowałam całkowicie sytuacje. Myślę, że zaburzenie było konsekwencja niedoboru stabilizacji w dzieciństwie – rodzajem kompensacji”, przyznała w Urodzie Życia. Jak teraz wygląda jej relacja z matką? „Jestem dla mamy oparciem. Mój dystans, stanowczość, poukładanie i dyscyplina ją uspokajają. Czyli jest tak, jak powinno być w dzieciństwie z jej strony. Kiedyś to ja potrzebowałam, żeby sprowadzała mnie na ziemię, dawała poczucie bezpieczeństwa. Teraz ja daję to mamie, gdy jej busola wariuje. Nic mnie to nie kosztuje. Uwielbiam naszą wspólną pracę, rozumiem pasję gotowania dla ludzi, sprawiania im przyjemności, opowiadania przez potrawy o rdzennej kulturze. To zarazem najpiekniejszy i najprostszy sposób na bycie razem. Czy swoje dziecko chce wychować inaczej niż Magda Gessler? Większość młodych ludzi myśli, że inaczej niż ich rodzice zajmie się swoim potomstwem. I mnie wydaje się, że będę wersją 2.0 własnej matki. Modelem ulepszonym i usprawnionym w porównaniu do poprzedniego. Ale gen Gesslerów – gen szczęścia, kreatywności i apetytu na życie – na pewno chciałabym przekazać moim dzieciom. Cały wywiad z Larą Gessler można przeczytać w najnowszym numerze Urody Życia.
Maryla Rodowicz w ostrych słowach o Opolu: „Zabolało mnie, kiedy to wydarzenie zaczęło splatać się z polityką’’
Niestety, zamieszanie, które powstało wokół tegorocznego festiwalu w Opolu, sprawiło, że jubileusz 50-lecia obecności Maryli Rodowicz na scenie nie odbył się. Niektóre serwisy twierdzą, że prezes Telewizji Polskiej Jacek Kurski nie chciał zgodzić się, żeby w jego trakcie na scenie pojawiła się m.in Kayah, która brała udział w czarnym proteście oraz marszach KOD-u. Przeczytaj też: Wielkie kontrowersje wokół Złotego Jubileuszu Maryli Rodowicz i festiwalu w Opolu. O co chodzi? Jubileusz Maryli Rodowicz Wokalistka w rozmowie z Martą Strzelecką dla „Urody Życia’’ wyznała, że atmosfera, która towarzyszy festiwalowi w Opolu, nie jest dla niej komfortowa. A polityka nigdy nie powinna splatać się z tym wyjątkowym dla niej wydarzeniem. Cieszy panią ten jubileuszowy koncert mimo zamieszania wokół festiwalu? To nie jest dla mnie komfortowa sytuacja. Chciałabym, żeby było tak jak kiedyś, kiedy spotykali się wszyscy artyści. Oprócz prób i koncertów były niekończące się rozmowy, zabawa, zawieranie przyjaźni, snucie planów. Od początku radość sprawiało mi, że właśnie w Opolu, na tej scenie, zagram po raz 37., a jednocześnie będę obchodziła 50-lecie pracy artystycznej. Dlatego zabolało mnie, kiedy to wydarzenie zaczęło splatać się z polityką, artyści odwoływali swój udział. Uważam, że właśnie my, muzycy, powinniśmy bronić festiwalu, nie dzielić się przy tym. Nie zawsze da się ignorować politykę. Stawianie tej sprawy w sposób: albo grasz, albo opowiadasz się politycznie, to jest bardzo niewygodna sytuacja dla artysty. Namawiałabym do tego, żeby nie łączyć muzyki z polityką. Nie mamy innego festiwalu z tak bogatą tradycją, nie możemy go ot tak odrzucić. Poza tym kiedy artyści zaczęli masowo rezygnować z Opola, nikt nie wyciągnął do nas ręki: ani pozostałe telewizje, ani żaden inny potencjalny organizator. Koncert jubileuszowy to powrót do dawnej Maryli. Na nowej płycie też nawiązuje pani do swoich pierwszych piosenek. Trochę muzycznie nawiązuję do swoich refleksyjnych ballad. To bardzo emocjonalny album. Mnie ciągle wzrusza. Śpiewam na przykład piosenkę z tekstem: „Przy stole usiądźmy i wypijmy za lata, które minęły”. Albo: „W sumie nie jest źle, nie boli nic, wstaję, od razu chce się żyć. Na tyle lat, co już mam, całkiem niezły jest mój stan”. Niby jasne, że czas mija, ale przypominanie o tym łapie za gardło. Dzieci rosną, wylatują z gniazda. Coraz więcej bolesnych przeżyć. Cała rozmowa z Marylą Rodowicz do przeczytania w najnowszym wydaniu „Urody Życia’’. Przeczytaj też: Rodowicz, Kayah i... Gwiazdy masowo wycofują się z udziału w festiwalu w Opolu! Kto je zastąpi?
Maryla Rodowicz w najnowszej „Urodzie Życia’’: „Mąż rzeczywiście był uprzejmy mnie zostawić’’
To była wielka miłość. Nikt nie przypuszczał, że szczęśliwe małżeństwo Maryli Rodowicz zakończy się. W 1986 roku artystka wzięła w tajemnicy ślub z Andrzejem Dużyńskim. Wokalistka zdecydowała się na cichą ceremonię w obecności najbliższych. Świadkami pary byli Agnieszka Osiecka i Seweryn Krajewski. Przeczytaj też: Utracone dziecko, porzucona żona i czerwone porsche... Romans Maryli Rodowicz i Daniela Olbrychskiego wstrząsnął PRL-em! Maryla Rodowicz o rozstaniu z mężem Wokalistka po raz pierwszy udzieliła niezwykle szczerego wywiadu! W rozmowie z Martą Strzelecką dla „Urody Życia’’ Rodowicz opowiedziała o trudnych doświadczeniach. Jak legenda polskiej sceny muzycznej poradziła sobie z odejściem męża? – Pogodne podejście, kiedy mąż odchodzi? Nie możemy patrzeć w lustro i katować się tym, że posunęłam się albo że słaby rok za mną. A jeśli o mnie konkretnie chodzi – mieszkam sama, mąż rzeczywiście był uprzejmy mnie zostawić. Wynajduję sobie różne zajęcia, dużo czasu poświęcam na sport, siedem godzin w tygodniu gram w tenisa, o ile mam czas. Bardzo mnie to relaksuje, chociaż nie ukrywam, że daje mi w kość, ale lubię się porządnie zmęczyć. Poza tym my, kobiety, potrafimy się pięknie wspierać, rozmawiać o problemach. – Podobno myślała pani o terapii. Namawiały mnie dzieci, ale nie wiem, czy się zdecyduję. Czy nie byłoby mi głupio otworzyć się tak zupełnie, opowiedzieć wszystko komuś zupełnie obcemu? Na razie sobie radzę. – A my, publiczność, przyzwyczajeni jesteśmy, że Maryla to twarda kobieta. No nie, jednak jestem tylko człowiekiem, nie cyborgiem. Mam chwile zwątpienia. Staram się je zagłuszać. Na przykład: jadę samochodem i zaczynam zastanawiać się nad sobą, nad życiem, ale wtedy natychmiast włączam radio. Słucham wiadomości, muzyki. Potem dojeżdżam do klubu, gram półtorej godziny w tenisa, jestem zmęczona, pot się ze mnie leje. Wracam do domu i już myślę, co by tu zjeść. Potem otwieram laptopa, czytam wiadomości albo oglądam w telewizji tenisowe turnieje. Mam też dużo zajęć zawodowych. I to wszystko pomaga mi zagłuszać roztkliwianie się nad sobą. Cały wywiad z Marylą Rodowicz do przeczytania w najnowszym wydaniu „Urody Życia’’. Przeczytaj też: Maryla Rodowicz pokazała zdjęcie w bikini. Czy bardzo się zmieniła?
