Są dla siebie największym wsparciem, choć nie brakowało dramatów. Mało kto wie, jak wygląda relacja Jacka Braciaka z transpłciowym synem
Jacek Braciak rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym i stroni od blasku fleszy. W listopadzie 2023 roku zdecydował się jednak na wyjątkowo osobiste wyznanie, ujawniając, że jego dziecko jest osobą transpłciową. Słowa aktora odbiły się szerokim echem. Deklaracja ta stała się początkiem ważnej rozmowy między ojcem a synem o granicach prywatności i potrzebie zgody na coming out. Tak wygląda dziś ich relacja
Niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia prywatnego. Unika medialnego rozgłosu, a na salonach pojawia się głównie wtedy, gdy promuje nowe produkcje filmowe lub angażuje się w zawodowe projekty. W listopadzie 2023 roku Jacek Braciak zdecydował się na bardzo osobiste wyznanie: ujawnił, że jedno z jego dzieci jest osobą transpłciową. „Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada”, wyznał w jednym z wywiadów. Jego słowa odbiły się szerokim echem w mediach i wśród opinii publicznej. Sam aktor nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, jaki wpływ może mieć jego szczerość na życie syna. Jacek Braciak o transpłciowym synu Po tej medialnej deklaracji doszło między ojcem a synem do szczerej rozmowy. Konrad zaznaczył, że przed ujawnieniem tak istotnych informacji powinien zostać zapytany o zgodę. W następstwie tej sytuacji obaj pojawili się razem w wywiadzie udzielonym magazynowi „Replika”. To wspólne wystąpienie stało się okazją do poruszenia wielu trudnych, osobistych tematów związanych z doświadczeniami Konrada jako osoby transpłciowej. W wywiadzie dla magazynu „Zwierciadło” autorka wywiadu, Karolina Morelowska-Siluk, zapytała Jacka Braciaka: „Jest pan ojcem trzech córek. To wolne kobiety?”. W odpowiedzi aktor ujawnił, że wychowuje dwie córki i syna, który jest osobą transpłciową. „Jestem ojcem dwóch córek i syna. Dlatego że moja córka okazała się mężczyzną w swojej istocie, w swoim wnętrzu, myśleniu, więc w tej chwili mam syna. Miałem kiedyś córkę Jadwigę, a teraz mam syna Konrada. I tak myślę, że moje dzieci to ludzie wolni”. W dalszej części rozmowy artysta został zapytany, jaki jest jego udział w ich wolności i czy było to coś, na co zwracał uwagę, wychowując dzieci. „Fałszywie postawione jest to pytanie. Może się czepiam nazewnictwa, ale się czepiam. Dawno temu, kiedy moje dzieci były małe, też tak myślałem o swojej roli – mam wychowywać. Czyli nakazywać, kontrolować i tak dalej. Ale potem się okazało, że dzieci są mądre, spostrzegawcze szalenie i jeśli widzą, że mówi się jedno, a robi coś innego, nasze uwagi będą mieć za nic, nie można wybrać bardziej błędnej drogi. Przekonałem się, że z dziećmi trzeba po prostu żyć na ile się da”, podkreślił. CZYTAJ TAKŻE: Po dokonaniu coming outu nigdy tak naprawdę nie poczuł się silny i wolny. Andrzej Piaseczny w poruszających słowach o decyzji sprzed lat Jacek Braciak o wychowywaniu dzieci, rozwodzie i miłości Aktor przyznał, że jego rozwód z żoną odcisnął piętno na wzajemnych relacjach, jednak z biegiem lat obojgu udało się zbudować partnerskie porozumienie, oparte na silnym wzajemnym szacunku. „W moim przypadku to było dość trudne, bo ja się rozwiodłem, niejako zostawiłem je z matką, kiedy miały po kilka lat, ale jakkolwiek to trudne, starałem się po prostu być przy nich, uczestniczyć w ich życiu, pozwalać, żeby one uczestniczyły w moim. To tylko tyle i aż tyle. Starałem się też szanować ich wybory, oduczyć myślenia typu: „byłoby lepiej, gdybyś...”. Nie, dla mnie byłoby lepiej, ale czy dla nich? Niech zrobi maturę, bo ona się przyda. Ale jeśli ona/on nie chce czegoś zrobić, no to nie. Możliwość przeżycia wszystkiego na własny koszt jest bezcenna. Ja mogę tylko być i dbać o bezpieczeństwo, ale to też tylko do pewnego stopnia”, zadeklarował. I ujawnił trudną rodzinną historię sprzed lat. „Moja starsza córka przed wielu laty bardzo poważnie chorowała. Na siłę z jej mamą staraliśmy się ją uzdrowić, a ona tego nie chciała. I wie pani, w chwili, kiedy pogodziłem się z tym, że ona będzie chora, a może nawet odejdzie, wszystko się zmieniło, ona zaczęła zdrowieć, ja też zacząłem mieć się lepiej. Wszystko skończyło się szczęśliwie. Wracam do tego, że czasem trudno pogodzić się z wieloma rzeczami, ale należy to zrobić. Z tym, że ktoś chce żyć na swój rachunek, mimo że jest moim dzieckiem, dla którego chcę najlepiej, bardzo je kocham, także należy się pogodzić. Tu kłania się zasada, której ja już też hołduję, że miłość jest bezwarunkowa”. Jacek Braciak dodał, że ma na myśli miłość w ogóle, nie tylko tę do dzieci. „To bardzo trudne”, zastrzega jednak. Karolina Morelowska-Siluk stwierdziła, że dlatego tak jest, że rodzice bardzo często snują scenariusze dla swoich dzieci. „Ale to pułapka – jasne, że zajęcia dodatkowe, że angielski, że jazda konna, że horyzonty muszą być szerokie, bo wszyscy tak robią. Dziecko płacze, a my powtarzamy: „tak będzie dobrze!”. Tylko dla kogo dobrze? Dla niego czy dla mnie? Bo mam swoje kompleksy...”, zastanawia się aktor. Zwrócił również uwagę, że wielu rodziców swoje życie i swoje wybory ściśle związuje z dziećmi, nie zważają na własne potrzeby, aspiracje i marzenia. „Miałem taki test, nie jestem zbytnio towarzyski, ale ilekroć spotykałem się z rodzicami kolegów i koleżanek moich dzieci, zadawałem im pytanie: „co u ciebie, co słychać?”. I sprawdzałem, o kim zaczną mówić. O sobie czy o swoich dzieciach. Zwykle opowiadali o dzieciach – to chyba jakaś pomyłka... Pamiętajmy też o tym, że istniejemy jako ludzie także w oderwaniu od dzieci, od ich szkoły, zajęć dodatkowych, od zakupów dla nich. Nie wydaje mi się, żeby one były szczęśliwe, będąc dziećmi znerwicowanych, opętanych ich rozwojem rodziców”, zwraca uwagę. I wyjaśnił, że jego rodzice nie mieli na niego gotowego scenariusza. „I za to jestem moim rodzicom bardzo wdzięczny. Nie sądzę, żeby to był ich świadomy wybór, ale tak się stało. Oni byli raczej, jak pamiętam, osłupiali moimi wyborami, ale dali mi robić to, co chciałem, także pozwolili mi popełniać błędy”, zwierzył się na łamach „Zwierciadła” Jacek Braciak. ZOBACZ: Zbudowali swój raj na ziemi, ta jedna rzecz była sprawdzianem dla ich miłości. Margaret odsłania kulisy relacji z KaCeZetem. Mało kto wie, co przeżyli Transpłciowy syn Jacka Braciaka przechodził bardzo trudny czas W wywiadzie, którego ojciec i jego transpłciowy syn udzielili magazynowi Replika, Konrad Braciak opowiedział o swojej trudnej drodze, którą pokonał, aby móc dziś żyć w zgodzie ze sobą. „Przeszedłem przez cały akronim LGBT, tylko w innej kolejności. Najpierw wyoutowałem się jako literka B (osoba biseksualna – przyp. red.), potem L (lesbijka), następnie T (osoba transpłciowa), a na końcu G (gej). Zajęło mi to ładnych parę lat, które nie były dla mnie łatwe”, czytamy w Replice. W pewnym momencie syn Jacka Braciaka stanął oko w oko z myślami o zakończeniu swojego cierpienia, a tym samym życia. „Depresja – tak. Samookaleczania – tak. Myśli samobójcze – też. Przez długi czas. […] Wcześnie zacząłem pić, palić, nie wracałem do domu”, wyznał na łamach magazynu. „[...] Mieszkałem wtedy z mamą. Ona miała wyjechać na kilka dni, miałem już zaplanowane, że mnie nie będzie, gdy wróci. Byłem na spacerze z psem i zadzwoniła siostra. Nie pamiętam, jakie to było pytanie, ale powiedziałem jej, że mam dosyć. Że się wylogowuję”, przyznał Konrad Braciak, ale na szczęście natychmiastowa reakcja kochającej siostry pomogła mu w przejściu przez najgorszy moment, po którym skierował się na terapię. Syn Jacka Braciaka w poruszającym wywiadzie dla „Halo, tu Polsat” opowiedział, jak wygląda proces uzgodnienia płci w Polsce i z czym muszą mierzyć się osoby transpłciowe. 31-latek nie ukrywał emocji, gdy wspominał konieczność pozwania własnych rodziców, co jest obecnie wymagane, by zmienić dane w dokumentach. Jak przyznał, cały proces był dla niego „bardzo upokarzający” i wiązał się z ogromnym stresem oraz koniecznością odpowiadania przed sądem na wyjątkowo intymne pytania dotyczące życia prywatnego i planów związanych z ciałem. Konrad podkreślił też, że jeszcze przed rozpoczęciem medycznej tranzycji wielokrotnie doświadczał wyśmiewania i niezrozumienia ze strony obcych ludzi. Mimo trudnych doświadczeń Konrad Braciak może liczyć na ogromne wsparcie ze strony ojca. Jacek Braciak już kilka lat temu publicznie wyznał, że „ma syna”, czym wywołał ogromne poruszenie w mediach. Choć aktor później przyznał, że powinien był wcześniej uzgodnić tę decyzję z Konradem, dziś obaj otwarcie mówią o swojej relacji i wzajemnej akceptacji. Aktor nie kryje dumy z syna, podkreślając jego odwagę, samodzielność i siłę w walce o własną tożsamość. Konrad z kolei przyznał, że wsparcie rodziny oraz terapia były kluczowe w najtrudniejszym okresie życia, gdy zmagał się nawet z myślami samobójczymi. Dziś pracuje razem z ojcem w Teatrze Współczesnym i coraz śmielej angażuje się w działania wspierające osoby transpłciowe.
Angela Getler jest jedyną transpłciową dziennikarką w Polsce. Ma za sobą wiele trudnych chwil, wspierała ją mama
Jako jedyna ujawniona osoba w Polsce, pracuje jako dziennikarka. Angela Getler po tym, jak zrobiła coming out, bardzo odżyła. Zweryfikowało to również ludzi w jej otoczeniu. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o tym, jakie emocje towarzyszą jej na co dzień i jak rozpoczęła swoją medialną karierę. ZOBACZ TEŻ: Pierwsza transpłciowa polska posłanka. Jak wygląda życie Anny Grodzkiej? Kariera dziennikarska Angeli Getler Na co dzień Angela Getler prowadzi program „Ecce homo. Oto człowiek” w telewizji News24. Praca z ludźmi sprawia jej ogromną przyjemność i pozwala rozwijać skrzydła. Na ten moment jest jedyną transpłciową dziennikarką, która oficjalni mówi o swoim coming oucie. "Rozmawiamy między innymi o bezdomności, nienawiści, wierze czy patriotyzmie. (...) Moją misją dziennikarską jest poszerzanie widoczności osób transpłciowych. Wierzę, że mi się uda. Ja potrzebuję ludzi do życia. Kwitnę wśród nich. Między innymi właśnie praca w telewizji, gdzie również nagrywam reportaże, pozwala mi na to" — powiedziała w wywiadzie dla "Repliki". Urodziła się w niewłaściwym ciele Angela Getler przyszła na świat jako mężczyzna. W pewnym momencie zauważyła, że podobają jej się damskie ubrania i sama chciała je zakładać. Jednocześnie, to również kobiety były dla niej atrakcyjne, dlatego przez długi czas była w relacji z kobietą. "Wtedy myślałam, że względnie pasuję do chłopięcego wzorca. »Problemem« była tylko potrzeba kobiecej ekspresji. (…) Urywałam się na wagary, aby posiedzieć w domu i mieć czas na to, żeby »pobyć« dziewczyną" — wyznała. Angela Getler dodała również, że coming out sprawił, że wiele osób się od niej odwróciło, a liczne relacje zostały zweryfikowane. Wyszła również z wieloletniego i toksycznego związku. „Po coming oucie straciłam znajomych. (…) Rozstałam się z wieloletnią partnerką. Ona po prostu była hetero. Nie była w stanie kontynuować związku z dziewczyną” – mówiła. CZYTAJ TEŻ: Korekta płci syna Cher wywołała ogromne kontrowersje. Co dziś robi Chaz Bono? Trudne chwile w życiu Był to czas bardzo trudny i wymagający. W międzyczasie odeszli również jej ukochani dziadkowie, co dodatkowo negatywnie wpłynęło na jej zdrowie psychiczne. Jak sama mówi, była na skraju. "Na nowo zajadałam smutek. (…) Ważyłam 212 kg, ledwo wstawałam z łóżka, by podpierając się kulami dotrzeć do łazienki. Utrzymywała mnie mama i dawała wsparcie" — wspominała. Dziś po trudnych momentach nie ma już śladu, a Angela Getler, która z wykształcenia jest graficzną, świetnie odnajduje się w swoim życiu. Jest przede wszystkim szczęśliwa.
