Tak Tomasza Mackiewicza zapamiętała żona: „W ostatniej wiadomości wyznał mi miłość”
7 lata temu himalaista zginął na Nanga Parbat
Siedem lata temu ziemska podróż Tomasza Mackiewicza dobiegła końca. Himalaista spełnił swoje marzenie i zdobył szczyt Nanga Parbat, ale nie wrócił już z dalekiej wyprawy. Jego ciało wciąż znajduje się na pakistańskim ośmiotysięczniku. Jak ogromnego pasjonata gór wspomina jego żona Anna Solska-Mackiewicz? Czy także jej wolą ciała męża nie sprowadzono do tej pory do Polski? Przypominamy wywiad wideo zrealizowany w 2019 roku. [Artykuł aktualizowany 13.01.25 r.] [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 14.01.2025 r.] Tomasz Mackiewicz we wspomnieniach żony — nagranie Podczas sesji do magazynu VIVA! z Anną Solską-Mackiewicz zapytaliśmy ją, jak zapamiętała męża. „Tomek był wspaniałym ojcem, partnerem, mężem, człowiekiem. Poza tym był szalenie barwny, radosny, czasem niesamowicie męczący w tysiącu swoich pomysłów. Każdy dzień był z nim inny, był przygodą, bo z Tomkiem było wszystko możliwe. Oczywiście dla dzieci taki ojciec to jest skarb, bo ciągle się coś dzieje. A dla mnie jako partnerki? Czasem to było męczące, ale taki był mój wybór. I ogólnie nasze życie było po prostu wspaniałe”, powiedziała nam przed kamerą. Para spędziła razem wiele lat. Jakie wspomnienia ze wspólnych chwil są najsilniejsze? „Myślę najczęściej o naszych podróżach. Widzę go w głowie za kierownicą samochodu – raz milczącego, raz opowiadającego różne rzeczy. Widzę go na rowerze… Miał taką przyczepkę, na której woził dzieci. Najbardziej wyraźne wspomnienie to więc Tomek w ruchu. Taki, którego było wszędzie pełno”, powiedziała pani Anna VIVIE.pl. CZYTAJ TAKŻE: Zdobyła osiem ośmiotysięczników, zginęła, próbując zdobyć kolejny. Matka Wandy Rutkiewicz do końca wierzyła, że jej córka żyje Ostatnia wiadomość do żony od Tomasza Mackiewicza Do końca stycznia 2018 roku brakowało jeszcze kilku dni. Nic nie zapowiadało wtedy ogromnej tragedii. Tomasz Mackiewicz cieszył się, że za chwilę spełni pragnienie o zobaczeniu widoku ze szczytu Nanga Parbat. Co wtedy pisał do żony? „Ostatnia wiadomość od niego przyszła na dwa dni przed atakiem szczytu. W jej treści było, że jeśli pogoda dopisze to „jutro szczyt” oraz było tam wyznanie miłości. „Jestem z Tobą, wszystko dobrze, wchodzę na szczyt, schodzę i wracam…”, zdradziła nam Anna Solska-Mackiewicz. Ciało podróżnika decyzją bliskich pozostało tam, gdzie himalaista zakończył życie. Czy jego ukochana nigdy nie starała się, by sprowadzono Tomka do Polski i tu go pożegnano? „Nie, bo z punktu widzenia czysto logistycznego to trudne i karkołomne byłoby sprowadzenie ciała z gór. Takich rzeczy się nie robi. Jeśli chodzi o pochówek w górach to trzeba tylko zadbać, by ciało zmarłego nie było na szlaku, którym chodzą ludzie. Lepiej zadbać o jakąś górską szczelinę. A Tomek jest w szczelinie, to jest jego miejsce, sam ją wybrał. Powinien tak zostać i mieć spokój”, wyjaśniła VIVIE.pl 3 lata temu… A czy pani Anna nigdy nie czuła żalu do męża, że zdecydował się na kolejną tak niebezpieczną wyprawę? Nasz cały wywiad wideo możesz zobaczyć na górze strony. SPRAWDŹ TEŻ: Miłość do gór odebrała życie Jerzego Kukuczki. Wdowa po alpiniście każdego dnia pielęgnuje pamięć o nim
Ojciec Tomasza Mackiewicza udzielił wywiadu o żałobie i odejściu od Boga: „Już w niego nie wierzę”
Mama himalaisty nie umie Elisabeth Revol wybaczyć jednego...
W dniu 46. urodzin Tomasza Mackiewicza i na 2 tygodnie przed trzecią rocznicą jego śmierci, ojciec himalaisty udzielił wyjątkowego wywiadu. W rozmowie z Onetem pan Witold Mackiewicz opowiedział o tym, jak dowiedział się problemach syna i jego śmierci na Nanga Parbat oraz wyjawił, jak radzi sobie z żałobą. Najmocniej wielu czytelników poruszyły jednak słowa o górskiej partnerce Mackiewicza - Elisabeth Revol, której mama zmarłego miłośnika wysokich szczytów nie może wybaczyć jednego. Ojciec Tomasza Mackiewicza o stracie syna i wiary w Boga Dziennikarz Dariusz Faron spotkał się przed trzecią rocznicą śmierci Tomasza Mackiewicza z jego tatą i zadał pytanie, jak radzi sobie bez himalaisty… „Po śmierci Tomka straciłem wiarę w Boga. W Biblii jest napisane mniej więcej tak: jeśli będziecie z wiarą o coś prosić, otrzymacie to. Przez długi czas prosiłem i otrzymywałem. Ale co w sytuacji, gdy na kimś nam zależy, ale przez jakiś czas się za niego nie modlimy? Czy Wszechmogący mówi wtedy: "zapomniałeś o mnie, więc nie będę się opiekował twoimi bliskimi​"? Przecież to byłby bardzo zły Bóg. Wtedy zacząłem wątpić w istnienie tego Boga i jego moc sprawczą. Aż w końcu straciłem wiarę”, przyznał pan Witold i dodał, że nie chodzi do Kościoła, bo już nie pasuje do tej wspólnoty. „Ludzie mi tłumaczą, że On ma swój plan, ale ja już w to nie wierzę. Nie potrafiłbym słuchać Słowa Bożego, bo szukałbym w nim tylko fałszywych nutek. Niespójnych fragmentów, na których mógłbym przyłapać Boga”, tłumaczył swoją decyzję w Onecie. Witold Mackiewicz opowiedział też, że siłę na co dzień dają mu żona i wnuki. Niestety w gronie najbliższych braknie od jakiegoś czas ostatniej partnerki Tomasza Mackiewicza. „Nie da się, ale można jakoś funkcjonować. Znam ludzi, którzy stracili dwójkę dzieci. Niektórzy zostali na stare lata sami. A ja mam pociechę w tym, że dzwonią wnuki. Żałuję tylko, że nie mam kontaktu z Anią. Kontakt się urwał, nie do końca to rozumiem. Na promocji książki "Czapkins. Historia Tomasza Mackiewicza" tylko krótko się przywitaliśmy, od tamtego czasu nie rozmawialiśmy. Nie wchodzę tam, gdzie mnie nie chcą”, zdradził tata himalaisty. Myśli mężczyzny bardzo często krążą wokół góry Nanga Parbat i tego, jak wyglądały ostatnie godziny życia syna. W wyprawie towarzyszyła mu Fracuska, której tata Tomasza Mackiewicza podziękowałby za opiekę nad synem. Zupełnie inne słowa skierowałaby jednak do Elisabeth Revol matka zmarłego 43-latka. „Ona jedna zna prawdę na temat tego, co się stało na Nanga Parbat. Gdyby doszło do spotkania, na pewno podziękowałbym jej za towarzyszenie Tomkowi w ostatnich godzinach. A moja żona pewnie przeklęłaby Elisabeth”, mówił w Onecie Witold Mackiewicz, a pytany przez dziennikarka o powód, odpowiedział od razu. „Bo wyciągnęła Tomka na Nangę. On już rok wcześniej powiedział, że kończy z tą górą, wszystko szło w tym kierunku. […] Wiem, że Tomek bez niej by nie poszedł. Zwyczajnie nie było go stać. Wyremontował dom, miał niezłą pracę, były u niego dzieci. Być może stagnacja zaczęła trochę przytłaczać mojego syna. Chwycił się Elisabeth”, tak pan Witold wyjaśnił tok rozumowania swój i żony. I choć ciało Tomasza Mackiewicza wciąż jest na Nanga Parbat to tata miłośnika gór widzi w tym pewne pozytywy. „Nie czuję dziś żalu do góry i nie myślę, że zabrała mi syna. Mam wobec niej pozytywne uczucia ze względu na to, że Tomek naprawdę ją kochał. Tam czuł wolność. Sam mówił, że tutaj, w dolinach, panuje zawiść, a w górach jest mu najlepiej”, powiedział wzruszająco Witold Mackiewicz w kolejną rocznicę urodzin Tomasza Mackiewicza, który dziś skończyłby 46 lat. Wciąż nie możemy pogodzić się z jego stratą…
Elisabeth Revol nie zdobyła Nanga Parbat? Polski himalaista nie ma wątpliwości!
