Tomasz Raczek zalał się łzami po wyznaniu sprzed 35 lat. Tego się nie spodziewał
Podczas podcastu "Pomyśl o sobie i działaj!" Joanna Brodzik podzieliła się osobistym wspomnieniem ze spotkania z Tomaszem Raczkiem sprzed 35 lat. Emocjonalne wyznanie aktorki doprowadziło oboje do łez, ukazując siłę słów i wpływ, jaki mogą mieć na życie człowieka.
W jednym z odcinków podcastu Tomasza Raczka "Pomyśl o sobie i działaj!" doszło do wyjątkowo poruszającego momentu. Joanna Brodzik, znana aktorka, podzieliła się historią, która miała miejsce niemal 35 lat temu. Spotkanie sprzed lat nabrało zupełnie nowego znaczenia, kiedy Brodzik postanowiła opowiedzieć o nim ze szczegółami. Jej słowa wywołały silne emocje, które dosłownie przelały się przez mikrofony – łzy popłynęły nie tylko z oczu Joanny, ale także Tomasza. Wspomnienie z Domu Harcerza w 1991 roku W 1991 r. w Zielonej Górze, w Domu Harcerza, Joanna Brodzik jako nastolatka uczestniczyła w spotkaniu z Tomaszem Raczkiem. Wówczas Raczek odwiedzał różne miasta, gdzie spotykał się z młodzieżą i odpowiadał na ich pytania. Młoda Brodzik, uczennica liceum, przeczytała wtedy wiersze swojego autorstwa. Reakcja Raczka na jej twórczość okazała się kluczowym momentem – pochwalił ją i zapytał, czy myślała o aktorstwie. Joanna Brodzik podkreśliła, że opinia Raczka na temat jej wierszy była dla niej przełomowa. "Ty bierzesz mnie po spotkaniu na bok i mówisz tak: 'Masz bardzo piękną i plastyczną wyobraźnię, jestem pewien, że będziesz uprawiać jakiś rodzaj sztuki'. Jesteś jednym głosem dobrej wróżki, która sprawiła, że dzisiaj mogłam z tobą rozmawiać. Chcę ci bardzo podziękować" — wspominała ze łzami w oczach przed kamerą. Te słowa zapadły jej głęboko w pamięć. Dzięki nim zyskała wiarę w siebie i zaczęła działać. ZOBACZ TEŻ: Padło pytanie o Wilczaka, wymownie zareagowała. Mało kto się spodziewał Emocjonalna reakcja Tomasza Raczka podczas podcastu Kiedy Joanna Brodzik przypomniała to wydarzenie na antenie podcastu, wzruszenie nie pozwoliło jej dokończyć opowieści bez łez. Tomasz Raczek również nie krył emocji. "To, co powiedziałaś, oznacza, że to, co robię, ma sens. I te spotkania z widzami, które cały czas uprawiam i kocham, mają sens [...] Naprawdę się popłakałem" — powiedział wyraźnie poruszony krytyk. Aktorka nigdy wcześniej nie miała okazji powiedzieć Raczkowi, jak wiele dla niej znaczyło to spotkanie. Uczyniła to dopiero po 35 latach, na antenie jego podcastu. SPRAWDŹ TEŻ: Wszystko stało się jasne. Kinga Duda po cichu wzięła ślub. Uważni dostrzegli to już wcześniej View oEmbed on the source website
Debiut w wielkim stylu, który przejdzie do historii. Torbicka i Raczek poruszyli publiczność w Opolu. Ależ klasa
Magiczny finał 62. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Na scenie po raz pierwszy w historii pojawili się wspólnie Grażyna Torbicka i Tomasz Raczek. Choć oboje są ikonami polskiej telewizji, to właśnie w amfiteatrze opolskim zaprezentowali się w zupełnie nowej roli. Publiczność oszalała z zachwytu!
„Jak debiutować, to tylko w Opolu” – tymi słowami Tomasz Raczek rozpoczął niedzielny wieczór, witając widzów zgromadzonych w amfiteatrze i przed telewizorami. Grażyna Torbicka, nie kryjąc emocji, dodała: „Dobry wieczór państwu, kłaniamy się bardzo nisko. Cieszymy się, że możemy tu zadebiutować na scenie w Opolu i powiem wam, kochani, że to miejsce robi naprawdę wielkie wrażenie”. Grażyna Torbicka pierwszy raz na scenie w Opolu Choć trudno w to uwierzyć, Grażyna Torbicka – prowadząca przez lata najważniejsze koncerty i wydarzenia w Telewizji Polskiej – nigdy wcześniej nie miała okazji pojawić się w Opolu. Jej opolski debiut odbył się dopiero teraz, gdy wspólnie z Tomaszem Raczkiem poprowadziła koncert poświęcony pamięci Wojciecha Trzcińskiego. Ich pojawienie się na scenie było wzruszającym hołdem złożonym zmarłemu artyście. Stanisław Trzciński, syn Wojciecha Trzcińskiego, wspominał: „Bardzo się cieszę, że Grażyna Torbicka i Tomasz Raczek przyjęli nasze zaproszenie, ponieważ pamiętam, w 1986 r., siedziałem na widowni w Sopocie i tam wtedy zadebiutowali, właśnie z tatą”, słyszeliśmy. CZYTAJ TEŻ: Ryszard Rynkowski miał wypadek w drodze do Opola. Artysta nie wystąpi, nowe wieści tylko podsycają niepokój „Bo to twój tata nas wymyślił”. Grażyna Torbicka podzieliła się osobistym wspomnieniem w Opolu Tomasz Raczek nie pozostał dłużny i ze wzruszeniem rzucił: „Bo to (twój) tata nas wymyślił”. Torbicka natomiast wróciła wspomnieniami do początków swojej kariery: „Wojtek Trzciński był dyrektorem artystycznym festiwalu w Sopocie — ja dopiero trzy miesiące byłam wtedy w telewizji. [...] Podszedł do mnie Wojtek i spytał: ‘Nie poprowadzi pani festiwalu?’. [...] Pomyślałam o nim: ryzykant albo wizjoner. Okazało się, że wizjoner”. Grażyna Torbicka i Tomasz Raczek udowodnili, że klasa i profesjonalizm zawsze bronią się same. Ich opolski debiut na długo zapadnie w pamięć widzom – zarówno tym obecnym w amfiteatrze, jak i tym przed ekranami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Rzucili publiczność na kolana, nie mieli sobie równych. Później Górniak ze łzami w oczach raz na zawsze pożegnała się z Opolem
Dzieli ich 15 lat, poznali się na randce w ciemno. Od trzech dekad świata poza sobą nie widzą
W przedmowie do książki „Berek” Marcin Szczygielski oddał głos swojemu partnerowi. Tomasz Raczek nie owijał w bawełnę: „Aby zrozumieć gejów, trzeba przyjąć, że mają oni swój własny świat: ani gorszy, ani lepszy od świata większości. Równoległy”, czytaliśmy. Oto historia ich miłości.
Choć są zupełnie różni, razem tworzą związek, który od dekad inspiruje i budzi podziw. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski nie ukrywali swojej relacji – już w 2007 roku zdecydowali się na coming out, który był szeroko komentowany. Rok później zostali wybrani parą roku magazynu „Gala”. Ich uczucie? Głębokie, dojrzałe, ale i pełne czułości. A przyjaźń? Silna jak skała. Związek jak z filmu – Raczek i Szczygielski szczerze o miłości, rodzinie i zrozumieniu Ich historia to niemal klasyka: poznali się, gdy Marcin miał zaledwie 20 lat. „Mówiłem wszystkim o Tomku, odkąd z nim jestem. Nasz związek przechodził różne koleje, do pewnych rzeczy się dorasta i dojrzewa. Dla mnie droga, którą razem przeszliśmy, to też powód do radości. Chcę podzielić się tym z innymi. Dla mnie Tomek jest chyba najbliższym człowiekiem, jakiego mam. Poznaliśmy się, gdy miałem 20 lat. Wcześniej byłem w krótkotrwałych związkach. Przy Tomku dorastałem [...] Tomek jest moją najbliższą rodziną”, mówił szczerze Szczygielski w rozmowie z „Galą”. Tomasz Raczek podkreślał jednak, że ich relacja nie wpisuje się w klasyczne schematy: „Unikam słowa „rodzina”, unikam też pojęcia „małżeństwo homoseksualne”. To błędne myślenie. U homoseksualistów jest inaczej: prowadzimy życie równoległe do życia hetero, inaczej skonstruowane, oparte na innych priorytetach. Tymczasem raz po raz spotykam się z próbami naginania naszego życia do modelu hetero, co czasami przybiera postać karykaturalną. Na przykład wtedy, gdy pytają nas, kto w naszym związku jest kobietą, a kto mężczyzną...”, tłumaczył w tym samym wywiadzie Tomasz Raczek, a jego partner dodał: „jeśli rodziną są osoby ze sobą związane na dobre i na złe, darzące się uczuciem, to ja uważam nas za rodzinę. W gejowskim związku podział ról i funkcji przebiega wedle upodobań, możliwości i umiejętności partnerów, a nie według narzuconych modeli”. W rozmowie z VIVĄ! Tomasz Raczek wspomniał o miłości i przyjaźni, która przetrwała prawie ćwierć wieku: „Prawie 25 lat temu znalazłem Marcina, mam jego przyjaźń. To jest dla mnie coś niesłychanie ważnego. Dane mi było obserwowanie rozwoju jego talentu pisarskiego – to lepsze od najlepszej powieści fantasy. On jest niebywale kreatywnym człowiekiem, i to w różnych dziedzinach. Oryginalne urządzenie naszego mieszkania to również jego dzieło”. Z dumą opowiadał też o jego talencie pisarskim i niezwykłej kreatywności – nawet ich mieszkanie urządził właśnie Szczygielski. CZYTAJ TEŻ: Edyta Górniak wydała pilne oświadczenie tuż przed koncertem w Opolu. A jednak to koniec. Fani nie kryją łez Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, 54. Międzynarodowe targi książki, Warszawa, 23.05.2008 Miłość od pierwszego spojrzenia? Tak poznali się Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski Ich spotkanie było jak z romantycznego filmu – z zaskoczeniem, emocjami i nieśmiałością. Dziś są nierozłączni, ale początki ich relacji były pełne niepewności. Marcin Szczygielski miał zaledwie 20 lat, gdy w 1994 roku trafił na 36-letniego Tomasza Raczka – znanego już wówczas krytyka filmowego. Spotkali się dzień przed sylwestrem, a wszystko za sprawą wspólnego znajomego. – ,,Kiedy przyjechałem do Warszawy, miałem chłopaka i to był mój pierwszy poważny związek. Niestety, nie udał się. To było dla mnie dosyć traumatyczne przeżycie. Przez rok z nikim się nie spotykałem i uważałem, że są ważniejsze sprawy. Nie chciałem się angażować w żadne związki. Przyszedł taki moment, że zgadałem się z ówczesnym przyjacielem i powiedziałem mu, że w sumie może i bym się z kimś umówił na randkę. Ale z kimś starszym ode mnie, kimś, kto ma już dobrze poukładane w głowie. Znajomy pomyślał i powiedział, że jak tak, to żebym przyszedł jutro do niego na kolację. Oczywiście nie wiedziałem, kto tam będzie, a okazało się, że tam był Tomek'', wspominał Marcin w rozmowie z „Super Expressem”. Początkowo zestresowany, szybko przekonał się, że Tomasz Raczek to ciepły i otwarty człowiek. – „Jak zobaczyłem Tomka na kolacji, to się trochę zdenerwowałem. To był ktoś bardzo znany. Bałem się, że będzie zarozumiały. Okazał się jednak strasznie fajnym facetem. Wtedy też rozstał się ze swoim partnerem... Zauważyłem, że jest mną zainteresowany”, wyznał mężczyzna. Krótko po ich pierwszej randce Tomasz zaproponował Marcinowi wspólne spędzenie sylwestra, którego przypieczętowali pierwszym pocałunkiem. Tomasz nie czekał długo. Już po dwóch dniach zadzwonił z zaproszeniem na sylwestra. Spędzili go wspólnie, najpierw w Teatrze Wielkim, a później na prywatce. – ,,Tomek zadzwonił do mnie jednak po dwóch dniach i zapytał, czy chciałbym z nim iść na sylwestra. Bardzo chętnie się zgodziłem i najpierw poszliśmy do Teatru Wielkiego na spektakl baletowy. Potem trafiliśmy na imprezę do znajomych. O północy był pierwszy pocałunek, a potem przegadaliśmy całą noc. I po tym sylwestrze Tomek uznał już, że jesteśmy parą. Uważałem, że to trochę za szybko. On natomiast od razu zaczął mówić, że powinniśmy razem zamieszkać. Nie mieściło mi się to w głowie", mówił Marcin Szczygielski w rozmowie z Super Expressem. Choć Marcin nie był gotowy na błyskawiczne decyzje, Tomasz miał już plan. – „Dwa tygodnie później Tomek przyjechał do mojego mieszkania i stanął w drzwiach z jakimś facetem. Nie miałem pojęcia, o co chodzi, a Tomek wypalił: Marcin, to jest Adam. Adam wynajmie twoje mieszkanie. No i w ten sposób dowiedziałem się, że wprowadzam się do niego. Zostałem postawiony pod murem", relacjonował Szczygielski. Na początku miał wątpliwości. – „Trochę się obruszyłem, że tak szybko mi to powiedział, bo pomyślałem, że tak szybko to nie może być wiele warte. No, ale okazało się zupełnie inaczej” ZOBACZ TEŻ: Ryszard Rynkowski miał wypadek w drodze do Opola. Artysta nie wystąpi, nowe wieści tylko podsycają niepokój Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Róże Gali 2008, 19.11.2008, Warszawa Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Wiktory 2009, 21.05.2010 Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski o swojej miłości Choć ich związek trwa już dekady, wciąż potrafią mówić o sobie z czułością i podziwem. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski w 2008 roku wzięli udział w programie „Taka miłość się nie zdarza”. Zdecydowali się opowiedzieć o swojej relacji, aby pokazać, że miłość między dwoma mężczyznami może być równie piękna i „zwyczajna”, jak ta heteroseksualna. W rozmowie z fakt.pl obaj zdradzili, co najbardziej cenią u siebie nawzajem.Tomasz Raczek wyznał, że w partnerze najbardziej imponują mu jego stanowczość, zdecydowanie i swoboda. „Sam jestem ciekawy, co jeszcze Tomek o mnie powiedział, bo przed kamerą występowaliśmy oddzielnie. Mnie ujęła niezwykła inteligencja Tomka i jego błyskotliwość”, mówił Marcin Szczygielski. Ich celem było coś więcej niż wyznanie – chcieli zmienić perspektywę widzów. – „Potraktowałem to jako okazję, by pokazać widzom, że para gejów funkcjonuje w życiu zupełnie normalnie. W związku przechodzimy te same etapy, co pary heteroseksualne. Może uda się w końcu zerwać ze stereotypem geja i pokazać jego prawdziwą, ludzką, zwyczajną twarz”, mówił Tomasz Raczek. Marcin dodał: „Swoim przykładem udowadniamy, że takie pary mają rację bytu i mogą stworzyć naprawdę szczęśliwy związek”. Ich coming out nie spotkał się z negatywnym odbiorem – wręcz przeciwnie. – „Nie spodziewałem się tego, ale reakcje były wręcz entuzjastyczne. Sąsiedzi z osiedla, na którym mieszkamy, zaczepiają nas i mówią, że są z nas dumni. Myślę, że Polacy cenią odwagę i szczerość. Jesteśmy bardziej europejscy, niż nam się wydaje”, wyjaśnił Tomasz Raczek. „Postawiliśmy na otwartość i uczciwość, a w zamian otrzymaliśmy szacunek. Żaden czarny scenariusz się nie sprawdził”, dodał jego partner. W wywiadzie dla VIVY! Tomasz wyznał jeszcze: „Myślę, że to nie jest tak, że nie ma w Polsce homofobii, ale zwykle okazuje się ją słabszym ludziom. Jeśli gej ma promieniowanie wewnętrznej siły, to rośnie poziom akceptacji”. Oboje mają także to szczęście, że ich rodziny nigdy nie negowały, ani nie piętnowały ich orientacji. Czy zakochani chcieliby zalegalizować swój związek? ,,Nam nie jest potrzebny papier, żeby udowodnić, że jesteśmy razem. Ale zalegalizowanie naszego związku ułatwiłoby nam wiele codziennych spraw, takich jak urzędowe czy zdrowotne. Ale nie mamy potrzeby, żeby publicznie chodzić, trzymając się za rękę", opowiadał Marcin Szczygielski w Super Expressie. ,,Podział ról w naszym związku po latach troszkę się zmienił. Najpierw to Tomek pełnił rolę takiego przywódcy, który głównie podejmuje decyzje. Mnie to wtedy nie przeszkadzało, bo do tej pory w związkach to ja byłem tym decydującym i byłem już tym trochę zmęczony. Jednak po latach przestało mi to pasować, taka rola potulnego i spolegliwego faceta. W sumie około »30« zacząłem też być dojrzałym facetem. Wtedy pojawiły się różne konflikty. Jemu trudno było się z tym oswoić...", dodawał w tej samej rozmowie. Zakochanym życzymy wszystkiego, co najlepsze! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Opole 2025: doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym mężem ikony PRLu Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, premiera spektaklu "Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani", 23.01.2020, Warszawa Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Premiera sztuki "Wieczór Panieński plus" w Scenie Relax, 11.09.2021, Warszawa
Był wielką gwiazdą lat 80. i 90. Nie mówił o swoim prywatnym życiu. Kiedy pokazał partnera, wywołał burzę
Inteligentny, o nietuzinkowej osobowości, z wielką erudycją. Tomasz Raczek jest dziennikarzem i krytykiem jakich mało. Już w najbliższy weekend poprowadzi jeden z koncertów w ramach festiwalu w Opolu. Przypominamy jego niezwykłą historię kariery, coming outu i... powrotu do TVP.
