Świat widział jego triumfy, ale za zamkniętymi drzwiami rozgrywała się tragedia. O tym dramacie Cristiano Ronaldo mówi do dziś
Cristiano Ronaldo kojarzy się z sukcesami, rekordami i wielką piłkarską karierą. Za kulisami sportowych triumfów kryje się jednak osobisty dramat, który na zawsze odcisnął piętno na jego życiu. W kwietniu 2022 roku piłkarz i jego partnerka Georgina Rodríguez stracili nowo narodzonego syna. Gwiazdor po czasie opowiedział o bólu, którego – jak sam przyznał – nie da się porównać z niemal niczym innym.
Cristiano Ronaldo od lat przyzwyczaił kibiców do spektakularnych sukcesów i rekordów, które wydają się poza zasięgiem innych piłkarzy. Jednak za wizerunkiem jednej z największych gwiazd światowego futbolu kryje się również historia ogromnego bólu. W kwietniu 2022 roku sportowiec i jego partnerka Georgina Rodríguez doświadczyli tragedii, która na zawsze odmieniła ich życie. Cristiano Ronaldo i Georgina Rodríguez przeżyli rodzinną tragedię Choć dziś Ronaldo nadal pozostaje jedną z najważniejszych postaci reprezentacji Portugalii, a mimo 41 lat nie przestaje zachwycać na boisku, są wydarzenia, które całkowicie przyćmiewają nawet największe sportowe osiągnięcia. Takim momentem była śmierć jego nowo narodzonego syna. Przypomnijmy, że Cristiano Ronaldo i Georgina Rodríguez są razem od 2016 roku. Poznali się w Madrycie, gdzie Argentynka pracowała w jednym z butików. Z czasem ich relacja przerodziła się w poważny związek, a para stworzyła dużą rodzinę. W listopadzie 2017 roku na świat przyszła ich córka Alana Martina. Kilka lat później zakochani oczekiwali narodzin bliźniąt. W kwietniu 2022 roku Georgina urodziła córkę Bellę Esmeraldę oraz syna Angelo. Niestety chłopiec zmarł krótko po narodzinach. W opublikowanym wówczas wspólnym oświadczeniu para nie ukrywała rozpaczy. „Z największym smutkiem informujemy o śmierci naszego synka. To największy ból, jaki czuć może rodzic. Tylko narodziny naszej córki dają nam siłę, by przetrwać ten trudny moment z nadzieją i radością. Chcemy jednocześnie podziękować doktorom i pielęgniarkom za ich wspaniałą pomoc. Jesteśmy głęboko poruszeni tą niespodziewaną stratą i prosimy o zrozumienie naszego smutku w tym trudnym momencie. Synku, jesteś naszym aniołkiem. Zawsze będziemy cię kochać”, czytaliśmy. CZYTAJ TEŻ: Wystarczyło jedno zdanie od żony. Ojciec Kamili Baar po 55 roku życia odkrył pasję, która odmieniła wszystko „Najgorszy moment, jaki przeżyłem”. Ronaldo szczerze o śmierci syna Słowa te poruszyły miliony fanów na całym świecie. Do rodziny zaczęły napływać wyrazy współczucia zarówno od kibiców, jak i osób związanych ze światem sportu. Po rodzinnej tragedii piłkarz na pewien czas odsunął futbol na dalszy plan. Wsparcie otrzymał od swojego klubu, Manchesteru United, a także od fanów, którzy okazali mu ogromną solidarność. Kilka miesięcy później Ronaldo zdecydował się otwarcie opowiedzieć o tym, z czym przyszło mu się mierzyć. W rozmowie z Piersem Morganem przyznał, że była to jedna z najboleśniejszych chwil w jego życiu. „To prawdopodobnie najgorszy moment, jaki przeżyłem, odkąd umarł mój ojciec. Kiedy masz dziecko, oczekujesz, że wszystko będzie normalne, a tu pojawił się problem, to jest trudne”. Te słowa pokazały, jak głęboko przeżył stratę syna. Mimo że przez lata przyzwyczaił świat do wizerunku człowieka niezwykle silnego i odpornego na przeciwności losu, tym razem nie ukrywał emocji. W tym samym wywiadzie Ronaldo zdradził także bardzo osobisty szczegół dotyczący pamięci o zmarłym dziecku. Przyznał, że prochy syna przechowuje w swoim domu, obok prochów ojca. „Jego prochy są ze mną, podobnie jak mojego ojca. Są tutaj, w domu. To jest coś, co chcę mieć do końca życia, a nie wyrzucić do oceanu lub morza. Trzymam je blisko. Są obok mojego taty, na dole mam małą kaplicę, w której trzymam prochy taty i syna”. Wyznanie portugalskiego piłkarza odbiło się szerokim echem i pokazało, jak ważne miejsce w jego życiu zajmuje rodzina. Pomimo bolesnych doświadczeń Cristiano Ronaldo wielokrotnie podkreślał, że najcenniejszą wartością pozostają dla niego bliscy. Oprócz dzieci, których doczekał się z Georginą Rodríguez, jest również ojcem Cristiano Ronaldo Jr. oraz bliźniąt Evy Marii i Mateo. Piłkarz nigdy publicznie nie ujawnił tożsamości matek Cristiano Ronaldo Jr., Evy Marii i Mateo. Niezależnie od światowej sławy i imponującej kariery, wielokrotny zdobywca najważniejszych piłkarskich trofeów podkreśla, że właśnie rodzina daje mu siłę do dalszego działania. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zaszczepił jej miłość do gór, potem wydarzyła się tragedia. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca
Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 15 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 15 lat temu 27 maja 2026 roku przypadła 15. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
Prosiła o pomoc, ale było już za późno. Błyskotliwą karierę Seleny przerwała tragiczna śmierć. Historia latynoskiej gwiazdy porusza
Selena Quintanilla-Perez, zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami, zdobywając serca fanów na całym świecie i sprzedając ponad 60 milionów płyt. Mimo obiecującej kariery, jej życie zakończyło się tragicznie w 1995 roku. Dziś, w 55. rocznicę jej urodzin, Selena wciąż pozostaje symbolem latynoskiej muzyki, a jej historia inspiruje kolejne pokolenia.
Zachwycała urodą i oryginalnym głosem. Była pierwszą latynoską piosenkarką, która zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami. W sumie sprzedała na całym świecie ponad 60 milionów płyt. Była też zdobywczynią prestiżowej nagrody Grammy. Jednocześnie została okrzyknięta królową stylu. Na scenie czarowała wielobarwnymi kreacjami i naturalnym pięknem. Kiedy wszyscy myśleli, że przed młodą artystką wielka, długoletnia kariera, niespodziewanie doszło do okrutnej tragedii. W wieku zaledwie 23 lat Selena Quintanilli-Perez została brutalnie zamor*owana. Śmiertelny strzał oddała była szefowa fanklubu wokalistki a osobiście jej przyjaciółka. Oto wstrząsająca historia latynoskiej gwiazdy Seleny, której kres życia nastąpił zbyt wcześnie… Dziś, 16 kwietnia, świętowałaby 55. urodziny. Historia Seleny Quintanilli-Perez. Kim była bohaterka filmu z Jennifer Lopez? Życie prywatne, kariera Wszyscy wróżyli jej wielką, międzynarodową karierę. Była porównywana do Madonny. Niestety, jej życie zakończyło się tragicznie. Jak do niego doszło? Selena Quintanilla-Perez przyszła na świat 16 kwietnia 1971 roku w Lake Jackson w Teksasie. Talent odziedziczyła po ojcu, Abrahamie Issacu Quintanilli, który był wokalistą, kompozytorem oraz producentem. Założył w latach 50. formację Los Dinos, w której niemal trzy dekady później – w całkowicie zmienionym składzie – pierwsze muzyczne kroki zacznie stawiać jego córka. Już w wieku trzech lat rodzice i dwójka starszego rodzeństwa zauważyli, że Selena ma niebywały talent, który zaczął objawiać się pełniej, gdy skończyła sześć lat. W 1980 dołączyła do zespołu założonego przez ojca, który chwilę później przybrał nazwę Selena y Los Dinos i był już zupełnie inną formacją niż w latach 50. Grali w niej brat Seleny Abraham III (bas) i siostra Suzette (perkusja). Najmłodsza z rodu była jego wokalistką, występowali razem do momentu jej śmierci. Koncertowali w całym Teksasie, zarówno w restauracjach, jak i na weselach – z uwagi na trudną wówczas sytuację finansową rodziny. Tworzyli w nurcie nazywanym Tejano (rodzaj muzyki latino, który szczególnie upodobali sobie zamieszkujący Teksas Meksykanie). Był zdominowany przez mężczyzn. Nic dziwnego, że formacji odmawiano między innymi udziału w różnych festiwalach. Pierwszą płytę zespół wydał w 1983 roku (nie była jednak dystrybuowana). Początkowo skupiali się bardziej na występach i małych koncertach. Jednak Selena zaczęła zdobywać coraz większą popularność, jej kariera nabierała rozpędu: śpiewała już nie tylko w jednym stanie USA, lecz w całej Ameryce, także tej południowej. Podbijała przede wszystkim rynki hiszpańskojęzyczne, szczególnie ukochał ją Meksyk. W 1987 roku nastąpił ważny zwrot w karierze Seleny: zdobyła tytuł Wokalistki Roku na rozdaniu prestiżowych Tejano Music Awards. Tytuł ten przyznawano jej zresztą przez kolejnych 9 lat z rzędu. I to właśnie za jego sprawą kilka lat później podpisała kontrakt z EMI Latin, wytwórnią stworzoną specjalnie dla niej przez Jose Behara. Mężczyzna nie miał wątpliwości, że z takimi możliwościami i wrażliwością Selenę czeka międzynarodowa kariera. Nazywał ją drugą Glorią Estefan i latynoską odpowiedzią na Madonnę. Tak rozpoczęła się jej kariera solowa. Pierwszy album, noszący po prostu tytuł „Selena”, ukazał się na rynku w październiku 1989 roku. Czytaj także: Natalia Niemen szukała pracy jako sprzątaczka. Teraz ma żal do swojego znajomego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYKcxM1-c1c0345.jpg" width="2000" height="1367" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena performs at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena na scenie, kwiecień 1994 Szybko okazało się, że nastolatka nie spoczywa na laurach i jest typem wokalistki poszukującej, która świetnie radzi sobie także w stylistyce latino pop i r'n'b. Nie zamykała się w obrębie jednego gatunku, szukała nowych sposobów artystycznego wyrazu. Mimo że na scenie działała nieco ponad dekadę, w tym zaledwie kilka lat solo, wylansowała wielkie hity. Do tych najbardziej znanych należą „Baila Esta Cumbia”, „Como la Flor”, „Amor Prohibido”, „Bidi Bidi Bom Bom”, „No Me Queda Más” oraz „Dreaming of You”. A życie prywatne? 2 kwietnia 1992 roku wyszła za mąż. Jej wybrankiem został gitarzysta zespołu Los Dinos, Christopher Gilbert „Chris” Pérez. Związek musiał jednak przejść poważną próbę: nie zgadzał się na niego ojciec Seleny. Wyrzucił nawet ukochanego córki z zespołu! Dlatego właśnie zdecydowali się uciec i wziąć ślub w tajemnicy. Opłaciło się: Abraham Quintanilla koniec końców przeprosił zięcia i przyjął go ponownie do formacji. Para nie doczekała się jednak dzieci. Selena była osobą bardzo rodzinną, miała świetny kontakt z rodzicami oraz dwójką rodzeństwa – mimo że jej ojciec był dosyć zaborczy. Szanowali się, kochali i wspierali. Abraham troszczył się zresztą o działalność biznesową sławnej córki, był także jej managerem. Z kolei brat komponował utwory i je produkował. Czytaj też: Straciła ojca, gdy miała 6 lat. Córka Waldemara Goszcza dziś zachwyca wyglądem i spełnia się jako matka View oEmbed on the source website Lansowała hit za hitem, kraje hiszpańskojęzyczne oszalały na jej punkcie. Wydała cztery świetnie przyjęte przez fanów i krytykę albumy – każdy był bardziej popularny niż poprzednik. Szybko stało się jasne, że kariera międzynarodowa jest kwestią czasu. Tym bardziej, że 1 marca 1994 roku zdobyła najważniejszą nagrodę muzyczną – Grammy – za album koncertowy „LIVE! Selena”. Nagrała anglojęzyczną płytę, która miała być w jej karierze przełomem. Zawierała utwory popowe, latino, pop rockowe. W tym samym roku wypuściła również na rynek linię ubrań sygnowaną własnym imieniem, która okazała się hitem sprzedaży. Dlatego też założyła dwa butiki i salony piękności w Corpus Christi oraz w San Antonio w Teksasie, których właścicielem była jej firma Selena Etc. Inwestycja okazała się strzałem w dziesiątkę, oba zaczęły przynosić znaczące wpływy: w pierwszych miesiącach było to aż 5 milionów dolarów! Artystka ujawniła także talent aktorski. Zagrała w popularnej meksykańskiej telenoweli „Dos Mujeres”. Poświęcała się również działalności charytatywnej, pomagając fundacjom walczącym z biedą i zrównującym szanse edukacyjne dzieci i młodzieży. Czytaj także: Eleni i jej mąż są razem od ponad 45 lat. Razem przetrwali największą tragedię Kim była Yolanda Saldívar? Niestety, na początku marca 1995 roku ojciec Seleny otrzymał informację od pracowników butiku, że firma założona przez córkę zaczęła mieć kłopoty finansowe. Było to o tyle zaskakujące, że do tej pory radziła sobie świetnie, była niemal kurą znoszącą złote jaja. Cień podejrzeń padł na 35-letnią Yolandę Saldívar, przyjaciółkę artystki i menadżerkę butików. Kobieta miała przywłaszczyć sobie część dochodów. 8 marca doszło do konfrontacji, po której w jej winę uwierzyła nawet Selena. Decyzja mogła być tylko jedna: odsunięcie jej od wszelkiej działalności związanej z artystką. Tak też się stało. Jak się poznały? W 1991 roku po jednym z koncertów. Yolanda zaproponowała wówczas stworzenie fan clubu artystki w San Antonio. Z zawodu była pielęgniarką. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, skupił tysiące sympatyków talentu Seleny. Rodzina zaufała kobiecie, wokalistka zaprzyjaźniła się z nią i zaczęła wprowadzać w swój świat. Także ten biznesowy. Dlatego gdy padł pomysł otwarcia butików w 1994 roku, pieczę nad nimi powierzono właśnie Yolandzie. Ta nie spełniła pokładanych w niej nadziei: nie dość, że dopuściła się malwersacji finansowych, to jeszcze źle traktowała innych pracowników. Nikt nie podejrzewał jednak, że ma na punkcie Seleny obsesję i tak łatwo nie odpuści. Szukała sposobu, by zemścić się i wziąć odwet za – w swoim mniemaniu – upokorzenie, którego doznała. I być może historia nie miałaby tragicznego finału, gdyby już nigdy nie doszło do spotkania wokalistki z byłą fanką (Abraham zabronił jej kontaktować się z Seleną). Tym bardziej, że cała sprawa miała znaleźć swój finał w sądzie. Stało się jednak inaczej... Zobacz też: Za księdzem z Ptaków ciernistych krzewów szalały wszystkie kobiety. Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę... View oEmbed on the source website Jednak w piątek 31 marca 1995 roku Yolanda poprosiła Selenę o spotkanie w motelu Days Inn w Corpus Christi w Teksasie. Pretekstem miał być zwrot dokumentów podatkowych firmy. Doszło do kłótni. W akcie agresji Yolanda wyciągnęła w pewnym momencie zakupioną wcześniej broń i groziła artystce. Ta, przerażona, zaczęła uciekać. Padł jeden strzał: 23-latka została ugodzona w prawe ramię. Kula przebiła tętnicę. Była godzina 11:48. Wbiegła do lobby (udało jej się przebyć odległość około 120 metrów), zdążyła jeszcze poprosić o pomoc i wykrzyknąć „Yolanda w pokoju 158” zdradzając tym samym, kto strzelił i w którym miejscu, po czym straciła przytomność (relacja za Onet.pl). Po 10 minutach przewieziono ją do szpitala, lekarze natychmiast zabrali ją na salę operacyjną. Jednak o 13:05 potwierdzono najgorsze. Selena odeszła tuż przed 24. urodzinami. Oficjalną przyczyną śmierci była utrata znacznej ilości krwi i zatrzymanie akcji serca. Kula uszkodziła bowiem tętnicę. Gdyby trafiła milimetr niżej lub wyżej, Selena prawdopodobnie by przeżyła. Wiadomość o jej stracie wstrząsnęła milionami fanów na świecie i całym show-biznesem. Hołd Selenie oddali m.in. Elton John, Madonna, Julio Iglesias i Gloria Estefan. Pogrzeb odbył się 4 dni po tragicznych wydarzeniach, 3 kwietnia 1995 roku w Corpus Christi w Teksasie. Udział w nim wzięły tysiące ludzi. Do księgi kondolencyjnej wpisało się 80 tysięcy osób. Dwa tygodnie później, 12 kwietnia, gubernator Teksasu, którym był wówczas przyszły prezydent George W. Bush, ustanowił na terenie stanu 16 kwietnia (dzień urodzin piosenkarki) „Dniem Seleny”. Jest on obchodzony do dziś. Kobieta, która odebrała jej życie początkowo starała się uciec z miejsca tragedii. Została jednak osaczona przez policję. Groziła wówczas nawet, że popełni samob*jstwo. W negocjacje zaangażowano przedstawicieli FBI. Kobieta oddała się w ręce władz po 9 godzinach rozmów. Yolandzie Saldívar została wymierzona sprawiedliwość. Proces rozpoczął się jeszcze w tym samym roku, wyrok zapadł 23 sierpnia. Obrona starała się przekonać ławę przysięgłych, że do postrzelenia doszło przypadkowo. Ci jednak nie dali temu wiary. Kobieta została skazana na dożywocie. Została osadzona w więzieniu Gatesville. Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW2j7Ak-e26ecf8.jpg" width="1322" height="2000" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena backstage before her performance at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena, kwiecień 1994 Selena: pośmiertny album i serial Netflixa Trzy miesiące po śmierci Seleny na rynku ukazał się jej długo oczekiwany anglojęzyczny album „Dreaming of you” i zaliczył spektakularny sukces. Jak podaje Onet, „zadebiutował na szczycie amerykańskiej listy Billboard 200 i w samych Stanach rozszedł się w blisko dwumilionowym nakładzie, co nie udało się wcześniej żadnemu wydawnictwu zawierającemu częściowo hiszpańskojęzyczne piosenki”. Selena wciąż pozostaje dla wielu ikoną. Utorowała w USA ścieżkę innym artystkom latynoskim, które bez niej miałyby znacznie trudniejszy start. Dziś śmiało może być nazywana matką sukcesu Jennifer Lopez. Nic dziwnego, że kolejni twórcy sięgają do życiorysu wokalistki. 4. grudnia 2020 roku na platformie „Netflix” miał premierę serial biograficzny „Selena - The Series”. Opowiada o losach niezwykłej artystki, przed którą w latach 90. świat stał otworem. W tytułową bohaterkę wciela się Christian Serratos, znana widzom jako Rosita z „The Walking Dead”. Serial doczekał się dwóch sezonów. View oEmbed on the source website Selena – film z Jennifer Lopez. Ciekawostki A sam film „Selena” z 1997 roku? Produkcja miała swoją premierę 21 marca 1997 roku, w przeddzień drugiej rocznicy śmierci artystki. O powstanie tego filmu zabiegał ojciec Seleny, Abraham Quintanilla. W rolę główną wcieliła się... właśnie Jennifer Lopez, dla której okazała się ona przełomem – także finansowym. Zdobyła wówczas miano najlepiej opłacanej latynoskiej aktorki w historii Hollywood. Kogo jeszcze rozważano do roli? W castingu wzięło udział aż 2 tysiące dziewcząt w różnym wieku. Pierwotnie twórcy zaproponowali angaż Salmie Hayek. Ta jednak odmówiła, ponieważ wiedziała, że będzie ubiegała się o rolę Fridy Kahlo w filmie „Frida”, który miał swoją premierę pięć lat później. Jak podaje serwis zloteprzeboje.pl, „nie chciała wcielać się w postaci dwóch różnych meksykańskich bohaterek”. Początkowo Jennifer Lopez zamierzała wykonywać wszystkie utwory Seleny na żywo. Producenci podjęli jednak decyzję, że użyją nagrań z płyt, zaś odtwórczyni głównej roli będzie jedynie poruszała do nich ustami. Nie była z tego powodu zadowolona, ale musiała fakt ten zaakceptować. By wypaść jak najbardziej wiarygodnie, zdecydowała się nawet zamieszkać na kilka tygodni z rodziną Seleny! Chciała zrozumieć tę postać, środowisko, z którego wyrosła oraz jej najbliższych, którzy mieli na artystkę bardzo duży wpływ. Udało się. Film odniósł wielki sukces i zapewnił jej status megagwiazdy. W produkcji, z uwagi na realizację scen koncertowych, potrzebnych było wielu statystów. Łącznie zaangażowano do nich aż 70 tysięcy osób! Część była wiernymi fanami Seleny, dlatego też wystąpili w filmie, rezygnując z wynagrodzenia. „W scenie, w której po raz pierwszy pojawia się Chris Perez (Jon Seda), zbliżenie jego dłoni grających na gitarze to naprawdę zbliżenie dłoni prawdziwego Chrisa Pereza”, czytamy na stronie zloteprzeboje.pl. Produkcja do dziś jest regularnie emitowana przez stacje na całym świecie. Zaś życiorys Seleny nieustannie inspiruje... Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana Zwiastun filmu „Selena” z 1997 roku: View oEmbed on the source website Jennifer Lopez w filmie Selena z 1997 roku: Rola ta była dla Jennifer Lopez przełomowa – także pod względem finansowym!
Niewinna zabawa zakończyła się tragedią. Strata syna na zawsze zmieniła życie Erica Claptona. Swój ból opisał w najpiękniejszej balladzie wszech czasów
Strata syna Erica Claptona to jedna z najbardziej wstrząsających tragedii w świecie muzyki. Ten dramat na zawsze odmienił życie artysty i stał się inspiracją dla poruszającego utworu „Tears in heaven”.