W HOTELU COLUMNA MEDICA można odnaleźć spokój dla ciała i ducha. Warsztaty z Agnieszką Maciąg
W HOTELU COLUMNA MEDICA można odnaleźć spokój dla ciała i ducha. Przekonały się o tym uczestniczki warsztatów z Agnieszką Maciąg i naturopatką Anną Ras-Menet. Weekend upłynął na wyjątkowych zajęciach jogi, medytacji, szczerych rozmowach. Zobacz też: Zadbaj nie tylko o swoje ciało, ale również o duszę. „Joga wieczorna dla każdego’’ Agnieszki Maciąg już w sprzedaży Panie miały też wykład o kosmetykach naturalnych i organicznych Naturativ, poprowadzony przez Panie Magdalenę Hajduk - właścicielkę marki NATURATIV i Renatę Piotrowską - Szefa Badań i Rozwoju z firmy NATURATIV. Prowadzące przygotowały dla wszystkich uczestniczek „naturalny butik’’ z kremami, balsami i olejkami. Uczestniczki mogły przetestować wszystkie kosmetyki wyłącznie z certyfikowanych, ekologicznych upraw. Kosmetyki tworzone są według rozpoznawalnych na całym świecie zasad certyfikacji NaTrue. Dzięki temu można być pewnym, że trzyma się w ręku produkt prawdziwie naturalny. Informacje o następnych warsztatach na www.urodazycia.pl. Przeczytaj też: Agnieszka Maciąg i Robert Wolański - 20 lat razem. Historia niezwykłej, choć czasem trudnej miłości
„Jak urodziłam Jurka, poczułam się dorosła i odpowiedzialna”. Takiej Moniki Olejnik nie znaliście
Monika Olejnik zasłynęła jako kontrowersyjna dziennikarka, która otwarcie mówi, co myśli. Niedawno obchodziła 61 urodziny, ale jak mówi w wywiadzie dla „Uroda Życia”: „Zawsze sobie odejmowałam lat”. Monika Olejnik jako gwiazda najnowszej okładki magazynu udzieliła obszernego wywiadu, w ktorym opowiedziała o tym, dlaczego wiek nie ma dla niej znaczenia. Zobacz: Monika Olejnik, najbardziej stylowa dziennikarka obchodzi dziś urodziny! Zobacz jej stylizacje Życie prywatne Moniki Olejnik Monika Olejnik jest gwiazdą najnowszego numeru magazynu „Uroda Życia”. Dziennikarce Barbarze Hrybacz opowiedziała m.in. dlaczego nie obchodzi urodzin. „Zawsze sobie odejmowałam lat. Jak skończyłam 10, to już przeżywałam, że jestem stara. Podobnie potem. Miałam trzydzieści parę lat, jechałam na reportaż w Polskę, pytano mnie o wiek, a ja podawałam mniej(...). Tak mam i zawsze miała. Nie znoszę, gdy tabloidy w nawiasie podają wiek. Przypomina mi to notki nagrobne, kto ile żył”. Dziennikarka opowiedziała także, jak poznała swojego partnera, Tomasza Ziółkowskiego i jak silna łączy ich więź. „Kiedy się poznaliśmy w Trójce, nie miałam pojęcia, ile Tomek ma lat. Zresztą wcale tak młodo nie wyglądał (...). Z Tomkiem jesteśmy już kilkanaście lat i ciągle lubimy ze sobą rozmawiać, podróżować, zwiedzać. Dba o mnie...”. Monika Olejnik wyznała także, że narodziny wnuka były wyjątkowo ważnym wydarzeniem w jej życiu. „M. Olejnik: Jak urodziłam Jurka, poczułam się dorosła i odpowiedzialna. Po narodzinach wnuka stałam się chyba podwójnie dorosła. Ale przede wszystkim bardzo się ucieszyłam, bo Jeremi jest uroczy. B. Hrybacz: Mówi do Ciebie babciu? M. Olejnik: Na razie jeszcze słabo mówi, wychodzi mu coś w stylu "baba Mo". Przyzwyczaił się, że ciągle się spieszę. Ostatnio jak chciałam mu poczytać książeczkę, to i tak podał mi torebkę i zaczął machać na pożegnanie. Ciągnie nie mogę się nadziwić, że mój syn jest już dorosły. Jurek skończył socjologię i podyplomowe filmoznawstwo. Idzie swoją drogą”. Więcej o Monice Olejnik przeczytacie w nowej „Urodzie Życia”. Przeczytaj także: „Może lepiej być kontrowersyjną niż nijaką”. Monika Olejnik o nowych zawodowych wyzwaniach
„Może lepiej być kontrowersyjną niż nijaką”. Monika Olejnik o nowych zawodowych wyzwaniach
Monika Olejnik nie boi się mówić, co myśli. Uważana jest za jedną z najbardziej kontrowersyjnych dziennikarek w Polsce. Właśnie świętuje 61 urodziny, choć jak wielokrotnie powtarza, wiek nie ma dla niej znaczenia. Monika Olejnik jest gwiazdą najnowszej okładki magazynu „Uroda Życia”. W wywiadzie opowiedziała o zawodowych wyzwaniach, o tym, jak dba o swoją sylwetkę i dlaczego wiek nie jest istotny. Zobacz: Monika Olejnik, najbardziej stylowa dziennikarka obchodzi dziś urodziny! Zobacz jej stylizacje Monika Olejnik jako aktorka Większość słysząc nazwisko Moniki Olejnik automatycznie uosabia ją w roli dziennikarki. I słusznie, bo to zawód, który uwielbia wykonywać. Olejnik ma na realizację siebie jednak wiele pomysłów, które chętnie realizuje. Uwielbia być dziennikarką, ale nie boi się nowych wyzwań. „Udział w filmach daje mi frajdę”, mówi w wywiadzie dla „Urody Życia”. W najnowszej produkcji Juliusza Machulskiego „Volta” fani