Tomasz Raczek, urodzony 15 czerwca 1957 roku w Warszawie, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej krytyki filmowej. Jego kariera rozpoczęła się pod koniec lat 70., a dziś nadal aktywnie uczestniczy w życiu kulturalnym kraju. Początki i edukacja – jak wszystko się zaczęło Tomasz Raczek dorastał w Warszawie, gdzie również ukończył studia zakresu Wiedzy o Teatrze na Wydziale Wiedzy o Teatrze Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Jego praca magisterska dotyczyła mówienia w telewizji. Już od wczesnych lat interesował się filmem i teatrem, co z czasem przerodziło się w pasję zawodową. W latach 80. rozpoczął pracę w „Polityce”, a później także w TVP, co uczyniło go jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej krytyki filmowej. Czytaj także: Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczne akcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim” Kariera w latach 80. i 90. – od debiutów po kultowy duet z Kałużyńskim W latach 80. i 90. Tomasz Raczek zyskał uznanie jako redaktor i krytyk filmowy. Był współtwórcą wielu programów telewizyjnych, w tym legendarnej audycji „Perły z lamusa”, którą prowadził wspólnie z Zygmuntem Kałużyńskim. Ich duet – często kontrowersyjny, ale nieodmiennie błyskotliwy – przyciągał miliony widzów i słuchaczy. W tym okresie Raczek pełnił też funkcję kierownika literackiego w Teatrze Muzycznym w Gdyni czy Teatrze Rozrywki w Chorzowie, a jego działalność publicystyczna obejmowała liczne felietony i artykuły w gazetach i czasopismach. Był również wicedyrektorem TVP2, redaktorem naczelnym miesięcznika „Film” oraz założycielem Instytutu Wydawniczego „Latarnik”. Czytaj także: Dzieli ich 15 lat, poznali się na randce w ciemno. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski od trzech dekad świata poza sobą nie widzą Życie prywatne – coming out i związek z Marcinem Szczygielskim W 2007 roku Tomasz Raczek dokonał publicznego coming outu jako osoba homoseksualna, co w tamtych czasach było aktem odwagi i szczerości. Od lat jego partnerem życiowym jest pisarz i grafik Marcin Szczygielski, znany m.in. z powieści dla młodzieży i dorosłych. Para wspólnie tworzy przestrzeń artystyczną, łącząc doświadczenie dziennikarskie i literackie. To właśnie wydawnictwo założone przez krytyka filmowego odpowiada za wydawanie powieści pisarza. W listopadzie 2008 otrzymali prestiżową „Różę Gali” jako najpiękniejsza para roku. Było to wydarzenie medialne o ogromny znaczeniu. Ich związek od lat opiera się na wzajemnym wsparciu i twórczej współpracy. Raczek i Szczygielski wspólnie prowadzili audycje radiowe i brali udział w wydarzeniach kulturalnych, często poruszając tematy związane z tolerancją i prawami mniejszości. Czytaj także: Jest z partnerem od 30 lat, zdradził kulisy coming outu. Do wyznania sprowokował go znany polityk Współczesność – YouTube, podcasty i powrót na wielkie sceny Dziś Tomasz Raczek jest aktywnym uczestnikiem życia kulturalnego – nie tylko jako recenzent, ale także jako youtuber i podcaster. Jego kanał na YouTube, na którym dzieli się refleksjami na temat współczesnego kina, cieszy się dużą popularnością. Prowadzi też podcasty, w których analizuje nie tylko filmy, ale i zmiany w kulturze i mediach. Jego głos wciąż ma znaczenie – zarówno dla starszych, pamiętających go z telewizji, jak i dla młodszych widzów, dla których jest autorytetem i mentorem. Czytaj także: Marcin Szczygielski dorastał w cieniu rodzinnego rozstania i samotności. Mało kto wie, że jego mama była gwiazdą, którą kochała cała Polska Tomasz Raczek na festiwalu w Opolu 2025 – powrót do ogólnopolskiego mainstreamu W czerwcu 2025 roku Tomasz Raczek będzie jednym z prowadzących prestiżowy 62. Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. U boku Grażyny Torbickiej zobaczymy go w trakcie finałowego koncertu, poświęconego twórczości zmarłego jakiś czas temu Wojciecha Trzcińskiego. „W rzeczywistości i dla Grażyny, i dla mnie to będzie… debiut na scenie Festiwalu w Opolu”, kwitował na swoim profilu na Facebooku. To nie tylko powrót na wielką scenę telewizyjną, ale i symboliczne docenienie jego wkładu w polską kulturę. Organizatorzy podkreślają, że jego wiedza i charyzma będą wartością dodaną podczas prowadzenia wydarzenia. Występ na opolskiej scenie będzie okazją, by pokazać Raczkowi, że jego obecność – w świecie krytyki, mediów i życia społecznego – wciąż ma ogromne znaczenie.
Marcin Szczygielski dorastał w cieniu rodzinnego rozstania i samotności. Mało kto wie, że jego mama była gwiazdą, którą kochała cała Polska
Partner Tomasza Raczka. Utalentowany pisarz. Niezwykły, ciepły człowiek. Taki jest właśnie Marcin Szczygielski. Ale niewiele osób wie, jakie tajemnice skrywa prywatnie. Ma dwóch przyrodnich braci, zaś rozstanie rodziców okupił samotnością. Odsłaniamy jego rodzinne sekrety!
Marcin Szczygielski, ceniony pisarz i grafik, w poruszających wywiadach opowiada o swoim dzieciństwie u boku samotnej matki oraz relacjach z przyrodnimi braćmi. Rodzinne zawirowania odcisnęły silne piętno na jego życiu i literaturze. To tak naprawdę historia, którą opowiada w swoich powieściach... Matka Marcina Szczygielskiego – opoka samotnego dzieciństwa Matką Marcina Szczygielskiego jest Iwona Racz-Szczygielska, była wokalistka zespołu Filipinki. Występowała w legendarnym girlsbandzie, który zasłynął hitami takimi jak „Batumi” czy „Do widzenia, profesorze”. Szczygielski promował wspólnie z matką ich książkę „Filipinki – to my!”, która dokumentuje historię zespołu. Z perspektywy autora, jej zawodowa przeszłość nie była czymś niezwykłym – dla niego była przede wszystkim mamą. Mimo to, odegrała kluczową rolę w jego życiu: to ona nauczyła go miłości do książek, czytała mu od najmłodszych lat i wybierała lektury z niezwykłą trafnością. „Mama po rozwodzie z moim ojcem pracowała na dwa etaty, a ja oglądałem telewizję albo czytałem. Głównie czytałem, bo ile razy można obejrzeć ten sam film o ruskich partyzantach? Mieliśmy z mamą mnóstwo książek. To był podstawowy problem u nas w domu – gdzie by tu jeszcze schować książki. Pamiętam, jak jedliśmy raz śniadanie, nagle mama patrzy na parapet i mówi: „Zobacz, tu, pod parapetem, jest jeszcze tyle miejsca, możemy tu zrobić półki”. Poza tym mama mi jeszcze książki ciągle wypożyczała z biblioteki i kupowała kolejne w antykwariatach. Wizyty w antykwariatach uwielbiałem najbardziej”, zwierzał się w rozmowie z Agnieszką Sowińska dla „Gazety Wyborczej” w lutym 2020 roku. Czytaj także: Dzieli ich 15 lat, poznali się na randce w ciemno. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski od trzech dekad świata poza sobą nie widzą Dzieciństwo w PRL-u – wyobraźnia zamiast rodziny Marcin Szczygielski urodził się w 1972 roku. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał zaledwie 7 lat. A to było bardzo trudne wyzwanie. „Rozstanie moich rodziców to element dzieciństwa, który mnie ukształtował. Miałem siedem lat, gdy ten rozwód się zaczął, wtedy rozwody trwały naprawdę długo. Ludzie bili się w sądzie o kubki, i to nie jest przenośnia [...] Pamiętam, że moja mama autentycznie się martwiła tym, że nie będziemy mieli sztućców”, wspominał. W wieku 12 lat przeprowadził się z Warszawy do Szczecina – doświadczenie to opisał jako traumatyczne. Nie umiał odnaleźć się w nowym środowisku, nie lubił nowej szkoły, często symulował choroby, aby móc wagarować i spędzać czas z książkami. Przychodnia i sąsiadująca z nią biblioteka stały się jego schronieniem. Matka pracowała bardzo dużo, więc wiele chwil spędzał samotnie. Książki były dla niego namiastką rzeczywistości, która go fascynowała znacznie bardziej niż codzienność. „Przeciętnie wtedy przez dwa tygodnie w miesiącu chodziłem do szkoły, a przez dwa pozostałe siedziałem w domu. Obok mojej przychodni znajdowała się biblioteka, po każdej wizycie uwieńczonej sukcesem pędziłem więc do wypożyczalni i wracałem objuczony książkami. Mama chyba nawet nie zdawała sobie z tego wszystkiego sprawy, bo pracowała bardzo dużo, a ja jakimś cudem nie miałem zaległości w nauce i paradoksalnie właśnie w tamtym czasie dostawałem najlepsze oceny. Wtedy wydawało mi się, że jestem okropnie nieszczęśliwy, ale dziś wspominam ten okres całkiem nieźle - właśnie dzięki książkom, bo one zastąpiły mi rzeczywistość i dostarczały niesamowitych emocji”, wspominał w rozmowie z Moniką Obuchow, autorką bloga Znak Zorro. Dodawał, że choć dziś okres ten wspomina dobrze, nie chciałby przeżyć go ponownie. Dlaczego? „Nie z racji przykrości, ale ze względu na ograniczenia - dziecko jest małe, ubezwłasnowolnione, nie posiada pieniędzy, nie może decydować o sobie, musi wykonywać polecenia. Dla wielu ten stan jest błogi, ale mnie denerwował odkąd zdałem sobie z niego sprawę, czyli mniej więcej od 6 roku życia”, kwitował. Szybko się usamodzielnił: jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności zamieszkał sam. „Jestem bardzo wdzięczny mojej mamie, że mi to umożliwiła i się temu nie sprzeciwiała, choć wiem, że było to dla niej trudne, bo jesteśmy ze sobą bardzo mocno związani, a ja jestem jedynym jej dzieckiem”, podkreślał. Czytaj także: Przez lata królował w TVP, z dnia na dzień zniknął z telewizji. Jak dziś wygląda życie Tomasza Raczka? Bracia przyrodni – temat, który wybrzmiewa ciszą W opisie dzieciństwa Marcina Szczygielskiego zazwyczaj nie pojawiają się inne dzieci Choć nie wychowywał się z braćmi przyrodnimi, ma z nimi kontakt. Starszy ma na imię Tomasz, młodszy zaś Wojciech. „Mój brat ma drugą żonę, dzieci z nią, a jednocześnie dobre kontakty z pierwszą żoną, a córka z pierwszego małżeństwa ma świetny kontakt z jego obecną żoną. Sam z takiej rodziny pochodzę, bo mój ojciec miał cztery żony i oprócz mnie jeszcze dwóch synów z różnych małżeństw”, zdradził w „Gazecie Wyborczej”. Jego narracja wskazuje na silne poczucie samotności i brak klasycznej struktury rodzinnej. To właśnie ta samotność, wynikająca z modelu wychowawczego i życiowych okoliczności, zbudowała w nim ogromną wyobraźnię i potrzebę kreacji. „Rzeczywiście jest tak, że jako dziecko byłem bardzo