Pierwsza transpłciowa polska posłanka. Jak wygląda życie Anny Grodzkiej?
Działaczka pojawiła się na kwietniowej inauguracji 14. edycji LGBT+ Film Festival
Polska działaczka społeczna, przedsiębiorczyni, pierwsza otwarcie transpłciowa posłanka. Anna Grodzka przez lata walczyła o prawa osób transpłciowych w Polsce. Jest współzałożycielką Fundacji Trans-Fuzja. W trakcie swojej aktywności politycznej oraz społecznej na co dzień mierzyła się z aktami nietolerancji, a wręcz nienawiści. To jej jednak nigdy nie zniechęciło. Z determinacją, siłą oraz pogodą ducha walczy o sprawiedliwość dla tych pominiętych przez społeczeństwo. Dziś ogranicza obecność w mediach, ma też kłopoty ze zdrowiem. Jak wygląda życie Anny Grodzkiej? Choć na dobre wycofała się z przestrzeni publicznej, ostatnio kilkukrotnie zrobiła wyjątek... Kim jest Anna Grodzka? Historia pierwszej otwarcie transpłciowej posłanki na Sejm „Było piękne letnie przedpołudnie. Miałam na sobie czarną spódnicę do połowy łydki, biały cienki żakiecik, biżuterię i sandałki na obcasie. W torebce dowód osobisty na nazwisko Anna Grodzka. Szłam ulicą Puławską, przeglądałam się w szybach wystaw sklepowych, pachniałam perfumami Angel Or Devil. Ktoś powiedział: przepraszam panią, bo chciał mnie wyminąć. Poczułam łzy pod powiekami. Nareszcie byłam kobietą, także dla innych”, mówiła w 2011 roku w wywiadzie dla VIVY!. Anna Grodzka wyznała, że po raz pierwszy poczuła się kobietą, gdy miała około 11 lat. Urodziła się 16 marca 1954 roku jako Krzysztof Bęgowski. Od końca lat 70. była w związku małżeńskim z kobietą. Na ukazanie światu swojego prawdziwego ja zdecydowała się dopiero, gdy jej syn osiągnął pełnoletność. Postanowiła tym samym przejść długi i kosztowny proces korekty płci. W 2007 roku wzięła rozwód, natomiast począwszy od 2010 roku proces ten oficjalnie został zakończony. Kluczowym operacjom Anna Grodzka poddała się w Bangkoku. CZYTAJ TAKŻE: Anna Samusionek i Paweł Burczyk byli małżeństwem jak z obrazka. Mało kto wiedział o ich miłości... Jest jedną z założycielek organizacji pozarządowej, działającej na rzecz ochrony praw oraz wsparcia osób transpłciowych. Fundacja Trans-Fuzja powstała w 2008 roku. Trzy lata później Anna Grodzka jako pierwsza otwarcie transpłciowa osoba w Polsce otrzymała mandat poselski. W 2011 roku została posłanką na Sejm VII kadencji z ramienia partii Ruch Palikota. Była wiceprzewodniczącą klubu poselskiego Ruchu Palikota, wiceprzewodniczącą Komisji Kultury i Środków Przekazu, członkinią sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, a także wiceprzewodniczącą Parlamentarnej Grupy Kobiet. W 2015 roku starała się o reelekcję, jednak bez skutku. Niedługo po tym tygodnik Polityka uznał Annę Grodzką za jedną z kilkunastu najlepszych posłów VII kadencji Sejmu. W 2019 roku bezskutecznie ubiegała się także o mandat do Parlamentu Europejskiego. Startowała z listy koalicji Lewica Razem. Anna Grodzka: jak dzisiaj wygląda jej życie? Problemy ze zdrowiem „Ja jestem teraz zwykłą emerytką. Ktoś może sobie wyobrażać, że mam jakąś poselską emeryturę – nie, mam zupełnie zwykłą, jaką wypracowałam w toku życia. A przez wiele lat byłam przedsiębiorcą i nierozważnie płaciłam minimalne składki. Teraz muszę spinać budżet z miesiąca na miesiąc”, wyznała Anna Grodzka. Nie tylko pierwsza otwarcie transpłciowa członkini parlamentu w Polsce, ale i Europie udzieliła Joannie Podgórskiej wywiadu dla tygodnika Polityka. Była posłanka opowiedziała w rozmowie, jak wygląda dzisiaj jej życie. Media dotarły też kilka lat temu do informacji, że Anna Grodzka ma stenozę kręgosłupa, czyli zwężenie kanału kręgowego. By uzbierać na zabieg ratujący zdrowie posłanki, dzięki Robertowi Biedroniowi założono specjalną zbiórkę. Szczodrość ludzi dobrej woli wystarczyła, by zebrać potrzebną kwotę. ZOBACZ TAKŻE: Zasłynęła rolą w Niani, żyje u boku 73-letniego reżysera... Jak potoczyły się losy Iwony Wszczołkównej? Anna Grodzka jeszcze kilka lat temu chciała powrócić do szerokiej aktywności politycznej, jaką prowadziła ponad sześć lat temu. Niestety, starania nie przyniosły skutku. Była posłanka przyznała, że czuje się wykluczona przez środowisko polskich polityków. Była posłanka próbowała zapisać się do partii Lewica Razem, funkcjonującej jeszcze wtedy pod nazwą Partia Razem. "Złożyłam deklarację o przyjęcie, ale nie dostałam odpowiedzi, olali mnie. Chyba dlatego, że byłabym wtedy jedyną osoba rozpoznawalną w tej partii. A do tego jeszcze dość charakterystyczną. (…) Miałam trochę żalu do Razem, ale szybko im darowałam", wyznała szczerze. Ostatecznie Anna Grodzka wstąpiła do Polskiej Partii Socjalistycznej. Anna Grodzka, wrzesień 2022 W ostatnich miesiącach na publicznych wydarzeniach zjawiła się kilkukrotnie! Była posłanka zrobiła wyjątek m.in. podczas gali wręczenia nagród Kampanii Przeciw Homofobii, gdzie otrzymała nagrodę specjalną. Wielu zmartwił widok Anny Grodzkiej, która podczas imprezy podpierała się laską. Okazuje się, że operację, na którą szczodrze zebrano pieniądze, wykonano za późno. "Zablokowanie nerwów w kręgosłupie. Nasi lekarze się specjalizują, więc jak boli kręgosłup, wysyłają do ortopedy. A powinni też do neurologa. Ortopedzi przez ponad dwa lata zalecali rehabilitację, a kiedy w końcu zrobiono mi operację, było już za późno" — wyznała na łamach "Newsweeka" w 2019 r. Od tamtej pory była posłanka porusza się o lasce. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Samantha Fox była naczelną seksbombą lat 80. Później podbiła branżę muzyczną i ułożyła życie z kobietą Swoją obecnością zaszczyciła również ostatnie wydarzenie w postaci inauguracji 14. edycji LGBT+ Film Festival, która miała miejsce w kwietniu 2023 roku. Na zdjęciach widać, że problemy zdrowotne nadal bardzo mocno jej doskwierają — była posłanka również tutaj musiała wspomagać się laską. Życzymy pani Annie dużo sił i wszystko dobrego! Anna Grodzka, Warszawa, 14.04.2023, 14. Festiwal Filmów LGBT Wywiad z Anną Grodzką z 2011 roku - archiwum VIVY! Poniżej prezentujemy zapis rozmowy Anny Grodzkiej i Krystyny Pytlakowskiej. Wywiad ukazał się w VIVIE! w 2011 roku. Krystyna Pytlakowska: Jak to było, kiedy pierwszy raz wyszła Pani z domu jako pełnoprawna kobieta? Anna Grodzka: Było piękne letnie przedpołudnie. Miałam na sobie czarną spódnicę do połowy łydki, biały cienki żakiecik, biżuterię i sandałki na obcasie. W torebce dowód osobisty na nazwisko „Anna Grodzka”. Szłam ulicą Puławską, przeglądałam się w szybach wystaw sklepowych, pachniałam perfumami Angel Or Devil. Ktoś powiedział: „Przepraszam panią”, bo chciał mnie wyminąć. Poczułam łzy pod powiekami. Nareszcie byłam kobietą, także dla innych. – Kiedy odkryła Pani, że urodziła się nie w swojej skórze? Miałam 11, może 12 lat. Pisałam pamiętnik z najskrytszymi myślami i na tym zeszycie nagle, niespodziewanie napisałam imię „Ania”. I rzeczywiście poczułam, że jestem Anią. Że jestem dziewczynką. – Przestraszyła się Pani? Chyba tak, bo schowałam ten pamiętnik pod obluzowaną deskę w szafie, a z nim wsadziłam do szafy Anię. Pamiętam, że zrobiło mi się wtedy smutno, jakby odszedł ktoś bliski. Ten smutek towarzyszył mi przez większość życia. Nasilał się, kiedy obniżał mi się głos, rozrastałam się w klacie i robiłam się coraz większa. Potem był to smutek pomieszany ze złością. Wszyscy mówili do mnie „chłopcze”, używali mojego męskiego imienia „Krzysztof”. Byłam wyższa o głowę od chłopaków w klasie, ale nie umiałam się z nimi zintegrować. Mnie nie interesowała rywalizacja, byłam daleka od chłopięcej agresji. Mało tego, nie umiałam sobie radzić z agresją kolegów. – Drwili z Pani? Tak. Przezywali mnie „babski król”, czasem używali słowa „pedał”. – Myślała Pani, że jest gejem? Nie, bo takie słowo wówczas nie istniało. A nawet wtedy, kiedy zakochałam się w koledze, z mojego punktu widzenia wszystko było w porządku, bo przecież uważałam siebie za dziewczynę. Tylko on o tym nie wiedział. – Próbowała Pani nawiązać z nim erotyczny kontakt? Erotyczny? Nie. Ja nie chciałam seksu, pragnęłam bliskości, przytulenia się. Ale on się przestraszył i dostałam kosza. Miałam wtedy 17 lat. – Nie przyznała mu się Pani? Nie. Nie zrozumiałby. Najtrudniejsze momenty to powiedzieć rodzicom, przyjaciołom, dziecku. – I zdecydować się na operację? To jest bardzo trudne. Wielu transseksualistów decyduje się na operacyjną zmianę płci dopiero koło czterdziestki. Tak długo muszą dojrzewać do tej decyzji. A wielu w ogóle nie poddaje się operacji. Nadal żyją w swojej dwoistości – w rozdźwięku między ciałem a psychiką. – Czytałam niedawno wstrząsająco szczegółowy opis operacji zmiany płci. Odcinanie penisa i jąder, formowanie z nich waginy. Niepewność, czy się uda. Ból, lęk przed okaleczeniem… To wszystko prawda, lecz potem… Budzisz się z narkozy i ogarnia cię euforia. Całe życie myślałam, że muszę to zrobić. I zrobiłam. Byłam zmęczona, obolała, ale mój smutek i strach gdzieś się ulotniły. W szafce nocnej obok łóżka miałam szminkę i lakier. Pomalowałam usta. Spojrzałam w lusterko. Boże… Ja naprawdę jestem już kobietą. Mogę żyć w zgodzie ze sobą. Efekt operacji spełnił moje oczekiwania. Ale nie chcę mówić o szczegółach. Miałyśmy rozmawiać o uczuciach, a nie o odcinaniu penisa. – Powiedziała Pani kiedyś mamie: „Jestem dziewczynką!”? Nie, chociaż ona się domyślała. Nie umiałyśmy zresztą nazwać tego zjawiska. Były lata 60., nikt o takich sprawach nie mówił. Kiedy miałam osiem, dziewięć lat, mama mnie namawiała: „Idź do chłopaków bawić się”. „No dobra, myślałam, nie mam wyjścia, nie chcę jej martwić, muszę być chłopakiem”. A potem, gdy już schowałam „Anię” do szafy, to ukryłam ją również przed mamą. – Ale przebierała się Pani po cichu w dziewczęce ciuszki? Nawet się nie przebierałam, chciałam mieć tylko swoje symbole kobiecości. Podkradałam więc mamie kosmetyki, zużyty puder czy pomadkę i chowałam do skrytki. Miałam swoje lalki. Kilka razy wzięłam lalkę do szkoły, co skończyło się przykrym pobiciem. Mama próbowała dociekać, dlaczego unikam szkoły, dlaczego dochodzi tam do różnych spięć, dlaczego wracam zapłakana. Nie czułam się odrzucana czy potępiana przez nią. Ona była po prostu zmartwiona. A ojciec w ogóle nic nie podejrzewał. – Pani była ich jedynym dzieckiem? Jedynym, adoptowanym. O czym dowiedziałam się, będąc już dorosłą. Chciałam zmienić płeć prawną, a proces korekty płci trzeba przeprowadzać poprzez sąd. Musiałam złożyć pełny akt urodzenia. Poszłam wziąć dokument i zobaczyłam, że był wystawiony 18 lat po moim urodzeniu. Naprowadził mnie na ślad mojego pochodzenia. Widniało tam też nazwisko mojej biologicznej matki i adres, pod którym mieszkała pięćdziesiąt parę lat temu. Moi rodzice już nie żyli, a ja weszłam jakby w drugie życie. Pojechałam na Podlasie, odnalazłam moją mamę, jeszcze jako mężczyzna. Okazało się, że mam trzy młodsze siostry. To im pierwszym powiedziałam o moim transseksualizmie. Mamie potem. Ale w pełni mnie zaakceptowała jako córkę pierworodną. Szybko nawiązałyśmy bardzo bliską więź emocjonalną. Myślę, że było jej ciężko żyć ze świadomością, że nie wiadomo co stało się z jej dzieckiem. Jest dobrą, uczuciową