Nie każdy wie, że za słynnym przebojem „Tears in heaven” kryje się niezwykle smutna historia... W ogrom tej tragedii wprost trudno uwierzyć. Malutki syn Erica Claptona i jego ukochanej, Lory del Santo, zginął 20 marca 1991 roku. Chłopiec wypadł z okna wieżowca podczas niewinnej zabawy w chowanego, a ten nieszczęśliwy wypadek definitywnie przekreślił szczęście jego rodziców... Burzliwe życie prywatne Erica Claptona. Liczne romanse i nieślubne dzieci Mimo że słynie z lirycznych i poruszających utworów, jego życie osobiste pełne było zawirowań. Eric Clapton w latach 80. był bohaterem kolejnych skandali za sprawą licznych romansów, tym bardziej że był żonaty! Brytyjski wokalista wziął w 1979 roku ślub z modelką Pattie Boyd. Niestety, miał ogromne problemy z dochowaniem jej wierności oraz używkami. Sześć lat później, w styczniu 1985 roku, został ojcem córki Ruth Kelly Clapton, mimo że początkowo się do niej nie przyznawał. Jej matką była jego kochanka, Yvonne Khan Kelly. W tym samym roku uwikłał się w romans z ponętną Włoszką, którą poznał w Mediolanie, również modelką (miał do nich słabość), Lorą Del Santo. Szybko wyszło na jaw, że spodziewa się dziecka. Była w siódmym niebie, marzyła, by zostać matką. Niestety, jej partner był zgoła odmiennego zdania. Początkowo miał problemy z zaakceptowaniem tego, że na świecie pojawi się jego potomek. Ostatecznie doprowadziło to nawet do rozstania z matką chłopca. Pogodzili się dopiero przed narodzinami malca. Kobieta w sierpniu 1986 roku urodziła mu synka Conora. Zamieszkali razem w jednej z brytyjskich prowincji. Jednak nawet przyjście dziecka na świat nie zmieniło podejścia Erica Claptona. Nie potrafił nawiązać z nim więzi, nie wiedział, jak zajmować się malcem. Być może był temu winien rozwód z Pattie Boyd, do którego doszło w 1989 roku po kilku latach dosyć głębokiego kryzysu, wywołanego licznymi romansami muzyka. Podobno zawsze, gdy zostawał sam z dzieckiem, ono przebywało w łóżeczku, on zaś wybierał towarzystwo napojów wysokoprocentowych. Sięgał również po her*inę. W końcu nastąpił przełom. Artysta udał się do kliniki odwykowej, by zwalczyć nałóg. Także dla dobra dziecka... Zobacz też: Kim była Kalina Pieńkiewicz, pierwsza żona Andrzeja Kopiczyńskiego? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtdZeK7-298afa4.jpg" width="1600" height="2413" alt="(MANDATORY CREDIT Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images) Eric Clapton playing accoustic guitar in the dressing room of Lyceum Ballroom, June 14th, 1970. (Photo by Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images)" title="Eric Clapton Playing Accoustic Guitar In The Dressing Room Of Lyceum Ballroom" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img4wqPG1-2fbd431.jpg" width="1600" height="2453" alt="(MANDATORY CREDIT Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images) Eric Clapton plays acoustic guitar at waiting room of London The Lyceum Theatre Derek and the Dominos debut concert, London, June 14, 1970. (Photo by Koh Hasebe/Shinko Music/Getty Images)" title="Eric Clapton Plays Acoustic Guitar At Waiting Room Of London The Lyceum Theatre" /> Eric Clapton, czerwiec 1970 roku Tragiczna strata synka Erica Claptona. Jak zginął chłopiec? Przez nałóg rozpadł się również jego związek z matką chłopca. Lori wróciła z dzieckiem do rodzinnych Włoch. Eric Clapton odwiedzał ich, kiedy miał czas. Conor według relacji bliskich i przyjaciół rodziny był bardzo pogodnym dzieckiem. Lubił się śmiać i był wielkim fanem... muzyki swojego taty. Podobno uwielbiał słuchać, jak ten gra na gitarze. 19 marca 1991 roku Eric Clapton wybrał się z synem do cyrku w Nowym Jorku. Dziecko przebywało tam wraz z matką z wizytą. To wtedy tak naprawdę artysta miał poczuć instynkt ojcowski. Bawili się doskonale, śmiali i żartowali. Nawiązała się między nimi więź. Wokalista miał obiecać sobie, że od tej pory będzie poświęcał dziecku więcej uwagi... Kolejnego dnia zaplanował nawet wizytę w Zoo. Nie było im to jednak dane. Dzień później wydarzyła się tragedia, która zmieniła wszystko. W apartamencie wieżowca na 53. piętrze przebywali tego dnia mały Conor, jego matka Lori, opiekunka chłopca oraz dozorca, który zjawił się na miejscu tuż przed fatalnym zdarzeniem. Był poranek. Według jednej z wersji okno, sięgające od podłogi do sufitu i w żaden sposób niezabezpieczone (znajdowało się bowiem w uprzywilejowanej części apartamentowca), miała otworzyć sprzątaczka, by przewietrzyć pomieszczenie. Według innych – bardziej prawdopodobnych – zrobił to dozorca. Miał zająć się ich czyszczeniem. Czytaj też: Przed śmiercią był jej największym sprzymierzeńcem i oparciem. Relacja Krystyny Sienkiewicz i jej bratanka Kuby Sienkiewicza Eric Clapton w Chicago, 1974 rok W tym samym czasie malec bawił się z nianią w chowanego. Prawdopodobnie chciał ukryć się za półką, znajdującą się na podłodze, tuż przy feralnym oknie. Myślał, że jest jak zwykle zamknięte... W źródłach pojawiają się także informacje, że we Włoszech mieszkał w parterowym domu. Miał zwyczaj podbiegania do okien zawsze, gdy spodziewano się gości. Witał ich, radośnie machając. A wiedział, że do apartamentu miał niebawem przybyć jego tata. Malec podobno bardzo cieszył się na to spotkanie. Conor wypadł z okna apartamentu na Manhattanie z wysokości 53. piętra. Zginął na miejscu. Gdzie w tym czasie była jego matka? W sąsiednim pokoju. Zjawiła się w pomieszczeniu, w którym doszło do dramatu, gdy usłyszała rozpaczliwy krzyk niani. Od razu zrozumiała, co się stało. Gdyby nie jedno zdarzenie, do tragedii być może w ogóle by nie doszło... „Eric był w drodze do nas, aby go odebrać. Usłyszałam, że przyszedł faks i postanowiłam to sprawdzić, zanim poszłam do pokoju Conora. Spóźniłam się o niecałą minutę. Gdybym nie dostała tego faksu, on ciągle by żył”, podkreślała zrozpaczona w jednym z wywiadów. Dodała, że jest przekonana, że gdyby nie śmierć dziecka, także jej związek z Erikiem Claptonem miałby szansę przetrwać. „Kiedy zmarł Conor, zmarł także nasz związek. Nie ma takiego dnia, abym nie myślała o nich obu”, mówiła wzruszona. Artysta, który szedł na spotkanie z synem, widział przed apartamentowcem tłum gapiów. Patrzyli na zmasakrowane zwłoki jego dziecka. Nawet nie zainteresował się, na co patrzą, co później sobie wyrzucał. Jednak to właśnie on musiał pojechać do kostnicy, by zidentyfikować ciało malca. Matka chłopca nie była w stanie tego zrobić... Eric Clapton we Włoszech, 1989 rok, dwa lata przed tragedią, która odmieniła jego życie To synowi zadedykował „Tears in heaven” Uznany na całym świecie artysta usunął się w cień. Na dziewięć długich miesięcy zawiesił działalność artystyczną. Przestał grać koncerty. Był pogrążony w wielkiej żałobie... Gdy zdecydował się na powrót, był odmieniony. Poczucie straty zapisał w kilku piosenkach: „The Circus Left Town” (odnoszącej się do ich wspólnej wizyty w cyrku) czy „Lonely stranger”, odwołującej się do wielkiej samotności po stracie kogoś bliskiego. Mówi się, że to właśnie po tragedii postawił na bardziej liryczne, balladowe utwory. Zrezygnował natomiast z tych drapieżnych. „Niemal podświadomie zastosowałem muzykę jako środek uzdrawiający i okazało się, że to zadziałało. Muzyka daje mi wiele szczęścia i potrafi goić moje rany”, podkreślał Eric Clapton. W wywiadach twierdził również, że nie może sobie wybaczyć tego, co stało się tamtego dnia. Czuł się winny, ponieważ w ostatnich chwilach nie był przy małym synku. „Będę z tym poczuciem winy żył już zawsze”. Trzeci, a jednocześnie największy przebój, który powstał na cześć małego Conora, to „Tears in heaven”. Został stworzony przy pracy nad ścieżką dźwiękową do filmu „W matni” (ang. Rush). Za tekst odpowiadał Will Jennings. Pierwotnie powierzono im napisanie utworu, który będzie kończył produkcję. Było to „Help me up”. Jednak Eric Clapton zauważył w produkcji jeszcze jedno miejsce, które mogłoby zostać uzupełnione odpowiednią ścieżką dźwiękową. „Powiedział do mnie: »chcę napisać piosenkę o moim chłopcu«. Eric napisał pierwszą zwrotkę, która według mnie była całą piosenką, ale on chciał ode mnie następnych zwrotek, mimo że uważałem, iż to zbyt osobista piosenka i powinien napisać ją sam”, wspominał Will Jennings. W końcu autor tekstu uległ namowom przyjaciela. „Ta piosenka jest tak osobista i tak smutna, że jest czymś wyjątkowym w moim dorobku.” Prace nad tekstem trwały nawet w studiu nagraniowym. Efekt przerósł oczekiwania twórców. Obaj nie postrzegali piosenki jako potencjalnego hitu, wydawała się zbyt osobista. Została wydana na singlu w 1992 i z miejsca osiągnęła szczyty list przebojów i nagrodzono ją trzema nagrodami Grammy: za piosenkę roku, nagranie roku oraz najlepsze męskie wykonanie wokalne pop. Wszystkie dotyczyły oczywiście wersji z filmu „W matni”. Czytaj też: Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna View oEmbed on the source website Życie Erica Claptona po stracie syna. Dlaczego przestał grać „Tears in Heaven”? Aż do 2004 Eric Clapton wykonywał „Tears in Heaven” na koncertach oraz zamieścił ją na nagrodzonym Grammy albumie „Unplugged”. Jednak z czasem, jak zwierzył się w wywiadach, przestał odczuwać ból związany ze stratą. A to dla niego warunek wykonywania tego typu utworów. „Ja naprawdę muszę powrócić do uczuć, które towarzyszyły mi, kiedy pisałem tę piosenkę. One jakby odeszły i naprawdę nie chcę, by wróciły. Moje życie jest teraz inne”, wyjaśniał. To samo tyczyło się innego utworu, upamiętniającego Conora – „My father's eyes”. Clapton napisał go w 1998 roku. Zdanie zmienił dopiero w 2013 roku. Zaśpiewał wówczas ponownie „Tears in heaven” w trakcie trasy koncertowej z okazji 50-lecia kariery. Co ciekawe, podobno piosenki tej nigdy nie słuchała Lora Del Santo, matka chłopca. Wiązało się to dla niej ze zbyt bolesnymi wspomnieniami... Strata synka sprawiła również, że artysta poszedł na kolejny odwyk. Co więcej, na wyspie Antiqua stworzył centrum dla walczących z uzależnieniami – Crossroads. Wkrótce poznał również Melię Mcenery, z którą jest związany do dziś, choć początkowo myślał, że będzie to jedynie przelotny romans. Doczekali się jednak trzech córek: Julie Rose, Elly May oraz Sophie Belle. Tym razem do ojcostwa podszedł bardzo poważnie... View Burdaffi on the source website Źródło: Muzyka.Interia.pl, Salon24.pl, Mamadu.pl, Rp.pl Eric Clapton z synem Conorem, Londyn, czerwiec 1990: Syn Erica Claptona zmarł, gdy miał niespełna 5 latek: [Ostatnie odświeżenie na Viva.pl: 30.03.2026 rok]
Była u szczytu sławy, tuż przed premierą „Dirty Dancing” wydarzyła się tragedia. Jennifer Grey już nigdy nie była taka sama
Rola Baby w kultowym Dirty Dancing przyniosła jej światową sławę, ale za kulisami tego sukcesu krył się dramat, który na zawsze odmienił jej życie. Dziś, w dniu urodzin Jennifer Grey, wracamy do historii, która pokazuje, jak cienka bywa granica między spełnieniem marzeń a osobistą tragedią.
Rola Baby w kultowym filmie Dirty Dancing była dla niej przepustką do sławy. Wraz z Patrickiem Swayzem stworzyła na ekranie niezapomniany duet. Ich taneczne popisy do dziś inspirują a falowane sukienki Baby do dziś wzbudzają emocje wśród fanek mody. Produkcja z 1987 roku sprawiła, że z dnia na dzień zdobyli wielką popularność i stali się idolami większości nastolatek. Ale dwa tygodnie przed premierą filmu Jennifer Grey przeżyła wielką osobistą tragedię, która odcisnęła na niej bolesne piętno. Nigdy nie uwolniła się od traumy i poczucia winy. Dramatyczny wypadek na zawsze przekreślił jej karierę w Hollywood... Jennifer Grey jako Baby w Dirty Dancing „Nie sposób było łączyć tak głębokiego smutku, poczucia winy osoby ocalałej, ze świętowaniem i radością. Moje myśli już nigdy nie były takie same, moje ambicje też nie były takie same”, mówiła po latach... Jennifer Grey urodziła się w 1960 roku na Manhattanie. Ojciec Jennifer to niezapomniany Mistrz Ceremonii z Kabaretu Boba Fosse'a, nagrodzonego za tę rolę Oscarem. Mimo to rodzice nie wspierali córki w realizacji marzeń o aktorstwie. Jennifer od szóstego roku życia brała lekcje tańca. Najpierw to był balet, potem jazz, stepowanie, tańce afrykańskie i karaibskie. CZYTAJ TAKŻE: Samantha Fox była naczelną seksbombą lat 80. Później podbiła branżę muzyczną i ułożyła życie z kobietą Przed udaniem się na casting do Dirty Dancing miała na swoim koncie występy między innymi w takich filmach jak Czerwony świt, Cotton Club, Wolny dzień Ferrisa Bullera. Kiedy przeczytała scenariusz do Dirty Dancing, była w szoku, że główna postać jest tak bardzo do niej podobna. Była zachwycona! Uznała, że musi zdobyć tę rolę. Jennifer Grey wygrała casting. Pokonała młodą Sarah Jessicą Parker i Robin Wright. Aktorka miała wówczas 27 lat, czyli o dziesięć więcej niż filmowa Baby. Jej filmowym partnerem został Patrick Swayze. Co ciekawe, nie był to ich pierwszy wspólny film. Aktorzy mieli okazję spotkać się na planie „Czerwonego świtu”, z 1984 roku. Już wtedy praca między gwiazdami nie układała się najlepiej. Często dochodziło do starć i kłótni. Dlatego producenci Dirty Dancing długo zastanawiali się, czy obsadzenie Jennifer i Patricka w roli kochanków jest właściwym pomysłem. Aktorzy jednak udowodnili, że są profesjonalistami i w czasie kręcenia scen próbowali odstawiać na bok swoje prywatne animozje. Nie zawsze jednak im wychodziło... Jennifer Grey, Patrick Swayze, Dirty Dancing, 1987 rok Jennifer Grey — tragiczny wypadek W momencie nagrywania tanecznej produkcji Jennifer Grey spotykała się prywatnie z Matthew Broderickiem. Aktorzy poznali się na planie filmu Wolny dzień Ferrisa Buellera. Miesiąc przed premierą Dirty Dancing wyjechali na urlop do Irlandii. Podróżowali wynajętym samochodem. Warunki były fatalne — deszcz, mgła i śliski asfalt. Para zabłądziła. Jadąc po niewłaściwej stronie drogi, Matthew zderzył się czołowo z samochodem, w którym podróżowały matka z córką. Obie kobiety zginęły na miejscu. Aktor został ciężko ranny, złamał nogę i miał poranioną twarz. Jennifer Grey doznała niewielkich obrażeń na ciele, jedna nigdy nie pozbyła się traumy... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się, gdy odrzuciło ją Hollywood. Tak kochają się Adrien Brody i Georgina Chapman Dwa tygodnie po tragicznym wypadku odbyła się premiera Dirty Dancing. Film odniósł niebywały sukces! Jennifer Grey otrzymała nominację do Złotego Globu. „Nie sposób było łączyć tak głębokiego smutku, poczucia winy osoby ocalałej, ze świętowaniem i radością. Moje myśli już nigdy nie były takie same, moje ambicje też nie były takie same”. - mówiła po latach Jennifer. Wkrótce potem Grey rozstała się z Matthew Broderickiem. Aktor nie został oskarżony o spowodowanie śmierci, a jedynie ukarany karą grzywny w wysokości 175 dolarów. Do rodziny zmarłych kobiet napisał zaledwie kartkę z wyrazami współczucia. Przez traumatyczne zdarzenie kariera 27-letniej Jennifer skończyła się, zanim się jeszcze właściwie zaczęła. Nigdy nie zagrała już żadnej znaczącej roli... Jennifer Grey, premiera filmu Captain Marvel, Los Angeles, USA, 04.03.2019 rok Jennifer Grey, Beverly Hills, Los Angeles, California, 16.09.2021 rok
Diogo Jota zaledwie 10 dni przed tragedią wziął ślub. Jego żona została sama z trójką dzieci
W to, co się stało, wprost trudno uwierzyć. W nocy z 2 na 3 lipca 2025 roku odszedł piłkarz reprezentacji Portugalii i Liverpoolu. Diogo Jota niespełna dwa tygodnie wcześniej wziął ślub. Był dumnym ojcem trójki dzieci. Teraz jego żona została z nimi sama...
Ślub miał być ukoronowaniem ich miłości. 22 czerwca Diogo Jota i Rute Cardoso powiedzieli sobie „tak”. Niecałe dwa tygodnie później piłkarz Liverpoolu zginął w wypadku w Hiszpanii. Rute została sama z trójką dzieci. To historia, która łamie serca. W to, co się stało, wprost trudno uwierzyć... Ślub Diogo Joty i Rute – 10 dni szczęścia 22 czerwca 2025 roku Diogo Jota i Rute Cardoso stanęli na ślubnym kobiercu. Ceremonia odbyła się w okazałym kościele i miała wyjątkowo rodzinny charakter. Na zdjęciach opublikowanych w mediach społecznościowych widać parę z trójką dzieci – to one były tłem ich najważniejszego dnia. Wśród gratulujących znaleźli się m.in. Darwin Núñez oraz Natalia Becker, żona bramkarza Alissona. W jednym z postów Diogo Jota napisał: „22 czerwca 2025. „Tak” na zawsze”. To miało być rozpoczęcie nowego rozdziału w ich wieloletnim związku, który trwał od 2012 roku (według innych źródeł od 2013). Zaledwie kilka dni przed śmiercią ukochanego jego żona opublikowała ślubne zdjęcie z podpisem: „Moje marzenie się spełniło”, na co piłkarz odpowiedział: „Ale to ja jestem tym szczęściarzem”. Czytaj także: Bliscy apelują o modlitwę, cała Polska prosi tylko o jedno. Skiba zabrał głos w sprawie Kołaczkowskiej Rodzinne szczęście przerwane tragedią Diogo Jota i Rute Cardoso znali się od czasów nastoletnich. Ich relacja przetrwała ponad dekadę i zaowocowała narodzinami trójki dzieci: w 2021, 2023 (synowie Denis i Duarte) i 26 listopada 2024 roku (córka, nigdy nie podali jej imienia). Mimo sławy, Jota unikał medialnego rozgłosu, lecz chętnie dzielił się chwilami z rodziną. Był pasjonatem gier wideo. Po ślubie opublikował poruszający wpis: „Ja to mam szczęście”, który dziś brzmi jak bolesne pożegnanie. Rodzinne szczęście zostało brutalnie przerwane w nocy z 2 na 3 lipca 2025 roku. Zaledwie 10 dni po ślubie piłkarz zginął w wypadku samochodowym wraz z bratem, pozostawiając Rute samą z trójką małych dzieci. Wypadek, który zakończył miłość Do tragedii doszło na autostradzie A-52, na 65. kilometrze trasy w regionie Zamora w prowincji Sanabria w Hiszpanii. Diogo Jota spędzał tam wakacje wraz z rodziną, w tym o dwa lata młodszym bratem, Andre Silvą. Samochód, którym podróżowali, wypadł z drogi i stanął w płomieniach około godziny 1:30. Obaj mężczyźni zginęli na miejscu. Piłkarz miał 28 lat. Na kilka godzin przed śmiercią Jota opublikował w mediach społecznościowych nagranie z ceremonii ślubnej. W opisie pojawiły się słowa: „Dzień, którego nigdy nie zapomnę”. Dziś te słowa mają zupełnie inny wydźwięk – stały się nieświadomym epitafium... Czytaj także: „To poważna sprawa” – Robert Górski komentuje chorobę Joanny Kołaczkowskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-1240842033-a3431ae.jpg" width="4203" height="2802" alt="Diogo Jota, żona Rute Cardoso, dziecko, Liverpool v Wolverhampton Wanderers - Premier League, Liverpool, Anglia, 22.05.2022 rok" title="Diogo Jota, żona Rute Cardoso, dziecko, Liverpool v Wolverhampton Wanderers - Premier League, Liverpool, Anglia, 22.05.2022 rok" /> Rute Cardoso w żałobie. Diogo Jota pozostawił rodzinę Świat futbolu nie kryje wstrząsu. „To niewyobrażalna strata” – napisali przedstawiciele Liverpoolu. Kibice na całym świecie oddają hołd zawodnikowi, który nie tylko był utalentowanym piłkarzem, ale przede wszystkim kochającym mężem i ojcem. Rute Cardoso, która dopiero co została jego żoną, została wdową. Samotna matka trójki dzieci zmierzy się teraz z niewyobrażalnym bólem. Jej historia z Diogo, rozpoczęta w młodzieńczych latach, zakończyła się w najtragiczniejszy sposób – zaledwie 10 dni po ślubie, w sercu rodzinnych wakacji. Czytaj także: Huczało, że jest gorzej niż wszyscy myśleli a teraz takie wieści. Księżna Kate pojawiła się publicznie. Aż trudno uwierzyć
Nie tak miał wyglądać los syna Komendy. Anna Walter ujawnia gorzką prawdę o spadku
Po śmierci Tomasza Komendy, Anna Walter, jego była partnerka i matka ich syna Filipa, zmaga się z poważnymi problemami finansowymi. Mimo że Komenda spisał testament, sytuacja prawna i materialna Anny Walter jest niepewna. Kobieta ujawnia kulisy walki o alimenty i trudności w codziennym życiu.