pojedynczy, miałem trudne relacje z rówieśnikami i rówieśnicy też nigdy nie wydawali mi się interesujący. Wolałem być sam. I to mi do dzisiaj zostało. Był taki moment w życiu, kiedy znalazłem się nagle na świeczniku, moje nazwisko pojawiało się w tabloidach, twarz na okładkach czasopism. I to był najbardziej przykry czas, jakiego doświadczyłem. Dobrze, że się skończył. Najlepiej się czuję nad morzem w domku, w którym są ze mną tylko koty. Dlatego chyba wybrałem taki zawód. Pisanie książek to zajęcie dla najbardziej samotnych ludzi, jacy są”, kwitował. Czytaj także: Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczne akcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim” Ojciec nieobecny – emocjonalne konsekwencje To matka była filarem rodziny, osobą, z którą miał emocjonalną, silną więź. Ojciec Marcina Szczygielskiego, Cezary, był z zawodu artystą scenicznym. Jednak jego obecność w życiu autora była długo niemal nieodczuwalna. Choć wspomnienia dotyczą głównie matki, ojciec na pewnym etapie odegrał znaczącą rolę wychowawczą. „Paradoksalnie, na początku nie miałem wielkiego problemu z rozwodem rodziców, bo mojego ojca i tak prawie nigdy nie było w domu. Jest aktorem, ciągle w rozjazdach, robił dziesiątki chałtur w całej Polsce, nie widywałem go miesiącami. Odreagowałem to dopiero, gdy miałem 11-12 lat, zacząłem np. uciekać ze szkoły. Wtedy też zacząłem spędzać z ojcem więcej czasu. Jechałem z nim w trasę i całe lato krążyliśmy po ośrodkach wypoczynkowych, w których występował. Dla dzieciaka było to bardzo atrakcyjne – wszyscy z wielką estymą odnosili się do mojego ojca i jego przyjaciół – piosenkarzy i aktorów. Kompletnie inne życie, do pokoju wracało się w nocy”, wspominał. Podkreślał przy tym, że mama nigdy nie nastawiała go przeciwko ojcu. Czytaj także: Tomasz Raczek był jedynym, którego Kałużyński wpuścił do życia u jego schyłku. To on namówił go do coming outu Rodzina jako źródło inspiracji i literackiego buntu Szczygielski wielokrotnie podkreślał, że jego dzieciństwo i rodzinne tło mają ogromny wpływ na jego twórczość. Bohaterowie jego książek często przechodzą przez emocjonalne wyzwania, doświadczają samotności i braku zrozumienia ze strony dorosłych – dokładnie tak, jak on sam. Silne kobiety w jego powieściach są inspirowane matką i innymi kobietami, które odegrały ważną rolę w jego życiu. Wyjątkową postacią była także Stefania Grodzieńska, której opowieści zainspirowały wiele jego dzieł. Czytaj także: Pobił kolegę, sprawiał problemy nauczycielom. Tomasz Raczek opowiedział o swoim dzieciństwie Źródło: Gazeta.pl, Histmag, Znak Zorro
Publicznie skrytykował Celine Dion. Tomasz Raczek nie wierzy w jej chorobę
„To wygląda na nakręcającą się nerwicę”, twierdzi dziennikarz
Niedawno swoją premierę miał dokument o życiu Celine Dion, zawierający również drastyczne sceny jej walki z chorobą. Przejmująca produkcja odbiła się szerokim echem na całym świecie. Tomasz Raczek publicznie skrytykował wokalistkę, poddając w wątpliwość prawdziwość jej choroby. Krytyk filmowy mói wprost, że to działanie pod publikę. Co na to fani? Drastyczne sceny w filmie o Celine Dion W dokumencie "I Am: Celine Dion" możemy obejrzeć scenę, kiedy wokalistka dostaje ataku swojej choroby. Przejmujące nagranie obiegło cały świat i dopiero po jego obejrzeniu ludzie zaczęli zdawać sobie sprawę z tego, z czym mierzy się Dion. Paraliż przeszywający całe jej ciało ustępuje dopiero po kilku minutach po podaniu leku. Przerażające sceny chwytają za serce, a widok cierpiącej Celine Dion jest łamiący... Ta pozwoliła umieścić scenę w filmie, aby jej fani zobaczyli, z czym wiąże się choroba, na którą cierpi. ZOBACZ: Metallica zagrała w Polsce. Na warszawskim koncercie złożyli polskim muzykom niezwykły hołd Tomasz Raczek nie wierzy w chorobę wokalistki Krytyk filmowy Tomasz Raczek publicznie skrytykował film, sugerując, że to działania podchodzące pod manipulację. Raczek w rozmowie z Kacprem Siedleckim zasugerował, że w ten sposób Dion ma pretekst do rezygnacji z kariery scenicznej. Fani są oburzeni tym, co powiedział. "Czy to jest prawda o Celine Dion, czy to jest wykreowana na potrzeby marketingowe historia problemów ze zdrowiem po to, żeby niejako usprawiedliwić jej nieobecność na estradzie oraz odwołanie światowego tournee, co bez zwolnienia L4 i udowodnienia, że się jest chorą, mogło pociągnąć za sobą ogromne koszty? (...) Jak artystka wymyśla, tzn. mówi, że ma chorobę, która się raz na ileś milionów zdarza, i akurat tej sławnej artystce się zdarzyła, i że są niewyjaśnione przyczyny i nie ma na nią lekarstwa, to u mnie się od razu pojawia taki mechanizm: "Hejże, czy nie za bardzo kombinowano nad tą chorobą? Może to jest nerwica? A może to są ataki paniki, a nie zespół sztywnego człowieka?" - powiedział Tomasz Raczek. CZYTAJ: Ma troje dzieci, w tym dwoje adoptowanych. Gorzko wypowiedziała się na temat adopcji Raczek podkreśla, że Dion mówi, że z chorobą zmaga się od kilkunastu lat. Zastanawia się więc, dlaczego dopiero teraz jest o tym tak głośno. "Jeżeli przypomnimy sobie występy Celine Dion w ciągu tych 17 lat, to widać, że gdyby to był zespół sztywnego człowieka, to miałaby dużo większe problemy, żeby tak dawać rade i takich recitali, koncertów dawać. To wygląda na nakręcającą się nerwicę, moim zdaniem. Ciało odmawia nie tyle posłuszeństwa, tylko mówi: "It's over the limitation - ja już dalej nie mogę" - dodał. Fani Dion są oburzeni słowami Raczka. Nie kryją tego w komentarzach i absolutnie nie zgadzają się z jego opinią.
Jest z partnerem od 30 lat, zdradził kulisy coming outu. Do wyznania sprowokował go znany polityk
"Jeżeli nie jesteśmy odważni, nie będziemy mieli w ogóle swojego życia", mówi Tomasz Raczek
Tomasz Raczek mówi wprost – odwaga jest w życiu najważniejsza i sprawia, że można w pełni czerpać radość z każdej chwili. W jednym z najnowszych wywiadów krytyk filmowy opowiedział o swoim coming oucie i o emocjach, które mu dziś towarzyszą. Nie ukrywa, że to jeden z polityków skłonił go przed laty do osobistego wyznania. Tomasz Raczek wspomina coming out Od trzydziestu lat jest w szczęśliwym związku. Krytyk filmowy jest związany z Marcinem Szczygielskim. To była miłość od pierwszego wejrzenia i choć ich droga nie zawsze była łatwa, to każde z doświadczeń mocno ich ukształtowało. Dziś wiedzą, że razem mogą przetrwać wszystko i nie ukrywają szczęścia. Fundamentem ich relacji jest przyjaźń, na każdym kroku mocno się wspierają. „Dane mi było obserwowanie rozwoju jego talentu pisarskiego – to lepsze od najlepszej powieści fantasy. On jest niebywale kreatywnym człowiekiem, i to w różnych dziedzinach. Oryginalne urządzenie naszego mieszkania to również jego dzieło”, opowiadał krytyk filmowy o partnerze w jednym z wywiadów dla VIVY!. Z kolei Marcin Szczygielski w rozmowie z Fakt.pl dodawał, że ukochany ujął go niezwykłą inteligencją i błyskotliwością. Czytaj też: Dzieli ich 27 lat, wzięli bajkowy ślub. Tak Izabela Janachowska uczciła z mężem dziesiątą rocznicę W 2007 roku Tomasz Raczek dokonał coming outu. Napisał o tym we wstępie książki Marcina Szczygielskiego pt. Berek. Wcześniej nie uważał, że jest mu to do czegoś potrzebne, ponieważ ludzie dookoła dobrze go znali, a on niczego nie udawał. „Spodobała mi się ta książka (…) i w tej euforii na końcu napisałem, że przepełnia mnie szczęście, że tę książkę napisał ktoś, kto jest moim partnerem od wielu lat i jestem z tego dumny. Więc to ostatnie zdanie okazało się właśnie tym coming outem. Naszym wspólnym zresztą”, tłumaczył w rozmowie z Mariuszem Szczygłem dla „Rozmowy (nie)wygodne” w TVP Info. Nie ukrywał, że do wyznania sprowokował go jeden z polityków. Mowa o Lechu Kaczyńskim, który w tamtym momencie pełnił funkcję prezydenta Warszawy i zakazał parady równości. Tomasz Raczek nie uczestniczył w podobnych wydarzeniach, ale gdy dowiedział się, że została ona zakazana, postanowił, że się tam wybierze. „To był odruch miłości wobec mojego partnera, Marcina Szczygielskiego, ale gdybym miał się cofnąć do samego początku, to teraz dopiero zrozumiałem, kto mnie do tego zmusił, a właściwie sprowokował. To Lech Kaczyński, wtedy prezydent Warszawy”, mówił w programie „Rozmowy (nie)wygodne” Mariuszowi Szczygłowi. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, premiera spektaklu "Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani", 23.01.2020, Warszawa Tomasz Raczek o odwadze. To ona jest najważniejsza Publicysta podkreślił, że najważniejsza jest odwaga. Bez niej nie będzie nam dane przeżyć życia na własnych zasadach. Strach paraliżuje, odbiera radość. Co zmieniło się po jego coming oucie? „Dlaczego uważam, że warto? To daje nowe życie. Od tego czasu rozmawiam bez lęku na niewygodne tematy, z przyjemnością bycia sobą i taką chęcią do dzielenia się tym z innymi w poczuciu, że taki jestem i mogę różne ciekawe rzeczy opowiedzieć. Mogę też powiedzieć ludziom, żeby się nie bali, bo najgorszy jest strach”, opowiadał w programie „Rozmowy (nie)wygodne”. Zobacz też: Zaprzyjaźniły się na planie zdjęciowym, bardzo się wspierają. Mało kto wie, kim Agata Kulesza jest dla Joanny Kulig... Dodał także, że odwaga determinuje nas do działania, zmienia nasze życie. To ona pomaga nam walczyć o siebie i osiągać cele. „Jeżeli jesteśmy odważni, to jesteśmy prawdomówni. Jeżeli nie jesteśmy odważni, nie będziemy prawdomówni, bo będziemy się bali, że powiemy coś, co przyniesie nam jakieś zagrożenie. A my się go boimy. Jeżeli nie jesteśmy odważni, nie będziemy walczyć o siebie, więc nie będziemy sobą. Jeżeli nie jesteśmy odważni, nie będziemy mieli w ogóle swojego życia. To jest najważniejsze ze wszystkiego”, dodawał w rozmowie z Mariuszem Szczygłem dla TVP Info. W rozmowie krytyk filmowy opowiedział także o reakcjach, z jakimi spotyka się po swoim coming oucie. Wielu mu dziękuje, wciąż niektórzy zaczepiają go na ulicy, by uścisnąć mu dłoń i powiedzieć kilka miłych słów. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 03.07.2024 r.]
Przez lata królował w TVP, z dnia na dzień zniknął z telewizji. Jak dziś wygląda życie Tomasza Raczka?