osobą. Oddała mnie do adopcji, bo w tamtych czasach nie mogła wrócić na wieś z nieślubnym dzieckiem. Ludzie transseksualni często zmieniają środowisko, uciekają, chowają się, zrywają korzenie z rodziną. Nie mają odwagi, by po skorygowaniu płci żyć wśród tych samych ludzi. Natomiast ze mną było odwrotnie. Ja zyskałam rodzinę, nie ukrywałam się. – To odwaga? Nie wiem, może głupota? Ja chcę z otwartą przyłbicą działać na rzecz poprawy sytuacji osób transseksualnych. Nie mogę ukrywać więc mojej transseksualności. Założyłam przecież Fundację „Trans-fuzja” dla osób takich jak ja, prowadzę grupy wsparcia. – Kiedy zobaczyłam Panią w dniu wyborów w telewizji, obok Janusza Palikota, niewiele o Pani wiedziałam. Pomyślałam: fajna kobieta, z poczuciem humoru, z uśmiechem, z energią. Silna. Mogłabym więc być sobie taką kobitką, fajną, dużą, 187 centymetrów wzrostu i sto ileś kilo wagi. Jako taka kobieta funkcjonowałam, zanim stałam się znana, i było dobrze. To dzisiaj, po wyborach, sytuacja się zmieniła. To mnie męczy. Chcę działać, a nie być celebrytką. Ściganą, podglądaną. Niedawno zadzwoniła dziennikarka z tabloidu: „Mamy pani zdjęcia z mężczyzną. Całujecie się”. Okazało się, że z ukrycia sfotografowano mnie z synem. Nie chcę, żeby on był w to zamieszany, żeby cierpiała moja rodzina. – Trudno było się przyznać synowi? Bardzo. Podsunęłam mu film o transseksualiście. Obejrzał, spodobał mu się. „Widzisz, powiedziałam, ja też jestem kimś takim”. A potem wszystko wyjaśniłam mu szczegółowo w liście. – I co? I mówi do mnie „Aniu”. Lub „Dede”, jak kiedyś. Kocha mnie. Traktuje mnie z szacunkiem, co dla mnie jest bardzo ważne. Dwa lata temu kupił mi perfumy. To był znak, że zaakceptował. – To wielkie szczęście, bo najczęściej rodzina nie jest w stanie zaakceptować inności. Są nawet rodzice, którzy wyrzucają takie osoby z domu albo zniewalają, uniemożliwiają im odnalezienie siebie. Dla mojej matki adopcyjnej problemem nie było to, że jestem inna, tylko że ludzie mogą mnie skrzywdzić. Chciała, żebym uniknęła tego bólu. Przy czym nie mówiliśmy wtedy, 40 lat temu, o zmianie płci, tylko o tym, że ja się źle czuję w swojej skórze. Wielokrotnie prowokowałam ją do takich rozmów. Załamywała ręce: „Nie wygłupiaj się! Przecież ludzie cię nie zaakceptują”, kiedy naciskałam, żeby kupiła mi koronkową bluzeczkę. – Kiedy powiedziała Pani żonie? A może wcześniej sama się domyśliła? Nie, chociaż zastanawiało ją, że golę sobie ręce. Nie chciałam być taka owłosiona. Powiedziałam jej, gdy postawiono mi diagnozę. W połowie lat 80. profesorowie Stanisław Dulko i Kazimierz Imieliński otworzyli ośrodek leczenia transseksualizmu. Pojechałam tam. Po dwóch latach badań i testów orzekli: „To transseksualizm. Można zmienić płeć”. Wtedy pierwszy raz poczułam, że moje życie nie musi być takie beznadziejne, że mogę się ujawnić. Wtedy zaczęłam kupować kosmetyki i wkładać damskie stroje. Chodziłam w nich po domu, gdy nikogo nie było. Wychodziłam nocami na ulicę ubrana jak kobieta. Powiedziałam kilku przyjaciołom. No i żonie. – Szok? Tak. Poczuła się oszukana. „Czemu mi nie powiedziałeś?”. „Jak mogłam ci powiedzieć? Nie byłabyś już ze mną”. Nie chciałam jej utracić, obiecałam wtedy, że już nie poruszę tej sprawy. Będę mężczyzną, postaram się tę kobietę, która jest we mnie, unicestwić. Będziemy żyli jak normalne małżeństwo. I zamierzałam dotrzymać słowa. Przez wiele lat chowałam tę kobietę głęboko, w umownej szafie. Ale kiedy wykryto u mnie raka nerki i wyszłam po operacji ze szpitala, poczułam że już dłużej nie umiem zabijać tego, co czuję. Mam tylko jedno życie. – Podjęła Pani decyzję o operacji w obliczu ostateczności? Tak. – Rozwiedliście się w 2007 roku? I od razu się Pani wyprowadziła? Jeszcze nie, jeszcze mieszkaliśmy razem. Niestety, żona nie mogła zaakceptować mojego transseksualizmu. Wcale się jej nie dziwię. Szukaliśmy kompromisu, ale on był oczywiście niemożliwy. – Transseksualiści M-K umieją kochać kobiety, tak jak mężczyźni? Na pewno umieją kochać. Ja bardzo kochałam swoją żonę. Orientacja seksualna i tożsamość płciowa nie powinny być ze sobą kojarzone. To zupełnie coś innego. Genitalia to nie płeć, płeć jest w głowie. Niektórzy pytają też, czy jestem biseksualna. To nie jest dobre pytanie. Mogłabym kochać mężczyznę, mogłabym kochać kobietę. Właściwie nie mam orientacji seksualnej. W ogóle seksualność u mnie jest na dalekim planie. Znam wiele takich przypadków, kiedy miłość u transseksualistów jest tak wielka, że zmiana płci nic nie zmienia. Muszą się rozstać pod względem formalnoprawnym, ale często się zdarza, że zostają razem. Nawet dzieci razem wychowują. Chociaż już tylko jedno z rodziców dostaje prawa do nich. To bardzo skomplikowane. Bo kim ja jestem dla swojego syna? Matką czy ojcem? Matką nie, bo on ma przecież matkę. Ojcem też trudno mnie nazwać, chociaż go spłodziłam. Na pewno jestem rodzicem, ale polskie prawo rodzinne mówi o matce i ojcu w razie jakiegokolwiek sporu. Dlatego tak walczę o związki partnerskie, bo trzeba to wszystko wyprostować. – Zastanawiam, się dlaczego Pani się ożeniła, wiedząc, że nie jest mężczyzną? Myślałam, że nie ma innej opcji. Weszłam w to podwójne życie z premedytacją. Sądziłam, że już tak zostanie: Będę kobietą w męskim ciele. Ożeniłam się, urodził się nam syn, cieszyliśmy się nim oboje. Byłam dobrym aktorem. Nauczyłam się tego już w szkole średniej, umiałam zachowywać się jak chłopak i jakoś sobie z tym radziłam. Ale to była straszna rola. – Nienawidziła Pani swojego penisa? Był dla mnie kłopotem. Nienawiść to za duże słowo. Dwadzieścia lat temu, kiedy domagałam się lekarskiej diagnozy, wszyscy naciągaliśmy rzeczywistość do teorii. By uzyskać akceptację lekarską o zmianie płci, trzeba było nienawidzić penisa. Są tacy ludzie, którzy nawet obcięli go sobie. Ale są i osoby, które nie czują nienawiści do swoich genitaliów. Ich operacyjna zmiana dotyczy tylko zewnętrzności. Dla większości transseksualistów najważniejsza jest zmiana społeczna, czyli relacji swoich z otoczeniem. Bo czują się, jakby byli podwójni. Niedopasowani. I ja też tak się czułam. – Miała Pani depresję? Myśli samobójcze? Nie jestem typem samobójcy, chociaż cierpienie transów jest niewyobrażalne. Przeżywałam głębokie stany depresyjne. Zniechęcenie do życia, złość, że nie jestem kobietą. Zazdrościłam żonie, że może być sobą, że mogła urodzić dziecko. Tak naprawdę wybuchy złości, gniewu i płacz z bezsilności wywoływała u mnie ta zazdrość. Kiedy widziałam na ulicy zwykłą kobietę, nie modelkę czy piękność, ale dużą, przy kości, w średnim wieku, zaciskałam pięści: Ona może być kobietą, a ja nie?! – Dlaczego poszła Pani studiować psychologię kliniczną? Żeby pomóc sobie samej? Kiedy miałam 18 lat, zgłosiłam się do profesora Lwa Starowicza, żeby się dowiedzieć, czy jestem transseksualistą. Diagnozy nie postawił, ale skierował mnie do takiej grupy ludzi, niezmiernie interesujących i rozpatrujących życie od strony psychologii. To mnie zafascynowało, postanowiłam kontynuować naukę w tym kierunku. – Osoby takie jak Pani są skazane na osamotnienie psychiczne? Nie czułam się samotna. Miałam piękną, wspaniałą miłość. Moje życie emocjonalne było cudowne. Przecież problem płciowy nie dotyczył całego mojego życia. Czułam się samotna tylko z pewną sferą swoich niepokojów. A transseksualność popychała mnie w kierunku bardzo ciężkiej pracy, żeby zapomnieć o tym problemie. Spełniałam się. Miałam osiągnięcia zawodowe, sukcesy. – Jest Pani nadal wydawcą i producentem filmowo-telewizyjnym? Jestem, tylko muszę odnaleźć się w życiu zawodowym na nowo. Dawni znajomi nie wiedzą, jak zareagować, gdy dzwonię. Są zażenowani. Ale teraz czekają mnie nowe wyzwania w sejmie. I o nich myślę, a nie o tym, co straciłam. – Życie kobiety jest trudniejsze niż życie mężczyzny? Zawodowo pewnie było mi łatwiej jako Krzysztofowi, ale zalety bycia kobietą równoważą te trudności. Wielką przyjemność mi sprawił sposób, w jaki traktują mnie mężczyźni. Przepuszczanie w drzwiach, czasami zaczepki. Bywa to zabawne. Wjechałam zimą na krawężnik i trochę naderwał mi się zderzak. Podbiega dwóch mężczyzn: „O, to my pani pomożemy”. Klęcząc, podwiązali czymś ten zderzak. Gdy skończyli, zanim zdążyłam im podziękować, musiałam wysłuchać długiego wykładu, jak należy jeździć samochodem, a czego robić nie wolno. Gdy już poszli, pomyślałam, że jakbym była facetem, to żaden z nich nie zaoferowałby mi pomocy. A po drugie, nie ośmieliłby pouczać mnie. To jest różnica, jaką dostrzegam między byciem mężczyzną a byciem kobietą. Chociaż jako kobieta mam wiele kompleksów. Byłam przystojnym facetem… – Są mężczyźni, którzy uwielbiają takie kobiety jak Pani, o dużych gabarytach. To mnie pociesza (śmiech). – Czy jest Pani z kimś w związku? (Chwila milczenia). Nie. Ale wolałabym być. Tylko to nie jest łatwe. Nie muszę zaraz wychodzić za mąż. Mam prawie 60 lat, po co mi małżeństwo? Ale chciałabym mieć związek z kimś, kto stanie mi się bliski, a ja będę bliska jemu. – Może Pani kocha jeszcze swoją żonę? Tak. Ale ona nie chce już mieć ze mną nic do czynienia. Unika kontaktów. Pewnie gdzieś tam się jeszcze spotkamy, przypadkiem. – Będziecie mieć wspólne wnuki. Może jak przeczyta ten wywiad, coś zrozumie. Ona czyta różne bzdury i paszkwile na mnie. Ja staram się nimi nie przejmować. Ale ona… – Nie byłoby paszkwili, gdyby nie weszła Pani w politykę i nie została najbardziej znaną posłanką. No tak, Janusz Palikot dostał największą ilość głosów, a ja zaraz po nim. Transseksualistka! Jednak wiele się w Polsce zmieniło. – Jest Pani dumna z tego? Oczywiście, przypisuję to swoim zaletom osobistym i przymiotom (śmiech). – Jest Pani kimś, kto łamie tabu. Trochę jak małpka w cyrku, na zasadzie inności. I dowodem na tolerancję. Usiłują ze mnie zrobić małpkę w cyrku, a ja usiłuję się nie dać. Czasami jak mam gorszy humor, myślę sobie: Cholera, przecież oni po prostu jeżdżą sobie po mnie i nie ma jak się obronić. Ale z drugiej strony dostaję tyle ciepłych słów. Od obcych i od przyjaciół, słów miłości, wsparcia i przyjaźni. Gdyby nie one, nie wiem, czy byłabym w stanie to wszystko znieść. Nie mogę być pewna, że dam radę. A może dam? Przecież nie byłam idiotką, wiedziałam, co robię w momencie, kiedy się na to decydowałam. Moje oczekiwania przerosło poparcie i ta popularność, która tak nagle wybuchła. – Pani Aniu, co będzie dalej? Jestem oszołomiona, nie mam pojęcia, co będzie dalej. Chciałabym mieć jeszcze i wielką miłość, i chciałabym zrobić w sejmie coś dobrego. To, że się tu znalazłam, to też przypadek, przecież nie zmierzałam do sejmu. Zostałam jakby do niego przez Janusza Palikota zaproszona, a teraz myślę, że to dobra droga. Moje życie jest pełne zbiegów okoliczności. – Było warto przejść przez to wszystko? Mimo wszystko było, chociaż moje życie w pewnym sensie zostało zniszczone. Przekreśliłam moje małżeństwo, ale odzyskałam tożsamość. Czasem mi się wydaje, że największą moją zaletą jest uroda (śmiech). I to, że należę do ludzi normalnych. Anna Grodzka w sesji zdjęciowej VIVY! z 2011 roku:
Korekta płci syna Cher wywołała ogromne kontrowersje. Co dziś robi Chaz Bono?