Moniki Olejnik mają okazję podziwiać ją w roli… ostrej dziennikarki. Taka rola to jednak dla niej nic nowego - wielu uważa ją za kontrowersyjną. „Owszem potrafię być nieustępliwa, ale przede wszystkim staram się być dociekliwa. Irytuję się, gdy politycy udają, że nie rozumieją, o co pytam, albo wygłaszają monologi i oburzają się, że przerywam”, opowiada. To nie był jednak debiut aktorski Moniki Olejnik. W wywiadzie dla „Urody Życia”, dowiadujemy się, w jakich innych produkcjach mielismy okazję podziwiać dziennikarkę. Wiedzieliście, że podkładała głos do „Rybek z ferajny”? „Zadebiutowałam przed laty u Piotra Łazarkiewicza w „Polowaniu na czarownice”. Występowałam z Bogusławem Lindą, ówczesnym twardzielem polskiego kina. Podkładałam też głos do „Rybek z ferajny” i swojej animowanej wersji w komiksie „Jeż Jerzy”. Udział w filmach daje mi frajdę”, powiedziała w rozmowie z Barbarą Hrybacz. Przeczytaj: Kora, Kozidrak, Młynarska. 6 gwiazd, które zasługują na miano najseksowniejszych babć show-biznes Zawodowe wyzwania Moniki Olejnik Monika Olejnik zdradziła także, że nie zamierza ograniczać się tylko do pracy w telewizji. Dziennikarka ma wiele pomysłów na realizowanie siebie. „Lubię telewizję, ale pracuję też nad nowymi pomysłami multimedialnymi. a może napiszę scenariusz thrillera politycznego? Nie wiem... Im jestem starsza, tym dni prędzej mi mijają. Dlatego staram się wykorzystywać każdą chwilę. Nie myślę o przemijaniu, planowaniu, tylko o tym, co mogę zrobić dziś. O jutrze - jak Scarlett O'Hara - pomyślę jutro.” Więcej o Monice Olejnik przeczytacie w najnowszym numerze „Urody Życia”. Polecamy także: Na tych aktorach w Hollywood zarabia się najwięcej. Tym razem kobieta prześcignęła mężczyzn
„Wspaniale wspominam ten czas”. Kinga Rusin o życiu w Stanach Zjednoczonych w nowym numerze „Urody Życia”
W najnowszym numerze miesięcznika „Uroda Życia” Kinga Rusin opowiada o życiu w Stanach Zjednoczonych w latach 90. Jak sobie radziła jako 23-letnia pani domu? Jak wyglądała jej codzienność? Oto fragmenty wywiadu Magdaleny Żakowskiej. Kinga Rusin o wielkiej popularności, która na nią spadła, gdy miała 23 lata Magdalena Żakowska: Mogłabyś żyć bez mediów po tylu latach? Kinga Rusin: Bez problemu. Zresztą miałam przerwy. Kiedy w 1994 roku wyjechaliśmy z Tomkiem do Stanów, odeszłam z telewizji. I miałam świadomość, że to może być koniec mojej kariery w mediach. A później, kiedy urodziłam Polę, nie pracowałam trzy lata - zajmowałam się budową domu, rodziną. Po urodzinach Igi też zrobiłam sobie przerwę. Magdalena Żakowska: W 1994 roku byłaś u szczytu popularności… Kinga Rusin: Miałam 23 lata, kiedy dostałam Wiktora. Nic wielkiego nie zrobiłam - zapowiadałam tylko filmy przed „Wiadomościami” - ale oglądało mnie średnio 17 milionów ludzi. Bo nie było jeszcze prywatnych stacji. Cała Polska oglądała „Wiadomości”, a po nich film. Nie ma dziś programu, który osiągałby podobną oglądalność. Nagle, z dnia na dzień, na uczelni wszyscy zaczęli mnie pokazywać palcami. Jedna jedyna kolorowa gazeta, czyli „Antena”, dała moje zdjęcie na okładce. Potem pojawił się „Sukces” - byłam na okładce w wydaniu wielkanocnym. Magdalena Żakowska: Pamiętam! To była strasznie śmieszna okładka z jajem Faberge! Kinga Rusin: Tak! Koszmarne zdjęcie! To jajo było za drogie, żeby dać mi je do ręki, zostało w to zdjęcie wmontowane, a to oczywiście było widać! W każdym razie w ciągu pół roku zdobyłam taką popularność, że wydawało mi się, że cała Polska mnie zna. Nie było jeszcze wtedy mediów społecznościowych, forów internetowych, nie przychodziło mi do głowy, że ktoś może mnie nie lubić, źle o mnie myśleć. Ale brakowało mi tego, kiedy wyjechaliśmy do Stanów. Kinga Rusin o życiu w Stanach Zjednoczonych Magdalena Żakowska: To był twój drugi ważny dom po tym Za Żelazną Bramą (warszawskie osiedle wybudowane w PRL-u, gdzie Kinga Rusin mieszkała jako dziecko - przyp. red.)