Krytyk filmowy od ponad trzech dekad układa sobie życie u boku partnera
Ekspertyza Tomasza Raczka w kinematografii jest znana i doceniania już od wielu lat — przed jednym z najbardziej znanych polskich krytyków filmowych ten świat nie ma nic do ukrycia. Jego życie prywatne zaś jest pełne nieoczywistych faktów. Przed laty media huczały, gdy zdecydował się na coming out i przedstawił światu swojego partnera. Od tamtego czasu minęły już prawie dwie dekady — jak dziś wygląda życie Tomasza Raczka? Okazuje się, że nie może narzekać na nudę! [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 25.05.2024 r.] Kariera Tomasza Raczka: początki, praca w TVP Tomasz Raczek swoją przygodę z publicystyką zaczynał w tygodniku „Literatura”, gdzie w 1977 r. pojawił się jego pierwszy artykuł. Później związany był z naprawę wieloma redakcjami, zarówno telewizyjnym, jak i prasowymi. Jak możemy przeczytać na stronie Instytutu Wydawniczego „Latarnik”, Tomasz Raczek był w przeszłości także „kierownikiem literackim Teatru Komedia w Warszawie, Teatru Rozrywki w Chorzowie i Teatru Muzycznego w Gdyni, wicedyrektorem TVP 2, wykładowcą w Wyższej Szkole Dziennikarskiej, a także oficerem rozrywkowym Polskich Linii Oceanicznych na ts/s »Stefan Batory«”. W latach 2011-2015 Tomasz Raczek był prowadzącym „Weekendowego Magazynu Filmowego” nadawanego na TVP3, a w 2013 r. pojawił się także w „Kultowych Rozmowach”. Z czasem jednak ten drugi program zaczął wadzić władzom telewizji, które postanowiły go zdjąć, tłumacząc, że „nie pasuje do nowego wizerunku stacji”. Chociaż tak brzmiało oficjalne tłumaczenie nadawcy, wiele telewidzów doszukiwało się w tej sytuacji drugiego dna — zdaniem wielu ściągnięcie programu mogło mieć związek, że w TVP nie było miejsca dla publicznie wyoutowanego dziennikarza. Czytaj także: Mają za sobą wielkie kłótnie, dziś łączy je silna więź. Gdy Katarzyna Grochola zachorowała, córka była jej oparciem Sam Tomasz Raczek rozstania z telewizją miał nie opłakiwać: „Nie tęsknię za taką telewizją, jaka jest obecnie. Tęsknię za telewizją, w której kiedyś pracowałem, ale powrót do niej jest niemożliwy”, wyznał w 2021 r. w rozmowie z Plejadą. Oprócz swojego wieloletniego oddania dla świata filmu Tomasz Raczek od ponad 30 lat także jest w szczęśliwym związku z partnerem, Marcinem Szczygielskim. Tomasz Raczek, VIVA! lipiec 2018 Tomasz Raczek o środowisku LGBT+ i o partnerze Od czasu coming outu i publicznego ujawnienia się ze swoim wieloletnim partnerem, dziennikarzem i pisarzem Marcinem Szczygielskim, Tomasz Raczek wielokrotnie zabierał głos w sprawach dotyczących życia osób LGBT+ oraz tolerancji w Polsce. Często nie krył także swojej krytyki wobec ówcześnie panującej władzy, która utrudniał życie niejednej osobie nieheteronormatywnej. „Polacy są fantastycznymi, otwartymi ludźmi, ale... Polska idzie do tyłu. Od kilku lat cofamy się pod przewodem pierwszego sekretarza [...]. Nagle wszystko to, co było już zaakceptowane, okazuje się złe. Okazuje się czymś, czego należy się wstydzić”, mogliśmy usłyszeć w jednej z publikacji krytyka filmowego na YouTube. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, 54. Międzynarodowe targi książki, Warszawa, 23.05.2008 W 2008 roku para wzięła udział w programie „Taka miłość się nie zdarza”. Jak tłumaczyli, dzięki temu chcieli znormalizować w oczach polskiego społeczeństwa, że związki homoseksualne w niczym nie różnią się od tych heteroseksualnych. „Potraktowałem to jako okazję, by pokazać widzom, że para gejów funkcjonuje w życiu zupełnie normalnie. W związku przechodzimy te same etapy, co pary heteroseksualne. Może uda się w końcu zerwać ze stereotypem geja i pokazać jego prawdziwą, ludzką, zwyczajną twarz” mówił Tomasz Raczek w rozmowie z portalem fakt.pl. Marcin Szczygielski zgodził się z nim oraz dodał, że „swoim przykładem udowadniają, że takie pary mają rację bytu i mogą stworzyć naprawdę szczęśliwy związek”. Sprawdź też: Syn Teresy Lipowskiej podjął przełomową decyzję. Marcin Zaliwski zmienił swoje życie i spełnia marzenia W rozmowie z VIVĄ! publicysta dodał także, że chociaż komentarze na swój temat słyszy różne, na szczęście większość z nich ma pozytywny wydźwięk. „Myślę, że to nie jest tak, że nie ma w Polsce homofobii, ale zwykle okazuje się ją słabszym ludziom. Jeśli gej ma promieniowanie wewnętrznej siły, to rośnie poziom akceptacji” opowiadał. Tomasz Raczek, VIVA! lipiec 2018 Jak dziś wygląda życie Tomasza Raczka? Obecnie Tomasz Raczek, chociaż od lat nie pojawia się już w telewizji, nie może narzekać na brak zajęcia. Wraz z partnerem prowadzi Instytut Wydawniczy „Latarnik”, w którym publikuje m.in. swoje własne książki, jest redaktorem naczelnym Magazynu Filmowego Stowarzyszenia Filmowców Polskich oraz prowadzi audycje „Raczek Movie” w Radiu Nowy Świat. Na tym jednak nie koniec: publicysta jest również YouTuberem. Na jego kanale zobaczyć m.in. możemy rozmowy na tematy popkulturowe z Marcinem Szczygielskim zatytułowane „TOMATO” oraz serię wideorecenzje filmów. Zobacz również: W związku z drugą żoną Przemysław Babiarz zrozumiał, czym jest prawdziwe szczęście. "Nie żyjemy obok siebie, a z sobą" Ostatnio o 66-latku Przzrobiło się o nim ponownie głośno, po tym jak bezwzględnie skrytykował jedną z najnowszych polskich komedii, „Nieobliczalną”. Film doświadczonego i wielokrotnie docenionego reżysera Piotra Trzaskalskiego nie zrobił na krytyku żadnego pozytywnego wrażenia. Mimo świetnej obsady aktorskiej (m.in. Magdalena Cielecka, Andrzej Seweryn Agnieszka Grochowska, Paweł Małaszyński czy Julia Wieniawa) produkcja została wręcz „zmiażdżona” słowami Tomasza Raczka. „Jestem ciekaw, kto jest osobą programującą i zamawiającą w polskim Amazon Prime? Wtopa za wtopą. Już LEWANDOWSKI był nieudaną produkcją, ale w to, czym jest NIEOBLICZALNA aż trudno uwierzyć” czytamy w publikacji na Facebooku. „Tylu dobrych aktorów, przyzwoity budżet, potężny producent i taki pasztet. Chyba od czasu KAC WAWA nie było takiej masakry znakomitych, utytułowanych aktorów [...] w polskim filmie. Czy ktoś może wstrząsnąć polskim oddziałem Amazon Prime? Bo tam się bardzo źle dzieje! Wstyd” pisał. Tomasz Raczek, VIVA! lipiec 2018
Wyrafinowane wnętrza Tomasza Raczka wypełniają marynistyczne akcenty. Oryginalny gabinet nazywa swoim „mostkiem kapitańskim”
Stylową przestrzeń zaaranżował wspólnie z wieloletnim partnerem, Marcinem Szczygielskim
Jest uznanym polskim krytykiem filmowym, prowadzi własny kanał na YouTube, a wraz z partnerem życiowym, Marcinem Szczygielskim współtworzy wydawnictwo książkowe „Latarnik”. Wspólnym dziełem pary jest także dom, który odzwierciedla mieszankę ich dwóch wyrazistych charakterów. Zobaczcie, jak wyglądają wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego! Wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego to fuzja odmiennych temperamentów Marcin Szczygielski jest partnerem 66-letniego publicysty od 1994 roku. Przez lata związku parze udało się stworzyć niezwykłe miejsce, które oddaje zarówno ich indywidualność, jak i to, co mają wspólnego. We wnętrzach Tomasza Raczka królują morskie motywy Tomasz Raczek jest aktywny w mediach społecznościowych, a wiele jego nagrań wideo pochodzi z prywatnego gabinetu jego mieszkania. Na pierwszy rzut oka widać tam wiele nawiązań do żeglugi — jak przyznał, morze od najmłodszych lat było jego pasją. Znajdziemy tam m.in. motyw latarni morskiej, modele statków, czy stare mapy morskie. Na balkonie zaś umieszczone zostało oryginalne koło sterowe! ZOBACZ TAKŻE: Dom na polskiej wsi jest dla Joanny Kulig prawdziwą oazą. To odskocznia od zagonionego życia w Stanach Zjednoczonych CZYTAJ TEŻ: Tak wygląda dom Małgorzaty Foremniak. Zamiast przepychu, aktorka stawia na intymność i eklektyczny styl Przestrzeń Tomasza Raczka oddaje jego miłość do kina W mieszkaniu nie brakuje także akcentów nawiązujących do zawodu Tomasza Raczka. Na ścianach powieszone są wielkie plakaty filmowe. Jest tam także prezent od jego partnera — zabytkowy biletomat kinowy. Wrażenie robi także niezwykle bogata biblioteczka. Oprócz książek, publicysta kolekcjonuje w niej płyty z jazzem i muzyką klasyczną. Dom Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego to gra kontrastów Zupełnie odmiennie prezentują się wnętrza, o których aranżację zadbał partner znanego krytyka filmowego. Dominuje tam barwny artyzm z nutą surrealizmu. Przestrzeń wypełniona jest fantazyjnymi dekoracjami, m.in. turkusowym manekinem czy kolorowymi, geometrycznymi deseniami. Jak podobają Wam się wnętrza Tomasza Raczka i Marcina Szczygielskiego?
Tomasz Raczek był jedynym, którego Kałużyński wpuścił do życia u jego schyłku. To on namówił go do coming outu
"Robił to w najdelikatniejszy możliwy sposób"
Zawodowi partnerzy, wierni przyjaciele prywatnie. Więź między nimi była silna i nierozerwalna — najlepszym dowodem były ostatnie lata życia Zygmunta Kałużyńskiego, przy którym wiernie trwał Tomasz Raczek. "Zauważyłem, że on mnie też traktuje jak przyjaciela. Ale nigdy nie zostało to powiedziane", wyznał uznany krytyk filmowy. Schorowanym Kałużyńskim opiekował się do końca. Trzy lata po jego śmierci zdecydował się na głośmy coming out, do którego ten namawiał go u schyłku życia... Zygmunt Kałużyński i Tomasz Raczek — historia niezwykłej przyjaźni W czasach PRL-u był jednym z najbardziej znanych krytyków filmowych, słynącym z ogromnej wiedzy o kinie oraz niechęci do mydła i dezodorantu. Swoje niechlujstwo uznawał za powód do dumy, któremu poświęcał całe felietony. Na łamach Polityki pisał z rozbrajającą szczerością: "Przyznaję, że nie sprzątam. Zgodnie z powszechną opinią, powinienem zostać zawalony brudem cuchnącym, grzybami i robactwem oraz dostać wysypki, wrzodów i umrzeć na gruźlicę. Tymczasem przekonałem się ze zdumieniem, że po upływie lat wygląd mojej nory zmienił się niewiele". Zaniedbanie wynikało przede wszystkim z samotności. Kałużyński nie miał szczęścia w miłości, a kobiety zostawiały go dla innych. "Jak człowiek nie ma rodziny, a ma masę książek, płyt, papierów, to mu się kurz łatwo zbiera. I gdybym zaczął to sprzątać, a jeszcze musiałbym szukać czegoś do zjedzenia, a jeszcze musiałbym się myć starannie, kupić ubranie, to bym przestał zarobkować i umarłbym z głodu. Ale czysty", żartował w jednym z wywiadów. CZYTAJ TAKŻE: Anna Nehrebecka wierzyła, że będzie z pierwszym mężem na zawsze. Zostało jej po nim tylko nazwisko Dlatego w pełni poświęcił się karierze zawodowej. Przez dziesięć lat razem z młodszym o cztery dekady Tomaszem Raczkiem współtworzył program Perły z lamusa. W cieszącym się ogromną popularnością cyklu filmowym prezentowane były stare filmy, polecane przez prowadzących. Zygmunt Kałużyński, Tomasz Raczek, Perły z lamusa, 24.02.1998 I to właśnie Tomasz Raczek był tym, którego doświadczony krytyk filmowy wpuścił do swojego życia u jego schyłku. "Opiekowałem się nim, kiedy choroba nie pozwalała mu już na swobodne poruszanie się. Byłem jedynym bliskim mu człowiekiem" — przyznawał Raczek w rozmowie z Wirtualną Polską. Choroba Kałużyńskiego zmieniła wszystko. Nie tylko współpracowali, ale również byli przyjaciółmi. "Gdy Zygmunt dowiedział się, że ma raka, jakieś trzy, cztery lata przed jego śmiercią, zrozumiałem, że jest dla mnie kimś więcej niż zawodowym partnerem i zauważyłem, że on mnie też traktuje jak przyjaciela. Ale nigdy nie zostało to powiedziane", opowiadał z kolei na łamach Zwierciadła. ZOBACZ TAKŻE: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... Cztery dekady młodszy Raczek przez trzy lata opiekował się schorowanym przyjacielem. "Cieszyło go, gdy od dystrybutorów filmowych załatwiałem dla niego najnowsze filmy, które właśnie wchodziły na rynek. Oglądaliśmy je razem na wideo, a później na DVD. Zygmunt do ostatnich dni był aktywny, ciężki stan go nie załamał, ale trudno mu było zaakceptować ograniczenia wynikające z choroby", wspominał. W tym czasie stali się sobie bardzo bliscy. Kałużyński, niemający nikogo, na kogo mógłby przepisać swój majątek, na spadkobiercę wybrał Tomasza Raczka. "Wiedział, że zaopiekuję się jego notatkami, książkami, że się nie zawieruszą, nie przepadną. Mam też prawa autorskie do jego książek. Za namową Zygmunta założyłem wydawnictwo... Można powiedzieć, że realizuję jego testament duchowy" — mówił krytyk, który przez lata tworzył telewizyjny duet z kolegą po fachu. Zygmunt Kałużyński, Tomasz Raczek, 19.05.2001 Zygmunt Kałużyński namawiał Raczka do coming outu. On zrobił to po jego śmierci Nie jest tajemnicą, że Zygmunt Kałużyński był traktowany przez Tomasza Raczka jak przyszywany ojciec. Był jego mentorem, naprowadzającym na właściwą drogę. "Bardzo się przyglądał mojemu rozwojowi, przede wszystkim zawodowemu. I bardzo pilnował mnie, żebym nie zrobił fałszywego kroku" — wspominał niegdyś krytyk filmowy. Doświadczony przez życie Kałużyński pokierował nie tylko karierą Raczka, ale też wspierał jeśli chodziło o kwestie osobiste. Kałużyński był powiernikiem jego wówczas największego sekretu. I to właśnie za namową przyjaciela Raczek zdecydował się na coming out i przyznał publicznie, że jest gejem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tadeusz Fijewski skrywał tajemnicę aż do śmierci. Gdy wyszła na jaw, wszyscy byli zaskoczeni "Zachęcał mnie do różnych życiowych decyzji, m.in. takich jak coming out. Robił to w najdelikatniejszy możliwy sposób, czyli nigdy expressis verbis. Ale jednak zawsze wyraźnie dawał mi do zrozumienia, że oczekuje ode mnie, żebym stanął na wysokości zadania i żebym nie był tchórzem" — mówił jedyny spadkobierca majątku Kałużyńskiego, który zmarł w 2004 roku. Tomasz Raczek otworzył się przed światem trzy lata później, ogłaszając, że od ponad dekady jest życiowym partnerem Marcina Szczygielskiego. Źródło: Pomponik.pl, Kobieta.interia.pl Zygmunt Kałużyński, Tomasz Raczek, 15.07.2003
Tomasz Raczek wspomniał czasy studenckie. Wyznał, że jego ówczesna partnerka dokonała aborcji
Od wielu lat Tomasz Raczek jest w szczęśliwym związku z Marcinem Szczygielskim. Jednak jeszcze na studiach związany był z pewną kobietą. Od ówczesnej ukochanej dowiedział się, że będą mieli dziecko... Dziś ich pociecha miałaby już 40 lat, ale nigdy nie przyszła na świat. Na swoim kanale na YouTube krytyk wyznał, że jego partnerka dokonała aborcji. Partnerka Tomasza Raczka przed laty dokonała aborcji Od wielu lat Tomasz Raczek związany jest z Marcinem Szczygielskim. Coming outu dokonał... we wstępie do książki swojego partnera. „Ton łagodnej obietnicy szczęścia, jaki się w [książce] pojawia, jest dla mnie powodem do osobistej radości. Wszak od piętnastu prawie lat jestem życiowym partnerem Autora”, pisał w 2007 roku. Na ogół mężczyzna chroni swoją prywatność i nie dzieli się szczegółami ze swojego życia. Ostatnio jednak zrobił wyjątek i wrócił wspomnieniami parę dekad wstecz, do czasów studenckich. Krytyk spotykał się wówczas z pewną kobietą, która zaszła z nim w ciążę. Dziecko jednak nigdy nie przyszło na świat... Ówczesna partnerka Tomasza Raczka dokonała aborcji, której przed laty można było dokonać do 12. tygodnia ciąży. Kiedy Tomasz Raczek wspomniał, że taka sytuacja miała miejsce, dziennikarka tygodnika Wprost postanowiła dopytać go o szczegóły. „Nagle – mając 19 czy 20 lat – usłyszał pan: »Będziemy mieli dziecko«. I to szaleństwo w głowie, histeria, »ale jak to«, co z życiem, z planami... I czy ja chcę pójść tą drogą, czy ja chcę być właśnie z tą osobą resztę życia? Jak to się mogło stać? – powiedział pan, dodając, że to był moment dramatycznej decyzji i od tamtej pory zadaje pan sobie pytanie, a co by było, gdyby pan wtedy wybrał inaczej, gdyby się udało, gdyby to dziecko się urodziło, gdyby miało dzisiaj 40 lat...", dopytywała Paulina Socha-Jakubowska. „Powiedziałem wtedy tyle, ile chciałem powiedzieć”, uciął krytyk, wyjaśniając, że „to dla niego bardzo ważny temat i właśnie dlatego nie chce traktować go pobieżnie”. Cała historia ma zostać opisana w autobiograficznej książce Tomasza Raczka, którą zamierza niebawem napisać. Czytaj też: Andrzej Zieliński poznał żonę na stypie. Dzięki niej naprawił relacje z dziećmi Tomasz Raczek w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Tomasz Raczek o aborcji Gdy dziennikarka Wprost zapytała Tomasza Raczka o poglądy na aborcję, krytyk odpowiedział wymijająco, że nie chce być przypisywany ani do lewicy, ani do prawicy, ponieważ jego poglądy są dość złożone i nie chce opowiadać się po żadnej ze stron. „I gdy przez Polskę przetaczała się dyskusja o prawie aborcyjnym – nie korciło pana, by zabrać głos?”, dopytywała Paulina Socha-Jakubowska. „Nie. Zabrałem wtedy głos w moich prywatnych rozmowach i zrozumiałem, że mój głos jest tak odmienny, tak bardzo nie do użycia w tej dyskusji, że dla dobra sprawy powinien zostać moim odrębnym głosem osobistym”, wyjaśnił krytyk. Tomasz Raczek nie określa się jasno jako zwolennik aborcji na żądanie. Jest jednak przekonany, że taka decyzja jest bardzo ważna dla przyszłych rodziców i waży na całym ich życiu. „Właśnie na tym rzecz polega, że nie jestem przeciwnikiem aborcji, ale jednocześnie to nie oznacza, że nie mam wątpliwości co do jej znaczenia dla ludzkiego życia – i nie mam tu na myśli płodu, tylko niedoszłych rodziców. Jednak na pewno nie uważam, że aborcji należy zakazywać, bo takie jest przekonanie władzy świeckiej czy kościelnej. To sprawa osobista, a nie państwowa. Jestem zwolennikiem wolności i uważam, że każdy człowiek ma prawo zarządzać swoim życiem według własnych odczuć i własnej moralności", tłumaczył. Zobacz także: Gołda Tencer i Szymon Szurmiej byli razem niemal pół wieku. Mieli dwójkę dzieci: syna Dawida i teatr Tomasz Raczek w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Tomasz Raczek, 2. urodziny TVP Rozrywka
Tomasz Raczek przypomniał wspólne zdjęcie z Grażyną Torbicką sprzed niemal 40 lat!