Sławna matka opowiedziała o relacjach z Chazem Bono
Urodził się 4 marca 1969 roku jako Chastity Sun Bono, córka święcących wówczas triumfy na listach przebojów na całym świecie Cher i Sonny'ego. W 1995 roku w wywiadzie dla The Advocate ujawnił się jako osoba o orientacji homoseksualnej, zaś 13 lat później jako transpłciowy, heteroseksualny mężczyzna. Wpłynęło to na początkowo trudne relacje z matką. „Nie przeszłam przez to ze zbytnią łatwością. W obu przypadkach. Kiedy się dowiedziałam, że Chas jest homo, nie przeżyłam tego lekko”, mówiła w wywiadzie dla PrideSource z października 2018 roku Cher. Jak obecnie wygląda życie jej syna? Cher o relacjach z synem. Jak obecnie wygląda Chaz Bono? Artystka wspomniała, jak trudne emocje towarzyszyły jej w trakcie przemiany syna w pierwszej dekadzie XXI wieku. „Kiedy się dowiedziałam, [że Chaz przechodzi tranzycję]... dużo o tym rozmawialiśmy. Ale później Chaz przestał o tym wspominać, więc tak jakby zapomniałam. I myślę, że to jest bardzo duży strach, że stracisz swoje dziecko i strach przed tym, co to dziecko zastąpi”, podkreślała w wywiadzie (tłumaczenie za Queer.pl). Zaznaczyła, że jej główną obawą było to, jak kwestia korekty płci wpłynie na jej dziecko. „Zastanawiałam się kim będzie ta nowa osoba. Bo wiem, kim jest teraz, ale kto będzie tą nową, w jaki sposób to będzie działać i czy kogoś stracę? A później pomyślałam o czymś innym: mój Boże, jeśli obudziłabym się jutro i byłabym mężczyzną, wydłubałabym sobie oczy. Zatem wiem, że jeśli tak się czujesz, to musi być bardzo bolesne, że nie sprawia ci różnicy, jak czują inni i co myślą”. Dodała, że obecnie ich relacje są bardzo dobre. „Chaz jest bardzo szczęśliwy i dogadujemy się lepiej niż kiedykolwiek wcześniej”. Z kolei w wywiadzie udzielonym sześć lat temu, syn Cher stwierdził, że choć decyzja o operacji korekty płci nie była łatwa, odmieniła jego życie na lepsze.„Tranzycja była pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem, myśląc: „OK, nie mam błogosławieństwa od wszystkich ani ich zrozumienia, ale muszę to zrobić dla siebie”. To mi naprawdę pomogło stać się mężczyzną w wielu tego słowa znaczeniach. Teraz nasza relacja jest lepsza niż kiedykolwiek. Teraz jesteśmy naprawdę na równi”, podkreślił. Jak obecnie wygląda? W 2016 pisano, że schudł 35 kilogramów. Jest rzecznikiem Gay and Lesbian Alliance Against Defamation, organizacji przeciwdziałającej dyskryminacji. W międzyczasie zagrał również dobrze wyposażonego członka klanu Funkhouser w serialu HBO, pt. Pose o społeczności LGBTQ. Jego zdjęcia możesz zobaczyć w naszej galerii. A poniżej przypominamy tekst Magdy Łuków, który ukazał się na łamach dwutygodnika VIVA! we wrześniu 2009 roku i dotyczył przemiany Chaza. Zobacz: Transpłciowa działaczka popełniłasamobójstwo. Przed śmiercią opublikowała poruszający wpis Historia Chaza Bono: coming out, zmiana płci, relacje z matką Ameryka jest w szoku! Kiedyś Cher miała nadzieję, że jej córka wyjdzie za mąż i urodzi dzieci. Dziś musi pogodzić się z faktem, że Chastity – zadeklarowana lesbijka – postanowiła dokonać korekty płci. I to na oczach całego świata. Operacji przemieniającej ją z kobiety w mężczyznę będą towarzyszyć kamery. Co na to Cher? Nie ma dnia, żeby nie myślała o swoim dziecku. O tym, czy operacja korekty płci, jaką właśnie przechodzi jej 40-letnia Chastity, powiedzie się. W tej chwili dobiega końca kuracja hormonalna. Już teraz Chaz wygląda i zachowuje się jak mężczyzna. Ma o wiele niższy głos. Na jej twarzy pojawił się zarost. Ale Cher najbardziej obawia się operacji, podczas której zostaną usunięte piersi córki. A wszystko to poniekąd odbędzie się na oczach milionów widzów, bo wbrew matce Chas­tity postanowiła pokazać swoją przemianę w telewizji. Dla dobra takich ludzi jak ona, którzy przez lata musieli nie tylko poszukiwać własnej tożsamości seksualnej, lecz także przekonać do siebie najbliższych. Zobacz także: Maria Krzyżanowska była pierwszą spikerką Telewizji Polskiej. Przez jedno zdanie straciła pracę Przemiana Chaza Bono: Niewinne złego początki Już przecież wyznanie Chas o tym, że jest lesbijką, było dla Cher niewyobrażalnym ciosem. Wprawdzie piosenkarka podejrzewała, że jej córeczka różni się od innych dziewczynek, ale długo odganiała od siebie te myśli. „Pamiętam, jak bardzo Chas broniła się przed wkładaniem sukienek do programu »The Sonny and Cher Comedy Hour«, show, który nagrywaliśmy w 1973 roku. W końcu przystawała na moje propozycje, ale była wyraźnie nieszczęśliwa. Być może już wtedy w głębi duszy czuła się chłopcem, tylko sobie tego nie uświadamiała”, mówiła Cher. Widziała też, że Chastity ma mnóstwo koleżanek, ale zupełnie nie interesuje się chłopcami w swoim wieku. Prawdziwy horror przeżyła jednak, gdy Chas skończyła 11 lat. Zbliżało się właśnie Halloween. Wszyscy szukali jakiegoś fajnego przebrania. Wtedy Cher wpadła na pomysł, by Chas przebrała się za nią. Poszła na górę do garderoby i wybrała jakiś ciuch. Kiedy jednak po godzinie dziewczynka pojawiła się na dole w salonie, Cher zaniemówiła z wrażenia. Chastity miała na sobie ubranie swojego ojca, ówczesnego partnera Cher, Sonny’ego Bono, włosy spięte i nażelowane tak, by wyglądały jak włosy mężczyzny. „W tym czułam się najlepiej”, powiedziała. „Byłam przerażona, ale starałam się tłumaczyć moje dziecko: »Dzieci mają takie różne pomysły i zagrania«”. Czytaj też: Elliot Page wyznał, że usunął piersi. Aktor udzielił pierwszego wywiadu po coming oucie Przemiana Chaza Bono: Nie jesteś już moją córką Do końca życia nie zapomni, gdy w 1987 roku Chas, która była właśnie na pierwszym roku studiów na Uniwersytecie Nowojorskim, poprosiła o chwilę rozmowy. „Pamiętam tylko, że kiedy powiedziała, iż kocha kobietę, zaniemówiłam. A potem wściekłam się. Zaczęłam na nią strasznie krzyczeć. Miałam przecież nadzieję, że wkrótce wyjdzie za mąż i urodzi mi wspaniałe wnuki”, rozpaczała Cher. Piosenkarka, która tak bardzo dbała o wygląd i uchodziła za ikonę kobiecości w latach 70. i 80., nie potrafiła zrozumieć i zaakceptować odmienności swojego dziecka. „Tak naprawdę nigdy nie wiesz, jakie są twoje prawdziwe przekonania, dopóki nie staniesz twarzą w twarz z problemem. Przez całe życie miałam mnóstwo homoseksualnych przyjaciół. Ale nie chciałam, żeby moja córka była lesbijką”, pisała Cher w pamiętnikach. Wzburzona od razu chwyciła za telefon. Zadzwoniła do Sonny’ego, który już wówczas był senatorem z ramienia Partii Republikańskiej. Szukała u niego rady, wsparcia. Ale okazało się, że Sonny wie od dawna o skłonnościach homoseksualnych Chas i w dodatku je akceptuje. „Uważał, że to choroba, którą można leczyć. Ale pogodził się z sytuacją”. Cher nie odzywała się do Chas­tity przez tydzień. „Zamknęłam się w sobie. Nie rozumiałam, gdzie popełniłam błąd. W końcu doszłam do wniosku, że może gdybym więcej czasu przebywała w domu, gdy Chastity była mała... Gdybym piekła ciasteczka jak inne mamy, odrabiała z nią lekcje”, mówiła. Potem dowiedziała się także, że Chas ma romans z jedną z jej najlepszych przyjaciółek. Wyrzuciła córkę z domu. „Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego”, rzuciła na pożegnanie. Czytaj również: Mąż kolumbijskiej modelki urodził ich pierwsze dziecko! Znamy jego płeć Przemiana Chaza Bono: Kim jest ten potwór? Próbowała nie myśleć o Chas. Tym bardziej, że wkrótce musiała ruszyć na ratunek swojemu drugiemu dziecku – ze związku z gwiazdorem rocka Greggiem Allmanem – synowi Elijahowi, który uzależnił się od narkotyków i wstąpił do sekty. Wkrótce jednak sprawa Chaz powróciła ze zdwojoną siłą. W 1990 roku, kiedy Chastity rozpoczynała swoją karierę muzyczną z zespołem rockowym Ceremony, prasa przyłapała ją na kilku publicznych uściskach z przyjaciółką. Zaczęła się nagonka. Głównie na Chastity, ale także na Cher. Przez kilka pierwszych tygodni piosenkarka nie mogła wyjść z domu. Paparazzi czaili się za każdym drzewem. Wypominali jej, że kiedyś w młodości też miała związki z kobietami. Potem w miejsce zaciekawienia pojawiła się pogarda. Gdziekolwiek nie poszła, ludzie odwracali głowy. W każdej gazecie Cher mogła przeczytać, jaką była fatalną matką. I o tym, że nie jest tak wspaniałą kobietą, jak się wydawało, skoro urodziła „zboczoną” córkę. „Byłam wściekła na cały świat. Ale najbardziej na Chastity. Nie mogłam patrzeć na jej zdjęcia w gazetach. Pojawiała się na gejowskich paradach, występowała w prasie i telewizji”, wspominała Cher. Zobacz: Cher została uhonorowana nagrodą dla ikony popkultury i wywołała kontrowersje. Dlaczego? Przemiana Chaza Bono: Wybacz mi, córeczko! Aż pewnego dnia Cher odebrała telefon od ówczesnej przyjaciółki Chastity. „Wiem, że się nie znamy i że nie akceptuje pani tożsamości seksualnej Chastity. Ale to pani dziecko. Ona bardzo pani potrzebuje”, mówiła dziewczyna. Cher postanowiła sprawdzić, co dzieje się z Chas. Sytuacja rzeczywiście była dramatyczna. Po odrzuceniu przez matkę Chas cierpiała. Nie mogła już także liczyć na ojca. Sonny uległ śmiertelnemu wypadkowi podczas jazdy na nartach w 1998 roku. Wpadła w depresję. Najlepszym lekiem na smutki okazało się jedzenie. Jadła bez opamiętania i była coraz grubsza. Ważyła prawie 130 kilogramów. Cher była załamana. „Wtedy zrozumiałam, że muszę jej pomóc. Że żadna z nas nie popełniła błędu”, wspominała. Pierwsze spotkania nie były łatwe. Uczestniczył w nich psycholog, który pomagał obu kobietom powiedzieć wszystko, co naprawdę do siebie czują. Wyrzucić z siebie złość i rozczarowanie. Po trwającej dwa lata terapii Cher udało się odbudować dobre relacje z córką. „Myślałam, że najgorsze mamy za sobą. Teraz, gdy Chastity ma moją miłość i wsparcie, szybko dojdzie do siebie. A w przyszłości być może nawet zdecyduje się na dzieci”, mówiła Cher. Przemiana Chaza Bono: Nigdy cię już nie opuszczę Ale to nie był koniec problemów. Bo Chastity nadal była nieszczęśliwa. Wszystko zmieniło się w 2001 roku, kiedy poznała aktorkę Jennifer Elię. „To wtedy, po latach poszukiwań i cierpienia, zrozumiała, że nie jest lesbijką, ale mężczyzną uwięzionym w ciele kobiety”, relacjonowała Cher. Chastity tak bała się stracić matkę po raz drugi, że przez kilka lat wstrzymywała się z ostateczną decyzją o korekcie płci. A chwila, kiedy wreszcie wyznała prawdę, była chyba najgorszą w jej życiu. Cher była w szoku. Nie mniejszym niż poprzednio. Ale tym razem nie odtrąciła Chaz. Od razu zadeklarowała: „Nigdy tego nie zrozumiem. Bardzo trudno będzie mi mówić do niej Chaz, a nie Chas, jak do tej pory. Przytulać. Ale kocham Chastity. I będę ją wspierać do końca. Bo bez względu na to, jaka jest, przede wszystkim jest moim dzieckiem. I fantastycznym człowiekiem, o wiele bardziej wartościowym od wielu tak zwanych normalnych ludzi”. Tekst: Magda Łuków