? Kinga Rusin: Drugi to była 18-metrowa kawalerka na Nowolipkach, w której mieszkaliśmy z Tomkiem. Nie wiem, jak się zmieściliśmy tam my i nasze rzeczy. W Stanach mieszkaliśmy pod Waszyngtonem w Chevy Chase Maryland, w bloku na 24. piętrze. To obłędna dzielnica - mieści się tam większość rezydencji ambasadorów. Z naszego piętra rozciągał się piękny widok. Kiedy pierwszy raz wyjrzałam przez okno, miałam wrażenie, że nasz blok stoi pośrodku wielkiego lasu - domy zakrywały bowiem potężne korony drzew. Dopiero potem odkryłam, że to niekończąca się dzielnica willowa. Bloki były tam dwa. W jednym mieszkaliśmy my, a w drugim profesor Karski. Przychodził do nas czasami na kolację, bo mu się nudziło w domu. Uczyłam się w tym czasie gotować, a on udawał, że mu wszystko smakuje. W każdy weekend chodziliśmy na spotkania dla Polonii albo je organizowaliśmy sami, a tak się złożyło, że w Waszyngtonie mieszkali głównie Polacy, którzy wyjechali z Polski w okresie stanu wojennego. Byli to w większości profesorowie - głównie ekonomii i matematyki. Ja na tych spotkaniach zmieniałam talerze i podawałam potrawy, nie śmiałabym się odezwać. Miałam 23 lata, traktowano mnie jak maskotkę, to było zresztą bardzo miłe. Miałam tam wielu „przybranych rodziców”. Kiedy urodziłam Polę, jedna z moich przyjaciółek, przeszła w pracy na pół etatu, żeby mi pomóc. Wspaniale wspominam ten czas. Więcej przeczytasz w najnowszym numerze miesięcznika „Urody Życia”, który jest już dostępny w kioskach i salonach prasowych. Książka z filmem DVD Tancerka w sprzedaży z czerwcowym wydaniem magazynu Uroda Życia. Polecamy też: „Macierzyństwo to jak ciężka, przewlekła choroba”. Beata Tyszkiewicz w nowym numerze „Urody Życia”
„Macierzyństwo to jak ciężka, przewlekła choroba”. Beata Tyszkiewicz w nowym numerze „Urody Życia”
Posiada silny charakter, jest uparta i energiczna. Beata Tyszkiewicz, niekwestionowana dama polskiego kina, pochodzi z arystokratycznej rodziny i wiele razy grała arystokratki, lecz przyznaje, że to nie dobre maniery są dla damy najważniejsze, a życie w zgodzie z samą sobą. W najnowszym, majowym wydaniu magazynu „Uroda Życia”, aktorka wypowiedziała się w kwestii relacji damsko-męskich, uroków macierzyństwa i samotności... Czym kieruje się w życiu? Na wszystkie pytania odpowiedziała Magdalenie Żakowskiej. Chociaż... jak sama podkreśla, nie lubi i nie ma potrzeby odsłaniania się. Nigdy nie zdradza swoich słabości i nie grzebie w problemach. Zobacz też: „Nie spodziewałam się, że posiadając dzieci ma się tak mało czasu”. Kontrowersyjne słowa Ani Dąbrowskiej o macierzyństwie Beata Tyszkiewicz o macierzyństwie Z córkami jet bardzo blisko. Każda z nich odziedziczyła po matce zupełnie inne cechy. „Kiedy na świecie pojawiła się Wiktoria, to Karolina uznała, że „mamy dziecko”, że będziemy ją wychowywały razem. Miałam szczęście. Bo wie pani, macierzyństwo to generalnie udręka. Trzeba kogoś kochać już na zawsze. Nieustannie. To jak ciężka, przewlekła choroba”, przyznała otwarcie Beata Tyszkiewicz. Polecamy też: Małgorzata Kożuchowska o macierzyństwie: "To ważniejsze niż wszystkie niezagrane role" Beata Tyszkiewicz o mężczyznach Z mężczyznami przyjaźni się całe życie. Brat należy do najważniejszych mężczyzn jej życia. Ważni byli również mężczyźni, którzy w pewnym sensie ją ukształtowali. Z pewnością był to Andrzej Wajda. W jednym z wywiadów VIVY!, powiedziała: „Prawdziwa dama pije, pali i przeklina. I naturalnie ogląda się za mężczyznami”. W życiu nigdy nie próbowała jednak polegać na płci męskiej. Ceni sobie samodzielność i niezależność w podejmowaniu życiowych decyzji. Nie chodzi o to, że mężczyźni nie potrafią doceniać kobiet. Każda ze stron posiada często zbieżne cele i założenia, których się trzyma. „Kobieta bardzo często czuje się spełniona, kiedy urodzi dziecko. Mężczyzna raczej nie. Uważam, że ludzie powinni się dobierać znakami chińskiego zodiaku. Są takie typy charakterów, które ze sobą nie współpracują”, wyznała w rozmowie Magdalenie Żakowskiej. Polecamy też: Mamy oświadczenie Katarzyny Figury w sprawie wygranego procesu z Kaiem Schoenhalsem Beata Tyszkiewicz o samotności i małżeństwie Zapytana o to, czy samotność wybrała całkowicie świadomie, zaprzeczyła. Sama wychowywała dwie córki. Rozwodziła się trzykrotnie. Beata Tyszkiewicz nigdy nie czuła się samotna. Wg aktorki: „Samotność nie ma z małżeństwem nic wspólnego. W małżeństwie można być bardziej samotnym niż w pojedynkę. Uważam po prostu, że małżeństwo ma sens wtedy, kiedy są dzieci”. Beata Tyszkiewicz nie widzi powodu, dla którego ludzie musieliby się pobierać, a w następnej kolejności rozwodzić się. Ślub daje złudne wrażenie przynależności jednej osoby do drugiej. „Małżeństwo kościelne to jest na przykład bardzo poważna sprawa. Nie powinno się bez silnego wewnętrznego przekonania przyrzekać przed ołtarzem, ze do śmierci w biedzie i chorobie, bo idioty z Pana Boga robić nie można”, wyznała. „Miłość jest w jakimś sensie obciążeniem”, dodała. Uroda Życia z Magdaleną Boczarską na okładce, już w kioskach! Zobacz też: "Mężczyzna nie musi mi otwierać drzwi" - mówi prawdziwa dama, Beata Tyszkiewicz. Kultowe zdjęcia!
