Krzysztof Ibisz przerwał milczenie o dzieciństwie. Musiał dorosnąć szybciej niż inni: „To był dla mnie dość trudny czas”
Krzysztof Ibisz wrócił do wspomnień z dzieciństwa i ujawnił kulisy życia, które dalekie było od beztroski. W podcaście „Bliskoznaczni” opowiedział o obowiązkach, które sprawiły, że jako kilkuletni chłopiec musiał bardzo szybko dorosnąć.
Krzysztof Ibisz wrócił do wspomnień z dzieciństwa i ujawnił fakty, które mogą zaskoczyć wielu. W podcaście „Bliskoznaczni” opowiedział o życiu, które od najmłodszych lat wymagało od niego odpowiedzialności i dojrzałości. Krzysztof Ibisz: tak wyglądało jego dzieciństwo. Rodzice rozstali się, gdy był małym chłopcem Dzieciństwo Krzysztofa Ibisza nie było bajką o beztrosce, ale historią dojrzewania w świecie wyraźnych zasad i pracy, która miała swoją wagę. Dorastał w Warszawie. Jego rodzice poznali się w Domu Słowa Polskiego – miejscu, gdzie w latach 60. powstawała większość gazet. Ojciec piął się tam po szczeblach kariery, od kierownika do dyrektora, mama pracowała przy retuszu jako technik poligraf. Kiedy miał zaledwie cztery latka, życie napisało dla niego nieoczekiwany scenariusz – jego rodzice się rozstali. Dla niego nie był to dramatyczny zwrot akcji, raczej naturalny element codzienności, który przyjął bez analizy – tak po prostu wyglądał jego świat. Został z mamą, która od tej pory była dla niego najważniejszym punktem odniesienia i codziennym wsparciem. Ojciec jednak nie zniknął z jego świata. Mieszkał niedaleko, niemal na wyciągnięcie ręki. Dzięki temu ich relacja nie została przerwana, a kontakt pozostał żywy. Krzysztof Ibisz szybko wkroczył w dorosłość. Z tej rodzinnej historii wyniósł jednak konkretne wartości: od mamy optymizm i przekonanie, że praca porządkuje życie, od ojca – ambicję i wyraźny rys charakteru, który widać było nie tylko w podejściu do obowiązków, ale i w jego silnej osobowości. Czytaj też: Rzadko mówi o rodzicach, teraz opublikował zaskakujące zdjęcie w sieci. „Wiele razem przeszliśmy" Krzysztof Ibisz o dzieciństwie. Co wyznał w najnowszej rozmowie? Gospodarz „Tańca z Gwiazdami” w podcaście „Bliskoznaczni” zdecydował się na szczere wyznanie dotyczące swojego dzieciństwa. „To był dla mnie dość trudny czas, jeżeli mówimy o czasie dzieciństwa. Byłem chłopcem, który musiał ogarniać wiele rzeczy — także za dorosłych”, mówił w podcaście „Bliskoznaczni”. Już jako dziecko jego codzienność wyglądała zupełnie inaczej, niż mogłoby się wydawać. Zamiast beztroski – odpowiedzialność. Zamiast dziecięcej swobody – obowiązki, które zwykle spoczywają na dorosłych. „Mieszkałem sam z mamą i musiałem ogarniać wiele rzeczy, czyli różne rzeczy domowe, takie, które gdzieś tam wydaje mi się, wykraczają poza ramy normalnego dzieciństwa. Czasami być ratownikiem, dbać, ogarniać, naprawdę dbać o cały dom, więc musiałem dorosnąć bardzo szybko, czyli jako kilkuletni, czy kilkunastoletni chłopiec. Więc byłem taką osobą, która potrafi wszystko załatwić, zaradzić — trochę jak w grze w szachy — kilka ruchów do przodu, żeby to wszystko pozabezpieczać i żeby dobrze działało. I to moim zdaniem dało mi taką sprawczość potem w dorosłym życiu”, mówił. Wyznanie Krzysztofa Ibisza pokazuje, że za publicznym wizerunkiem stoi historia pełna wyzwań i trudnych doświadczeń. Jego słowa rzucają nowe światło na przeszłość i pozwalają lepiej zrozumieć drogę, którą przeszedł. To opowieść o dzieciństwie, które wymagało siły, odpowiedzialności i szybkiego dojrzewania. Sprawdź też: Wychowywała go samotnie, zawdzięcza jej wszystko. Krzysztof Ibisz ma z mamą niezwykłą relację
Edyta Górniak ujawnia dramat z dzieciństwa. „Rodzice poszliby dziś do więzienia”
Edyta Górniak wraca do jednego z najtrudniejszych rozdziałów swojego życia. W programie „Portret” opowiedziała o dzieciństwie naznaczonym strachem, karami i samotnością. Artystka po raz pierwszy w tak otwarty sposób mówi o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami jej domu.
Edyta Górniak odsłania kulisy swojego dzieciństwa, o których przez lata mówiła bardzo rzadko. W programie „Portret” artystka wraca do bolesnych wspomnień, opowiadając o przemocy, karach i samotności, które towarzyszyły jej na co dzień. Jej szczere wyznanie porusza także temat relacji rodzinnych dziś, pokazując, jak doświadczenia z przeszłości wpłynęły na jej dorosłe życie. Edyta Górniak o przemocy w dzieciństwie w programie „Portret” W rozmowie z Michałem Dziedzicem Edyta Górniak zdecydowała się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Wokalistka wróciła wspomnieniami do lat dzieciństwa, które – jak przyznała – upływały w atmosferze napięcia i lęku. 53-latka nie ukrywa, że doświadczała przemocy ze strony matki i ojczyma. W jej wspomnieniach powraca obraz codzienności podporządkowanej karom i ciągłemu poczuciu zagrożenia. „Byłam gotowa na kary w każdej chwili” – dramatyczne wspomnienia Artystka opowiedziała, że była notorycznie karana, a jednym z elementów tych doświadczeń było zamykanie jej w pokoju na klucz. Jak zaznaczyła, nie była to jedyna forma kar. „Większość lat byłam na takim survivalu. Cały czas się bałam, że robię coś złego. Byłam gotowa na kary w każdej chwili. Różne te kary były, bo zamykanie to nie była jedyna rzecz” – wyznała w programie „Portret”. Wspomnienia z tamtego okresu wiążą się przede wszystkim z niepewnością i stałą gotowością na to, co może się wydarzyć. Czytaj też: Ich relacja daleka była od ideału. Edyta Górniak z trudem powstrzymuje łzy, gdy mówi o kulisach więzi z ojcem Samotność i strach – kulisy życia Edyty Górniak W wywiadzie pojawia się również temat samotności. Edyta Górniak wspomina sytuacje, w których zostawała sama nawet na kilka dni. W tym czasie to sąsiadka przynosiła jej jedzenie dwa razy dziennie. To właśnie takie momenty najmocniej zapisały się w jej pamięci z dzieciństwa. W rozmowie zwrócono także uwagę, że osoby dorosłe z otoczenia nie reagowały na to, co działo się w jej życiu. Górniak o rodzicach: „Dziś mogliby pójść do więzienia” Dziś artystka patrzy na tamte wydarzenia z innej perspektywy. Przyznaje, że współczesna świadomość społeczna jest zupełnie inna niż kiedyś. „Myślę, że gdyby dzisiaj tak było, to moi rodzice poszliby do więzienia. Myślę, że dzisiaj się tak zmieniły czasy, nabraliśmy wszyscy świadomości, że dzieci nie powinno się bić” – powiedziała. To refleksja, która pojawiła się dopiero po latach. Relacja z mamą dziś. „Nie mam już żadnych” W tej samej rozmowie Edyta Górniak została zapytana o to, jak dziś wyglądają jej relacje z matką. Odpowiedź była krótka i jednoznaczna. „Nie mam, nie mam już żadnych. Wybaczam jej. Dałam jej 40 lat mojego życia, starań” – przyznała. Artystka mówi także o granicach, które postawiła po latach prób budowania tej relacji. Jak zaznacza, dała od siebie wszystko i nie ma już więcej do zaoferowania. Wybaczenie zamiast powrotu do przeszłości Mimo doświadczeń z dzieciństwa Edyta Górniak podkreśla, że nie chce wracać do poczucia cierpienia, samotności i odrzucenia. Wybiera podejście oparte na wybaczeniu. Zastanawia się również nad historią swojej rodziny i tym, jakie doświadczenia mogły wpłynąć na zachowanie jej matki. Jednocześnie w jej wspomnieniach pojawia się ważna postać – babcia, którą określa jako źródło „najpiękniejszej miłości” z dzieciństwa. Zobacz też: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu
Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Joanna Kulig od kilku lat rozwija swoją karierę w USA, gdzie zdobywa uznanie i występuje u boku największych gwiazd. Aktorka nie zapomina jednak, skąd pochodzi, i chętnie angażuje się w działania pomocowe. Jej historia to dowód na to, że marzenia naprawdę się spełniają.
Joanna Kulig już od jakiegoś czasu pracuje w USA, gdzie została doceniona. Przypomnijmy, że jej kariera za oceanem zaczęła się niedługo po tym, jak film Ida otrzymał Oscara. Kolejnym sukcesem okazała się Zimna Wojna, która otrzymała aż trzy nominacje do tej samej nagrody. Za sprawą tych dwóch produkcji Polka zyskała uznanie najwybitniejszych zagranicznych twórców. Dzisiaj konsekwentnie spełnia marzenia i rozwija swoją karierę. Nie każdy jednak wie, że jej droga do sławy nie była kolorowa, bo jak sama przyznaje: „wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam”. Oto jej historia. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. View Ediplayer on the source website Joanna Kulig podbija Hollywood. Jest w Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej W połowie 2023 roku Joanna Kulig znalazła się w gronie polskich artystów wyróżnionych zaproszeniem do prestiżowej Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej – instytucji przyznającej Oscary. Wśród nowych członków z Polski znaleźli się również uznani profesjonaliści branży filmowej: Jolanta Dylewska (operatorka, scenarzystka, reżyserka), Agnieszka Glińska (reżyserka, aktorka), Ewa Piaskowska (producentka, scenarzystka), reżyserka Agnieszka Smoczyńska oraz Joseph Kosinski. To wydarzenie odbiło się szerokim echem nie tylko w kraju, ale i za granicą, bo na liście nowych członków znaleźli się także światowej sławy artyści, tacy jak Austin Butler, The Weekend czy Taylor Swift. Wyróżnienie to podkreśla, że również polscy twórcy stają się integralną częścią światowego środowiska filmowego. Joanna Kulig nie kryje, że droga na szczyt nie była łatwa. Wychowana w niewielkiej miejscowości Muszynka, wielokrotnie wspominała, że dzieciństwo upłynęło jej w bardzo skromnych warunkach. Jednak trudności nie powstrzymały jej przed konsekwentnym dążeniem do celu. Dziś jej nazwisko jest rozpoznawalne nie tylko w Polsce – aktorka regularnie współpracuje z największymi twórcami kina na świecie. We wrześniu 2023 roku miała premierę amerykańska produkcja „Knox Goes Away” w reżyserii Michaela Keatona, w której Kulig zagrała u boku legend takich jak Al Pacino, James Marsden i Marcia Gay Harden. To jednak nie jedyny projekt z jej udziałem. Aktorka wystąpiła także w filmie „She Came to Me”, gdzie partnerowała Anne Hathaway. Między gwiazdami szybko nawiązała się nić porozumienia – Hathaway w jednym z wywiadów podkreśliła, że Kulig to „błyskotliwa, utalentowana, hojna i niesamowicie otwarta osoba”, z którą praca była czystą przyjemnością. Choć dziś Joanna Kulig święci międzynarodowe triumfy, nie zapomina o korzeniach. W rozmowie z „Dzień Dobry TVN” przyznała, że wiele zawdzięcza szczęściu, ale jeszcze więcej – własnej determinacji i ciężkiej pracy. Wspominała też kolejne etapy swojej drogi: od jury w Gdyni, przez festiwale w Cannes i Berlinie, aż po zdjęcia w USA. Mimo międzynarodowych sukcesów, jasno deklaruje, że jej dom jest w Polsce. – „Od trzech lat mieszkam w Polsce, nie przeprowadziłam się. Teraz wyleciałam na dwa tygodnie i trzy dni, to było pięć dni zdjęciowych. Najlepiej, żeby wylecieć, zrobić swoją robotę i wrócić do domu” – powiedziała w programie śniadaniowym. Czytaj także: Księżna Kate znika z życia publicznego! Fani zadrżeli z niepokoju. Są smutne wieści z pałacu Joanna Kulig, plan serialu „Szpilki na Giewoncie”, luty 2010 View oEmbed on the source website Joanna Kulig, 02.08.2022 rok. Premiera filmu w reżyserii Michała Rogalskiego "Każdy wie lepiej" Joanna Kulig, 16.02.2023 rok, Berlin <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgdnOG15-312aa04.jpg" width="2000" height="1333" alt="(L-R) US composer Bryce Dessner, US actress Marisa Tomei, actor Evan Ellison, US actress Anne Hathaway, US actor Peter Dinklage, Polish actress Joanna Kulig and US filmmaker and novelist Rebecca Miller pose during a photocall for the film "She Came To Me" presented in the Berlinale Special Gala section on the opening day of the Berlinale, Europe's first major film festival of the year, on February 16, 2023 in Berlin. during a photocall for the film "She Came To Me" presented in the Berlinale Special Gala section on the opening day of the Berlinale, Europe's first major film festival of the year, on February 16, 2023 in Berlin. - The 73rd annual festival, which traditionally has the strongest political focus of the three big European cinema showcases, will mark the first anniversary of Russia's invasion in Ukraine, as well as anti-regime protests in Iran with new feature films and documentaries. (Photo by Stefanie Loos / AFP)" title="73. festiwal filmowy Berlinale 2023" /> Sławna i szlachetna. Joanna Kulig o swojej misji Aktorka ma poczucie, że trudne doświadczenia z przeszłości mocno na nią wpłynęły i ukształtowały. Dlatego też regularnie angażuje się w pomoc innym i chętnie bierze udział w Szlachetnej Paczce. „To dla mnie bliska inicjatywa, dlatego że sama jako dziecko dużo pomocy otrzymałam. Wielu ludzi mi bardzo pomogło. Będąc z małej miejscowości, gdzie dużo takich paczek sama otrzymałam, teraz pojawiam się w Hollywood, czyli wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam”, wyznała w „Dzień Dobry TVN”. Dodała również, że „zawsze pomagam drugiemu człowiekowi. Najgorszy jest rodzaj jałmużny, a ja otrzymywałam pomoc z szacunkiem. Wiem, że ludzie wstydzą się prosić o pomoc, czują się gorzej, a Szlachetna Paczka pomaga ludziom w szlachetny sposób, bez poczucia jałmużny. Dzielisz się z drugim człowiekiem tym, czego potrzebuje. Czasem ludzie bogaci kupują głupie rzeczy, a potrzebne są najprostsze towary — szampon do włosów, chleb, kasza, buty”, kontynuowała. „Pani, którą wybrałam, jest samotna. Chciała mieć dzieci, ale nie mogła ich mieć, jej mąż zmarł, jest całkiem sama. Kiedy wolontariusze zapytali, czego potrzebuje, powiedziała, że kwiatka i telefonu komórkowego, bo dla samotnych, starszych osób ważne jest to, aby mieć kontakt z ludźmi”. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło Z Muszynki do Hollywood. Trudne dzieciństwo Joanny Kulig Ulubienica widzów w tym samym wywiadzie wróciła również pamięcią do swojego dzieciństwa, które nie było usłane różami. „Kiedy byłam dzieckiem i miałam mało zabawek, rozwijała się kreatywność. Byłam tak wychowywana, że „co masz, to dasz". Kiedy pokazujemy dzieciom, że dzielimy się z drugim człowiekiem, uczymy ich dobra. To oducza egoizmu”, wspominała. Te doświadczenia ją wzmocniły. Ma świadomość, że nie można nikogo oceniać i patrzeć na niego z góry. Zdaje sobie również sprawę z tego, jak ważna jest pomoc drugiemu człowiekowi. Bo to właśnie za sprawą otaczających nas osób, można podnieść się i osiągnąć sukces. „Jestem dumna z tego, co robię, ale zawsze do każdego podchodzę jak do człowieka. Pomoc drugiemu człowiekowi i to, żeby się nie pogubić, to jest najważniejsze. Skupienie się tylko na karierze to jest za mało. To nie jest w życiu najważniejsze”, podsumowała. Czytaj także: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Joanna Kulig, 28.03.2023 rok, Kraków Teatr im. Juliusza Słowackiego. "Albertiana 2023" - Ogólnopolski Festiwal Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób z Niepełnosprawnością Intelektualna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgAhDWkf-697390d.jpg" width="2000" height="1333" alt="28.03.2023 Krakow Teatr im. Juliusza Slowackiego. " Albertiana 2023" - Ogolnopolski Festiwal Tworczosci Teatralno-Muzycznej Osob z Niepelnosprawnoscia Intelektualna fot. Beata Zawrzel/REPORTER n/z Joanna Kulig - laureatka Medalu sw. Brata Alberta" title="Albertiana 2023 w Krakowie" /> Joanna Kulig, 03.12.2022 rok. Na planie programu Dzień Dobry TVN
Wychował się bez ojca, w jego domu się nie przelewało. To mamie Leszek Miller zawdzięcza wszystko
Leszek Miller opowiedział w cyklu "Życie od nowa" o tym, jak radził sobie z mamą i babcią w domu rodzinnym. Były premier dokładnie pamięta moment, w którym poczuł się mężczyzną. Sprawiły to pierwsze zarobione pieniądze, które oddał do domowego budżetu.
Gdy był malutkim chłopcem, tata opuścił jego i swoją żonę. Dla Leszka Millera to właśnie mama była tą osobą, która przeprowadzała go przez dorastanie i dojrzewanie. Dała mu całe serce, uwagę i tyle środków, ile zdołała zgromadzić. Były premier otworzył się w nowym odcinku „Życia od nowa” i opowiedział, jak zapamiętał największą bohaterkę, jaką poznał – swoją mamę. Leszek Miller o dzieciństwie, mamie, babci i braku pieniędzy Anna Miller (z domu Dutkiewicz) z zawodu była szwaczką. Jednak to zawód: mama był tym, któremu poświęciła sporą część życia. Były premier Polski wyjawił w rozmowie z VIVĄ.pl, że to właśnie w jej ramionach czuł największe wsparcie. „Wychowywałem w podwarszawskiej wsi. Dzisiaj ta wieś jest dzielnicą Żyrardowa. Ojciec mnie opuścił jak miałem pół roczku i mama zaciekle walczyła o to, żebyśmy się utrzymali na powierzchni”, słyszymy. „Każdy z nas musi mieć kogoś, kto w najtrudniejszych momentach pomoże i na kogo można liczyć. Myślę, że jeśli o mnie chodzi, to w dużej części to była moja mama. Ona ciągle mnie mobilizowała. I też bardzo żałowała, że sama nie mogła ukończyć żadnej szkoły. Skończyła swoją edukację na poziomie czterech klas szkoły elementarnej. To było przed wojną oczywiście, takie były czasy. Dlatego ciągle mnie dopingowała, żebym uczył się. Widziała w tym ogromną szansę dla mnie”, mówi gość Joanny Przetakiewicz w nowym odcinku Życia od nowa. Ostatecznie ukończył on Wyższą Szkołę Nauk Społecznych. Historia Leszka Millera. Kiedy poczuł się mężczyzną? Zanim jednak został politykiem i poznała go cała Polska, parał się innymi zajęciami. Wszystko po to, by wspomóc budżet rodzinny i przekazać to, co zarobił, ukochanej mamie. To właśnie moment pierwszej wypłaty był dla premiera szczególnie ważny… „Powiem Ci, kiedy tak naprawdę poczułem się pierwszy raz mężczyzną. Poszedłem do pracy jak miałem 17 lat. Wtedy po raz pierwszy przekroczyłem bramę największego wówczas zakładu uniarskiego w Polsce, wykonując zawód elektryka. I tam pierwsza pensja to było 1400 złotych. I ja tych 1400 złotych przyniosłem do domu, wręczyłem mamie w całości i pomyślałem sobie: jestem mężczyzną. Wtedy byłem bardzo dumny. Mama też, bo nareszcie miała w domu nie chłopca, tylko mężczyznę, który pomagał jej w utrzymaniu. Generalnie rzecz biorąc, tak uważam, że męskość znaczy odpowiedzialność” opowiada polityk przed naszą kamerą. To, jak skromny był jego dom, dało mu tez wiele lekcji. Między innymi tę o szacunku do przedmiotów i o oszczędzaniu. Niewiele osób wie, ale Leszek Miller chadzał do szkoły bez butów, a zakładał je dopiero w mieście, gdy dochodził do budynku, w którym się uczył. „To głównie zostało mi pod wpływem mojej babci, która jak szła ze mną do kościoła, to najczęściej kazała mi zdejmować buty, - sama też to robiła - i jak dochodziliśmy do kościoła, to dopiero zakładała. I kiedy wracaliśmy, to się to wszystko powtarzało. No i babcia mi zawsze tłumaczyła, że to wynika po prostu z konieczności oszczędzania, bo nie wiadomo, kiedy będziemy mogli sobie kupić następne buty. To były takie czasy. Całą rozmowę Joanny Przetakiewicz z Leszkiem Millerem – o kobietach jego życia, kulisach polityki i jego prywatnej stronie – znajdziesz na górze naszej strony oraz na YouTubie VIVY!. Zachęcamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Zamiast Komunii – trauma na całe życie. Co spotkało małą Ewę Gawryluk na religii?
Ewa Gawryluk, znana aktorka, otworzyła się na temat trudnych doświadczeń z dzieciństwa, opisując przemoc, której doświadczyła zarówno w szkole, jak i w domu. Jej szczere wyznania rzucają światło na bolesne wspomnienia, które wpłynęły na jej życie.
Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. Decyzja ta została przez jej matkę zaakceptowana, choć była nietypowa w ówczesnych realiach społecznych. Prześladowania ze strony rówieśników Aktorka zdecydowała się podzielić trudnymi przeżyciami z przeszłości — była bowiem wielokrotnie prześladowana w szkole podstawowej oraz liceum. Przemoc ta miała zarówno wymiar psychiczny, jak i społeczny, i utrzymywała się przez długi okres. "Byłam najmniejsza, najchudsza w szkole. Byłam leworęczna i już umiałam czytać i pisać. Nie lubi się takich dzieci" — przyznała Ewa Gawryluk w rozmowie z Żurnalistą. Aktorka nie ma też dobrych wspomnień z lekcjami religii, które odbywały się w szkółkach przy parafii: "Byłam przemocowo traktowana przez grupę dziewczynek, które były faworyzowane przez siostry zakonne. One nie miały mam, a ja? Ja widziałam ten dysonans". ZOBACZ TEŻ: Dopiero co wzięła ślub, a tu takie wieści. Ewa Gawryluk potwierdziła wszystko i zaskoczyła fanów Długotrwałe skutki traumatycznych przeżyć Podczas edukacji religijnej w dzieciństwie Ewa Gawryluk doświadczyła przemocy fizycznej ze strony osoby duchownej. "Nigdy wcześniej nikt mnie nie bił. A wtedy dostałam po łapach. I to nie była moja wina" — wspominała artystka. Zdarzenie to miało miejsce w kontekście przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej i stało się impulsem do odrzucenia uczestnictwa w tym obrzędzie. " Uznałam, że nie pozwolę, by ktoś mnie źle traktował i karał uderzeniami po rękach". Później została wezwana przez zakonnicę. To, co usłyszała, bardzo ją zabolało. "Po zakończeniu uroczystości siostra zakonna zawołała mnie i powiedziała: "Ewuniu, nie odebrałaś świadectwa komunii". Wtedy pomyślałam sobie: czy naprawdę nikt nie zauważył, że mnie tam w ogóle nie było? Zostawiłam ten dyplom i po prostu poszłam do domu" — ujawniła. Brak emocjonalnego wsparcia ze strony najbliższych Gawryluk wskazuje, że jako dziecko nie otrzymywała wystarczającego wsparcia od matki, która nie była w stanie rozpoznać charakteru doświadczanej przemocy. Brak zrozumienia oraz realnej ochrony ze strony rodziny pogłębił jej poczucie izolacji i niezrozumienia. "Moja mama nie miała do mnie cierpliwości. Nie interesowało jej, dlaczego nie wzięłam udziału w komunii", podsumowała smutno gościni Żurnalisty. SPRAWDŹ TEŻ: Córka Ewy Gawryluk ma 23 lata i nietypowe plany na życie. Maria Błaszczyk zachwyciła urodą u boku sławnej mamy! https://www.instagram.com/p/c7ehujoi7fi/
Rodzice wyrzekli się go po porodzie. Bao, „Cudownego chłopaka”, uratowali ludzie dobrej woli
Gdy przyszedł na świat, życie srogo go doświadczyło. Karol, zwany Bao, urodził się z zespołem Treachera Collinsa i został porzucony przez swoich biologicznych rodziców. Dzięki opiece Fundacji „Gajusz” oraz adopcji przez polską rodzinę, chłopiec zyskał nowe życie pełne miłości, czułości i akceptacji. Dziś ma pięć lat. Przypominamy jego niezwykłą, piękną historię, o której kilka lat temu mówiła cała Polska. Porzucenie tuż po narodzinach Karol przyszedł na świat w Łodzi. Jego biologiczni rodzice pochodzili z Chin. Krótko po porodzie porzucili dziecko - zdecydowali się na ten dramatyczny krok jeszcze w szpitalu. Powodem miała być jego choroba – zespół/syndrom Treachera Collinsa. Zespół wrodzonych wad genetycznych przejawia się zaburzeniami skórnymi oraz w obrębie tkanek i kości twarzy. Dziecko rodzi się ze zdeformowaną buzią, pomniejszoną żuchwą, skośnymi oczami, zniekształconymi małżowinami usznymi lub bez nich. Z wyjątkiem często występującego niedosłuchu, jak również problemów z oddychaniem, niemowlę z TCS (z ang. Treacher Collins Syndrome) rozwija się całkowicie prawidłowo - zarówno fizycznie, jak i umysłowo. „Najczęściej ta mutacja pojawia się znikąd i jest to pierwsze dziecko często w rodzinie, choć niewykluczone jest, że któreś z rodziców jest nosicielem takiego genu”, wyjaśniała w programie „Dzień dobry TVN” dr Izabela Michałus, pediatra neonatolog. Maluch od początku musiał więc walczyć nie tylko z fizycznymi trudnościami, ale również z odrzuceniem i brakiem bliskości rodziny. Czytaj także: Bartek Królik o wychowaniu córki z zespołem Downa: „Wszystko wymaga więcej cierpliwości i czasu, ale dzięki temu żyje się tu i teraz” Opieka Fundacji „Gajusz” Po porzuceniu przez rodziców, Karol trafił do łódzkiego ośrodka preadopcyjnego Tuli Luli, prowadzonego przez Fundację „Gajusz”. To tam otrzymał opiekę i wsparcie, których tak bardzo potrzebował. Pracownicy fundacji nadali mu przydomek „Bao” – z chińskiego „skarb”. „Byłam zaskoczona, że ma na imię Karol, więc zaczęłam czytać o chińskich imionach. Dowiedziałam się, że Chińczycy wybierają dzieciom imiona mleczne, czyli takie nieformalne, które są używane tylko przez pierwszych kilka lat. Nadałam mu więc imię Bao, co oznacza skarb”, mówiła w rozmowie z Gazetą Wyborczą Tisa Żawrocka-Kwiatkowska, prezeska fundacji. Zrobili wszystko, by chłopiec czuł się bezpiecznie i kochany mimo ogromnych trudności zdrowotnych, z jakimi się zmagał. Nazwano go „polskim cudownym chłopcem”, ponieważ zespół wrodzonych wad genetycznych łączy go z Auggiem, głównym bohaterem filmu o tym tytule z Julią Roberts i Owenem Wilsonem w rolach głównych. Nowa rodzina, nowe życie Los Karola odmienił się, gdy został adoptowany przez Magdalenę Mietlicką i Aleksandra Siewkowskiego – małżeństwo, które postanowiło przyjąć chłopca do swojego domu. Mieli już dwie córki: 6-letnią wówczas Olę i 4-letnią Gabi. Przyjęli Karola z otwartym sercem, traktując go jak pełnoprawnego członka rodziny. Dzięki temu chłopiec zyskał nie tylko rodziców, ale także siostry i prawdziwy dom. „Najbardziej wzruszające w codziennym życiu są sytuacje, kiedy córki się nim opiekują. To rodzeństwo będzie dużą siłą w przyszłości, dlatego zależało mi, żeby został dobrze przez nie przyjęty i zaakceptowany”, podkreślała jego nowa mama. Czytaj także: Tomasz Jacyków został ojcem w wieku... 15 lat. Syna urodziła mu koleżanka jego mamy Zespół Treachera Collinsa – wyzwania i codzienność Mimo że dzieci z zespołem Treachera Collinsa rozwijają się w pełni prawidłowo, wada genetyczna i tak stanowi dla nich swego rodzaju wyrok lub stygmę na całe życie. Z powodu zniekształconej twarzy, a co za tym idzie bardzo niecodziennej aparycji, muszą zmagać się ze społecznym ostracyzmem. „Zdeformowana buzia rzuca się w oczy. Gdy będzie dorastał będzie musiał zmierzyć się z reakcją otoczenia, zaakceptować sam siebie. Nie wyobrażam sobie, żeby tę walkę miał podjąć bez bliskich ludzi", tłumaczyła Żawrocka-Kwiatkowska. Pomimo to, dzięki wsparciu nowej rodziny i specjalistów, jego codzienne życie nabrało normalności. Jak mówili jego rodzice i opiekunowie, wykazywał się zawsze niezwykłą inteligencją, ciekawością i uwielbiał poznawać świat. „Ma takie niezwykle ciekawskie, mądre oczy. Jakoś intuicyjnie czuję w tym dziecku wielki, wielki potencjał”, mówiła prezeska fundacji w 2020 roku. Dziś ma pięć lat i wiedzie szczęśliwe życie. Jak zapewniali jego adopcyjni rodzice, zamierzali przybliżać mu kulturę Chin. Tak, aby miał świadomość kraju, z którym jest związany przez geny... Czytaj także: Aleksandra Kowalczyk: „Osoby z zespołem Downa są teraz dużo bardziej widoczne i akceptowane” Inspirująca historia Karola Bao Historia Karola to opowieść o sile dobra, odwadze i miłości. Dzięki ludziom, którzy nie odwrócili wzroku od jego cierpienia, chłopiec mógł zyskać nowe życie. Magdalena i Aleksander udowodnili, że nie trzeba być bohaterem, by odmienić czyjś los – wystarczy otwarte serce. Karol Bao, polski „cudowny chłopak”, stał się symbolem nadziei i inspiracją dla innych rodzin, które rozważają adopcję dzieci z niepełnosprawnością. TCS dotknięty był także główny bohater filmu „Cudowny chłopak" z 2017 roku. Film opisuje historię 10-letniego Auggiego, który stara się udowodnić rówieśnikom, że piękno pochodzi z wnętrza człowieka, nie zaś wynika wyłącznie z cech wyglądu zewnętrznego. W rolę mamy chłopca wcieliła się znakomita Julia Roberts, natomiast taty - Owen Wilson. Ten obraz porusza najczulsze struny w sercu... Czytaj także: Artur Gadowski poruszająco o córce z zespołem Downa. Jak wygląda ich życie?
Kazik Staszewski szczerze o relacji z ojcem. „Nie chciał, żebym się urodził”
Lider zespołu Kult zrozumiał go dopiero po latach...
W poruszającym wywiadzie Kazik Staszewski otworzył się na temat trudnych relacji z ojcem, Stanisławem Staszewskim. Lider zespołu Kult opowiedział o bolesnych przeżyciach z dzieciństwa i tajemnicach rodzinnych, które przez lata pozostawały ukryte. Dramatyczne dzieciństwo Kazika. „Tata nie chciał, żebym się urodził” W rozmowie z Bogdanem Rymanowskim muzyk wyznał: „Mama nie żyje, tata nie żyje, więc mogę mówić. Tata nie chciał, żebym się urodził. Był absolutnie przeciwny temu, żebym ujrzał ten świat”. To przejmujące wyznanie Kazik wypowiedział po latach milczenia, odkrywając bolesną prawdę o ojcu dopiero jako dorosły mężczyzna. W dzieciństwie nie znał pełnej historii Stanisława Staszewskiego — przeszłości, która odcisnęła głęboki ślad nie tylko na jego ojcu, ale i na całej rodzinie. ZOBACZ TEŻ: To będzie Wielkanoc inna niż wszystkie, uszanowała ich decyzję. Teresa Lipowska spędzi święta bez syna, synowej i wnuków Stanisław Staszewski – człowiek złamany przez wojnę Ojciec Kazika był poetą i architektem. Jako młody chłopak trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen. Tam przeżył dramat, który mógł zakończyć jego życie. „Miał 19 lat, jak wylądował w obozie. Uznano go za zmarłego, wyrzucono na stos ciał. Popsuło się krematorium, a wtedy przyszła paczka od ciotki. Zobaczyli, że żyje. Podpisał odbiór trzymając mnie za rękę. Kapo też był z Pabianic i zabrał go na izbę chorych” – wspomina Kazik. Po wojnie Stanisław wyemigrował z Polski. Życie zakończył w Paryżu. Kazik dopiero po czasie zrozumiał, że cierpienia ojca mogły wpłynąć na jego niechęć do posiadania dzieci. „Widząc takie rzeczy, tata nie chciał brać odpowiedzialności za wypuszczenie życia na ten piekielny świat” – wyjaśnia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/forum-0431113117-261bff4.jpg" width="3063" height="3661" alt="Inz. Stanis Staszewski, projektant Rafinerii Plock (ojciec Kazika Staszewskiego - piosenkarza), 1959 r. ,Image: 431113117, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line:" title="Stanislaw Staszewski" /> Miłość matki i tajemnica ciąży Kazik zdradził, że to jego mama podjęła decyzję o jego narodzinach – wbrew ojcu. „Mama ukrywała przed nim ciążę do siódmego miesiąca. On się nie zorientował. Potem było już za późno, żeby mnie zabić” – mówi wprost, nie kryjąc emocji. Mimo bolesnych wspomnień Kazik nie ocenia ojca. Wręcz przeciwnie – stara się patrzeć na jego decyzje przez pryzmat wojennego cierpienia i życiowych traum. Mówi o przebaczeniu, a niełatwa historia rodzinna stała się dla niego nie tylko źródłem refleksji, ale także inspiracją twórczą. SPRAWDŹ TEŻ: Napisał o niej piosenkę, są razem ponad 40 lat. Anna Staszewska jest ogromnym wsparciem dla Kazika
Macaulay Culkin nie rozmawiał z ojcem od 30 lat. Celowo unikał spotkań, zagrał kartą swojej sławy
"Nie chciałem mieć nic wspólnego z moim ojcem"
Macaulay Culkin nie miał łatwego życia. Odtwórca roli Kevina ze słynnej serii oskarżył swojego ojca o fizyczne i psychiczne znęcanie się. Niedawno, będąc gościem podcastu, rozwinął wątek skomplikowanych relacji rodzinnych. Aby uniknąć spotkań z agresywnym rodzicem, zagrał kartą "najsłynniejszego dzieciaka na świecie". Ojciec Macaulaya Culkina nie tylko jemu zgotował piekło Gwiazdor filmu "Kevin sam w domu" był niedawno gościem podcastu "Sibling Revelry", gdzie poruszył temat swojego ojca — byłego aktora teatralnego Christophera "Kita" Culkina. Nie jest tajemnicą, że mężczyzna znęcał się nad Culkinem, gdy ten był jeszcze małym chłopcem. Okazuje się, że reszta rodziny także odcięła się od mężczyzny. "To człowiek, który miał siedmioro dzieci, a teraz ma czworo wnucząt i żadne z nich nie chce mieć z nim nic wspólnego" — wyznał gorzko Macaulay. Aktor dodał, że gdyby sam był na miejscu ojca, w pewnym momencie zorientowałby się, że zrobił im coś złego. "Mam więcej niż przeczucie, że on nie czuje się w ten sposób. Jakbyśmy to my się mylili, a on miał rację. Jest jednym z tych narcystycznych ludzi" — stwierdził, dodając, że od prawie trzydziestu lat nie miał kontaktu z ojcem. Culkin wyznał, że powodem takiego traktowania mogła być zazdrość ojca o jego własne sukcesy. "Chciał być aktorem, ale dotarł tylko do chóru na Broadwayu, a potem zrobił trochę baletu. Miał dzieciaka, który nie wyglądał jak on, i ten dzieciak od razu dostał główną rolę w zespole baletowym. Myślę, że miał do mnie o to pretensje, że trochę mnie za to nienawidził" — zastanawiał się na głos. ZOBACZ: Przez lata żył w cieniu sławnego brata. Dziś o Kieranie Culkinie mówi cały świat Macaulay Culkin odciął się od ojca. Zagrał kartą swojej popularności Następnie przypomniał wojnę rodziców o opiekę nad nim. Sprytna odpowiedź umożliwiła mu odcięcie się od agresywnego rodzica na kolejne dekady. ""Nie chciałem mieć nic wspólnego z moim ojcem. Sędzia orzekł: »Musisz się z nim widywać«. Powiedziałem mojemu prawnikowi: »Nie zrobię tego«. On: »No cóż, obrazisz sąd«. Wtedy ja: A co powiesz na to? »Wyzywam sędziego, by wsadził mnie do więzienia za to, że nie chcę odwiedzać agresywnego ojca«. Musiałem spotęgować żądanie. »Podwójnie wyzywam go, by aresztował najsłynniejszego dzieciaka na świecie«. Nigdy nie grałem tą kartą, ale to był jedyny raz, kiedy nią zagrałem" — wspominał gość podcastu. Choć traumatyczne dzieciństwo to już przeszłość, to doświadczenia uzmysłowiły mu, jakim ojcem chce być dla własnego dziecka. Przypomnijmy, że aktor został ojcem już dwukrotnie. Swoje pociechy — Dakotę i Carsona — wychowuje wraz z wybranką serca, Brendą Song. "Dzięki temu jestem mężczyzną, którym jestem dzisiaj. Tak, nie byłbym tym mężczyzną. Nie byłbym ojcem, którym jestem dzisiaj, gdyby nie moje doświadczenia" – przyznał. I dodał: "Jestem prawdopodobnie w najlepszym miejscu w całym moim życiu" — podsumował. SPRAWDŹ: Jego ojciec znęcał się nad nim „fizycznie i psychicznie”. Aktor nigdy mu nie wybaczył Źródło: https://plejada.pl/zagraniczni-celebryci/macaulay-culkin-nie-rozmawial-z-ojcem-od-30-lat-mysle-ze-mnie-nienawidzil/hb0sb21
Dzieciństwo Pawła Deląga nie było usłane różami. Aktor walczył o godność
„Biłem się o godność, żeby być szanowanym przez innych...”