Boleśnie uderza w partnerkę wspinaczkową Tomasza Mackiewicza
Ich los w styczniu 2018 roku z zapartym tchem śledził cały świat. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobyli wówczas szczyt Nanga Parbat, jednak w trakcie zejścia Polak zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Partnerka zdecydowała się więc schodzić samotnie, by ułatwić dotarcie do niej ratownikom. W wywiadzie udzielonym Onetowi Ryszard Gajewski, uznany polski himalaista twierdzi, że Francuzka wcale nie zdobyła szczytu ośmiotysięcznika. Dlaczego? Ryszard Gajewski o Elisabeth Revol i zdobyciu Nanga Parbat: „Ja jej nie wierzę” 25 stycznia 2018 roku miało im udać się to, o czym tak bardzo marzyli. Wówczas Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol stanęli na szczycie Nanga Parbat, dziewiątej co do wysokości góry świata. W trakcie zejścia mężczyzna zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Ruszyli im na pomoc himalaiści z Narodowej Zimowej Wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala. Dwóm pierwszym udało się dotrzeć do Francuzki, gdy zeszła do wysokości około 6 000 metrów. Niestety, z powodu zbyt małej liczby ratowników, złych warunków pogodowych oraz wymagającego hospitalizacji stanu zdrowia Elisabeth Revol, zdecydowano się nie kontynuować akcji. Tym samym Tomasz Mackiewicz na zawsze pozostał na górze, którą kochał. W najnowszym wywiadzie Ryszard Gajewski zakwestionował, że Francuzce udało się wówczas wspiąć na sam szczyt. Jeden z wybitnych polskich himalaistów, który jako pierwszy człowiek na świecie zdobył ośmiotysięcznik bez wspomagania tlenem zimą (było to w roku 1984 roku, wspiął się wówczas na Manaslu) podkreśla, że nie ma na to dowodów. „Kilka miesięcy temu spotkałem się w Warszawie z Revol i spytałem ją, czy nie ma problemów związanych z tym, że brakuje jednoznacznego dowodu zdobycia szczytu przez nią i Tomasza Mackiewicza. Zaczęła mówić o sprawozdaniu, które napisała po wyprawie i które, jak twierdziła, nie budziło wątpliwości”, zapytał Ryszarda Gajewskiego autor wywiadu, Jakub Radomski. Himalaista odpowiedział bez chwili namysłu. „Ale dowodów nie ma i ja jej nie wierzę, że weszła na szczyt. Gdy nie potrafisz udokumentować wejścia, masz pecha i może lepiej spróbować tej góry jeszcze raz? Argument, że ktoś uwierzył jej na podstawie tego, co napisała, niezbyt mnie przekonuje”, stwierdził sceptycznie. Ryszard Gajewski o Tomaszu Mackiewiczu W tej samej rozmowie nie szczędził ciepłych słów tragicznie zmarłemu Tomaszowi Mackiewiczowi. Podkreślił, że było w nim wiele pasji i fascynacji, związanej z Nanga Parbat, na której zboczach zmarł. „To był człowiek, który znalazł sobie sposób na życie. Miał problemy – zdrowotne, psychiczne, był narkomanem, ale udało mu się z tego wyjść. Tacy ludzie potrzebują czegoś, co okaże się dla nich najlepszą formą leczenia i dla Tomka tym stały się wysokie góry, choć on, zwłaszcza na początku, nie miał zielonego pojęcia o wspinaniu”, przypomina himalaista. „Później wiedza Mackiewicza była coraz większa, dochodził coraz wyżej, więc znaleźli się ludzie, którzy go wspierali. Był kompletnie spoza środowiska, ale poza nim niewiele się działo w polskim himalaizmie, więc uznano, że na bezrybiu i rak ryba”, podkreśla Ryszard Gajewski. Zwrócił również uwagę na terapeutyczną funkcję wspinaczki i obcowania z wysokimi szczytami. „On oczywiście nie był jakimś super himalaistą, nie pokonywał zbyt wielu trudnych technicznie dróg, ale nie zamierzam go krytykować. Nazwałbym go himalaistą jednego szczytu. Góry mają moc leczniczą, są dobre dla ludzi z problemami. Sam znam dobrze dwie osoby, których historia właśnie to pokazuje. Mackiewicz to jednak najlepszy przykład”, zapewnia. Czy Ryszard Gajewski doczeka się odpowiedzi ze strony Elisabeth Revol? Czas pokaże... Ryszard Gajewski w marcu 2013 roku:
Żona Tomasza Mackiewicza była zazdrosna o partnerkę himalaisty, Élisabeth Revol
Anna Solska-Mackiewicz o pamięci po zmarłym mężu
W styczniu upłyną trzy lata od tragicznej śmierci Tomasza Mackiewicza. Polski himalaista wraz z Élisabeth Revol w 2018 roku zdobyli szczyt Nanga Parbat. Niestety, z wyprawy powróciła jedynie francuska himalaistka. O pamięć po zmarłym mężu dba jego żona. Anna Solska-Mackiewicz opowiedziała o życiu po utracie męża, tęsknocie, trudnościach w relacji z wyczynowcem, a także zazdrości. Anna Solska-Mackiewicz była zazdrosna o Élisabeth Revol, partnerkę himalaisty Tomasza Mackiewicza Życie z wyczynowcem, takim jak Tomasz Mackiewicz z pewnością nie należy to najłatwiejszych emocjonalnie. Jego żona codziennie musiała liczyć się z prawdopodobieństwem, że pewnego dnia może utracić swojego ukochanego. "Kiedyś o tym rozmawialiśmy i powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony, skrzywdzony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku", powiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2019 roku. Niestety, życie napisało własny scenariusz. Anna Solska-Mackiewicz o życiu po utracie męża opowiedziała ostatnio w programie Dzień Dobry TVN. Odnaleźć się w tak tragicznych okolicznościach pomogła jej przeprowadzka za granicę. Wdowa po Tomaszu Mackiewiczu musiała jednak powrócić do kraju. W Polsce przebywa jej rodzina oraz syn z poprzedniego małżeństwa. "Gdyby nie te moje zobowiązania rodzinne, obowiązki wobec rodziny, to zostałabym w Irlandii, bo byłam tam bardzo szczęśliwa. (...) Tam byłam z dala od takich przytłaczających bodźców, z dala od rodziny, która nad tym moim losem ubolewała i miałam poczucie, że ja to swoje życie zupełnie samodzielnie kształtuję bez wpływów innych ludzi", wyznała w rozmowie z Ewą Drzyzgą. Żona himalaisty przyznaje, że cały czas czuje obecność swojego męża. Pamięć po nim kultywuje także publicznie. "Właściwie od jego odejścia ja cały czas pracuję nad jego dorobkiem, jego dziedzictwem, jego historią", podkreśliła. Anna Solska-Mackiewicz pracuje obecnie nad osobistą i szczerą książką o swoim mężu. Założyła także Fundację Nanga pamięci Tomasza Mackiewicza. Kieruje budową wodociągu na Nanga Parbat, we współpracy z francuską organizacją. Jej członkinią jest m.in. Élisabeth Revol, która towarzyszyła polskiemu himalaiście podczas tragicznej wyprawy z 2018 roku. Chociaż teraz ze sobą współpracują, nie zawsze utrzymywały dobrą relację. Żona Tomasza Mackiewicza przyznała, że była bardzo zazdrosna o partnerkę swojego męża. "Oczywiście, że byłam zazdrosna. No bo jestem tu, zostaję tu sama z dzieckiem, też trudnym życiem, a Tomek jest tam i tam jest inna kobieta. W dodatku tam przeżywa coś, co stanowi najbardziej intensywną część jego życia. Oczywiście, że mnie to bolało. Jakiś taki odczuwałam żal po prostu", wyznała Anna Solska-Mackiewicz. Anna Solska-Mackiewicz w sesji zdjęciowej VIVY! z 2019 roku:
Elisabeth Revol: „tylko czas leczy rany. Musisz zaakceptować to, co się stało”
Koniec stycznia 2018 roku. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobywają szczyt Nanga Parbat. Nie posiadają się z radości, to było wielkie marzenie obojga. Zaczynają schodzić z wierzchołka. Nagle okazuje się, że coś jest nie tak. Polak coraz gorzej widzi. Słania się na nogach, jest wyczerpany, może poruszać się jedynie z pomocą partnerki. Podejmują decyzję, że ona będzie kontynuowała zejście sama. Jeśli będzie to możliwe, wróci do niego z pomocą. Na ratunek ruszają im Adam Bielecki i Denis Urubko, którzy w tym czasie przebywali z wyprawą pod K2. Mimo nieludzkiego wręcz wysiłku i natychmiastowej akcji ratunkowej, udaje im się dotrzeć jedynie do Francuzki. Warunki pogodowe uniemożliwiają dalszą wspinaczkę. Tomasz Mackiewicz zostaje na zawsze na nagiej górze, którą tak desperacko chciał zdobyć... Te doświadczenia na zawsze zmieniły Elisabeth Revol. Jak sama przyznała, zmagała się z depresją, nie mogła nawet wracać wspomnieniami do tej wyprawy. Jak poradziła sobie z traumą? – Robię filmy tylko w górach. Dużo piszę. Myślę, że to część mojej terapii. Kiedy wróciłam z Nanga Parbat, zaczęłam zapisywać wiele myśli, refleksji, odczuć, które noszę w sobie. Sądzę, że kiedy piszesz, oddzielasz się od swoich emocji. To już coś zapisanego na papierze – opisuje. Elisabeth Revol o wyprawie na Nanga Parbat i traumie Jak przyznaje, długo nie mogła sięgać do nagrań i pamiątek z wypraw na Nanga Parbat. – Jeżeli chodzi o tę wyprawę, nie oglądałam materiałów przez dwa lata. Zrobiła to dopiero kilka dni temu. To zależy od tego, gdzie jesteś, w jakim stanie... – podkreśla. A czy wierzy, że czas leczy rany? – Oczywiście. Tylko czas może to zrobić. Musisz zaakceptować to, co się stało, przerobić tę historię od nowa, walić głową w mur... Musisz wejść do czarnej dziury i później dopiero wrócić do życia. Ale to długi czas i tylko on może cię naprawić. Nie można powiedzieć: „dobra, jutro znowu będę szczęśliwy”. Więc tak... potrzebujesz czasu: rok, półtora albo dwa lata czasami. To zależy – zaznacza Elisabeth Revol. Pełny zapis rozmowy z himalaistką znajdziesz powyżej.
Elisabeth Revol: „Tomek bardzo uważnie słuchał swojego ciała. Ale tego nie możesz przewidzieć”
Pod koniec stycznia 2018 roku akcję ratunkową na Nanga Parbat śledził z zapartym tchem cały świat. Wówczas to Adam Bielecki i Denis Urubko ruszyli na pomoc dwójce innych himalaistów: Elisabeth Revol i Tomaszowi Mackiewiczowi, schodzących ze szczytu tego ośmiotysięcznika w ekstremalnych warunkach. Niestety, udało im się odnaleźć jedynie Francuzkę. Z uwagi na trudne warunki nie było szans, by ruszyć wyżej i sprowadzić na dół Polaka. Przed naszą kamerą 40-latka opowiedziała o ryzyku, pasji do gór i życiu na krawędzi... Elisabeth Revol o himalaizmie i górach Co oznacza dla niej ekstremalna wspinaczka? – To dla mnie warunki, stan, które chcę przetestować w górach. Pochodzę z Alp, zawsze wspinam się w stylu alpejskim, więc w Himalajach robiłam tak samo. Nie chciałam używać tlenu, lin zabezpieczających ani niczego takiego. Chciałam poznać siebie w górach - deklaruje Elisabeth Revol. Czy według niej we wspinaczce górskiej istnieje logika? Czy jest to jedynie zdanie się na własną intuicję i instynkt? – Trudno powiedzieć. W górach zasady są z góry ustalone. Potrzebujesz punktu, którego nie przekroczysz, więc wszystko musi być zawczasu określone. Ale później musisz patrzeć z różnych stron: na warunki, na pogodę, na czas, na wydarzenia. Na dużych wysokościach zawsze coś się dzieje i musisz decydować. Tu jest różnica: możesz wszystko ustalić, ale wciąż musisz decydować – podkreśla. Elisabeth Revol o granicach, problemach zdrowotnych i Tomaszu Mackiewiczu Co w opinii wspinacza sprawia, że podejmuje decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu wyprawy? – To kwestia odczucia i doświadczenia, które posiadasz. Ja znam bardzo dobrze moje ciało, znam poszczególne jego części. Jeśli to wiesz, to później kwestią samopoczucia jest, czy możesz kontynuować wyprawę i warunki są sprzyjające, czy dzieje się coś złego i musisz wracać. Ale bardzo trudno to ocenić. Granica może być przekroczona - zastrzega Elisabeth Revol. A który znak jest dla wspinacza pierwszym, dotyczącym tego, że coś jest nie tak? – Jeśli to twój organizm, to pierwszy znak to ból głowy. To oznacza, że zbyt szybko poruszasz się na wysokościach i nie jesteś wystarczająco zaaklimatyzowany. Ale czasami możesz nie zauważyć tego pierwszego symptomu – wyjaśnia. I dodaje, że w przypadku Tomasza Mackiewicza ten symptom niemal na pewno nie wystąpił. – Jestem prawie pewna, że Tomka nie bolała głowa, bo bardzo uważnie słuchał swojego ciała. Później nastąpił kolejny znak, związany ze wzrokiem. Ale tego nie możesz przewidzieć – zapewnia himalaistka. Pełny zapis rozmowy z Elisabeth Revol znajdziesz powyżej.
Elisabeth Revol szczerze o depresji: „Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam to w głowie”
„Wyobrażałam sobie różne scenariusze. Ten okres był dla mnie trudny”
Elisabeth Revol zdobyła Nanga Parbat wraz z Tomkiem Mackiewiczem. On został w górach na zawsze, ona wróciła i musiała się uczyć żyć ze świadomością, że w górach zostawiła przyjaciela. „Gdy jestem w górach rozmawiam z Tomkiem”, mówi wprost. Jak jej się udało pokonać depresję? Na czyje wsparcie mogła liczyć? Dlaczego wróciła w góry? O wszystkim opowiedziała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszej Vivie! Na dole czekali na Ciebie Twoi przyjaciele i mąż, Jean-Christophe. Oboje byliśmy przepełnieni emocjami. Płakaliśmy, a kiedy pierwszy raz usłyszałam jego głos, to on pobudził mnie do życia. Wtedy jeszcze nie docierało do mojej świadomości to, co się stało dwa dni wcześniej. Ale później miałaś depresję. Czy udało Ci się z nią wygrać, zaczęła mijać? To mijanie wymagało czasu. Przede wszystkim moi bliscy nie zostawili mnie w mojej czarnej dziurze, w którą wpadłam po powrocie. Ale najlepszym lekarstwem był mój powrót w wysokie góry, no i pisanie tej książki. Dopiero wtedy zaczęłam powracać, odkrywać na nowo siebie i uwalniać się od Nanga. Krok po kroku. Przedtem jednak musiałam wpaść w rozpacz, dotknąć dna tej rozpaczy i dopiero tam zobaczyłam światło, które pomogło mi odbić się i wypłynąć na powierzchnię. Ten pierwszy okres był dla mnie trudny. Ciągle płakałam i cały czas przetwarzałam w głowie to, co się wydarzyło. Wyobrażałam sobie różne scenariusze, mówiłam sobie: „A gdyby to czy tamto, to może potoczyłoby się to wszystko inaczej”. I wtedy zdecydowałam się sięgnąć po pomoc terapeutów, którzy pozwolili mi spojrzeć na te wydarzenia z innej perspektywy. I zdystansować się od mojego poczucia winy. Pomogli mi też nabrać dystansu do opinii innych ludzi, którzy mnie krytykowali. To dzięki nim zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam siebie obwiniać za to, że ja żyję, a Tomek nie. Rozmawiasz z nim, śni Ci się, wraca do Ciebie? Przedtem mi się śnił. Teraz rozmawiam z nim, gdy jestem sama w górach, rozbijam obóz i przygotowuję się do snu. Czuję, że on odszedł gdzieś do gwiazd. Cały czas mamy mocny kontakt. Ale o czym z nim rozmawiam, nie powiem, bo to bardzo osobiste. Rozumiem. Myślałam, że już nigdy nie wrócisz w góry, a teraz czytam, że weszłaś na Lhotse i na Mount Everest. Tak naprawdę bez gór nie możesz żyć? Wróciłam w góry, bo tak naprawdę muszę znaleźć tę część mojej duszy, która tam została. Żeby powrócić z nią do życia, w komplecie. Poza tym pewnie chciałaś sama siebie przetestować, jak będziesz się teraz w górach zachowywać. Myślę, że chciałam siebie sprawdzić, to prawda. I wchodząc na Everest, spojrzałam na Nanga, która akurat rysowała się przede mną, i to była moja konfrontacja z samą sobą. Sprawdzian, czy Nanga osłabia moją psychikę, czy jestem silna, silniejsza od niej. Wtedy poczułam, że odzyskuję tę część mnie, która została tam w 2018 roku, że teraz zabieram ją ze sobą. Cały wywiad w najnowszym numerze magazynu Viva! od czwartku, 2 kwietnia w punktach sprzedaży i w sieci w formie e-wydania na stronie hitsalonik.pl. Przypominamy, że wszystkie sesje z najnowszego wydania magazynu VIVA! powstały przed wprowadzeniem stanu epidemii w Polsce.