„Nie ma tak, że zakochujesz się raz na zawsze”. Joanna Kulig po raz pierwszy tak szczerze o swoim małżeństwie
W wywiadzie dla „Urody Życia” jedna z najlepszych polskich aktorek młodego pokolenia, Joanna Kulig, opowiada o tym, jak ciężko jest udawać kogoś innego przez dwanaście godzin dziennie, o małżeństwie i o tym, jak to jest znaleźć się na jednym planie z pierwszoligowymi gwiazdami Hollywood. O blaskach i cieniach zawodu aktora Marzena Rogalska: Jak się czujesz, kiedy nie pracujesz? Joanna Kulig: To taki zawód, że człowiek jest w ogóle oderwany od rzeczywistości. Grzebie w sobie, analizuje, czasem przechodzi z jednej roli do drugiej. Ale to nie jest prawdziwe życie i nie można o tym zapominać. Kiedy w czerwcu skończyłam zdjęcia do jesiennej transzy „O mnie się nie martw”, miałam taką refleksję: kurczę, pięć sezonów serialu, łącznie ponad pół roku, dzień w dzień po 12 godzin bycia w innym życiu. No i potem pojawiają się trudności, jak oddzielić normalne życie od tego serialowego. Ja mówię, że aktor to jest taka machina podłączona do wielu ludzi, jak do kroplówek, żeby mógł grać. Nagle to się kończy, odpinają cię od tego wszystkiego i okazuje się, że jesteś bez sił, wypompowany jak flak i musisz na nowo nabrać powietrza. Wszystko to, co inni za ciebie wykonywali, teraz musisz zrobić sam. A wcześniej wozili cię na plan, czesali, malowali, ubierali, dawali jeść i tak całe dnie… Marzena Rogalska: Umiesz już wracać do stanu normalności, żyć bez tego zasilania? Joanna Kulig: Pięć dni mi to zajmuje, nazywam to efektem odstawienia. (…) Marzena Rogalska: A samo aktorstwo, co ono ci daje? Joanna Kulig: Możliwość podpatrzenia różnych rzeczy od kuchni, na co raczej nie miałabym szansy w prywatnym życiu. Przed „Pitbullem” mieszkałam cztery dni z policjantką, brałam udział w prawdziwych interwencjach i zobaczyłam, jak ta praca wygląda od środka. To mnie umocniło także jako człowieka, pokazało, że nie warto narzekać z byle powodu, bo gdzieś obok nas dzieją się naprawdę hardcorowe rzeczy. O małżeństwie Marzena Rogalska: A to, że jest to miłość przypieczętowana małżeństwem, jest dla ciebie ważne? Joanna Kulig: Bardzo ważne. Czytałam taki artykuł - chyba nawet w „Urodzie Życia” - że pary małżeńskie lepiej radzą sobie z kryzysami i łatwiej je pokonują niż pary żyjące w wolnych związkach. Małżeństwo scala. Dla mnie to symbol, coś ważnego. Mężczyzna, który ci się oświadcza, daje sygnał, że chce z tobą spędzić życia. Ale są i takie pary, które tego nie potrzebują. Są bardzo szczęśliwe i wydaje im się, że ten papierek to zabije. Marzena Rogalska: Długi macie staż? Joanna Kulig: Długi. Znamy się 11 lat, więc to trochę jest. Ale nie ma tak, że zakochujesz się raz na zawsze. To ciężka praca i dzięki niej uczucie staje się niezwykłe, wartościowe. Pokonywanie trudności w związku powoduje, że uczucie nabiera jeszcze większej mocy. Chociaż wiadomo, różnie w życiu bywa. Super, jak się ułoży, że dwoje ludzi się spotyka i mogą razem iść przez życie. Nam się udało, mam nadzieję, że będzie trwać. Nie zapeszając. O graniu z gwiazdami Marzena Rogalska: „Kobieta z piątej dzielnicy” to było pierwsze spotkanie z wielkimi gwiazdami. Nie speszyło cię wówczas granie z Ethanem Hawkiem czy Kristin Scott Thomas? Joanna Kulig: W ogóle się nad tym nie zastanawiałam. Przede wszystkim zżerał mnie stres, że mam zagrać w tym filmie. Nie miałam doświadczenia ani w pracy, ani w tak zwanym show-biznesie, więc do wszystkiego podchodziłam zadaniowo. To wszystko do mnie dotarło dopiero, kiedy ten film i jeszcze „Sponsoring” Małgośki Szumowskiej weszły do kin. Wtedy zaczęły się wywiady i pytania o gwiazdy. Zdawałam sobie oczywiście sprawę, że to wielcy aktorzy, ale byłam przejęta głównie tym, że muszę sobie poradzić z nauką francuskiego i czy w ogóle dam radę… Marzena Rogalska: A spotkanie z Binoche w „Sponsoringu”? Joanna Kulig: Gry z Binoche się obawiałam i na początku łatwo nie było… Ale ostatecznie Juliette okazała się miła i wspierająca. Natomiast moje spotkanie z Ethanem było zabawne. Oboje mieliśmy grać po francusku, więc ja do niego zagaduję w tym języku, bo słabo znałam angielski, a tu okazuje się, że on ani be, ani me, więc zaczęliśmy się śmiać. Od razu było jasne, że on z tym francuskim jeszcze gorzej stoi niż ja. Ale Amerykanie mają totalnie luźny stosunek do swojego „gwiazdorstwa”. I on kompletnie nie stwarzał poczucia, że jest sławną osobą, niczego takiego nie dawał mi odczuć. Kim jest Joanna Kulig? 34-letnia Joanna Kulig jest znana z ról w filmach „Pitbull. Niebezpieczne kobiety”, „Sponsoring” i „Disco polo”. Gra główną rolę w serialu „O mnie się nie martw”. Od 2009 roku jest żoną reżysera i scenarzysty, Macieja Bochniaka. Poznali się na planie filmu „Środa, czwartek rano” w reżyserii Grzegorza Packa. Podobno przyszły mąż od razu się nią zachwycił, podobnie jak publiczność. Cały wywiad Marzeny Rogalskiej z Joanną Kulig przeczytasz w najnowszym numerze „Urody Życia”. Już w kioskach! Polecamy też: „Niespecjalnie musimy się starać, by jedna drugą zdenerwowała”. Intrygujący wywiad sióstr Popławskich w „Urodzie Życia”
„Wisłocka nie lubiła seksu. Utrata dziewictwa była dla niej traumą”. Maria Sadowska o filmie „Sztuka kochania”