Dana International: transpłciowa zwyciężczyni Eurowizji, ikona środowiska LGBT. Tak dziś wygląda
Od zawsze wzbudzała wielkie emocje. Wprowadziła europejski konkurs w nową erę
Jedna majowa noc w 1998 roku zmieniła oblicze Eurowizji. Wszystko za sprawą reprezentującej Izrael Dany International. Jej wygrana z utworem „Diva” wywołała międzynarodową sensację. Nie dość, że była pierwszą transpłciową artystką, biorącą udział w wydarzeniu, to jeszcze zwyciężyła. I to mimo protestów na całym świecie, w tym w jej rodzinnym kraju... Dzięki swojej odwadze stała się ikoną środowiska LGBTQ+. Jak dziś wygląda życie 53-latki? Od zawsze marzyła, by być na scenie. Dzieciństwo Dany International Przyszła na świat drugiego lutego 1969 roku w Tel Awiwie jako drugie z trojga dzieci jemeńskich Żydów. Nadano jej imię Jaron. Od małego wykazywała artystyczne zdolności, dzięki czemu mogła uczęszczać do szkoły muzycznej w rodzinnym mieście. Przełomem był dla niej występ rodaczki, legendarnej artystki Ofry Hazy w Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbył się w 1983 roku w Monachium. 14-latka zamarzyła wówczas, by swoją przyszłość związać ze sceną. Od jakiegoś czasu czuła, że jest inna. Początkowo była przekonana, że jest osobą o orientacji homoseksualnej. Już wówczas w jej rodzinie wywołało to pewną sensację. Jednak prawda była inna. Przyszła gwiazda dopiero jako 13-latka dokonała coming outu i potrafiła precyzyjnie określić, w czym rzecz: jest osobą transpłciową. Jednak korekcie płci poddała się dopiero w 1993 roku w Londynie. Zmieniła wówczas oficjalnie imię z Jaron na Szaron. „Potrzebowałam świadomości, że jestem taka, jaka powinnam być: właściwy umysł, wrażliwość we właściwym ciele. Poddając się operacji, poprawiłam błąd natury i Boga”, podkreślała w jednym z wywiadów. Od wielu lat była związana ze społecznością LGBTQ+. Występowała jako drag queen w klubach, odkąd ukończyła 16 lat. W 1988 roku jej talent dostrzegł DJ Offer Nissim. I to był przełom, ponieważ postanowił zaangażować wokalistkę do popularnego i lubianego programu „Le La Lu”, z którym był związany. Na jego potrzeby przybrała pseudonim Saida Sultana. Gdy poddała się operacji korekty płci, zmieniła go na ten bardziej... międzynarodowy, czyli Dana International. I to był strzał w dziesiątkę! Wydała wówczas debiutancki album, który odniósł ogromny komercyjny sukces. Krążek sygnowany jej nowym pseudonimem doczekał się dystrybucji również w Grecji i Egipcie. Rok później premierę miała kolejna płyta – „Umpatampa”. W samym tylko Izraelu osiągnęła status platynowej. Danie zapewniła tytuł artystki roku. Czytaj także: Ofra Haza: ofiara AIDS, którą miał zarazić mąż. Nigdy nie spełniła marzenia o dziecku Dana Interantional, Paryż Francja, sesja zdjęciowa, 17.03.1998 rok Szaron spełnia marzenie. Dana International jedzie na Eurowizję, w kraju styka się z falą hejtu i groźbami Po raz pierwszy starała się o udział w tym międzynarodowym wydarzeniu w 1995 roku. W lokalnych preselekcjach „Kdam” z piosenką „Layla Tov, Europa” uplasowała się jednak na drugim miejscu. Tryumfowała wówczas inna wokalistka, Liora, która w Dublinie zaśpiewała utwór „Amen”. Dana International nie poddała się i nadal pracowała na swój sukces. W 1997 roku wydała krążek „Maganuna” – osiągnął status złotej płyty. I być może właśnie jemu zawdzięczała zaproszenie przez izraelskiego nadawcę do reprezentowania kraju na 43. Konkursie Piosenki Eurowizji, który w maju 1998 roku miał odbyć się w Wielkiej Brytanii. Zadecydowano, że w Brimingham wykona dyskotekową propozycję o wymownym tytule „Diva”. Ta decyzja wywołała skandal. Grupa rabinów wprost stwierdziła, że wybór Dany International na reprezentantkę kraju to „wysyłanie światu mrocznego sygnału". Ortodoksyjni mieszkańcy Izraela określali ją mianem „wynaturzenia, zaprzeczenia naturalności, dekadencji” lub mówili wprost o obrazie społeczeństwa. Jeden z członków izraelskiego parlamentu określił korektę płci, której poddała się wokalistka jako „coś gorszego niż sodomia”. Wtórował mu ówczesny minister zdrowia Shlomo Benizri. „Bóg jest przeciwny temu fenomenowi. To choroba, którą trzeba leczyć, a nie legalizować”, grzmiał. Na artystkę wylała się fala hejtu. Otrzymywała groźby śmierci. Jej muzykę zaczęła bojkotować część rozgłośni radiowych. Ale Dana, jak się wydaje, była już wówczas przyzwyczajona do tego, że wzbudza tak silne emocje. Cierpliwie i konsekwentnie podkreślała, że nie ma zamiaru wdawać się w konflikty i pyskówki. „Ludzie w Izraelu nie wiedzą, czym jest bycie drag. Nie potrafią tego doceniać. To niekiedy bardzo prymitywny kraj”, skonstatowała gorzko na łamach „Jerusalem Post”. Ale nic nie było w stanie jej zatrzymać. Wiedziała, że nie chce milczeć i żaden hejt nie zmusi jej, by zrezygnowała z marzeń. Czytaj także: Kobieta z brodą, która zmieniła oblicze świata. Jakie tajemnice skrywa Conchita Wurst? Dana International po zwycięstwie w Konkursie Piosenki Eurowizji, Birmingham, Wielka Brytania, 09.05.1998 rok Dana International wygrywa Eurowizję. „Bóg jest po mojej stronie” Do brytyjskiego Birmingham jechała jako faworytka. „Reprezentuję liberalny Izrael. Izrael, który akceptuje ludzi takimi, jakimi są”, mówiła w wywiadach. Wzbudzała ogromne zainteresowanie. „To była nowa rzeczywistość, skandale, plotki, jej pojawienie się zawsze budziło zainteresowanie… Chyba nigdy nie widziałam kobiety, która by tak obnosiła się z kobiecością. To było piękne i intrygujące!”, wspominała na łamach eurowizja.org Renata Dąbkowska, która wraz z grupą Sixteen reprezentowała wówczas Polskę. „Ja na próbie niekostiumowej pojawiałam się ubrana dosyć zwyczajnie. A tu zawsze były pióra, suknie… Fantastycznie było obserwować tę feerię barw. Nie czułam niechęci w obliczu docierających do mnie informacji na temat fenomenu tej osoby, raczej ciekawość”, tłumaczyła. I dodała, że według niej w 1998 roku nikt inny nie mógł zwyciężyć. „Dana była nośnym tematem, zamieszanie wokół wokalistki podobne zaś do tego z Hollywood; ekscentryczna, pewna siebie, przebojowa i dobrze wiedząca, co chce osiągnąć. Nie pozwoliła ani na chwilę o sobie zapomnieć, media miały ciągłą pożywkę. Chyba jednak sama atmosfera nowości i inności nie wystarczyłaby; piosenka przygotowana przez Danę brzmiała bardzo eurowizyjnie! Osobiście zakochałam się w propozycji Francji, w chilloutowo-jazzowym utworze, ale pod nosem nuciło się Danę International i nie można się było tego pozbyć, do dziś pamiętam ten utwór (śmiech). To był po prostu przebój”, podkreślała w 2019 roku. View oEmbed on the source website Z powodu gróźb, które otrzymywała, reprezentantka Izraela została ponoć umieszczona w jedynym hotelu w mieście, którego szyby w oknach były kuloodporne. Była to zresztą Eurowizja szczególna: po raz pierwszy znakomita większość krajów głosowała za pomocą systemu audiotele, więc o tym, kto wygra, decydowali głównie widzowie. Publiczność zaś usadzono blisko sceny, przez co była niezwykle widoczna. I jakże inna od tej, którą widać było na innych wydarzeniach tego typu. „To, że publiczność składała się głównie z gejów, było bardzo oczywiste. To wysłało Europie wyraźny sygnał”, zaznaczał w rozmowie z France24 profesor Brian Singleton z Kolegium Trójcy Świętej w Dublinie, który w 2007 roku opublikował w „Queer Studies Journal” artykuł, dotyczący widoczności społeczności LGBTQ+ w Konkursie Piosenki Eurowizji. Utwór „Diva” był szczególny. Popowy, wręcz dyskotekowy. Z wyrazistym beatem, zaś w warstwie tekstowej odwołujący się do ważnych kobiet z historii i mitologii, takich jak Afrodyta czy Kleopatra. Był manifestem kobiecości, podkreśleniem tego, że każdy ma prawo być sobą. Dana International zwyciężyła po niezwykle emocjonującym i pełnym napięcia głosowaniu, zdobywając 172 punkty, w tym trzy najwyższe noty, tzw. dwunastki od Portugalii, Francji i Malty. Gdy odbierała trofeum, na scenę weszła w kultowej już dziś kreacji od Jeana Paula Gaultiera z przymocowanymi do rękawów piórami. „Moje zwycięstwo potwierdziło, że Bóg jest po mojej stronie”, stwierdziła bezkompromisowo po odniesieniu sukcesu. „Chcę wysłać wszystkim swoim krytykom jasny przekaz wybaczenia: spróbujcie mnie zaakceptować. Jestem taka, jaka jestem”, dodała. Czytaj także: Oskarżenia o bycie sektą, Eurowizja, nagła śmierć lidera. Dziwna historia zespołu Sixteen Od lewej: kompozytor utworu „Diva” Sviika Pick, Dana International, autor tekstu piosenki Yoav Ginal, Eurowizja, Birmingham, Wielka Brytania, 09.05.1998 rok Kariera Dany International po Eurowizji: światowa dyskusja o osobach LGBTQ+ Jeszcze przed jej spektakularnym sukcesem w Birmingham w wielu krajach wywołała sensację. Wszak do tej pory widoczność osób ze społeczności LGBTQ+ była niewielka. A Dana International nie dość, że nie ukrywała swojej przynależności do niej, to jeszcze nie przejmowała się falą nienawiści, kierowaną w jej stronę. Była wyrazista, błyskotliwa, pewna siebie. Była zjawiskiem. Byli jednak i tacy, którzy zarzucali jej braki warsztatowe i wokalną miernotę. „Nie jestem Barbrą Streisand czy Mariah Carey. Ludzi nie obchodzi mój głos. Interesuje ich to, że bez lęku wyrażam swoją opinię. Mówią, że jestem taka odważna, a ja po prostu żyję swoim życiem, a nie jest to życie łatwe”, zastrzegała. Jej zwycięstwo w historii Eurowizji uważane jest za przełomowe. Wprowadziło konkurs w nowoczesność, w XXI wiek. Zmieniło jego postrzeganie w mediach i na arenie międzynarodowej. W wielu krajach świata dzięki Danie International zaczęto toczyć dyskusje o widoczności osób transpłciowych i ich obecności w przestrzeni publicznej oraz o przedstawicielach społeczności LGBTQ+ w ogóle. „To był pierwszy raz, kiedy widzowie mieli okazję zobaczyć transpłciową kobietę, która odniosła jakikolwiek sukces. W tym samym czasie, gdy na Eurowizji pojawiła się ta nowa widoczność, europejskie instytucje polityczne i ustawodawcze zaczęły interesować się równością LGBTQ jako wartością”, podkreślała historyczka Catherine Baker na antenie France 24. Gdy Dana International wróciła do kraju po zwycięstwie w konkursie, nie mogła liczyć na zrozumienie i wyrazy sympatii. Wręcz przeciwnie. Jak na ironię, jej sukces podsycił falę hejtu ze strony ortodoksyjnych Żydów. Ci bardziej postępowi stawali w jej obronie. Ona sama zaprezentowała na pierwszej konferencji po przylocie postawę koncyliacyjną. „Chcę, żeby wszyscy byli szczęśliwi. Moje zwycięstwo jest prezentem dla całego Izraela”, podkreślała. Ale dla niektórych był to prezent niechciany. Pod adresem artystki formułowano transfobiczne oskarżenia: że jest „wybrykiem natury i zaprzeczeniem bożego planu stworzenia”. Sytuacji nie poprawiał fakt, że zgodnie z regulaminem Konkursu Piosenki Eurowizji wydarzenie za rok miało odbyć się w Izraelu. Z racji tego, że jego finał przypada zawsze na sobotni wieczór (poprzedzają go próby generalne), dla wielu było to „pogwałceniem prawa szabatowego”. Przedstawiciele ortodoksyjnej części społeczeństwa, najczęściej przy wsparciu rabinów i członków gmin wyznaniowych, grozili nawet obaleniem rządu premiera Binjamina Netanjahu! Nic takiego się jednak nie stało... Czytaj także: Gia Carangi - pierwsza supermodelka, która zmarła na AIDS! "Zbyt piękna, by umierać tak młodo" Dana International na scenie 56. Konkursu Piosenki Eurowizji, Dusseldorf, Niemcy. Próba generalna przed półfinałem. 