Anna Solska-Mackiewicz w poruszających słowach o mężu
Tomasz Mackiewicz dwa lata temu zginął pod Nanga Parbat
Dwa lata temu akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się pomóc pozostawionemu na wysokości 7200 metrów Tomaszowi Mackiewiczowi. Takie zakończenie historii było ciosem dla wszystkich. Chociaż jak podkreślają, polskiemu himalaiście w końcu udało spełnić się marzenie o zdobyciu góry. Jego żona, Anna Solska-Mackiewicz w rozmowie z Dzień Dobry TVN wspomina męża w poruszających słowach. Anna Solska-Mackiewicz o mężu, Tomaszu Mackiewiczu Podczas wspinaczki celebrował drogę i góry. To była jego największa pasja. Tomasz Mackiewicz siedmiokrotnie próbował zdobyć Nanga Parbat, która stała się jego „obsesją”. Poświęcił jej osiem lat. Zdobył ją i został na niej. To pierwszy Polak, któremu udało się wejść na niebezpieczny szczyt zimą. Niedawno na rynku ukazała się książka Elisabeth Revol Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat, w której zawarła całą historię. Dokładnie opisała to, co wydarzyło się dwa lata temu na szczycie góry. Żona Tomasza Mackiewicza odniosła się do tej publikacji w rozmowie w Dzień Dobry TVN. Anna Solska-Mackiewicz spotkała się z Elisabeth Revol To było dla nich obu bardzo trudne. „Byłyśmy potwornie przerażone. Chciałyśmy się pocieszyć, ale nie byłam w stanie pytać o szczegóły. Dla niej to była forma terapii. Ona była właściwą i uprawnioną osobą, która może tę historię opowiedzieć”, wyznała. „Dla mnie ta książka to ogromy ból. Wracam do tej historii, sytuacji, emocji, które minęły. Jestem jej ogromnie wdzięczna. To bardzo szczegółowy i intymny obraz wydarzeń. Jest to strasznie bolesne, przyznaję. Wolę wiedzieć, co się tam wydarzyło, choć to rozrywa serce”, mówiła Anna Solska-Mackiewicz w rozmowie z Kingą Rusin i Piotrem Kraśko. „Intymność umierania Tomka przestała być intymna dawno temu”, dodała. Anna Solska-Mackiewicz podkreślała w rozmowie z dziennikarzami, że ta prawdziwa opowieść Elisabeth to rodzaj świadectwa. Francuzka po akcji ratunkowej musiała mierzyć się z głosami krytyki. Zarzucano jej, że zostawiła Tomka Mackiewicza samego. „To ją w straszliwy sposób zraniło. Zaczęto ją atakować ze wszystkich stron. Tych oskarżeń było mnóstwo. Dotknęła ją niesprawiedliwość. Nie znając szczegółów, broniłam jej. Ona zrobiła dla niego wszystko, a nawet jeszcze więcej”, wyznała w poruszających słowach Anna Solska-Mackiewicz. Żona Tomasza Mackiewicza dziś spełnia marzenie i wolę męża. Z pomocą Elisabeth Revol będzie buduje wodociąg w dolinie Diamir. Wszystko po to, by pomoc kobietom, które po kilka godzin dziennie noszą wodę do swojego miejsca zamieszkania.
„Znowu poczułam zapach Tomka”. Anna Solska-Mackiewicz poruszająco o zmarłym mężu
Tomasz Mackiewicz zginął pod Nanga Parbat
Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol spełnili jedno ze swoich marzeń, gdy 25 stycznia 2018 roku osiągnęli szczyt Nanga Parbat. Niestety, gdy mieli już wracać, stan polskiego wspinacza znacznie się pogorszył. Anna Solska-Mackiewicz wspomina męża we wzruszającym wywiadzie dwa lata po jego śmierci. Anna Solska-Mackiewicz o Tomaszu Mackiewiczu Tomasz Mackiewicz doznał licznych odmrożeń, miał objawy ślepoty śnieżnej i choroby wysokościowej. Ze względu na stan himalaisty, ogólne zmęczenie i fatalne warunki atmosferyczne, Francuzka musiała zostawić mężczyznę w szczelinie na wysokości około 7200 metrów. Sama zeszła na około 6000 metrów, gdzie została odnaleziona przez członków ekipy ratunkowej, w skład której wchodzili Adam Bielecki i Denis Urubko. Tomasza Mackiewicza nie udało się uratować. Anna Solska-Mackiewicz wspomina męża w poruszającej rozmowie z Klaudią Stabach. Na łamach portalu Wirtualna Polska zdradziła, że ulubiony śpiwór Tomasza Mackiewicza nadal nim pachnie. „Cały czas leży na strychu, szczelnie zamknięty w jego torbie. Niedawno rozsunęłam ją i znowu poczułam zapach Tomka”. „Wydaje mi się, że węch jest zmysłem, który najbardziej determinuje nasze wspomnienia. Oglądanie Tomka na zdjęciach czy odsłuchiwanie nagrań nie wywołuje we mnie aż tak silnych emocji. Do obrazu i głosu bardziej przywykłam”, dodała. Żona Tomasza Mackiewicza przyznaje, że pogodziła się z jego odejściem. „Jakkolwiek dziwnie i niedorzecznie to zabrzmi, teraz jestem bardzo szczęśliwą osobą. Doświadczenie ogromnej straty powoduje, że w pewnym momencie człowiek uczy się doceniać życie, cieszyć się nim i dostrzegać to, co jest naprawdę wartościowe”, przyznaje w rozmowie z Klaudią Stabach. „Gdy dostałam pierwszą wiadomość, że mają problemy z zejściem, to momentalnie pomyślałam, że on już nie wróci”, przyznaje Anna Solska-Mackiewicz w rozmowie z WP. „To trwało może ułamek sekundy. Później była huśtawka – od bezgranicznej wiary, że przeżyje, do stanów całkowitej rozpaczy i załamania”. Ciało Tomasza Mackiewicza pozostało w górach. „Dobrze, bo został w miejscu, które było mu najbliższe. Jest tam teraz z tą swoją ukochaną górą i mam wrażenie, że właśnie tak powinno być. [...] Dla mnie on jest wszędzie. Czuję i wierzę, że jego duch jest energią, której nie można umiejscowić”, mówi żona himalaisty. „Niedawno natrafiłam na jego korespondencję mailową z bliskim znajomym, w której Tomek wyraźnie napisał, że gdyby zginął w górach, to już chce tam zostać na zawsze. Nie sprowadzać ciała, to kosztowne i niepotrzebne. Odnalazłam jego wolę, swoisty testament, czarno na białym”. Nie przekazała jeszcze tej informacji jego rodzicom. „Ojciec Tomka robił wiele, aby ściągnąć zwłoki syna. Jeszcze nie, ale liczę na to, że gdy poznają jego wolę, to może będzie im lżej”, wytłumaczyła Klaudii Stabach. Czym zajmuje się teraz? „Chcemy razem z Elisabeth wybudować wodociąg w dolinie Diamir w Pakistanie. Tomek bardzo pragnął, aby tamtejsi ludzie mogli normalnie funkcjonować, z dostępem do wody – w tej chwili chodzą po wodę kobiety, zajmuje im to kilka godzin dziennie. Ponadto niedługo otwieram fundację jego imienia. Chcę pomagać ludziom, dawać szansę utalentowanym dzieciom. Przekuwać śmierć Tomka w dobro. Myślę, że on właśnie tego by chciał”.
Gdzie znajduje się ciało Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat?
Czescy himalaiści pokazali poruszające zdjęcie
Półtora roku temu media obiegła sensacyjna informacja, że czescy wspinacze odnaleźli na Nanga Parbat namiot, w którym spoczywa ciało Tomasza Mackiewicza. Z powodu bariery psychicznej nie odważyli się jednak odkopać wejścia do niego. „Kiedy wchodziliśmy pod górę było ciemno, więc nikt nie myślał o wypatrywaniu jego namiotu. Minęliśmy go jednak w drodze na szczyt i z powrotem. To było 15 metrów od naszej głównej drogi, gdzie najprawdopodobniej wystawała z wielkiej góry lodu niewielka część jego namiotu. Może 20 albo 30 centymetrów”, powiedział Pavel Burda, jeden z uczestników wyprawy w programie Alarm. View Ediplayer on the source website Ciało Tomasza Mackiewicza zostało odnalezione W jednym z wywiadów Czech wyjawił natomiast kulisy tego dramatycznego odkrycia. Okazuje się, że przed wyruszeniem himalaistów na Nanga Parbat skontaktowała się z nimi... Elisabeth Revol, która w styczniu 2018 roku wraz z Tomaszem Mackiewicz zdobyła ten wymagający i niebezpieczny ośmiotysięcznik. „Odezwała się do Pavla Burdy”, potwierdzają uczestnicy lipcowej wyprawy w rozmowie z Wirtualną Polską. Przekazała im tym samym wszelkie wskazówki dotyczące tego, na jakiej wysokości znajduje się namiot, gdzie dokładnie jest zlokalizowany i jak do niego trafić z głównego szlaku. „Eli przekazała nam wszelkie wskazówki, szczegóły i opis miejsca, w którym po raz ostatni widziała Tomka. Wiedzieliśmy mniej więcej, czego mamy „szukać” po drodze”, potwierdził jeden z himalaistów, Lukas Dubsky. Jak podkreślają, prawdopodobnie udało im się tego dokonać, jednak nie ma co do tego stuprocentowej pewności. „Znaleźliśmy pozostałości po kilku wyprawach. Zawsze w górach tak jest. Natomiast kilkanaście metrów od drogi, którą szliśmy, zauważyliśmy szczyt namiotu. Był prawie cały zasypany. Widać było ok. 30 cm tego namiotu, który został po prostu zasypany śniegiem i przykryty lodem”, mówią uczestnicy wyprawy. Lukas Dubsky niemal od razu zlokalizował to miejsce i podał nawet dokładną wysokość, na której odnaleziono namiot. „Około 7330 m n.p.m. Zapadła mi w pamięć ta liczba”, przyznał poruszony. Czesi, którzy wówczas bardzo dokładnie śledzili to, co działo się Nanga Parbat przyznają jednak, że nie odważyli się odkopać wejścia i zajrzeć do środka. Dlaczego? „Można było tam skręcić i nawet lekko odkopać pokrywę śnieżną i próbować zajrzeć do środka. To dało się zrobić. Fizycznie nie byliśmy aż tak wyczerpani. Jednak proszę nas zrozumieć. Emocjonalnie to był cholernie trudny moment. Przez kilka minut patrzyłem na ten namiot, nie znałem Tomka osobiście, ale tam i w tym momencie czułem, jakbym stracił najlepszego przyjaciela. Tomek osierocił trójkę dzieciaków, ja mam dwójkę. Rozkleiłem się. Po drugie, schodząc z okrutnej Nangi, naprawdę ostatnią rzeczą, jaką chcesz zobaczyć, jest ciało innego człowieka. To nie byłoby dobre dla naszej psychiki, która i tak była na granicy wytrzymałości. Dlatego nie odważyliśmy się tam pójść”, wyjaśnił Pavel Burda. Inny czeski wspinacz podkreśla natomiast, że postać Tomasza Mackiewicza już na zawsze będzie związana z Nanga Parbat. „Nikt z nas nie znał osobiście Tomka. Jego historia jest jednak wpisana w tę górę już na stałe. Na każdym kroku można to usłyszeć. Albo wręcz zobaczyć”, potwierdził. Pakistańczycy postawili niedaleko szczytu pomnik upamiętniający Tomasza Mackiewicza Okazuje się, że rdzenni mieszkańcy regionu w wyjątkowy sposób upamiętnili Tomasza Mackiewicz. W drodze na Nanga Parbat znajduje się swoisty pomnik upamiętniający polskiego himalaistę. W obozie bazowym na wysokości ok. 3600 m n.p.m. Pakistańczycy zmontowali prowizoryczny monument dla Tomka Mackiewicza, który ma za zadanie uczcić pamięć nieżyjącego polskiego himalaisty. Każdy, kto zamierza zdobyć niebezpieczny szczyt, musi go minąć (zdjęcie dostępne poniżej). View oEmbed on the source website