Związek Tomasza Komendy i Anny Walter nie należał do łatwych, jednak połączyło ich coś wyjątkowego — syn Filip. Choć ich relacja zakończyła się przedwcześnie, oboje pozostali rodzicami dla wspólnego dziecka. Tomasz Komenda, świadomy swojej ciężkiej choroby, jeszcze przed śmiercią podjął decyzję o spisaniu testamentu. Czy dokument ten zapewnił ich synowi spokojną przyszłość? Najnowszy wywiad ujawnia smutną prawdę o życiu byłej partnerki Komendy... Czy testament Tomasza Komendy zabezpieczył przyszłość ich syna? Tomasz Komenda, który zmarł 21 maja 2024 roku, miał świadomość swojej choroby i zdecydował się na spisanie testamentu, chcąc zabezpieczyć ich wspólnego syna. "[...] O szczegółach nie mogę rozmawiać. Mogę jedynie dodać, że Tomek tak pomyślał o wszystkim, żebym w przyszłości mogła wykorzystać środki na potrzeby Filipa, niestety teraz i przez ostatnie lata nasza sytuacja jest bardzo trudna, żeby nie powiedzieć dramatyczna, to nie jest tak, że dostaliśmy miliony, to jest proces, który trwa, bywa tak, że brakuje nam na podstawy" — powiedziała Anna Walter, mama Filipa. Sprawa spadkowa jest nadal w toku. Sytuacja ta sprawia, że niepewność co do przyszłości ich dziecka wzbudza ogromny niepokój. ZOBACZ TEŻ: „Nie jestem tradycyjną matką”. Sylwia Gliwa przerywa milczenie o synu i rozstaniu Walka o alimenty: Anna Walter kontra Tomasz Komenda Kwestia alimentów na syna Filipa była jednym z najbardziej kontrowersyjnych tematów w relacji Anny Walter i Tomasza Komendy. Jak wynika z relacji kobiety, "Tomek płacił alimenty dobrowolnie". "Ale zdarzało się, że jak na przykład nie chciałam się zgodzić, aby spotkał się sam na sam z małym synem, potrafił mi nie wysłać pieniędzy. Tłumaczyłam mu, że to nie pieniądze będą decydować o tych spotkaniach. Tomek nie potrafił też zrozumieć tego, że ja na przykład potrzebuję mieć różne rzeczy na papierze tak jak właśnie wyrok sądu, alimenty i tak dalej. On w ogóle później już uznał, że działam przeciwko niemu. Jak złożyłam sprawę do sądu, to już byłam w jego oczach na przegranej pozycji. A ja wszędzie miałam pod górkę" — podsumowała smutno kobieta. Codzienne życie Anny Walter po śmierci Tomasza Komendy Dziś Anna Walter zmaga się z ogromnymi problemami finansowymi. Jej główne źródła dochodu to m.in. świadczenia 800+ na dwóch synów. Jak sama przyznaje, znajduje się w „tragicznej sytuacji”. Przez dłuższy czas żyła w depresji, nie była w stanie pracować, a jej stan psychiczny uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. "Można powiedzieć, że jestem uwięziona w domu, bo Filip dosyć dużo choruje. Tak naprawdę od stycznia może miesiąc był w przedszkolu. Ale najgorzej jest z moim średnim synem, Jankiem, który przeżył śmierć Tomka. Bardzo się do niego przywiązał. Nie rozumiał, dlaczego się rozstaliśmy, a śmierć Tomka to wszystko pogorszyła i mam z nim spore problemy" — tłumaczyła. "Chodzę po psychiatrach, psychologach, bo ma stwierdzone ADHD i częściowe niedostosowanie społeczne. Cały czas muszę być pod telefonem. Zdarza się, że nawet trzy razy w tygodniu dzwonią ze szkoły i muszę go wcześniej zabierać, bo ma silne napady złości. Teraz będę starała się dla niego o orzeczenie". Obecnie kobieta próbuje wrócić do życia. Deklaruje, że mimo trudnej sytuacji, nie zamierza się poddawać. "Chciałabym pójść do pracy, móc to wszystko jakoś sama powiązać, wyjść do ludzi. Nie mam nawet możliwości, żeby teraz pójść gdzieś na pół etatu" — podkreśla. SPRAWDŹ TEŻ: Tego nikt się nie spodziewał. Prawda o przeszłości Holeckiej po latach wyszła na jaw
Co poszło nie tak z OceanGate? Netflix analizuje kontrowersyjną wyprawę do wraku Titanica
W czerwcu 2023 roku zaginęła łódź Titan firmy OceanGate. Teraz Netflix pokazuje, co naprawdę się wydarzyło. Czy dokument „Titan: Wzlot i upadek OceanGate” odpowie na wszystkie pytania?
Wydarzenia z czerwca 2023 roku przykuły uwagę całego świata – nie tyle ze względu na rozmiar tragedii, ile z powodu kontrowersyjnej natury całego przedsięwzięcia. Łódź podwodna Titan, należąca do prywatnej firmy OceanGate, zniknęła podczas jednej z komercyjnych wypraw do wraku Titanica. Choć los pięciu pasażerów został przypieczętowany niemal natychmiast, wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Netflix postanowił je zadać na nowo. OceanGate i Titan: misja, która miała przesuwać granice Firma OceanGate została założona z ambitną wizją – oferowania komercyjnych wypraw na dno oceanu, w tym do najbardziej kultowego wraku na świecie: Titanica. Łódź Titan, wykonana z tytanu i włókna węglowego, miała być nowym standardem w eksploracji głębin. Za jej sterami stał Stockton Rush – współzałożyciel i dyrektor generalny OceanGate, który sam pilotował większość wypraw. 18 czerwca 2023 roku Titan wyruszył z pięcioosobową załogą: Stockton Rush, Paul-Henri Nargeolet (ekspert ds. Titanica), Hamish Harding (brytyjski miliarder i podróżnik), Shahzada Dawood (biznesmen z Pakistanu) oraz jego 19-letni syn Suleman. Po 1 godz. 45 min od zanurzenia utracono kontakt z jednostką. Akcja poszukiwawcza trwała kilka dni i zakończyła się odkryciem szczątków na głębokości około 3 800 metrów. Eksperci potwierdzili, że doszło do tzw. implozji – błyskawicznego zapadnięcia się konstrukcji pod wpływem olbrzymiego ciśnienia. ZOBACZ TEŻ: Jedną katastrofę przeżył, w drugiej był bez szans. Ritchie Valens zginął przez rzut monetą. Miał lecieć inny muzyk Innowacja czy ryzyko? Gdzie OceanGate popełniło błąd Titan był innowacyjnym, ale i kontrowersyjnym projektem. OceanGate zdecydowało się m.in. na zastosowanie kompozytów z włókna węglowego – materiału rzadko używanego w głębinowej inżynierii. Również sposób certyfikacji statku budził zastrzeżenia: firma celowo unikała klasyfikacji przez zewnętrzne organizacje techniczne. Dla wielu specjalistów był to niepokojący znak, który zignorowano. W dokumencie Netflixa temat ten zostaje poruszony wprost. Widzowie mają okazję zobaczyć nie tylko wcześniejsze wypowiedzi Stocktona Rusha, ale także opinie ekspertów i byłych współpracowników OceanGate, którzy ostrzegali przed ryzykiem. „Titan: Wzlot i upadek OceanGate” – dokument, który daje głos pytaniom Nowy film dokumentalny Netfliksa, dostępny od 11 czerwca 2025 roku, to próba zebrania wszystkich znanych faktów i przedstawienia historii OceanGate z różnych perspektyw. Reżyser Mark Monroe – znany z takich produkcji jak „The Cove” czy „Icarus” – sięga po archiwalne nagrania, rozmowy z rodzinami pasażerów oraz analizy ekspertów, by przybliżyć kulisy jednego z najbardziej kontrowersyjnych przedsięwzięć w historii eksploracji oceanów. Dokument nie epatuje tragedią – jego siłą jest rzetelność i próba zrozumienia, jak doszło do takiego finału. Pokazuje też, jak cienka może być granica między odwagą a nieodpowiedzialnością. "Nie było żadnego kontekstu dla tego, co mogło się stać z tymi na pokładzie, a jedynym punktem odniesienia był Titanic, historia, która teraz stała się ponurą bajką. Im bardziej zagłębiałem się w tę straszną tragedię, tym bardziej intrygowało mnie, jak w ogóle mogło do niej dojść i kim dokładnie był człowiek, który zbudował, a następnie poszedł na dno wraz z tym statkiem. Mamy nadzieję, że ten film pomoże odpowiedzieć na te pytania", przyznaje Mark Monroe dla Netflix Tudum. Gdzie obejrzeć i czy warto? Film „Titan: Wzlot i upadek OceanGate” dostępny jest wyłącznie na platformie Netflix. Produkcja już wzbudza zainteresowanie zarówno miłośników dokumentów, jak i osób ciekawych technologii, psychologii przywództwa czy kulis działań startupów. Opinie krytyków są podzielone, ale jedno jest pewne – to film, który skłania do myślenia. W czasach, gdy fascynacja przestrzenią kosmiczną i głębinami morskimi przeżywa renesans, dokument o Titanie staje się głosem rozsądku. Nie daje prostych odpowiedzi, ale zadaje właściwe pytania. I to czyni go wyjątkowym. SPRAWDŹ TEŻ: Nick Cave doczekał się czterech synów. O jednym nie wiedział przez lata, dwaj zginęli w tragicznych okolicznościach View oEmbed on the source website
Straciła rodziców, potem dwóch partnerów. Historia Marzeny Kipiel-Sztuki łamie serce
Widzowie znali ją przede wszystkim jako Halinę Kiepską w kultowym serialu Polsatu. Ale jej życie prywatne nie miało wiele wspólnego z komedią... Los nie oszczędzał Marzeny Kiepiel-Sztuki. Każdy jej związek kończył się tragicznie. Odsłaniamy sekrety uwielbianej aktorki w pierwszą rocznicę jej śmierci.
Bez niej trudno wyobrazić sobie polską telewizję. Przez ponad 20 lat bawiła na szklanym ekranie jako Halinka Kiepska. Głośna, stanowcza, znosząca najdziwniejsze pomysły męża. A jaka była prywatnie? Z pewnością los jej nie oszczędzał. O jej pierwszym partnerze mało kto wie. Dwóch kolejnych odchodziło niemal na jej oczach. Przez lata zmagała się z bólem po stracie najbliższych. Choć, jak zaznaczała jej przyjaciółka Renata Pałys, Marzena Kipiel-Sztuka miała skłonność do konfabulacji i dramatyzowania. Jaka była naprawdę? Przypominamy jej losy w pierwszą rocznicę śmierci... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 09.06.2025 r.] Rodzice odeszli, zanim zdążyła zabłysnąć na ekranie Aktorka znana z kultowej serii „Świat według Kiepskich” przez dekady skrywała dramatyczne przeżycia. Rodzinne tragedie i śmierć bliskich naznaczyły jej życie prywatne. Co wyznała po latach? Życie Marzeny Kipiel-Sztuki naznaczyły bolesne rozstania. W młodym wieku musiała pożegnać oboje rodziców, którzy zmarli, zanim zyskała popularność jako Halinka Kiepska. „Moi rodzice wcześnie zmarli. I to nie pod kołami samochodu, ale przegrywając walkę z ciężkimi chorobami. Tata tuż przed sześćdziesiątką, a mama zaraz po. Ja byłam wtedy przed trzydziestką i jeszcze nie grałam w „Kiepskich”. Nie mieli szansy zobaczyć mnie na ekranie. Dlatego też dołożyłam sobie do nazwiska moje nazwisko de domo, czyli Kipiel”, ujawniła w wywiadzie dla Plejady w 2022 roku. Miłość do teatru ponad wszystko Jej pierwszym mężem był Konrad Sztuka – reżyser i producent. Przez dekadę tworzyli małżeństwo, które jednak nie przetrwało próby czasu. Aktorka przyznawała, że to ona odpowiadała za kryzys. Całym sercem oddana pracy, nie znajdowała przestrzeni na życie rodzinne. Nad wszystko przedkładała miłość do teatru. „Konrad jest zbyt fajnym facetem, by żyć w związku bez miłości. Wystąpiłam o rozwód”, zdradziła w wywiadzie dla Interii. Po latach przyszła kolejna bolesna wiadomość – w 2015 roku Sztuka zmarł w wieku 50 lat, przegrywając walkę z chorobą nowotworową. Czytaj także: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Nowa relacja i kolejne cierpienie Później aktorka związała się z Mariuszem Piesiewiczem, operatorem filmowym. Ich drogi przecięły się na planie telewizyjnego hitu, jednak los ponownie okazał się okrutny. Produkcja, która ich połączyła, stała się jednocześnie miejscem ich ostatniego spotkania (choć według innych źródeł mógł być to jednak plan innej produkcji). W 2005 roku, podczas pracy, Piesiewicz doznał nagłego wylewu i po trzech dniach zmarł w szpitalu. „Umarł na moich oczach”, mówiła Kipiel-Sztuka w rozmowie z „Na żywo”. Operator miał wtedy zaledwie 44 lata. Bliscy mężczyzny twierdzą jednak, że rok przed jego śmiercią para zakończyła związek. Faktem jest, że przyjaciółka Marzeny Kipiel-Sztuki ze „Świata według Kiepskich” wprost przyznała w jednym z wywiadów, że aktorka miała skłonność do... konfabulacji. Zwłaszcza jeśli chodzi o sferę osobistą. „To jest coś takiego, że Marzena, po pierwsze, trochę mitologizowała. Po drugie, była też autorem tego wszystkiego, co ją w życiu spotkało. Ona bardzo lubiła podkreślać, że to jej życie było bardzo ciężkie, ale powiedzmy sobie szczerze, tak chciała żyć. Mnie jest jakoś tak nieporęcznie o tym mówić, ale chociażby te mity o tych trzech mężach, którzy zmarli. Przecież to była nieprawda. Tylko jeden jej mąż, ostatni, zmarł jak ona była z nim w związku”, kwitowała w marcu 2025 roku w rozmowie ze „Światem gwiazda” Renata Pałys. I dodawała, że fakty w jej przypadku były zupełnie inne. „Z pierwszym była chyba z 20 lat po rozwodzie, jak on zmarł i miał swoją rodzinę, a z drugim w ogóle nie była mężatką. I również nie była z nim, jak zmarł. Lubiła mitologizować. Są takie osoby, tacy aktorzy, tacy artyści, którzy lubią na użytek prasy, internetu itd. tworzyć alternatywne, równoległe życie. I taką osobą była Marzena”, ujawniła. Czytaj także: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 04.02.2006 rok Marzena Kipiel-Sztuka, Wiosenna ramówka Telewizji Polsat, Warszawa, 26.02.2014 rok Kolejny cios w życiu Marzeny Kipiel-Sztuki Kolejnym mężem Kipiel-Sztuki został Przemysław Buksakowski. Para ślubowała sobie miłość w 2007 roku. Jednak życie i tym razem nie było dla kobiety zbyt łaskawe... Dwa lata później mężczyzna już nie żył. Według medialnych doniesień, stracił przytomność na ulicy, pod blokiem ukochanej. Mimo wielu prób reanimacji nie udało się go ocalić. „Pechowy styczeń. Pani Marzena szła beztrosko na spacer z psem. Komórka rozładowana, głowa pełna myśli, na karetkę i samochody policyjne koło domu nie zwróciła nawet uwagi. [...] Na chodniku pod blokiem leżał on, jej mąż Przemek. I umierał. Niewydolność krążenia naczyniowego. Miał astmę...”, informował przed laty tygodnik „Rewia”. Oficjalną przyczyną śmierci była niewydolność oddechowo-krążeniowa. Dla aktorki był to ogromny cios, tym bardziej, że w ich związku mimo wcześniejszych problemów, w końcu zaczęło się układać. „Jego śmierć zdarzyła się, gdy jako małżeństwo zaczęliśmy wychodzić na prostą. Kiedy miało być tak pięknie”, opowiadała w programie „Dom Wróżek: ponad zmysłami”. ZOBACZ TAKŻE: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Nagła śmierć męża doprowadziła Marzenę Kipiel-Sztukę do depresji. „Nie obeszło się bez terapii, psychiatry, pobytu w ośrodku… Bez ludzi z mojego otoczenia, którzy cały czas byli przy mnie i wspierali mnie, nigdy nie wyszłabym z dołka”, szczerze wyznała. Dbała jednak o to, aby pielęgnować pamięć o zmarłych. „Właściwie nikomu z moich bliskich tak naprawdę nie pozwoliłam do końca „odejść”. Oni wciąż są w mojej głowie. Moje uczucia są jak huśtawka – raz góra, raz dół", ujawniła w rozmowie z Plejadą. Odbudowanie zdrowia psychicznego po stracie ukochanego zajęło jej kolejne pięć lat. Serialowa Halinka Kiepska mimo bycia w kilku związkach, nie doczekała się potomstwa. Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 19.01.2011 rok Marzena Kipiel-Sztuka, plan serialu „Świat według Kiepskich”, 04.02.2006 rok Marzena Kipiel-Sztuka, Wiosenna ramówka Telewizji Polsat, Warszawa, 01.03.2016 rok Marzena Kipiel-Sztuka ofiarą pandemii Wybuch pandemii koronawirusa odcisnął bolesne piętno na sytuacji finansowej wielu artystów. Jedną z poszkodowanych została właśnie Marzena Kipiel-Sztuka. Sporo mówiło się m.in. o problemach aktorki, które na szczęście okazały się być nieprawdą. We wrześniu 2022 ucięła wszelkie plotki: „Powiedziałam w wywiadzie, że przez lata odkładałam pieniądze na konto oszczędnościowe i w pandemii, gdy nie miałam możliwości, by pracować, musiałam po nie sięgnąć. Ale nie zrobiłam tego, żeby się poskarżyć i wzbudzić litość. Zaraz potem dodałam, że zastanawiam się, jak radzą sobie w tej sytuacji osoby, które nie mogły sobie na to pozwolić”, ujawniła w rozmowie z Plejadą. „Przecież gdybym nie miała czego jeść, nie poszłabym z tym do gazet, tylko zadzwoniła do przyjaciół z prośbą o pomoc. Pamiętam czasy, gdy grałam w teatrze w Legnicy i mieszkałam w domu aktora. Niewiele zarabialiśmy i dziesiątego wszystkim kończyły się pieniądze. Więc dzwoniliśmy do siebie i sprawdzaliśmy, co kto ma w kuchni. Ja miałam mąkę, ktoś miał cebulę, ktoś inny śledzie. Każdy przynosił to, co miał i gotowaliśmy. Robiliśmy śledzie opiekane w mące, które potem marynowaliśmy. Umiem sobie radzić w trudnych sytuacjach”, stwierdziła, dodając, że wszystkie plotki w tamtym czasie bardzo ją bolały. Aktorka nie chciała bowiem robić sensacji ze swojej sytuacji finansowej, a tym bardziej prosić kogokolwiek o pomoc. Nie spodziewała się, że ta wypowiedź może zakończyć się medialną nagonką. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Marzena Kipiel-Sztuka o stracie partnerów i samotności O problemach aktorki w reportażu „Dzień Dobry TVN” opowiedzieli m.in. jej przyjaciele. „Życie jej nie rozpieszczało. Nie miała szczęścia w miłości, a jak miała, to krótko. Pochowała wszystkich kolejnych mężów”, przypomniała Elżbieta Jodłowska, aktorka i koleżanka serialowej Halinki Kiepskiej. W materiale stacji Marzena Kipiel-Sztuka pokazała m.in. rodzinne zdjęcia, na których pozowała ze zmarłymi partnerami: Konradem Sztuką, Mariuszem Piesiewiczem i Przemysławem Buksakowskim. Dla niej to zapis szczęśliwych chwil i pięknych wspomnień, do których czasem wraca... „Patrzymy we trójkę w jedną stronę. A tu są listy miłosne i rzeczy, które zbierałam. „Kocham, na zawsze Twój”, komentowała archiwalne materiały aktorka. Nie zabrakło również tematu depresji, o której wielokrotnie mówiła serialowa Halinka Kiepska. Podkreśliła, że nie chce cały czas nosić żałoby w sercu i mimo wszystko w przyszłość stara się patrzeć z optymizmem. „To są takie rzuty. Depresja, serce boli, powiedziałam otwarcie, że się zmagam z długimi stanami takiego zawieszenia. Czasem trzeba poprosić o pomoc. Na takie pytanie, kiedy i co mnie najbardziej zabolało w życiu, odpowiedziałabym: nie będę do końca nosić żałoby po rodzicach, dziadkach, wujkach, babciach, psach, mężach i kochankach. To było, a dzisiaj jest kolejny dzień. Trzeba patrzeć do przodu”, zaznaczyła. Niestety teraz media obiegła wieść o najgorszym: aktorka przegrała walkę z chorobą i zmarła 9 czerwca 2024 r. Miała zaledwie 58 lat... Czytaj także: Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. Dekadę temu straciła męża, wciąż nie uporała się ze stratą Marzena Kipiel-Sztuka, mąż Przemysław Buksakowski, plan programu „Jak oni śpiewają”, marzec 2007 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgg3eRrt-673b170.jpg" width="1600" height="2409" alt="NZ. Marzena Kipiel - Sztuka z mezem Przemyslaw Buksakowski. 9. odcinek programu Telewizji Polsat, Jak oni spiewaja, 12.05.2007, Warszawa,,Image: 424073359, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw Nawrocki / Forum" title="Marzena Sztuka z mezem" /> Marzena Kipiel-Sztuka, mąż Przemysław Buksakowski, plan programu „Jak oni śpiewają”, 12.05.2007 rok Marzena Kipiel-Sztuka, 25-lecie Telewizji Polsat, Warszawa, 11.12.2017 rok
Przyszła do pracy i już nie wróciła. Pracownica Uniwersytetu Warszawskiego była mamą trójki dzieci
Tragedia, jaka miała wczoraj miejsce na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego, wstrząsnęła Polską. W wyniku brutalnego ataku, życie straciła 53-letnia pracownica, która od lat związana była z uczelnią. Osierociła troje dzieci...
To miał być kolejny spokojny wieczór na kampusie. Ona kończyła swoją zmianę, jak każdego dnia. Nie wiedziała, że to ostatni raz, gdy zamyka drzwi uczelni. 53-letnia pracownica Uniwersytetu Warszawskiego przyszła do pracy jak zwykle. Przez lata była częścią życia tej uczelni, troszcząc się o jej codzienne funkcjonowanie. Tamtego dnia – zamiast bezpiecznego powrotu do domu, do trójki swoich dzieci – czekało ją coś, czego nikt nie mógł przewidzieć. Brutalne, bezsensowne uderzenie, które przerwało jej życie. Szczegóły tragicznego ataku na kampusie UW Do dramatycznych wydarzeń doszło na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego, w budynku Auditorium Maximum. Podczas zamykania drzwi gmachu, 53-letnia kobieta, pracownica uczelni, została zaatakowana przez 22-letniego studenta prawa. Mężczyzna uderzył ją siekierą, powodując liczne rany cięte i rąbane kończyn. Kobieta zginęła na miejscu. Zaalarmowany hałasem strażnik kampusu ruszył z pomocą. Niestety, również on padł ofiarą ataku. Z ciężkimi obrażeniami trafił do szpitala. ZOBACZ TEŻ: Dj Hazel nie żyje. 44-latek został znaleziony martwy w samochodzie. Fani i przyjaciele z branży nie kryją rozpaczy <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/EN016525130030-2d28d98.jpg" width="1393" height="2000" alt="Tragedia na UWWieczorem 7 maja na teren uczelni wtargnal mlody mezczyzna i zaatakowal siekiera znajdujace si? tam osoby. Nie zyje kobieta, pracownik strazy uniwersyteckiej - z obrazeniami ciala zosta?a przewieziona do szpitala. Napastnik zostal zatrzymany." title="Tragedia na UW" /> Zmarła matka trójki dzieci i wieloletnia pracownica UW Kobieta to 53-letnia pracownica Uniwersytetu Warszawskiego. Jak wynika z informacji przekazanych przez media, była matką trójki dzieci. Znana była w środowisku jako sumienna i ciepła osoba. Jej nagła śmierć wstrząsnęła społecznością akademicką oraz wszystkimi, którzy mieli z nią styczność. Rektor Uniwersytetu Warszawskiego, prof. Alojzy Nowak, potwierdził tragiczne informacje w oficjalnym komunikacie. Podkreślił, że uczelnia pozostaje w głębokim szoku i że niezwłocznie podjęto działania wspierające bliskich ofiary oraz innych pracowników. Kim jest sprawca? 22-letni student prawa Sprawcą ataku był 22-letni student prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Według wstępnych informacji młody mężczyzna przyszedł na kampus uzbrojony w siekierę. Motywy jego działania pozostają niejasne – sprawa jest badana przez policję i prokuraturę. Został zatrzymany i przewieziony do aresztu, gdzie przechodzi badania psychiatryczne. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/EN016525130036-6a79a5a.jpg" width="2000" height="1163" alt="Fot. Wojciech Olkusnik/East News, Warszawa, 08.05.2025. Uroczyste upamietnienie smiertelnej ofiary ataku na terenie Kampusu Uniwersyteckiego UW, przy Krakowskim Przedmiesciu. Wieczorem 7 maja na teren uczelni wtargnal mlody mezczyzna i zaatakowal siekiera znajdujace si? tam osoby. Nie zyje kobieta, pracownik strazy uniwersyteckiej - z obrazeniami ciala zosta?a przewieziona do szpitala. Napastnik zostal zatrzymany. N/z: rektor UW Alojzy Nowak (L) oraz prorektor UW ds. doktoranckich i prawnych Adam Niewiadomski (P)" title="Tragedia na UW" /> Po ataku na kampusie pojawiły się służby ratunkowe i policyjne. Budynek Auditorium Maximum został zabezpieczony, a wszystkie zajęcia w tym rejonie zostały odwołane. Uczelnia zapewniła wsparcie psychologiczne osobom, które były świadkami zdarzenia lub czują się dotknięte jego skutkami. Uniwersytet Warszawski zapowiedział również przegląd procedur bezpieczeństwa i planuje wdrożenie dodatkowych środków ochrony, by w przyszłości zapobiec podobnym tragediom. Źródło: Fakt
Rafał Trzaskowski zdruzgotany, opublikował poruszający wpis. Kandydat na prezydenta nie kryje emocji
Wstrząsające sceny rozegrały się w jednym z krakowskich szpitali. Rafał Trzaskowski, prezydent Warszawy, nie kryje głębokiego poruszenia i przerażenia po brutalnym ataku, do którego doszło w gabinecie lekarskim. Sprawca wtargnął do środka i śmiertelnie ranił lekarza, który – mimo wysiłków ratowników – zmarł kilka godzin później.