11.05.2011 rok Dana International: nieudany powrót na konkurs w 2011 roku. Jak wygląda dzisiaj? Rok później w Jerozolimie odbyła się kolejna edycja europejskiego widowiska. W jego trakcie Dana International wykonała swoją wersję przeboju Steviego Wondera „Free”. Gdy wręczała po ogłoszeniu wyników trofeum zwyciężczyni, reprezentantce Szwecji, zasymulowała upadek, co ponownie wywołało w Izraelu skandal. Później skupiała się zarówno na tworzeniu nowych utworów dla siebie, jak i innych artystów. 10 lat po swoim zwycięstwie – w 2008 roku – skomponowała dwujęzyczną balladę „Ke'ilu kan (The Fire in Your Eyes”) dla Boaza Maudy, która została wybrana w ramach lokalnych preselekcji „Kdam” jako reprezentantka Izraela w Konkursie Piosenki Eurowizji. Młody wokalista pewnie awansował do finału, w którym zajął dziewiąte miejsce. Już wówczas Dana International była pytana o powrót na tę szczególną dla niej scenę i o to, czy będzie chciała ponownie poczuć ducha rywalizacji. Konsekwentnie odpowiadała, że stanie się to, gdy zwycięży któryś z krajów tzw. Wielkiej Piątki, czyli automatycznych finalistów widowiska. W gronie tym są m.in. Niemcy, które wygrały Eurowizję w 2010 roku dzięki przebojowi „Satellite” Leny. Rok później Dana International wzięła udział w lokalnych preselekcjach, które wygrała z utworem „Ding Dong”. Wystąpiła w drugim półfinale konkursu 12 maja 2011 roku w kreacji od Jeana Paula Gaultiera, ale tym razem poniosła porażkę. Zajęła zaledwie 15. miejsce i nie awansowała do finału. View oEmbed on the source website Czy to jej zaszkodziło? Raczej nie. Dla wielu wciąż jest ikoną społeczności LGBTQ+, artystką, która ma nietuzinkową, wyrazistą osobowość i wciąż intryguje. Gdy Izrael wygrał europejski konkurs w 2018 roku, rok później Dana International wystąpiła jako gościni specjalna w pierwszym półfinale widowiska w Tel Awiwie, wykonując „Just The Way You Are” z repertuaru Bruno Marsa. A jak ocenia swoje historyczne zwycięstwo w Eurowizji 1998 roku z perspektywy czasu? „Od tamtego momentu władze kraju i ambasady, a także ministerstwo spraw zagranicznych, a nawet ministerstwo turystyki, uczyniły ze mnie swego rodzaju ambasadorkę kraju; kogoś, z kogo są bardzo dumni. Dlatego wolę patrzeć na swój występ na Eurowizji jako zwycięstwo, a nie falę oszczerstw i przykrości”, podsumowała w izraelskim „Haaretz”. Dziś ma 53 lata i nadal pozostaje aktywna zawodowo. Prowadzi również profil na Instagramie, który obserwuje ponad 29 tysięcy osób. Jak wygląda? Możesz zobaczyć poniżej. Czytaj także: Ukrywał orientację i to, że był śmiertelnie chory. W taki sposób lider Queen wyrażał miłość do mamy Źródło: Plejada, Natemat.pl, Eurowizja.org oraz Historia jednej piosenki - eurowizja.org Dana International, Netta Barzilai na scenie 64. Konkursu Piosenki Eurowizji, Tel Awiw, Izrael. 18.05.2019 rok View oEmbed on the source website
Piotr Jacoń: „Państwo polskie nie robi nic, żeby pomóc. Tylko utrudnia nam życie”
Dziennikarz jest tatą transpłciowej córki. Za nimi trudne spotkanie w sądzie
Rzeczywistość osób transpłciowych w Polsce jest szalenie trudna. Walcząc o swoją tożsamość na każdym kroku natrafiają na kolejne przeszkody. Nie pomaga nawet sąd, w którym dzieci muszą pozywać własnych rodziców. Te trudne doświadczenia mają za sobą między innymi dziennikarz Piotr Jacoń, jego żona Magdalena i córka Wiktoria. Prezenter TVN24 opowiedział nam przed kamerą o poczuciu niesprawiedliwości i innych emocjach, jakie towarzyszyły mu w czasie procesu. Piotr Jacoń o koniecznym pozwaniu przez córkę Życie w zgodzie ze sobą to największa wartość. Tym mocniej przykro doświadczać dowodów, na to, że nie zawsze państwo pomaga, by było to możliwe. Coraz głośniej mówią o tym osoby transpłciowe i ich rodzice, którzy muszą spotykać się w sądzie. Z jakiego powodu? To wymagany przez prawo etap walki o siebie. „Pozywanie rodziców za to, że określili płeć swojego dziecka przy narodzinach jest absurdem. Bo żaden rodzic tego nie robił”, powiedział VIVIE.pl Piotr Jacoń. Jak dokładnie wyglądała rozprawa? „Przy wejściu na salę sądową, gdzie byłem z żoną Magdą i córką Wiktorią, wchodziła rodzina. Polska rodzina, która się wspiera nawzajem i wie, że jest coś trudnego przed nią. I pierwszym komunikatem, jaki słyszy od sądu, to że ma się rozejść po kątach. Bo pani jest powódką, a państwo na tę stronę”, wspominał z żalem przed naszą kamerą. CZYTAJ TAKŻE: Tak młodsza córka Piotra Jaconia, Helena, zareagowała na coming out siostry. „Była żałoba po utracie rodzeństwa, ale również najlepszego przyjaciela” To nie koniec przykrych momentów. „Emocjonalnie mnie to rozwaliło, bo nastąpiło wtedy fizyczne i symboliczne rozbicie rodziny w imię nie wiadomo czego. Tej rodziny, która i tak nie ma łatwo. Ale się mobilizuje, żeby podołać. I to państwo, bo przecież sąd reprezentuje w tym momencie polskie państwo, nie robi nic, żeby mi pomóc. Tylko rozdzierająco utrudnia mi życie, dodawał tata transpłciowej Wiktorii. Chwilę później nadszedł najtrudniejszy dla całej rodziny Jaconiów moment. Zobacz resztę naszego nagrania i dowiedz się, co było dalej. „To było najdłuższe pół godziny, jakie pamiętam w swoim życiu. Wyszliśmy bez energii zupełnie i jeszcze z komunikatem, że to nie koniec”, usłyszeliśmy od dziennikarza pod koniec rozmowy. Mamy nadzieję, że wkrótce politycy zmienią rodzące smutek i niesprawiedliwość przepisy. Zobacz też: Piotr Jacoń o coming oucie córki: „Przechodziłem pewien rodzaj żałoby”
„My, trans”: Piotr Jacoń w książce o transpłciowych dzieciach. „Na początku to był szok”
„Państwo pozostawia tych ludzi samych sobie (…) udaje, że ich nie ma”
Znany dziennikarz TVN 24, Piotr Jacoń, zdobył się na szczerość i jako pierwsza osoba w Polsce wyznał, że ma transpłciowe dziecko, a jego syn właściwie jest jego córką. Mężczyzna jest wielkim oparciem dla swojej pociechy. Na podstawie doświadczeń swoich i innych rodziców napisał książkę „My, trans”. „Książka była w sumie pretekstem, żeby ostatecznie porozmawiać o tym z córką”, tłumaczył dziennikarz. Piotr Jacoń o posiadaniu transpłciowego dziecka Wyznanie Piotra Jaconia sprzed kilku miesięcy było sporym zaskoczeniem. Jako pierwszy z ojców transpłciowych córek w Polsce dokonał coming outu i publicznie przyznał, że jego dziecko jest transpłciowe. „Ojciec myślał, że miał syna. Rozumie pan: s y n a. Ach, jak to brzmi! S y n – duma. Aż tu nagle ten syn mówi, że jest dziewczyną, czyli – jak podpowiada nam patriarchat – kimś jakby gorszym", tłumaczył dziennikarz w rozmowie dla Repliki. Mężczyzna wyjaśnił, że według badań niemalże aż 60 procent osób transpłciowych nie ma odwagi, żeby otworzyć się przed bliskimi i opowiedzieć o swoim problemie. „Tylko 25 proc. matek i 15 proc. ojców, którzy dowiadują się, że ich dziecko jest transpłciowe mówi, że jest ok”, tłumaczył Piotr Jacoń w Dzień Dobry TVN. To wszystko było inspiracją do powstania książki „My, trans”. Dziennikarz napisał ją na podstawie własnych przeżyć oraz rozmów z innymi rodzicami transpłciowych dzieci. Dziennikarz TVN 24 bez ogródek przyznaje, że kiedy jego dziecko wyznało mu prawdę, był w szoku. Piotr Jacoń podkreślił także, że wielu rodzicom trudno jest zaakceptować fakt, że ich dziecko nie czuje się dobrze w swojej skórze i... płci. „Na początku to był szok, ale później poczuliśmy ulgę. Uświadomiliśmy sobie, że naszemu dziecku będzie trudno, ale to, co najgorsze ma już za sobą (…) To było wyzwanie rodzinne, ale w pewnym momencie stało się też dla mnie wyzwaniem zawodowym. (…) Otworzyły się przede mną drzwi, o których istnieniu wiedziałem, ale nie wiedziałem, co za nimi jest. Wtedy postanowiłem zrobić reportaż, który jest taką moją opowieścią, bo to wszystko jest pokazane z perspektywy rodziców osób transpłciowych ", mówił w Dzień Dobry TVN. Czytaj też: Piotr Jacoń: „Mam transpłciową córkę”. Dziennikarz TVN24 udzielił ważnego i szczerego wywiadu Piotr Jacoń, Sopot, 19.08.2021 r. Top of the Top Sopot Festival 2021 Piotr Jacoń w książce „My, trans” Piotr Jacoń nie poprzestał jednak na samym reportażu. Powstała więc książka „My, trans”, dla której inspiracją były rozmowy z innymi rodzicami. Publikacja ta stanowiła dla dziennikarza dodatkowo możliwość ostatecznej rozmowy z córką. „Książka była pretekstem, żeby w sumie ostatecznie porozmawiać o tym z córką. (...) Wiktoria trochę mi o tym opowiadała, to jest trudna rozmowa. Dysforia jest bardzo trudnym, dramatycznym poczuciem. Jest jak wszczepiony chip - po prostu tam jest i czasami daje o sobie znać. To jest najgorsze, że ta historia nigdy do końca nie będzie opowiedziana, ona ciągle będzie się opowiadała i nigdy do końca nie wiemy, jak", zwierzał się dalej w Dzień Dobry TVN. Dziennikarz podkreśla, że wbrew temu, co często się mówi o transpłciowości, nie jest to zwykła „fanaberia”. W swojej książce porusza także problem postrzegania tego przez innych ludzi. Piotr Jacoń zdawał sobie również sprawę z tego, że gdy publicznie wyzna prawdę, może spotkać się z całkowicie różnymi reakcjami społeczeństwa. „Dla mnie większym problemem jest to, że to państwo pozostawia tych ludzi samych sobie. Ono ich właściwie nie widzi, udaje, że ich nie ma. Nie ma żadnych procedur ani prawnych, ani także medycznych - dla Narodowego Funduszu Zdrowia osób transpłciowych nie ma w tym kraju. Dla sądów są, ale to też jest taka wolna amerykanka, co z tym zrobić. Nie ma prawa, które chroni tych ludzi”, wyjaśnił podczas rozmowy w Dzień Dobry TVN. Zobacz także: Piotr Jacoń wystosował mocny apel na jubileuszu TVN24. „Każdy z nas może się stać mniejszością”
Elliot Page wyznał, że usunął piersi. Aktor udzielił pierwszego wywiadu po coming oucie
Ta decyzja „całkowicie zmieniła jego życie”