Mijają dwa lata od heroicznej walki o życie Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Takiego finału nikt się nie spodziewał. Mijają dwa lata od spektakularnej akcji ratunkowej. Przypominamy wydarzenia, którymi żyła cała Polska. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Dramat na Nanga Parbat i jego finał relacjonowany był przez media na całym świecie. W piątek 26 stycznia 2018 roku himalaiści Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol utknęli podczas zejścia z góry Nanga Parbat na wysokości około 7300 metrów. W sobotę rozpoczęto akcję ratunkową. Helikopter z ratownikami na pokładzie wylądował na wysokości 4850 metrów. Bielecki i Urubko natychmiast ruszyli w drogę, a ich tempo było naprawdę imponujące. Przed nimi był jednak najtrudniejszy odcinek do pokonania - stumetrowa strona ścianka Kinshofera. Warunki pogodowe również nie należały do najlepszych. Po zmierzchu temperatura odczuwalna w górach mogła wynosić nawet do minus 60-70 stopni. Czworo doświadczonych himalaistów, członków polskiej wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala, mimo fatalnych warunków pogodowych, wyruszyło na pomoc. Adam Bielecki i Denis Urubko robili wszystko, by jak najszybciej, ale i najbezpieczniej dotrzeć do polskiego himalaisty. Za nimi podążało kolejnych dwóch członków ekipy ratunkowej, która wchodziła z zapasami i dodatkowym sprzętem. Choć tempo Polaków było naprawdę imponujące, to sytuacja Tomasza Mackiewicza już wtedy nie rysowała się najlepiej. Przypomnijmy, że Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów po zdobyciu szczytu Nanga Parbat. To była ich kolejna próba zmierzenia się z tą górą w zimowych warunkach. Tym razem się udało, ale schodząc ze szczytu rozpoczęli walkę o życie. Najbardziej dramatyczna była sytuacja Polaka, który zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Chwilę później podano, że Francuzka prawdopodobnie schodzi, ale nie ma z nią kontaktu, gdyż wyczerpała się jej bateria w telefonie satelitarnym. Nie wiadomo było niestety nic o stanie zdrowia Tomasza Mackiewicza. Parę godzin później Ludovic Giambasi, podał, że Elisabeth Revol została odnaleziona przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. „Pozostajemy w kontakcie. Mamy dużo do zrobienia. Walka się jeszcze nie skończyła”, podał partner Francuzki. Himalaistka miała odmrożone obie stopy. Polska ambasada załatwila na rano helikopter, żeby móc zabrać Elizabeth do szpitala w Islamabadzie tak szybko, jak tylko otworzy się „okno pogodowe”. Wówczas nie było jeszcze wiadomo, czy ratownicy wyruszą na ratunek Polakowi. „Przygotowują akcję ewakuacji i będą opuszczać ją do dolnego obozu, gdzie czekają Jarek i Piotr ze sprzętem medycznym”, pisano na stronie Tatromaniak. Na miejsce, gdzie znajdował się Tomasz Mackiewicz zbliżała się burza śnieżna. Podawano, że dotarcie do Polaka może zająć nawet do 16 godzin. „Co do Tomka, myślę że nie ma już żadnej nadziei”, powiedział partner Elisabeth Revol. Internauci z zapartym tchem śledzili losy himalaistów, którzy ruszyli na ratunek Polakowi i Francuzce. Do samego końca nikt nie tracił nadziei na to, że Polaka uda się uratować. Niestety, kontynuowanie akcji ratunkowej po Tomasza Mackiewicza okazało się nierealne ze względu na fatalne warunki pogodowe. Nad rejon nadciągała burza śnieżna i śmigłowiec musiał odlecieć przed godziną 11.00. „Kryzys zaczął się na wierzchołku, trzeba znać specyfikę sportu, by to zrozumieć. Wspinając się, byli zamknięci we własnym świecie. Na szczycie Eli zorientowała się, że Tomek jest w kiepskim stanie, więc zaczęła go sprowadzać z wierzchołka. Wszystko zaczęło się komplikować, a stan Tomka się pogorszył”, mówił wówczas Adam Bielecki w rozmowie z TVN 24. Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, ale na nim pozostał. Uznano go za zaginionego. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie ruszyć dalej w drogę. Mówi się, że nie bez powodu Nanga Parbat nazywana jest „zabójczą górą”. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, mówi himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Tomasz Mackiewicz spełnił w ten sposób swoje marzenie. Siedmiokrotnie próbował zdobyć górę, która stała się jego „obsesją”. Poświęcił jej osiem lat, ale także życie. Został jednak pierwszym Polakiem, któremu udało się zdobyć niebezpieczny szczyt zimą. Revol natomiast pierwszą kobietą i pierwszą Francuzką.
„Nigdy w życiu nie było mi tak zimno (...) Czekam na Tomka (...) Jest bardzo blisko”
Elisabeth Revol w poruszającej książce „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”
Od śmierci Tomasza Mackiewicza minęły już dwa lata. Jego historią żyła cała Polska. Choć na ratunek ruszyli mu koledzy, przebywający wówczas pod K2, niestety do mężczyzny nie udało się dotrzeć. Himalaistom udało się za to uratować Elisabeth Revol, Francuzkę, która towarzyszyła Polakowi w wyprawie na Nanga Parbat. Właśnie nakładem wydawnictwa Agora ukazała się książka „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”, którą napisała wspólnie z Eliane Patriarcą. Oto jej fragmenty (śródtytuły pochodzą od redakcji). Brak higieny i paranoja (...) Po dziesięciu godzinach marszu od szczytu dzieli nas dziewięćdziesiąt metrów. Wyłączam komunikator, wkładam go do kurtki, aby oszczędzać baterię. Ryzykując odmrożenie palców, próbuję szybko uwiecznić tę niesamowitą atmosferę! Wyciągam kamerę i filmując, zastanawiam się, jak dalej iść. Zwierzam się mojej kamerze. W czasie ekspedycji stała się powiernicą, która pomaga mi lepiej znieść samotność. Widzę, że Tomek idzie w swoim tempie, nic mu nie jest. Cieszę się, że jest dziś w dobrej formie, bo od połowy stycznia miał problemy z trawieniem. Poziom higieny w bazie był problematyczny dla naszych wyjałowionych żołądków – nasz kucharz Sharkan przygotowywał posiłki na ubitej ziemi, brudnymi rękami zagniatał ciasto i robił placki ćapati, kroił mięso i rozpalał ogień. Woda była czasami ledwo zagotowana. Tomkowi, z natury bardzo odpornemu, po raz pierwszy zaszkodził ten brak higieny – był w kiepskim stanie i zaczynał mieć na tym punkcie obsesję. Żywił dziwaczne przeświadczenie, że misją Sharkana jest przeszkodzenie mu w zdobyciu szczytu, więc przyczyną zaburzeń trawiennych jest pieczony przez niego chleb! Nigdy wcześniej nie widziałam Tomka w takim stanie, ale od kiedy Simone Moro „ukradł” mu górę, robiąc w lutym 2016 roku pierwsze zimowe wejście na Nanga Parbat, Tomek stał się markotny i zgorzkniały. Ocierało się to o paranoję. Wydawał się też przygnębiony, bardzo się moim zdaniem zmienił. W obozie bazowym cierpiałam z powodu tej ciężkiej atmosfery i rozpaczliwie próbowałam sprawić, żeby odzyskał rozsądek, wrócił do rzeczywistości. 90 metrów od szczytu Dużo potem myślałam o decyzjach, które podjęliśmy tamtego dnia. W górach decyduję nieustannie, szybko analizuję sytuację i znajduję rozwiązania. Ale tam, dziewięćdziesiąt metrów od szczytu Nanga Parbat, wchodziły w grę jeszcze inne kwestie – emocje, jakie czekały mnie na szczycie, przepełniające mnie uczucia, przyjemność, którą czułam. Oraz fakt, że to wejście miało dla mnie szczególne znaczenie. Sądzę, że Tomek odczuwał wtedy to samo, co ja, dlatego tak szybko wspólnie postanowiliśmy kontynuować. Idziemy kuluarem, tak samo monotonnie jak wcześniej. To długa wspinaczka. Droga zdaje się nie mieć końca, szczytu wciąż nie widać. Jest intensywnie, magicznie. Bacznie śledzę mgłę zasnuwającą całą dolinę, boję się, że nagle otoczy nas ze wszystkich stron i rozdzieli. Chwilowo jednak jej waciane łapy nie są w stanie nas pochwycić. Cienie rozciągają się i wydłużają. Niebawem słońce pójdzie spać, a chłód stanie się ostry i przenikliwy, ale na razie podziwiamy olśniewający zachód słońca. W całym moim życiu himalaistki nie widziałam tak pięknego widowiska. Czysta magia. Ocean bawełnianych chmur pokrywa wszystkie góry z wyjątkiem majestatycznej Nangi, rozdzierającej swym wierzchołkiem purpurowe niebo. I nagle w jednej chwili róż przechodzi w zimny błękit, a przyjemna atmosfera zmienia się w przejmujący mróz. Wbijam raki w twardy, nawiany śnieg. Kilka metrów wyżej widzę dalszą drogę. Posuwam się powoli, nie myślę o niczym, działam w trybie niemal automatycznym. Zdobycie szczytu Mimo zesztywniałych szczęk udaje nam się wypowiedzieć kilka słów: – Wszystko w porządku? – Tak. – Dobrze się czujesz? Nie za zimno? – Szczypie, ale da się wytrzymać! – Idziemy dalej? – Tak! Każdy kolejny metr to małe zwycięstwo, każdy krok to sukces. Ledwie zipiemy, ale oboje wznosimy wzrok ku rozgwieżdżonemu niebu. W tym momencie zdaję sobie sprawę, że zdobędziemy szczyt. Dla mnie to zwieńczenie ponad dekady marzeń, fantazji i pytań. Fatalna atmosfera Ale tym razem z bazy wyruszało wiele wypraw, wszystkie napędzane pragnieniem dokonania pierwszego zimowego wejścia. Nie podobała mi się panująca wtedy atmosfera, ludzie nie rozmawiali ze sobą szczerze, wszyscy podejrzliwie obserwowali pozostałych. 23 stycznia dotarliśmy z Tomkiem na wysokość 7500 metrów, ale ekstremalne zimno (minus 50 stopni) kazało nam zawrócić, nie wchodzić w tych warunkach na trudną drogę, zwłaszcza że nadciągał jet stream. Pójście dalej mogło oznaczać drogę bez powrotu. Jeśli chodzi o Tomka, to już sześć razy odwiedzał Nangę zimą – chciał zbliżyć się do bóstwa, które go fascynuje, do wróżki Fairy. A dzisiaj nareszcie dotrzemy na ten wymarzony szczyt! Serce wali mi jak szalone. Zalewa mnie potężna fala uczuć. Chciałabym krzyczeć z radości, ale w tym przeraźliwym mrozie głos więźnie w gardle. Chciałabym płakać, ale łzy natychmiast zamarzają. Lodowa wichura Ostatnie metry. Czuję, że wiązka światła z czołówki idącego za mną Tomka oddala się. Noc między nami gęstnieje. Ale wciąż dostrzegam, choć coraz słabiej, ten punkt orientacyjny, to światełko. Docieram do przełączki. Lodowata wichura owija się wokół mojej szyi, przewierca kości do szpiku, zdrapuje mi skórę, wyszarpuje z twardego śniegu garście krupy i rzuca nimi prosto w twarz. Te opiłki mnie ranią, rozcinają zaciśnięte powieki. Nigdy w życiu nie było mi tak zimno. Przyspieszam, nie mogę tu wytrzymać. Wciskam brodę głębiej w kołnierz kombinezonu. Zapinam kaptur. Każdy metr do przodu to nowe zwycięstwo nad sobą samą. Oddycham pospiesznie, żeby szybciej się przemieszczać, więc w tym rozrzedzonym powietrzu wkrótce zaczynam się dusić. Mięśnie natychmiast się kurczą. Sunę jak Robocop, uciekam coraz wyżej. Może być mniej więcej osiemnasta. Osiemnasta trzydzieści? Albo później, nie wiem. Dysząc, przechodzę ostatnie metry, docieram do stosu kamieni, z którego wyłania się słupek owinięty poręczówkami. Szczyt! Na szczycie Padam na kolana, odwracam się plecami do wiatru, by ochronić się przed lodowatymi podmuchami. Walę się rękami w ramiona, uda, łydki, próbując się trochę ogrzać. Dyszę. Wiatr lśniącymi smugami śniegu rysuje w powietrzu wzory. Uspokajam się, oddycham głęboko. Jestem między dwoma światami, między ziemią a niebem. Grawitacja mocno trzyma moje kolana na ziemi, ale dłonie dotykają nieboskłonu. Upajam się tym miejscem, poczuciem pełni. Po długim dniu walki w końcu trafiłam między gwiazdy. Czekam na Tomka, widzę przybliżające się światło jego czołówki. Jest bardzo blisko. Trzęsę się z zimna, brutalnego, przerażającego, ale w środku jestem jakby znieczulona – znieczulona przez całe lata marzeń i przez ten przenikliwy chłód. Trudno mi odróżnić sen od jawy. I tylko walka, którą toczę, żeby się rozgrzać, potwierdza, że ta sytuacja jest prawdziwa, że to wszystko nie jest fantazją. W poświacie latarki widzę, jak oszronione, zmumifikowane przez mróz flagi modlitewne tańczą na wietrze. Jestem zimą na Nanga Parbat, na szczycie góry, w której zakochałam się dziesięć lat temu! Nie wyjmuję z plecaka ani inReacha, ani GoPro – musiałabym zdjąć rękawiczki, a tego nie chcę, nie dam rady. Jestem przemarznięta do szpiku kości. Wolę poczekać, aż dotrze tu Tomek – wtedy uwiecznię tę chwilę, a przede wszystkim mocno się uściskamy. Nareszcie, nareszcie mamy naszą Nangę! Pragnęliśmy tego przez lata, tak bardzo chcieliśmy tu dotrzeć! Ten dzień był taki długi i taki trudny! (…) Na razie myślę o zejściu, które będzie przecież jeszcze trudniejsze. Koniec nastąpi dopiero wieczorem, gdy dotrzemy do obozu IV, a właściwie jutro, kiedy znajdziemy się w bazie. Dopiero tam będziemy mogli mówić o szczycie, nie wcześniej. Elisabeth Revol w Polsce Himalaistka przyjeżdża do Polski, by promować swoją książkę. Zapraszamy na spotkanie z Elisabeth Revol, które odbędzie się 19 lutego o godzinie 19.00 w warszawskim kinie Luna. Wstęp wolny, wejściówki do pobrania w kasie kina. Ilość miejsc ograniczona.