Dziś jest cenionym i popularnym aktorem. Nie w każdy wie, że w przeszłości doświadczył wielu ciosów. Paweł Deląg rzadko uchyla rąbka tajemnicy na temat życia prywatnego. Niedawno udzielił wywiadu Żurnaliście, w którym wrócił wspomnieniami do swojego dzieciństwa, które nie było usłane różami. Paweł Deląg wspomina dzieciństwo. Jakim był chłopcem? Trudno namówić go na osobiste zwierzenia, czasami zdarza się, że robi wyjątek. Dzieciństwo Pawła Deląga i jego siostry, Doroty nie było różowe. Teraz aktor wrócił pamięcią do dawnych czasów. Jak Paweł Deląg wspomina siebie, jako małego 8-letniego chłopca? „Taka dziwna mieszanka. Z jednej strony musiałem się lać i stawiać, bo podwórko było takie. A z drugiej strony zawsze byłem chłopakiem wrażliwym i nie zawsze chłopakiem, który miał pełne poczucie bezpieczeństwa i wartości. To niestety było spowodowane domem, w którym wyrosłem. W którym matka - kochająca, mocna silna, zdecydowana, fajna i ojciec też bardzo spoko, ale ojciec nigdy niepracujący na to, żeby się poczuć bezpiecznie. Nie był gościem, który budował moje poczucie zaufania do samego siebie”, mówił w rozmowie z Żurnalistą. Czytaj też: Już wszystko jasne, plotki o romansie skwitował jednym zdaniem. Paweł Deląg odpowiada wprost Aktor przyznaje, że dużą rolę w jego życiu pełnił sport i podwórko. Walczył o siebie i szacunek innych oraz miejsce w grupie. „Biłem się o godność, żeby być szanowanym przez innych...”, wyznał. Paweł Deląg zdradził, że miał wtedy ksywkę – Czarny. „Ta ksywa była Czarny. Byłem czarny to wszystko spoko, pasowało mi to. Tylko jeden sobie pozwolił, żeby iść w kierunku, zobacz jaki rasizm, żeby mówić Bambus. Złączenie tych dwóch rzeczy już znaczy: nie szanujesz mnie. I o to się trzeba było bić”, wyznał. Wtedy czuł, że nie ma innego wyboru. Czasami wygrywał, innym razem przegrywał. Jednak w całej sytuacji chodziło o charakter i chęć postawienia się, obrony swoich przekonań. Paweł Deląg wspomina o tacie Miał 15 lat, gdy jego tata odszedł od rodziny i zaplanował inny model życia. Aktor wiele zawdzięcza mamie i babci. To one są dla niego największymi bohaterkami. W trudnych sytuacjach Paweł Deląg mógł bardzo dobrze poznać swój charakter. Bywa nieustępliwy i ekstremalny. „Dzieci powinny być kochane i akceptowane, a szczególnie ważna jest rola ojca. Bardzo często dostajemy miłość bezwarunkową od matki, a na miłość ojca musimy sobie zasłużyć. Dostajesz takiego wychowawcę na życie, to jest taki mistrz. Po latach stwierdzam też jedną rzecz, dla wielu facetów to ważna informacja, że powtarzamy pewne zachowania. One się powtarzają w rodzinie. Mój ojciec na pewno nie miał łatwo ze swoim dziadkiem. […]”, mówił w podcaście Żurnalisty. Z perspektywy czau Paweł Deląg zupełnie inaczej patrzy na przeszłość, ojca i jego wybory. Obiecał sobie kiedyś, że będzie kroczył zupełnie inną drogą. Dziś sam jest dumnym tatą dwóch synów: Pawła Deląga Juniora i Mikołaja. „Patrzę dziś na mojego ojca z pewnym szacunkiem. Ale też pozostaje, był ten żal i napęd, że faktycznie swoje życie przeżyję po swojemu. Jestem wdzięczny mojej mamie za to, że nigdy nie negowała moich wyborów. Takie mamy są fajne, ona zawsze nas - mnie i siostrę wspierała we wszystkich wyborach. Każdemu mężczyźnie chciałbym powiedzieć, że warto poznać historię swojej rodziny, zmierzyć się z tą traumą, które ma, miał twój ojciec i dziadek, spróbować to zrozumieć”, apelował. Czytaj też: Nie ukrywał dumy, podziwiał jej talent. Córka profesora Zbigniewa Lwa-Starowicza nie poszła w jego ślady Źródło: Podcast Żurnalisty
Tak Jolanta Fraszyńska wspominała trudne dzieciństwo: „Miałyśmy z siostrą dwóch ojców, którzy wypięli się na córki”
Aktorka musiała przepracować swoje traumy na terapii
W 2022 roku Jolanta Fraszyńska udzieliła szczerego wywiadu, w którym wróciła wspomnieniami do przeszłości. Okazuje się, że jako dziecko przeszła traumę, gdyż była wychowana bez ojca. Trudne dzieciństwo miało wpływ na jej dalsze życie. Problemy z depresją, apatią, bezsilnością i panicznym lękiem spowodowały, że aktorka zdecydowała się na terapię. „Bez przepracowania tych braków nie byłabym dzisiaj tą osobą, którą jestem”, szczerze wyznała. Dziś przypominamy historię aktorki. Jej doświadczenia mogą dodać siły innym. Jolanta Fraszyńska uczęszczała na terapię Jolanta Fraszyńska zasłynęła jako aktorka dzięki rolom w takich filmach jak: „Skazany na bluesa”, „100 minut wakacji”, „Kiler-ów 2-óch” czy „Pieniądze to nie wszystko”. Jednak największą rozpoznawalność przyniosła jej rola Moniki Zybert w serialu „Na dobre i na złe”, w którym grała z przerwami 11 lat. Od 2018 roku widzowie mogą śledzić aktorkę jako Katarzynę Ruszczyc w serialu „Leśniczówka” na antenie TVP1. Jolanta Fraszyńska, 2009, plan Na dobre i na złe W życiu prywatnym Jolanta Fraszyńska była dwukrotnie zamężna. Z pierwszym mężem, aktorem Robertem Gonerą doczekała się córki Nastazji. Małżeństwo trwało cztery lata i w 1994 roku zakończyło się rozwodem. Drugim mężem aktorki został operator Grzegorz Kuczeriszka. Tym razem małżeństwo trwało czternaście lat: od 1996 roku do 2010 roku. Owocem ich miłości została córka Aniela. Od kilkunastu lat gwiazda tworzy udany związek z trenerem rozwoju osobistego Tomaszem Zielińskim. Jolanta Fraszyńska była jedną z pierwszych znanych osób ze świata gwiazd, które otwarcie mówiły o tym, że skorzystały z pomocy terapeuty. Aktorka przez lata zmagała się z depresją, apatią, bezsilnością i panicznym lękiem. Trudne doświadczenia w życiu zmusiły gwiazdę, aby udać się na terapię. „Doświadczenie lęku panicznego. Kiedy wali ci serce, kręci się w głowie, myślisz, że tracisz przytomność, że umierasz. Lękowcy dobrze wiedzą, o czym mówię. Zrozumiałam wtedy, że muszę w trybie pilnym zająć się sobą”, opowiadała aktorka w rozmowie z miesięcznikiem „Pani”. Czytaj także: Żona Łukasza Nowickiego czule o mężu. Pokazała wymowne zdjęcie Jolanta Fraszyńska, Warszawa, 26.01.2018 rok Jolanta Fraszyńska wspomina trudne dzieciństwo W styczniu 2022 roku Jolanta Fraszyńska udzieliła wywiadu, w którym opowiedziała, jak wyglądało jej dzieciństwo. Mama urodziła ją za młodu, mając zaledwie 18 lat. Siostra przyszła na świat rok wcześniej. Obie były wychowane w małej mieścinie, gdzie nie brakowało plotek i domysłów. Jak się okazuje, wraz z siostrą miały dwóch ojców, ale nie mogły liczyć na ich pomoc, gdyż Ci „wypieli się na córki”. „Przyszłam na świat w konkretnej rodzinie, w konkretnej konstelacji. Miałam młodą mamę, nie miałam ojca, żyłam w takiej, a nie innej mieścinie. To sprawiło, że na moim "twardym dysku" były rzeczy, z którymi musiałam się rozliczyć i które musiałam zmienić. [...] Moja mama była z rocznika 1950. Moja siostra przyszła na świat w lutym 1967 roku, a ja w grudniu 1968. Rodziłyśmy się w małej mieścinie, raz po razie, miałyśmy dwóch ojców, którzy wypięli się na córki. W tamtych czasach. Nie brakowało plotek, domysłów, jakiejś tajemnicy”, zdradziła w rozmowie weekend.gazeta.pl. Trudne dzieciństwo odcisnęło piętno na psychice aktorki i miało znaczący wpływ na jej postępowanie w dorosłym życiu. Aby poradzić sobie z problemami i odzyskać poczucie własnej wartości, skorzystała z pomocy terapeuty. „Bez przepracowania tych braków nie byłabym dzisiaj tą osobą, którą jestem”, szczerze przyznała w wywiadzie. Wierzymy, że więcej osób da sobie pomóc i w chwili słabości uda się do odpowiedniego specjalisty. Czytaj także: Paulina Młynarska po raz piąty wyszła za mąż. Dziennikarka podzieliła się radosną nowiną Jolanta Fraszyńska na planie serialu "Leśniczówka", 19.02.2021 rok
Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam”
Na zwierzenia bardzo trudno ją namówić, a szczegółami ze swojego życia prywatnego niechętnie dzieli się z fanami. Mało kto wiedział o tym, jak bardzo doświadczył ją los... W jednym z wywiadów Maria Pakulnis wróciła pamięcią do czasów dzieciństwa. To nie są dla niej łatwe wspomnienia... Aktorka opowiedziała o relacji z rodzicami. Okazuje się, że nie czuła ich wsparcia i miłości... [ostatnia aktualizacja tekstu: 2.07.2024] Maria Pakulnis o dzieciństwie Na scenie i na ekranie stworzyła kilkadziesiąt fantastycznych ról. Prywatnie Maria Pakulnis przeszła przez wiele. Jakiś czas temu otworzyła się na temat swojego dzieciństwa. Rodzina Marii Pakulnis pochodzi z Litwy, ale aktorka dzieciństwo i młodość spędziła na Mazurach. W wywiadach podkreślała, że jako mała dziewczynka doświadczyła biedy, głodu, strachu i braku miłości. Trudno mówić o beztroskim czasie. Relacje z rodzicami również były dość chłodne… Poturbowani przez wojnę nie umieli odnaleźć się w normalnym życiu. Musieli opuścić swoje domy, stracili wszystko, cały dorobek. Aktorka każdego dnia widziała smutek matki, która cierpiała po rozłące z rodziną. Rodzice przelewali swoje nieszczęście, frustrację na dzieci. „Widziałam ją zawsze smutną, bez chęci do życia, jakby tkwiła w jakiejś głębokiej depresji. Nie była ciepła, nigdy nas nie przytulała. Niczego nam nie czytała, nie opowiadała... Ojciec pracował w mleczarni. Był po tym łagrze przetrącony psychicznie. Sporo pił”, wyznała Maria Pakulnis w Pani. „Ja moich rodziców nie lubiłam”, dodawała. Nie czuła ich wsparcia i miłości. Razem z rodzeństwem „wychowywała się na podwórku”. Czytaj też: Doświadczył bezinteresownej miłości, narodziny córki przewartościowały jego życie. Jakim ojcem jest Kuba Wesołowski? Aktorka obawiała się macierzyństwa. Nie wiedziała, czy będzie umiała kochać dziecko, ponieważ sama nie doświadczyła tego ze strony rodziców. Starała się robić wszystko, by nie powielać ich błędów i wypełnić tę pustkę w sercu. „Kiedy miałam urodzić Jaśka, strasznie się bałam, czy będę umiała kochać. Modliłam się, żeby to się we mnie obudziło. Jako dziecko nie czułam się kochana, więc nie wiedziałam, jak zareaguję. Ale kiedy w końcu popatrzył na mnie, ta miłość wydała mi się oszałamiająca”, dodawała gwiazda w nowym wywiadzie dla Pani. Poniżej przypominamy fragment wywiadu, którego aktorka udzieliła VIVIE! w 2019 roku. Tak mówiła Beacie Nowickiej o doświadczeniach z przeszłości Maria Pakulnis, VIVA! 4/2019 Maria Pakulnis o dzieciństwie i macierzyństwie Mówią o Pani: „Przygląda się światu trochę z boku, unika blichtru, ma w sobie wschodnią melancholię”. Dzieciństwo i młodość spędziła Pani na Mazurach, pomiędzy dwoma jeziorami, wśród lasów i łąk. To tamte doświadczenia i tamten krajobraz Panią ukształtowały? Moi rodzice, poturbowani przez wojnę, nie potrafili odnaleźć się w normalnym życiu. Nie umieli pogodzić się z tym, że wszystko stracili, musieli opuścić swoje domy. Żyliśmy razem, ale jakby obok siebie. Ciężko pracowali, jak zresztą wszyscy w tych potwornie ciężkich czasach, byli zbyt pochłonięci mozołem dnia codziennego, swoim smutkiem, żeby zajmować się dziećmi. Nikt nie zadawał sobie pytań czy dziecku jest dobrze, czy źle? Nikomu coś takiego do głowy by nie przyszło. Doświadczyłam naprawdę wielkiej biedy, głodu, strachu. Takiego totalnego braku poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości. Nigdy nie byłam przytulana, ani kochana. Nigdy nie usłyszałam, że jestem dla kogoś ważna, że jestem ładna, fajna, mądra. Ostry wychów. Bez sentymentów. Nawet nie będę próbować wyobrażać sobie co Pani wtedy czuła... Od dziecka wiodłam samotne, w jakimś sensie dojrzałe życie, z wieloma rzeczami musiałam radzić sobie sama. Nigdy niczego nie dostałam na tacy, ale z drugiej strony, to dzieciństwo, ta młodość mnie zahartowały. Dały mi siłę i nauczyły, jak przetrwać. Od małego, od kiedy zaczęłam cokolwiek rozumieć z tego, na czym polega ten świat, umiałam się dźwigać. „Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”- zawsze mam tę myśl z tyłu głowy. Natura mnie uratowała, przyroda, bo dawała mi ukojenie. Chodziłam do lasu, zbierałam grzyby, jagody, kąpałam się w jeziorze, bawiłam się w ogrodzie. Ale jak udało się Pani przetrwać emocjonalnie? Miałam marzenia. W pewnym sensie stał się cud, bo dla mnie cudem jest to, że mimo tych wszystkich trudów, takiego, a nie innego życia, nie stałam się zimnym, oschłym, nieczułym małym człowiekiem. Na szczęście - nie. To mi zostało na zawsze. Nie przechodzę koło człowieka obojętnie, jestem go ciekawa. Niemal fizycznie odczuwam ból drugiej osoby, przeżywam jej radość. „Łapię” ludzi tak, jak pstryka się zdjęcie, to jest migawka. Takimi migawkami postrzegam świat. Tak sobie teraz myślę, że ja z dzieciństwa wszystko pamiętam bardzo ostro, ale gdyby mnie pani zapytała… … o czym konkretnie Pani wtedy marzyła? Nie potrafiłabym odpowiedzieć. Małe dziecko, które jest kochane i czuje się bezpiecznie marzy o nowej zabawce, rowerku, wyprawie z tatą nad jezioro, o kolorowej sukience…Ja nawet o tym nie pomyślałam. Moje marzenia były płynne, myśl goniła inną myśl, miałam jakieś wizje mojego świata, dobrego, pięknego - ale nie w sensie dobrobytu - tylko świata, w którym czuję całą sobą, że świeci słońce, że jest ciepło, że jest jasno. I to ciepło mnie obejmuje, tuli, kołysze. Umiałam bawić się sama. W ogrodzie znajdowałam sobie bezpieczne miejsce i ono stawało się tym moim wyśnionym światem. Jako matka uznała Pani, że dzieci należy ochraniać za wszelką cenę? Była Pani dla syna nadopiekuńcza? Nie. Myślę, że byłam wymagającą matką, a jednocześnie bardzo czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się wszystkiego: zaradności, odwagi, odpowiedzialności, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś zgubi, źle się ubierze, będzie się źle czuł, albo że coś mu się stanie. Był zawsze precyzyjnie przygotowany. Nasze relacje były szalone i fajne, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku. Oczywiście, pewne rzeczy starałam się mojemu synowi zapewnić, podać na tacy, zwłaszcza kiedy zostaliśmy sami. […] Nie pielęgnuje Pani w sobie żalu. To raczej stwierdzenie, niż pytanie. Często zapominamy o tym, że dostaliśmy najpiękniejszy dar w życiu - życie. Jedno życie. Nie znamy ani dnia ani godziny, nie wiemy kiedy nastąpi koniec, więc nie powinno się marnować czasu, co nie znaczy, że ja nie miewałam totalnych dołów. Miewałam! Już pani wie, że przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, choroby, śmierć męża, ale zawsze za tym stała myśl: to co, rezygnujesz z życia? Pogrążysz się w rozpaczy? Będziesz szlochać, wyć, niszczyć siebie? Bo to jest wyniszczanie siebie, jeśli człowiek żyje tylko wspomnieniem i rozpaczą. Czytaj też: Walczy o zdrowie córki, nie przestaje wierzyć. Ewa Błaszczyk opowiedziała, jak wygląda życie osób wybudzonych ze śpiączki
Ojciec odszedł na jego oczach. Zbigniew Zamachowski długo ukrywał prawdę o rodzinnej tragedii
Niebawem skończy 62 lata, na scenie jest aktywny od ponad 40. Mimo ogromnej popularności, rzadko mówi o życiu osobistym, bo – jak przyznaje – nie jest skłonny do zwierzeń. W wywiadach są to jedynie strzępki, krótkie wypowiedzi, które najczęściej zaskakują. Życie nie oszczędzało Zbigniewa Zamachowskiego. Ojciec odszedł na jego oczach, w pierwszym małżeństwie doświadczył bolesnej osobistej tragedii, która przez lata była tajemnicą... Zbigniew Zamachowski dorastał w biedzie, urodził się przy blasku lampy naftowej. Rodzice nigdy nie dawali mu kieszonkowego Widzowie pamiętają go jako Michała Wołodyjowskiego w „Ogniem i mieczem” czy Edka w „Cześć Tereska”. Nie bez znaczenia była również jego rola w „Zmiennikach” Stanisława Barei. Jest również wokalistą, kompozytorem, autorem tekstów. Od najmłodszych lat ciężko pracował na to, co osiągnął. Mimo że media co i rusz rozpisują się o relacjach Zbigniewa Zamachowskiego z kobietami, on sam zabiera głos bardzo rzadko. Jaki jest prywatnie? Przyszedł na świat w 1961 roku w Brzezinach pod Łodzią, w tamtejszym pałacyku. Ale myliliby się Ci, którzy stwierdziliby, że wraz z bliskimi opływał w luksusy. Wręcz przeciwnie. W sprywatyzowanej w trakcie wojny posiadłości mieszkało kilka rodzin, głównie robotniczych, brakowało elektryczności. Zbigniew urodził się przy blasku... lampy naftowej. Przedszkole mieściło się w podwórzu, zaś mały chłopiec mógł posmakować słodyczy wtedy, gdy je otrzymał w prezencie. Szybko zorientował się, że ma talent muzyczny: dzięki temu chodził pod okna kucharek i śpiewał piosenki. Był za to przez nie nagradzany. Wraz z rodziną mieszkał w tym miejscu przez kilkanaście lat. „Im dalej się od niego oddalam, tym bardziej idyllicznie mi się to jawi. Wszystko, co było niefajne, idzie w zapomnienie, a pozostaje fajny smak i zapach dzieciństwa. Na przykład jak do księdza chodziliśmy na ryby. Przy klasztorze był stawik i tam chodziliśmy na karasie. To pamiętam do dziś”, śmiał się w 2014 roku w rozmowie z Markiem Niedźwieckim na antenie radiowej Trójki aktor. Ale kilka lat temu w rozmowie z „Twoim stylem” wyznał, że był samodzielny finansowo od 15 roku życia, od rodziców zaś nigdy nie otrzymał kieszonkowego, ponieważ nie było ich na to stać. Po zajęciach w szkole zakładał mundurek i dorabiał jako organista w Urzędzie Stanu Cywilnego. Potrafił się jednak dzielić: podobno często z kolonii wracał z pustą walizką, bo rzeczy porozdawał kolegom. I mimo tej trudnej codzienności, marzył o wielkiej estradzie... „Popularny był zespół ABBA, chciałem być tak sławny jak oni. Założyłem więc szkolny kabaret, pisałem piosenki, jeździłem na różne festiwale, zdobywałem nagrody”, opowiadał aktor (cytat za tygodnikiem „Dobry tydzień”). Gdy był mały, dużo czasu spędzał z o cztery lata starszą siostrą Jolą. Pewnego dnia znaleźli na strychu wspomnianego dworku wrak fortepianu. Zbigniew Zamachowski był nim oczarowany, zaczął grać. Jego talent szybko dostrzegła matka Józefa. Można się domyślać, jak wielki był to dla niej wysiłek i koszt, ale zdecydowała się kupić pianino. Dzięki temu on mógł zacząć komponować i śpiewać. Ukończył nawet szkołę muzyczną. Ale ta ścieżka nie był mu ostatecznie pisana... „W końcu dostałem się do Opola, do koncertu Debiutów. Przypadek sprawił, że reżyser filmowy Krzysztof Rogulski oglądał te Debiuty i akurat szukał dwóch wykonawców, młodych aktorów do dwóch głównych ról w filmie „Wielka majówka”. Dostałem zaproszenie na próbne zdjęcia. Skończyły się one dla mnie pomyślnie i dopiero wtedy podjąłem decyzję, że będę zdawał do Szkoły Filmowej w Łodzi”, wspominał niemal dekadę temu to, co wydarzyło się w stolicy polskiej piosenki w 1980 roku. Czytaj także: Aleksandra Justa gorzko o Monice Richardson. „Spotkało mnie wiele przykrości” Zbigniew Zamachowski, lata 90. XX wieku View oEmbed on the source website Ale i tutaj nie obyło się bez problemów. Gdy był nastolatkiem, kolega wybił mu ząb, więc lekko seplenił. Początkowo się nie dostał się do placówki, ale ćwiczył wytrwale w pocie czoła, więc w końcu przyjęto go warunkowo. I tak rozpoczęła się jego wielka kariera... Grywał regularnie w teatrach (m.in. w Narodowym), pojawiał się na planach filmowych. Otrzymywał nagrody, takie jak Złote Kaczki, Wiktory czy tę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Równocześnie wiele pisano o jego życiu prywatnym: ma na koncie trzy małżeństwa, wychowuje czworo dzieci. Ale z biegiem lat wyszło na jaw, że ma na koncie również trudne i bardzo przykre życiowe doświadczenia... Czytaj także: Pierwsza żona Zbigniewa Zamachowskiego była młodsza o 9 lat, zostawiła go dla kobiety... Tak wyglądało ich małżeństwo Zbigniew Zamachowski, 20.07.2001 rok Zbigniew Zamachowski: śmierć ojca i dziecka z pierwszego małżeństwa W młodości spadła na niego bolesna tragedia. Gdy był w klasie maturalnej, na jego oczach ojciec popełnił samobójstwo. Dla Zbigniewa Zamachowskiego był to bolesny cios i trauma. Mówi się, że wówczas opiekę roztoczył nad nim znany reżyser, Kazimierz Kutz. „Zbyszek jest wrażliwy i bardzo utalentowany. To dla mnie wyróżnienie, kiedy jestem nazywany jego przybranym ojcem”, wspominał w jednym z wywiadów. Sam Zamachowski nie wypowiada się na ten temat. Ceni sobie prywatność, mimo że jego związki budziły przez wiele lat emocje. W 1988 roku poznał na parapetówce u Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej, swojej znajomej z Teatru Studio, Annę Komornicką. Według innej wersji był po prostu pod opieką agencji aktorskiej, którą ona prowadziła ze swoją matką. Była od niego młodsza o 9 lat, szybko znaleźli wspólny język. Zaczęli się spotykać, huczny ślub (zaprosili na niego wszystkich znajomych, odbył się na warszawskiej Starówce) wzięli w 1990 roku. Mieszkali w skromnej kawalerce, zaledwie siedemnastometrowej. Gotowali w przedpokoju, naczynia zaś myli w wannie. On rozwijał karierę, chciał, by ona zajmowała się domem. Z czasem pojawiły się w tej relacji różnice nie do pogodzenia. Zbigniew Zamachowski miał dużą potrzebę samotności, odpoczynku. Ona chciała natomiast rozwijać się zawodowo, nie lubiła stać w miejscu. Koniec końców podjęli decyzję o rozstaniu. Co było tego powodem? Nigdy tego nie ujawnili... „Chyba nie znalazłbym odpowiedzi, która byłaby uczciwa, prawdziwa i w którą mogłabyś bez zastrzeżeń uwierzyć. [...] Nasze światy gdzieś się rozjechały", zwierzał w książce autorstwa Beaty Nowickiej „Zbyszek przez przypadki”, wydanej w 2021 roku. On miał bardzo przeżyć rozpad małżeństwa, przyjaciele martwili się nawet, że zrobi sobie krzywdę. „Rozstawał się wtedy z pierwszą żoną, Anną Komornicką i bałem się, że może się to źle dla niego skończyć. Że historia rodzinna się powtórzy. Czuwaliśmy nad nim. Wtedy uratowała go miłość drugiej żony, Oli”, mówił w „Rewii” reżyser Kazimierz Kutz. Po latach wyszło z kolei na jaw, że Zbigniew Zamachowski i jego pierwsza żona przeżyli również bolesną tragedię – śmierć synka. Ujawniła to w jednym z wywiadów Monika Richardson. „Przeżył już wszystkich mężczyzn w swojej rodzinie. Jego tata odszedł, kiedy on miał osiemnaście lat. Tak bardzo to nim wstrząsnęło, że napisał tomik wierszy, naprawdę dobry. Mimo to, gdy jeździmy razem na cmentarz i patrzę na grób, w którym leżą razem ojciec, dziadek i synek Zbyszka z pierwszego małżeństwa, widzę, jak głęboko to w nim siedzi”, zwierzała się dziennikarka na łamach „Gali”. Później Zbigniew Zamachowski ułożył sobie życie u boku Aleksandry Justy, z którą doczekał się czwórki dzieci: Marii, Antoniego, Tadeusza oraz Bronisławy. Chmury nad tą relacją zaczęły pojawiać się w 2009 roku, gdy spekulowano o jego bliskiej znajomości z Agnieszką Glińską. Ostatecznie odszedł od drugiej żony dla dziennikarki Moniki Richardson, z którą ślub wziął 3 maja 2014 roku. W biografii stwierdził, że bliżej poznali się, gdy oboje tkwili w związkach, w których „kończyła się data przydatności”. Ale i ta relacja nie przetrwała. Na początku 2021 roku media obiegła informacja, że Zbigniew Zamachowski wyprowadził się z ich mieszkania na Żoliborzu i porozumiewał się z byłą partnerką za pośrednictwem prawniczki. Ostatecznie ich relacje unormowały się, zaś aktor układa sobie obecnie życie u boku Gabrieli Muskały... Czytaj także: Gabriela Muskała przerwała milczenie. Ujawniła, jak wygląda jej życie ze Zbigniewem Zamachowskim Źrodło: Pomponik,pl, Plejada.pl, Dziendobrytvn.pl, Trojka.polskieradio.pl, Swiatseriali.interia.pl, książka Beaty Nowickiej „Zbyszek przez przypadki” Zbigniew Zamachowski, Aleksandra Justa, 1995 rok Zbigniew Zamachowski i Gabriela Muskała, uroczysta premiera filmu „Orzeł. Ostatni patrol”, 2022 rok Zbigniew Zamachowska, Beata Nowicka, okładka książki „Zbyszek przez przypadki”
Tomasz Szczepanik wychował się w ubogiej rodzinie. „Brak bieżącej ciepłej wody, wspólne mycie w miednicy”...