Wyglądają na nim jak Olivia Newton-John i John Travolta
Wczoraj, 16 sierpnia 2022, ruszył Top of the top Sopot Festival. Z tej okazji Tomasz Raczek przypomniał na swoim Instagramie zdjęcie z Grażyną Torbicką z 1985 roku, gdy wspólnie debiutowali jako prowadzący festiwal piosenki w Sopocie. Są na nim nie do poznania. ZOBACZ TAKŻE: Plejada gwiazd podczas pierwszego dnia TOP OF THE TOP Sopot Festival 2022 Grażyna Torbicka na starym zdjęciu jak Olivia Newton-John Grażyna Torbicka 24 maja tego roku skończyła 63 lata, ale absolutnie nie wygląda na swój wiek. Jest jedną z najpiękniejszych kobiet w polskim show-biznesie. Dziennikarka nigdy nie zdradziła jakich konkretnie kosmetyków używa, ale przyznaje, że stosuje je od lat i nie zmieni ich na żadne inne. Zresztą absolutnie nas to nie dziwi, bo widać, że mają zbawienny wpływ na jej skórę. Gwiazda otwarcie mówi też, że nie korzysta z zabiegów medycyny estetycznej, bo skoro nie można zatrzymać czasu, to po co zmieniać rysy twarzy. Jest za to wierna diecie bogatej w warzywa i owoce, co na pewno ma wpływ na to, jak wygląda. Choć od lat Grażyna Torbicka kojarzona jest przede wszystkim ze światem filmu, Festiwalem w Cannes który przez lata relacjonowała, oraz z Festiwalem Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym, to jednak na początku kariery prowadziła różnego rodzaju imprezy. Także kultowy festiwal w Sopocie. I właśnie debiut z tej imprezy przypomniał na swoim Instagramie Tomasz Raczek. „Gdy patrzę na to zdjęcie przedstawiające nasz debiut z @grazyna.torbicka w roli prowadzących Festiwal Piosenki w Sopocie, to mam wrażenie jakbym widział Olivię Newton-John z Johnem Travoltą
Tomasz Raczek o Korze: „Myślę, że nie zdawała sobie sprawy, że kiedy jej już nie będzie, następne pokolenia uznają ją za guru"
Łączyła ich wyjątkowa więź. Poznali się w latach 90., on od razu dostrzegł jej siłę i wyrazistą osobowość. Tomasz Raczek w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedział o swojej relacji z Korą. „Kiedy wróciła ze szpitala, zaprosiła mnie na herbatę. Przechodziła rekonwalescencję. Już nie wyglądała tak źle, ale była wymęczona. Powiedziała: Myślałam, że umieram. Cudem wywinęłam się śmierci", wspomina. Dziennikarz i krytyk szczerze o przyjaźni, nieśmiertelności i wielu godzinach przegadanych z Korą... View Ediplayer on the source website Niedawno minęła czwarta rocznica śmierci Kory. Często o niej myślisz ? Bardzo często. Zresztą przy moim biurku wisi jej portret, który namalował i podarował mi jeden z jej fanów. Mam tu dwa portrety: Zygmunta Kałużyńskiego i Kory, oprócz oczywiście członków mojej rodziny. Jakoś mi z Korą do siebie nie pasowaliście. Długo się osobiście nie znaliśmy. Doceniałem bardzo muzykę Maanamu i Korę jako osobowość. Już w latach 90., przy okazji romansu Maanamu z pierwszą prywatną wytwórnią płytową w Polsce Rogot, wyszła ich płyta Kminek dla dziewczynek. Dzisiaj jest prawie zapomniana, może więc warto ją przypomnieć. Współpracowałem z tą wytwórnią, gdy poproszono mnie o pomoc w promowaniu ich artystów. Prosili, żeby stworzyć wizerunek medialny nowej młodej piosenkarce, którą zaangażowali do nagrania płyty z gotowym już repertuarem, napisanym dla innej piosenkarki, która nie podołała temu zadaniu. To była Kasia Szczot, czyli Kayah. Na zamówienie Rogotu stworzyłem jej biografię, taką w stylu zachodnim, opierając się na tym, że pochodzi z rodziny o mieszanych korzeniach. Nie była zadowolona z tego pomysłu, powiedziała, że powypisywano tam jakieś bzdury. Z ówczesnych rozmów z Kayah zapamiętałem, że często wracała do osoby Kory i było dla niej ważne, że Rogot wydaje najnowszą płytę Maanamu. Kiedy w hotelu Forum odbywała się konferencja prasowa Maanamu z okazji premiery płyty Kminek dla dziewczynek, byłem na niej jako współpracownik Rogotu. Wtedy pierwszy raz spotkałem Korę osobiście. I zobaczyłem ją na żywo poza sceną. Byłem porażony siłą jej osobowością. Miała w sobie hippisowski anarchizm, nie stosowała się do reguł, nie lubiła władzy, nie przejmowała się sympatiami i antypatiami widzów. Była pewna tego, co robi, podkreślając, że jej sztuka jest bezkompromisowa. W tamtych czasach, nawet już po obaleniu komuny, było to czymś wyjątkowym. Korze towarzyszył Marek Jackowski, który miał podobną osobowość, też bardzo silną, nie oczekującą aplauzu. Oni oboje nie oczekiwali braw. Po prostu ogłaszali manifest, który był protestem przeciwko społeczeństwu mieszczańskiemu. Gardzili nim. W wypowiedziach Kory było mnóstwo prowokacji wobec mieszczańskiego stylu życia. A ja byłem wtedy nią zachwycony. Stwierdziłem, że jesteśmy w wielu sprawach do siebie podobni, chociaż swoje poglądy manifestuję łagodniej niż ona to robiła. Potem Korę spotykałem często podczas mojej współpracy z Pagartem, gdzie zatrudniono mnie do promowania młodych twórców teatralnych. Z Pagartu wychodziliśmy na lunche do nowego wówczas hotelu Victoria, mieszczącego się w pobliżu. Podawano tam niedrogie lunche. Trzydaniowe zestawy serwowano za 30 złotych, przeliczając na dzisiejsze ceny. A było tam dość luksusowo! Spotykało się tam wielu artystów. Wiadomo było, że pomiędzy godziną trzynastą a piętnastą, nawet jeżeli się z kimś nie umawiałeś, możesz natknąć się na niego w Victorii na obiedzie. Kora wpadała tam bardzo często. Siadała raz w jednej loży, raz w drugiej. Zachowywała się naturalnie. Była bardzo ciepłą, serdeczną osobą, co nie pasowało mi do jej prowokacyjnego wizerunku scenicznego. Obserwowałem ją, ale ciągle jeszcze mało się znaliśmy. Kiedy zostałem redaktorem naczelnym Playboya szybko poprosiłem ją o wywiad - śledząc ją wiedziałem, że jest genialną rozmówczynią. I dopiero wtedy poznaliśmy się tak naprawdę. Zaprosiłem ją na jeden wywiad, potem drugi. Później do Canal+, gdzie też robiłem godzinne wywiady z cyklu Siódme niebo. Stało się już u mnie tradycją, że gdy zaczynałem jakiś nowy cykl, to pierwszą rozmówczynią była Kora. Miałem gwarancję, że wywiad będzie dobry i posłuży za swego rodzaju kamerton dla następnych gości. Wtedy znaliśmy się już lepiej i bardziej prywatnie. I polubiliśmy się. Ona też odkryła, że wiele nas łączy, mimo że nie mam etykietki buntownika. Czytaj także: „Kora przeszła operację na otwartym mózgu. Chemia by ją zabiła”. Artystka odeszła cztery lata temu Ciekawe, jak autoryzowała wywiady, bo dzisiaj to jest chyba jeden z większych problemów dla dziennikarza. Nie była czepliwa, raczej konkretna. Czasem coś dodawała, nie wycofując się z wcześniej wypowiedzianych zdań. Jeżeli już to Kamil jej sugerował, że może za daleko się posunęła i żeby powiedzieć to łagodniej. Kamila dopuszczała do wszystkiego, co robiła. Przyjeżdżała do mnie do Playboya. Mieściliśmy się w pięknej willi na Starym Żoliborzu z ogrodem, sadem, tarasem. Często robiliśmy zebrania w tym ogrodzie, a moja asystentka w tym czasie zbierała morele. I było cudnie. Nota bene słowo cudnie było często używane przez Korę. Opowiedziałem jej przy okazji, że postanowiłem się wyprowadzić z Warszawy, bo chcę mieć ogród, a buduje się właśnie osiedle Grabina, z niedużymi domami otoczonymi ogrodami, i że wielu ludzi kultury chce kupić bądź już kupiło tam dom. Kora słysząc to stwierdziła: „Słuchaj, po co ja mam siedzieć na Powiślu, gdy też mogłabym się wyrwać z miasta. To świetny pomysł”. Dałem jej więc namiary do dewelopera i ulotki, jakie miałem. Zabrała je i mówi: „To chodź, Kamilku, jedziemy”. Po trzech czy czterech godzinach Kora wraca i podekscytowana oznajmia: „będziemy sąsiadami, bo właśnie kupiłam tam dom”. To był dla niej jakby początek nowej epoki. Nowej epoki też w Waszych relacjach? Rzeczywiście. Ja wprowadziłem się tam pierwszy, Kora chwilę później. Zaczęliśmy się odwiedzać, ale to raczej ona mnie zapraszała. Urządziła piękny ogród, w którym podawała swoją słynną herbatkę miłości. Siedzieliśmy i egzaminowała mnie z przeczytanych książek. „Wiem, że ty się filmami zajmujesz, mówiła, ale musisz więcej czytać jako intelektualista, bo o czym ja będę z tobą rozmawiać. Weź tę książkę, już ją przeczytałam, jest bardzo dobra”. Co Ci polecała jako lekturę? Wszystko, co czytała, ale ja nie na wszystko się zgadzałem. Głównie były to książki z serii plus minus nieskończoność o tym, jak zbudowany jest świat, jaka czeka nas przyszłość. Uwielbiała beletrystykę, ale ja zdecydowanie wolałem non fiction; całe życie bardziej interesowały mnie książki popularno-naukowe, filozoficzne, socjologiczne, psychologiczne. Ale od czasu do czasu, przymuszony przez nią, czytałem także to, co mi polecała i o tym dyskutowaliśmy. Czym Cię zaskakiwała w tych dyskusjach? Przede wszystkim tym, że rozmawialiśmy w ciszy. Przywykłem, że jak się chodzi do muzyków, to zawsze w tle gra jakaś muzyka. U Zygmunta Kałużyńskiego, który z wykształcenia był pianistą, miał w domu pianino i stosy nut oraz tysiące płyt z muzyką poważną i jazzową, gdy przychodziłem do niego, zawsze grała muzyka, jakaś symfonia czy improwizacje jazzowe. Jednak kiedy się pojawiałem, natychmiast ją wyłączał, poświęcając się rozmowie ze mną. Tak samo było z Korą. Nawet jeżeli coś u niej grało, wyłączała to. Pamiętam, że lubiła ciszę i osobność. Kiedy robiłam z nią wywiad, zamknęłyśmy się w oddzielnym domku, takiej świątyni dumania Kory, gdzie wstęp miała tylko Ramona, jej suczka. To już działo się chyba w ostatnim etapie jej życia i ostatnim miejscu zamieszkania, bo wcześniej nie odcinała się od rzeczywistości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jerzy Stuhr o przebytych chorobach: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz” Czy Zygmunt Kałużyński poznał kiedyś Korę? Nie wiem, czy znali się osobiście, ale miał dla niej duży szacunek, a ona bardzo szanowała Zygmunta. Z pewnością miała przed nim tremę intelektualną. Może było u niej coś takiego. Ona go po prostu uwielbiała i na swój dyskretny sposób zazdrościła mi mojego codziennego z nim kontaktu. To był chyba jeden z elementów mojej atrakcyjności dla Kory. Z pewnością interesowała się Tobą jako oryginalnym intelektualistą. Oryginalność, odwaga w głoszeniu swoich poglądów na pewno były dla niej bardzo ważne. Takie osoby zapraszała do kontaktu, lubiła się nimi otaczać; ceniła tych, którzy sami sobie wytyczają zasady i hierarchie, nawet jeśli chodziło tylko o walory estetyczne. Takie cechy miała sama Kora i nic dziwnego, że poszukiwała ich u innych. Jak długo byliście sąsiadami? Dobrych dziesięć lat. W tym czasie nagrała dwie płyty: „Łóżko” i „Róża”. Po dziesięciu latach zdecydowała się wrócić do Warszawy. Znalazła dom na Żoliborzu. Żartobliwie jej dogryzałem, że przy swoich poglądach wybrała do zamieszkania Plac Konfederacji, tuż obok słynącego z konserwatyzmu kościoła św. Zygmunta (chodziłem tam na religię i miałem złe wspomnienia), a jej dom graniczył z plebanią. Mówiłem, że będzie musiała codziennie słuchać dzwonów, przywołujących ludzi na msze. Odparła: „Trudno, przeżyję to jakoś”. Mieszkała tam aż do czasu, gdy zaatakowała ją choroba, wtedy przeniosła się na Roztocze, związane z jej dzieciństwem. A potem nasz kontakt się urwał. Na Roztoczu nigdy nie byłem. Nie miałeś z nią kontaktu w ostatnim etapie jej życia? Nie, widywałem ją tylko na jakichś eventach. Ostatni raz chyba w Teatrze Narodowym, na imprezie organizowanej przez BMW z okazji premiery filmu dokumentalnego o wyjątkowych ludziach. Jedną z bohaterek była Kora, a wśród pozostałych bohaterów był m.in. Tomasz Stańko. Ona już wtedy oficjalnie walczyła z rakiem i prowadziła w mediach akcję na rzecz refundowania drogiego leku ratującego życie. Argumentowała, wzywała, prosiła Ministerstwo Zdrowia, żeby ten lek był