Wczoraj media obiegła niezwykle smutna wiadomość. W Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie został zamordowany ortopeda — Tomasz Solecki. Ta historia poruszała miliony ludzi, środowisko medyczne oraz polityków. Głos zabrali już między innymi: Adam Bodnar, Andrzej Duda, czy Rafał Trzaskowski. Kandydat na prezydenta opublikował w sieci emocjonalny wpis. Rafał Trzaskowski poruszony tragicznymi wydarzeniami w Krakowie. Lekarz zginął z rąk pacjenta Obecnie cała Polska pogrążona jest w żałobie po dramatycznym ataku, który wstrząsnął nie tylko mieszkańcami Krakowa, ale również środowiskiem medycznym. Przypomnijmy, że wczoraj w Szpitalu Uniwersyteckim doszło do niepojętej zbrodni. 35-letni pacjent, który nie był zadowolony z przebiegu leczenia, zadał swojemu lekarzowi śmiertelne ciosy nożem. Mężczyzna został zatrzymany, ale życia lekarza nie udało się uratować. Po kilku godzinach, dyrektor placówki ze łzami w oczach przekazał tragiczne wieści oraz przekazał więcej informacji o tragedii przed kamerami. Głos mu się łamał, gdy mówił o zmarłym pracowniku. „Zmuszony jestem poinformować, że jeden z lekarzy Szpitala Uniwersyteckiego poległ, bo to tak trzeba nazwać, poległ w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Został zaatakowany przez pacjenta bez żadnego ostrzeżenia, w trakcie wizyty z inną pacjentką. Niestety mimo zaangażowania ogromnej liczby osób, bo ponad 20 osób było zaangażowanych w ratowanie życia doktora, nie udało się go uratować", mówił Marcin Jędrychowski. Wczoraj wieczorem odbyła się również konferencja Ministra Sprawiedliwości — Adama Bodnara, którzy przyznał, że 35-latek był pracownikiem służby więziennej. W ostatnim czasie miał się nawet niepokojąco zachowywać. Skierowano go do specjalistów, lecz miał się do nich zgłosić po powrocie z urlopu. CZYTAJ TEŻ: Zginął w miejscu, gdzie ratował życie. Tragiczna śmierć dr Tomasza Soleckiego w Krakowie Tragedia w Krakowie. Lekarz nie żyje po brutalnym ataku. Rafał Trzaskowski i Andrzej Duda zabierają głos Śmierć lekarza poruszyła całą Polskę. W sieci pojawiły się liczne głosy wsparcia i żalu. Głos zabrał m.in. Rafał Trzaskowski. Kandydat na prezydenta w emocjonalnym wpisie na Facebooku napisał: „Tragiczne wydarzenie w Krakowie głęboko mnie poruszyło. Lekarz, który poświęcił życie, by ratować innych, sam stał się ofiarą przemocy. Łączę się w bólu z rodziną, bliskimi i całą wspólnotą lekarską. Musimy walczyć o szacunek, bezpieczeństwo i godność wszystkich, którzy niosą pomoc", czytamy. Do tragedii odniósł się również prezydent Andrzej Duda. W poruszającym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych napisał: „Trudno znaleźć słowa, by wyrazić żal z powodu niepojętej tragedii, do jakiej doszło dziś w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Moje myśli są przy Najbliższych, Przyjaciołach i Współpracownikach zamordowanego Lekarza. Dziękuję wszystkim, którzy nieśli i niosą pomoc w związku z tym strasznym wydarzeniem. Łączę się w modlitwie za spokój duszy Zmarłego", czytamy. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Chylińska wzrusza do łez! Emocjonalne wyznanie z okazji urodzin managerki
Jedną katastrofę przeżył, w drugiej był bez szans. Ritchie Valens zginął przez rzut monetą. Miał lecieć inny muzyk
Jego hit „La Bamba” przeszedł do historii muzyki rozrywkowej
Był 31 stycznia 1957 roku. Nad szkołą, do której uczęszczał, zderzyły się dwa samoloty. W wyniku katastrofy życie straciło trzech uczniów, zaś 75 zostało rannych. Ale wśród nich nie było jego. 16-letni Richard Steven Valenzueli wyszedł z tego bez szwanku, ponieważ... nie było go w szkole. Tego dnia bowiem odbywał się pogrzeb jego dziadka. Uciekł przeznaczeniu? Oszukał je? Wielu tak to interpretuje. Ale dwa lata później nie miał już tyle szczęścia. Richie Valens zginął w katastrofie lotniczej, której z pewnością można było uniknąć. Oto niezwykłe losy wykonawcy hitu „La Bamba”. I opowieść o przewrotnym losie... Richie Valens: muzyk ze slumsów Pochodził ze slumsów w miejscowości Pacoima, dziś przedmieściach Los Angeles. Miał czworo rodzeństwa. Od najmłodszych lat wykazywał talent muzyczny, który był co najmniej imponujący. I nie chodziło jedynie o śpiew. Dziś moglibyśmy powiedzieć, że był multiinstrumentalistą, do tego samoukiem i geniuszem. Samodzielnie zgłębił tajniki gry na gitarze, trąbce i perkusji. Ta wielka kariera rozpoczęła się dla niego, gdy dołączył do zespołu The Silhouettes. Najpierw jako gitarzysta, dopiero z czasem wyszło na jaw, że radzi sobie równie dobrze ze śpiewem. Jednemu z koncertów formacji przysłuchiwał się Bob Keane, właściciel niewielkiej wytwórni płytowej. I nie miał wątpliwości, że stoi przed nim nieoszlifowany diament. Był zachwycony. Zaprosił 16-latka na nagrania do studia, wymyślił dla niego pseudonim artystyczny. Tak narodził się Ritchie Valens. Jedna z piosenek, którą wówczas nagrali, z miejsca stała się wielkim, międzynarodowym hitem. Ale „La Bamba” to dziś coś więcej. To swoisty hymn, jeden z filarów współczesnej muzyki rozrywkowej. A dowodem na to jest fakt, że znalazła się nawet na 345 miejscu na liście 500 najlepszych piosenek wszech czasów, a Valensa zaczęto nazywać pionierem rock and rolla. Wydawało się, że gwiazda, która tak nagle rozbłysła, będzie jeszcze długo świecić jasnym blaskiem. Ale los bywa przewrotny. Młodzieniec nie mógł jeszcze wiedzieć, że nie dożyje nawet 20. urodzin... Czytaj także: Richard Chamberlain był bożyszczem kobiet, miał świat u stóp. Wielki sekret skrywał przez 70 lat View oEmbed on the source website Ritchie Valens – tragiczna historia gwiazdy rock and rolla Ritchie Valens rozpoczął wielką podróż przez Stany Zjednoczone. Występował zarówno w popularnych programach telewizyjnych, jak i dawał koncerty w różnych miastach. Nastolatek nie miał już czasu na naukę — porzucił szkołę i poświęcił się w pełni muzyce. Był 3 lutego 1959 roku. Ritchie Valens, Buddy Holly i Jiles Perry Richardson (znany jako The Big Bopper) zagrali koncert w Clear Lake, w stanie Iowa. Trasa koncertowa, zatytułowana Winter Dance Party Tour, obejmowała 24 miasta i trwała trzy tygodnie. Po występie muzycy musieli szybko przemieścić się do Moorhead w stanie Minnesota. Pogoda była wyjątkowo niekorzystna — śnieżyca sparaliżowała zarówno ruch naziemny, jak i powietrzny. Mimo to artyści nie mogli sobie pozwolić na opóźnienia. Nie chcieli czekać. I wydarzyło się coś, co dziś może być traktowane jak zły omen... „Przed startem jeden z muzyków towarzyszących Holly’emu, Waylon Jennings, zrezygnował z miejsca w samolocie. Holly skomentował to słowami: „Mam nadzieję, że twój bus znów zamarznie”, na co Jennings odpowiedział „Mam nadzieję, że twój samolot się rozbije!”, pisano na stronie polskieradio.pl. Co bardziej znamienne, Ritchie Valens trafił do tego samolotu, ponieważ wygrał rzut monetą z gitarzystą Buddy'ego Holly'ego, Tommy'm Allsupem. Wygrana decydowała o tym, kto poleci zamiast Allsupa, który wybrał podróż autobusem... O godzinie 00:40 Ritchie Valens, Buddy Holly i The Big Bopper wsiedli na pokład niewielkiego samolotu Beechcraft Bonanza. Pogoda cały czas się pogarszała – niski pułap chmur, całkowicie zachmurzone niebo, ograniczona widoczność, lekki opad śniegu. Samolot wystartował piętnaście minut później. Niestety, o godzinie 3:30 zniknął z radarów. Czytaj także: Do tragedii doszło w trakcie zabawy w chowanego. Synek Erica Claptona wypadł z okna wieżowca Dzień, w którym umarła muzyka Z samego rana, gdy właściciel samolotu został poinformowany o jego zaginięciu, poleciał tą samą trasą. Poszukiwania trwały kilka godzin. Około 9:30 dostrzegł rozbity wrak. Okazało się, że 21-letni pilot, choć dobrze wyszkolony, miał nieduże doświadczenie, a pogoda była gorsza niż w komunikatach. Na stronie Dlapilota.pl czytamy: „W raporcie CAB podkreślono, że ostrzeżenia nie zostały przekazane pilotowi, a odprawa pogodowa składała się wyłącznie z aktualnego stanu pogody w odniesieniu do miejsca wylotu i lotniska docelowego. Właściciel FBO przyznał w trakcie dochodzenia, że miał całkowite zaufanie do pilota i opierał w pełni na jego opinii w kwestii planowania i przebiegu lotu. Pomimo wielu wątpliwości, członkowie CAB byli zgodni w jednym. Pogarszająca się pogoda nad Mason City i fakt, że firma czarterowa jak i pilot posiadali uprawnienia tylko do lotów z widocznością, były głównymi przyczynami katastrofy. Zdaniem komisji podjęcie decyzji o locie, przez pilota nie posiadającego uprawnienia do lotu w takich warunkach, było dalece nierozsądne i okazało się brzemienne w skutkach. Fakt, że pilot tak wiele razy sprawdzał komunikat meteo, a właściciel czarteru towarzyszył mu aż do odlotu, świadczyć może, że prawdopodobnie obaj mieli poważne wątpliwości co do swojej decyzji”. Katastrofa, w której zginęli muzycy, zapisała się w historii rock and rolla jako jedna z najtragiczniejszych. Przed nimi była wspaniała kariera. Historia Ritchiego Valensa stała się kanwą musicalu zrealizowanego w 1987 roku przez Luisa Valdeza, w którym główną rolę, młodego muzyka zagrał Lou Diamond Phillips. To wyjątkowy i poruszający obraz, który do dziś emitowany jest w telewizji... Czytaj także: Jolanta Fajkowska przez wiele lat ukrywała przed córką tożsamość ojca. Ich relacja była trudna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-74298910-500fa60.jpg" width="3009" height="2403" alt="Wrak samolotu, w którym zginęli Buddy Holly (Charles Hardin Holley), Ritchie Valens (Richard Steven Valenzuela) i The Big Bopper (Jiles Perry Richardson, Jr.), 3 lutego 1959 roku w Clearlake w stanie Iowa" title="Wrak samolotu, w którym zginęli Buddy Holly (Charles Hardin Holley), Ritchie Valens (Richard Steven Valenzuela) i The Big Bopper (Jiles Perry Richardson, Jr.), 3 lutego 1959 roku w Clearlake w stanie Iowa" />
Maryla Rodowicz wstrząśnięta sytuacją Katarzyny Gärtner. Nie ma litości dla winnego
83-letnia Katarzyna Gärtner, kompozytorka takich hitów jak „Małgośka” i „Tańczące Eurydyki”, przeżywa dramat. Po podpisaniu umowy dożywocia straciła dom w Komaszycach i została pozbawiona opieki. Maryla Rodowicz jest poruszona sytuacją przyjaciółki. Kim jest Katarzyna Gärtner? Ikona polskiej muzyki Katarzyna Gärtner to legendarna postać polskiej sceny muzycznej. W wieku 83 lat może pochwalić się dorobkiem, który na stałe wpisał się w historię polskiej kultury. Jest autorką takich utworów jak „Małgośka” i „Tańczące Eurydyki”, które zdobyły serca milionów słuchaczy. Przez lata współpracowała z czołówką polskich artystów, w tym z Marylą Rodowicz. Niestety, ostatnie miesiące jej życia przyniosły bolesny zwrot akcji. Katarzyna Gärtner straciła dom i majątek Wszystko zmieniło się, gdy Katarzyna Gärtner zdecydowała się podpisać umowę dożywocia z jednym z krewnych. Efektem tej decyzji była utrata domu w Komaszycach, gdzie mieszkała przez wiele lat wraz z mężem, Kazimierzem Mazurem. Co gorsza, sytuacja ta pozbawiła ją nie tylko dachu nad głową, ale również majątku, który przez całe życie budowała. Z relacji wynika, że kompozytorka została pozostawiona bez odpowiedniej opieki. Znajdowała się w warunkach, które według Maryli Rodowicz były skrajnie niehumanitarne. Wszystko przez niedotrzymanie ustaleń umowy dożywocia, którą artystka podpisała z synem swojej kuzynki. ZOBACZ: Katarzyna Gärtner bez dachu nad głową! Legendarna kompozytorka straciła swój cały dorobek Maryla Rodowicz zareagowała na los przyjaciółki Maryla Rodowicz, jedna z największych gwiazd polskiej sceny muzycznej, nie pozostała obojętna wobec losu swojej wieloletniej przyjaciółki i współpracowniczki. Była zdruzgotana, gdy dowiedziała się, w jakich warunkach żyje obecnie Katarzyna Gärtner. Jej reakcja była natychmiastowa – zareagowała z wielkimi emocjami i zdecydowanie potępiła sposób, w jaki potraktowano artystkę. "To jest jakiś skandal. Widziałam tego chłopca już w latach 90., kiedy jeździłam do Kasi do Komaszyc. Jakim prawem on się dopisał do współprodukcji jej kompozycji? Kasia zaczęła tworzyć w latach 60., gdy jego nie było na świecie. Wiem, że nagrywała nowe wersje swoich starych utworów, stworzyła profesjonalne studio w domu" — grzmiała gwiazda w rozmowie z "Faktem". Dramatyczna historia Katarzyny Gärtner wywołuje w niej ogromną frustrację. Przypomniała, jak wyglądała sytuacja kompozytorki po podpisaniu dokumentów przygotowanych przez jej krewnego. Rodowicz nie szczędziła gorzkich słów. "Kiedy umarł jej mąż, zaciągnęli Kasię do notariusza i podsunęli jej dokumenty do podpisania. A w dokumentach stało, że Kasia przekazuje cały majątek w zamian za dożywotnią opiekę. Opieka wyglądała tak, że Kasię trzymali bez jedzenia, jak w złej bajce. Kasia jest po kilku wylewach, ma trudności z poruszaniem się. Taki los ją spotkał na starość... A w dodatku kilka lat temu spalił się jej dom, który budowała mozolnie od lat 90. Kasia mieszka w tej chwili u przyjaciół, którzy się nią opiekują, wożą na rehabilitację. Ja byłam u niej nie dalej jak wczoraj" — podsumowała, ujawniając, gdzie obecnie znajduje się jej przyjaciółka. SPRAWDŹ TEŻ: Ojciec gwiazdy "Na sygnale" zmarł po skardze na opiekę w szpitalu. "Serca nam pękły"
Katarzyna Gärtner bez dachu nad głową! Legendarna kompozytorka straciła swój cały dorobek
Jej sytuacja momentami była skrajnie niebezpieczna: „Po prostu siedziałam głodna”
Legendarna kompozytorka Katarzyna Gärtner, autorka takich hitów jak „Małgośka” i „Zielono mi”, znalazła się w dramatycznej sytuacji. Po pożarze domu i przekazaniu majątku w zamian za opiekę, została bez dachu nad głową. Twierdzi, że została oszukana. Ostatnia publikacja na FB 11.10.2025 r. Pożar domu, śmierć męża — tragedie w życiu Katarzyny Gärtner W 2012 roku w miejscowości Komaszyce, województwo łódzkie, doszło do tragedii, która całkowicie odmieniła życie Katarzyny Gärtner. W wyniku pożaru spłonął jej dom, a kompozytorka straciła niemal cały swój dorobek. Dla kobiety, która współtworzyła polską scenę muzyczną przez dekady, był to ogromny cios – nie tylko emocjonalny, ale i materialny. Przez kolejne lata wraz z mężem, Kazimierzem Mazurem dbała o odbudowę budynku. W międzyczasie również przygarnęła pod dach syna swojej kuzynki, któremu wspólnie pomagali w rozwoju kariery. Niestety, równo dekadę od pierwszej tragedii, miejsce miała następna: w 2022 r. zmarł mąż artystki. Wówczas jej życie skomplikowało się jeszcze bardziej. Zamiast wsparcia bliskich została przez nich oszukana w chwili słabości... Sprawdź też: Współpracowała z Osiecką i Rodowicz, ma na koncie setki hitów. Swój dorobek straciła w gigantycznym pożarze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/04/imgSZGX8k-acf8c68.jpg" width="2000" height="1331" alt="Photo: Przemysław Jach / SE/ East News, 23/08/2012, Komaszyce — powiat konecki. Katarzyna Gaertner i Kazimierz Mazur odbudowują się po pożarze który wybuchł w ich domu. Stracili cały majątek wyceniany na 3 miliony złotych." title="Katarzyna Gaertner odbudowuje dom po po?arze" /> Katarzyna Gärtner przekazała majątek rodzinie. Wkrótce została bez niczego W obliczu pogarszającego się zdrowia i braku środków na odbudowę Katarzyna Gärtner podjęła decyzję o przekazaniu majątku synowi kuzynki. Umowa zakładała dożywotnią opiekę nad artystką. Niestety, jak wynika z jej relacji, żadne z ustaleń nie zostało dotrzymane. 83-latka twierdzi, że została oszukana i porzucona przez osobę, której zaufała. „Przyjechali z pogrzebu w nocy. Rano mnie ściągnęli z łóżka i zawieźli do notariusza, gdzie na stole leżał gotowy akt notarialny. Ja to podpisałam. Oczywiście w ogóle nie byłam przytomna, trudno w takim momencie być” opowiedziała w rozmowie z magazynem „Polityka”. Przyjaciółka kompozytorki Irena Buczyńska w tym samym wywiadzie przyznała, że warunki życia Katarzyny Gärtner były naprawdę bardzo trudne: „To, co myśmy zastali, było straszne. Ona nie miała nic do jedzenia, lodówka była pusta. Kasia powiedziała, że jest głodna, że on nie przynosi jej jedzenia” czytamy. „Miałam pieniądze z muzyki, a jak te pieniądze się skończyły, to oni przestali mi kupować jedzenie. Po prostu siedziałam głodna. I wtedy zrozumiałam, że jestem w opałach” dodała rozżalona artystka. Jak wygląda dziś życie Katarzyny Gärtner Dziś 83-letnia kompozytorka korzysta z uprzejmości bliskich i pomieszkuje w ich domu. W wywiadach wyraźnie zaznacza, że nie ma gdzie mieszkać, mimo iż miała zapewnioną opiekę w zamian za cały swój majątek. Jej dramatyczna sytuacja budzi ogromne poruszenie wśród fanów i środowiska artystycznego. Jak informuje tygodnik „Polityka”, śledztwo dotyczące zawłaszczenia dobytku Gärtner przez jednego z jej krewnych zostało zakończone decyzją o umorzeniu, którą podtrzymał sąd w Kielcach. Mimo to pełnomocnik kompozytorki kontynuuje działania prawne – złożył skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego oraz apelację dotyczącą unieważnienia umowy dożywocia zawartej u notariusza. Oskarżony o oszustwo mężczyzna nie przyznaje się do błędu: „Dopóki ta sprawa się nie rozwiąże normalnie, to ja tych materiałów, których jestem współproducentem, […] a drugim współproducentem jest ciotka, na razie nikomu nie wydam” powiedział syn kuzynki artystki w rozmowie z „Polityką”. Czytaj również: „Nie ma męża, nie ma mnie”, mówiła o ukochanym Kazimierzu Mazurze Katarzyna Gärtner <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/04/imgPe8a3w-849e419.jpg" width="2146" height="1600" alt="Opole, 15.09.2017. 54 Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki; n/z Katarzyna Gaertner z mezem Kazimierzem Mazurem w Opolskim amfiteatrze podczas jubileuszowego koncertu Maryli Rodowicz z okazji jej 50 lecia na scenie.,Image: 428283703, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Mariusz Przygoda / Forum" title="Jubileusz Maryli Rodowicz - 54 KFPP w Opolu" />
Ledwo powstrzymywała łzy na wizji, łamał jej się głos. Po tych słowach nie mogła się powstrzymać
Danuta Holecka nie ukrywała emocji. „Proszę płakać”, mówiła
W lipcu tego roku spadła na nią niewyobrażalna tragedia - odszedł ukochany syn dziennikarki. Dwa tygodnie później Danuta Holecka wróciła już jednak do pracy. W czwartek 12 września w programie „Gość Dzisiaj” Telewizji Republika odbyła emocjonalną rozmowę z matką przebywającego w areszcie księdza Michała Olszewskiego. W pewnym momencie na wizji polały się łzy a dziennikarce trudno było ukryć emocje... Ksiądz Michał Olszewski przebywa od marca w areszcie. Matka odwiedziła go we wrześniu Przypomnijmy, że duchowny został zatrzymany w marcu 2024 w związku ze śledztwem, dotyczącym środków, które przekazano Fundacji Profeto z Funduszu Sprawiedliwości – od 2022 była to imponująca kwota 66 milionów złotych (według szacunków „Gazety Wyborczej” i TVN) z 98, które miały wpłynąć na jej konto do 2025 roku. Ksiądz Michał Olszewski stał na jej czele. Dotacja miała być wykorzystana do zbudowania ośrodka (pensjonatu) dla ofiar przemocy przy ulicy Dobrodzieja na warszawskim Wilanowie. Służby, które prowadziły postępowanie, zwróciły jednak uwagę na pomieszczenia, które się w nim znalazły: pięć studiów nagraniowych, trzy reżyserki do postprodukcji, serwerownie a nawet... sala widowiskowa. Duchowny już od kilku lat budził duże emocje, m.in. za sprawą metod, które stosował w posłudze duszpasterskiej. Jest kaznodzieją, rekolekcjonistą i byłym egzorcystą. W książce jego autorstwa „Być jak Hiob. Doświadczenie Boga w kryzysie” media odnalazły fragment, w którym pisał o wypędzaniu szatana z działaczki Amnesty International za pomocą... kiełbasy i salcesonu. Miało to związek z „batalią o ludzką duszę z demonami wegetarianizmu”. Teraz, 12 września 2024 roku, w areszcie odwiedziła go matka. Grażyna Olszewska krótko po tym pojawił się w programie Danuty Holeckiej „Gość Dzisiaj” na antenie TV Republika, w którym opowiedziała o spotkaniu z synem... Nie potrafiła ukryć przy tym łez. Czytaj także: Nowe ustalenia w sprawie nagłej śmierci syna Danuty Holeckiej. Prokuratura wydała oświadczenie Danuta Holecka przeprowadziła wywiad z mamą księdza Michała Olszewskiego Było to pierwsze spotkanie Grażyny Olszewskiej z synem od czasu jego aresztowania. Danuta Holecka zapytała, w jakim stanie jest duchowny, o którym mówi się od kilku miesięcy. „Nie ma połowy człowieka. To nie ten człowiek. Jest zniszczony, wychudzony, przerażony. Widok jego oczu zabiorę ze sobą do grobu. W tych oczach widziałam to wszystko. Mój syn był wysportowany, silny, wesoły. Tego człowieka już nie ma”, mówiła rozemocjonowana. W trakcie całej rozmowy widać było na twarzy dziennikarki duże emocje. Głośno wzdychała, do jej oczu zaś napływały łzy. W pewnym momencie z drżeniem w głosie zapytała gościnię, co czuje matka, gdy widzi dziecko w takim stanie. „Tak sobie myślę… Boże, żebym ja to wszystko mogła na siebie wziąć. Żeby on nie cierpiał. Ja swoje życie przeżyłam. On tyle jeszcze w życiu może zrobić, tylu osobom może pomóc”, odparła Grażyna Olszewska, po czym nie była w stanie dłużej się kontrolować: schowała twarz w dłoniach i zaczęła głośno łkać. Danuta Holecka jeszcze przez chwilę hamowała emocje, patrząc w górę, ale i do jej oczu napłynęły łzy. Mimo wszystko starała się podnieść rozmówczynię na duchu. „Proszę płakać. Nasi widzowi wszystko rozumieją. I wszyscy normalni ludzie rozumieją to, co pani czuje”, stwierdziła... Czytaj także: Danuta Holecka oświadczyny przyjęła po 3 tygodniach znajomości. Dziś jej mąż jest jej największym wsparciem
Odeszła po walce z chorobą, osierociła dwoje dzieci. Trwa zbiórka na rzecz synów dziennikarki "Dzień dobry TVN"
Przyjaciele robią wszystko, aby zadbać o chłopców w tym trudnym czasie
Informacja o śmierci dziennikarki „Dzień dobry TVN”, Izy Kaczyńskiej-Gontarz, złamała wiele serc. Ulubienica widzów i pracownica krakowskiego oddziału telewizji odeszła w wieku zaledwie 43 lat po walce z nieuleczalną chorobą. Teraz w sieci trwa zbiórka na rzecz dwóch synów dziennikarki, którzy mierzą się z ogromną tragedią. Jej wielkim marzeniem było, by mogli się rozwijać i spełniać marzenia... Nie żyje Iza Kaczyńska-Gontarz. Była kochającą matką i żoną Odeszła za wcześnie. Nieoperacyjny nowotwór sprawił, że powoli gasła. Walczyła do końca, chwytała się nawet najmniejszej iskierki nadziei. Miała dla kogo żyć... Iza Kaczyńska-Gontarz była matką dwóch synów, 6-letniego Kajtka oraz 10-letniego Gutka. Dla chłopców, rodziny i przyjaciół to niewyobrażalna tragedia. O tym, co przechodziła, dziennikarka nie chciała mówić. Czy dlatego, żeby nie obarczać innych? A może wierzyła z całych sił, że uda jej się wyzdrowieć? Tak koleżankę z redakcji pożegnała Ewa Drzyzga, która nie potrafiła ukryć łez wzruszenia i smutku... ZOBACZ TEŻ: Natalia Partyka podbija Paryż! Wywalczyła drugi medal Igrzysk Paraolimpijskich Trwa zbiórka na rzecz synów dziennikarki Dzień Dobry TVN Rodzina była dla niej całym światem. W pracy kierowała się empatią, zawsze wspierała swoich bohaterów, którzy nierzadko zwracali się do niej po radę. Ale to dom był jej przystanią, ostoją i azylem. Mąż i synowie stanowili dla niej największy priorytet i wartość. Chłopców uczyła otwartości, wdzięczności i dobroci. Marzyła, aby zwiedzali świat i otwierali się na wszystko, co nowe. By mieli szansę rozwijać się i wykorzystywać wszystkie swoje umiejętności. Chciała, by mówili innymi językami. W sieci ruszyła zbiórka dla synów Izy Kaczyńskiej-Gontarz, z której pieniądze mają zostać przeznaczone na ich edukację. Taką, o jakiej marzyła ich mama. CZYTAJ: Są wyniki wstępnej sekcji zwłok uczestniczki Top Model i jej męża. Co ustalono? Cel to 100 tysięcy złotych. Zbiórkę można wspomóc pod tym linkiem: ZBIÓRKA. fot: Zrzutka Źródło: Plejada
Dwa razy brała udział w Top Model, zaskoczyła metamorfozą. Kim była Paulina Lerch?