Jego bohaterką była i jest ukochana mama
Wychowanie czwórki synów to nie lada wyzwanie. Wiedzieli o tym rodzice Tomasza Szczepanika i jego braci, którzy prowadzili skromne życie we wsi Bogoniowice, w powiecie tarnowskim. Cała rodzina darzyła się dużą miłością, która pomagała im przetrwać w najtrudniejszych chwilach. „Spartańskie warunki”, tak bowiem o swoim domu rodzinnym mówił lider zespołu Pectus. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 31.03.2025 r.] Dzieciństwo Tomasza Szczepanika. Czego im brakowało? Piosenkarz nigdy nie ukrywał, że nie pochodzi z bogatego domu. Wielką siłą jego rodziny był fakt, że wszystkich łączyło silne uczucie, które wynagradzało skromne życie całej szóstki. Ojciec artysty był murarzem. Działającym także poza Polską i zapracowanym na tyle, że opieka nad czterema chłopcami spoczywała na ich mamie. Jak dzieciństwo wspomina Tomasz Szczepanik? „W naszym domu była bieda i panowały spartańskie warunki. Nie było kranu z wodą, wychodek mieliśmy 50 metrów od domu, kąpaliśmy się w miednicy. Mama nigdy nie miała okazji, by wylecieć za granicę na wakacje z tatą. Wszystkie oszczędności lądowały w domu”, opowiadał w telewizji TVN. „Pokój, w którym się wychowaliśmy, był tak ciasny i tak mały i byliśmy tak blisko, że ta bliskość nam została do dziś”, przytaczał także. Ale to nie koniec wyzwań, z którymi musieli się mierzyć… „Wychowywaliśmy się w rodzinie częściowo robotniczej a częściowo rolniczej. Brak bieżącej ciepłej wody, którą trzeba było podgrzewać na tak zwanej blasze pieca kaflowego, wspólne mycie w miednicy, żniwa, czy grzybobrania były nieodłącznymi elementami naszego dzieciństwa. Miłość oraz ciężka praca naszych rodziców doprowadziły do tego, iż pomimo minimalnych warunków finansowych mieliśmy stworzony kochający dom, w którym nic nam nigdy nie brakowało”, dodawał na swojej stronie internetowej. Najważniejsze, jak już wspomniał wokalista, w domu rodzinnym braci Szczepaników były wartości. Mądrość rodziców przelewana była na każde z dzieci. „Wprowadzone przez rodziców określone zasady i wartości jak szacunek dla starszych, porządek, punktualność i wiele innych niewątpliwie wpłynęły, kształtując nasze charaktery, przygotowując do wejścia w dorosłość”, czytaliśmy… Zobacz też: Związek Małgorzaty Walewskiej i Piotra Kokosińskiego trwał 30 lat, rozstali się w obliczu choroby… Bracia Pectus z mamą w rodzinnych stronach Mama Tomasza Szczepanika – co o niej wiemy? Tomasz, Maciej, Marek i Mateusz na zawsze będą wspominać mamę, jako tę osobę, która nauczyła ich życia. Często w pojedynkę mierzyła się z trudami opieki nad czterema chłopcami. Radziła sobie, jak mogła, często też, by utrzymać braci w ryzach, pokazywała, że jej zdanie jest ostateczne. Czytaj także: Córka Natalii Kukulskiej pokazała się z chłopakiem. Ukochany Anny Dąbrówki jest muzykiem Dziś pani Bogumiła kibicuje synom przy każdym występie telewizyjnym. W przeszłości zdarzało się jej wzruszać, gdy widziała, jak wspaniale potoczyły się ich losy. Tomasz Szczepanik wielokrotnie i na różne sposoby dziękował mamie za całą miłość, którą mu okazywała w czasie dorastania. Jednym z prezentów był wyjazd zagraniczny, który kamery TVN nagrały w 2019 roku. Mama i syn wybrali się do Tajlandii. Widzowie zapamiętali scenę, w której odwiedzili lokalny targ. Miejsce to bowiem mocno wzruszyła panią Bogumiłę. Wszystko przez ciężko pracujących sprzedawców. „To wszystko, co zobaczyłam, przypomniało mi moje ciężkie czasy... Jeszcze bardziej się wzruszyłam na tę ludzką biedę, że ona nadal trwa, a ja mam ją jakby za sobą”, opowiadała w show. Życzymy dalszych lat trwania w tej pięknej relacji. Tomasz Szczepanik z mamą, 2019
Czasem zostawała w domu, bo dzieliła z mamą jedną parę butów. Dziś ma na koncie wielką karierę
„Wychowałam się w skromnych, ubogich warunkach”, mówiła.
Edyta Górniak teraz może poszczycić się zawrotną karierą. Nie zawsze jednak jej życie było usłane różami. Mieszkająca tylko z matką, jako mała dziewczynka i nastolatka zaznała skromnego życia. W Ziębicach musiała stawić czoło trudnym warunkom w dzieciństwie. Jednak jej talent i determinacja przyczyniły się do osiągnięcia sukcesu, który wydźwignął ją z ubóstwa, chociaż trudne dzieciństwo wciąż głęboko zapadło w jej pamięć. Artykuł aktualizowany 05.02.24 r. Trudne dzieciństwo Edyty Górniak Wokalistka nigdy nie ukrywała, że wychowała się w biednej rodzinie. Przez pierwsze cztery lata po jej narodzinach mieszkała z mamą w skromnych warunkach w Ziębicach. Mówiła, że nie miała nawet żadnych zabawek. Nowe ubrania były dla niej luksusem, na które jej matka nie mogła sobie pozwolić, dlatego małą Edyta często nosiła wielokrotnie ten sam strój. W późniejszych latach opowiedziała o tym, że zdarzało się, iż była zmuszona pozostawać w domu, gdy jej mama wychodziła. Dzieliły wówczas ze sobą tylko jedną parę butów... ZOBACZ TEŻ: Nagrywał dla niej piosenki, był świadkiem na jej ślubie. Nagle Maryla Rodowicz dostała bolesny cios w serce od Seweryna Krajewskiego Górniak otwarcie jednak mówi o tym, że trudna sytuacja finansowa tylko wzmocniła jej charakter i wytrwałość. Po czterech latach spędzonych w skrajnej biedzie Edyta wraz z matką przeprowadziła się do Opola, gdzie znalazły lepszy dom i rozpoczęły nowe życie. Ojciec artystki zostawił ją i jej matkę, kiedy ta miała 9 lat… Górniak o trudach przeszłości Jakiś czas temu Edyta Górniak pojechała zobaczyć miejsce, w którym mieszkała jako dziecko. Wizytę zrelacjonowała na swoim Instagramie, szczerze opisując, jakie emocje wywołało w niej to miejsce. „Wiecie, co chcę wam powiedzieć z tego miejsca? Jak widzicie, wychowałam się w zupełnie normalnych warunkach, można nawet powiedzieć — w skromnych, ubogich warunkach” - mówi Górniak. „Niewiele się zmieniła ta kamienica, była może nieco mniej zniszczona. To jest mój początek w tych Ziębicach. I chcę wam powiedzieć z tego miejsca, że marzenia się naprawdę spełniają. To nie ma znaczenia, w jakiej rodzinie się urodziliście lub jakie macie relacje z rodziną. To nie ma znaczenia, ponieważ to wasze życie, i możecie je przeżywać tak, jak chcecie”. Górniak nie kryła wzruszenia wizytą. Emocje, które jej towarzyszyły, całkowicie przelała w słowach do swoich fanów, którzy przekazali jej ogrom dobrej energii. „Zawsze, kiedy tu wracam, czuję to samo. Ale nigdy dotąd się tym z nikim nie podzieliłam. To, moi drodzy, jest mój pierwszy dom. Pierwsze miejsce, w którym usłyszałam muzykę na żywo. Ostatnie miejsce, w którym czułam się beztroska i bezpieczna. Tylko z tego miejsca mogę wyraźnie zobaczyć, ile kroków podjęłam, aby przejść od tych kamiennych schodów do miejsca, w którym jestem dziś. Proszę, czerpcie z tego całą potrzebną siłę, motywację i wiarę, że WSZYSTKO w życiu jest możliwe”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Częściej bywałam w domach innych dzieci niż w swoim własnym". Tak Edyta Jungowska mówiła o wychowaniu syna i macierzyństwie To, jak ogromny sukces osiągnęła Edyta Górniak, biorąc pod uwagę, jak zaczęło się jej życie, może stanowić ogromną inspirację dla innych. Jej podróż od biedy do sukcesu pokazuje, że pochodzenie i okoliczności rodzinne nie definiują przyszłości. Jest to świadectwo jej wytrwałości, determinacji i niezachwianej wiary w marzenia. Dziś Edyta Górniak stanowi symbol nadziei i możliwości, przypominając nam, że niezależnie od naszych początków, mamy moc kształtowania własnego życia i zdobywania tego, co wydaje się nieosiągalne.
Trudne dzieciństwo Waldemara Obłozy... Po śmierci mamy aktor trafił do domu dziecka
„To dało mi niezwykłą lekcję zaradności”
W 1959 roku w powiecie mińskim 60 kilometrów od Warszawy urodził się Waldemar Obłoza. Aktor był najmłodszym z piątki rodzeństwa. I właśnie ten fakt zadecydował o tym, że jako 11-latek serialowy Roman z Na wspólnej trafił do pobliskiego domu dziecka. O smutnej przeszłości artysty wie niewielu jego fanów… ZOBACZ TEŻ: Jerzy Kryszak w poruszających słowach wspomniał zmarłego przyjaciela Trudne dzieciństwo Waldemara Obłozy Gdy aktor miał 6 lat, jego mama Wanda Obłoza zmarła przedwcześnie w wieku 41 lat. Ojciec gwiazdora przy pomocy najstarszego rodzeństwa i reszty krewnych starał się jak mógł, by wychować potomstwo. Niestety z czasem dopadła go choroba. Przez nią mężczyzna stracił wszystkie siły, co doprowadziło do trudnej decyzji. „Tata tak cierpiał po śmierci mamy, że nie nadążał za wszystkimi sprawami. Szczególnie za dwoma małymi braćmi, urwisami. Wtedy starsza siostra i ciocia podjęły heroiczną decyzję, by ojcu ulżyć, a mnie i brata posłać do domu dziecka. Ale tylko na chwilę...”, opowiadał Waldemar Obłoza w Dzień dobry TVN. Z chwili zrobiły się jednak trzy pełne lata. Dla uwielbianego przez publiczność aktora najtrudniejsze w domu dziecka były początki. „Kiedy nas odprowadził na przystanek, a autobus podjechał, ojciec nas ucałował i powiedział „No to z Bogiem”. Łza popłynęła mu po policzku i ja w tym momencie przestałem mieć ochotę jechać, chciałem wrócić do domu. Ale to był proces nie do odwrócenia. Pamiętam, że ojciec nam nie machał, stał i długo za nami patrzył. Już zawsze go będę takiego pamiętał”, mówił w TVN aktor. Waldemar Obłoza, prawdopodobnie plan „Na wspólnej”, lipiec 2005 Waldemar Obłoza, plan programu „Pytanie na śniadanie”, Warszawa, 16.10.2012 rok Dla 11-latka pobyt w ośrodku był cenną lekcją życia. „To był duży dom dziecka w Płocku i to był mankament, bo wszystko tam było anonimowe. Wychowywaliśmy się prawie sami. Wychowawcy nie wiedzieli najważniejszego, czyli co się tam dzieje pod osłoną nocy. Tam działała mentalność stada i trzeba było przebijać się jak w stadzie. Do dziś mam poobijane ręce, bo wszystko trzeba było sobie wywalczyć”, wyjawił Waldemar Obłoza kilka lat temu w Fakcie zaznaczając, że z perspektywy czasu nie wspomina czasu w domu dziecka źle. „Dziś jestem wdzięczny mojej rodzinie, że wymyśliła ten dom. On dał mi niezwykłą lekcję zaradności, którą mam do dziś. Dom dziecka nie jest żadnym przekleństwem, to nie jest żadna choroba, a ja jestem tego żywym przykładem!” , czytamy w dzienniku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „To wielkie szczęście, że nikt nie będzie po mnie płakał”. Burzliwe życie Marka Perepeczki Waldemar Obłoza, prawdopodobnie plan „Na wspólnej”, wrzesień 2006 Do momentów, które wiele aktora nauczyły, zalicza on też każdy z nierozsądnych pomysłów swoich kolegów… „Razu pewnego koledzy namówili mnie, by wyjść na tak zwaną przygodę. To się wiązało np. z tym, że może coś będzie można ukraść. I chłopcy mi powiedzieli, że gdyby podjechała policja to robimy metodę ławicy. Dajemy podejść funkcjonariuszom blisko i wtedy się rozbiegamy – jak małe rybki, gdy nadpływa rekin”, mówił gwiazdor w Dzień Dobry TVN dodając, że od razu wpadł w sidła jednego z milicjantów i nigdy więcej nie chciał już bawić się w ten sposób. Po trzech latach Waldemar Obłoza zamieszkał w internacie położonym przy jego liceum. Od tej pory nastolatek regularnie i samodzielnie odwiedzał schorowanego tatę. Pomagał mu, nadrabiał stracony czas i odbył wszystkie poważne rozmowy, na które w końcu przyszła pora. Niestety rak u mężczyzny postępował, aż w końcu sprawił, że ojciec aktora odszedł. „Mogę powiedzieć, że to był heros. Pracował strasznie ciężko. Nie winię go za nic. Uważam, że zrobił wszystko, co mógł. To był niezwykle utalentowany i pracowity człowiek, ale los go przewrócił. Czasem tak się zdarza. Wierzę, że teraz patrzy na nas z dumą. Zmarł gdy miałem 15 lat, gdy mogłem się z nim zakumplować i stworzyć takie prawie dorosłe relacje. Niestety nie zdążyłem”, opowiadał jeden z najpopularniejszych aktorów Na wspólnej. Waldemar Obłoza o alkoholizmie Bohater, którego Waldemar Obłoza gra w serialu "Na wspólnej", w pewnym momencie miał mierzyć się z alkoholizmem. Nie jest tajemnicą, że aktor w swoim prywatnym życiu również miał problem z nadużywaniem alkoholu, o czym wielokrotnie wspominał. Dzięki życiowemu doświadczeniu było mu łatwiej zrozumieć swoją postać i oddać tę sytuację bardziej autentycznie na planie. Gdy nasz scenarzysta – Piotr Jasek powiedział mi, że pojawił się pomysł, żeby Roman stoczył walkę z uzależnieniem, bardzo się ucieszyłem. Od dawna byłem już trzeźwy i pomyślałem, że to świetna okazja do tego, żeby pokazać, jak trudny do zidentyfikowania jest alkoholizm, jak się rozwija i niszczy człowieka. Wiedziałem, że w serialu codziennym, który oglądają miliony Polaków, będzie to miało dużą siłę rażenia. Podszedłem do tego misyjnie - mówił. Teraz kiedy wspomina swoje uzależnienie, wciąż nie jest mu łatwo. To okres, który mocno go dotyka. Jak sam mówi, osiągnął dno, z którego ciężko było mu się odbić. Osiągnąłem swego rodzaju dno – oczywiście, dla każdego alkoholika jest ono czymś innym. Doszedłem do wniosku, że całym sercem nienawidzę swojego dotychczasowego życia. Poczułem obrzydzenie do samego siebie. Wcześniej wydawało mi się, że nad tym panuję, a zrozumiałem, że w ogóle nie. Waldemar Obłoza, chociaż publicznie wyznał, że był alkoholikiem, bardzo tego żałuje. Po szczerym wyznaniu zaczęto zapraszać go na spotkania, gdzie miałby opowiadać o swojej chorobie. Twierdzi, że wtedy przestano postrzegać go jako aktora. Było to dla niego trudne i bardzo chciał cofnąć czas. Nie przewidziałem jednak tego, jaki efekt to wywoła. Niczego nie żałowałem w swoim życiu tak bardzo, jak tego, że opowiedziałem o moim alkoholizmie - wspomina w wywiadzie dla Plejady. Dziś nie ma dnia, by aktor nie myślał o swoich rodzicach. W reportażu „Dzień Dobry TVN” przyznał, że zarówno mamie, jak i tacie, zadałby wiele pytań… Najważniejsze jednak, że po dzieciństwie pełnym zakrętów Waldemar Obłoza wykonuje wymarzony zawód i sam jest prywatnie bardzo szczęśliwy. „Tym, którzy zostali dotknięci domem dziecka, mówię głośno. Nie traktujcie domu dziecka jak przekleństwa, jak chorobę. Potraktujcie to jako trampolinę i żyjcie swoim życiem, które jest wartością, a nie problemem, a dalej już pójdzie”, apelował artysta w dzienniku „Fakt”. Wiedzieliście o jego przeszłości?