dostępny. Wszedłem na to spotkanie w teatrze z duszą na ramieniu, bo nie wiedziałem, w jakiej Kora będzie kondycji. Ale była w dobrym stanie, świetnie ubrana, ze świeżą fryzurą i absolutnie nie dawała poznać po sobie, że cierpi. Wtedy widzieliśmy się ostatni raz. Czytaj także: Taka była ostatnia wola Kory... Jej wypełnienie było życiową misją Kamila Sipowicza Rozmawialiście czasem o śmierci? Niewykluczone, że mówiliśmy o niej w trakcie naszych rozmów filozoficznych w połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy wprowadziła się na Grabinę. W jej życiu pojawił się trudny moment, gdy zachorowała na ciężkie zapalenie przydatków. Trafiła wtedy do szpitala. Jej stan był krytyczny. Przebywała tam długo, a kiedy wróciła ze szpitala, zaprosiła mnie na herbatę. Przechodziła rekonwalescencję. Już nie wyglądała tak źle, ale była wymęczona. Powiedziała: „myślałam, że umieram. Cudem wywinęłam się śmierci”. Gdy wspominasz Korę, co pamiętasz w niej najbardziej? Intensywność. Z Korą nie dało się spotykać na wolnych obrotach. Oczekiwała od osoby, z którą rozmawiała, stuprocentowej koncentracji. Żadnego rozpraszania się, sprawdzania telefonu komórkowego, przerywania i wtrętów na poboczne tematy. Dyskusja u Kory musiała mieć swoją dramaturgię i puentę. Lubiła urządzać spotkania na tarasie, gdzie zapraszała kilkoro znajomych. Siedzieli tam, patrząc na zachód słońca. Wybrała ten dom, bo z salonu widać było, jak zachodzi słońce. A sprzedała Grabinę i wróciła do Warszawy w momencie, gdy deweloper zaczął rozsprzedawać wokół ziemię i nie miałaby już tego widoku. Mnie Kora zawsze kojarzy się z literaturą, a nie z muzyką. Ona nie była tylko autorką słów do piosenek. Była poetką, utalentowaną i świadomą swojego talentu. I nie było w niej fałszywej skromności. W Korze za grosz nie było też hipokryzji. Całe jej życie to nieustanne równanie w górę. I to właśnie sobie w niej niesłychanie ceniłem. Miała poczucie nieśmiertelności? Nie miała. Wiedziała, że jest śmiertelna. Myślę, że nie zdawała sobie sprawy z tego, że kiedy jej już nie będzie, następne pokolenia uznają ją za guru, że będą powstawać płyty z nowymi wykonaniami jej piosenek (za życia nie cierpiała coverów swoich przebojów), a inne utwory będą jej dedykowane. I że ludzie będą pisać o niej książki, tak jak choćby ta ostatnia biografia Kory Słońca bez końca Beaty Biały, w której też Korę wspominam. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska Zapraszamy do subskrypcji kanału Tomasza Raczka na YouTube. Tam znajdziecie więcej informacji między innymi o filmach i serialach: https://www.youtube.com/c/TomaszRaczek/videos?app=desktop. Dodatkowo zachęcamy do wsparcia go na stronie Patronite.pl (https://patronite.pl/raczek). Każdy grosz się liczy. Jak sam autor pisze: „Ta kwota umożliwi mi inwestowanie w sprzęt i poprawę jakości nagrywanych wideorecenzji filmowych (dostępnych na YouTube) a także uruchomienie kanału podcastów z moimi recenzjami". CZYTAJ TEŻ: „Każda sekunda jest dla mnie ważna”. Tak Kora mówiła o swoim życiu z chorobą
Tomasz Raczek ostro o Gierku: „Jest bublem. Złym filmem, a nawet bardzo złym”
Krytyk nie oszczędził Małgorzaty Kożuchowskiej i Michała Koterskiego
Film Gierek wszedł na ekrany kin. Produkcja cieszy się dużym zainteresowaniem widzów i budzi ogromne emocje. W głównych rolach możemy podziwiać Michała Koterskiego i Małgorzatę Kożuchowską. W sieci pojawiły się już pierwsze recenzje. Swoją opinię na temat filmu wydał również Tomasz Raczek. Dziennikarz opowiedział o swoich spostrzeżeniach i wystawił surową ocenę. Tomasz Raczek o filmie Gierek Krytycy nie pozostawiają suchej nitki na filmie Gierek. Podkreślają, czego zabrakło w produkcji, na czym skupiono się za bardzo. Niektórzy zaznaczają, że przedstawiona na ekranie historia, chwilami nie miała niczego wspólnego z rzeczywistością. Wiele osób nie mogło doczekać się opinii Tomasza Raczka, cenionego krytyka filmowego. Teatrolog i publicysta niedawno wystawił swoją ocenę. Dziennikarz w mocnych słowach wypowiedział się na temat produkcji i surowo ocenił głównych aktorów – Michała Koterskiego i Małgorzatę Kożuchowską. Swoją wideorecenzję Tomasz Raczek rozpoczął od słów: „Trzeba wziąć byka za rogi i powiedzieć wyraźnie: film pt. „Gierek” opowiadający o historię życia pierwszego sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Edwarda Gierka, który właściwie rządził Polską w latach 70. (…) Ta historia życia sfilmowana i przedstawiona teraz w kinach, pt. „Gierek” jest bublem. Jest filmem złym, a nawet bardzo złym”. Podkreślał, że dla osób, które nie pamiętają czasów Edwarda Gierka, film nie będzie dobrym, a wręcz niewłaściwym źródłem informacji o wydarzeniach tamtych lat i zawiera sporo błędów. Krytyk filmowy uważa, że główna postać została przestawiona w samych superlatywach. „To źródło jest zesmrodzone, jest brudne. Po prostu zakażone jakimś pomysłem hagiograficznym, propagandowym. (…) Edward Gierek jest pokazany jako mąż opatrznościowy Polski, który przybył po to, żeby Polskę ratować. (...) Mamy tutaj do czynienia z filmem amatorskim, zawierającym mnóstwo błędów wynikających z niewiedzy, braku solidności, tandetności wykonania”, dodawał. Tomasz Raczek zaznaczył, ze scenariusz filmu nie powinien zostać zakwalifikowany do realizacji. „Jest dramatycznie zły. Z tego scenariusza nie mogło powstać nic dobrego”, skwitował. Zobacz też: Michał Koterski zarobił za film Gierek fortunę. Część wynagrodzenia przeznaczył na zabieg w Turcji Tomasz Raczek o roli Małgorzaty Kożuchowskiej i Michała Koterskiego w filmie Gierek Następnie, Tomasz Raczek przeszedł do oceny gry aktorów. Dziennikarz, podobnie jak widzowie czy pozostali krytycy zastanawiał się, jak Michał Koterski odnajdzie się w roli Edwarda Gierka. Do zbudowania kreacji przeszedł spektakularną metamorfozę. „Misiek Koterski nie jest dobrym aktorem, więc co można zrobić? (...) To nie jest Gierek, to jest ktoś udający Gierka w takiej fatalnej sztuce z prowincjonalnego teatru. W prowincjonalnych teatrach też zdarzają się bardzo dobre sztuki i dobrzy aktorzy. To jest taka sztuka ze złego prowincjonalnego teatru zapomnianego przez Boga i ludzi, do którego już nikt nie chodzi”, mówił. Krytyk filmowy nie oszczędził również kreacji filmowej Stanisławy Gierek stworzonej przez Małgorzatę Kożuchowską. „Małgorzata Kożuchowska to utalentowana aktorka. I ona miała szansę stać się istotną aktorką w polskim filmie, teatrze, serialu. (...) Ta rola jest wpadką. Powoduje, że właściwie cała pozycja Małgorzaty Kożuchowskiej została zachwiana. Tak to się kończy, jak człowiek chodzi po ściankach i zastanawia się bardziej, co na siebie założyć i jaką fryzurą zachwycić fotografów, zamiast zastanowić się jaką rolę zagrać i co zrobić, żeby ta rola była wyjątkowa. Ścianki zabijają aktorstwo i pani Małgorzata ledwo dyszy w tym filmie”, podkreślił Tomasz Raczek. Krytyk zachwycił się rolą drugoplanową zbudowaną przez Agnieszkę Więdłochę, która wcieliła się w postać sekretarki Edwarda Gierka. Zaznaczył, że nie można jej niczego zarzucić. Na końcu dziennikarz wystawił filmowi ocenę 2/10. Oglądaliście już film Gierek? Jakie są Wasze opinie? Źródło: NaTemat, Plejada.pl, YouTube Sprawdź też: On szanował jej zdanie, a ona była przy nim w trudnych chwilach. Tajemnice rodziny Gierków View oEmbed on the source website
Matka Tomasza Raczka nie żyje. Znany krytyk filmowy w żałobie
To naprawdę smutna wiadomość. Krystyna Lipińska-Raczek odeszła z tego świata w nocy z 2 na 3 sierpnia. Znany krytyk filmowy podzielił się informacją z fanami w mediach społecznościowych. Napisał: „Zawsze, gdy nadchodziła rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego, Jej serce drżało. Tym razem się zatrzymało”. View Ediplayer on the source website Śmierć matki Tomasza Raczka Matka Tomasza Raczka pamiętała Powstanie Warszawskie. Miała wówczas 17 lat. Zgodziła się o tym opowiedzieć zaledwie kilka lat temu, bo w 2015 roku, w wywiadzie ze swoim synem z cyklu Kultowe Rozmowy. Wyjawiła wtedy, że przebywając u rodziców na Pradze, nie mogła przedostać się do walczących dzielnic, gdyż mosty były strzeżone przez Niemców. Dodała: „Nawet się zbliżyć nie mogłam, więc chodziłam po Targowej, zalewając się łzami i myśląc, co tu zrobić, by się przedostać na lewą stronę. Nie udało się”. Wiadomo, że chciała pomóc, mimo zakazu swojego ojca, który bał się o życie nastoletniej wówczas Krystyny. Lipińska-Raczek mówiła także, że Powstanie Warszawskie przeszło najśmielsze oczekiwania mieszkańców stolicy. Nikt się bowiem nie spodziewał, że będzie trwało tyle czasu: „Warszawa walczyła, jak wiadomo, 63 dni. Nikt nie myślał o tym, że to tak długo potrwa. Wszyscy nastawieni byli najwyżej na tydzień. Dlatego też nikt nie szedł z jakimiś zapasami żywności czy ubrania. To coś, co miał na sobie, wystarczyło i jakieś drugie śniadanie ze sobą albo i tego nie było”. Gdy jednak otworzono już mosty po zakończeniu powstania i Krystyna przeszła na drugą stronę, była załamana. Sądziła wówczas, że Warszawa już nigdy nie zostanie odbudowana, a ona nie dożyje czasów świetności stolicy. Co zobaczyła? „Wielkie morze gruzów. Wśród tych gruzów był zwalony z cokołu pomnik Chrystusa Króla z krzyżem na ramieniu. Nigdy nie myślałam, że Warszawa odżyje. To był tak dramatyczny widok”, opowiadała. Tomasz Raczek na swoim profilu na Facebooku poinformował, że jego mama odeszła we śnie. Miała 93 lata. View oEmbed on the source website
Tomasz Raczek: „Dla mnie najlepszym sposobem odbudowania energii jest cisza”
„Mam naturę zamkniętego w sobie introwertyka”
W ramach cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy rozmowę Elżbiety Pawełek z Tomaszem Raczkiem. Wywiad ukazał się w lipcu 2018 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Tomasz Raczek wywiad Był marynarzem, bo zawsze ciągnęło go na morze. I omal nie został zakonnikiem, bo tak pokochał wielką ciszę. Odkąd medytuje, stał się innym człowiekiem. O tym, jak udało mu się pokonać wrodzoną nieśmiałość i ataki paniki, dlaczego był kimś, kim nigdy nie chciał być, i co sprawiło, że dziś czuje się szczęśliwym człowiekiem, Tomasz Raczek w bardzo szczerej rozmowie opowiada Elżbiecie Pawełek. Wywiad ukazał się w lipcu 2018 roku w magazynie VIVA!. Dużo medytujesz? Nie tak dużo, jak bym chciał. Medytowanie jest pewnym sposobem życia. Trzeba się przestawić na inny rytm, inne myślenie, co łatwo zrobić przy uregulowanym trybie życia. Ale jeśli każdy dzień jest inny, jak u mnie, to oznacza duży wysiłek. Jesteś uznanym krytykiem filmowym, wydawcą książek, a ostatnio też naczelnym „Magazynu Filmowego”. Skąd wzięła się fascynacja medytacją? Z potrzeby, ponieważ w pewnym momencie mój system nerwowy zaczął wysiadać. Pojawiła się nerwica i trudne do zniesienia ataki paniki. Zaczęły się różne dolegliwości psychosomatyczne, więc musiałem się ratować. Próbowałem różnych rzeczy, aż ktoś podpowiedział mi medytację. Udałem się do buddyjskiego ośrodka w Warszawie, założonego przez lamę Ole Nydahla, Duńczyka zasłużonego w krzewieniu tybetańskiego buddyzmu. I do jakiegoś czasu szedłem tą ścieżką, ale zaczęło mi przeszkadzać, że jednak jest to wyznanie, religia. Nigdy nie chciałeś przejść na buddyzm? Może byłbyś dziś lamą? Nie, nie mam takich potrzeb duchowych. Szukałem czegoś innego i natknąłem się na książkę „Wyznania buddyjskiego ateisty” napisaną przez wybitnego filozofa Stephena Batchelora. Pomyślałem, że pasuje mi buddyzm jako filozofia, ale mantry, przesypywanie ryżu, pokłony, cała ta celebracyjna strona buddyzmu – nie. Moja natura podpowiadała mi, że powinienem szukać czystej techniki