Życie uczestniczki zakończyło się tragicznie...
Paulina Lerch dała się poznać szerszej publiczności w pierwszej edycji show "Top Model". Osiem lat później ponownie gościła na antenie, prezentując widzom efekty swojej metamorfozy. W niedzielę media obiegła wiadomość o tragicznej śmierci uczestniczki oraz jej męża... Uczestniczka "Top Model" straciła życie w tragicznych okolicznościach O odnalezieniu zwłok dwójki osób informowała w niedzielę wieczorem "Gazeta Wyborcza". Mężczyzna i jego pcartnerka zmarli na skutek odniesionych ran postrzałowych. Choć okoliczności ich śmierci wciąż są badane, portal "Fakt" zdołał ustalić tożsamość zmarłej kobiety. To Paulina Lerch — dwukrotna uczestniczka programu "Top Model". Jej przygoda z show była krótka, lecz została zapamiętana przez m.in. Michała Piróga, który zdążył wyrazić już swój smutek spowodowany tragedią w mediach społecznościowych. ZOBACZ: Nie żyje uczestniczka „Top model”. Michał Piróg wspomina spotkanie z nią Ujawniono tożsamość zmarłej kobiety. Kim była Paulina Lerch? Paulina Lerch pojawiła się w legendarnej, bo pierwszej w Polsce edycji "Top Model". W debiutanckiej odsłonie show, na etapie castingu uczestniczka zasłynęła pozowaniem jako delfin pływający w oceanie, w ramach zadania od Joanny Krupy. Co prawda Paulina przewróciła się na wybiegu i nie przeszła wówczas dalej — jednak fani docenili jej dystans do siebie oraz poczucie humoru po tym, jak sama siebie nazwała... orką. W 2018 r. kobieta ponownie pojawiła się w programie. Nie zależało jej jednak na wyniku — zrobiła to, aby pochwalić się swoją przemianą i wysportowaną sylwetką. Od pierwszej edycji minęło wówczas kilka lat. 27-letnia (na tamten moment) Paulina Lerch zrzuciła w tym czasie niemal 20 kg, czym zaskoczyła całe grono jurorów. Nie zapewniło jej to jednak miejsca w dalszym etapie show. Kobieta z uśmiechem zaakceptowała werdykt zaznaczając, iż przyszła do programu z nadzieją na zainspirowanie innych do pracy nad sobą. Od tamtego czasu nie udzielała się medialnie, a jej życie prywatne pozostawało owiane tajemnicą. Paulina Lerch zamieszkała wraz z ukochanym Sławomirem L. pod Poznaniem w okazałej posiadłości z ogrodem. Mąż niedoszłej modelki niedawno opuścił areszt, gdzie trafił na skutek swojej działalności związanej z handlem narkotykami. Krótko po wyjściu mężczyzny na wolność na terenie ich wspólnego domu znaleziono ich ciała. Śledczy nadal badają okoliczności tragicznej śmierci małżonków.
Rodzina była dla niego najważniejsza. Lata później na bliskich profesora spadła kolejna tragedia
Śp. prof. Marian Zembala o żonie i dzieciach mówił z czułością i miłością
Nikt nie mógł uwierzyć w jego śmierć. 19 marca 2022 roku profesor Marian Zembala został znaleziony martwy w przydomowym basenie. Miał 72 lata. Odejście wybitnego specjalisty było niewyobrażalnym i bolesnym ciosem dla jego najbliższych. Z ukochaną żoną Hanną znali się 50 lat. Wspólnie doczekali się czwórki wspaniałych dzieci. Dwoje z nich poszło w ślady ojca i kontynuowało tradycję lekarską. Kiedy Marian Zembala opowiadał o swoich najbliższych rozpierała go duma i radość. W 2024 r. syn kardiochirurga stracił kolejną bliską osobę: "Miesiąc temu zmarł mój najstarszy syn. Dwudziestoczterolatek, który mimo wsparcia rodziny i bliskich przegrał walkę z nałogiem". Nie żyje wnuk Śp. Mariana Zembali. Syn profesora przekazał smutną informację Rodzina starała się mocno wspierać 24-latka. Michał Zembala wspomina przejmujące chwile i walkę o syna. "Pamiętam dni, gdy po skończonym zabiegu biegałem po ulicach Katowic, szukając go w melinach i zakątkach bram. Pamiętam dni, te nieliczne, gdy zjawił się w domu z tym samym uśmiechem, rozmawiając z 15 lat młodszą siostrą. Pamiętam dni gdy wiozłem go na SOR z prośbą by tam pozostał. Dni, gdy w trakcie pobytu w ośrodku cieszył się z rosnącej jego roli w społeczności, o zadaniach i… planach. Dni, gdy jedyne smsy jakie dostawałem były „Wyślij mi kasę na chleb” i takie, gdy pisał „Koniec. Dalej nie idę”. Spędziłem godziny na rozmowie z nim, z ludźmi mu bliskimi. Przekonywałem, prosiłem, zawsze dawałem nadzieję", czytamy w poruszającym wpisie kardiochirurga. Pod koniec wspominał, że ważna jest uwaga i miłość... "Święto ustanowione przez WHO lata temu, by… Wzbudzić naszą czujność i uwagę. By pamiętać zarówno o tym parszywym zagrożeniu, o tych, którzy z nałogu wyszli, o tych, którzy w nim trwają, ale i o tych, którzy z jego powodu odeszli. Jak zapobiegać, zapytacie? Nie wiem. Słuchać. Kochać. Być", pisał Michał Zembala. ZOBACZ: Nie żyje wnuk prof. Mariana Zembali. Miał zaledwie 24 lata, przegrał walkę z nałogiem To kolejna przejmująca tragedia w jego rodzinie. Dwa lata wcześniej pożegnał tatę, dla którego bliscy byli największą wartością... Marian Zembala z czułością mówił o żonie i dzieciach. Marian Zembala jako ceniony i znany lekarz Prof. Marian Zembala był wybitnym kardiochirurgiem i transplantologiem. Przez wiele lat pozostawał dyrektorem Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. W 2015 roku pełnił stanowisko ministra zdrowia. Urodził się 11 lutego 1950 roku, w śląskim miasteczku Krzepice. Jego mama Krystyna była nauczycielką, zaś ojciec Kazimierz skończył technikum kolejowe i pracował jako zawiadowca na stacji PKP. Pomimo że nie miał w rodzinie tradycji lekarskich, sam zapragnął zostać lekarzem. Zainspirował go pewien wywiad i artykuł zamieszczony w prasie. Był prawdziwym pasjonatem, specjalistą z misją. „Poszedłem na medycynę, bo przeczytałem w „Trybunie Robotniczej” wywiad z profesorem Franciszkiem Kokotem, nestorem polskich nefrologów, o przyszłości polskiej transplantologii. Po nim trafiłem na artykuł, w którym profesor Wiktor Bross, współtwórca polskiej kardiochirurgii i pionier transplantacji nerek, mówił, że niebawem dla pacjentów z nieodwracalnym uszkodzeniem wątroby, płuc, serca czy nerek ratunkiem będą transplantacje tych narządów. Zapragnąłem być kardiochirurgiem jak profesor Bross”, przyznawał w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”. Historia miłości prof. Mariana Zembali i jego żony Hanny. Jak się poznali? Prywatnie prof. Marian Zembala wiódł szczęśliwe życie u boku żony Hanny. Lekarz poznał swoją przyszłą małżonkę w 1972 roku, kiedy była studentką farmacji. O tym, jak wyglądało ich pierwsze spotkanie opowiedział w książce „Spotkania. Opowieść o wierze w człowieka. Marian Zembala w rozmowie z Dawidem Kubiatowskim”. „Spotkałem tę piękną dziewczynę na studenckiej stołówce. Miała na sobie długi czerwony sweter, długie zadbane włosy, piękną buzię, była wysoka i bardzo zgrabna. Od razu wpadła mi w oko. Ja byłem wtedy po czwartym roku medycyny. Oczywiście nie podszedłem wtedy do niej, bo chyba się trochę krępowałem, ale chciałem ją poznać”, opowiadał. Do swojej żony często zwracał się Ania. Prof. Marian Zembala o dzieciach. Poszły w jego ślady Małżeństwo Zembalów doczekało się czwórki wspaniałych dzieci. W 1976 roku na świat przyszedł pierworodny syn Michał, rok później na świecie pojawiła się Joanna, zaś w 1985 roku rodzina prof. Zembali powiększyła się o bliźniaki Małgorzatę i Pawła. Dziś każde z nich jest już dorosłe. Pierworodny syn poszedł w ślady ojca i również został kardiochirurgiem. Pracował w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu jako ordynator Oddziału Kardiochirurgii, Transplantacji Serca i Płuc oraz Mechanicznego Wspomagania Krążenia. Obecnie kieruje oddziałem kardiochirurgii, transplantacji serca i mechanicznego wspomagania krążenia w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Lublinie. Joanna jest absolwentką kilku kierunków. Studiowała na Wydziału Nauk o Zdrowiu w Bytomiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach (specjalizacja: zdrowie środowiskowe i profilaktyka chorób środowiskowo-zależnych), a także iberystykę, dziennikarstwo i komunikację społeczną oraz MBA w ochronie zdrowia. A tak o swoich dzieciach opowiadał prof. Zembala w 2020 roku: „Z Michałem wiążę przyszłość zabrzańskiej kardiochirurgii i transplantologii. Moja córka Joanna, iberystka, pasjonuje się zdrowiem publicznym w Śląskim Uniwersytecie Medycznym. Druga córka, Małgosia, jest cenionym notariuszem we Wrocławiu. I syn Paweł, prawnik z zawodu i z pasji międzynarodowy trener golfa”, zwierzył się Marian Zembala w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”. Michał Zembala w poruszających słowach żegnał ukochanego tatę, Mariana Zembalę Najstarszy syn profesora żegnał go w 2022 roku poruszającymi słowami. Łączyła ich piękna relacja. "Powoli dochodzi do mnie, że nie usłyszę Twojego telefonu z pytaniem o ostatniego chorego po przeszczepie, o to, czy rezydenci rozwijają się dobrze, czy uda nam się o czasie złożyć dokumenty dotyczące asystenta lekarza, czy też o zdrowie męża naszej pielęgniarki. Różniło nas wiele, ale łączyło — więcej niż wiele", pisał Michał Zembala. Ojciec nauczył go szacunku i pokory wobec pacjenta, zawodu, dbałości o miejsce pracy. Wiele mu zawdzięczał. Także tata wiele czerpał z doświadczeń syna. W 2018 roku profesor przeszedł udar krwotoczny. To mocno zbliżyło do siebie rodzinę. "Zaczęliśmy się częściej spotykać, rozmawiać, poznawać, uczyć się siebie nawzajem", mówił Michał Zembala w rozmowie z Medonet.pl. Czas po chorobie był dla niego bardzo trudny, o czym wiedzieli jego bliscy. Marian Zembala poruszał się za pomocą wózka inwalidzkiego. „Będąc niepełnosprawnym, cierpiąc z powodu ułomności fizycznej i psychicznej, targany emocjami i wspomnieniami, niespełnionymi marzeniami i planami, wjechał na wózku do domowego basenu. Utonął [...] Wspominam nie tylko z uwagi na pamięć, ale także ze względu na potrzebę wsłuchania się w cichy głos tych, którzy mimo fasady powagi i rezonu, cierpią z powodu rozdarcia, wątpliwości i … #samotność w chorobie, kalectwie czy #niepełnosprawność”, wspominał jego syn, Michał Zembala w innej wypowiedzi [cytat za Plejada.pl]. Czytaj też: Ma 85 lat i wciąż jest wierna swojej pierwszej miłości — teatrowi. Tak wygląda dziś życie Anny Polony Lekarz nie ukrywał, że dla ojca przytłaczające było zmierzenie się z „ludzką niechęcią”. „To nie schody stały się symbolem trudności, a słowa i czyny wcześniej mu bliskich", dodawał. Bliscy zaznaczali, że mocno oddziaływał na niego konflikt w Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Jak podawały media, na profesora naciskano w sprawie zwolnienia ze szpitala syna, Michała Zembali. Pojawiały się głosy, że rozwija on karierę zawodową dzięki wpływom ojca. Sam Marian Zembala nie stawiał go na piedestale, wymagał od syna 10 razy więcej niż od kogoś innego. Jednak Michał Zembala otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę. Dzień później profesor odszedł... "Dla ojca czas po udarze był trudny — widział, jak ludzie, którym tak wiele pomógł, odwracają się od niego jeden po drugim. Ojciec był osobą skrajnie prostolinijną. Prawda była jedna, droga była jedna. Nie pojmował, jak osoby, przy których był zawsze, gdy tego potrzebowały, w tym jego najbliżsi współpracownicy, mogą się wobec niego zachować tak bezwzględnie. Zdawał sobie sprawę z narastającej niechęci współpracowników do niego. Był świadom, jak niewiele zaczynają znaczyć jego słowo czy decyzja, jak coraz częściej nikt nie odpowiadał na jego telefony", opowiadał jego syn w rozmowie z Medonet [cytat za Plejada.pl]. Pamięć o profesorze Marianie Zembali jest wiecznie żywa. Bliscy wspominają go w poruszających postach. Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie 11.02.2025 r.
Piotr Wawrzyńczak debiutował u Wajdy, zagrał w Kilerze. Jego karierę przerwał tragiczny wypadek
Mogło się wydawać, że wiedzie życie jak z bajki. Zaledwie w wieku 18 lat trafił na duży ekran, co było zasługą filmu Andrzeja Wajdy. Wyglądało na to, że ma wszystko, by móc odnieść ogromny sukces: talent, osobowość, wygląd... Piotr Wawrzyńczak dobierał role starannie. Te mało znaczące zupełnie go nie interesowały, celował zdecydowanie wyżej. Niestety ambitne plany młodego aktora pokrzyżował tragiczny wypadek... Dziś mijają 23 lata od tego wydarzenia. Piotr Wawrzyńczak: zanim poszedł do szkoły teatralnej, zagrał u Andrzeja Wajdy Przyszedł na świat 12 marca 1967 roku w Białymstoku. Podobno już do dziecka marzył o podbiciu branży filmowej. I los uśmiechnął się do niego znacznie wcześniej niż podejrzewał. W wieku zaledwie 18 lat zagrał w „Kronice wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy na podstawie scenariusza i powieści Tadeusza Konwickiego. Film przybliżał losy dwójki przyjaciół: pochodzącego z Wilna maturzysty Witka (w tej roli właśnie Piotr Wawrzyńczak), marzącego o studiowaniu medycyny i ucieczce z ukochaną i Aliny (wówczas niespełna piętnastoletnia Paulina Młynarska). Rozgrywał się w ostatnich tygodniach lata 1939 roku. Pojawiła się w nim plejada gwiazd, m.in. Tadeusz Łomnicki, Krystyna Zachwatowicz czy Leonard Pietraszak. W kadrach przewijały się sielskie, malownicze pejzaże, zaś rozkwitające uczucie zostało pokazane z dużą dozą poetyckości. Ale były to tylko pozory. Ta opowieść o młodzieńczej miłości, ideałach i pierwszych porywach serca dla obojga debiutujących aktorów okazała się traumą. Po latach córka Wojciecha Młynarskiego żaliła się w wywiadzie, że bardziej doświadczeni twórcy wykorzystali ich niewinność, naiwność i brak doświadczenia. Utrzymywała przy tym, że na planie podano jej środki uspokajające i alkohol – wszystko po to, by zagrała w scenach intymnych i nie miała barier przed eksponowaniem nagości. „Przypomnę, choć nienawidzę do tego wracać: miałam 14 lat, kiedy Andrzej Wajda, na planie swojego filmu »Kronika wypadków miłosnych« zmusił mnie do zagrania nago bardzo odważnej sceny erotycznej z udziałem 18-letniego wówczas śp. Piotra Wawrzyńczaka. Byłam pod wpływem środków uspokajających i alkoholu podanych mi przez inne osoby dorosłe pracujące na planie”, ujawniła jakiś czas temu na swoim profilu na Facebooku Paulina Młynarska. W wywiadzie z kolei zwierzyła się, że scen, które były dla niej traumą, było w scenariuszu więcej. „To nie była jedyna scena rozbierana. Jest jeszcze jedna, która nie weszła do filmu. Wajda wymyślił, że dwójka młodych bohaterów – Alina i Witek – zostanie jakby wypędzona z raju. Ja i mój partner Piotr Wawrzyńczak nagusieńcy mieliśmy biec w step aż »do zatracenia w horyzoncie«. Długi bieg na golasa... To było straszne, gorsze od sceny miłosnej. Kwiecień, więc zimno, no i uczucie upokorzenia, zawstydzenia. Oboje z Piotrkiem byliśmy w szoku. Coś się we mnie wtedy złamało, coś zostało uszkodzone”, podkreśliła w 2019 roku w rozmowie z „Twoim Stylem”. „Dlaczego nie zatrudniono dublerki do zagrania tej sceny, tylko wykorzystano dziecko?”, pytała retorycznie. Co więcej, podobno sam Andrzej Wajda – mimo że obraz odniósł sukces i jest uważany za jeden z najważniejszych filmów w jego dorobku – nie był do końca zadowolony z gry młodej aktorskiej pary... Czytaj także: Pod koniec życia zupełnie odciął się od innych. Tak wyglądały ostatnie lata Janusza Rewińskiego Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Paweł Wawrzyńczak i Paulina Młynarska, kadr z filmu "Kronika wypadków miłosnych", 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: najpierw film, potem szkoła. Starannie dobierał role Po głośnym filmowym debiucie Piotr Wawrzyńczak zniknął. Nic dziwnego: postanowił zdobyć stosowne wykształcenie, by dalej spełniać marzenia. Zdał maturę i bez większych problemów dostał się na Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Ukończył ją w 1992 roku i dopiero wówczas na dobre rozgościł się w branży. Najpierw dostrzeżono jego talent na X Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi (nagroda aktorska). Rok później miała miejsce premiera filmu telewizyjnego z jego udziałem „Tylko strach”. Zagrali w nim m.in. Anna Dymna, Dorota Segda, Krzysztof Globisz i Jerzy Trela. Później był „Szczur” Jana Łomnickiego, popularny serial „Ekstradycja”, „Prowokator” (reż. Krzysztof Lang), serial „Dom” z 1996 roku, „Szamanka” Andrzeja Żuławskiego czy wreszcie kultowa komedia kryminalna „Kiler” Juliusza Machulskiego z 1997 roku. Co prawda były to role drugoplanowane, ale u uznanych reżyserów. Świetne do tego, by zdobywać aktorskie szlify i rozwijać to, co do tej pory udało mu się osiągnąć. Zapadał w pamięć, był charakterystyczny, nie można było odmówić mu urody. Gościnnie wystąpił jeszcze w takich serialach, jak „Pokój 107” i popularne do dziś „Na dobre i na złe”. Do tego należy pamiętać o rolach w spektaklach teatralnych. Krytycy wróżyli mu wielką karierę, nazywali objawieniem lat 80. Ale Piotr Wawrzyńczak nie spoczywał na laurach. Mierzył wysoko, poza Polskę. I dzięki temu otrzymał rolę w austriackim dramacie „Jedermanns Fest”, w którym wystąpili również Klaus Maria Brandauer i Juliette Gréco. Fabuła tego obrazu okazała się dla niego niestety prorocza. Widz śledzi w nim losy rozmiłowanego w rozrywkowym trybie życia projektanta mody, który lubi dobrze się bawić i nie stroni od używek. Wszystko przerywa wypadek samochody, w którym ginie. Ale udaje mu się zawrzeć pakt ze Śmiercią, dzięki czemu ta zgadza się, by żył jeszcze kilka godzin i doczekał ostatniego pokazu swojego autorstwa. Film trafił do szerokiej dystrybucji kinowej 25 stycznia 2002 roku. Już po tragicznej śmierci Piotra Wawrzyńczaka... Czytaj także: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań Krystyna Zachwatowicz, Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: tragiczny wypadek zakończył jego karierę. Miał zaledwie 34 lata Co się wówczas wydarzyło? Trudno znaleźć na ten temat jakiekolwiek informacje. Był szósty czerwca 2001 roku. Piotr Wawrzyńczak przebywał w samochodzie, który uległ wypadkowi. Zginął na miejscu. Zaszokowani byli wszyscy: jego bliscy, przyjaciele, koledzy i koleżanki z branży. Przecież miał jeszcze tyle ról do zagrania, przecież w chwili śmierci miał zaledwie 34 lata... Jego prochy spoczęły na Cmentarzu Komunalnym Północym w Warszawie. Czytaj także: Zniknął z show-biznesu bez słowa, teraz powrócił. Mieczysław Szcześniak ujawnił prawdę o swoim życiu Źrodło: Plejada.pl, Kultura.Onet.pl, Światseriali.Interia.pl, Film.Wp.pl [Ostatnia publikacja na Viva Historie 07.06.2024 r.]