Pod koniec zeszłego roku Elliot Page, wcześniej znany jako Ellen Page, ogłosił się transseksualistą. Wkrótce po coming oucie aktor zniknął z portali społecznościowych i mediów, ale teraz udzielił dużego wywiadu na swój temat. W rozmowie z magazynem TIME po raz pierwszy opowiedział o ważnych zmianach w jego życiu i wziął udział w sesji zdjęciowej, podczas której zaprezentował zupełnie nowy wizerunek. View Ediplayer on the source website Elliot Page w pierwszym wywiadzie o transpłciowości Na łamach magazynu TIME Elliot Page wyznał, że przeszedł operację usunięcia piersi, dzięki której wygląda teraz bardziej męsko. Jak zaznaczył, ta decyzja „całkowicie zmieniła jego życie”. Zabieg uratował go przed „totalnym piekłem”, z którym zmaga się od dawna i sprawił, że „może wreszcie spojrzeć na siebie w lustro”. Page przyznał, że od wczesnego dzieciństwa czuł się nieswojo we własnym ciele. Zwierzył się, że w wieku dziewięciu lat po raz pierwszy rozmawiał ze swoją matką o zmianie płci. „Czułem się jak chłopiec, dlatego zapytałem mamę, czy kiedykolwiek mógłbym zostać chłopcem”, wytłumaczył w wywiadzie. W wieku 10 lat zaczął grać w filmach, ale aby nie stracić ról, musiał zapuścić długie włosy. Robił karierę, był nominowany do Oscara i Złotych Globów. Malował się i ubierał sukienki, a później z uśmiechem pozował na czerwonych dywanach. Fakt, że nie mógł być sobą, mocno wpłynął na psychikę aktora. „Nigdy siebie nie poznawałem. Przez długi czas nie mogłem patrzeć na swoje zdjęcia”, ujawnił w rozmowie. W 2014 roku Elliot Page – wtedy jeszcze Ellen Page – dokonał coming outu przyznając, że jest osobą homoseksualną. Odważne wyznanie nie przyniosło jednak ulgi. „Różnica między tym, jak się czułem, zanim powiedziałem o mojej orientacji, a potem, była ogromna. Ale czy dyskomfort w moim ciele gdzieś zniknął? Nie, nie i jeszcze raz nie”, podkreślił na łamach magazynu. Gdy rozpoczęła się pierwsza fala pandemii Covid-19, Elliot Page samotnie spędzał kwarantannę. Wtedy zrozumiał, kim tak naprawdę jest. „Miałem dużo wolnego czasu, więc skupiłem się na rzeczach, których wcześniej nieświadomie unikałem. W końcu udało mi się zaakceptować, że jestem osobą transpłciową i pozwoliłem sobie być tym, kim naprawdę jestem”, zdradził aktor w wywiadzie z magazynem TIME. Jak dodał, mama poparła jego decyzję i stwierdziła, że ​​jest „dumna z syna”. Elliot otrzymał też niesamowite wsparcie od swoich fanów, a także ogromną liczbę nowych ofert pracy. Przyznał, że dokonał coming outu przede wszystkim dla siebie, ale ma również nadzieję, że dał przykład wszystkim osobom, które znalazły się w podobnej sytuacji i zachęcił je do odważniejszego zaspokajania swoich pragnień i potrzeb. Elliot Page w 2019 roku Elliot Page o coming oucie i transseksualizmie 34-letni aktor, znany z filmów Juno, Incepcja, Zakochani w Rzymie czy z serialu The Umbrella Academy, na odważne wyznanie zdecydował się w grudniu zeszłego roku. Na portalach społecznościowych opublikował specjalne oświadczenie, a także oficjalnie zmienił imię z Ellen na Elliot. „Cześć przyjaciele, chcę się z wami podzielić, że jestem osobą transpłciową. Zaimki, które teraz się do mnie odnoszą, to on / oni, a ja nazywam się Elliot. [...] Nie potrafię wyrazić słowami, jak cudownie jest w końcu odnaleźć swoje prawdziwe ja. Inspirowało mnie wiele społeczności trans. Dziękuję za odwagę, hojność i niestrudzoną pracę, aby uczynić ten świat bardziej współczującym”, pisał wtedy na Instagramie i Twitterze. Page poruszył również temat dyskryminacji, z jaką na co dzień spotykają się osoby transpłciowe. „Pomimo tego, że teraz czuję się szczęśliwy, jednocześnie się boję. Boję się agresji, nienawiści, „żartów” i przemocy. [...] Statystyki są szokujące. Dyskryminacja osób transpłciowych jest powszechna, a jej konsekwencje są tragiczne. [...] Apeluję do wszystkich przywódców politycznych, którzy odmawiają nam prawa do istnienia, a także do wszystkich rządzących, którzy wyrażają wrogość wobec społeczności transpłciowej: macie krew na rękach, ranicie ludzi... I jestem jedną z tych osób, które nie będą milczeć”, zwrócił się do polityków. „Podoba mi się, że jestem osobą transpłciową, lubię to, że jestem queer. Im bardziej siebie akceptuję, im więcej marzę, tym bardziej moje serce jest pełne. Wszystkim osobom transpłciowym, które każdego dnia spotykają się z nękaniem, nienawiścią i przemocą, chcę powiedzieć, że widzę was, kocham was i zrobię co w mojej mocy, aby zmienić ten świat na lepsze”, dodał Elliot Page w swoim oświadczeniu. Aktor przez cały czas mógł liczyć na wsparcie bliskich, w tym na byłą żonę Emmę Portner. Decyzję o separacji po dwóch latach małżeństwa podjęli latem ubiegłego roku, a oficjalnie rozwiedli się w lutym tego roku. „Bardzo się szanujemy i pozostajemy bliskimi przyjaciółmi”, napisała para we wspólnym oświadczeniu. Elliot Page z byłą żoną Emmą Portner, 2019 rok Elliot Page (Ellen Page) w filmie „Juno”, 2007 rok Elliot Page (Ellen Page) w 2015 roku
Mąż kolumbijskiej modelki urodził ich pierwsze dziecko! Znamy jego płeć
To dla nich wielkie szczęście. Najsłynniejsza transpłciowa para influencerów na świecie, Danna Sultana i jej mąż Esteban Landrau, zostali po raz pierwszy rodzicami. W miniony weekend w szpitalu w Bayamón w Portoryko na świat przyszło ich dziecko. To chłopiec. Oboje nie ukrywają swojego szczęścia! Najsłynniejsza transpłciowa para została rodzicami Radosną nowiną podzielili się za pośrednictwem swoich profili na Instagramie w niedzielę 19 lipca 2020 roku. „Przyszedłeś do mojego życia (pojawiłeś się w moim życiu), żeby nauczyć mnie kochać bezwarunkowo #arielLandrauPerez #hijodepadrestransgenero #transpower #translove #transpregnancy”, podpisała zdjęcie, na którym widać dłoń maleństwa, kolumbijska modelka Danna Sultana. „Nie sposób wyrazić wielkiej miłości, jaką czujemy do naszego syna Ariela. W naszym życiu pojawiła się prawdziwa miłość”, podkreślił z kolei wzruszony tata. Post mężczyzny spotkał się z bardzo ciepłą reakcją internautów. Z miejsca posypały się gratulacje! „Niech rośnie zdrowo”, „Dużo sił dla was”, „Trzymajcie się. Powodzenia na nowej drodze życie”, czytamy w komentarzach. Para przez minione 9 miesięcy relacjonowała przebieg ciąży Estebana Landrau w mediach społecznościowych. Było to swoiste przełamywanie tabu i oswajanie obserwatorów z innością oraz codziennym życiem osób transpłciowych. Danna, po tranzycji kobieta, urodziła się jako mężczyzna. Zaś jej mąż Esteban jako kobieta. Oboje nie zdecydowali się jednak na całkowitą korektę płci (posiadają narządy właściwe dla płci biologicznej), dlatego też do zapłodnienia doszło metodą naturalną. Imię dziecka Estebana i Danny Jak zdradzili wcześniej, chłopiec otrzyma imię Ariel. O tym, że spodziewają się dziecka, poinformowali fanów i media w lutym tego roku. Regularnie publikowali kolejne fotografie, na których widać było coraz większy brzuszek Estebana. Nie ukrywali, że ciąża była dla nich spełnieniem marzeń i kolejnym ważnym życiowym etapem. Fani byli niezwykle wzruszeni i podkreślali, że trzymają za nich kciuki. „Jesteście bardzo piękni i dodajecie odwagi tysiącom par trans”, „Piękna para, nigdy nie przestanę życzyć Wam błogosławieństwa”, „Tworzy się historia Kolumbii. Trzymam za Was kciuki i jestem z Wami całym sercem”, pisali internauci, których cytuje portal ofeminin.pl. Profil kolumbijskiej modelki Danny Sultany na Instagramie obserwuje ponad 350 tysięcy osób. Publikuje ona na nim zdjęcia, które są zapisem codziennego życia. Nie inaczej było z ciążą partnera. W ten sposób relacjonowali przede wszystkim przygotowania do porodu. Szczęśliwym rodzicom serdecznie gratulujemy! Źródło: Instagram, ofeminin.pl, Fakt.pl Danna Sultana i jej mąż Esteban Landrau zostali po raz pierwszy rodzicami: W niedzielę na świat przyszedł ich synek, któremu nadali imię Ariel: To bodaj najbardziej znana para transpłciowych infulencerów na świecie:
Żywy Ken zmienił płeć! Rodrigo Alves jest teraz... Żywą Barbie
Przeszedł 150 operacji, by wyglądać jak Ken. Był w stanie usunąć m.in. cztery żebra - jako pierwszy mężczyzna na świecie. Jednak brazylijski celebryta Rodrigo Alves poinformował właśnie, że „od zawsze czuł się kobietą”. Dlatego też zaczął nosić damskie ubrania, perukę oraz zdecydował się przyjmować żeńskie hormony. I tak stał się „żywą Barbie”. Prosi też, by zwracać się do niego per Roddy. Rodrigo Alves, Żywy Ken - operacje plastyczne za 2,5 miliona Aby upodobnić się do partnera najsłynniejszej lalki świata był w stanie wydać aż... pół miliona funtów, czyli równowartość 2,5 miliona złotych! Operacje plastyczne, które przeszedł, przyprawiają o zawrót głowy: lifting pośladków, liposukcje, operacje nosa, jak również usunięcie aż czterech żeber. Do tego należy doliczyć liczne zabiegi medycyny estetycznej: kwas hialuronowy wstrzyknięty w usta i botoks w każdej innej części twarzy. Gdy wydawało się, że nie może zmienić w swoim wyglądzie absolutnie nic, zaskoczył i zaczął pojawiać się publicznie w długich perukach, damskich stylizacjach, w tym w butach na wysokim obcasie oraz w mocnym makijażu. Powód? Rodrigo Alves, Żywy Ken, został Żywą Barbie Rodrigo Alves przekonuje, że od zawsze czuł się kobietą. Pod koniec minionego roku zaskoczył, usuwając ze swojego profilu na Instagramie wszystkie zdjęcia. Dlaczego? To ujawnił w wywiadzie. „Jestem kobietą i zawsze miałam kobiecy mózg. Teraz moje ciało pasuje do mojego umysłu”, zapewnił w rozmowie z „Sunday People”. Dodał także, że poinformowanie o swojej decyzji publicznie było jego wielkim marzeniem. „To niesamowite, że w końcu mogę powiedzieć światu, że jestem dziewczyną. W końcu czuję się jak prawdziwa ja - czarująca, piękna i kobieca”, wyznał w rozmowie z „Daily Star”. Poinformował także, że poddał się terapii hormonalnej oraz oczekuje na operację usunięcia jabłka Adama i powiększenia piersi. Rodrigo Alves ma również misję: chce uświadamiać ludzkość na temat płynności płciowej. Pierwszym krokiem było zorganizowanie sesji zdjęciowej z Thomasem Evansem pt. „Femme The Man”, w trakcie której zaprezentował całkiem nowe, kobiece oblicze. Ojciec nie akceptuje Rodrigo Alvesa? W wywiadach Brazylijczyk wyznał, że bezskutecznie podejmowała przez lata próby życia jako mężczyzna, jednak czyniły go jedynie człowiekiem nieszczęśliwym i sfrustrowanym. Przeszedł operację stworzenia na brzuchu sześciopaka, miał również umieszczone w ramionach sztuczne mięśnie. Spotykał się z mężczyznami, czego dowodem były liczne zdjęcia paparazzi. Wszystko to na nic... Fani pierwszą próbę ujawnienia prawdziwej tożsamości zauważyli w kwietniu 2018 roku. Rodrigo zamieścił wówczas na swoim profilu na Instagramie fotografię w czarnej peruce, mocnym makijażu i kobiecej stylizacji. „Wtedy jednak zareagował ojciec, który jest multimilionerem. Zagroził, że wykreśli dziecko z testamentu. Post został usunięty przez Alvesa”, przypomina serwis Plotek.pl. Zdjęcia odmienionego celebryty możesz zobaczyć w galerii
Ta transpłciowa modelka to najnowsza it-girl!