medytacyjnej, nieobarczonej żadną religią. Tym bardziej, że Budda nie był prorokiem, tylko genialnym filozofem. Nigdy nie dążył do stworzenia religii. Zrobiono to dopiero po jego śmierci na bazie jego nauk. Ale chciał pokazać ludziom to, co wydaje się w życiu najcenniejsze – drogę do szczęścia. Dokładnie tak. I wtedy odkryłem vipassanę, jedną z najstarszych indyjskich technik medytacyjnych, zupełnie areligijną. W pali (starożytnym języku Indii) vipassana znaczy „widzieć rzeczy takimi, jakie one są”. Jej oryginalne techniki medytowania zostały skodyfikowane przez Buddę i o dziwo przetrwały w Birmie, a nie w Indiach. W XX wieku spopularyzował je Satya Narayan Goenka, Birmańczyk, który przypominał, że Budda nie nauczał religii, tylko sztuki życia. Sztuki wyzwolenia od bólu i cierpienia. Dlatego nauka Buddy jest przystępna dla wszystkich ludzi niezależnie od ich wyznania. Vipassanę można medytować, kiedy jest się katolikiem, muzułmaninem, ateistą, kimkolwiek. Mam w sobie głęboko zakodowaną nieufność do różnych organizacji, każdego narzucanego nam systemu. A otwartość tej formuły tak mi się spodobała, że zacząłem ją stosować. Podejrzewam, że początki nie są łatwe? Pierwszy kurs trwa 10 dni i odbywa się w całkowitym milczeniu. Na tym wykłada się wiele osób. Choć większość moich znajomych nie wierzyła, że mi się uda, byłem pewien, że dam radę. Po latach mówienia, z którego żyję, wiem, że dla mnie najlepszym sposobem odbudowania energii jest cisza. Lubię pomilczeć po powrocie do domu. W ogóle nie jestem gadatliwy, rozchichotany, raczej mam naturę zamkniętego w sobie introwertyka. I kiedy 11. dnia już wolno było mówić, z czego wszyscy ochoczo korzystali, wciąż milczałem. Tak mi się to spodobało. Dodam, że wcześniej widziałem „Wielką ciszę”, szwajcarski film opowiadający o życiu kartuzów w klasztorze w Alpach Francuskich. Surowe zasady zabraniają im mówić. Podczas ponaddwugodzinnego seansu w kinie panowała absolutna cisza. Obejrzałem ten film z zachwytem. Przez sekundę byłem nawet gotów pojechać tam i zostać pobożnym zakonnikiem. Byłem pewien, że milczenie jest mi potrzebne do szczęścia. Kiedy więc odkryłem vipassanę, z wielkim entuzjazmem udałem się do ośrodka medytacyjnego w Krutyni na Mazurach. A od roku mogę już medytować w całorocznym ośrodku w Dziadowicach. Coś się za to płaci? Nie, ale trzeba złożyć zobowiązanie, że nie będzie się mówiło. Trzeba też zobowiązać się, że nie wyjedzie się przed końcem kursu. Chodzi o to, że ktoś, kto nie zaliczy całego kursu, będzie miał fałszywy obraz tej techniki medytacyjnej, bo nie doświadczy jej efektów. A Ty ich doświadczyłeś? Tak, jest to fantastyczny reset dla głowy, dający uspokojenie i poczucie harmonii. Zachowując szlachetne milczenie, nie wypowiadamy żadnych mantr, nie śpiewamy, nie myślimy. Myśli trzeba zatrzymać, aby przejść do obserwacji, która jest celem. Z zamkniętymi oczami obserwujemy doznania odbierane przez nasze ciało; każde ukłucie i powiew wiatru, każde drżenie włosków na ręce. Na początku niewiele czujemy, bo liczne strefy ciała wydają się „martwe”. Jesteśmy tak skoncentrowani na odbiorze mocnych bodźców, że tych słabych nie zauważamy. Kiedy jednak odcinamy silne bodźce – przestajemy mówić, słuchać muzyki, korzystać z telefonów komórkowych – nasz zmysł obserwacji wyostrza się. Co dla Ciebie było najtrudniejsze? Oczywiście pokonywanie bólu wymaga wysiłku, ale też daje wielką siłę. Zresztą nie pierwszy raz z nim walczyłem, ale wcześniej był to ból, którego nie umiałem nawet nazwać. Myślałeś, że jest to atak serca? Miewałem tak silne ataki paniki, że dusiłem się. Po raz pierwszy zdarzyło mi się to w czasie lotu do Genui, skąd miałem wyruszyć w rejs. Sądziłem, że umieram. Karetka odwiozła mnie do kliniki, gdzie mnie przebadano. Na koniec przyszedł starszy lekarz. Cały roztrzęsiony zapytałem go, czy to był zawał. A on przepisał mi… valium. Po prostu stwierdził u mnie nerwicę i zalecił spokój. Dla kogoś, kto ma psychosomatyczne dolegliwości i pierwszy w życiu atak paniki, jest to bardzo trudne doświadczenie. Czasem mózg ogłasza fałszywy alarm, który wygląda tak samo jak alarm prawdziwy. U mnie nerwica objawiała się tym, co nazwałem syndromem Tantala. Kiedy był głodny i sięgał po wiszące nad nim owoce, te oddalały się. Cierpiał męki, bo umierał z głodu. Też to miałem. Na widok jedzenia dostawałem skurczu przełyku. A przy tym prawie mdlałem z głodu. Po raz pierwszy przytrafiło mi się to podczas festiwalu w Sopocie, gdzie byłem przewodniczącym jury. Na eleganckim obiedzie w Grand Hotelu jadłem łososia i w pewnym momencie poczułem, że dławię się ością. Podano mi bułkę i wodę, żebym popił – nic nie pomogło. Wezwano pogotowie. W szpitalu zrobiono mi prześwietlenie i ości nie znaleziono. A mnie cały czas dławiła. Brałem środki uspokajające, po których przełyk na chwilę się rozluźniał i wtedy mogłem coś zjeść. Ale bywało, że jadłem tylko zupy, kaszkę, bo na widok kawałka mięsa czy pieczywa od razu się dławiłem. To rzeczywiście musiała być męka, bo zawsze mówiłeś, że lubisz jeść i poznawać kuchnie świata? To była potworna męka. Pamiętam, że jako naczelny pisma „Satellite TV Europe Polska”, które publikowało program telewizji satelitarnych, często jeździłem do centrali w Londynie. Tam również cierpiałem, bo nie mogłem nic jeść. Pomyślałem, że najlepszym rozwiązaniem będzie McDonald’s, gdzie drobniutko posiekane kotlety z pulchną bułką dawały gwarancję, że nic mi nie stanie w gardle. Ale nawet i to okazywało się za trudne i ludzie obserwowali, jak trzymam w ręku bułkę z kotletem, ale nie mogę jej zjeść i płaczę. To był czysty Tantal. Widok faceta płaczącego nad hamburgerem musiał zdumiewać. Próbowałeś ustalić, co było przyczyną tak silnej nerwicy? Pracowałem na nią latami. Często myślimy, że z czymś dawno sobie poradziliśmy, a to coś ryje pod nami i kruszy fundamenty. Zrozumiałem, że wiele spraw muszę uporządkować, i zacząłem od coming outu, który okazał się podstawą wszystkiego. Wylałem nowe fundamenty. Od tego czasu stałem się spokojnym człowiekiem, nieszukającym za wszelką cenę u innych akceptacji. A wcześniej jej poszukiwałeś? Tak, przez całe dzieciństwo. Mimo że jako jedynak byłeś hołubiony? Nie szkodzi. Byłem zawsze dzieckiem introwertycznym, nieszukającym kontaktu z grupą. Na początku podstawówki nauczycielka wezwała mamę, żeby coś ze mną zrobiła, bo byłem okropnie nieśmiały. Mama zaczęła więc mnie instruować, żebym się nie bał i sam zgłaszał się do odpowiedzi. Szybko zorientowałem się, że w ten sposób eliminuję ryzyko odpytywania mnie z tematu, którego nie znam. To mi się opłacało, więc wyćwiczyłem w sobie śmiałość. To, co teraz robię, że występuję i ciągle coś mówię, też jest wyćwiczone, ale całkowicie sprzeczne z moim charakterem. Wielu znanych aktorów na początku kariery walczyło z nieśmiałością, a występowanie przed kamerą okazało się dla nich najlepszą terapią. Coś w tym jest, może dlatego poszedłem do Akademii Teatralnej na teatrologię? Może mam te same cechy co aktorzy i dlatego ich lepiej rozumiem? Wcześnie też zorientowałem się, że jeśli idzie o działanie w grupie, tylko jedna sytuacja pozwala mi w niej trwać: kiedy jestem jej szefem. W związku z tym zawsze byłem albo gospodarzem klasy, albo przewodniczącym samorządu, starostą roku, prezesem klubu, dyrektorem czy redaktorem naczelnym. Szef ma największe pole wolności i dlatego właśnie przez wiele lat zgadzałem się być przywódcą. Nauczyłem się w związku z tym zarządzać ludźmi, co z kolei dało mi poczucie pewności siebie. Czy mając tę wiedzę o sobie, stałeś się dużo mocniejszy? Tak, poczułem w sobie upragniony balans, harmonię. To odkrycie było tak ważne, że przebudowałem swoje życie zawodowe i zacząłem się zajmować prowadzeniem kinoterapii po filmach. Moja otwartość i umiejętność szczerego mówienia o swoich emocjach udziela się innym i może dlatego te dyskusje zyskują taką temperaturę i popularność. Opisałem tę metodę w mojej książce „Kinopassana, czyli sztuka oglądania filmów”. Na dodatek po moim coming oucie zacząłem się na każdym kroku spotykać z wyrazami sympatii i akceptacji. No właśnie, pamiętam, jak wiele lat temu wystąpiłeś na łamach jednego z pism ze swoim partnerem i zostaliście wybrani parą roku. To było mocne. Wtedy faceci tak odważnie jak dziś nie przyznawali się do homoseksualizmu. Myślę, że to nie jest tak, że nie ma w Polsce homofobii, ale zwykle okazuje się ją słabszym ludziom. Jeśli gej ma promieniowanie wewnętrznej siły, to rośnie poziom akceptacji. A medytacja odświeża tę siłę. Eliminuje też z życia histerię. Szczerze mówiąc, zawsze źle znosiłem przereagowujących histeryków. To nie fair przerzucać swój ból, strach czy kompleksy na innych. Zawsze poskramiałem w sobie takie tendencje, a miewałem je w młodości. Teraz, dzięki medytacjom, kompletnie się ich pozbyłem, co uważam za swoje wielkie osiągnięcie. Medytujesz razem z Marcinem? Nie, Marcin wybrał inną ścieżkę, ale cały czas po swojemu zmienia się i dojrzewa. Idziemy różnymi ścieżkami, które są równoległe. Możesz powiedzieć, że dziś jesteś szczęśliwszy? Zdecydowanie tak. Przede wszystkim prawie 25 lat temu znalazłem Marcina, mam jego przyjaźń. To jest dla mnie coś niesłychanie ważnego. Dane mi było obserwowanie rozwoju jego talentu pisarskiego – to lepsze od najlepszej powieści fantasy. On jest niebywale kreatywnym człowiekiem, i to w różnych dziedzinach. Oryginalne urządzenie naszego mieszkania to również jego dzieło. A Ty zawsze chciałeś być marynarzem? Tak. Od zawsze ciągnęło mnie na morze, mimo że w rodzinie nie było takich tradycji, bo urodziłem się w Warszawie, tak jak moi rodzice. Fascynowało mnie morze jako idea – powiem po buddyjsku – nieskończoności. Chyba zawsze miałem wbudowaną w siebie filozofię buddyjską, bo wszystko to, co wydawało mi się ideałem, okazało się z nią zbieżne. Na przykład nicość, która w naszej kulturze uchodzi za brak, a dla mnie NIC było zawsze celem do osiągnięcia. I na morzu, gdy nie ma niczego na horyzoncie, czuję, jak spadają ze mnie łuski zbroi. Myślę, że wszyscy nosimy taką kolczugę, która nas chroni przed atakami na lądzie, ale też strasznie obciąża. A na morzu oddycham szeroką piersią. W końcu dostałeś się na statek, co chyba nie było łatwe? Najpierw napisałem list do wszystkich polskich armatorów, do PŻM, PLO, PŻB, że jestem studentem teatrologii i że mogę prowadzić życie kulturalne na statku handlowym dla marynarzy. Ale odpisano mi, że obywatel nie może dostać takiej pracy na morzu, bo nie ma do niej przygotowania. „Jak to nie mam?”, zapytałem. „Posiadam kartę pływacką, patent żeglarza, sternika i ratownika WOPR, to jak to nie jestem przygotowany?”. Okazało się, że za komuny, żeby zostać marynarzem, trzeba było ukończyć choćby zasadniczą szkołę rybacką. Bardzo cierpiałem, ale już kilka lat później, dzięki szczęśliwemu zbiegowi wypadków, zastąpiłem oficera rozrywkowego na „Stefanie Batorym”. Musiałem jednak zwolnić się z pracy, a byłem wówczas etatowym kierownikiem literackim Zespołu Filmowego Oko. Wszyscy myśleli, że zwariowałem. Gdybyś miał miesiąc wolnego, to gdzie byś się wybrał? Miesiąc to za mało. Marzę o tym, żeby opłynąć świat na dużym statku pasażerskim, bo to uwielbiam. Co roku pływam, jestem stałym klientem armatorów. A gdybym miał się gdzieś przenieść na stałe, to do Skandynawii, żeby zamieszkać w latarni morskiej. Koncept latarni wydaje się być genialny: stoi na ziemi, a duszą jest na morzu, pomagając marynarzom zorientować się w przestrzeni. Jestem trochę jak ta latarnia morska. Jak długo rozmawiamy? Ponad dwie godziny. Chyba już czas na szlachetne milczenie? To pomilczmy.