„Za marzenia zapłacił najwyższą cenę”. Historia Tomasza Mackiewicza wciąż budzi emocje!
Zdobycie Nanga Parbat było jego największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz nie podejrzewał jednak, że gdy już tego dokona, zapłaci za realizację celu najwyższą cenę. O tragedii, która wydarzyła się pod koniec stycznia 2018 roku w Himalajach mówiła cała Polska. Historia tego człowieka wciąż porusza setki osób na całym świecie. Ale czy tylko dlatego, że odszedł, osiągając to, o czym marzył przez ostatnie lata życia? Dziś Tomasz Mackiewicz obchodziłby swoje 45. urodziny. Historia Tomasza Mackiewicza: Nanga Dream, ostatnia wyprawa, plotki o odnalezieniu ciała Zdobywanie szczytów było jego pasją. Robił to, by uciec od zgiełku codzienności, w której funkcjonowało mu się z mniejszymi i większymi trudnościami. Środowisko wspinaczkowe nie szczędziło Tomaszowi Mackiewiczowi gorzkich słów zarzucając mu, że nie przeszedł odpowiednich szkoleń i naraża swoje życie. On mimo wszystko kroczył swoją drogą. Wiedział, co robi – był typem fightera, który przeszedł terapię w ośrodku uzależnień MONAR. Po tym zaczął czerpać z życia pełnymi garściami. Uczył angielskiego dzieci w Indiach, przemierzał świat rowerem, był złotą rączką i świetnie odnajdywał się w pracach manualnych. Miał rodzinę, był wspaniałym i oddanym ojcem, dzieci go uwielbiały. Ale góry były czymś, co dawało mu poczucie wolności. To w nich odnajdywał spokój. Jechał tam, wspinał się, by odpocząć od codziennych problemów. Jedni twierdzą, że Nanga Parbat była jego obsesją. Inni, że największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz po śmierci stał się symbolem i uosobieniem idealisty, który na przekór świata walczył o realizację swoich celów. Odszedł w miejscu, które kochał. Co czuł w tych ostatnich chwilach? O kim i o czym myślał? Czy był szczęśliwy? Tego już nigdy się nie dowiemy...
Elisabeth Revol ujawniła, jak brzmiały ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza
Półtora roku temu Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz wspięli się na Nanga Parbat. Udało im się zdobyć trudny szczyt, ale droga powrotna zakończyła się tragicznie, ponieważ Polak zapadł na chorobę wysokościową. Francuzka wezwała pomoc, kontynuując samodzielne schodzenie. Polscy alpiniści – Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala – wyruszyli na ratunek. Udało im się ocalić kobietę, ale niestety nie mogli pomóc Tomaszowi Mackiewiczowi... View Ediplayer on the source website Elisabeth Revol o wydarzeniach na Nanga Parbat Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów, podczas kolejnej próby zmierzenia się z Nanga Parbat zimą. Zdobyli górę, ale problemy rozpoczęły się podczas schodzenia. Tomasz Mackiewicz zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Elisabeth Revol powiadomiła o dramatycznej sytuacji, prosząc o pomoc, i samodzielnie kontynuowała wędrówkę w dół. Po kilku godzinach była bezpieczna, dzięki akcji ratunkowej, prowadzonej przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. Ich zmagania śledził cały świat, mając nadzieję, że Tomasza Mackiewicza również uda się uratować. Niestety, koszmarne warunki pogodowe uniemożliwiły dalsze działania. Elisabeth Revol powraca do tych wydarzeń w książce pod tytułem Vivre (Żyć), która niedługo ma mieć swoją premierę. Z tego powodu udzieliła niedawno wywiadu dziennikowi Le Parisien. „Muszę żyć z tym ostatnim obrazkiem Tomka, jego charczącym głosem i nadzieją, z którą go zostawiłam”, wyznała w rozmowie. „Jego nos, zjadany przez mróz, był cały biały, a krew płynęła mu z ust. Nie mogłam ocalić mojego towarzysza”, ujawnia Revol. Zapamiętała ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza. „Jest mi zimno, chcę odpocząć”, brzmiały. Alpinistka zapewniła go wtedy, że ratunek już jest blisko. „Dlaczego nie zawróciliśmy? Zadaję sobie to pytanie dzień i noc. Wciąż żałuję tego, co się stało. Decyzje, które podejmowaliśmy z Tomkiem pozostaną w mojej głowie”, powiedziała Francuzka. Tomasz Mackiewicz zdobył upragniony szczyt po siedmiu próbach. Poświęcając życie, spełnił swoje marzenie. Został pierwszym Polakiem, któremu udało się to zrobić zimą.
Żona Tomasza Mackiewicza: „Wiedziałam, że umrze. Nasza córka ciągle go wspomina”
Żona Tomasza Mackiewicza w wywiadzie dla VIVY! „Często z nim rozmawiam: »Tomek, Tomek«. I nie przeszkadza mi, że nie odpowiada. A jego kombinezon… ciągle nim pachnie”, mówi żona tragicznie zmarłego podczas wyprawy na Nanga Parbat himalaisty, Tomka Mackiewicza. Co dało jej siłę, by wytrwać w trudnej miłości, o strachu przed utratą i życiu bez Tomka Anna Solska-Mackiewicz opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Nie prosiłaś go: „Nie idź”? Nie, bo to by nic nie dało. Raczej nakłaniałam do zastanowienia się, czy na pewno w tym roku i czy jest pewien swoich decyzji i tego, co ta góra do niego mówi. Wiedziałaś, że związek Twój i Tomka będzie bardzo trudny? Wiedziałam, że będzie wyzwaniem dla nas obojga. Ja tylko pozornie jestem poukładana i spokojna. Jednocześnie tkwiło we mnie pragnienie innego niż poukładane życia. Szukałaś tego w życiu? Nie poszukiwałam nigdy czegoś ekstremalnego. To moje wewnętrzne życie jest ekstremalne i moja wyobraźnia. Nie zaskoczyło mnie więc, że się z Tomkiem związałam. On zresztą miał taką siłę przyciągania, taki magnetyzm, że nie sposób było mu się oprzeć. Był po prostu olśniewający. I wiedzieliście, o czym mówisz też w znakomitej książce Dominika Szczepańskiego o Tomku pod tytułem „Czapkins”, że musieliście się spotkać. Tak, oboje mieliśmy takie poczucie. Zobaczyłaś go pierwszy raz podczas ogniska – impreza, alkohol i nagle… olśnienie? Zobaczyłam piękne, śmiejące się oczy i radość, która emanowała z tego człowieka. On cały był pełen wewnętrznego światła. Wiele osób mówi, że gdy poznały Tomka, to te oczy ich zelektryzowały. Ich niesamowita głębia i jednocześnie przewiercanie człowieka na wylot. Tak jakby on wiedział o mnie to, czego nawet ja nie wiem. To było piękne uczucie. I kurze łapki. Charakterystyczne dla osób, które dużo się śmieją. Pomyślałam: I z czego on się tak cieszy? Prowadził włóczęgowski tryb życia. Miał twarz marynarza, zmęczoną zimnym wiatrem, wysmaganą deszczem i te jego włosy szalone. Każdy w inną stronę. I broda. Z tym wyglądem dzikusa miał niesamowity urok, ale przede wszystkim wyczuwało się w nim nieprawdopodobne dobro. Ciepło, przy którym człowiek cały czas chce się grzać. I szliście do siebie przez łąkę, patrząc na siebie, i wiedzieliście, że nie ma odwrotu. Zgubiłam drogę i Tomek wyjechał po mnie samochodem. I pamiętam jego uśmiechniętą twarz, tak pasującą do dzikiej przyrody, w której to wszystko się działo. Bo on tylko tam się odnajdował. Musiał mieć trawę, ziemię, ogień i dzikość. Zamknięte przestrzenie były dla niego więzieniem. Ja nie szukałam wtedy miłości ani żadnego romansu – przechodziłam życiowy kryzys, miałam syna, Antka. Ale już zanim się poznaliśmy, byłam Tomkiem zainteresowana i nie pamiętam, które z nas na Facebooku napisało pierwsze. Byłaś wtedy w rozsypce. Byłam, ale nie chciałam żadnego rycerza na białym koniu. W Tomku zafascynował mnie niezwykły człowiek ze swoim pięknem. Ale bez powierzchownego sentymentalizmu czy dążenia do nowego związku. Ja nie otwieram się tak łatwo. A jednak przy Tomku zapomniałam o swoim zamknięciu. Byłam nim zainteresowana także dlatego, że nie pasował do Warszawy. Skąd się wziął w tym wielkim mieście, mającym o sobie mniemanie, że jest lepsze od reszty Polski? Chłopak ze wsi, który po górach chodzi? Bardzo mi nie pasował nawet do kręgu naszych znajomych, przez których go poznałam. I tym mnie też zafascynował. Był po prostu bardzo ciekawym człowiekiem. Opętany górami i niebezpieczeństwem, które ciągle musiał pokonywać. A może pewnego razu nie wróci? Zadawałaś sobie to pytanie? Kiedyś powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku. Przecież nigdy go w górach nie widziałaś, bo Ty się nie wspinasz. Widywałam, gdy biegał po pagórkach i ściankach. Zachowywał się jak cudotwórca, nagle wchodził w jakąś szczelinę i w sekundę wychodził z drugiej strony. Widziałam jego sprawność i spokój. Opowiadał mi, że w górach skupia się na każdym ruchu. Widziałam też, jak wspina się na maszty, bo to była jego praca. On je serwisował. Krytykowano go, bo wspinał się bez asekuracji. Tłumaczył, że przepinając linę, się rozprasza, a to sprawia, że ryzyko błędu jest większe. Ja to rozumiałam. Wiedział, że to, co robi, jest bardzo ryzykowne. Komuś, kto nie rozumie takiej pasji, nie polecałabym związku z takim człowiekiem. Ale związek z kimś to wybór. Miłość natomiast nie jest wyborem, bo ona człowieka zagarnia. Dlaczego wybrał właśnie Ciebie? O to jego trzeba byłoby zapytać. Tomku, powiedz coś, wszyscy czekają na twoje słowa, a ja za ciebie muszę je wypowiadać (Ania patrzy w górę). I brać na siebie odpowiedzialność za twoje myśli. – Pamiętasz, dlaczego Cię kochał. Mówił Ci to wiele razy w mailach i SMS-ach. Mówił, że jestem jego aniołem, że w ogóle jestem aniołem. A dla mnie to on był aniołem. I tak się wzajemnie anieliliśmy. Byliśmy do siebie podobni w naszej wrażliwości na świat. Wierzę, że dla Tomka byłaś aniołem, bo mu się zburzyło poprzednie życie, rozstał się z poprzednią żoną, Joanną, została z nią dwójka jego dzieci, bo Xavery – jedno z bliźniąt – umarł, zanim się urodził, a on siebie o to obwiniał. Czy on w ogóle chciał ponownego związku? Chyba każdy chce, nawet gdy mówi, że nie. Tomek szukał akceptacji, bo przez całe życie doświadczał odrzucenia wynikającego z jego inności. Myślę, że oboje znaleźliśmy w byciu razem pewną bezwarunkowość. Ja byłam trochę inna, dziwna i zamknięta. Żyłam w swoim świecie, uparcie robiąc to, co sobie wymyśliłam. Mieliśmy podobne problemy. Też cierpiałaś z powodu odrzucenia? Podejrzewam, że doświadczyłam odrzucenia w mniejszym stopniu niż Tomek. Ale oboje nosiliśmy takie