Nie rozmawiali ze sobą 15 lat, ale w końcu mu wybaczyła. Oto historia relacji Angeliny Jolie z ojcem
Aktorka nie mogła pogodzić się z tym, że ojciec porzucił jej matkę
Nie rozmawiali ze sobą przez lata. Ona nie mogła pogodzić się z tym, że porzucił jej matkę, on wielokrotnie mówił w mediach, że Angelina ma problemy psychiczne. Miała mu za złe wiele rzeczy. Nie zaprosiła go na ślub, nie pozwoliła poznać wnuków. W końcu jednak mu wybaczyła. Jak dziś wyglądają relacje Angeliny Jolie i Jona Voighta? Oto historia ich skomplikowanych stosunków. Przypominamy ją w dniu, w którym ojciec gwiazdy świętuje 84. urodziny. Kim są rodzice Angeliny Jolie? Historia małżeństwa Aby wgłębić się w relację Angeliny Jolie z ojcem należy zacząć od tego, kim są rodzice aktorki. Jon Voight jest cenionym amerykańskim aktorem, który zagrał w ponad 80 produkcjach. W 2014 roku otrzymał Złotego Globa za rolę Micky’ego Donovana w serialu Ray Donovan, ale na koncie ma jeszcze trzy statuetki - za filmy: „Nocny kowboj”, „Uciekający pociąg” i „Powrót do domu”. Za tę ostatnią produkcję otrzymał też Oscara w 1979 roku. Matka Angeliny Jolie, przepiękna kobieta o egzotycznej urodzie, również była aktorką. Marcheline Bertrand miała szansę na wielką karierę, ale postanowiła poświęcić się rodzinie. Jon Voight i Marcheline Bertrand byli małżeństwem w latach 1971-1980. Para ogłosiła separację w 1976 roku, po tym jak Bertrand oskarżyła męża o niewierność. Aktor przyznał się do tego dopiero po latach w wywiadzie dla Vanity Fair: „Był romans, zdarzył się więc i rozwód. Zakochałem się. Co miałem więc robić? Oszukiwać Marcheline, oszukiwać siebie?”, powiedział wprost. I to właśnie rozwód rodziców sprawił, że rodzina Angeliny Jolie podzieliła się. Czytaj także: W latach 90. byli najgłośniejszą parą Hollywood. Historia miłości Angeliny Jolie i Billy'ego Boba Thorntona Angelina Jolie i Jon Voight zerwali ze sobą kontakt Wraz z bratem nie mogła wybaczyć ojcu tego, jak potraktował matkę. „Moja matka uczyła się, żeby zostać aktorką, ale, niestety, poślubiła mojego ojca i w wieku 28 lat była już rozwódką z dwójką dzieci na karku. To dla nas zrezygnowała ze swoich marzeń, bo to my byliśmy dla niej najważniejsi”, mówiła w jednym z wywiadów. Relacja Angeliny Jolie z matką zawsze była dobra. Angelina ceniła ją za to, że znosiła jej szalone zachowania, okres buntu i eksperymentowania i była z nią w najmroczniejszych chwilach: „Kiedy miałam 14 lat, mama pozwoliła mojemu chłopakowi zamieszkać z nami. To była najmądrzejsza rzecz, jaką mogła zrobić, ponieważ w ten sposób miała mnie ciągle na oku, za ścianą. Inaczej pewnie bym uciekła albo żylibyśmy gdzieś w parku. Przez 2 lata żyliśmy jak małżeństwo, aż w wieku 16 lat chciałam odzyskać swoją wolność i skupić się na pracy”, powiedziała Angelina Jolie w jednym z wywiadów. „Moja mama była matką na pełen etat. Nie mogła za bardzo rozwinąć swojej kariery, swojego życia i doświadczeń. Wszystko, co robiła, robiła dla dzieci. Nigdy nie będę tak dobrą matką, jak ona. Była wcielonym aniołem. Będę się starać, jak tylko mogę, ale nigdy nie będę tak wspaniała, jak ona”, wyznała. W 1999 roku u matki Angeliny Jolie zdiagnozowano raka jajnika. Marcheline Bertrand zmagała się z nim przez kolejne osiem lat. W tym czasie młoda aktorka niezbyt pozytywnie wypowiadała się za to na temat ojca. Ich relacje drastycznie pogorszyły się, gdy Jon Voight w jednym z wywiadów w 2002 roku wyznał, że jego córka ma problemy psychiczne. Od tamtej pory Angelina Jolie i Jon Voight zerwali ze sobą stosunki. Czytaj także: Wcieliła się w filmową „Matyldę”, później zniknęła z ekranów. Jak potoczyły się losy Mary Wilson? Angelina Jolie pogodziła się z ojcem Jonem Voightem Na początku 2007 roku Marcheline Bertrand przegrała walkę z chorobą. Angelina Jolie, wraz z partnerem Bradem Pittem i bratem Jamesem Havenem, byli z nią do końca. „Nie chcę się rozklejać, ale marzę o tym, żeby ona wciąż była wśród nas. Nigdy nie przestanę za nią tęsknić. Byłaby świetną babcią dla wszystkich moich dzieci! (...). Są momenty, kiedy chcę z nią porozmawiać o tym, co zrobiły dzieciaki, po czym uświadamiam sobie, że jej tu już nie ma. Nauczyła mnie kochać. Mogła to być szaleńcza miłość, szczególnie kiedy dorastałam, ale zawsze potrafiłam kochać”, wyznała w jednym z wywiadów. Aktorka bardzo przeżyła śmierć matki. Żałowała, że nie wszystkie jej dzieci miały okazję poznać babcię. „Wytrzymała na tyle długo, żeby poznać trójkę moich dzieci. Maddox do tej pory pamięta wszystko, co z nią związane. Gdy tylko się pojawił, sądzę, że moja mama wiedziała, że wszystko będzie dobrze i w końcu znalazłam się na dobrej drodze”, wspominała w jednym z wywiadów Angelina Jolie. Podobno ostatnim marzeniem Marcheline Bertrand było, żeby Angelina pogodziła się z ojcem. Mimo to Angelina i Jon byli nieugięci, a ich konflikt trwał latami. Córka wciąż niepochlebnie wypowiadała się na temat ojca w mediach. „To, że moje dzieci mówią o mnie jak o złym człowieku, łamie mi serce. Wydaje mi się, że bierze się to stąd, że gdy byli mali ich matka - Marcheline Bertrand, poiła ich nienawiścią do mnie. Czuła się bardzo zraniona tym, że się rozstaliśmy. Prawdę powiedziawszy, całej trójce starałem się okazać moją miłość i duże wsparcie finansowe. Bóg wie, że przez lata starałem się naprawić nasze relacje”, zapewniał w rozmowie z jednym z magazynów. Sam jednak również podejmował błędne decyzje. To właśnie ojciec Angeliny Jolie wyjawił mediom, że córka planuje adopcję dziecka z Kambodży. Aktorka długo nie mogła wybaczyć mu, że porzucił rodzinę. „Nie rozmawiam z ojcem. Nie czuję do niego nienawiści. Nie wierzę jednak, że ktoś należy do rodziny tylko ze względu na krew. Mój syn został adoptowany, a mimo to jest członkiem mojej rodziny”, powiedziała w jednym z wywiadów. Była tak wściekła na ojca, że nie zaprosiła go na ślub z Bradem Pittem w 2014 roku. Nie pozwoliła mu także poznać wnuków, a Jon Voight przyznał w jednym z wywiadów, że o operacji podwójnej mastektomii u Angeliny dowiedział się z mediów. Dopiero w ostatnich latach dało się zauważyć, że relacja Angeliny Jolie z ojcem uległa poprawie. W 2017 roku zrobiono im zdjęcia, jak wspólnie spędzają czas w restauracji sushi. Angelinie Jolie i Jonowi Voightowi towarzyszyła czwórka dzieci aktorki. Chwilę później Jon Voight w rozmowie z serwisem TMZ.com, powiedział: „Życzę mojej córce całej miłości świata, bo jest wspaniałą matką”. Wygląda na to, że ich relacje uległy poprawie... Życzymy, by tak pozostało! Czytaj także: Maria Niklińska nie miała dobrych relacji z matką. Z czasem znalazły wspólny język. „Każdy przechodzi okres buntu i negacji rodziców”
Skrajna bieda, głód i nałóg ojca… Irena Jarocka nie miała łatwego dzieciństwa
Była kochana przez miliony i na zawsze pozostanie w pamięci Polaków… Irena Jarocka starała się pamiętać i skupiać głównie na szczęśliwych chwilach swojego życia, lecz tych złamanych, pełnych bólu i rozpaczy były dużo więcej… Dzieciństwo artystki naznaczone było nieustannymi kłótniami rodziców, nałogiem ojca i upokarzającą wręcz biedą... Trudne życie Ireny Jarockiej Zachwycała swoim talentem, klasą i urodą, a przede wszystkim - wyjątkowym, ciepłym głosem, którym zjednała sobie serca milionów Polaków. W trakcie jej trwającej ponad cztery dekady kariery wylansowała wiele znanych przebojów takich jak Odpływają kawiarenki czy Motylem jestem, dziś uznawany za klasykę polskiej muzyki popularnej. Z kolei w latach 70. które przypadły na okres jej świetności, Irena Jarocka była największą konkurencją dla Anny Jantar. ZOBACZ TAKŻE: Wielka klasa i niezwykły talent. Irena Jarocka zgasła zbyt wcześnie. Jakie były jej ostatnie chwile? Jednak jej droga na szczyt nie była usłana różami… Nim Irena Jarocka osiągnęła międzynarodowy sukces, los bardzo boleśnie ją doświadczył, gdy była jeszcze małą dziewczynką. Jej wstrząsającą, pełną goryczy życiową historię upamiętniono w książce „Irena Jarocka o sobie” Marioli Pryzwan, która ukazała się 19 października br. nakładem Wydawnictwa Szelest. To zbiór wypowiedzi artystki z różnych wywiadów, które składają się na szczerą opowieść dramatycznego dzieciństwa. Poniżej prezentujemy jej fragmenty. Irena Jarocka, KONCERT DIWY POLSKIEJ ESTRADY W SALI KONGRESOWEJ, 29.03.2010 Warszawa Irena Jarocka o sobie. Fragmenty książki „Rodzice po powrocie z obozów niemieckich zamieszkali w Srebrnej Górze u dziadków. Tam przyszłam na świat” - Super Express, 2008 (...) „Gdy miałam roczek, rodzice postanowili przeprowadzić się do Gdańska. Zmienialiśmy miejsce zamieszkania dwa razy, aż trafiliśmy na ulicę Słoneczną w Gdańsku-Oliwie. Było tam spokojnie, bezpiecznie i pełno ciekawych miejsc do zabawy. Lasek, rzeczka, a za nią, już trochę dalej, wspaniałe zoo. Na pierwsze spacery rodzice zabierali mnie do pobliskiego lasu oraz do parku przy katedrze oliwskiej. Czasami jeździliśmy do Gdańska, aby pospacerować po Starówce. (...)” - Dziennik Bałtycki. Rejsy, 2004 „Rodzice wydzierżawili w lesie małe poletko. Sadziliśmy na nim ziemniaki i to czasami ratowało nas przed głodem. (...) Byliśmy bardzo biedni. Czasami rodzice wysyłali nas do sąsiadów po pożyczkę. Nieraz na nasz widok zamykały się drzwi. To było takie poniżające… Do dziś to pamiętam, do dziś boję się biedy… Mama nie pracowała, bo opiekowała się nami, czyli czwórką dzieci. Była bardzo chora, cierpiała na łuszczycę i astmę. Straciła zdrowie podczas wojny (w obozach pracy Niemcy potwornie ją katowali). Pracował więc tylko ojciec – był szewcem ortopedycznym. Niestety, miał problemy z alkoholem. Pił, bo mówił, że aby cokolwiek załatwić, trzeba się napić z kolegami. Kiedy przychodził do domu, mama nie wytrzymywała i zaczynały się kłótnie” - Super Express, 2008 ZOBACZ TAKŻE: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz „Mama starała się, żebyśmy wyglądali schludnie, ojciec robił nam buty, ale na wiele rzeczy nie starczało pieniędzy. Znajoma zbierała dla nas chleb od sąsiadów. Moczyliśmy go w wodzie, przysmażaliśmy i posypywaliśmy cukrem. Do dziś pamiętam ten smak. Przepyszne! (...) Koleżanki nie chciały się ze mną bawić, bo byłam "mądralińska” i strofowałam je. Ale nie zależało mi na tym. Żyłam w wymyślonym świecie. Zbierałam zdjęcia gwiazd i wyobrażałam sobie, że jestem jedną z nich. Raczej się kontrolowałam, w towarzystwie byłam sztywna, bałam się ośmieszyć. Wiele moich kompleksów wynikało z biedy. Wstydziłam się biedy. Był czas, że nosiłam urazę do taty. Przebaczyłam mu z głębi serca, zrozumiałam jego słabości” - Sukces, 2009 Irena Jarocka „Staram się pamiętać szczęśliwe chwile: wspólne spacery po gdańskim Starym Mieście, do parku Oliwskiego, do zoo, gdzie w niedzielę występowali również artyści. Zakład pracy finansował nasze wyjazdy na kolonie i wycieczki po Polsce. Mama nas ubierała. Pięknie szyła i dorabiała tym do pensji taty. Moja mama… Prawdziwy anioł, moja największa przyjaciółka. Jestem taka szczęśliwa, że mogłam rozjaśnić jej smutne, szare życie swoimi sukcesami, że spełniło się jej wielkie marzenie, abym była gwiazdą. Kiedy umarła, wraz z nią odeszła cząstka mnie samej (...)” - Super Express, 2008 „Mama zmarła przed czterema laty [w czerwcu 1984 r. - przyp.red.] Był to dla mnie bodajże największy wstrząs w życiu. Tatuś mieszka w Gdańsku i jest moim łącznikiem między Warszawą a Wybrzeżem. Zawsze będę miała przed oczami postać mamy. Całe życie ciężko pracowała. Była poważnie chora, a jednocześnie nieprawdopodobnie żywotna. Rodzice wyrobili we mnie wrażliwość na wszystko, co dzieje się dokoła nas. Jednocześnie dzięki wychowaniu, jakie otrzymałam, łatwo mi dziś pogodzić się z porażkami, radzić sobie ze sprawami przykrymi, których życie nam nie oszczędza” - Walka Młodych, 1989 „Trudne dzieciństwo nauczyło mnie zapobiegliwości. Wrażliwości na drugiego człowieka. Miłości do prostych ludzi. Właściwie nie potrafię komuś wyrządzić krzywdy. Prawie nie umiem kłamać. Nie jestem snobką. Nie muszę ubierać się u superkrawców, choć mnie na nich stać. Nie jest mi to potrzebne. Dom rodzinny to była baza. Rodzice nauczyli mnie radości z każdej chwili w życiu. Nauczyli, jak być szczęśliwym, jak umieć cieszyć się drobiazgami. I to chyba najpiękniejsze” - Radio Vox FM, 2007 SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Los nie szczędził jej dramatów. Tak wyglądało życie Sławy Przybylskiej „Wybrzeże to mój dom, moja rodzina. Wciąż jest we mnie ta "nasza Irenka” (...) Tu [w Sopocie - przyp.red.] przeżywałam bardzo trudne chwile, gdyż śpiewałam przed moją publicznością, a najbardziej wymagająca jest rodzina. Miałam ogromną tremę, a jednocześnie byłam pewna, że tutaj ludzie mnie kochają, i z tego czerpałam siłę. (...) Wracam zawsze ze wzruszeniem serca, jestem tutaj często, nie tylko wspomnieniami. Tu jest część mojej duszy. Sopot jest dla mnie miastem szczególnym. Uwielbiam tu być nie wtedy, kiedy kłębią się tłumy, ale późną jesienią lub wczesną wiosną. Wtedy jest tu niepowtarzalny nastrój, który kocham” - Kuryer Sopocki, 2002 Źródło: Plejada.pl
Anna Karwan zwierzyła się ze swojej trudnej przeszłości. Piosenkarka była kiedyś bezdomna
„Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym”, mówiła
Anna Karwan w najnowszym wywiadzie opowiedziała o tym, jak kiedyś wyglądało jej życie. Los zdecydowanie nie oszczędzał wokalistki… W przeszłości padła ofiarą przemocy domowej, a teraz wyznała, że przez jakiś czas nie miała dachu nad głową. Jej tymczasowym schronieniem stał się Dworzec Centralny w Warszawie. Anna Karwan o trudnej przeszłości Piosenkarka Anna Karwan od lat jest obecna na polskiej scenie muzycznej, lecz dopiero od niedawna zdobywa popularność na szerszą skalę. Wszystko za sprawą debiutanckiej płyty oraz utworu „Słucham cię w radiu co tydzień”, który nuciła cała Polska. Mogliśmy oglądać ją również w „Tańcu z Gwiazdami”, a niedawno występowała w programie „Mask Singer”. Udało się jej dotrzeć do finału, ostatecznie zajmując drugie miejsce. Zobacz: „Jak zapomnieć” nuciła cała Polska. Co dziś robią członkowie zespołu Jeden Osiem L? Jednak przeszłość wokalistki wcale nie była usłana różami. W 2017 roku wyznała, że jako dziecko przez lata była ofiarą przemocy domowej. Sprawcą był jej cierpiący na chorobę alkoholową ojciec. „Tata, świętej pamięci, był alkoholikiem. Odreagowywał na mnie, siostrze, na mamie. Nie chcę wchodzić w szczegóły. Na szczęście osoby, które spotkałam po drodze i mój świadomy krok w stronę psychoterapii pomógł mi wyprostować przykre wspomnienia. W rodzinach kolegów ze szkoły przemoc była tak samo wszechobecna, wychowywaliśmy się z nią, obserwowaliśmy”, wspominała w wywiadzie dla Kobiety Onet. Teraz Anna Karwan wyznała, że poza problemem przemocy musiała zmagać się również… z bezdomnością. Czytaj także: „Czułem, że osiągnąłem dno". Tak w jednej chwili życie Krzysztofa Antkowiaka zamieniło się w koszmar Anna Karwan: „Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym” Wokalistka była ostatnim gościem Żurnalisty. Zapytana o ulubione miejsca w Warszawie wybrała miejsce, w którym niegdyś przyszło jej mieszkać. „Zdecydowanie Dworzec Centralny, który stał się na chwilę moim domem”, tłumaczyła. Anna Karwan podczas rozmowy zwierzyła się ze swoich trudnych doświadczeń. Okazuje się, że ze względu na prywatne sprawy nie chciała wracać do domu. Dlatego wybrała samotne życie na ulicy. „Mieszkałam kilka miesięcy na Dworcu Centralnym. Miałam wydarzenie takie w życiu, które spowodowało, że za bardzo nie chciałam przyznać się w domu, co się stało i nie chciałam sprawić kłopotu, a nie miałam dokąd pójść. W związku z tym postanowiłam, że poradzę sobie tam, trochę w szkole, trochę w szatni i trochę u mojej przyjaciółki Pauliny Przybysz, którą kocham do dzisiaj całym sercem i która wiedziała o całej sytuacji, która się w moim życiu zdarzyła”, ujawniła podczas rozmowy. Życie na dworcu wiele nauczyło młodą Annę Karwan. Tam poznała innych ludzi podobnych do niej. Dzieliła się z nimi pieniędzmi, poznawała nowe miejsca - w tym te, których lepiej było unikać dla własnego bezpieczeństwa. „Nauczyłam się na tym dworcu, gdzie jest miejsce, do którego można się zanurzyć bezpiecznie, a gdzie nie wolno wchodzić. A jak znajdziesz stówę na ulicy i są też mieszkańcy oprócz ciebie, to trzeba się tym po prostu podzielić.” Piosenkarka wspomniała również swoje trudne życie w domu pełnym przemocy i alkoholu. Oprócz tego musiała zmierzyć się z rozpadem rodziny oraz depresją. Sprawdź również: Ewa Chodakowska odsłoniła kulisy swojej przeszłości i opowiedziała o trudnych początkach w Londynie
Jak wyglądało tragiczne życie Janet Jackson? Największe piekło zgotowali jej mężczyźni...