Viki Gabor stanowczo odpowiada Tomaszowi Raczkowi na krytykę!
Kayah również stanęła w obronie 12-latki: „Viki nie jest z plasteliny”
Mimo że ma zaledwie 12 lat, już osiągnęła spektakularny sukces. Viki Gabor w listopadzie 2019 roku w wielkim stylu wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci, który organizowany był w Gliwicach. Było to drugie z rzędu, historyczne zwycięstwo Polski. Czy czuje, że show-biznes może jej zagrozić? Co mówi o swoich rodzicach? Przed naszą kamerą zdobyła się na wyjątkową szczerość! Tomasz Raczek o Viki Gabor i Roksanie Węgiel. Kayah odpowiada W ostatnim wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN” wybitnym krytyk filmowy Tomasz Raczek wyraził swój niepokój, dotyczący Viki Gabor i Roksany Węgiel. Mówiąc o legendzie Hollywood, Judy Garland, stwierdził, że robienie kariery w młodym wieku może być ogromnym zagrożeniem. Zwrócił m.in. uwagę na drapieżność show-biznesu. „Kilkunastoletnie dziewczyny, wchodzące w show-biznes, drapieżny show-biznes, który nie ma taryfy dla młodych ludzi, tylko traktuje wszystko jedno... Nieważne czy dziewczyna ma 12 lat, 20 lat czy 32 – traktuje je tak samo. To jest risky business. To jest bardzo niebezpieczne”, stwierdził gorzko. Skierował przy tym mocny apel do rodziców Roksany Węgiel i Viki Gabor. Nawiązał m.in. do tego, że 15-latka z Jasła w noc sylwestrową zagrała aż dwa koncerty w dwóch różnych miastach. „Mamo, tato Roksany i Viki, idźcie do kina na „Judy”, na ten film. Patrzcie na Renée Zellweger i zastanówcie się, czy zrobiliście wszystko, żeby uchronić swoje córki przed losem Judy”, grzmiał z kanapy „Dzień Dobry TVN” Tomasz Raczek. Kayah i Viki Gabor odpowiadają Tomaszowi Raczkowi Przy okazji wizyty w naszej redakcji Viki Gabor i Kayah zapytaliśmy 12-latkę czy obawia się drapieżności i pułapek czyhających na nią w związku z działalnością w show-biznesie. Nieoczekiwanie w jej obronie stanęła... starsza koleżanka! Nie ukrywała przy tym emocji. – Viki nie jest z plasteliny! Po pierwsza ma bardzo dobrą opiekę. Mama jest bardzo rozsądną osobą. To nie jest tak, że Viki realizuje niespełnione marzenia swoich rodziców. Ma ogromną życzliwość wytwórni płytowej, która raczej nie traktuje jej jako artystki, którą można wydoić i wycisnąć z niej jak najwięcej. Ja też nie pozwolę jej skrzywdzić! – odgraża się z uśmiechem Kayah. Dodaje również, że talent, który idzie w parze z dobrą opieką, jest w przypadku 12-latki gwarantem sukcesu i tego, że nie będzie czuła się w dorosłym życiu poturbowana. – Ale myślę, że najważniejsze jest to, co powiedziałam na początku. Ja nie znam Roksany, ale Viki nie jest z plasteliny. To jest bardzo ukształtowana dziewczyna. Ona wie, czego chce. Żyje swoją pasją. Powiem tak: są tacy, którzy śpiewają, bo chcą robić karierę i są tacy, którzy śpiewają, bo chcą robić muzykę. I wydaje mi się, że Viki należy właśnie do tych drugich. Ale kariera pójdzie za tym w parze! – przekonuje Kayah. A czy sama zainteresowana czuje, że show-biznes może jej w jakiś sposób zagrozić? – Myślę, że raczej nie, bo... tak jak Kayah powiedziała: mam super rodziców, którzy są ze mną i mi w tym wszystkim pomagają, więc myślę, że raczej nie, że tak się w ogóle nie stanie – deklaruje Viki Gabor.
Tomasz Raczek ocenia film Sekielskiego i wyznaje: „Miałem własne doświadczenie z księdzem”
Krytyk filmowy był już wtedy dorosłym mężczyzną...
Od premiery dokumentu Tylko nie mów nikomu minęła zaledwie doba, a film Tomasza Sekielskiego i jego brata Marka, zebrał już w serwisie YouTube 4 miliony odtworzeń. Chyba nie ma osoby, której nie poruszyłby ten dwugodzinny zapis spotkań ofiar pedofilii w polskim kościele ze swoim oprawcami. Dzieło dziennikarza ocenił Tomasz Raczek. Podczas nagrania wideo krytyk ujawnił, że sam miał problemy z księdzem. Tomasz Raczek o dokumencie braci Sekielskich W ponad 14-minutowym filmiku Tomasz Raczek mówi wiele ważnych słów na temat dokumentu Tylko nie mów nikomu. Krytyk przekonuje, że problem dotyczy nas wszystkich – wierzących i nie, posiadających dzieci i nie, skrzywdzonych i nie. Tematyka filmu powinna nas połączyć, bo tylko ludzie o sercach z kamienia nie poruszyłyby historie ukazane przed braci Sekielskich. Niestety, jak Raczek słusznie zauważa, najmniej przejęli się księża, którzy molestowali. „Nie czują wyrzutów sumienia, coś tam mamroczą o tym, że Bogu się to nie spodoba, ale nie mają żadnego pomysłu na to, jak mogliby prosić ofiary o wybaczenia. A właściwie mają, jeden: wypłacić jakieś pieniądze. Nic gorszego być nie może”, mówi Tomasz Raczek. Miłośnik kina i publicysta dodaje także, że stracił szacunek do Lecha Wałęsy. Człowieka, którego dawny kapelan przyznał się do molestowania ministranta. Polityk bowiem po otrzymaniu informacji o tym, że jego bliski ksiądz krzywdził chłopca, po prostu… temu zaprzeczył. „Lech Wałęsa stracił po tym filmie dużo. Miałem go za człowieka bardziej niezależnie myślącego”, wyznał Raczek na Facebooku. Podczas recenzji Tomasz Raczek odniósł się także do swoich trudnych doświadczeń. „Kiedyś miałem własne doświadczenie z księdzem, który czynił mi awanse. Nie byłem już wtedy dzieckiem, byłem dorosły i do niczego nie doszło bo awanse odrzuciłem, ale zapytałem: czy ksiądz nie ma problemu z tym, że przecież składał śluby czystości? I wtedy usłyszałem: nie martw się tym, my sobie z Panem Bogiem sami to jakoś załatwiamy. I to jest największy problem - oni naprawdę myślą, że ich nie tylko na ziemi, ale również w niebie prawa obowiązujące innych nie dotyczą...”, zakończył krytyk swoją wypowiedź. Wyznanie Tomasza Raczka jest wstrząsające - szczególnie, gdy przemnożymy je przez tysiące osób, które doznały takiej lub większej krzywdy. Jeśli jeszcze nie widziałeś/aś dokumentu autorstwa Marka i Tomasza Sekielskich, zamieszczamy je poniżej. View oEmbed on the source website
Tomasz Raczek przypomniał wstydliwy sekret z życia Jarosława Kaczyńskiego
Gdy nauczyciele krakowskiego liceum, w którym za czasów aktywności zawodowej pracowała Agata Kornhauser-Duda, opublikowali list otwarty, w którym prosili ją o wsparcie i solidarność, do ich apelu przyłączył się Maciej Stuhr. Opublikował dokument w całości, pisząc, że jest absolwentem placówki, podobnie jak Andrzej Duda. Jego słowa skomentował również Tomasz Raczek, przypominając, że uczęszczał do liceum z... braćmi Kaczyńskimi. Przy okazji opisał wstydliwą historię, dotyczącą prezesa Prawa i Sprawiedliwości. Tomasz Raczek ujawnił wstydliwą tajemnicę Jarosława Kaczyńskiego Dziennikarz i krytyk filmowy uczęszczał do tej samej szkoły, co Lech i Jarosław Kaczyńscy - XVI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie. Odnosząc się do postu Macieja Stuhra na Facebooku, przypomniał wstydliwą historię związaną z edukacją polityka PiS. „Rozumiem Macieja Stuhra, że staje po stronie swoich nauczycieli ze szkoły, którą skończył on i pan prezydent a pani prezydentowa w nim uczyła. Sam chciałbym zrobić to samo bo z kolei do mojego liceum na warszawskim Żoliborzu chodzili bracia Kaczyńscy. Kłopot w tym, że go nie ukończyli, bo jeden z nich nie otrzymał promocji do klasy maturalnej z języka polskiego. Domyślam się, że pozostał mu uraz”, napisał na Facebooku Tomasz Raczek. Jarosław Kaczyński miał problemy w szkole i trzy dwóje na świadectwie? W licznych publikacjach przypominane są słowa Jarosława Kaczyńskiego. Polityk zwierzył się w dwóch książkach, że był o krok od tego, żeby nie zostać dopuszczonym do matury. „Niewiele brakowało, a nie zdałbym z dziesiątej do jedenastej klasy. Postawiono mi dwóje z polskiego, angielskiego i to by jeszcze nie było nieszczęście, bo mogłem mieć dwie poprawki. Ale dostawiono mi dwóję z przysposobienia wojskowego. Do dziś nie wiem dlaczego, bo ten nauczyciel mówił, że może mnie jeszcze zapytać. Wyraźnie chciano, żebym nie zdał. Rodzice się odwołali do kuratora, był nim późniejszy minister Jerzy Kuberski”, mówił w wydanym w 2006 r., wywiadzie-rzece O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich. Sprawa miała jednak swój szczęśliwy dla Jarosława Kaczyńskiego finał. „Ale los tego odwołania zależał ostatecznie od rady pedagogicznej. I rada pedagogiczna głosowała za oblaniem mnie. A mimo to Kuberski spowodował, że klasy nie powtarzałem. Chyba zorientował się, że trzymanie mnie dłużej w tej szkole nie ma sensu. Tyle że wysłano mnie do kolejnej szkoły: Mikołaja Kopernika na Woli, gdzie zdałem egzaminy. Nie wiem, jak on to zrobił, bo teoretycznie nie miał do tego prawa”, dodał. Polityk PiS do tematu powrócił również w 2011 roku, gdy opublikowana została książka Polska naszych marzeń. „Moje czasy szkolne kryją pewną tajemnicę. Otóż zdarzyło mi się nie zdać z 10. do 11. klasy i mimo to wylądowałem w ostatniej klasie, a następnie po odkręceniu tego znalazłem się w liceum na Woli. Zdaje się więc, że prawdopodobnie nielegalnie skończyłem 11. klasę i zdałem maturę, a potem poszedłem na studia”, zwierzał się Jarosław Kaczyński. Lider Prawa i Sprawiedliwości zdał egzamin dojrzałości w 1967 roku w XXXIII Liceum Ogólnokształcącym Dwujęzycznym im. Mikołaja Kopernika, które nie przyłączyło się do ogólnopolskiego strajku nauczycieli, trwającego od kilku dni. W przeciwieństwie do placówki, z której polityk został przeniesiony. Tomasz Raczek w kolejnym opublikowanym wpisie wyjaśnił, że sytuacja, o której mowa, miała przykre konsekwencja dla dyrektora placówki, który został usunięty z tej posady. „Dyrektor XLI LO im. J.Lelewela, Nikodem Księżopolski, za niesubordynację i niezastosowanie się do polecenia kuratora oświaty, by pomimo trzech ocen niedostatyecznych zgodzić się na promocję jednego z braci do następnej klasy, został odwołany ze stanowiska. Opisuje to dokładnie w swoich wspomnieniach prof. Andrzej Jaczewski, który prowadził wówczas w XLI LO drużynę harcerską. Nikodem Księżopolski przeszedł na emeryturę i uczył potem jeszcze na pół etatu matematyki. Był moim nauczycielem”, kończy Tomasz Raczek
Jak wykonać totalny reset? Tomasz Raczek zdradza odpowiedź na to pytanie
Zawsze ciągnęło go do morza, jednak wybrał dla siebie inną ścieżkę kariery. Tomasz Raczek to znakomity krytyk filmowy, publicysta, teatrolog, a także wydawca. Zmagał się z wieloma atakami paniki, które udało mu się pokonać dopiero w ciszy. O tym czym dla niego jest medytacja, opowiedział tylko Vivie!. Na czym polega medytacja? „Od dłuższego czasu szukałem czegoś, co by mi pozwoliło znaleźć balans w życiu, taką równowagę, bo od kilkudziesięciu lat pracuje na emocjach i to musi prowadzić w pewnym momencie do zachwiania równowagi, do pozbawienia tego naturalnego spokoju, który jest rodzajem osłony dla naszego systemu nerwowego. Więc szukałem sposobu na to, aby przywrócić sobie ten balans”, powiedział Vivie! Tomasz Raczek. Dodał, że wtedy odkrył vipassanę, jedną z najstarszych indyjskich technik medytacyjnych. Na czym polega ta procedura? Zobaczcie nasze wideo!