Gdy Barbara Kosmal zginęła w tragicznym wypadku, jego świat się zawalił. Gdy spotkał Barbarę Brylską, przytulili się i w ciszy płakali
Po latach Xawery Żuławski oddał hołd zmarłej przyjaciółce
Była wschodzącą gwiazdą, talent i urodę odziedziczyła po mamie. Niestety rozwój kariery i wielkie szczęście przerwała nagła i tragiczna śmierć 20-latki. Przypomnijmy, że 15 maja 1993 roku zarówno ona, jak i 22-letni wówczas Xawery Żuławski mieli poważny wypadek samochodowy. I choć jego udało się uratować, tak córka Barbary Brylskiej zginęła na miejscu. Barbara Kosmal — kulisy tragicznego wypadku Miała wylecieć do Nowego Jorku, jednak musiała zakończyć w Polsce zdjęcia do studenckiej etiudy — „Fałszywy autostop". Barbara Kosmal pojechała wówczas z Warszawy do Łodzi na plan filmu. W piątek, czyli dzień przed tragicznymi wydarzeniami, zadzwoniła do swojej ukochanej mamy: „Wrócę po zdjęciach wieczornych pociągiem. Albo... poczekaj... nie! Przyjadę samochodem z Xawerym. Pa, mamuniu. Muszę kończyć, bo strasznie dużo zapłacę. Całuję!", informowała. Gdy w sobotę Basia i Xawery Żuławski wyjechali z miasta, by wrócić do domu, ich samochód wpadł w poślizg i uderzył w drzewo. 20-latka zginęła na miejscu. Nie było szans na uratowanie jej życia. 15 maja o godzinie 11:10 Barbara Brylska podniosła słuchawkę. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że w tym momencie jej świat się zawali. „Dzwonię ze szpitala w Brzezinach. Córka pana Kosmala... Basia Kosmal miała, proszę pani, wypadek... Basia nie żyje, zginęła w wypadku samochodowym". Informacja o odejściu młodej aktorki zelektryzowała jej mamę. Barbara Brylska nie potrafiła ukryć rozpaczy i łez. „Na początku w ogóle to do mnie nie dochodziło. Chciałam umrzeć. I kiedy w strasznej rozpaczy krzyczałam, że nie chcę już dłużej żyć, podbiegł do mnie Ludwik, mój syn. I powiedział: „Mamo, nie umieraj", mówiła w rozmowie z Faktem. CZYTAJ TEŻ: Wychowywała się w USA, dziś jest już pełnoletnia. Córka Andrzeja Gołoty to kopia swojej mamy Barbara Brylska, Barbara Kosmal Xawery Żuławski po latach oddał hołd Barbarze Kosmal Xawery Żuławski nie potrafił sobie wybaczyć i wciąż ma wyrzuty sumienia. Barbara Brylska zdawała sobie jednak sprawę z tego, jak wielki cios spadł na przyjaciela Basi, który prowadził wówczas samochód. I choć sama przechodziła żałobę i okrutnie cierpiała, starała się go pocieszyć. Przytuliła go mocno i niemal od razu zaczęli płakać. „Wiem, że bardzo się z moją córką lubili i że nikt nie zabija umyślnie swego przyjaciela. Zdobyłam się na to, żeby go pocieszyć, zdając sobie sprawę z tego, jak strasznym dla niego obciążeniem będzie okrutne poczucie winy, jak trudno będzie mu z tym żyć", mówiła w książce - „Barbara Brylska w najtrudniejszej roli". Po latach, bo w 2006 roku, Xawery Żuławski postanowił oddać hołd przyjaciółce. Wyprodukował wówczas film zatytułowany — Chaos. „Chciałem chyba w ten sposób pokazać, że nie unikam odpowiedzialności. Zginęła wtedy też część mnie. Robiłem wszystko, co niedozwolone i głupie. Balansowałem na granicy. Cały czas staram się udowodnić, że wyszedłem z tego po coś", wyznał. „W wypadku zginęła też część mnie. Jedna chwila zmieniła wszystko. Gdyby nie tamto wydarzenie, pewnie nie rozmawiałbym z panią. Prowadziłem naprawdę rockandrollowe życie. Robiłem wszystko, co niedozwolone i głupie. Balansowałem na granicy, kilka razy byłem poza nią. Od wypadku cały czas staram się udowodnić, że wyszedłem cało po coś. Może po to, by żyć sensownie?", zwierzał się w „Twoim Stylu". „Śmierć Basi sprawiła, że zacząłem inaczej patrzeć na siebie i na świat. [...] W moim poczuciu ona w jakimś sensie oddała za mnie życie", dodawał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pracują razem, mają niezwykłą więź. Syn Kasi Nosowskiej opowiedział szczerze o relacji z mamą Xawery Żuławski View oEmbed on the source website <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="645" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FBrylskaBarbara%2Fposts%2Fpfbid07aS3g8AmyB8LsNGDVsULup3SWpqxrEd3Jaxksnvk45K9AMDn4zyQ33WWL4zdQxRZl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób. Filip Łobodziński nigdy nie pogodził się ze śmiercią 21-letniej córki
„Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi”
Któż z nas nie pamięta kultowych filmów z lat młodości takich jak „Stawiam na Tolka Banana”, „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat…”. Jednym z dziecięcych aktorów występujących na ekranie był Filip Łobodziński. Po sukcesie filmów, jego kariera rozbłysła. I kiedy wszyscy wróżyli mu świetlaną przyszłość w świecie kina, on postanowił związać swoją przyszłość z dziennikarstwem. Prowadził takie programy jak: „Kawa czy herbata”, „Pegaz” czy „Xięgarnię”. Pisał także felietony dla „Newsweeka”, „Machiny” i „Przekroju”. W wolnych chwilach zaś koncertował jako muzyk z Zespołem Reprezentacyjnym oraz zajmował się tłumaczeniem różnych publikacji. Mimo wielu sukcesów zawodowych, los okrutnie go doświadczył. W swojej autobiograficznej książce pt. „Filip Łobodziński?” aktor dziecięcy opisuje swoje życie, miłości i emocje. Opowiedział też na jej łamach o niewyobrażlanym doświadczeniu dla rodzica, jakim była śmierć córki. Maria Łobodzińka zmarła w 2015 roku. Miała zaledwie 21 lat. Śmierć dziecka na zawsze położyła się cieniem na życiu dziennikarza. Do dziś nie pogodził się z jej odejściem. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, mówił w jednym z wywiadów. [Artykuł aktualizowany 20.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 22.10.2024 r.] [Ostatnia publikacja na FB: 05.04.2026 r.] Filip Łobodziński: dziecięcy aktor W dzieciństwie był prawdziwą gwiazdą. Miał zaledwie 8 lat kiedy rozpoczął swoją przygodę z aktorstwem. Pewnego dnia do szkoły małego Filipa Łobodzińskiego dotarła ekipa, poszukująca dzieci, które bardzo dobrze czytały. Podkładał nawet głos do zagranicznych produkcji. „Czytałem już przed pójściem do szkoły, przepisywałem słowa... Chyba świetliczanka powiedziała, że m.in. ja dobrze czytam. Zrobili próby dźwiękowe, załapałem się na drugorzędną rólkę w radzieckim filmie wojennym „Taki duży chłopiec”, a potem naprawdę sporo dubbingowałem”, mówił w rozmowie z Super Expressem. View oEmbed on the source website Świetnie odnajdował się przed kamerą. Miał po prostu talent. Nic dziwnego, że stworzył wiele niezapomnianych kreacji. Zadebiutował na ekranie w 1970 roku jako Karol Matulak w filmie Abel, twój brat. Tak naprawdę został zaangażowany do filmu, dzięki ingerencji własnej cioci, która pełniła w filmie funkcję drugiego reżysera. „Zaproponowała mu (Januszowi Nasfeterowi, reżsyerowi filmu - przyp. red.) mnie moja ciotka Zofia Dybowska-Aleksandrowicz, która była w „Ablu…” drugim reżyserem. Co ciekawe, o tym, że jest moją ciocią, dowiedziałem się w trakcie zdjęć. Wcześniej grywałem u niej w dubbingu, ale nie przyznawała się, że jesteśmy rodziną. Powiedziała na boku: „Uważaj, znam twoją mamę, znam twoją babcię, ponieważ jesteśmy z tej samej gałęzi rodziny. Tak naprawdę jestem twoją ciotką, tylko nie mów o tym nikomu, bo posądzą mnie o kumoterstwo. A ty się dostałeś tu dlatego, że zaimponowałeś Nasfeterowi”. Była dogadana z moimi rodzicami, bo oni też nie puścili wtedy farby. „Abel...” we mnie coś uruchomił. To była tak trudna rola, w której trzeba było odnaleźć w sobie kogoś słabego, szantażowanego psychicznie przez toksyczną matkę. Dotykałem świata dotąd mi nieznanego”, opowidał w wywiadzie dla VIVY!. Filip Łobodziński w sesji VIVY!, 2021 rok Kilkuletni Filip musiał szybko dorosnąć do powierzonej mu roli, bowiem okazało się że świat przedstawiony w filmie znacząco różni się od środowiska, w którym się wychował. „Ani mój dom rodzinny tak nie wyglądał, ani moi koledzy. A tu nagle okazuje się, że istnieje prześladowanie w klasie, destrukcyjna miłość matki, półsieroctwo. Musiałem wykonać dużą pracę nad sobą, a później już nic nie było normalne, bo mnie rozpoznawano na ulicy i nauczyciele mówili: „To ten, co nie chodzi na lekcje, artysta ze spalonego teatru”, wyznał w archiwalnej rozmowie w VIVIE!. Dokładnie rok po premierze filmu Abel, twój brat, Filip otrzymał propozycję zagrania mądrali, Dudusia Fąferskiego w Podróży za jeden uśmiech! Rola, dzięki której zdobył ogromną popularność, jednocześnie przez długie lata była dla niego przekleństwem. „Musiałem przez długie lata, i to całkiem do niedawna, znosić wykrzykiwane w moją stronę „Duduś!”, nierzadko w formie pogardliwej inwektywy. Mogłem to jeszcze zrozumieć, gdy byłem chłopcem, ale po latach, kiedy już nabawiłem się pierwszych siwych włosów, a filmowe role należały definitywnie do mojej prehistorii, było to nie do zniesienia”, mówił dla Na Żywo. CZYTAJ TAKŻE: W Ewangelii szuka wskazówek, Bóg jest jej drogowskazem. Danuta Stenka nie zgadza się z jednym Chociaż zyskał ogromną popularność i sympatię telewidzów, a kolejne propozycje pojawiły się na horyzoncie, to Filip Łobodziński swoją przyszłość związał z działalnością dziennikarską i muzyczną. Film był dla niego przygodą, ale fascynowały go inne rzeczy. W wywiadach podkreślał, że nigdy nie miał gwiazdorskich zapędów. Praca na planie często go stresowała. Do tego dochodziły problemy w szkole. Filip Łobodziński musiał nadrabiać zaległości i mierzył się z nieprzychylnością ze strony nauczycieli. „Zbyt dużo nerwów, niedobrych emocji. Widziałem, jak ludzie wylatują z planu, jak niektórzy się upijają. To nie były fajne rzeczy. Ja jestem człowiekiem wrażliwym, mnie konflikty nie mobilizują”, tłumaczył w Super Expressie. „Nigdy nie planowałem, by pójść tą drogą. Nie było to aż tak fascynujące, bym chciał dalej coś z tym zrobić. Miałem inny plan na życie”, mówił po latach. ,,Oczywiście nie jest tak, że ta przygoda filmowa nie miała na mnie żadnego wpływu. Nauczyła mnie, że czasem muszę stanąć wobec ludzi i zacząć coś udawać, robić, odgrywać. I kiedy się na mnie gapią, nie mogę stracić rezonu. Tylko grać. Pomogło mi to w pracy w telewizji, w robieniu wywiadów. Przecież ja byłem strasznie nieśmiały", zwierzył się w 2018 roku Magdalenie Rigamonti. Filip Łobodziński w programie "Dzień Dobry TVN", 2016 rok Filip Łobodziński: praca w mediach Filip Łobodziński skończył iberystykę na Uniwersytecie Warszawskim. Jeszcze w trakcie studiów ze swoim kolegą – Jarosławem Gugałą – założył grupę muzyczną Zespół Reprezentacyjny. Grał na gitarze i śpiewał. Co ciekawe, nie każdy zdaje sobie sprawę, że współpracował z Pawłem Kukizem, Justyną Steczkowską czy Małgorzatą Walewską. Pisał dla nich teksty piosenek. Na tym nie poprzestał. Spełnił swoje kolejne marzenie i rozpoczął przygodę z dziennikarstwem. Filip Łobodziński był związany z takimi tytułami, jak Przekrój czy Newsweek Polska. Współpracował także z radiową Trójką. Był również prezenterem Wiadomości. Po latach wrócił na ekrany. Fani mogli go podziwiać w Bulionerach, Ekipie czy Determinatorze. Wystąpił także w krótkometrażowym filmie Groby. To człowiek wielu talentów. Natomiast jego prawdziwym powołaniem jest praca tłumacza (tłumaczy z angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, katalońskiego, portugalskiego oraz ladino). Filip Łobodziński rozkochał się w literaturze. Od 1995 roku zajmuje się tłumaczeniami literatury hiszpańskiej i nie tylko. Jest autorem przekładów książek Arturo Pereza-Reverte, Mario Vargasa Llosy czy autobiografii Milesa Davisa. Tłumaczył również dzieła Boba Dylana, Johna Coltrane czy Patti Smith. Na swoim koncie ma także przekłady do dziecięcych filmów oraz piosenek. Jego praca została doceniona w 2005 roku, kiedy otrzymał nagrodę Instytutu Cervantesa w Warszawie za najlepszy przekład cyklu Przygody kapitana Alatriste Artura Pereza-Revertego. Przez dwa lata Filip Łobodziński był pracownikiem Departamentu Komunikacji Społecznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Następnie pracował w Najwyższej Izbie Kontroli w Wydziale Prasowym. ,,Przekładam teksty. Z urzędowego na polski. Jestem w grupie czterech, pięciu osób, które informacje o wynikach kontroli, często dwustustronicowe, streszczają w pigułce trzech, czterech stron. Prowadziłem tam też debatę czterech prezesów NIK, trzech byłych i obecnego, pracuję przy redagowaniu dwóch publikacji, które się ukażą w przyszłym roku z okazji stulecia NIK", mówił w 2018 roku w rozmowie z Magdaleną Rigamonti. Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 Filip Łobodziński stracił 21-letnią córkę, Marię Kryzysowy moment w jego życiu nadszedł kilka lat temu. Filip Łobodziński otrzymał od życia kolejny niewyobrażalny cios. Był bliski załamania, stał u progu ciężkiej depresji. W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób: trzech przyjaciół, brata ciotecznego, obydwoje rodziców… 1 października 2015 roku po długiej walce z chorobą stracił ukochaną córkę. Marysia miała zaledwie 21 lat. To druga córka aktora ze związku z Magdaleną Łobodzińską. Dziewczyna próbowała pójść w ślady taty. Miała marzenia i plany. Dopiero w 2018 roku Filip Łobodziński opowiedział o swojej tragedii, o cierpieniu po stracie córki i nadziei. Nie chciał epatować swoim bólem. Zazwyczaj maskuje emocje. To praca pomogła mu uporać się z myślami. „Córka odchodziła. Potrzebowałem zorganizowania swojego czasu. Zacząłem pracować dzień po pogrzebie Marysi. (...) Mnie się wyć chce do dziś, codziennie”, tłumaczył w 2018 roku w poruszającej rozmowie z Magdaleną Rigamonti . Chciał działać, zająć myśli. Praca była jedyną ucieczką. Informacji o chorobie Marysi nie dało się tak po prostu oswoić. Zaczęło się od wielomiesięcznych bólów głowy. Lekarze w końcu wydali wyrok - glejak. Rokowania przy tej chorobie nie są zbyt optymistyczne. „Od pewnego momentu człowiek już wie, jaki jest koniec. I stara się tylko o to, żeby wszyscy przeszli przez to godnie, z bólem, ale w stanie jakiejś głębszej duchowości”, zwierzył się Filip Łobodziński. ZOBACZ TAKŻE: Taylor Swift była zaślepiona miłością, lecz on ją zdradzał. Joe Alwyn sprowadził artystkę na dno W wywiadzie dla magazynu VIVA!, dziennikarz ujawnił, że jego córka była świadoma, że jej kres jest bliski. „Miała 21 lat, Internet i doskonale znała rokowania. Była niezwykle dzielna, heroiczna. Sama podczas nawrotu choroby zabrała się za przekład sztuki Giraudoux, tak jakby miała potrzebę zostawienia czegoś po sobie. Jeszcze parę tygodni przed śmiercią starała się żartować, choć właściwie tylko leżała, z trudem wstając do toalety. Nigdy nie byłem pewien, kiedy używa ironii, a kiedy mówi poważnie”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2021 roku. Dziennikarz zdradził również, że jego córka przeszła przez chorobę z godnością, mimo bólu i niewyobrażalnej rozpaczy, nawet kiedy z dnia na dzień nadzieja gasła. Marysia postanowiła zostawić po sobie ślad i pomiędzy kolejnymi terapiami i egzaminami, przełożyła „Apolla z Bellac” Jeana Giraudoux. „Są rzeczy, których nie rozumiem. W kategorii całego świata – nie rozumiem cierpienia, które do niczego nie prowadzi. Gdyby Bóg rzeczywiście musiał zabrać młodą osobę, to mógł to zrobić w sposób nagły, poprzez wypadek na przykład. A nie kosztem kilkuletniego cierpienia. To jest niegodziwe”, mówił Magdalenie Rigamonti. „Czasem słyszę, że była taka zdolna, taka wspaniała, taka młoda, jeszcze mogła tyle zrobić. A jakby nie była wspaniała, nie byłaby zdolna? Przecież to nie ma żadnego znaczenia. Dziecko to dziecko, cierpienie to cierpienie”, dodał. Filip Łobodziński, VIVA! 16/2021 Filip Łobodziński - życie po śmierci córki Od kilku lat Filip Łobodziński ma lepsze i gorsze okresy. „Czasem widzę sens w tym, że w ogóle żyję i coś robię, a czasem nie bardzo. Staram się sobie przypominać, że spotkało mnie wiele fantastycznych rzeczy i że bilans ciągle jest dodatni Oczywiście, nie wliczam w to odejścia Marysi, bo to jest poza konkurencją i tego nic nie zrównoważy”. Mimo upłuwu lat dziennikarz nie uporał się ze stratą córki. „Nie jestem z niczym pogodzony. Wciąż tkwi we mnie bunt, głównie jeśli chodzi o Marysię”, przyznał w VIVIE! w 2021 roku. Dziennikarz szczerze przyznaje, że od momentu straty córki żyje w mroku. Był też gotowy na własną śmierć, dlatego w ramach pomocy samemu sobie udał się na terapię. „Jeżeli śmierć miałaby przyjść, to byłem na nią gotów. Miałem takie dominujące dwa uczucia: dławiący gardło smutek i chęć położenia się spać, by obudzić się za długi czas. Dlatego zacząłem korzystać z psychoterapii i farmakoterapii”, zdradził w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Nie ma dnia, w którym Filip nie myślałby o córce Marysi. „Ja cały czas jestem blisko niej. Chciałbym tylko nauczyć się myśleć o Marysi wyłącznie z uśmiechem, bo ona naprawdę była zjawiskowa. Jej ogromne zdjęcie wisi u nas w przedpokoju i nawet moja żona, która przecież nie była matką Marysi, jest w nim zakochana. Patrząc na nie, płacze. To zdjęcie zrobione na ślubie mojej starszej córki na rok przed śmiercią Marysi. Ma tam krótkie włosy, które jej odrastają po chemii. W telefonie mam też zdjęcie Marysi, ma 15 lat, gdzie pozuje jako Pola Negri”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Poznali się na uczelni, pobrali się tuż po studiach. Kim jest żona Alberta Bachledy-Curusia, jednego z „książąt Podhala”? Dla Filipa Łobodzińskiego pociechą w trudnych chwilach jest córka z pierwszego małżeństwa, Julia. Z wykształcenia jest italianistką, pasjonuje się fotografią i działa na rzecz ratowania planety przed plastikiem. Dziennikarz bardzo się o nią martwi. „Przy każdym wyjeździe Julki mówię: uważaj, naprawdę uważaj, dbaj o siebie. (…) Ma żyć długo i szczęśliwie. Przynajmniej na tyle szczęśliwie, na ile ten świat pozwala. Bo ten świat nie jest dobrym miejscem”, przyznawał. Jedyne czego dziś pragnie to spokoju, który mógłby mu zapewnić poczucie harmonii. „O spokoju dawno nie słyszałem, więc nie pamiętam dobrze, co to znaczy, i co mi go daje. Niestety. Takie mam podejrzenie, że spokój i radość mogłoby mi dać poczucie harmonii. Są małe chwile spokoju i radostki”, mówił przed kamerą VIVY!, po czym dodał: „Mam wrażenie, że życie postawiło przede mną bardzo trudne zadania i wywołało traumy. To były trudne okresy i one właściwie wciąż trwają. Myślę, że nigdy się z tego nie wydobędę. Chciałbym odzyskać trochę spokoju i nauczyć się z tym żyć”. Filip Łobodziński w autobiografii opisał ból po stracie dziecka W nowo wydanej autobiografii „Filip Łobodziński?” opisuje swoje życie, epizody, które miały dla niego znaczenie, które go ukształtowały. Opowiada o swoim świecie innym, by uporać się z pytaniami. Dziennikarz i muzyk wspomina o swojej córce, Marii. W obliczu jej choroby, cała rodzina mocno się wspierała i to udowodniło ich siłę. Mimo że małżeństwo Filipa Łobodzińskiego i Magdaleny Łobodzińskiej ( z domu Szkolnikowskiej) nie przetrwało próby czasu, najważniejsze było dla nich wspólne dziecko. „Marysia połączyła nas nie tylko wtedy i na najbliższe lata, ale też na zawsze, zarówno poprzez swoją osobowość, jak i poprzez chorobę, w której – choć wówczas już dawno nie byliśmy małżeństwem – trwaliśmy przy niej co do sekundy, M […] wręcz fizycznie, bo przecież Maria mieszkała razem z nią (...)”, pisał [cytat za książki.wp.pl]. Czytaj też: Wszyscy zatajali przed nią prawdę. Pierwsze małżeństwo Katarzyny Skrzyneckiej zakończyło się w atmosferze skandalu Potem poruszająco opisywał swoje emocje przed stratą córki. Z byłą żoną zdali egzamin rodzicielski. A życie zbyt mocno ich doświadczyło. "M[…] wzięła na siebie ogromny ciężar bycia na co dzień z ciężko chorą dziewczyną, niczego więcej nie powinienem więc pisać, bo cokolwiek sprawiło, że nasze drogi się rozchodziły i w końcu rozjechały, cokolwiek uruchomiło jeszcze jeden strzał w tył głowy, liczy się to, że zdaliśmy przynajmniej egzamin rodzicielski w ekstremalnych warunkach odchodzenia wspólnego dziecka, i tylko czasem zastanawiam się, dlaczego wciąż jednak pamiętam te strzały w tył głowy, nie tylko w aspekcie związków, ale w ogóle, te chwile wstydu, niesmaku, upokorzenia, dyskomfortu, niefartu, i podejrzewam, że pamięć jest nie tylko deformatorem, ale też ma swoje upodobania, aż chce się zakrzyknąć: 'Jakże zazdrosna jest pamięć i jak zawzięcie czepia się tworzywa swojej powszedniej pracy!'", pisze Filip Łobodziński w autobiografii. W niedzielę, 21 kwietnia 2024 roku dziennikarz pojawił się w studio Dzień Dobry TVN, by opowiedzieć o swojej książce. Zapytany o trudne doświadczenia, stratę dziecka wyznał, że: "Cierpienie nie uszlachetnia. To jest ciężka kontuzja, z której się nie wychodzi. Przynajmniej mi się nie udało i nie bardzo wierzę, żeby udało się komukolwiek, ale życzę innym, żeby tak było. Ja nie mam na to sposobu. Oczywiście żyje się dalej. Słońce dalej wschodzi, trzeba iść po pietruszkę do sklepu itd. Nie ma pieszczot. Natomiast to [cierpienie przyp. red.] jest i zawsze będzie. Jedyne co pozostaje, to pielęgnowanie dobrych wspomnień o Marysi", wyznał. Według dziennikarza nie ma odpowiedzi na to, dlaczego los potrafi boleśnie doświadczać. „Na to nie ma odpowiedzi. Nie ma odpowiedzi na żadne pytanie o przedwczesną śmierć, o jakiekolwiek tragedie. Ludzie, którzy bardzo głęboko wierzą, są w stanie znaleźć uzasadnienie, ale wydaje mi się, że to jest samo oszustwo”, mówił tłumacz. Na pytanie, czy jest dziś szczęśliwy, odpowiedział: „Nie, ale nie wiem, czy szczęście nie jest przereklamowane. Ważne, żeby czuć sens i to jest istotne”, zakończył w rozmowie Dzień Dobry TVN.