Janet Jackson przez długi czas żyła w strachu. Z czasem zaczęły pojawiać się porażki zarówno zawodowe jak i miłosne. Jako dziecko była ofiarą swojego ojca despoty, a gdy dorosła trafiła na nieodpowiednich partnerów. Jej relacja ze swoim bratem Michaelem Jacksonem również nie wyglądała kolorowo. Artystka zaczęła osiągać coraz więcej sukcesów, aż do słynnego występu na Super Bowl. Podczas występu z Justinem Timberlakiem doszło do niefortunnego wypadku, który spowodował, że kariera piosenkarki legła w gruzach. Media, które nie miały litości, zaczęły powoli cenzurować artystkę. Jakie było naprawdę życie Janet Jackson? W dniu jej urodzin przypomnijmy jak wyglądała historia Janet Jackson, która całe życie spędziła w cieniu własnego brata. Janet Jackson: dzieciństwo pełne strachu Janet Jackson przyszła na świat 16 maja 1966 roku. Karierę muzyczną rozpoczęła już w wieku 7 lat występując w rodzinnej grupie The Jacksons 5. W wieku 16 lat podpisała swój pierwszy kontrakt na nagranie solowej płyty z wytwórnią A&M. Od wydania debiutanckiego albumu artystki w tym roku mija 40. lat. Z tej okazji stworzono dokument o życiu zawodowym, jak i prywatnym piosenkarki, które nie zawsze było usłane różami. W filmie zatytułowanym Janet, którego emisja odbyła się na kanale Lifetime, gwiazda estrady ujawnia mroczne kulisy swojego dzieciństwa, skomplikowanej relacji ze słynnym bratem, zawrotnej kariery i nieudanego życia miłosnego. Dzieciństwo Janet Jackson było pełne strachu i nadużyć. Wszystkiego winnym był despotyczny ojciec Joe Jackson, który wprowadzał w domu żelazny zasady. Dla dzieci był bardzo surowy i twardy. Janet przyznała, że rzadko mówił jej, że ją kocha. Nie lubił natomiast kiedy płakała, i nalegał, by nazywała go Józefem zamiast tatą. Joe do tego stopnia poczuł władzę we własnym domu, że notorycznie stosował wobec dzieci kary cielesne, o czym boleśnie przekonała się Janet. Ojciec uderzył córkę, gdy ta wychodziła z wanny. Miała wtedy niespełna 8 lat. „Nie pamiętam, co zrobiłam. Nie pamiętam, czy naprawdę na to zasłużyłam”, wspominała. Jego metody wychowawcze były dalekie od poprawnych. „Kiedy dorastałam, moje doświadczenia z ojcem nie były takie, jakie chciałam. Nigdy nie było wiadomo jaki miał nastrój - czy był w humorze do zabawy. Ale nawet jego sposób na zabawę nie był wesoły. Ojciec budził nas podpalając zapałki, które wkładał między nasze palce u stóp”, zdradziła. Wokalistka otwarcie przyznała, że zamiast korzystać z uroków dzieciństwa musieli z rodzeństwem ciężko pracować. „Nie mieliśmy normalnego dzieciństwa. Moi znajomi chodzili na gimnastykę, też tego chciałam, jednak musieliśmy pracować”. Dziewczynie marzyły się też studia prawnicze, jednak ojciec od początku miał ściśle określony plan, co do jej przyszłości. Podobnie jak pozostali bracia i siostry miała występować na estradzie. „Chciałam iść na studia, zajmować się prawem gospodarczym, ale Joe powiedział, że nie ma na to szans. Jacy rodzice nie chcą, aby ich dziecko poszło na studia? On zadecydował, że będę śpiewała”, opowiadała gwiazda. Gdy w końcu Janet pogodziła się z myślą o karierze piosenkarki, dochodziło między nią a ojcem do licznych sporów co do przyszłej kariery muzycznej. Wizja Janet na temat tego, co chciała robić zasadniczo różniła się od tego, w czym widział ją ojciec. „Chciałam własnej tożsamości, ale w tamtym czasie mój ojciec decydował o moim życiu i karierze”, zdradziła. Wokalistka po latach ujawniła, że jej pierwsza płyta pt. Janet Jackson to dzieło jej ojca i wytwórni muzycznej. Ona jako wokalistka nie miała żadnego wpływu na to, jak będzie wyglądał jej debiutancki album. „To w zasadzie ich album i rodzaj muzyki, w który chcieli mnie wmanewrować. Nie napisałam żadnego fragmentu tamtej płyty. Miałam tylko pojawiać się w studiu i robić to, co mi każą”, przyznała. W pewnym momencie Janet postawiła się despotycznemu ojcu i sama zaczęła kontrolować swoją twórczość. Pierwszym albumem wydanym bez nadzoru ojca była płyta Control, z 1986 roku. Zerwanie współpracy z Joe wyszło wokalistce na dobre, ponieważ jej autorski krążek okazał się ogromnym międzynarodowym sukcesem. „Wiedziałam, że muszę przejąć kontrolę nad własnym życiem”, podkreśliła. Mimo wielu krzywd, jakie Janet doznawała w dzieciństwie, jej starsi bracia i siostry uważali, że i tak była traktowana łagodnie przez ojca, w porównaniu z tym co potrafił Joe wyrządzić pozostałym dzieciom. W najnowszym dokumencie, Janet mimo ogromu bólu i cierpienia, jakie doświadczyła ze strony ojca zdecydowała się w stanąć w obronie dobrego imienia rodziców. „Dyscyplina bez miłości to tyrania, a oni nie byli tyranami. Kochali nas i chcieli dla nas jak najlepiej”, tłumaczyła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela byli nierozłączni Na dole: Janet Jackson, pośrodku od lewej strony: Randy Jackson, LaToya Jackson, Rebie Jackson, na górze od lewej strony: Jackie Jackson, Michael Jackson, Tito Jackson, Marlon Jackson, 1976-1977 Joe Jackson, 28.10.2011 rok Trzy nieudane małżeństwa Janet Jackson Trudne dzieciństwo i skomplikowane relacje z ojcem miały wpływ na dalsze losy Janet, która nie potrafiła ułożyć sobie życia uczuciowego. Trzykrotnie wychodziła za mąż i za każdym razem mężczyźni boleśnie ją ranili. Do pierwszego ślubu miało dojść, gdy Janet miała zaledwie 18 lat. Według magazynu People, latem 1984 roku młodziutka wokalistka uciekła z Jamesem DeBarge z popularnej grupy R&B DeBarge, nie dając znaku życia. Rodzina Jacksonów była zaniepokojona, podobnie jak John McClain, dyrektor wykonawczy w wytwórni A&M Records, do której należała Janet. „Próbowałem ją przekonać, że jest idolką nastolatków i ludzie nie zaakceptują jej zamążpójścia”. Słowa McClain poskutkowały. Po ośmiu miesiącach piosenkarka postąpiła zgodnie z sugestią McClaina i unieważniła małżeństwo. Małżeństwo z Jamesem od początku było skazane na niepowodzenie. Już podczas nocy poślubnej mąż nadwyrężył zaufanie żony. „Kiedy się pobraliśmy i wróciliśmy do hotelu, zakomunikował mi, że musi wyjść. Siedziałam sama w pokoju hotelowym w Grand Rapids w stanie Michigan, mając tylko 18 lat. Trwało to trzy godziny”, wspomniała artystka. Okazuje się, że głównym powodem rozpadu małżeństwa było uzależnienie Jamesa DeBarge od narkotyków. „Nie wiem, może to ta osoba we mnie chce podświadomie pomagać ludziom. Jeśli chodzi o relacje, jakoś pociągają mnie ludzie, którzy zażywają narkotyki”, przyznała w filmie dokumentalnym Janet. Po krótkim małżeństwie z Jamesem DeBarge, Janet Jackson w marcu 1991 roku wyszła za mąż za współpracownika Rene Elizondo. Co ciekawe, prawda o małżeństwie Janet wyszła na jaw, dopiero gdy Elizondo złożył wniosek o rozwód w czerwcu 2000 roku. Dotąd tylko najbliżsi wiedzieli o statusie małżeńskim gwiazdy estrady. Jackson i Elizondo pracowali razem przy różnych projektach od połowy lat 80. Mężczyzna był współautorem 37 piosenek Jackson, wyreżyserował jej teledyski do singli Again i That's the Way Love Goes oraz zagrał niewielką rolę w filmie żony Poetic Justice. Niestety mimo półtorarocznej separacji małżeństwa nie udało się uratować. Jako przyczynę rozwodu podano różnice nie do pogodzenia. Małżonkowie jednak nie rozstali się w pokojowej atmosferze. W grudniu 2000 roku Elizondo pozwał byłą żonę o miliony, twierdząc, że Jackson nie wywiązała się z umowy o podziale majątku uzyskanego podczas ich wspólnej pracy, w okresie gdy byli jeszcze parą, ale zanim stali się małżeństwem. W oświadczeniu Elizondo poinformował, że Janet obiecała podzielić się z nim zyskami ze swojego albumu Rhythm Nation 1814, z 1989 roku. Po dwóch latach sądowej batalii zdecydowano, że piosenkarka musi zapłacić byłemu mężowi 15 milionów dolarów odszkodowania. Janet Jackson, Rene Elizando, 07.09.1995 rok Dwa nieudane małżeństwa nie zraziły gwiazdy do ponownego zamążpójścia. W 2012 roku piosenkarka poślubiła urodzonego w Katarze miliardera, biznesmena Wissama Al Manę. Dzięki małżeństwu z Katarczykiem artystka po raz pierwszy została mamą. 4 stycznia 2017 roku Janet urodziła chłopca o imieniu Eissa. W dniu narodzin syna miała 50 lat. Zaledwie 3 miesiące po przyjściu na świat dziecka piosenkarka zdecydowała się na rozwód z katarskim miliarderem. „Różnice kulturowe między nią a Wissamem stały się jeszcze bardziej oczywiste. Pochodzą z różnych światów”, informowały amerykańskie media. Według raportu Page Six, Wissam Al Mana chciał w pełni kontrolować życie żony oraz dyktować jej jak ma wyglądać. Zabronił jej noszenia odsłaniających ubrań i wykonywania prowokacyjnych ruchów tanecznych w teledyskach. Oliwy do ognia dolał brat Janet Jackson, Randall. W rozmowie z magazynem People, zdradził, jaki był prawdziwy powód rozwodu. Jak się okazało, trzeci mąż znęcał się psychicznie nad wokalistką i to nawet wtedy, gdy była z nim w ciąży! „Chyba żadna ciężarna kobieta nie chce być nazywana codziennie przez swojego męża s*ką”, oznajmił, po czym dodał: „ona jest głęboko zraniona. Ten rozwód wiele ją kosztuje”. Katarski miliarder ponoć całkowicie chciał ją odseparować od świata zewnętrznego, dlatego artystka chciała, jak najszybciej uwolnić się od męża-tyrana. Wissam Al Mana wszystkiemu zaprzeczył, twierdząc, że zarzuty wobec niego są głęboko krzywdzące. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jennifer Grey wyznaje po latach, jaka była jej relacja z Patrickiem Swayze. Fani będą zdziwieni „Musieliśmy być naturalni”. Co jeszcze dodała aktorka? Janet Jackson, Wissam Al Mana, 25.02.2013 rok Janet Jackson przez ponad 30 lat ukrywała w tajemnicy, że posiada dziecko?! Pierwsze spekulacje o ciąży Janet pojawiły się na przełomie lat 70. i 80. kiedy zagrała w serialu Sława. Do występu w produkcji zmusił ją zresztą sam ojciec. Gdy występowała w serialu, m.in. sporo przytyła. Nowy wygląd kobiety spowodował plotki, według których artystka była w ciąży a następnie przez 30 lat ukrywała w tajemnicy fakt, że posiada dziecko. „Od tamtego czasu sugerowano, że mam dziecko i że je ukrywam. Kiedy grałam w serialu, wielu ludzi myślało, że jestem w ciąży, bo sporo przytyłam i brałam pigułki antykoncepcyjne... Tak powstała plotka”, tłumaczyła w najnowszym dokumencie o sobie. Ojcem rzekomego dziecka miał być jej pierwszy mąż James DeBarge. On sam zresztą podsycał plotki o sekretnym dziecku Janet. Po ponad 20 latach od zakończenia małżeństwa z piosenkarką mężczyzna oznajmił w serialu telewizyjnym Growing Up Hip Hop, że jego krótkie małżeństwo z Janet zaowocowało córką. Wokalistka długo milczała w tym temacie, dając upust spiskowym teoriom. Jedna z nich głosiła, że dziecko w tajemnicy wychowywała siostra gwiazdy Rebbie na zmianę z bratem Jackiem. W końcu gwiazda nie wytrzymała i postanowiła zadać kres wszelkim plotkom o rzekomym dziecku. „Mówili, że mam dziecko i trzymam to w tajemnicy. Nigdy bym tego nie zrobiła, nie trzymałabym dziecka z dala od Jamesa, to nie w porządku”, stanowczo powiedziała gwiazda w tym samym filmie dokumentalnym. Janet Jackson z synem Eissą, 20.09.2017 rok Janet Jackson zmagała się z depresją i zaburzeniami odżywiania Przez mniej więcej dwa lata, od 1995 do 1997 roku, Janet Jackson zmagała się z długotrwałym epizodem depresyjnym. Zbiegło się to z okresem, w którym nie rozmawiała ze swoją siostrą, LaToyą Jackson. Również jej relacje z bratem Michaelem Jacksonem były na tyle oziębłe, że nie miała okazji na początku poznać jego trzeciego dziecka, synka Blanketa. „Byłam bardzo, bardzo smutna. Bardzo przygnębiona. Czasami nie mogłam wstać. Były chwile, kiedy czułam się bardzo beznadziejnie i bezradnie, i czułam, że ściany się przy mnie zamykają”, powiedziała gwiazda w rozmowie z Newsweekiem. „Nie wiedziałam, co to jest. Myślałam, że mam po prostu gorszy dzień. Ale z każdym kolejnym dniem było coraz gorzej”. Jednocześnie dodała, że podczas nagrywania płyty The Velvet Rope płakała tak bardzo, że nie była w stanie śpiewać, opóźniając tym samym produkcję albumu. „Było to zbyt przytłaczające”, wyjaśniła. Według Jackson pierwsze oznaki depresji pojawiły się u niej już za czasów szkoły podstawowej. „Nie wszyscy moi kaukascy nauczyciele byli podli, ale miałam kilku, którzy wcale nie byli mili. Jeden z nich wprawił mnie w zakłopotanie przed całą klasą i po prostu nigdy się z tym nie pogodziłam”. Z kolei w wieku 10 lat, ojciec Janet Jackson załatwił jej rolę Penny Woods w serialu z lat 70. Good Times. Praca na planie była dla młodziutkiej Janet koszmarem. „Opasali moją klatkę piersiową gazą, żebym była mniejsza, i myślę, że to ma na ciebie wpływ. Jakby to, kim jesteś, nie było wystarczająco dobre”, przyznała. W wieku dorosłym problemy z akceptacją ciała objawiały się u piosenkarki w postaci zaburzeń odżywiania. „Jedzenie zawsze zapewniało mi komfort. Objadanie się jest wyzwalające, zwłaszcza w sytuacji, gdy jestem w miejscu, które nacechowane jest negatywnie”, powiedziała przed laty w rozmowie z The Telegraph. „Gdy czuję się przygnębiona, jem, żeby wypełnić pustkę. Martwić się będę później”, dodała. Według New York Daily News zachowanie Jackson przypominało znamiona bulimii i anoreksji. „Tracisz na wadze i stajesz się chudszy, ale ja wciąż powtarzałam, że mogę sobie pozwolić na utratę jeszcze więcej”, wyznała gwiazda. Jednocześnie zaznaczyła, że bliscy bardzo martwili się o nią i alarmowali ją, gdy działo się coś niedobrego z jej ciałem. Wokalistka z czasem zaczęła respektować słowa najbliższych i dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne. CZYTAJ TAKŻE: Przed nami Festiwal w Cannes 2022. Które filmy wezmą udział w konkursie głównym? Oto pełna lista. Są polskie akcenty Janet Jackson Janet Jackson i afera sutkowa z udziałem Justina Timberlake’a Mimo wielu problemów w życiu prywatnym, Janet świetnie radziła sobie na polu zawodowym. Odnosiła imponujące sukcesy i przez lata zdobyła liczne grono fanów. Jako jedna z najbardziej dominujących gwiazd muzyki pop lat 90. pięć razy w ciągu dekady zajęła pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Niestety, jeden niefortunny ruch Justina Timberlake'a zrujnował całą karierę Janet Jackson. Nikt nie spodziewał się, że występ artystów na meczu Super Bowl przejdzie do historii jako największy seksskandal w muzyce rozrywkowej. W 2004 roku Janet Jackson i Justin Timberlake zostali zaproszeni na 38. Super Bowl jako muzyczne gwiazdy mający uświetnić wydarzenie. Ich zadaniem było zaśpiewanie w przerwie meczu. Na scenie oprócz nich pojawili się też tacy artyści jak: Diddy, Nelly, Kid Rock. Janet podczas imprezy wykonała utwory All For You i Rhythm of Nation, zaś Justin zaśpiewał Rock Your Body. Pod koniec koncertu piosenkarz podszedł do Jackson, położył swoją rękę na jej piersi i dynamicznym ruchem wyrwał kawałek materiału. Tym samym pokazując całemu światu nagą pierś Janet Jackson. Wielką wpadkę zobaczyli nie tylko kibice siedzący na stadionie, ale przede wszystkim ponad 100-milionowa publiczność zgromadzona przed ekranami telewizorów. Transmisja z koncertu podobnie, jak z meczu była nadawana na cały świat. Po występie piosenkarzy wybuchła gigantyczna afera. Amerykańską stację CBS, która transmitowała całe wydarzenie ukarano 550 tys. dolarów kary, lecz później ją anulowano. Największe konsekwencje poniosła przede wszystkim Janet Jackson. Mimo że w koncercie brało udział dwóch artystów, to właśnie wokalistka spotkała się z publicznym linczem i ostracyzmem. Według jej słów, stacje telewizyjne transmitujące koncert oraz włodarze meczu NFL nie miały o niczym pojęcia, ponieważ artystka wprowadziła zmiany w choreografii na moment przed występem, dokładniej w trakcie ostatniej próby. Pomimo przeprosin Jackson trafiła na nieoficjalną czarną listę NFL. Później inne stacje telewizyjne wpisały ją na swoją tak zwaną czarną listę. Uprzedzony do Janet prezes telewizji Les Moonwaves blokował jej obecność na antenach MTV, VH1 i CBS. Sytuacja zmieniła się dopiero pod koniec 2018 roku, kiedy to Les Moonwaves został oskarżony o molestowanie seksualne, a tym samym zmuszono go do dymisji. O wiele łagodniej media i opinia publiczna obeszły się z Justinem Timberlake’em. Wystarczyło, że wokalista przeprosił i przyznał, że nie miał zamiaru obnażyć niczyjej piersi. Po aferze artysta stanowczo odciął się od Jackson, czego później bardzo żałował. „Mogłem mocniej wspierać Janet. Nie żałuję, że przepraszałem, ale cała krytyka spadła wtedy tylko na nią”, przyznał w rozmowie z Entertainment Tonight. Kariera Justina Timberlake'a w przeciwieństwie do Janet miała się bardzo dobrze. Po skandalu na Super Bowl nie spotkał go żaden ostracyzm. Czternaście lat później ponownie pojawił się w przerwie meczu i dał spektakularny koncert. Przed imprezą dostał wiele próśb od fanów, aby zaprosił na scenę Janet Jackson, ale gwiazdor był nieugięty. Po 18. latach Janet ponownie odniosła się do afery. Ujawniła, że osobiście odradzała Justinowi zabieranie głosu w tej sprawie. „Rozmawialiśmy, a on powiedział mi, że nie wie, czy ma w tej sprawie wystosować jakieś oświadczenie. Powiedziałam mu: 'Słuchaj, nie chce mieć z tobą zatargu. Wszystko zrzucili na mnie. Na twoim miejscu nic bym nie mówiła na ten temat'”, wspominała w filmie dokumentalnym. Timberlake jednak nie posłuchał koleżanki ze sceny i starał się wybielić w mediach po druzgocącej wpadce. To jednak nie wpłynęło negatywnie na koleżeńskie stosunki między gwiazdami. „Szczerze, to cała sytuacja została zbyt rozdmuchana. Oczywiście, że to była wpadka. To nie powinno nigdy się wydarzyć, ale wszyscy szukali winnego i nie mogli przestać. Justin i ja jesteśmy dobrymi znajomymi i zawsze tak będzie. Rozmawialiśmy parę dni temu. On i ja chcemy pójść dalej i czas, aby inni też to zrobili”, podkreśliła Janet. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Za nim choroba i powrót do pracy. Co dziś robi Michał Figurski? Janet jackson, Justin Timberlake, Super Bowl 2004 Trudne relacje Janet Jackson z bratem Michaelem Jacksonem Nie tylko z ojcem i mężami Janet Jackson miała skomplikowane relacje. Również z ukochanym bratem Michaelem, miewała gorsze chwile. „Były czasy, kiedy Mike mi dokuczał i mnie przezywał – nazywał mnie świnią, koniem, dzi***, wieprzem czy krową. On się z tego śmiał i ja też, ale w głębi czułam się zraniona. Kiedy ktoś mówi, że jesteś za duża, ma to na ciebie wpływ”, tłumaczyła w filmie dokumentalnym. Pierwszy poważna rysa na ich rodzinnej relacji pojawiła się w 1982 roku, gdy w sklepach ukazał się album Thriller. Płyta okazała się spektakularnym sukcesem i zrewolucjonizowała rynek muzyczny, czyniąc z Michaela ikonę muzyki. Nie bez przyczyny zaczęto nazywać go królem popu. Był to najlepiej sprzedający się krążek w historii muzyki rozrywkowej, zaś piosenki takie jak: Thriller, Beat It, Bille Jean czy Human Nature nie schodziły z pierwszych miejsc list przebojów oraz zapisały się w pamięci słuchaczy na długie lata. Niestety, efektowny sukces Michaela mocno odbił się na jego relacji z młodszą siostrą. „Pamiętam, że naprawdę kochałam album Thriller, ale po raz pierwszy w życiu czułam, że między nami zachodzi zmiana. To właśnie wtedy ja i Mike zaczęliśmy chodzić własnymi ścieżkami. On nie był już tak fajny, jak dawniej”, ujawniła Janet. Minęło sporo czasu zanim Michael i Janet ponownie się do siebie zbliżyli. W 1995 roku artyści postanowili nagrać wspólny utwór Scream. Nakręcenie teledysku do piosenki pochłonęło aż 7 milionów dolarów. W efekcie był to najdroższy klip w historii muzyki. W trakcie nagrań teledysku piosenkarka zauważyła, że ekipa z wytwórni Michaela robi wszystko, aby muzycy zaczęli ze sobą rywalizować. „Michael nagrywał nocami, ja dniami. Jego wytwórnia zamykała jego plan, więc nie mogłam zobaczyć, co się dzieje. Nie chcieli mnie wpuścić. Czułam, że ich celem było stworzenie między nami rywalizacji. Bolało mnie to, bo chciałam walczyć po jego stronie, a nie przeciwko niemu. Chciałam przywołać dawne czasy, ale się nie udało. One odeszły w zapomnienie”, wspominała. Paradoks tej sytuacji był taki, że Janet zgodziła się nagrać wspólny utwór z bratem, aby wesprzeć go w walce z oskarżeniami o pedofilię, a tymczasem sama została wplątana w nieczyste zagrywki ze strony producentów. To nie było jedyne zmartwienie Janet. Z powodu oskarżeń o molestowanie nieletnich przez króla popu, wokalistka sama zaczęła mierzyć się ze sporymi problemy. Musiała pożegnać się z kontraktem z Coca-Colą. „Powiedzieli, że nie chcą ze mną pracować”, ujawniła. „To nie było w porządku. Frustrowało mnie to, ale nie mogłam się zatrzymać. Parłam do przodu. Chciałam go też wspierać, jak tylko potrafiłam”, podkreśliła. Gwiazda zdradziła również, dlaczego jej brat zgodził się na ugody przedsądowe. „Pragnął jedynie, żeby ta sprawa się skończyła, ale wtedy wyglądało to tak, jakby był winny. Chciałabym, aby świat lepiej go znał”, powiedziała ze smutkiem. Janet Jackson przyznała, że tylko raz w życiu odwiedziła Michaela w jego własnym domu. Celem wizyty było zaproszenie brata do wzięcia udziału w trasie koncertowej wraz całą rodziną. Gwiazdor nie był jednak zainteresowany. Janet przyznała, że w trakcie wizyty w domu piosenkarza byli obecnie też jego współpracownicy, którzy ewidentnie nie chcieli, aby Michael zgodził się na pomysł rodzinnej trasy. „Byłam zła, bo nie tak nas wychowano. To męczy mnie do dziś. Nie robi się tego, zwłaszcza rodzinie”, stwierdziła. W 2009 roku Michael Jackson zmarł. Dla wszystkich był to ogromny cios, zwłaszcza dla rodziny. „Nie wierzyłam, że to prawda. To wydawało się nierealne. Zadzwoniła do mnie Toya i powiedziała, że odszedł. Ja zadzwoniłam do Tito. Jechał w tym czasie do szpitala. Kazałam mu zjechać z drogi. Wtedy powiedziałam mu, że Michael nie żyje”, wspominała w dokumencie. Ich ostatnie spotkanie było niezwykle wzruszające. „Ostatni raz widzieliśmy się na imprezie niespodziance dla naszych rodziców. Była tam cała rodzina. Siedzieliśmy obok siebie. Śmiał się jak szalony. Popatrzyliśmy na siebie i powiedzieliśmy do siebie, że się kochamy. To był ostatni raz, gdy go widziałam…”, podsumowała. CZYTAJ TAKŻE: Tę miłość przerwała tragiczna śmierć na morzu. Oto historia księżniczki Karoliny z Monako i Stefana Casiraghiego Janet Jackson, Michael Jackson, 35. Ceremonia Rozdania Grammy, Los Angeles, California, 24.02.1993 rok Janet Jackson, Michael Jackson, LaToya Jackson, 16.08.2004 rok
Całe życie próbowała o tym zapomnieć. Krystyna Sienkiewicz miała trudne dzieciństwo...