Maria Sadowska promuje „Sztukę kochania”, która na ekrany kin wejdzie 27 stycznia. Wokalistka, reżyserka i trenerka młodych talentów w programie „The Voice of Poland” opowiedziała m.in. o życiu Michaliny Wisłockiej, jej lękach, fobiach i pracy na rzecz edukowania kobiet. W rolę główną wcieliła się w nim Magdalena Boczarska. Polecamy też: „Sztuka Kochania”. Odtwórczyni roli Michaliny Wisłockiej, Magdalena Boczarska opowiada, jak została „panią od seksu” Maria Sadowska o Michalinie Wisłockiej – Dlaczego Michalina Wisłocka? Bo w swoich czasach była człowiekiem przyszłości i nadal nim jest. Nie bała się łamać reguł systemu politycznego i społecznego, w którym żyła, i pójść własną drogą. Dużo bardziej bolesną. Naruszała tabu i była w tym megaodważna. Z drugiej strony miała pozytywistyczną misję. Całe życie poświęciła na edukowanie. Kochała swoje pacjentki, a one kochały ją. Była w stanie zrobić dla nich wszystko, skoczyć za nimi w ogień. Mój film jest też o tym, że kobieta zawsze płaci jakąś cenę za sukces i za to, że wybiera w życiu własną drogę. Ale punktem wyjścia był ciekawy fakt, że Wisłocka nie lubiła seksu – utrata dziewictwa stała się dla niej traumatycznym przeżyciem, była do tego kompletnie nieprzygotowana, jej mąż również. Została przedmiotowo wykorzystana, niedelikatnie. Dlatego też zdecydowała się na to, żeby przyjaciółka zastępowała ją w małżeńskim łóżku. – O Wisłockiej mówiono, że „żyła w trójkącie”, tymczasem to nie był żaden trójkąt – jej mąż sypiał równolegle z jej przyjaciółką… Za jej przyzwoleniem, ale fakt – były to związki równoległe, które służyły przede wszystkim wygodzie mężczyzny. Wisłocka była postacią tragiczną i pełną sprzeczności. Odniosła gigantyczny sukces, nikt do dzisiaj nie osiągnął podobnego – „Sztuka kochania” rozeszła się w PRL-u w ponad siedmiu milionach egzemplarzy, w większym nakładzie niż Biblia – a z drugiej strony zapłaciła za to wielką osobistą cenę. Uważała, że w jej relacji z mężem wystarczy „połączenie duchowe”. Z tym założeniem przeżyła połowę życia. Swój pierwszy orgazm i odkrycie, że w związku nie można rozdzielić ciała od duszy, przeżyła jako 40-latka. Świadomość, że spędziła 20 lat w związku, nie wiedząc, na czym on polega, tak nią wstrząsnął, że uznała, że musi się podzielić tym doświadczeniem z innymi kobietami. Tragizm Wisłockiej polegał na tym, że nigdy nie przeżyła tego, o czym tak pięknie pisze w swojej książce – związku ciałem i duszą. To będzie film, na którym widz będzie mógł się wzruszyć. A potem, jak się skończy, będzie miał ochotę wrócić do domu i przespać się z kimś, kogo kocha. Bo, jak mówiła Wisłocka, seks to jest radosna zabawa dorosłych ludzi. W styczniowym wydaniu miesięcznika „Uroda Życia” wywiady m.in. z Markiem Kondratem, Mietkiem Szcześniakiem oraz Robertem Biedroniem, a ponadto jak zwykle dużo porad psychologicznych, przejmujące rozmowy Anny Maruszeczko i niezawodna Agnieszka Maciąg! Polecamy też: „Mam nadzieję, że nie zrobi mi tego w sylwestra”. Natalia Kukulska o narodzinach córki Laury
„Niespecjalnie musimy się starać, by jedna drugą zdenerwowała”. Intrygujący wywiad sióstr Popławskich w „Urodzie Życia”
Magdalena i Aleksandra Popławskie we wspólnym wywiadzie dla „Urody życia” opowiadają Magdalenie Felis o erotykach, aktorstwie i siostrzanej miłości. Co jeszcze powiedziały w tym wyjątkowym wywiadzie? O różnicach między siostrami Magdalena Felis: Nie wydaje się wam, że młodsza siostra jest trochę zmuszona dorastać w kontrze do starszej, żeby się jakoś od niej oddzielić, niezależnie uformować, żeby – krótko mówiąc – nie być młodszą kopią. Aleksandra Popławska: To u nas nie było chyba trudne, bo od początku Magda była zupełnie inna niż ja. Magdalena Popławska: To prawda: woda i ogień, jak nasi rodzice. Więc nie musiałam się starać, żeby być niezależną osobowością. Nawet w tych kobiecych sprawach, które powinny nas łączyć. Ja byłam taka chuda zawsze. Dojrzewanie przyszło do mnie bardzo późno. Jakieś piersi czy coś – ja tego w ogóle nie rozumiałam. A Ola bardzo szybko stała się kobietą. Miała kobiece kształty, piękne piersi. Więc niby dzieliły nas tylko cztery lata, ale nie miałyśmy nigdy takiego „babskiego porozumienia”. Patrzyłam na kolejnych chłopaków, którzy do niej przychodzili i nie wiedziałam, o co chodzi. Sama bardzo późno miałam chłopaka. Właściwie na studiach dopiero. Aleksandra Popławska: Bez przesady z tymi chłopakami, ale fakt, byłam kochliwa: poza erotykami czytałam dużo powieści o miłości, przechodziłam fascynację twórczością sióstr Bronte, Virginii Woolf i Sylvii Plath. Chyba chciałam być jak te moje bohaterki: mocno i nieszczęśliwie zakochana. Magda długo była „kumpelką”, nie zauważała, że chłopcy się w niej kochają, była w tym zabawna. O aktorstwie Magdalena Felis: Skoro byłyście tak różne i osobne, jak to się ostatecznie stało, że obie poszłyście tą samą aktorską drogą? Magdalena Popławska: To nie było oczywiste. W ramach buntu wobec wyboru Oli, poszłam przecież do liceum ekonomicznego, co było kompletnym absurdem. Bo wszyscy mi mówili od dziecka, że powinnam zostać aktorką. Męczyłam się w tym liceum, bo niewiele rozumiałam, a na obronie pracy dyplomowej o jakimś zawiłym tytule, którego dziś już nie pamiętam, i tak zaczęłam w końcu mówić o teatrze i o mojej siostrze. Ale dostałam piątkę i tytuł technika ekonomisty. Polecamy też: Historia o tym, jak w warszawskim zoo ratowano Żydów posłużyła za scenariusz hollywoodzkiego filmu​ O rodzicielstwie Magdalena Felis: A o czym rozmawiacie, kiedy spotykacie się prywatnie? Aleksandra Popławska: Nigdy nie rozmawiamy na tematy zawodowe, nigdy nie rozmawiamy o naszych związkach… O czym my rozmawiamy? Chyba o dzieciach coraz więcej. W naszym domu w ogóle nie powadziło się szczerych kobiecych rozmów. Magdalena Popławska: Słowa nie zamieniłyśmy! Aleksandra Popławska: Kiedy moja córka, która dziś ma 11 lat, zaczęła dorastać, postanowiłam dla niej nauczyć się języka takich rozmów. O ciele, intymności, miłości. I dziś mogę powiedzieć, że mamy bardzo przyjacielską i szczerą relację. I zastanawiam się, jak Magda zmieni się przez swoją córkę i jak to wpłynie na nasz kontakt. Magdalena Popławska: Rzeczywiście dziecko to jest totalna rewolucja w moim życiu. Nie umiałam sobie wyobrazić, że życie może się tak zmienić. Że to jest takie niewolnictwo – w sensie dobrym i złym. Bo ja się czuję niewolnikiem tej miłości. Ona mnie zalewa, paraliżuje. Nie umiem sobie już bez niej wyobrazić życia. I to wieczne niewyspanie i zmęczenie, której za żadne skarby nie zamienisz na wyspanie – to bardzo nas, kobiety, łączy. Zawsze wiedziałam, że kobiety są silne i zawsze wokół mnie było więcej zaradnych kobiet niż mężczyzn. Ale teraz, kiedy wiem, czym jest macierzyństwo, doceniam tę kobiecą siłę jeszcze bardziej. I jestem coraz bardziej dumna z siebie, że jestem kobietą. Cały wywiad przeczytacie w najnowszym numerze magazynu „Uroda życia”. W kioskach od 13 stycznia. Polecamy też: Dorota Segda w nowej „Urodzie Życia”: „Walczyliśmy z mężem o własne dzieci. Zrobiliśmy wszystko. Ale się nie udało”