Po rodzinnej tragedii Kuba Błaszczykowski zerwał kontakt z tatą. Mimo tego pojawił się na jego pogrzebie
„To był naprawdę mądry gość, ale gdzieś się zatracił”, wspominał piłkarz
Wybitny piłkarz, kochający mąż i ojciec. Człowiek, którego życie boleśnie doświadczyło. Kuba Błaszczykowski w trakcie Balu Mistrzów Sportu 2024 odebrał z rąk ministra sportu i turystyki statuetkę Superczempiona. W ten wyjątkowy sposób doceniono nie tylko jego sportowe sukcesy, lecz także postawę poza boiskiem, w tym działalność charytatywną. W emocjonalnym przemówieniu nawiązał do tragedii, którą przeżył jako 10-letni chłopiec i zadedykował nagrodę zmarłej mamie... O tym, czego doświadczył jako dziecko, mówił rzadko. Czy udało mu się wybaczyć ojcu, który zgotował swoim dzieciom taki los? Kuba Błaszczykowski: mimo osobistego dramatu nigdy się nie poddał W trakcie 89. plebiscytu „Przeglądu Sportowego” piłkarz został uhonorowany specjalnym wyróżnieniem – okrzyknięto go „Superczempionem” minionego roku. Gdy pojawił się na scenie, nie krył wzruszenia. Po chwili stało się jasne, dlaczego: w przemówieniu oddał hołd tragicznie zmarłej 13 sierpnia 1996 roku mamie. „Chciałem tę statuetkę zadedykować jednej osobie, która nie była na żadnym moim meczu, nie oglądała żadnego mojego meczu na żywo, natomiast wierzę w to głęboko, że ze swojego sektora »Niebo« wspierała mnie zawsze. Mamo, to dla ciebie!”, powiedział ze sceny, gdy odbierał statuetkę, ledwo powstrzymując łzy. Kuba Błaszczykowski nigdy nie ukrywał, że mama była dla niego i jego o trzy lata starszego brata Dawida największym wsparciem. A przecież ich dzieciństwo dalekie było od sielanki: wychowani we wsi Truskolasy nieopodal Częstochowy żyli w cieniu alkoholowego nałogu ojca i jego wybuchów agresji. Marzyli o wielkiej sportowej karierze, trenowali. Mama Anna wierzyła w nich i powtarzała, że w przyszłości na pewno osiągną sukces. Wszystko przerwała jednak tragedia, do której doszło w sierpniowy dzień 1996 roku... Mały Kuba był świadkiem kłótni rodziców, w trakcie której ojciec zadał śmiertelny cios jego matce. „Wybiegłem, jak stałem. I widzę, jak mama leży w rowie, i widzę, jak ojciec odchodzi. Wróciłem do domu i krzyczę: »Mama leży w rowie«. (…) Wziąłem ją za rękę, a moje dwa czy trzy palce wpadły do rany. Wtedy wiedziałem, że jest niedobrze. Wydaje mi się, że mama zmarła mi na rękach. Trzy ostatnie wdechy wzięła i już nic”, ujawniał kulisy dramatu na łamach książki „Kuba”, wydanej wspólnie z Małgorzatą Domagalik w 2015 roku. Czytaj także: Mama odeszła na jego rękach. Jakub Błaszczykowski oddał jej hołd, odbierając wyjątkową nagrodę Bal Mistrzów Sportu 2024: Jakub Błaszczykowski na scenie, Warszawa, 06.01.2024 rok Kuba Błaszczykowski: relacja z ojcem. Kim był Zygmunt Błaszczykowski? Zygmunt Błaszczykowski był nauczycielem wychowania fizycznego. Jak mówił jego syn – był zdolny. Ale jego życie zdominowało uzależnienie od alkoholu. Pod jego wpływem stawał się agresywny, wszczynał awantury. Wyżywał się na bliskich. Ostatecznie doprowadziło to do niewyobrażalnej tragedii: 13 sierpnia 1996 roku chwycił za nóż kuchenny i w trakcie kłótni ugodził nim śmiertelnie żonę. Został za to skazany na 15 lat pozbawienia wolności. Wyrok odbył w całości. Gdy wyszedł na wolność, próbował skontaktować się z synami, ale oni nie chcieli nawet słyszeć o pojednaniu. Po tym, co się wydarzyło, zerwali z nim kontakt i nie mieli zamiaru go odnawiać. I trudno im się dziwić. Śmierć mamy odcisnęła na nich bolesne piętno – ta rana do dziś się nie zagoiła... „To jest taka część w moim życiu, gdzie jest pusto. Gdzie totalnie nic się nie dzieje od kilkudziesięciu lat. Na pewno to jest coś, co sprawia mi ogromną przykrość, jest ogromny żal, bo chciałbym się tym podzielić. Sukcesami, tym, co osiągnąłem. Chciałbym oddać to, co mama mi dała, jak byłem młody. Chciałbym, żeby z uśmiechem spojrzała na to wszystko, że warto było wierzyć, że będę grać w piłkę. Tym bardziej że wiem, jak jej na tym zależało i widziałem, że była przekonana, że tak się stanie. Do końca życia nie będę w stanie tego wypełnić. Ta pustka już zostanie”, zwierzał się Kuba Błaszczykowski w programie „Monika Olejnik. Otwarcie”, emitowanym na antenie TVN24. Nie ukrywa, że do dziś zadaje sobie pytanie, dlaczego do takiej tragedii doszło. Mówi, że do końca będzie szukał na nie odpowiedzi... Z ojcem nigdy na ten temat nie rozmawiał. „Wydaje mi się, że gdyby tata nie nadużywał alkoholu, to myślałby inaczej. To nie był głupi facet. Zrobił dwa fakultety. Uczył w szkole. To był naprawdę mądry gość, ale gdzieś się zatracił”, stwierdził na łamach książki „Kuba”. Mimo że nigdy się nie pojednali, piłkarz pojawił się na pogrzebie taty. Zygmunt Błaszczykowski zmarł 23 maja 2012 roku. Czy syn mu wybaczył? Tak mówił o tym w programie „Niepokonani” Krzysztofa Ziemca. „Jeden z wujków powiedział mi kiedyś, że muszę wybaczyć, tak jak Jezus wybaczał. To była dla mnie najgorsza rzecz. Jak to usłyszałem, miałem 15 czy 16 lat, byłem strasznie zbuntowany i pełno było we mnie nienawiści. Teraz już trochę inaczej do tego podchodzę. Staram się, ale chyba nigdy tego nie zrozumiem. Do końca życia zostanie mi pytanie: dlaczego? Ale teraz nie jestem jeszcze psychicznie gotowy, by szukać na nie odpowiedzi”, stwierdził... Dziś skupia się przede wszystkim na rodzinie: żonie Agacie, córkach Oliwii i Lenie oraz synu Fabianie. Czytaj także: Czytaj także: Jako 11-letni chłopiec był świadkiem wielkiej tragedii. W jednej chwili stracił ojca i matkę Jakub Błaszczykowski, pożegnanie na Stadionie Wisły Kraków, 05.08.2023 rok
Mama odeszła na jego rękach. Jakub Błaszczykowski oddał jej hołd, odbierając wyjątkową nagrodę
„Wierzę w to głęboko, że ze swojego sektora »Niebo« wspierała mnie zawsze”, powiedział
Miał niespełna 11 lat, gdy jego świat runął jak domek z kart. Jakub Błaszczykowski musiał wówczas pogodzić się ze stratą ukochanej mamy, która zginęła z rąk jego ojca. Teraz, na Balu Mistrzów Sportu 2024, odebrał wyjątkową nagrodę z rąk ministra sportu i turystyki Sławomira Nitrasa. Wręczono mu statuetkę Superczempiona za osiągnięcia na boisku oraz postawę poza nim, w tym działalność charytatywną. W emocjonalnym przemówieniu oddał hołd ukochanej mamie, z trudnem powstrzymując łzy... Jakub Błaszczykowski uczcił pamięć mamy na Balu Mistrzów Sportu 2024 Miniony rok był dla niego szczególny. Jakub Błaszczykowski pożegnał się bowiem oficjalnie z polską kadrą. Na Stadionie Narodowym, w towarzyskim meczu z Niemcami, zszedł z boiska w szesnastej minucie. Był wyraźnie wzruszony, w jego oczach mieniły się łzy. Nie inaczej było w przypadku kibiców. I trudno się dziwić: na murawie w narodowych barwach zagrał aż 109 meczów. Uwielbiają go wszyscy. Przede wszystkim za to, jaki jest: skromny, niezłomny, niezwykle utalentowany. Normalny. Sława nie przewróciła mu w głowie. Stroni od błysku fleszy, najważniejsza dla piłkarza pozostaje rodzina. I niesienie pomocy innym: w tym celu powołał m.in. fundację „Ludzki gest”, która stawia na rozwój dzieci i młodzieży, w tym na promowanie postaw związanych z kulturą fizyczną. Przyjacielski, oddany, cieszący się niesłabnącą sympatią. Właśnie za te cechy – oraz oczywiście za znaczące sportowe dokonania – otrzymał statuetkę Superczempiona na Balu Mistrzów Sportu 2024 – 89. plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, Onetu i Polsatu. W swojej przemowie oddał hołd zmarłej tragicznie w sierpniu 1996 roku mamie. „Chciałem tę statuetkę zadedykować jednej osobie, która nie była na żadnym moim meczu, nie oglądała żadnego mojego meczu na żywo, natomiast wierzę w to głęboko, że ze swojego sektora »Niebo« wspierała mnie zawsze. Mamo, to dla ciebie!”, powiedział ze sceny, gdy odbierał statuetkę, wyraźnie wzruszony Jakub Błaszczykowski. W jego oczach widać było łzy, podniosły nastrój udzielił się również wszystkim obecnym. Czytaj także: Syn też pokochał piłkę, córki są dla niego całym światem. Jakub Błaszczykowski o relacji z dziećmi Bal Mistrzów Sportu 2024: Jakub Błaszczykowski na scenie, Warszawa, 06.01.2024 rok Mama Kuby Błaszczykowskiego zmarła na jego rękach. W jednej chwili stracił oboje rodziców Był ciepły, letni dzień. 13 sierpnia 1996 roku. Wieś Truskolasy niedaleko Częstochowy. To w tym miejscu Jakub Błaszczykowski wychowywał się i dorastał wraz z o trzy lata starszym bratem Dawidem. Ich ukochana mama, Anna, była ekspedientkę w warzywniaku. Tata Zygmunt zaś nauczycielem wychowania fizycznego. Ale dzieciństwo obu dalekie było od sielanki. Ojciec pił i terroryzował całą rodzinę. Unikali kontaktu z nim, gdy był pod wpływem. Ale z oczywistych względów nie zawsze była to możliwe... Żyli skromnie, nie byli zamożni. Mama robiła wszystko, by ukochanym synom zapewnić godny byt. Wierzyła w nich bezwarunkowo, często powtarzała, że w przyszłości na pewno odniosą sukces, że jest o tym przekonana. „Wierzyła, że możemy zostać zawodowymi piłkarzami tak jak nasz wujek Jerzy Brzęczek. Mama żyła dla nas, poświęcała się, żeby nam niczego nie brakowało. Dużo ją to kosztowało, bo nie byliśmy bogaci”, podkreślał Kuba Błaszczykowski. Oni stracili to wsparcie w jednej chwili. Ten dzień wrył się w pamięć piłkarza. O tym, jak zapamiętał tragedię, opowiedział Małgorzacie Domagalik, z którą wydał autobiograficzną książkę „Kuba”. „Bawię się klockami, jest uchylone okno, i nagle słyszę rozmowę. Wiem, kto rozmawia, zamarłem, i słyszę, jak się kłócą. I słyszę: „A masz ty k***!". I krzyk: ”Aaa!”. „Wybiegłem, jak stałem. I widzę, jak mama leży w rowie, i widzę, jak ojciec odchodzi. Wróciłem do domu i krzyczę: »Mama leży w rowie«. (…) Wziąłem ją za rękę, a moje dwa czy trzy palce wpadły do rany. Wtedy wiedziałem, że jest niedobrze. Wydaje mi się, że mama zmarła mi na rękach. Trzy ostatnie wdechy wzięła i już nic”, opisywał ten dramatyczny dzień. Po tej tragedii jego ojciec został skazany na 15 lat więzienia. Kuba Błaszczykowski zerwał z nim kontakt. Po tym, co przeżył, zamknął się w sobie. Przez kilka dni nic nie jadł, nie wychodził z łóżka. Chciał zrezygnować z marzeń o zawodowej grze w piłkę, był kompletnie rozbity. „Na trzy miesiące zawiesiłem buty na kołku. Straciłem sens życia. To było tak, jakbym nagle, idąc ulicą, dostał w głowę kamieniem. Ocknąłem się po tygodniu w zupełnie innym świecie. Wszystko się zmieniło”, wspominał. Zaopiekowała się nim babcia od strony mamy, Felicja Brzęczek i jej syn, brat pani Anny, Jerzy. Przed nimi było trudne zadanie: Kuba Błaszczykowski miał wówczas zaledwie 10 lat. To, co przeszedł, odcisnęło na nim bolesne piętno. Buntował się, było w nim dużo agresji. Sprawy nie ułatwiał fakt, że z uwagi na stosunkowo niski wzrost (152 centymetry), rówieśnicy wytykali go palcami, przezywali „Mały”. W szkole zaś uchodził za chuligana, nie stronił od bójek. Na przykład wtedy, gdy słyszał od sąsiadów w rodzinnych Truskolasach: „Jeśli ojciec jest mordercą, to syn jest taki sam!”. „Słyszałem najgorsze rzeczy. Moja agresja wynikała z tego, że chciałem się bronić, bo czułem się niesprawiedliwie oceniany. Czułem, że cały świat jest przeciwko mnie”, zwierzał się. Za namową babci i wujka wrócił do sportu. Piłka nożna stała się jego pasją, sposobem na przetrwanie. Ale nigdy nie zapomniał o tym, co wydarzyło się 13 sierpnia 1996 roku. Dlatego zawsze, gdy strzelał gola, patrzył w niebo. „Cały czas wierzę, że mama jest gdzieś tam wysoko, w niebie. Widzi mnie z tamtego świata i podpowiada, co robić w trudnych momentach”, wyjaśniał w wywiadach. Długo nie mówił o tym, co go spotkało. Wstydził się. Ta rana przecież nigdy się nie zagoiła... Jego mama uwielbiała utwory Demisa Roussosa, greckiego wokalisty popowego. Dlatego Kuba Błaszczykowski często wraca do piosenki „Goodbye My Love, Goodbye” i o niej myśli... Gdy jego ojciec wyszedł na wolność, nie chciał mieć z nim kontaktu. Zygmunt Błaszczykowski zmarł 23 maja 2012 roku. Syn pojawił się na jego pogrzebie. Ale – jak sam przyznawał – do dziś zadaje sobie pytanie: „dlaczego musiało do tego dojść?” i nie znajduje na nie odpowiedzi... Czytaj także: Jako 11-letni chłopiec był świadkiem wielkiej tragedii. W jednej chwili stracił ojca i matkę Jakub Błaszczykowski, pożegnanie na Stadionie Wisły Kraków, 05.08.2023 rok
Przeżyła śmierć męża i pokonała chorobę. Dziś nie mieszka w Polsce. Tak potoczyło się życie Katarzyny Chrzanowskiej
Gwiazda serialu „Adam i Ewa” kończy 60 lat
To była rola jej życie. Widzowie nigdy nie zapomną wspaniałej kreacji Katarzyny Chrzanowskiej w serialu Polsatu „Adam i Ewa”. Ponad dwie dekady temu w duecie z Waldemarem Goszczem podbili serca polskiej widowni, ale tragiczna śmierć aktora w młodym wieku położyła się cieniem na życiu aktorki. Później los jeszcze kilka razy okrutnie ją doświadczał. Utonięcie męża, walka z rakiem i samodzielne macierzyństwo... Wszystko to sprawiło, że ulubienica publiczności wycofała się z życia publicznego. Wciąż jednak jest jedno miejsce, w którym informuje o tym, co u niej słychać... Sprawdzamy to w dniu 60. urodzin aktorki. Katarzyna Chrzanowska – rola w „Adamie i Ewie”, wypadek męża Choć pierwszą rolę w telewizji dostała już w wieku 22 lat, to największą sławę Katarzynie Chrzanowskiej przyniósł udział w serialu „Adam i Ewa” emitowanym w telewizji Polsat od 30 września 2000 roku. Tylko 187 odcinków produkcji wystarczyło, by polska publiczność pokochała zarówno ją, jak i Waldemara Goszcza, z którym 59-latka tworzyła na ekranie romantyczny duet. Historię romansu 40-letniej urzędniczki i 30-letniego modela reklamowego w latach 2000-2002 śledziły miliony widzów. W czym tkwił fenomen produkcji? „Od pokoleń mamy zakodowaną miłość do bajek. Lubimy takie historie o Kopciuszku. Historia głównej bohaterki, Ewy, taka była. Wyrzucona z pracy, mąż ją zdradza, na dach samochodu spada balon z obcym mężczyzną. Do tego konflikt z macochą, opieka nad sparaliżowanym ojcem. W ludziach jest współczucie i ciekawość, jak bohater poradzi sobie w konkretnej sytuacji”, podkreślała Katarzyna Chrzanowska w rozmowie z serwisem Aleteia w październiku 2022 roku. CZYTAJ TAKŻE: Elżbieta Zapendowska usunęła się z telewizji, teraz wprost mówi o swojej chorobie. „Już nic w mojej sprawie nie pomoże" Niestety, ogromną radość z sukcesu serialu „Adam i Ewa” przerwała aktorce nagła śmierć męża. Piotr Niemkiewicz był właściciel firmy zajmującej się konserwacją zabytków w Paryżu, gdzie on, aktorka i ich dwie córki Stefania i Celina, mieszkali od lat 90. Tragiczny wypadek wydarzył się podczas rodzinnych wakacji na Krecie. Biznesmen nurkował od lat, ale to właśnie w 2002 roku nie wypłynął już na powierzchnię wody. „Piotr nurkował, to jest bardzo niebezpieczny sport. Były takie znaki wcześniej, że trzeba uważać. Powiem tylko tyle: to był wypadek. [...] On kochał to miejsce. Tam się czuł najszczęśliwszy. I tam został. Z widokiem na swoją górę, na swoją plażę i morze”, mówiła Katarzyna Chrzanowska w Gali. W kwietniu 2021 roku aktorka opublikowała poruszający wpis na swoim Facebooku. Jak podkreśliła, świętowałaby z mężem 33. rocznicę ślubu. „Wyszłam za mąż z wielkiej miłości, bez cienia wątpliwości, że przed nami długa droga razem. Los chciał inaczej, dobrnęliśmy do 14. rocznicy i potem nastała ciemność, która trwała długo, bardzo długo. [...] Czas pomógł przeżyć stratę, ale nie uleczył z tęsknoty, z braku, z żalu...”, czytamy. 