Zawsze uśmiechnięta, tryskająca energią i wyglądająca na zadowoloną z życia. W rzeczywistości Krystyna Sienkiewicz zmagała się traumą z dzieciństwa, która nigdy nie dała o sobie zapomnieć. Prywatne życie aktorki przypominało bajkę, ale dopiero po latach wyszło na jaw, że były to tylko pozory. Mierzyła się bowiem z traumą, która sprawiła, że nie chciała myśleć o macierzyństwie... Jak wyglądało dzieciństwo Krystyny Sienkiewicz. Wcześnie straciła rodziców Aktorka bardzo wcześnie straciła rodziców. Los im nie sprzyjał - wiele razy się przeprowadzali, szukając schronienia i bezpiecznego miejsca do życia. Niestety, ojca Krystyny Sienkiewicz aresztowało SS. Trafił do obozu, gdzie po jakimś czasie został zabity, a matka aktorki chwilę później zaczęła ciężko chorować. Kilka miesięcy później Krystyna Sienkiewicz i jej brat Ryszard zostali sami... To ciotka zaoferowała rodzinie pomoc, przyjmując do siebie małą Krystynę, ale nie była w stanie zająć się także jej bratem. „Rysia nie mogła zabrać, bo miała już 2-letniego synka, jej mąż zginął w Powstaniu Warszawskim. Nie dałaby więc sama rady z trójką dzieci. Rysio trafił więc do domu dziecka przy ul. Krypskiej w Warszawie, a ja z nią pojechałam do Szczytna”, opowiadała aktorka po latach w rozmwowie z Super Expressem. Czytaj także: Adoptowana córka Krystyny Sienkiewicz groziła jej śmiercią, teraz… walczy o majątek! Swojego dzieciństwa nie wspominała więc zbyt dobrze: „Ja nie miałam dzieciństwa, tylko bachorstwo”, wyznała kiedyś, nazywając samą siebie „dzieckiem wojny”. „Gdyby się gdzieś zadekowali, może przeżyliby wojnę. Ojciec walczył w AK, mama działała w podziemiu - uczyła historii i języka polskiego na tajnych kompletach. Oboje zginęli”, opowiadała poruszona w jednym z wywiadów. Czasem żartowała, że ciągle się śmieje, bo śmiech jest lekarstwem na wszystko. Ale prawda odbijała się w jej oczach. „W nich odbija się moje bachorstwo. W nich mieszkają moje koszmarki ze szczenięcych lat”, wyznała w jednym z wywiadów. „Kiedyś powiedziałam mojemu bratu stryjecznemu, że nie będę rodzić dzieci. Przez moje bachorstwo. Nie miałam dzieciństwa, ono zostało zabite. Uznałam, że nie rodzi się sierot. Przecież nie wiemy, co się z nami stanie. Oboje rodziców straciłam podczas wojny. Od tamtej pory choruję na nieuleczalne dzieciństwo. Wszystkie gałgankowe lalki, jakie wówczas miałam, odkupiłam w wieku dojrzałym. Moje zginęły w 1944, kiedy biegałam z nimi do schronu”, powiedziała w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA! w 2016 roku. Krystyna Sienkiewicz: adopcja córki „Uciekałam z mojego świata w marzenia. Oklejałam się różnymi wesołymi historyjkami i dorabiałam sobie skrzydła wesołości. To pozwoliło mi przetrwać najgorsze chwile i to uchroniło mnie przed... odebraniem sobie życia, co chciałam zrobić, mając osiem lat”, wyznała w jednym wywiadów. Aktorka nigdy nie kryła, że normalny dom był jej największym marzeniem. Po latach wreszcie udało się jej go stworzyć na warszawskim Żoliborzu. „Doskonały dom to miejsce, przedmioty, klimat, szacunek, jaki w tym domu mieszka. To ładne rzeczowniki i piękne przymiotniki”, opowiadała. Co więcej, pragnienie bycia mamą zwyciężyło i… zdecydowała się na adopcję Julki. „Chciałam pomóc jakiemuś dziecku. Julka była wcześniakiem porzuconym przez matkę w szpitalu, miała krótszą nogę i biegunkę chlorkową. Mieli ją oddać do domu dziecka, ale była tak słaba, że zabiłby ją pierwszy katar. Wzięłam ją do siebie. Bardzo marnie mówiła, ale szybko. Miała trzy i pół roku i nigdy nie była na spacerze. Wyszłam z nią na dwór, a ona krzyczała: „Gaś siońce”, bo ją raziło. I prosiła wiatr, żeby nie wiał. Nazywała go dziadziem. „Dziadzia, idź pać!”. Wiatr wtedy szedł pać, czyli spać, kiedy Julcia wracała do domu”, opowiadała Elżbiecie Pawełek dla magazynu VIVA! w 2016 roku. Całe swoje życie walczyła z demonami przeszłości, ale tuż przed śmiercią Krystyna Sienkiewicz powiedziała wprost: „Czy jestem szczęśliwa? Nie gadajmy o tym... Na pewno jestem w jakiś sposób spełniona”.
Allan Krupa przerywa milczenie! Zdradził, czy ma kontakt z ojcem Dariuszem
Allan Krupa niedawno świętował 18. urodziny. Z tej okazji Edyta Górniak zrobiła mu prezent niespodziankę i sfinansowała nagranie teledysku. Młodzieniec od dawna bowiem marzył o nagraniu rapowej piosenki. W ramach promocji numeru 18-latek udzielił poruszającego wywiadu. Ujawnił, jakie ma relacje z własnym ojcem. Czy Dariusz Krupa jest w ogóle obecny w życiu nastolatka? Edyta Górniak sama wychowała syna Allana Allan Krupa jest owocem miłości Edyty Górniak i Dariusza Krupy. Para muzyków była małżeństwem tylko trzy lata, kiedy się rozstali ich syn miał zaledwie sześć lat. W 2014 roku ojciec chłopca, Dariusz Krupa trafił do więzienia za potrącenie na przejściu dla pieszych 63-letniej kobiety. Obrażenia jakich doznała kobieta były na tyle poważne, że doprowadziły do jej śmierci. W dniu wypadku znaleziono przy muzyku kokainę, jednak z przeprowadzonych badań wynikało iż mężczyzna nie był pod jej wpływem. Ostatecznie ojciec Allana otrzymał karę sześciu lat pozbawienia wolności. Wtedy to całkowitą opiekę nad 10-letnim synem przejęła Edyta Górniak. Piosenkarka musiała sprostać zarówno roli czułej matki, jak i surowego ojca. Wrażliwa artystka nie ukrywała, że miała z tym problem „Ale zrozumiałam, że jeżeli będę dla niego wyłącznie matką, on się nie umocni”, mówiła w jednym z wywiadów. Mimo iż w domu brakowało męskiego wzorca, dorastający Allan nie bał się wstąpić do szkoły wojskowej. Edyta wówczas pękała z dumy. Na potwierdzenie słów, że jest dla niego wyjątkowa, 16-latek dwa lata temu złożył jej wyjątkowe życzenia. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zrobił to w dniu Ojca. Tym sam dał do zrozumienia, że to właśnie mama - a nie ojciec - o własnych siłach go wychowała i to jej należą się słowa uznania i podziwu. Czytaj także: Allan Krupa nie chce już nosić nazwiska ojca? Nastolatek podjął poważne kroki Dariusz Krupa, Edyta Górniak, 2007 rok Jakie relacje ma Allan Krupa z ojcem Dariuszem Krupą? W 2020 roku, Dariusz Krupa opuścił mury więzienia. Po wyjściu na wolność mężczyzna zerwał kontakty z dziećmi. „Darek odciął się od dawnych znajomych i przyjaciół. Po tym, jak wyszedł na wolność, rozpoczął nowe życie. Nie kontaktuje się z Allanem, nie płaci alimentów. Zapadł się pod ziemię”, cytował swojego informatora portal „Pomponik”. W podobnym tonie wypowiedziała się Edyta Górniak, przyznając że jej były mąż nigdy nie płacił alimentów na dziecko. „Nie płaci, nigdy nie płacił. Allan ma tylko mnie, ale radzimy sobie super. Wszystko, co zechce, ma ode mnie. Zminimalizował swoje potrzeby”, potwierdziła artystka w rozmowie z „Pudelkiem”. Teraz głos zabrał Allan Krupa. 18-latek po raz pierwszy postanowił odnieść się do swoich relacji z tatą. Podczas najnowszego wywiadu z portalem „Co za tydzień” zdradził czy ma jakikolwiek kontakt z własnym ojcem. „Z ojcem nie mam żadnego kontaktu. Tak naprawdę nic w moim życiu nie wypływa z mojej relacji z ojcem. To już było, nic więcej nie będzie. Nie mam z nim kontaktu i nie będę miał”, wyznał Allan Krupa. Nastolatek może jednak cały czas liczyć na wsparcie sławnej mamy. Edyta Górniak, mimo że bardzo się martwi o los syna, który podąża jej śladami i wkracza do mrocznego niekiedy świata show-biznesu, nie chce go powstrzymywać przed spełnienim marzeń. Dlatego zamiast go zniechęcać, woli mu towarzyszyć w rozwoju muzycznej kariery. Czytaj także: Edyta Górniak szczerze o relacjach syna z Dariuszem Krupą. Mocne słowa! Edyta Górniak, Allan Krupa
Nie znał twarzy matki, dzieciństwo spędził za szafą... Daniel Passent przeżył wojnę dzięki pomocy innych
Do trudnych wspomnień nie wracał przez lata
Miał ledwie ponad rok, gdy w Polsce rozpoczęła się II Wojna Światowa. Czas okupacji to dla Daniela Passenta czas odebranego dzieciństwa. Dziennikarz aż do śmierci nie wiedział, gdzie zostali pochowani jego rodzice. Przez dużą część życia nie szukał też informacji o dalszych krewnych. Jak udało mu się przeżyć wojnę? Zmarły 14 lutego 2022 roku felietonista opowiadał o tym nie raz. View Ediplayer on the source website Pierwsze lata życia Daniela Passenta. Dzieciństwo spędził za szafą Był ciepły kwiecień 1938 roku, gdy 28 dnia tego miesiąca urodził się Daniel Passent. Chłopiec przyszedł na świat w podwarszawskim Stanisławowie w żydowskiej rodzinie. Kim byli jego rodzice, czyli Bernard Passenstein i Izabela z domu Mitz? „Mój ojciec wywo­dził się z typowej biedoty żydowskiej – był najmłodszym synem „krawca mężczyź­nianego”. Rodzina pomieszkiwała czę­ściowo pod Warszawą, częściowo w Czę­stochowie. Nikt z rodzeństwa ojca nie zdobył wykształcenia. [...] Dopiero gdy naj­starszy brat ojca Marek, zaczął przy­zwoicie zarabiać, to sfinansował naukę najmłodszego brata aż do studiów w Pa­ryżu włącznie. Tak więc mój ojciec ukoń­czył w Paryżu agronomię, ale niestety w 1936 roku wrócił do Polski. Te powro­ty do kraju to coś na kształt tradycji w mojej rodzinie”, opowiadał Daniel Passent dziennikarce Dorocie Szwarcman w 2005 roku. W tej samej rozmowie dodał, że jego mama pochodzenia żydowskiego była dyplomowaną pielęgniarką. Zakochani rodzice przeprowadzili się w 1937 roku do Stanisławowa, a rok później na świecie pojawił się ich jedyny syn. Parze wydawało się, że w swoim małym domu pod okupacją sowiecką będą bezpieczni, ale wszystko zmieniło się w 1941 roku, gdy okupować te ziemie zaczęli też Niemcy. Należało podjąć decyzję, które zmieniły los rodu Passentów. „Rodzina i środowiska żydowskie doszły do wniosku, że małe dzieci są dla rodzin obciążeniem. Nie było według nich opcji, by cała trzyosobowa rodzina przeżyła okupację. Oddano mnie więc przyjacielowi Tadeuszowi Płońskiemu, który miał tak zwany dobry wygląd. On wziął mnie i przez całą wojnę pilotował. Jak? Oddawał mnie różnym polskim rodzinom. Nikt nie przypuszczał, że Polacy będą przez kilka lat opiekować się na zmianę jakimś żydowskim dzieckiem”, mówił w podcaście Passent&Passent zmarły kilka dni temu dziennikarz. Najdłużej mały chłopiec przebywał u rodziny Kowalskich na warszawskiej Pradze. Trudno jednak mówić o beztrosce, gdy Daniel Passent po prostu walczył o przeżycie. „Byłem tam trzymany we wnęce za szafą. Siedziałem za tą szafą, nie mo­głem wychodzić na dwór, nie wolno mi było zbliżać się do okna. Kiedy raz zna­ lazłem się na balkonie, z wrażenia się zlałem. Pan Płoński przychodził raz w miesiącu, przynosił ciastka i wspoma­gał moich dobroczyńców. Wydał naj­pierw swoje pieniądze, potem pieniądze swojej siostry, następnie zbierał wśród znajomych, wreszcie w końcowej fazie wojny dostawał na mnie 500 zł miesięcz­nie od „Żegoty””, wspominał publicysta w wywiadzie dla strony ZapisPamieci.pl. Zobacz też: Wychował ją samotnie, miał wpływ na jej związki. Taką relację miał Daniel Passent z córką Agatą Daniel Passent, 1981 Dorastanie Daniela Passenta po wojnie. Dziennikarz o byciu sierotą Siedmiolatkowi udało się wyjść z wojny bez szwanku. Znacznie mniej szczęścia mieli jego mama i tata, którzy, zginęli przed jej końcem. „Rodzice ukrywali się aż do 1944 roku, kiedy zostali zadenuncjowani i rozstrzelani w tak zwanej rzezi, o ironio, w Radości. Mnie już dawno z nimi rozdzielono. Nie pamiętam ich twarzy, głosów, zapachów.”, mówił Passent w VIVIE! dekadę temu. Dorastającego chłopca ostatecznie zwrócono jego krewnym. Po wojnie Danielem Passentem zajął się wuj Jakub Prawin i ciotka, którzy najpierw zabrali go do Berlina. „Myli mnie w obawie przed wszami, ale dla mnie to symboliczna scena, jakby chcieli też spłukać tę moją przeszłość – dziecka żydowskiego ukrywanego, naznaczonego tragedią utraty obojga rodziców, pozbawionego korzeni. Mieszkaliśmy w Berlinie, gdzie wuj Prawin był szefem Polskiej Misji Wojskowej w Niemczech. [...] Byłem byłem pogodzony z sieroctwem”, czytamy w Newsweeku. Daniel Passent wspomina wujków jako ludzi wyjątkowych i dobrych. Nigdy nie słyszał, żeby ktoś powiedział o nich złe słowo. To także oni nadali dziennikarzowi nową tożsamość. „W Berlinie musiałem pójść do szkoły, więc dostałem kwestionariusz do wypeł­nienia i w rubryce „narodowość” wpisałem: żydowska. Prawinowa kazała mi to wymazać i zaczęła tłumaczyć, że nie je­stem Żydem, tylko Polakiem. Wymaza­łem, cóż miałem zrobić? Miałem dzie­więć lat, byłem na ich utrzymaniu, to by­ła moja jedyna rodzina, moi dobroczyń­cy. Zacząłem nawet do Prawinowej mó­wić „mamo”, ale mi wyjaśniła, że nie jest moja matką, że ja miałem swoją matkę. Do mojego pochodzenia nie przywiązy­wałem wówczas ani później specjalnej wagi, a wtedy, w Berlinie, i tak byliśmy za granicą”, tłumaczył w rozmowie z serwisem ZapisPamieci. W późniejszych latach cała rodzina powróciła do Polski. Dopiero czas studiów stał się dla Daniela Passenta okazją do rozwinięcia skrzydeł poza Polską. Podjął międzynarodowe studia i jak mówił VIVIE! spędził w USA najwspanialszy rok swojego życia. „Rok 1962 na stypendium w Princeton – jednym z najlepszych college’ów świata. Byłem młody, wolny, mogłem oglądać i czytać, co chcę – nic nie było problemem. Prezydentem był Kennedy, a w radiu królował Sinatra. Odpowiednio nazwałem jeden z rozdziałów książki: „Najlepszy rok mojego życia”. Tyle rzeczy było wtedy „pierwszych”: Pierwszy raz w życiu piłem martini, pierwszy raz jadłem avocado i carpaccio, pierwszy raz…” zakończył tajemniczo. W roku 1962 publicysta już od czterech pisał dla tygodnika Polityka i pracował ciężko na swoje nazwisko, które dziś zna niemal każdy Polak. Jego życie powoli zaczynało się układać w spokojnych barwach. Daniel Passent, 1982 Daniel Passent o wypieraniu wspomnień z dzieciństwa Zmarły 14 lutego 2022 roku dziennikarz długie lata nie próbował nawet dowiedzieć się, jak wyglądali jego rodzice, kim byli i jak dokładnie zakończyło się ich życie. Dlaczego? „Nie było grobów, nie pozostał żaden ślad materialny tamtego życia – łyżka, stół, album, krzesło. Nie wiedziałem, po co mam szukać, skoro niczego nie znajdę. Zostałem fizycznie odcięty od przedwojennego świata”, opowiadał w Newsweeku podkreślając, że nie zna twarzy mamy. Dopiero w dorosłości los sprawił, że poznał kilka ważnych szczegółów. „Zdjęcie ojca, Bernarda, zobaczyłem dopiero jako dorosły człowiek, podczas pobytu w Paryżu, gdzie ojciec w latach 30. studiował. […] Wysoki, przystojny i lekko się uśmiecha. Bardzo mi się podobał”, dodawał w tym samym wywiadzie. CZYTAJ TAKŻE: Daniel Passent szczerze o życiu, pracy i Agnieszce Osieckiej: „Była osobą jednocześnie dobrą i niedobrą”. Przypominamy archiwalny wywiad ze zmarłym felietonistą Daniel Passent, 2004 Z kolei w latach 90. ubiegłego wieku, gdy Daniel Passent pracował w Bostonie, otrzymał list od rodziny, która ukrywała go na warszawskiej Pradze. Poproszono w nim o pewną przysługę. „Odezwała się pani Kowalska–córka. Napisała, że jej rodzina ukrywała mnie w czasie wojny, że ona – starsza ode mnie o kilka lat –bawiła się ze mną, a obecnie przyjęto w Polsce ustawodawstwo, dzięki które­mu ci, którzy przechowywali Żydów, mogą otrzymać status kombatantów i prawo do renty, zatem ona mnie prosi o poświadczenie”, opowiadał dziennikarz. Wspominał też, że przez kolejny list poprosił Agnieszkę Osiecką o sprawdzenie, czy wszystkie podane informacje są prawdziwe. Poetka poszła do mieszkania na Pradze i tam potwierdziła wszystkie szczegóły podane przez autorkę listu. Rodzina Kowalskich zapisała nawet w 1941 roku imię i nazwisko przekazanego im pod opiekę chłopca, by nigdy nie zapomnieć jego danych. Słowa „Daniel Passent” przez wszystkie lata pozostały niezmazane z tyłu obrazka świętego, na którym dokonano podczas wojny tej krótkiej notatki. Felietonista nigdy dokładnie nie opowiedział córce, ani wnukom o tym, jak wyglądała jego przeszłość. „Tak żeby usiąść i wprost Agacie opowiedzieć, to nie. Po to napisałem tę książkę, by mogli się wszystkiego dowiedzieć o ojcu i dziadku”, mówił w VIVIE! zachęcając do przeczytania książki Passa, w której zawarł pierwsze wspomnienia ze swojego życia. Daniel Passent, VIVA! 10/2012
Joanna Koroniewska w szczerym wyznaniu o trudnym dzieciństwie: „Mam w sobie dużo pokory”
Mimo, że dba o prywatność swoich bliskich, to zdarza się jej otwierać na temat trudnych doświadczeń, z jakimi się mierzyła. Joanna Koroniewska zabiera także głos w sprawach, które są ważne dla większości Polek, m.in. przy okazji wprowadzenia ustawy antyaborcyjnej. Tym razem lubiana aktorka zwierzyła się fanom, ja, wyglądało jej dzieciństwo i sytuacja rodzinna. Joanna Koroniewska – życie prywatne Aktorka znana głównie z serialu M jak miłość prywatnie jest szczęśliwą żoną i mamą dwójki dzieci. Wraz z mężem, Maciejem Dowborem, pobrali się w 2014 roku. W 2009 roku para powitała na świecie pierwszą córkę, Janinę, a w 2018 roku urodziła się ich druga pociecha, Helena. Przez długi czas Joanna Koroniewska nie była jednak pewna, czy uda jej się zostać mamą. Kobieta wyznała, że lekarze nie dawali jej na to dużych szans... Aktorka postanowiła otwarcie opowiedzieć o swoich zmaganiach, by dać wsparcie innym kobietom, które, tak jak ona, mają problem z zajściem w ciążę. „Czasami wszystko, co nas dotyka, jest naprawdę po coś”, pisała wtedy Joanna Koroniewska. Aktorka była jedną z wielu gwiazd, które zabrały głos i wyraziły swój sprzeciw, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przerwanie ciąży ze względu na ciężkie i nieodwracalne upośledzenie płodu oraz nieuleczalne choroby jest niezgodne z polską Konstytucją. Na swoim Instagramie zamieściła wówczas przejmujące wyznanie, w którym przyznała, że straciła aż sześć ciąż. Czytaj też: Joanna Koroniewska poruszająco o stracie dziecka: „Przeżywałam to cierpienie 6 cholernych razy” Joanna Koroniewska o trudnym dzieciństwie Aktorka jest aktywna w mediach społecznościowych i pozostaje w kontakcie ze swoimi fanami. Od czasu do czasu organizuje tzw. Q&A, podczas którego odpowiada na pytania zadane przez obserwujących. Tym razem padło pytanie o to, czy kobieta ma rodzeństwo. Joanna Koroniewska nie tylko odpowiedziała, ale także zdradziła nieco więcej o swojej rodzinie i dzieciństwie. „Nie mam rodzeństwa. Wychowywałam się bez ojca. Mama zmarła, kiedy byłam na studiach. Dlatego mam w sobie dużo pokory. Zdecydowanie wiem, co jest w życiu najważniejsze. W najtrudniejszych chwilach zawsze mówiłam sobie: "Aśka nie marudź, inni mają jeszcze gorzej. Jesteś zdrowa, masz głowę na karku i dasz sobie radę". Czasem w życiu jest tak, że nie możesz usiąść i się załamać, bo nikt nawet tego nie zauważy, a już na pewno ci nie pomoże”, wyznała. Przyczyną śmierci mamy aktorki był nowotwór piersi. Ojciec zaś odszedł od nich jeszcze przed narodzinami córki i prawdopodobnie wyjechał wtedy z kraju. Joanna Koroniewska nie utrzymuje z nim kontaktu, a na spekulacje mediów o rzekomym ich odnowieniu, zareagowała wymownym wpisem na Instagramie. „Drogi tato. Ten samolot już odleciał. Wiele lat temu. Życzę ci wszystkiego dobrego, po raz kolejny przypominając, że najlepiej kontaktować się z bliskimi osobiście, nie przez publikacje w gazetach, bo to najdobitniej świadczy o prawdziwych intencjach człowieka. Ja codziennie czytam wiadomości od wielu nieznanych mi osób w mediach społecznościowych, więc argument jakoby się przez lata nie dało, już niestety przestał istnieć”, napisała aktorka. Zobacz także: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „W obojgu nas istniała potrzeba stworzenia rodziny” Joanna Koroniewska w sesji dla magazynu VIVA!, listopad, 2013 rok