dziecięce cierpienie wynikające z nadwrażliwości. I Tomek u mnie znalazł akceptację tego, jaki jest. – Jaki? Trudny, nie do wytrzymania. Czasami nieznośny, ryzykant, emocjonalny, impulsywny. Konfrontujący ludzi z samymi sobą. – Najważniejsza jest chyba lojalność i dotrzymywanie słowa. A ja bym powiedziała, że po prostu uczciwość. I Tomek, wbrew temu, co się o nim mówi, był bardzo odpowiedzialny. Czasami się zapędził w szalone pomysły, ale przez całe życie miał wielkie poczucie odpowiedzialności. – Co to znaczy odpowiedzialność? Gdy powiedział, że wróci o szóstej, to był za pięć szósta? Spróbuję wyjaśnić. Słuchał Ryśka Riedla, którego uwielbiał. Byli do siebie podobni. Żona Ryśka śmiała się, że gdy odprowadzał kumpla po weselu, trwało to dwa tygodnie. Tomek był taki sam. Mnie to złościło: „Rób, co chcesz, nie pytam, gdzie chodzisz, ale muszę wiedzieć, co robisz, bo się boję o ciebie. Chcę tylko, żebyś mi powiedział, że jesteś”. Tomkowi przydarzały się różne sploty okoliczności, na przykład wyładował mu się telefon i zapodział gdzieś ładowarkę. Ciągle mi się gubił. Nie dlatego, że chciał mnie zranić, tylko że zasnął na lotnisku za kioskiem. A ja go szukałam. Takie sytuacje doprowadzały mnie do furii, ale szybko mu wybaczałam. Jego siostra mówiła, że na Tomka nie można się długo gniewać, strasznie go kochała. – Pomyślałaś na początku, czy dasz radę być z takim mężczyzną i że wspinaczka jest bardzo ryzykowna? Oczywiście, że pytałam sama siebie, czy dam radę, tylko że bardzo go kochałam. Życie bez niego przerastało moją wyobraźnię. Zastanawiałam się, czy mam siłę być z Tomkiem, a z drugiej strony musiałam tę siłę mieć i wierzyć, że wszystko będzie dobrze. I Tomek też wierzył. Nawet gdy bardzo cierpiał, był zmęczony życiem, chorował na depresję i miał różne problemy, nie chciał umierać. Nie szukał wiecznego spokoju, chciał żyć chociażby dla dzieci, czuł się za nie bardzo odpowiedzialny. – Dobijał Was brak pieniędzy. Wasze życie to była nieustanna szarpanina. To prawda. Ale nawet ciężko pracując, nie mogliśmy sobie tego minimum zapewnić. To bardzo bolało. Czasem obwiniałam siebie: Co jest we mnie nie tak, że nie mogę swoim dzieciom dać bezpieczeństwa i że jestem beznadziejna. Na szczęście wyrosłam z takiego myślenia. – Skończyłaś germanistykę, mogłaś zostać tłumaczką, nauczycielem. Wydawałaś książki. Próbowałam, tylko nie potrafiłam się odnaleźć w środowisku, zawsze komuś coś we mnie przeszkadzało. Tomek pewnie myślał podobnie: Co we mnie jest takiego, że ludziom się nie podoba. Ja dzisiaj nazwałabym to innością. Ale nie czuję się ofiarą świata. I Tomek też nią nie był. Po prostu ten świat nie był wymyślony dla niego, tak jak dla van Gogha. Byli za piękni dla takiego świata. Obaj bardzo wrażliwi, niedostosowani i bardzo szaleni. Nawet ich podobieństwo fizyczne jest uderzające. Obaj rudoblond i z ostrym nosem. Podczas akcji ratunkowej zamknęłam się w pokoju i patrzyłam na jego zdjęcie. Tomek zmrużył jedno oko, a drugie patrzyło w obiektyw. Gdy spojrzałam w to jego oko, czułam, jakby przenikał mnie na wskroś. – I bałaś się, co w Tobie zobaczy? Nie, nie bałam się. Bałam się tylko, że te oczy już nigdy na mnie nie spojrzą. Strasznie się rozpłakałam, bo dotarło do mnie, że go tracę. – Kiedy byliście razem, budził Cię rano? Często go od rana nie było, ale jak był, to rozmawiał ze mną całym sobą. Istniałam dla niego tylko ja. – Nie prowadził żadnych gier… Nawet nie wiedział, jak to się robi. Uważał, że jest nieciekawy, nieatrakcyjny: „I co ty we mnie widzisz?”. Doprowadzało mnie to do rozpaczy. Cały czas mu opowiadałam, jaki jest piękny. A on nadal w to nie wierzył. Był nieśmiały i nie miał poczucia własnej wartości. A ja dziś myślę, że mogłam mu dać chociaż tyle i że przeżyliśmy ze sobą najpiękniejsze osiem lat, burzliwych i trudnych. A ja jeszcze żyję i żyć będę, ale jego miejsca nie da się nikim zastąpić. – Zabrała Ci go ta góra, Nanga Parbat. Jesteś na nią wściekła? Zabrała. Mogę zrozumieć, że tak samo go pokochała jak ja i tak samo go chciała jak ja. I że po prostu przegrałam. Tomek mówił, że ta góra chce, żeby pokazał, jak można pięknie wejść na szczyt. A jak wszedł, to już chciała go zatrzymać. – A wtedy akurat już się Wam układało. Tak, zaczęliśmy już żyć spokojniej. Byliśmy na tyle daleko, że mogliśmy nasz świat budować na własną odpowiedzialność. I popatrz, nawet nie zdążyliśmy się nacieszyć tym wspólnym czasem, tą codziennością, za którą zawsze tęskniliśmy. – Tomek długo by takiej codzienności nie wytrzymał. Oczywiście, ale dzięki temu nawet te krótkie „normalne” momenty były fajne. Wiadomo, że zaraz gdzieś pojedzie, coś będzie budował, montował, ale te chwile codzienności były dzięki temu jeszcze piękniejsze. – Twoja mama próbowała Tomka odwieść od pomysłu szóstej wyprawy. Ale miała świadomość, że próżne są jej wysiłki. Bardzo Tomka lubiła. Ale złościło ją to, co wyprawiał, martwiła się o mnie i o niego. Przede wszystkim jednak nie chciała, tak jak my wszyscy, go stracić. – Doświadczyłaś bezwarunkowej miłości, jaka zdarza się niewielu ludziom. Oboje mieliśmy tego świadomość, a ja nigdy nie wyobrażałam sobie nawet, że bycie z drugim człowiekiem może być łatwe. To było cały czas określanie granic. – W książce wspomniałaś o Grażynie Jagielskiej, która opisała takie życie jak Wasze, tylko że ona się buntowała. Też się buntowałam, nie byłam cichą żoną, która siedzi i czeka. Mówiłam: „Tomek, ja już się gubię, nie wiem, czego chcesz. I czy naprawdę musisz uciekać?”. A on nie dawał mi odpowiedzi. Tylko że wyjeżdżając, zaczynał tęsknić i wątpić w to, co robi. – Mówił, że jak jest z Tobą, to tęskni do gór, a w górach tęskni za domem. Cały czas toczył ze sobą walkę, a ja wiedziałam, że mój bunt niewiele zmieni, skupiałam się więc na tym, by zadbać o siebie, o dzieci i nie myśleć, czy on wyjeżdża, czy ucieka. – Trzy razy chciał się z Tobą rozstawać. Może nawet więcej, odbywaliśmy bardzo emocjonalne rozmowy. Mnie to okropnie bolało, że ciągle mu wysyłam sygnał akceptacji, a on wyskakuje z jakimś rozstaniem. Jak mógł? Ale potem już się przyzwyczaiłam, że u niego tak wygląda przeżywanie emocji. Potwornie się bał, że to ja nie wytrzymam, a jednocześnie bał się naszej bliskości, wolał mnie jednak uprzedzić, że w razie czego odejdzie pierwszy. Może dlatego, żeby mnie przetestować. Przekonać się, że i tak będę go kochać, nawet gdy jest taki okropny. A z drugiej strony, kiedy się uspokajał, mówił, że zawsze będzie i żebym się nie bała. – Góry były jego narkotykiem. Kiedyś był uzależniony. Zamienił jedno na drugie? Być może tak. Jednak dla mnie tak proste przełożenie fascynacji górami na kompensację uzależnienia jest zbyt prostym wytłumaczeniem. Dążenie do euforii i spełnienia to najważniejsza motywacja ludzkiego działania. Jednak droga na szczyt jest tak trudna, że owo dążenie do spełnienia staje się szlachetne, nie jest drogą na skróty, jest głęboko ludzkim, mistycznym doznaniem. Nie zmuszałam więc Tomka, żeby obiecał, że przestanie się wspinać. A on obiecywał, że nie zginie. – A jednak przechodziłaś piekło, kiedy był w górach. Tak, i trzymały mnie dzieci, za które jestem odpowiedzialna. Ale cały czas miałam w sobie coś takiego, że muszę Tomka ratować, robić coś dla niego. Dlatego walczyłam z hejtem, jakiemu go poddawano. Dyskutowałam z tymi, którzy twierdzili, że Tomek jest tylko amatorem. Walczyłam z zawiścią. On bardzo boleśnie jej w życiu doświadczał. Miałam siłę do walki o jego dobre imię, ale dostawałam też bardzo dużo dobra. Byli ludzie, którzy rozumieli, że Tomek w górach odnajdywał siebie i że uciekał tam od przymusów, jakie stwarza życie. On w te góry uciekał, w wolność. I przecież nikomu nie wyrządzał tym krzywdy, a jeżeli już, to tylko mnie i dzieciom. Tyle tylko, że ja nie czuję się skrzywdzona. Jakim prawem więc ktoś pisze, że Tomek to niedobry ojciec i niedobry partner? – A teraz masz poczucie krzywdy? Nie, jestem tylko zmęczona. – Czułaś, że w tych górach umiera i się z Tobą żegna? Dostałam wiele znaków, myślę, że od niego. Zakwitł kwiat, który nie kwitnie. Szukałam znaków, że on odchodzi i nie chce, żebym się bała, bo już przechodzi na drugą stronę. Myślę, że nie bał się śmierci. Do dziś natomiast nie mogę sobie poradzić z myślami, że był tam sam, choć nie wiem, czy dotarło do niego, że Elisabeth schodzi, a on zostaje. Wiem, że tracił przytomność i ją odzyskiwał. Najgorszy chyba moment nastąpił, gdy stracił nadzieję. Pytałam lekarzy o śmierć wskutek choroby wysokościowej. Otrzymałam odpowiedź, że takie odchodzenie nie jest bolesne, że to przejście w błogi sen. Elisabeth też potwierdziła, że to przyjemne uczucie, bo ona również zaczęła zamarzać i zapadła w półsen. Nie cierpiał, to jest dla mnie najważniejsze. – Ale Ty cierpiałaś za dwoje. Jak przeżyłaś ostatnie dni, gdy wierzyłaś, że Tomek jeszcze żyje? Czułam rozpacz bezradności. Cały czas się z nim żegnałam, mając przeczucie, że nie wróci. Wiedziałam, że umrze, i wiedziałam też, że Eli ocaleje. – Odszedł szczęśliwy, bo dokonał tego, o czym marzył. Wszedł na szczyt Nagiej Góry. Tak, ale nie zobaczył go i to mnie strasznie uwiera. Wiedział, że jest na szczycie, ale nie zdążył się tym ucieszyć. Od razu poczuł, że dzieje się z nim coś złego. Były tak gęste chmury, że niewiele mogli zobaczyć. – Aniu, jak będziesz teraz żyć? Na to pytanie nie ma odpowiedzi. Tomek wypełniał cały mój świat, był jego treścią. Ale mam też swoje światy, są dzieci. Nasza córka Zoja ma prawie siedem lat, dużo mówi o ojcu, tęskni za nim. A ja utwierdzam ją w tym, że on na nią patrzy i nad nią czuwa. To daje jej siłę. – A Ty? Co Tobie tę siłę daje? Mam przyjaciół. Jednocześnie dobrze się czuję sama ze sobą. Czasem nawet brakuje mi tej mojej samotności. A Tomek często mi się śni i mnie uspokaja. Miałam piękny sen, w którym byliśmy z dziećmi na wycieczce. Śniło mi się, że się obudziłam i zaczęłam strasznie płakać, opowiadając, że zginął na Nandze. A on mnie objął i powiedział: „Dobrze, to już minęło, to tylko sen, przecież nic się nie stało”. Ja wierzę, że gdy umieramy, to zmieniamy tylko rodzaj energii. Często z nim rozmawiam: „Tomek, Tomek”. I nie przeszkadza mi, że nie odpowiada. A jego kombinezon… ciągle nim pachnie. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zdjęcia Szymon Szcześniak/ LAF AM Stylizacja Paweł Wybański Makijaż Julita Jaskółka Fryzury Kamil Pecka Produkcja Blanka Poksińska