Historia o tym, jak w warszawskim zoo ratowano Żydów posłużyła za scenariusz hollywoodzkiego filmu
„Ojciec wyciągał ludzi z getta” – mówi Teresa Żabińska-Zawadzki – matka dawała im azyl w naszym domu”. Historia Antoniny Żabińskiej, dzięki której w warszawskim zoo podczas okupacji udało się uratować życie kilkudziesięciu osób, powraca w wielkim hollywoodzkim stylu w filmie „Azyl” („The Zookeeper's Wife”). Jego premiera jest przewidziana na 24 marca 2017 r. Polecamy też: Czy film o Polakach podbije USA? Wyjątkowa historia państwa Żabińskich Teresa Żabińska-Zawadzki o Antoninie Żabińskiej Kiedy zaczyna się wojna, Jan Żabiński, dyrektor zlikwidowanego właśnie warszawskiego ogrodu zoologicznego, zatrudnia się w Instytucie Higieny, a po pracy uczy na tajnych kompletach i angażuje się w działalność konspiracyjną. W domu w ciągu dnia go nie ma, wraca do willi przed północą i wyznacza żonie zadania. „Mój ojciec był w domu dowódcą – mówi dziś córka Teresa Żabińska-Zawadzki. – To jest tak jak wśród zwierząt, w stadzie jest hierarchia. Matka robiła, czasem nie wnikając w szczegóły konspiracji, to, o co prosił ojciec, niektórych rzeczy tylko się domyślała, o niektórych w ogóle nie wiedziała, ale tak samo, jak tata ratowała ludzi. Ojciec wyciągał ludzi z getta, a potem uciekinierzy trafiali do nas, pod skrzydła mamy”. Jak Antonina Żabińska pomagała Żydom Życiem domu i organizacją schronienia na terenie zoo dowodzi więc Antonina. W pustych szopach, stajniach, budkach, ukrytych wiosną i latem w gęstych krzakach, oraz w dyrektorskiej willi – w schowkach, skrytkach i pokojach – znajdują dach nad głową Żydzi i inni ludzie uciekający przed gestapo. Jedzenie zanosi im pani domu lub kilkuletni Ryś. Z wyżywieniem nie ma problemu, na terenie zoo działa tuczarnia świń, obsługiwana przez personel zoo, która zgodnie z pomysłem Jana Żabińskiego ma zapewnić jako takie przetrwanie ogrodu. Antonina robi też weki z gawronów, na które polują Niemcy na terenie zoo, a które udają potem na stole kuropatwy. Hoduje króliki, uprawia warzywa, podwiązuje pomidory – tym karmi rodzinę oraz przewijających się przez dom licznych gości. Willa jest jednak jak tykająca bomba. Wszyscy ukrywający się wiedzą, że gdy z fortepianu, przy którym zasiądzie Antonina, popłyną wesołe dźwięki kupletu „Jedź na Kretę” z „Pięknej Heleny” Offenbacha, należy schować się w swojej skrytce, bo zbliża się niebezpieczeństwo. W każdej chwili może się coś wydarzyć, tym bardziej, że na lwiej wyspie Niemcy na początku wojny urządzili jeden ze składów odebranej Polakom broni. Trzymają tam wartę, a do niektórych budynków żołnierze przyprowadzają w letnie wieczory na siano panienki. Teresa Żabińska-Zawadzki o Janie Żabińskim „Mój ojciec był człowiekiem przewidującym i świetnym psychologiem – mówi Teresa Żabińska-Zawadzki. – Zakładał, że Niemcy nigdy nie wpadną na to, że w środku okupowanej Warszawy, w zoo pełnym spacerowiczów, czyli w miejscu publicznym, może się ktokolwiek ukrywać. Jedni ukrywający się nie wiedzieli o drugich. Matka na wszelki wypadek nadawała im imiona od nazw zwierząt. Magdalena Gross, żydowska rzeźbiarka, nosiła na przykład pseudonim Szpak, a rodzina Kenigsweinów została nazwana rodziną Soboli. W domu wywoływało to nieraz pomieszanie z poplątaniem i wątpliwości, kim jest naprawdę bażant – czy zwierzakiem, który ostał się obok willi, czy konspiratorem noszącym taki pseudonim. To dlatego Magdalena Gross nazywała w czasie okupacji naszą willę »domem pod zwariowaną gwiazdą«”. Kiedyś na terenie zoo, w pobliżu niemieckich magazynów wojskowych, wybucha pożar. Antonina wybiega z domu i odgrywając teatralną scenę, przekonuje żandarma, że to na pewno niemieccy żołnierze zaprószyli papierosem ogień, bo przychodzą tu na siano z „dziewczynkami”. Żandarm, zaskoczony rubaszną odpowiedzią, śmieje się zgodnie z przewidywaniami, odpuszcza, zmienia temat i zaczyna wypytywać o ogród. Żydowskiemu małżeństwu Reginie i Samuelowi Kenigsweinom i ich dzieciom organizuje w 1943 roku nocleg. Najpierw umieszcza ich w podziemnym korytarzu obok starej lwiarni, tam, gdzie kiedyś mieszkały zwierzęta futerkowe. Kilka dni później Kenigsweinowie, całą siedmioosobową rodziną, zostają przez Żabińską zakwaterowani na kolejne noce w piwnicy willi. W tym pomieszczeniu, które w czasie wojny służy jako schron, nie ma okien, ale jest toaleta i jest ciepło, dochodzą tam rury centralnego ogrzewania. W ciągu dnia Regina Kenigswein z dziećmi przebywa na piętrze „domu pod zwariowaną gwiazdą”. Jej mąż wychodzi o świcie w grubym futrze i filcowych butach do woliery – bażanciarni, gdzie siedzi do wieczora zamknięty od zewnątrz na kłódkę. Klucze ma gospodyni willi. Samuela Kenigsweina Antonina zna sprzed wojny, z czasów, kiedy dostarczał im wiśnie, jabłka czy czereśnie dla zwierząt. Syn Żabińskich nosi całej rodzinie Soboli talerze z jedzeniem. Gosposia, na wszelki wypadek niewtajemniczona w sprawę, nie ma pojęcia o nowej rodzinie w domu i dziwi się, że nagle