Za sprawą nowego serialu HBO pt. Euforia głośno zrobiło się o Hunter Schafer. Ta 20-letnia gwiazda urodziła się jako dziecko pastora kościoła prezbiteriańskiego, lecz konserwatywne wychowanie nie przeszkodziło jej w walce o swoją osobowość. Poznajcie życie it-girl - amerykanki, której wybory modowe śledzi w sieci prawie milion osób. Kim jest it-girl, Hunter Schafer? Gdy w siódmej klasie Hunter podejrzewała, że jest homoseksualnym mężczyzną, zrobiła coming out. Jednak, gdy chwilę później na jej ciele pojawił się pierwszy zarost, doszła do wniosku, że nie identyfikuje się ze swoim ciałem. Wtedy, jeszcze jako nastolatka, zdecydowała się na terapię hormonalną. Rodzice mieli co do jej decyzji mieszane uczucia. Choć wspierali swoje dziecko, jej matka w jednym z wywiadów powiedziała: „Pamiętam, jak mówiłam do Hunter: To, że jesteś artystą i fakt, że lubisz ładne rzeczy, nie znaczy, że jesteś transseksualistką. To nie znaczy, że jesteś dziewczyną”. Mogła liczyć też na kilku swoich oddanych przyjaciół, mimo tego, że w szkole publicznej, do której uczęszczała, rówieśnicy nie akceptowali odmienności. Wówczas postanowiła walczyć o swoje prawa. W 2017 roku sprzeciwiała się ustawie władz Karoliny Północnej, zgodnie z którą z toalety korzystać należy według płci na akcie urodzenia, nie zaś wedle tej, z którą się dany człowiek identyfikuje. Zrobiło się o niej głośno i szybko stała się gwiazdą modnych magazynów, nie tylko przez wzgląd na swoje poglądy oraz doświadczenia, ale także... charakterystyczny wygląd. Jej delikatna uroda, jasne włosy i białe brwi spodobały się niejednemu modowemu guru. Zanim zaczęła grać, chodziła po wybiegach wielu prestiżowych domów mody, np. Versace czy Marca Jacobsa. Interesowała się także rysunkiem, najnowszymi trendami oraz projektowaniem. Miała zdawać na słynną londyńską uczelnię Central Saint Martins, którą kończył m. in. Alexander McQueen. Plany zmieniła w momencie dostania propozycji od HBO. Sama mówi: „Czasami się martwię, że ludzie postrzegają mnie jako „dziwną” albo nie rozumieją, co chcę osiągnąć. Ale o to chodzi: tak długo, jak to TY czujesz się dobrze w tym, co masz na sobie, opinia innych nie ma znaczenia. Pewność siebie w rzucających się w oczy strojach sprowadza się do stanu umysłu. Ważne jest, żeby przychylnie spojrzeć na samego siebie”. Zobaczcie jej niesamowite stylizacje w naszej galerii! Prawda, że robi wrażenie?
Internauci zbulwersowani słowami Zofii Klepackiej w materiale o 5-letnim transseksualnym chłopcu
Wypowiedź sportsmenki wywołała burzę w sieci
Do niedawna jej nazwisko znali jedynie zagorzali fani sportu, dziś jest na językach całej Polski. Zofia Klepacka zasłynęła wypowiedziami, w których krytykowała społeczność LGBT+, ostrym sporem z Kingą Rusin oraz tym, że przyznano jej kontrowersyjne odznaczenie od Związku Żołnierzy AK. Teraz zrobiło się o niej głośno po opublikowaniu przez Rafała Betlejewskiego reportażu o transseksualnym pięcioletnim Bartku. Okazuje się, że 33-latka nie wie, co oznacza skrót, którym na co dzień się posługuje! Reportaż Rafała Betlejewskiego o transseksualnym Bartku Dziennikarz i performer za pośrednictwem mediów społecznościowych opublikował poruszający materiał, dotyczący pięcioletniego Bartka, który urodził się dziewczynką o imieniu Zosia, ale czuł się od zawsze chłopcem. Pani Dorota, jego matka, wykazała się ogromnym zrozumieniem, wrażliwością i pomogła dziecku przejść proces zmiany płci. Było to tym trudniejsze, że została porzucona przez jego ojca, gdy była jeszcze w ciąży. Wychowuje również starszą córkę. Jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna, musi nieustannie jeździć z młodszym dzieckiem po specjalistach. Straciła pracę. Dlatego też uruchomiono specjalna zbiórkę w serwisie pomagam.pl. Za jej pośrednictwem można wpłacać środki na rzecz pomocy rodzinie i Bartkowi. Poza trudną sytuacją materialną, pani Dorota musi walczyć również m.in. ze społecznymi uprzedzeniami, przestarzałym systemem oraz z... dyrektorką przedszkola, do którego uczęszcza jej dziecko. Kobieta nieustannie podważa opinie trzech niezależnych specjalistów, dotyczącą płci chłopca i twierdzi, że będzie nazywała go „Zosią”, ponieważ „wie lepiej” i „dzieci lubią fantazjować”. W reportażu Rafała Betlejewskiego zapytano również o opinię na temat tej sprawy Zofię Klepacką, która w ostatnim czasie kreowała się na specjalistkę w kwestiach osób LGBT+. Niestety, jak się okazało, nie ma zbyt dużej świadomości w tej materii... Zofia Klepacka nie wie, co oznacza skrót LGBT+ Autor materiału zrelacjonował swoją rozmowę z kontrowersyjną surferką. Jak się okazuje, miała ona dosyć osobliwy przebieg, ponieważ sportsmenka nie potrafiła poprawnie rozwinąć skrótu LGBT+ i nie wiedziała, jaka jest różnica między osobami transpłciowymi i transwestytami. „Mówię jej więc, że właśnie rozmawiałem z pięciolatkiem, który urodził się jako dziewczynka, a chce być chłopcem, czyli jest takim dzieckiem LGBT Kid. I co ona na to? Ona na to, że niby tak, bo to transwestyta. A ja jej tłumaczę, że to nie transwestyta, tylko transseksualista, że Bartek jest osobą transseksualną, czyli transpłciową”, opisuje Rafał Betlejewski. „A Zofia Klepacka na to, że niby tak, ale skąd dziecko pięcioletnie może wiedzieć, czy woli chłopców, czy dziewczynki, że to jest za wcześnie. A ja jej na to, że transseksualizm dotyczy tożsamości płciowej, a nie pożądania, że transseksualizm nie ma nic wspólnego z seksem, że jest odpowiedzią na pytanie o własną płeć, a nie na to, z kim chcę uprawiać seks - kontynuuje, wspominając trudną rozmowę z medalistką olimpijską. I widzę, że Zofia Klepacka słyszy o tym rozróżnieniu pierwszy raz w życiu. Nie pomyślała o tym wcześniej. Zastanawiam się, czy zdaje sobie sprawę, że właśnie dokonała seksualizacji dziecka, ale widzę, że nie zdaje sobie sprawy. Patrzy za to na mnie uważniej, gdyż zastanawia się, skąd jestem i w jaki sposób przedostałem się przez gęste sito broniących drzwi Legionistów. Mówi, że o wszystkim powinni decydować rodzice i że musi już lecieć odebrać honorowy tytuł…”, kończy relację dziennikarz. Poniżej do obejrzenia pełny materiał View oEmbed on the source website
Spowiedź transseksualistki. Legenda Solidarności po raz pierwszy tak szczerze o zmianie płci!
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, walka z komunizmem, lata poświęcone Solidarności i... hejt, gdy zdecydowała się ujawnić swoją prawdziwą tożsamość. Ewa Hołuszko, dawniej Marek, po raz pierwszy tak szczerze opowiedziała o walce ze społecznymi fobiami, długiej drodze do nowego ja oraz tym, jak radzi sobie z wszechobecnym hejtem. View Ediplayer on the source website Ewa Hołuszko o zmianie płci, dawnej tożsamości i „Solidarności” Gdy w 1989 roku Polska zaczęła przechodzić przemianę ustrojową, ona rozpoczęła walkę o prawdziwą tożsamość, zakończoną dopiero 17 lat temu, gdy przeszła korektę płci. „Nazywała się Markiem, ale zawsze czuła się Ewą. Ten dysonans był tak bolesny, że Hołuszko, która przeszła raka, mówi o nim w filmie dokumentalnym Ciągle wierzę: Rak to pestka”, czytamy w materiale tygodnika Newsweek. Co oczywiste, koszmar rozpoczął się wówczas dla niej na nowo, głównie przez społeczne uprzedzenia i fobie, które wywoływało każde jej publiczne pojawienie się. „Nie wypieram się, że dawniej byłam Markiem, ale Marka już nie ma. Nie można ze mnie robić trupa. To jest moja historia i moje życie”, podkreśla z mocą. I dodaje, że dopiero niedawno w Encyklopedii Solidarności widnieje jako Ewa Maria Hołuszko (dawniej Marek). Dla niej to ogromny sukces. Ewa Hołuszko o hejcie, prześladowaniach i zmianie płci Już wcześniej legenda Solidarności opowiadała o tym, jakich prześladowań doświadczała ze strony osób postronnych. „Tyle lat walczyłam o wolność, o ten kraj. Ale to, kim byłam, przestało się liczyć tylko dlatego, że powiedziałam prawdę o sobie. Osoby LGBT nie są traktowane jak ludzie. Najlepiej dla władz, żebyśmy nie istnieli. A skoro już musimy żyć, to może można nas wytępić? Tak myślą”, przekonywała w wywiadzie dla Newsweeka w listopadzie 2017 roku. W tym właśnie miesiącu chuligani zniszczyli jej doszczętnie auto, gdy akurat przebywała w sanatorium. Rzucanie w dom kamieniami, wyzwiska i obelgi wypowiadane przez młodych ludzi to przykra codzienność Ewy Hołuszko. Niestety, mimo że jest osobą wyznania prawosławnego, głęboko wierzącą, również w kościele nie ma dla niej miejsca. „Wie pani, jak to jest znaczyć nic? Tak się właśnie czuję. Jak nieczłowiek. Może mam niski głos i nie mogę urodzić dziecka, ale jestem kobietą, taką jak każda inna. Ja nawet swojej męskiej przeszłości dziś już nie pamiętam”, mówiła Pauli Szewczyk w wywiadzie.
Miley Cyrus, Jean Paul Gaultier, Willow Smith… Oni są queer! Co to znaczy?
Temat płynności płciowej lub płynnej seksualności od kilku lat powraca za sprawą kolejnych, ujawniających się znanych postaci ze świata show-biznesu. Płynna płeć, queer Queer obejmuje wszystkie osoby o orientacji innej niż heteroseksualna, więc także te, które nie chcą utożsamiać się z jedną płcią (biologiczną i kulturową) i rezygnują z określania się jako kobieta lub mężczyzna. Często wyrazem tego jest niejednoznaczny wygląd oraz noszenie ubrań unisex. Chłopak czy dziewczyna? Kto nie chce być tak określany? W show-biznesie o swojej płynności seksualnej otwarcie mówią m.in. Miley Cyrus. Miley często apeluje w wywiadach na rzecz uznania seksualnej i płciowej różnorodności. Tym tłumaczy na przykład swój kontrowersyjny teledysk „We Cant’t Stop”, w którym tłem są mocne erotyczne sceny w różnych konfiguracjach: damsko-damskich, męsko-męskich czy też damsko-męskich. Z kolei w głośny „Wrecking Ball”, gdzie wokalistka huśta się nago na kuli, jest apoteozą kobiecości. Na drugim biegunie są chłopięce stylizacje Miley. Zobacz także: Dzisiaj Międzynarodowy Dzień Geja, zobacz najsłynniejsze coming outy gwiazd! Miejscem, gdzie najwyraźniej widać płynność płci jest także świat mody. Andrej Pejic stał się gwiazdą modelingu dzięki swojej androgynicznej urodzie. Pokazywał się chętnie zarówno w męskich, jak i kobiecych strojach (przed trzema laty zmienił płeć). Z naszego podwórka można wspomnieć uczestnika „Top Model”, Mateusza Magę. Znany z kolekcji, które zacierają granice męskości i kobiecości, jest Jean Paul Gaultier. Gender-Mix to idea, która od lat mu przyświeca. Na jego pokazach zaciera się granica między tym co męski a co kobiece - i nie chodzi tu tylko o stroje, ale także o cechy modeli i modelek i ich wymienność ról. Jako „płynne płciowo” deklarują się również Cara Delevingne, Kristen Stewart czy wokalistka Halsey. Mama, tata, synek i córeczka... Czy tak nie musi być? Coraz więcej rodziców, także w świecie show-biznesu, stara się unikać stereotypów związanych z wychowaniem dziewczynek i chłopców (dziewczynka w różowym, chłopczyk w niebieskim, ona marzy o Barbie, on o wyścigówce), a nawet nie określa płci swojego dziecka, czekając, aż ono samo się określi. Tak jak Charlize Theron i Angelina Jolie z Bradem Pittem, których dzieci mają wolny wybór i niewykluczone, że w przyszłości zmienią płeć. Podobnie jest w przypadku dzieci Willa Smitha - Jadena i Willow oraz córki Pink. Czy waszym zdaniem to ważny temat do dyskusji czy tylko rodzaj mody?