Choroba wysokościowa, odmrożenia... Mimo ryzyka, wspinają się na ośmiotysięczniki
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Zaledwie kilka dni temu na pomoc ruszono dwóm innym śmiałkom, którzy próbowali zdobyć szczyt Nanga Parbat zimą. Niestety, wczoraj pojawiła się informacja, że dla 42-letniego Włocha Daniele Nardi i 31-letniego Brytyjczyka Toma Ballarda nie ma już nadziei... Ciała dwóch himalaistów znaleziono na niebezpiecznym odcinku ośmiotysięcznika, ale internauci wciąż stawiają pytania. Jaki jest sens wspinaczki i co motywuje himalaistów, którzy mimo ogromnego ryzyka, atakują ośmiotysięczniki? Akcja na Nanga Parbat. Dlaczego himalaiści podejmują takie ryzyko? Grozi im ślepota śnieżna, odmrożenia, choroba wysokościowa. Ruszają w wędrówkę, nie zabierając ze sobą butli tlenowej, a czasami nawet odpowiedniego sprzętu. Świadomi ryzyka, podążają w górę, by podbijać ośmiotysięczniki. Po co? Dlaczego? - pytają internauci. Co motywuje ich do wspinania? Dlaczego narażają swoje życie? „Nie powinniśmy osądzać ludzi, którzy szukają niebezpieczeństwa w najwyższych miejscach świata, lub wymagać od nich odpowiedzi na pytanie o sens tego, co robią. (…) Kiedy płacą najwyższą cenę za swoją pasję, powinniśmy po prostu o nich pamiętać”, mówiła Wanda Rutkiewicz, znana polska himalaistka, która jako pierwsza Polka, stanęła na Mount Evereście, niestety zaginęła w maju 1992 podczas ataku szczytowego na Kanczendzongę. W emitowanym na TVN24 programie zaproszeni goście debatowali rok temu o tym, co motywuje himalaistów do wspinania. Himalaista Jerzy Natkański i psychoterapeuta Robert Rutkowski próbowali odpowiedzieć na pytania dotyczące wyprawy Mackiewicza i Revol. W internecie pojawiały się opinie mówiące, że polski himalaista wyszedł z jednego uzależnienia, by wpaść w drugie (przypomnijmy, że w młodości był uzależniony od narkotyków). Sam Tomasz Mackiewicz mówił w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN przed laty, że góry pomagają mu zmagać się z jego własnymi demonami i nawet jeśli jego pasja odbierana jest jako uzależnienie to „doświadczenie jest czyste, naturalne. To doprowadziło do tego, że faktycznie w pewnym momencie góry były kontynuacją poszukiwaniem tego stanu, którego człowiek doświadcza [będąc na haju - przyp. red.]”. Na pytanie, czy podejmowanie takiego ryzyka jest uzależnieniem odpowiedział himalaista Jerzy Natkański: „Podobnie jak każda inna pasja, na przykład Rajd Dakar, to wciąga. To nie jest tak, jak ludzie mówię, że "idą szaleńcy". Tam naprawdę człowiek 15 razy sprawdza, czy się dobrze przypiął”. To, że wspinaczka jest dla himalaistów pewnego rodzaju uzależnieniem, skomentował również psychoterapeuta Robert Rutkowski: „Tu nie chodzi tylko o emocje. Ich nigdy nie jest dość. Jest to coś z obszaru neurobiologii, neurohormonów. Nawet coś na poziomie uzależnienia. Rozum nie ma nic do rzeczy, wiedza też. To, co dzieje się z człowiekiem powyżej paru tysięcy metrów nad ziemią, to totalny odlot, totalny haj - nieporównywalny z niczym innym. W tym momencie bazuję na relacjach innych. Dla mnie są oni bohaterami, których podziwiam. Jednocześnie sam bym się na taką wysokość nie wybrał”, wyznaje. Jak zrozumieć pasję himalaistów? „Dochodzi do takich sytuacji, że bardzo łatwo przekroczyć cienką granicę, kiedy dopadnie nas ten zespół całych różnych odwodnień, wychłodzenie plus niedotlenienie, które jest chyba największym problemem, które sprawiają, że jeśli się natychmiast nie schodzi na dół to można powiedzieć, że jest już pozamiatane”, mówi himalaista. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat, ale polski himalaista był zbyt słaby, by zejść o własnych siłach do bazy. W sieci o akcji ratowniczej na Nanga Parbat pojawiały się nie tylko pozytywne komentarze, wychwalające bohaterski czyn Polaków, którym udało się dotrzeć do Francuzki, ale także negatywne, w których himalaiści krytykowani byli za nie podjęcie próby podejścia po Mackiewicza. Teraz mieliśmy okazję być świadkami kolejnej akcji ratunkowej na Nanga Parbat. Daniele Nardi i Tom Ballard chcieli powtórzyć sukces Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy w 2016 roku jako pierwsi w historii wspięli się na szczyt Nanga Parbat zimą. Dla Włocha była to już piąta próba dorównania kolegom, dla Brytyjczyka pierwsza. Niestety, według wielu specjalistów, Daniele i Tom marzyli o dokonaniu niemożliwego. „Ta wspinaczka była samobójcza z powodu lawin i spadających brył lodu tak wielkich jak samochody. Decyzja o wspinaniu się niebezpiecznym Żebrem Mummery’ego była jak gra w rosyjską ruletkę. Pakistański wspinacz, który był w zespole Nardiego i Ballarda zrezygnował, twierdząc, że nie chciał umrzeć", mówił mediom włoski wspinacz Simone Moro. Wczoraj podano, że dla pasjonatów gór nie ma już nadziei... Wielu internautów stawia jednak pytanie: Czy wspinaczka wysokogórska ma sens i jak zrozumieć pasję himalaistów? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale próbował to wytłumaczyć w swoim felietonie dla Polityki Jan Hartman. „Jeśli wspinanie nie ma sensu, to nie ma go również życie (...). Bo czymże są nasze życiowe cele i aspiracje? Żeby umierając, pozostawić po sobie następców, którzy również poumierają? Żeby trochę popracować, zażyć miłości i przyjaźni? Może i tak, lecz górska wyprawa nie wydaje się ani trochę mniej sensowna w tym znaczeniu. Jest tak samo ściśle ludzką i emocjonalnie ważną tylko dla nas samych rzeczywistością, jak rodzina, krąg przyjaciół i praca. Życie człowieka ostatecznie i tak jest czymś małym, a dla świata generalnie zbędnym. Niepraktyczność i ekscentryczność himalaizmu odzwierciedla egzystencjalną prawdę odkrytą przez nasze czasy, prawdę, która powiada, że to nasze zaangażowanie nadaje sens temu, co robimy i całej tej krzątaninie, którą nazywamy życiem. (…)”, pisał jakiś czas temu. Nanga Parbat zabójcza góra Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, jednak zapłacił za to najwyższą cenę. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie w pewnym momencie poruszać się o własnych siłach. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, przekonywał himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Himalaizm był dla zmarłego rok temu Mackiewicza sposobem na walkę ze słabościami, ułomnościami i demonami przeszłości. „Możemy żyć ostrożnie, uważając na każdy ruch, ale ja przyjąłem taką wersję, że daję z siebie wszystko, co mam”, podkreślał. Po sześciu nieudanych próbach w końcu udało mu się zdobyć upragniony szczyt, choć zapłacił za to najwyższą cenę, ale nie nam to oceniać. W końcu każdy z nas ma swój własny Nanga Parbat
Himalaiści Daniele Nardi i Tom Ballard nie żyją! Zginęli na Nanga Parbat…
Ponad rok temu ta sama góra zabrała Tomasza Mackiewicza
Od kilku dni śledziliśmy akcję ratunkową w pobliżu góry Nanga Parbat, której szczyt chcieli zdobyć 42-letni Włoch Daniele Nardi i 31-letni Brytyjczyk Tom Ballard. Niestety, kilka godzin temu pojawiła się oficjalna informacja o tym, że nie ma już nadziei... Ciała dwóch himalaistów znaleziono na niebezpiecznym odcinku ośmiotysięcznika. Szczegóły śmierci Toma Ballarda i Daniele Nardiego Pasjonaci gór chcieli powtórzyć sukces Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy w 2016 roku pierwsi w historii wspięli się na szczyt Nanga Parbat zimą. Dla Włocha była to już piąta próba dorównania kolegom, dla Brytyjczyka pierwsza. Niestety, według wielu specjalistów Daniele i Tom marzyli o dokonaniu niemożliwego. „Ta wspinaczka była samobójcza z powodu lawin i spadających brył lodu tak wielkich jak samochody. Decyzja o wspinaniu się niebezpieczym Żebrem Mummery’ego była jak gra w rosyjską ruletkę. Pakistański wspinacz, który był w zespole Nardiego i Ballarda zrezygnował, twierdząc, że nie chciał umrzeć", mówił mediom włoski wspinacz Simone Moro. Choć jeszcze wczoraj w mediach pojawiły się informacje, że akcja ratunkowa mężczyzn, z którymi od 24 lutego nie było kontaktu, wciąż trwa, dziś podano pewne informacje o odnalezieniu na Żebrze Mummery’ego (jedna z części ośmiotysięcznika) ciał Toma Ballarda i Daniele Nardiego. „Przytłoczeni bólem informujemy, że poszukiwania Daniele i Toma zostały zakończone. Jakaś ich część na zawsze pozostanie na Nanga Parbat”, czytamy w komunikacie zamieszczonym przez bliskich zmarłego Włocha. Akcja poszukiwawcza trwała od 28 lutego. Wiadomość Daniele Nardiego dla syna Na profilu 42-latka rodzina zostawiła też kilka zdań pięknego wspomnienia o himalaiście. „Daniele pozostanie mężem, ojcem, synem, bratem i przyjacielem straconym przez marzenie, które zawsze akceptowaliśmy i szanowaliśmy. Będziemy pamiętać, jaki naprawdę jesteś: zakochany w życiu, żądny przygód, skrupulatny, odważny, lojalny, zwracający uwagę na szczegóły i zawsze gotowy pomóc w potrzebie”, napisali bliscy Nardiego. „Przede wszystkim jednak chcemy Cię zapamiętać poprzez Twoje własne słowa: „Chciałbym być zapamiętany jako człowiek, który próbował zrobić coś niesamowitego, niemożliwego, ale nie poddał się. A jeśli nie wrócę to chciałbym przekazać wiadomość mojemu synowi: nie przestawaj, nie poddawaj się, rób swoje”. Daniele Nardi i Tom Ballard to kolejni po Tomaszu Mackiewiczu himalaiści, którzy chcieli wejść na niebezpieczny szczyt zimą. Niestety, góra znów pokazała swoje okrutne oblicze... Wyrazy współczucia dla ich rodzin i przyjaciół.
Kolejna dramatyczna akcja ratunkowa na Nanga Parbat. Jest jeszcze nadzieja...