30.04.21 Dzis bysmy swietowali 33 rocznice slubu!!! Wyszlam za mąż z wielkiej miłości , bez cienia wątpliwości , ze... Opublikowany przez Kasię Chrzanowską Piątek, 30 kwietnia 2021 View Burdaffi on the source website Reakcja Katarzyny Chrzanowskiej na wypadek i śmierć Waldemara Goszcza Niestety, tragedię goniła tragedia. W styczniu 2003 roku pod Ostródą w wypadku samochodowym zginął serialowy partner Katarzyny Chrzanowskiej, a prywatnie przyjaciel – Waldemar Goszcz. Cztery dni przed tym wstrząsającym momentem dobrzy znajomi widzieli się w Warszawie, gdzie ulubienica publiczności przyjechała tylko na chwilę. Aktor zaskoczył ją, podjeżdżając pod okno. Znajomi z planu Adama i Ewy przegadali długie godziny... O śmierci przyjaciela Katarzyna Chrzanowska dowiedziała się, gdy wróciła do Francji. Właśnie robiła zakupy, gdy smutną wiadomość przekazała jej telefonicznie dziennikarka. Wkrótce los aktorki odmienił się i wydarzyło się w jej życiu coś dobrego. Mama dwóch dziewczynek poznała Jacka Szafiro, który pracował we Francji jako neurochirurg. „Śmierć mojego męża pozostała tragedią i będę żyła z tym do końca. To, że pojawiła się nowa osoba w moim życiu, jest absolutnym cudem, bo wydawało się, że żaden mężczyzna nie jest w stanie zająć miejsca Piotra. Miłość potrafi jednak przyjść w najmniej oczekiwanym momencie”, mówiła gwiazda tygodnikowi Świat&Ludzie. W 2014 roku para przeprowadziła się do Hiszpanii. Aktorka nie mogła znieść poczucia niebezpieczeństwa i bojaźni o córki, które towarzyszyły jej z powodu licznych zamachów, do których dochodziło we Francji. ZOBACZ TAKŻE: Pierwszy mąż Joanny Scheuring-Wielgus był znanym gitarzystą. Ich miłość przerwała tragedia Katarzyna Chrzanowska i Waldemar Goszcz Katarzyna Chrzanowska i Waldemar Goszcz z serialu „Adam i Ewa” Katarzyna Chrzanowska, Waldemar Goszcz, Agnieszka Ciejka, plan serialu „Adam i Ewa” Katarzyna Chrzanowska walczyła z rakiem. Tak wygląda jej życie w Hiszpanii Obecnie gwiazda Adama i Ewy mieszka z całą rodziną w hiszpańskiej miejscowości Mijas Pueblo obok Malagi. „Mieszkam z córką Celiną na peryferiach Santa Rosa. Mam cztery koty i cztery psy. Dwa z nich przygarnęłam po zmarłym sąsiedzie. W niedzielę ludzie poszli na plażę i do parku. Jeździły radiowozy i przez megafon kazali wracać do domów pod groźbą mandatu od 500 do 1000 euro. Można wyjść tylko po żywność i do apteki, a także z psem. Dlatego pomysłowi Hiszpanie wypożyczają psy od właścicieli za pieniądze, żeby tylko wyjść z domu”, opowiadała kilka lat temu aktorka Życiu na gorąco, odnosząc się do warunków pandemicznych w kraju. Wtedy też wyszło na jaw, że Katarzyna Chrzanowska cierpi na nowotwór. Okres izolacji niestety utrudnił kolejne badania. „Ja muszę wyjątkowo uważać, bo jestem obciążona chorobą nowotworową, którą leczę od roku. Miałam chemioterapię, a teraz mam immunoterapię, ale w szpitalu onkologicznym, w którym się leczę, na koronawirusa zmarły już trzy osoby”, mówiła w 2020 roku. Czy dzięki chorobie nabrała więcej odwagi? „Choroba sprawia, że człowiek inaczej patrzy na życie, bardziej je docenia. To sygnał wysyłany z organizmu, że zapomnieliśmy o sobie i pozwoliliśmy światu rządzić sobą. Nie można zapominać, że stres jest bardzo istotnym czynnikiem. To on w wielu przypadkach powoduje choroby. W rozwoju choroby nowotworowej nie zawsze chodzi o genetykę. W mojej rodzinie nie było przypadków raka, a mimo to ja zachorowałam. Ten czas pokazał mi, że należy szanować siebie i dbać o swoje zdrowie”, zwierzała się Annie Gębalskiej-Berekets w wywiadzie dla serwisu Aleteia.org. Po otwarciu granic aktorka postanowiła przyjechać na wakacje do Polski. Ze wpisów zamieszczanych przez gwiazdę na Facebooku dowiedzieliśmy się, że dzisiejsza jubilatka była zauroczona Mazurami, które zawsze dają jej szansę na oddech. Nie podobało jej się jednak, jak zmieniła się Warszawa. Zapamiętała miasto swojego urodzenia jako piękne miejsce z wyjątkowym charakterem. Dziś ocenia je słowami drugi Pekin – każdy skrawek ziemi został według gwiazdy zabetonowany, a tereny ważne dla miasta zamienione na plac budowy kolejnych osiedli. CZYTAJ TAKŻE: Wcielił się w postać serialowego Herkulesa, później usunął się w cień. Tak wygląda dziś Kevin Sorbo Katarzyna Chrzanowska jest też dość aktywna na Facebooku, często publikuje na swoim profilu zdjęcia swoich czworonogów. One są jej oczkiem w głowie. Aktorka wykorzystuje każdą chwilę, by cieszyć się życiem i tym, co zostało jej dane. Czasami dzieli się też przemyśleniami i opowiada, co dzieje się w jej życiu prywatnym. „Jestem wśród szczęśliwców, którzy doczekali końca 2020 roku, który zapisze się w historii jako początek Nowych Czasów. Lepszych? Gorszych? Nic nie wiemy... Intuicja podpowiada mi: Bądź ostrożna!”, napisała w grudniu 2020 roku. Opublikowany przez Kasię Chrzanowską Poniedziałek, 1 czerwca 2020 Moja ukochana plaza Casares Opublikowany przez Kasię Chrzanowską Piątek, 24 sierpnia 2018 Opublikowany przez Kasię Chrzanowską Niedziela, 16 sierpnia 2020 Katarzyna Chrzanowska zmagała się z poważną chorobą W marcu 2022 roku wyszło na jaw, że Katarzyna Chrzanowska zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W efekcie od połowy stycznia była „przykuta do łóżka”. Lekarze zdiagnozowali u aktorki covidowe zapalenie płuc. W wyniku komplikacji po chorobie gwiazda została wprowadzona w stan śpiączki farmakologicznej aż na dwa miesiące. „Miałam obustronne covidowe zapalenie płuc. Bardzo ciężko je przeszłam, a zaczęło się niewinnie. To córki zadzwoniły po lekarza, a on stwierdził, że natychmiast kwalifikuję się do szpitala. Byłam intubowana i przez prawie dwa miesiące przebywałam w śpiączce. Po przebudzeniu musiałam nauczyć się żyć od nowa. Leżenie spowodowało brak zdolności poruszania się, mówienia. Lekarze byli bardziej przerażeni ode mnie, bo ja nie znałam dokładnie wszystkich wyników badań", mówiła w rozmowie z magazynem Dobry Tydzień. O swoich problemach gwiazda poinformowała fanów za pośrednictwem mediów społecznościowych. „Od 17 stycznia jestem przykuta do łóżka. Obustronne covidove zapalenie płuc. Podobno najlepsza klinika w Maladze. Uwaga, nie architektura wnętrz się liczy, liczy się człowiek i kompetencje”, rozpoczęła swój wpis na Facebooku. Następnie zaznaczyła, że dostawała tak dużą ilość antybiotyków, że w końcu powiedziała dość. „Dawali mi strasznie dużo antybiotyków. Powiedziałam stop. Pielęgniarki dostały "rozpiskę" i nie myśląc, by mi aplikowały kilogramy antybiotyków i sterydów. Na początku to było piekło. Przywoływałam obrazy z życia Marii Antoniny”, wyznała w poście. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Katarzyna Chrzanowska i Bogusław Linda mieli romans. Na drodze do ślubu stanął im Paryż Swój post podsumowała następującymi słowami: „Jest taki film na podstawie prawdziwej historii: "Motyl i skafander". Jest to historia popularnego dziennikarza, który miał wypadek samochodowy. Jedynym środkiem komunikacji były powieki. Odkrył to z pielęgniarką i napisali książkę. Ja czasem wariuję, że nie mogę znaleźć długopisu, a ten pisze powiekami. Czuję się zawstydzona”. Dziś zdaje się, że aktorka wróciła już do pełni sił. Ubiegłoroczne i tegoroczne wakacje spędzała na ukochanych Mazurach. Regularnie odwiedza ojczyznę i publikuje zdjęcia z życia codziennego w Hiszpanii. Najnowsze wpisy Katarzyny Chrzanowskiej Tegoroczne wakacje Katarzyna Chrzanowska spędzała na swoich ukochanych mazurach. Towarzyszyły jej psy, przyjaciele i mama, dla której specjalnie pojechała o świcie do rybaków, by zakupić jej ulubione ryby. W ostatnich tygodniach aktorka dzieliła się też talentem swojej córki. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="646" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkasia.chrzanowska.14%2Fposts%2Fpfbid02faJ2mQdwTwWjCZHwCUhpi6xnvr9GHMrg1irh9EJbB8fDVbGiWXA22BVV6SXw9yA8l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Zachwycała się także pieskami, które są jej oczkami w głowie. Każdą wolną chwilę poświęca właśnie pupilom, które jak widać, lubią podróżować autem. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="225" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkasia.chrzanowska.14%2Fposts%2Fpfbid02t761tvkyvYLn5eLHUBRvXi1cH2453LozRgUjnnGhiqnk9LDZy6W8ntrd5cXs2YiYl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Z kolei we wrześniu aktorka zabrała głos w sprawie najnowszego filmu Agnieszki Holland. Jej intencją było zachowanie spokoju i namówienie do tego innych, którzy oddają całej sprawie za dużo emocji. „Niech o "zielonej granicy" wypowiedzą się obcokrajowcy i osądzą ,czy jest antypolski. To przeciąganie liny nie ma sensu... Tak jest jak się państwu zdaje”, pisała. Przy okazji 60. urodzin życzymy dużo zdrowia i wszystkiego dobrego! Katarzyna Chrzanowska, "Dzień Dobry TVN", 2010 rok Katarzyna Chrzanowska, plan serialu „Adam i Ewa”, 11 stycznia 2002
Ten jeden dzień zmienił wszystko. Sławomira Łozińska straciła syna w niewyjaśnionych okolicznościach
„To było niewyobrażalne. (…) Myślałam, że tylko obłęd będzie moim życiem"
Żaden rodzic nie powinien przeżywać śmierci własnego dziecka. Niestety, los boleśnie doświadczył lubianą aktorkę „Barw szczęścia”. Syn Sławomiry Łozińskiej, Tomasz Olejniczak, zmarł nagle ponad 20 lat temu, w 2002 roku. Dla jego matki był to niewyobrażalny cios. Artystka do dziś nie może pogodzić się z tym, co się stało. Oto jej smutna historia... [Ostatnia akualizacja: 08.04.2024 rok]. [Ostatnia aktualizacja: 12.04.2025] View Ediplayer on the source website Sławomira Łozińska: strata syna Urodził się w 1978 roku. Był jednym z dwóch synów Sławomiry Łozińskiej i kompozytora Janusza Olejniczaka. Przez lata rodzice robili wszystko, by zapewnić mu jak najlepszy byt. Nawet wtedy, gdy się rozwiedli. Mimo że rozstanie nie było dla aktorki łatwe, starała się nie poddać dla dzieci. Niestety, nie wiedziała, że bolesny cios spadnie na nią niespodziewanie i całkowicie zmieni wszystko. Tomasz Olejniczak studiował medycynę, w wolnych chwilach uwielbiał żeglować. W chwili śmierci miał 24 lata. Nic nie zapowiadało tragedii... Jak więc do niej doszło? Syn Sławomiry Łozińskiej zmarł na zator w nocy 13 kwietnia 2002 roku. „Był zapalonym żeglarzem, najlepszym studentem na medycynie, miał dziewczynę. Wysiadał z autobusu i skręcił nogę, założyli mu gips. W nocy dostał zatoru, rano już nie żył”, mówił w rozmowie z magazynem „Pani” Tadeusz Chudecki, prywatnie przyjaciel aktorki. W jego nagłą śmierć nikt nie mógł uwierzyć. Aktorka załamała się, trudno było jej przyjąć do wiadomości to, co się stało. Śmierć starszego syna spowodowała, że na długo zniknęła, przestała udzielać wywiadów. Gdy po długim czasie ktoś pytał ją o to zdarzenie, nie nazywała go wprost. Używała zamienników. Mówiła, że „potem to już właściwie nic nie ma, że nienawidzi się ludzi, pragnie tylko samotności. Nie potrafi się kochać, a w chwili desperacji mówi się młodszemu synowi: „Albo mi teraz pomożesz, albo pójdziemy na dno”. Że jest się już w innym miejscu i to się nigdy nie zmieni. Relacje z ludźmi, smak, węch” (cytat za miesięcznikiem „Pani”). „To było niewyobrażalne. (…) Myślałam, że tylko obłęd będzie moim życiem. Ale pamiętam moment, kiedy kilka dni po pogrzebie Tomka poczułam, że wstępuje we mnie jakaś zwierzęca siła, nieprawdopodobna moc. To był sygnał, że muszę trwać”, zwierzyła się w tygodniku „Rewia”. Zaczęła brać silne leki, które niektórzy nazywali „kilerami”. Smutki topiła w alkoholu, nabawiła się poważnych problemów ze snem. „Po ośmiu latach powie już tylko, że trzy razy w tygodniu chodziła na cmentarz. Znała każdą alejkę, wiedziała, ile kroków prowadzi od bramy do miejsca, gdzie jest Jego grób. A normalne życie? Nie potrafiła wymawiać imienia Tomka i już wie, że nie pojedzie w miejsca, które on kochał: do Australii, Chorwacji, Indii. - Ale jeśli jadę gdzieś, gdzie Tomka nie było, mówię do siebie: „Zobacz, jak tu pięknie”, zwierzała się Katarzynie Troszczyńskiej w „Pani”. Syn lubianej przez widzów aktorki serialowej, znanej z takich produkcji, jak „Daleko od szosy” i „Barwy szczęścia” został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie... Po jego stracie dla Sławomiry Łozińskiej ukojeniem była praca. „Gdy zmarł Tomek, pracowała w Teatrze Narodowym jako koordynator pracy artystycznej, była w radzie nadzorczej Polskiego Radia i organizowała jakiś konkurs. Niczego nie odpuściła. Po roku dostała propozycję wejścia do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji”, wspominała jej bliska przyjaciółka, Ewa Ziętek. CZYTAJ TEŻ: Jako dziecko straciła mamę, ojciec ją porzucił. Przez lata ich relacja była skomplikowana Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak byli małżeństwem. Jak potoczyłą się ich relacja? Aktorka nie ukrywała w wywiadach, że odejście starszego syna bardzo zbliżyło ją z byłym mężem. „Dziś mamy dla siebie ogromny szacunek, zawsze możemy na siebie liczyć. W całym swoim małżeństwie nie czułam się z Januszem tak szczęśliwa, jak po naszym rozwodzie. I choć każde z nas ma swoje życie, łączy nas taka pokaleczona bliskość”, zwierzyła się w rozmowie z „Rewią”. A był to związek wbrew rozsądkowi i podszyty wielką wzajemną fascynacją. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak poznali się jeszcze w okresie studiów, przy ich końcu. On, początkujący pianista, miał już na koncie sukces w konkursie chopinowskim. Ona dopiero zaczynała aktorską karierę. Znajomi odradzali im ten związek. Być może czuli, że dwie artystyczne dusze, wielkie indywidualności, nie odnajdą upragnionego szczęścia w tej relacji. „Nasi znajomi chwytali się za głowy. Nie wierzyli, że ta miłość może przetrwać. Na przekór całemu światu skoczyliśmy do basenu bez wody!”, wspominała aktorka po latach. Nie pomylili się. Sprawy nie ułatwiał również fakt, że publiczność bardzo mocno utożsamiała Sławomirę Łozińską z graną przez nią postacią Bronki w „Daleko od szosy”. Zarzucali nawet Januszowi Olejniczakowi, że popełnił mezalians! W ich mniemaniu zdolny pianista miał pojąć za żonę prostą dziewczynę ze wsi... Początkowo śmiali się z tego. Jednak ich znajomi kręcili sceptycznie głowami i twierdzili, że związek nie ma przyszłości. Tym bardziej, że ślub wzięli już po dwóch latach znajomości. W 1978 roku powitali na świecie pierwszego syna, Tomka. Pięć lat później urodził się młodszy, Paweł. Niestety, codzienne obowiązki i rutyna sprawiły, że zaczęli się od siebie oddalać. I to mimo tego, że Sławomira Łozińska zrezygnowała z działalności zawodowej i ambicji, w całości poświęcając się domowym obowiązkom. Twierdziła, że macierzyństwa i aktorstwa nie da się połączyć. Janusz Olejniczak rozwijał się natomiast cały czas, odnosił coraz większe sukcesy. Także te międzynarodowe. Janusz Olejniczak, 1999 r. A w życiu prywatnym? „Kilkanaście lat szarpaniny. Byłam tak skupiona na wyczuwaniu jego nastrojów, że nie odróżniałam dnia od nocy. Kochałam za bardzo. Pragnęłam czułości, akceptacji. Nie oczekiwałam niczego w zamian”, wspomni po latach Sławomira Łozińska. „Także podczas najgorszego okresu naszego małżeństwa ciągle ktoś u nas bywał. Wolałam rozgardiasz niż pustkę, tak wyczuwalną i bolesną, gdy zostawaliśmy sami”, dodała. Mimo że walczyła o to małżeństwo jak lwica, Janusz Olejniczak w końcu odszedł. Po 18 latach zapadła decyzja o rozwodzie. W 1995 roku było już po wszystkim. „My chyba w ogóle do małżeństwa nie dorośliśmy. A na pewno ja. Zawsze szukałem miłości i zawsze ją znajdowałem. Tylko gdzieś się potem gubiła po drodze. A jak się jedna miłość kończyła, musiałem szukać następnej...”, skonstatował pianista po latach. Jednak życie aktorki po rozstaniu radykalnie się zmieniło. Nabawiła się kompleksów, nie chciała przyjmować bardziej ambitnych ról. „Aktorstwo wymaga grzebania w trzewiach, a ja miałam niskie poczucie własnej wartości. Każda trudniejsza rola sprawiłaby, że rozpadłabym się na kawałki”, wyjaśniała w „Pani”. W końcu jednak musiała się z sytuacją pogodzić. Reakcja Sławomiry Łozińskiej na śmierć syna 7 lat później spadł na nią kolejny cios. Potworny, nagły. Niewyobrażalny. W wieku 24 lat zmarł jej starszy syn. Skręcił nogę, wysiadając z autobusu. Wydawało się, że to nic groźnego, lekarze założyli mu gips. Zapomnieli jednak podać leków przeciwzakrzepowych. W nocy, gdy Tomasz Olejniczak spał, jeden ze skrzepów oderwał się i wywołał zator. Zrozpaczona matka nie mogła uwierzyć w to, co się stało, zaczęła sięgać po wszystko, co mogło uśmierzyć ból. „Byłam kompletnie zgłuszona potworną ilością leków, alkoholem”, wspominała ten czas. Przez to rozpadł się również jej ówczesny związek. Jak mówiła, była z tym mężczyzną „bardziej z rozsądku”. „Nie potrafiłam z nikim być. To chyba nawet nie wina tamtego mężczyzny. Chociaż odmierzał czas żałoby, jakby chciał spytać: "Sławka, na ile ty umarłaś? Bo wiesz, minął już miesiąc, dwa, trzy…". Długo nie mogła dojść do siebie. Coś zaczęło zmieniać się dopiero w 2010 roku... Sławomira Łozińska, Janusz Olejniczak, Warszawa, 10.09.2017 Sławomira Łozińska w roku rozwodu, 1995 Sławomira Łozińska i Andrzej Makowiecki: historia miłości W końcu Sławomira Łozińska wzięła się w garść. Pomogła jej wiara. Zawalczyła o siebie, poszła na studia menedżerskie na SGH. Także w jej życiu pojawił się ktoś poważny: poznany 30 lat wcześniej aktor i reżyser Andrzej Makowiecki. Znajomi mówili, że przy nim rozkwitła. Zaczęła częściej się uśmiechać, schudła 20 kilogramów. „Proszę napisać: „Z dużą ostrożnością i delikatnością odbudowuje swoje życie osobiste”. Już niczego nie planuję. Nie myślę: „pod koniec sierpnia skoczę do Paryża, stać mnie na to", bo do sierpnia może już mnie nie być. Za dużo strat przeżyłam. Wiem, jak to jest, gdy świat zmienia się w sekundę”, zwierzała się w wywiadzie dla „Pani”. „Szczęście to brak nieszczęścia”, dodawała rezolutnie. Związek przetrwał ponad trzy lata. Po rozstaniu Sławomira Łozińska i Andrzej Makowiecki utrzymywali jednak serdeczne kontakty. Niestety, reżyser i pisarz zmarł na początku 2016 roku. Dla aktorki był to kolejny cios. CZYTAJ TEŻ: Był Mistrzem Polski, utonął, gdy chciał uratować córkę. Tragiczna śmierć 32-letniego sportowca Sławomira Łozińska, Andrzej Makowiecki, Warszawa, 29.05.2010 Jej były mąż również próbował ułożyć sobie życie na nowo. Związał się i ożenił z... aktorką! Tym razem była to Elżbieta Dmochowska. Doczekali się nawet syna Jana. Jednak i ta relacja nie przetrwała próby czasu. Jak na ironię, pianista ma dziś dobre relacje z pierwszą żoną. Na zawsze połączyła się ogromna rodzinna tragedia, której doświadczyli ponad 20 lat temu. W sobie nawzajem odnaleźli wsparcie. „To jest niesamowite: przeżyć piekło z człowiekiem, rozwieść się, a potem wiedzieć, że rzucił wszystko, żeby przez chwilę pobyć z tobą w cierpieniu”, mówiła w „Pani”, gdy wspominała, że po tym, jak Janusz Olejniczak dowiedział się o śmierci jej mamy, zjawił się w drzwiach jej mieszkania na warszawskim Ursynowie w pół godziny. O czym marzy? „O spokoju. Pamiętam, jak kiedyś ktoś mi powiedział: "Nie ma takiego stanu stabilizacji, który by nas zwolnił od lęków egzystencjalnych. Spokój to chwile nieuwagi Stwórcy". Chciałabym tylko, żeby ta nieuwaga trwała jak najdłużej…”, zwierzyła się Katarzynie Troszczyńskiej w „Pani”. Mamy nadzieję, że aktorka, która dziś obchodzi urodziny, znajduje wiele powodów do szczęścia... Sławomira Łozińska w programie „Kawa czy Herbata”, kwiecień 2013: Sławomira Łozińska w „Pytaniu na śniadanie”, 30.01.2015: [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 11.08.2024]