domownicy nabrali apetytu. Ilu osobom pomogli Żabińscy? Przez willę Żabińskich takich osób jak Kenigsweinowie przewija się podczas okupacji kilkadziesiąt. Zatrzymują się w domu na jedną noc, na miesiące czy lata Rachela Auerbach, Maurycy Fraenkel, Róża Anzelówna, Irena Mayzel, Lonia Tenenbaum i inni. Nie zawsze są to znajomi Żabińskich, czasem tylko znajomi znajomych. Antonina boi się o życie swojej rodziny, ale nie wyobraża sobie, by mogła nie pomóc i nie ocalić innych. „Nie ma innego wyjścia – mówi. – Trzeba to robić. Każdemu człowiekowi, który znajdzie się w takiej sytuacji, należy pomóc”. Antonina, osierocona w dzieciństwie najpierw przez matkę, a potem przez ojca, musiała wiedzieć, co to znaczy zaopiekować się kimś, uratować mu życie. „Ogarniało mnie piekące uczucie wstydu za własną bezsilność i własny lęk” – pisała po wojnie o tych krótkich momentach, kiedy miała w ogóle czas na to, by się bać, bo większość energii wkładała w codzienne działanie zapewniające bezpieczeństwo jej samej, rodzinie i swoim podopiecznym. Tekst: Anna Kamińska Cały wywiad przeczytacie w nowym numerze „Urody Życia”, dostępnym w kioskach i dobrych salonach prasowych od 13 stycznia. Polecamy też: „Była bardzo chora. Całe życie było ustawione pod nią”. Natalia Kukulska o śmierci ukochanej babci
O związku, partnerstwie i o tym, że kobiety wciąż muszą o coś walczyć. Maria Sadowska w nowej „Urodzie życia”
W najnowszym numerze „Urody życia” reżyserka „Sztuki Kochania”, Maria Sadowska, opowiada Magdalenie Żakowskiej o swoim związku, partnerstwie i o tym, że kobiety wciąż mają o co walczyć. Magdalena Żakowska: Kobiety walczą dziś o to samo, chociaż minęło kilkadziesiąt lat… Maria Sadowska: Ciągle słyszymy, że już się wyemancypowałyśmy, że wywalczyłyśmy sobie wszystko, co chciałyśmy, a nawet jeszcze więcej. To nieprawda. Nierówność między mężczyznami i kobietami trwa. Jeśli ja to widzę, jeśli ja tego doświadczam – choć jestem kobietą, która gdzieś się już wdrapała – to znaczy, że inne kobiety też mają z tym problem. Mam wrażenie, że wyolbrzymia się nasze emancypacyjne osiągnięcia, żeby zatrzymać ten proces. A z nas, kobiet walczących o swoje prawa, robi się zdemoralizowane potwory. Dla mnie jako artysty to ważna sprawa – mam o co walczyć, o czym kręcić filmy, co rozbijać. Jesteśmy pokoleniem rewolucji. Związki partnerskie, dzielenie się obowiązkami rodzicielskimi – tego wcześniej nie było. W pokoleniu naszych rodziców mężczyzna nie potrafił często sam sobie zrobić herbaty. Magdalena Żakowska: Ty masz partnerski związek? Maria Sadowska: Bardzo. W tej chwili ciężar prowadzenia domu i zajmowania się dziećmi leży po stronie mojego narzeczonego. Ja pracuję i zarabiam. I oboje jesteśmy bardzo szczęśliwi. To nie jest tak, że tylko ja, kobieta, na tym korzystam, bo mogę się realizować zawodowo. Mój chłopak jest fantastycznym ojcem, przebywanie w domu z dziećmi przynosi mu autentyczną radość. Myślę, że wielu mężczyzn cierpiało i cierpi, bo nie są przez kobiety na równych prawach dopuszczani do wychowywania dzieci. Bo niby tylko matka potrafi przewinąć czy nakarmić niemowlaka. To nieprawda. Mój chłopak robi to lepiej niż ja. W tej chwili mężczyźni mogą w pełni przeżywać uroki rodzicielstwa. Kiedy rodziłam dwójkę moich dzieci, za każdym razem to Adrian pierwszy brał je na ręce. Więź, która się w tym momencie rodzi, jest nieporównywalna z tym, co odczuwał kiedyś mężczyzna, który w trakcie porodu kobiety pił z kolegami. Oboje mamy wolne zawody, czasem to ja jestem więcej w domu, a on jedzie w trasę ze swoim zespołem, a czasem odwrotnie. Każde z nas potrzebuje obu tych rzeczy. Wmówiłyśmy naszym facetom, że nie mają instynktu rodzicielskiego. Tymczasem to nie jest tak, że wszyscy faceci chcą tylko kariery, a wszystkie kobiety chcą tylko rodzić i wychowywać dzieci. Chociaż takie postawy życiowe też szanuję. Polecamy też: O seksualnej rewolucji i kobietach. Maria Sadowska promuje film o Michalinie Wisłockiej w nowej „Urodzie Życia”​ Magdalena Żakowska: Trafiłaś na takiego faceta czy wypracowaliście sobie wspólnie ten partnerski model związku? Maria Sadowska: Bardzo dużo o tym rozmawialiśmy – w tym sensie jest to model wyrobiony, ale mój chłopak jest też z natury bardzo rodzinnym, emocjonalnym typem. Chyba nawet bardziej niż ja. Mam naturę zdobywcy, jestem bojowniczką, lubię stać na pierwszej linii frontu, a jak trzeba to lecę się bić. W tym sensie idealnie się dobraliśmy. Magdalena Żakowska: Nie masz poczucia, że coś stracisz w relacjach z dziećmi, kiedy stoisz na tej pierwszej linii frontu? Maria Sadowska: Czy wyobrażasz sobie, że podobne pytanie zadajesz facetowi? Kiedy facet ciężko pracuje, robi karierę i ma rodzinę, to nikt nigdy nie zarzuci mu, że jest złym mężem czy ojcem. Kobieta automatycznie jest złą matką. Wielokrotnie zdarzyło mi się odczuć taką krytykę. Może nie zwerbalizowaną, ale równie dotkliwą. Na pewno coś tracę. Ale to coś zyskuje mój partner. Myślę, że trzeba się umieć dzielić rodzicielskimi doświadczeniami, a my, kobiety, mamy skłonność do zagarniania tego dla siebie. Tak się złożyło, że teraz ja mam więcej pracy. W tym roku miałam tydzień wakacji… Ale z drugiej strony mam tyle pomysłów, tyle bym chciała zrobić… Napisałam już scenariusz kolejnego filmu. Będzie luźno inspirowany historią pacjentki doktora Chazana, której odmówił prawa do aborcji, choć nosiła płód z nieodwracalnymi uszkodzeniami. To dla mnie nie do wyobrażenia, że w Polsce nie przestrzega się podstawowych praw pacjentki, kobiety. Cały wywiad Magdaleny Żakowskiej z Marią Sadowską przeczytasz w najnowszym numerze „Urody życia”. Już w kioskach! Polecamy też: Robert Biedroń o swoim ślubie: Będzie hucznie! Piętrowy tort, przyjaciele, muzyka i koniecznie drag queen i ABBA!