Skandaliczna królowa piękności. Oto niezwykle burzliwa historia życia aktorki Vanessy Williams
W atmosferze hańby została pozbawiona korony Miss Ameryki
Vanessa Williams to uwielbiana aktorka serialowa i filmowa. Jej role w serialach „Brzydula Betty” i „Gotowe na wszystko” oraz filmach „Egzekutor”, „Miłosna samba” czy „Wakacje rodziny Johnsonów” przysporzyły jej wierne grono fanów. Oprócz aktorstwa spełnia się też jako piosenkarka. Nagrała m.in. przebój „Colors Of The Wind” zapowiadający bajkę "Pocahontas". W polskiej wersji językowej piosenkę „Kolorowy wiatr” zaśpiewała sama Edyta Górniak. Pomimo wielu sukcesów na polu zawodowym, życie osobiste amerykańskiej gwiazdy było pasmem nieszczęść. Molestowanie seksualne, aborcja, ataki rasistowskie, czy też haniebne odebranie jej tytułu najpiękniejszej Amerykanki, na dobre zniszczyło reputację młodej artystki. Poznaj wyjątkowo traumatyczne i burzliwe życie Vanessy Williams. Bolesne życie Vanessy Williams Vanessa Williams przyszła na świat 18 marca 1963 roku w nowojorskim Bronxie. Od małego nie miała łatwego życia. Jedną z traum, która odcisnęła spore piętno na psychice młodej dziewczyny było nadużycie na tle seksualnym. Gdy miała zaledwie 10 lat była molestowana przez 18-letnią przyjaciółkę rodziny. „Zdarzyło się to pewnej nocy, kiedy powiedziała do mnie „Chodź tutaj”, zwierzyła się w rozmowie z ABC News, po czym dodała: „Wtedy nie wiedziałam, że było to złe, natomiast wiedziałam, że to nie było w porządku, ponieważ nie miałam nikomu o tym mówić”. W 2014 roku Williams wróciła jeszcze raz wspomnieniami do przykrego incydentu, przyznając, że kiedy była wykorzystywana seksualnie uczęszczała akurat do piątej klasy. „W tak młodym wieku, gdy to się przydarzyło, nagle w Twoim ciele, budzi się seksualność, i to w wieku, w którym nie powinno się jej budzić”, podkreśliła. „Przy niej miałam poczuć się jak dorosła”, powiedziała aktorka o swojej prześladowczyni, która jednocześnie zachęcała ją do palenia papierosów. Gwiazda po latach ujawniła, że trauma spowodowana molestowaniem seksualnym miała wpływ na jej dalsze życie erotyczne. „Myślę, że gdyby tak się nie stało… nie byłoby tego wstydu, który zawsze mnie prześladował. To sprawiło, że stałam się bardziej rozwiązła seksualnie”, przyznała. W 2012 roku Vanessa Williams napisała wspólnie z matką Helen książkę pt. „Nie masz pojęcia”. W publikacji nie bała się wyjawić, że jako nastolatka, będąc w ostatniej klasie liceum dokonała aborcji. To doświadczenie było „straszne, przerażające i po prostu smutne”. Williams szczegółowo opisała moment umówienia się na zabieg w klinice aborcyjnej w celu przerwania ciąży. Zdradziła, że ​​okłamała wtedy swoją matkę, mówiąc jej, że jest na próbie w szkole, kiedy faktycznie przechodziła zabieg. „Nigdy nie powiedziałam mamie bezpośrednio o mojej aborcji, ale miałam wrażenie, że jakoś wiedziała”, napisała Williams w swojej książce. Jej matka Helen, na marginesie dodała, że nie wiedziała wówczas o procedurze. Po upływie lat nie zmieniła zdania, co do aborcji i wciąż opowiada się za wolnym wyborem, jednocześnie identyfikuje się jako katoliczka. „Nadal jestem za wyborem - każda kobieta powinna mieć prawo wyboru tego, co chce zrobić ze swoim ciałem. Nadal też jestem praktykującym katolikiem. Tak, przyznaje się i jestem wdzięczna za możliwość przebaczenia”. Piosenkarka ostatecznie doczekała się czworga dzieci. W rozmowie z „ABC News” w 2012 roku, wyznała, że ciąża jest „najbardziej przerażającą rzeczą, jaka dzieje się w życiu młodej kobiety”. Jak przyznaje w momencie dokonywania aborcji nie była wystarczająco dojrzała, by poradzić sobie z powagą macierzyństwa. „W liceum wiedziałam, że to coś, na co nie byłam przygotowana”, tłumaczyła swoją decyzję o usunięciu nieplanowanej ciąży. Czytaj także: Grace Gummer nie była w stanie uciec przed przeznaczeniem. Kim jest córka Meryl Streep? Vanessa Williams, 01.01.1989 rok Vanessa Williams jako nowa Miss Ameryki padła ofiarą rasizmu 17 września 1983 roku Vanessa Williams dokonała niemożliwego, zostając pierwszą czarnoskórą kobietą, która wygrała konkurs Miss Ameryki. „Zostałam wybrana, ponieważ zasłużyłam na to wyróżnienie”, skomentowała wynik wyborów nowa Miss na łamach gazety „The New York Times”, dodając, że marzyła o występie na Broadwayu przed startem w konkursie. Jednocześnie zauważyła, że ​​relacja z jej zwycięstwa była bardziej skoncentrowana na jej rasie niż na talencie artystycznym. „Zawsze musiałam się bardziej starać w życiu, aby coś osiągnąć, więc to jest normalne”. W rozmowie z magazynem "People" w 1989 roku, wyznała, że niemal natychmiast po wygranej w wyborach Miss Ameryki zaczęła otrzymywać rasistowskie obelgi. „Otrzymywałam nienawistne maile od białych, którzy nienawidzą czarnych ludzi i maile od czarnych, którzy mówili: „Nie jesteś naprawdę czarna, ponieważ nie wyglądasz na czarną”, zdradziła, jednocześnie opisując, jak przeciwnicy cytowali jej „zielone oczy” i „jasną skórę” jako jedyny powód, dla którego wygrała. „Nie podobało mi się, że moje osiągnięcia były negowane z powodu mojego wyglądu. Trudniej było z tym żyć niż z czymkolwiek innym”, stwierdziła. Nienawiść, jakiej doświadczyła Vanessa Williams po wygraniu konkursu Miss Ameryki w 1983 roku była przeogromna. Dochodziło do przerażających gróźb pod adresem kobiety i jej rodziny. W celu zapewnienia bezpieczeństwa nowo wybranej Miss zdecydowano się zaangażować amerykańskie władze. W rozmowie z ABC News w 2015 roku, Williams przypomniała niektóre drastyczne środki ostrożności podjęte w jej imieniu. „Kierowano przeciwko mnie groźby śmierci”, wyjawiła. Podczas pierwszej parady odbywającej się ulicami miasta, czyhali na nią na szczytach budynków strzelcy wyborowi. Gwiazda wyznała, że rodzice nawiązali współpracę z FBI, aby pomóc złagodzić ciężar niebezpieczeństwa, jaki spadł na młodą kobietę. „Moi rodzice byli nie tylko tymi, którzy otrzymywali groźby śmierci i prowadzili dialog z FBI, ale także próbowali pozwolić mi mieć jakąś bezpieczną przystań, abym się nie bała”, podsumowała. Czytaj także: Pamiętasz serialowego Herkulesa? Tak wygląda dziś Kevin Sorbo Vanessa Williams jako Miss America 1984, Atlantic City, 17.09.1983 rok Vanessa Williams, lata 90. Vanessa Williams w wyniku skandalu straciła tytuł najpiękniejszej Amerykanki Seksskandal z udziałem Vanessy Williams rozegrał się niecały rok po wygraniu wyborów Miss Ameryki. Artystka została zmuszona do oddania korony po wygraniu konkursu piękności w 1983 roku. A wszystkiemu winne były jej nagie zdjęcia, do których pozowała w wieku 19 lat dla czasopisma „Penthouse”. Od kiedy fotografie stały się publiczne kariera medialna Vanessy legła w gruzach. W lipcu 1984 roku Williams odkryła, że „​​Penthouse” planuje opublikować jej roznegliżowane zdjęcia, które zrobiła dwa lata wcześniej, pracując jako asystentka fotografa. Co ciekawe, fotograf zapewnił aspirującą do wielkiej sławy modelkę, że zdjęcia te, nigdy nie zostaną opublikowane. Słowa jednak nie dotrzymał. Po dwóch latach, w momencie kiedy Williams zaczęła być coraz bardziej rozpoznawalna, "Penthouse" zapłacił fotografowi za zdjęcia najwyższą kwotę pieniędzy w historii magazynu, po czym jej upublicznił. Williams przyznała później w rozmowie z ABC News, że urzędnicy konkursu dali jej 72 godziny na rezygnację, inaczej cofnęli by jej tytuł. „To było drastyczne przeżycie. To był problem”, opowiadała. Po jej rezygnacji ludzie jeździli pod jej dom, piszczeli i wykrzykiwali różne niecenzuralne słowa. Piosenkarka zdradziła, że skandal jaki wybuchł z jej udziałem naraził ją nie tylko na straty moralne, ale też ogromne straty finansowe. „W sumie straciłam około dwóch milionów dolarów z różnych ofert współpracy, jakie pojawiłyby się na mojej drodze po zakończeniu panowania”. Na szczęście Williams nie poddała się, powstała z popiołów i ponownie stała się znaną postacią publiczną, pozyskując fanów dzięki udanej karierze filmowej i muzycznej, która w efekcie utorowała artystce drogę do jeszcze większego sukcesu w Hollywood. W 2015 roku, ponad 30 lat po tym, jak Vanessa Williams została publicznie upokorzona i pozbawiona korony Miss Ameryki, organizacja konkursów piękności w końcu przeprosiła aktorkę za zachowanie ówczesnych kierowników, którzy wywierali na nią presję, by zrezygnowała z tytułu. Gwiazda pojawiła się ponownie na scenie podczas konkursu Miss Ameryki w 2015 roku, gdzie została oficjalnie przeproszona przez obecnego dyrektora konkursu piękności. „Chociaż nikt z nas obecnych tutaj kierowników nie był wtedy zaangażowany, w imieniu dzisiejszej organizacji chcę przeprosić Ciebie i Twoją matkę, pannę Helen Williams”, oznajmił Sam Haskell dyrektor naczelny konkursu, dodając: „Chcę przeproś za wszystko, co zostało powiedziane lub zrobione, co sprawiło, że poczułeś się mniej wartościowa jako Miss Ameryki, którą jesteś i Miss Ameryki, którą zawsze będziesz”. Po jego słowach na widowni rozległy się gromkie brawa a Vanessa Williams podziękowała Haskellowi za jego słowa. „Tak nieoczekiwane, ale tak piękne”, przyznała, dodając: „Zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, podczas mojego panowania jako Miss Ameryki w latach 1983-1984. Jestem zaszczycona, że ​​wróciłam”. Czytaj także: Aktorka i biznesmen skandalista. Salma Hayek i François-Henri Pinault - razem na przekór światu Vanessa Williams, 12.10.2009 rok Vanessa Williams, Waszyngton, 15.11.2017 rok Vanessa Williams trzy razy wychodziła za mąż Vanessa Williams doświadczyła wielu miłości i strat w swoim życiu. W 1987 roku aktorka poślubiła swojego menedżera Ramona Herveya II, który był specjalistą od PR i pomagał Williams w czasie największego kryzysu wizerunkowego związanego z pozbawieniem jej tytułu Miss Ameryki. Para doczekała się troje dzieci Melanie, Jillian i Devina. Po 10. latach małżeństwo dobiegło końca. Jak przyznała piosenkarka: „To była bolesna separacja i bolesny rozwód”. Drugim mężem Vanessy okazał się gracz NBA - Rick Fox. W 1999 roku para powitała na świecie jedyne wspólne dziecko, córkę Sashę. Ich pięcioletnie małżeństwo zakończyło się w 2004 roku, z powodu odległości, jaka dzieliła małżonków. Rick Fox na co dzień grał w drużynie „Los Angeles Lakers” w Los Angeles, zaś Vanessa i dzieci pozostawały na drugim krańcu kraju w Nowym Jorku. „Mąż był w drodze lub w Los Angeles, a po urodzeniu naszej córki zostałam sama na Wschodnim Wybrzeżu. Wychowywałam czworo dzieci i co dwa tygodnie latałam po całym kraju”, powiedziała Williams w wywiadzie dla czasopisma "Glamour" w 2019 roku. Również różnica wieku była istotną przeszkodą. Małżonków dzieliło sześć lat. W 2015 roku Vaneesa Williams ponownie odnalazła miłość. Tym razem poślubiła Jima Skripa, emerytowanego księgowego, którego poznała podczas „zupełnie nieoczekiwanego” spotkania podczas podróży do Egiptu. „Teraz, kiedy jestem w trzecim małżeństwie, zdałam sobie sprawę, że kluczem jest nie oczekiwać, że jedna osoba będzie w stanie zaspokoić każdą potrzebę w życiu tej drugiej”, stwierdziła gwiazda. W 2020 roku, kiedy w Stanach Zjednoczonych wybuchły protesty po bezdusznej śmierci czarnoskórego Amerykanina, George'a Floyda w ramach akcji "Black Lives Matter", Vanessa Williams opowiedziała o strachu, jaki odczuwała o bezpieczeństwo swoich czworga czarnoskórych dzieci. „Jako matka czarnego syna przeprowadzasz tę rozmowę bardzo wcześnie. Kiedy idziesz ulicą z grupą znajomych, zgadnij, kogo wybiorą? Jeśli wszystkie są białymi dzieciakami, a ty jedynym czarnym, zidentyfikują cię. Zapamiętają twoją twarz”. Po śmierci George'a Floyda, aktorka połączyła siły z innymi czarnoskórymi artystami z branży rozrywkowej. Razem założyli grupę wspierającą “Black Theatre United”, której celem jest „pomóc w ochronie czarnych ludzi, czarnych talentów i czarnego życia we wszystkich możliwych formach i orientacjach w teatrze i społecznościach w całym kraju, poprzez aktywizm w dążeniu do sprawiedliwości i równości dla dobra całej ludzkości”. Czytaj także: Winona Ryder i Johnny Depp: to była miłość od pierwszego wejrzenia. Mieli być razem na zawsze Vanessa Williams, Rick Fox, ślub, Nowy Jork, 26.09.1999 rok Melanie Hervey, Vanessa Williams z dziećmi, Jillian Hervey, Devin Hervey, Nowy Jork, 08.06.2005 rok Vanessa Williams, Miami, Floryda, 30.03.2017 rok Vanessa Williams, Dzień Wyzwolenia w USA, Nowy Jork, 19.06.2021 rok
Krzysztof Zalewski szczerze o śmierci mamy: „Ostatnie dwa lata życie spędziła z wyrokiem”
"Przypomniały mi o jej śmierci powtarzające się makabryczne sny"
Krzysztof Zalewski zasłynął prawie 20 lat temu jako zwycięzca programu muzycznego „Idol”. Po latach muzyk przyznał, że jego zwycięstwo było okupione wielkim dramatem rodzinnym, o którym nikt nie wiedział. Jego mama przez lata zmagała się z nowotworem, a syn dzielnie wspierał ją w walce z chorobą. Jej śmierć był ogromnym ciosem dla wokalisty. „Przyszedł taki moment, że znalazłem swoje dno. Wiedziałem, że już od paru ładnych lat sobie nie radzę, że chciałbym żyć inaczej, ale jednak jakaś siła powodowała, że zbaczałem z tego kursu”, ujawnił w jednym z wywiadów. Jakby tego było mało, chwilę po śmierci ukochanej mamy odeszła od niego dziewczyna. Oto bolesna prawda o życiu Krzysztofa Zalewskiego. Krzysztof Zalewski przeżył rodzinny dramat Krzysztof Zalewski to ceniony muzyk wykonujący piosenki z pogranicza rocka i popu, ponadto jest multiinstrumentalistą, kompozytorem, autor tekstów, a także aktorem. Zagrał główną rolę w filmie "Historia Roja". W tym roku podczas gali wręczenia Fryderyków zdobył 3 statuetki w kategoriach dla najlepszego autora, najlepszego albumu popu alternatywnego oraz jako najlepszy producent muzyczny. Jednak zanim osiągnął sukces w życiu zawodowym spotkało go dużo traum w życiu osobistym. Artysta udzielił ostatnio poruszającego wywiadu miesięcznikowi „PANI”. W rozmowie z dziennikarzem zdradził, że mając niespełna 13 lat był świadkiem przerażającego odkrycia. U jego matki zdiagnozowano guza mózgu. Jak się okazuje, nikt z domowników nie zauważył, że coś może być nie tak ze zdrowiem kobiety, gdyż wcześniej nie wykazywała żadnych niepokojących objawów. “Pamiętam, że były ferie zimowe 1997 roku, pewnego dnia obudziłem się, krzyczę do mamy, jak co dzień rano, która jest godzina, a ona mi nie odpowiada. Wezwałem pogotowie. To był guz mózgu, który nie manifestował się wcześniej w żaden sposób, nie było żadnych objawów. Na szczęście udało się ją odratować. Wycięli guz i przeżyła jeszcze prawie osiem lat”, wspominał po latach wokalista. Choroba jednak powróciła po kilku latach ze zdwojoną siłą. Krzysztof Zalewski akurat wtedy uczestniczył w programie muzycznym "Idol" na antenie Polsatu. Pomimo że wygrał muzyczne show nie mógł w pełni cieszyć się ze zwycięstwa, gdyż przeżywał wtedy rodzinny dramat. Jego matka znowu musiała zmierzyć się z okrutnym nowotworem. „W tym czasie, gdy był finał "Idola", trafiła do szpitala, miała iść pod nóż. Jak tylko była wolna chwila, jeździłem do Lublina, żeby ją odwiedzić (...) Mama się któregoś razu nachyliła i powiedziała do mnie z troską: "Synek, kiedy przestaniesz się wygłupiać?". Bo ja nie śpiewałem, tylko krzyczałem jak pijany marynarz”, zwierzył się na łamach czasopisma. Aby pozbyć się raka, mama Krzysztofa przeszła kolejną operację, niestety tym razem nie wszystko poszło sprawnie. "Gdy program się skończył, mama miała operację, ale tym razem został jej niedowład lewej części ciała, więc ostatnie dwa lata życie spędziła z wyrokiem”, ujawnił. Czytaj także: Krzysztof Zalewski przez 18 lat nie znał swojego brata. Kim jest Igor Brejdygant? Krzysztof Zalewski, gala Fryderyki 2021, Szczecin, 05.08.2021 rok Krzysztof Zalewski załamał się po śmierć mamy Podczas wywiadu dla miesięcznika Krzysztof Zalewski ujawnił bolesną prawdę na temat śmierci jego mamy. Jak przyznał, żałobę odczuł dopiero po pół roku i nie potrafił sobie z nią poradzić. „To jest dziwne, ale tak naprawdę dotkliwie odczułem brak mamy pół roku później. To było tak odrealnione, że nagle jej nie ma, mój mózg tego nie rejestrował. (...) Później przypomniały mi o jej śmierci powtarzające się makabryczne sny”, zdradził. Jakby tego było mało, chwilę po śmierci ukochanej mamy odeszła od niego dziewczyna. „Chwilę później, jak mama umarła, rozstała się ze mną moja dziewczyna. Mówiąc szczerze, poszedłem w długą…”, wyjawił. Tragiczne wydarzenia kompletnie załamały muzyka, wtedy to dosięgnął dna. "Przyszedł taki moment, że znalazłem swoje dno. Wiedziałem, że już od paru ładnych lat sobie nie radzę, że chciałbym żyć inaczej, ale jednak jakaś siła powodowała, że zbaczałem z tego kursu”, oznajmił. Z kolei w wywiadzie dla „Glamour” kilka lat temu zdradził, jakie cechy odziedziczył po rodzicielce. "Po niej na pewno mam poczucie humoru i umiejętność pisania tekstów. Mama układała limeryki, była fanką Jeremiego Przybory, ona mnie zaraziła Kabaretem Starszych Panów, i czuję, że ten fokus na zabawę słowem mam bardziej po niej niż po ojcu, który też pisze, jest erudytą, bardzo oczytanym", przyznał z dumą artysta. Obecnie Krzysztof Zalewski sam jest ojcem 3-letniego syna Lwa, którego wychowuje wspólnie z narzeczoną Olgą Tuszewską. Czytaj także: Krzysztof Zalewski pierwszy raz pokazał narzeczoną! To menedżerka polskiej piosenkarki