Daniele Nardi i Tom Ballard ruszyli 22 lutego
Trwa akcja ratunkowa na Nanga Parbat. Tym razem podboju góry chcieli dokonać Daniele Nardi i Tom Ballard, którzy ruszyli w kierunku szczytu 22 lutego. Chcieli powtórzyć wyczyn Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy trzy lata temu jako pierwsi w historii zdobyli ten szczyt zimą. W ubiegłym roku podjęli się tego Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz. Choć udało im się zdobyć Nanga Parbat, tylko Francuzka zdołała powrócić i to dzięki odważnej akcji ratunkowej z udziałem uczestników polskiej ekspedycji na K2. Teraz Daniele Nardi i Tom Ballard próbowali powtórzyć heroiczny czyn poprzedników, ale niestety bezskutecznie. Himalaiści wyruszyli 22 lutego i... utknęli na Nanga Parbat. Do tej pory nie zeszli ze szczytu... Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Minął tydzień odkąd Daniele Nardi i Tom Ballard utknęli na Nanga Parbat. Od czwartku ekipa ratownicza ma do dyspozycji pakistańskie śmigłowce, jednak utrzymujące się fatalne warunki atmosferyczne uniemożliwiają pełne wykorzystanie ich potencjału. W niedzielę Nardi i Ballard doszli do wysokości 6300 metrów, po czym zawrócili do obozu czwartego, znajdującego się na wysokości 6000 metrów. Niestety po powrocie do obozu kontakt z himalaistami urwał się. Obecnie nie wiadomo, co się z nimi dzieje. Według informacji rzecznika wyprawy, Bruno Diotallevego, poruszali się po nieznanym terenie: „Do wysokości 6300 m Daniele i Tom dotarli nowym fragmentem drogi”, zdradził. W czwartek rano Stefano Pontecorvo, ambasador Włoch w Pakistanie, poinformował, że w kierunku Nanga Parbat wyruszyły pakistańskie śmigłowce z ekipą ratowniczą. W niedzielę helikopter zabrał ekipę ratowniczą spod bazy na K2, ale już po kilkunastu minutach musiał zawrócić ze względu na obfite opady śniegu. Od tego czasu podejmowane są kolejne próby akcji ratunkowych, ale te uniemożliwiają złe warunki pogodowe. Kolejna próba została podjęta dziś rano. Obszar przeszukiwano za pomocą dronów, ale według najnowszych informacji nie znaleziono żadnych śladów Daniele Nardiego i Toma Ballarda. Przyjaciele himalaistów nie czekają jednak bezczynnie. Rozpoczęli zbiórkę pieniędzy. „Wszystkie datki zostaną wykorzystane, by ratować obu alpinistów. Pieniądze, które nam zostaną, przekażemy szkołom w Pakistanie, aby zagwarantować uczniom prawo do nauki. To właśnie, jako Ambasador Praw Człowieka, robił Daniele przy okazji swoich wypraw” – piszą znajomi Nardiego na Facebooku. Czy uda się uratować śmiałków? Jak na razie pozostaje nam czekać na dalszy rozwój wydarzeń.
„Powiedział, że w górach nie zginie”. Wdowa po Tomaszu Mackiewiczu o śmierci męża…
Gdy odchodził pod koniec stycznia zeszłego roku na swojej górze przeznaczenia, Nanga Parbat, czuła, że już nigdy go nie zobaczy. Wierzyła jednak, że czuwa nad nią i ich córką Zoją. Anna Solska-Mackiewicz w poruszającej i bardzo osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o ich trudnym związku, samotności oraz pewności, że miłość nigdy nie przemija... Krystyna Pytlakowska: Opętany górami i niebezpieczeństwem, które ciągle musiał pokonywać. A może pewnego razu nie wróci? Zadawałaś sobie to pytanie? Anna Solska-Mackiewicz: Kiedyś o tym rozmawialiśmy i powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony, skrzywdzony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku. Przecież nigdy go w górach nie widziałaś, bo Ty się nie wspinasz. Widywałam, gdy biega po pagórkach i ściankach. Zachowywał się jak cudotwórca, nagle wchodził w jakąś szczelinę i w sekundę wychodził z drugiej strony. Widziałam jego sprawność i spokój. Opowiadał mi, że w górach skupia się na każdym ruchu i że to jest jak taniec. Widziałam też, jak wspina się na maszty, bo to była jego praca. On je serwisował. Krytykowano go, bo wspinał się bez asekuracji. Tłumaczył, że przepinając linę, się rozprasza, a to sprawia, że ryzyko błędu jest większe. Ja to rozumiałam. Wiedział, że to co robi, jest bardzo ryzykowne, ale wszystko miał przemyślane. Komuś, kto nie rozumie takiej pasji, nigdy nie polecałabym związku z takim człowiekiem. Ale związek z kimś to wybór. Miłość natomiast nie jest wyborem, bo ona człowieka zagarnia. Dlaczego wybrał właśnie Ciebie? O to jego trzeba byłoby zapytać. Tomku, powiedz coś, wszyscy czekają na twoje słowa, a ja za ciebie muszę je wypowiadać (Ania patrzy w górę). I brać na siebie odpowiedzialność za twoje myśli. Pamiętasz jednak, dlaczego Cię kochał. Mówił ci to wiele razy w e-mailach i SMS-ach. Mówił, że jestem jego aniołem, że w ogóle jestem aniołem. A dla mnie to on był aniołem. I tak się wzajemnie anieliliśmy. Byliśmy do siebie podobni w naszej wrażliwości na świat i ludzi. Wierzę, że dla Tomka byłaś aniołem, bo mu się zburzyło poprzednie życie, rozstał się z poprzednią żoną, Joanną, została z nią dwójka jego dzieci, bo Xavery – jeden z bliźniąt – umarł, zanim się urodził, a on siebie o to obwiniał. Czy on w ogóle chciał ponownego związku? Chyba każdy chce, nawet gdy mówi, że nie. Tomek na pewno szukał akceptacji, bo przez całe życie doświadczał odrzucenia, wynikającego z jego inności. Myślę, że oboje znaleźliśmy w byciu razem pewną bezwarunkowość. Ja byłam trochę inna, dziwna i zamknięta. Żyłam w swoim świecie, uparcie robiąc to, co sobie wymyśliłam. Mieliśmy podobne problemy. Też cierpiałaś z powodu odrzucenia? Podejrzewam, że doświadczyłam odrzucenia w mniejszym stopniu niż Tomek. Ale oboje nosiliśmy takie dziecięce cierpienie wynikające z nadwrażliwości. I Tomek u mnie znalazł całkowitą akceptację tego, jaki jest. Jaki? Trudny, nie do wytrzymania. Czasami nieznośny, ryzykant, bardzo emocjonalny, czasami impulsywny. Często konfrontujący ludzi z samymi sobą. Można by wymieniać jego cechy w nieskończoność. Najważniejsza jest chyba lojalność i dotrzymywanie słowa. A ja bym powiedziała, że po prostu uczciwość. I Tomek, wbrew temu, co się o nim mówi, był bardzo odpowiedzialny. Czasami się zapędził w swoje szalone pomysły, ale przez całe życie miał wielkie poczucie odpowiedzialności, a jeśli ktoś twierdzi inaczej, to znaczy, że go po prostu nie znał. Pełny wywiad z Anną Solską-Mackiewicz, żoną tragicznie zmarłego Tomasza Mackiewicza, przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, dostępnym na rynku od czwartku 21 lutego
Adam Bielecki wspomina Tomasza Mackiewicza: „Ludzie zostają docenieni dopiero po śmierci”
Mija rok od zaginięcia Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat. W akcji ratunkowej wzięli udział: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala. Ze względu na bardzo złe warunki atmosferyczne Bielecki i Urubko nie podjęli próby wejścia na szczyt po Tomasza Mackiewcza. Polak został w szczelinie na wysokości około 7200 metrów, Elisabeth Revol, która wraz z nim wyruszyła na podbój szczytu zeszła poniżej tej wysokości, dzięki czemu udało się ją uratować. Rok po tych wydarzeniach Adam Bielecki wspomina, co wówczas się wydarzyło. Akcja na Nanga Parbat - Adam Bielecki wspomina Tomasza Mackiewicza Mija rok od zaginięcia Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat. Akcja ratunkowa, w której udział wzięli m.in. Adam Bielecki i Denis Urubko już zapisała się w historii himalaizmu. Elisabeth Revol, która wraz z Tomaszem Mackiewiczem wyruszyła na podbój góry, ostatni raz widziała go 26 stycznia. Chwilę później cały świat żył wydarzeniami na Nanga Parbat. Następnego dnia uczestników Narodowej Wyprawy Zimowej na K2 wysłano na akcję ratunkową. Czteroosobowy skład, w którym znaleźli się Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala wyruszyli na ratunek. W chwili gdy Revol opuszczała Tomasza, ten zmagał się zmagał się z chorobą wysokościową, miał obrzęk płuc i mózgu, miał ślepotę śnieżną oraz liczne odmrożenia. Alpinistka utrzymuje, ze w chwili, gdy go opuszczała, nie było z nim jakiegokolwiek kontaktu. Niestety warunki pogodowe nie umożliwiły ratownikom podjęcia próby poszukiwań 42-letniego himalaisty. Pakistańczycy jako datę śmierci Tomasza Mackiewicza wpisali 30 stycznia 2018 roku. Mimo upływu czasu, wiele osób wraca do tamtych smutnych wydarzeń. Głos zabrał teraz Adam Bielecki, który na swoim Facebooku napisał kilka szczerych słów: „To smutne, że często ludzie zostają naprawdę docenieni dopiero po śmierci i znaczące, że ci, którzy podśmiewywali się z Tomka - dzisiaj wypowiadają się o nim w zupełnie innym tonie. Lekcja, którą dał nam Tomek, mówi, że nie ma rzeczy niemożliwych, a marzenia są po to, żeby je spełniać, trzeba tylko wytrwale robić swoje i nie słuchać podszeptów "życzliwych", którzy mówią, że się nie da”, pisze. Adam Bielecki dodaje, że zawsze będzie pamiętał o swoim przyjacielu. Wspomniał także, jak to wszystko się zaczęło: „Dokładnie rok temu siedzieliśmy w bazie pod K2 i niecierpliwie czekaliśmy na helikoptery, które miały nas zabrać pod Nangę. Wtedy wciąż jeszcze płonęła w nas nadzieja, że uda się uratować zarówno Tomka, jak i Eli. Niestety, nie daliśmy rady”, pisze na Facebooku. „Tomku, będę o Tobie pamiętał”, dodaje. Przypomnijmy, że niedawno podczas Gali Mistrzów Sportu 2018 tym, którzy uczestniczyli w akcji ratunkowej na Nanga Parbat otrzymali Nagrodę Wyczyn Roku 2018. Za nagrodę podziękował Adam Bielecki i przeprosił za nieobecność Denisa Urubko. „To nie tylko nasza czwórka, ale cały szereg osób w Polsce, Pakistanie (...), był zaangażowany w tę akcję i ta akcja była możliwa dzięki wielu osobom. Nie chcę wymieniać nazwisk, bo boję się, że kogoś pominę”, zaczął swoją mowę, którą zakończył wzruszającymi słowami: „Nie chcemy by ta akcja była uważana za coś wyjątkowego. Pomoc drugiemu człowiekowi powinna być normalną rzeczą”.
Szokujące słowa partnerki Tomasza Mackiewicza rok po jego śmierci!
„Straszny jest we mnie ból z tego powodu”
Akcja na Nanga Parbat zapisała się w historii polskiego himalaizmu. Niestety wyprawa na ośmiotysięcznik nie skończyła się jednak dobrze dla polskiego alpinisty, Tomasza Mackiewicza. Niebawem minie rok od akcji, którą przez kilka dni śledziła cała Polska. Na jaw co rusz wychodzą kolejne szczegóły dotyczące zarówno wyprawy w góry, jak i życia prywatnego alpinisty. Partnerka Tomasza Mackiewicza często zwierzała się w mediach, że ma żal do wielu osób. Nigdy jednak wprost nikogo nie oskarżyła. Teraz w wywiadzie z dziennikarką Wysokich Obcasów zdecydowała się na odważne wyznanie. Partnerka Tomasza Mackiewicza o akcji Nanga Parbat Anna Solska-Mackiewicz w rozmowie z Dorotą Wodecką dla Wysokich Obcasów wspomina tragiczne wydarzenia, jakie miały miejsce prawie rok temu. Przypomnijmy, że Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol osiągnęli szczyt Nanga Parbat 25 stycznia 2018 roku. Gdy tego dokonali, stan polskiego wspinacza znacznie się pogorszył… Doznał licznych odmrożeń, miał objawy ślepoty śnieżnej i choroby wysokościowej. Mimo podjęcia decyzji o natychmiastowym zejściu, Francuzka była zmuszona pozostawić Tomasza Mackiewicza w szczelinie na wysokości około 7200 metrów, ponieważ nie był on w stanie samodzielnie schodzić dalej. Sama, dzięki temu, że udało jej się dotrzeć znacznie niżej, na około 6000 metrów, została odnaleziona przez członków ekipy ratunkowej, w skład której wchodzili Adam Bielecki i Denis Urubko. Z powodu pogarszających się warunków atmosferycznych wejście wyżej było niemożliwe, a Tomasza Mackiewicza nie udało się uratować. Dziś w wywiadzie dla Wysokich Obcasów Anna Solska-Mackiewicz, partnerka Tomasza Mackiewicza wspomina wydarzenia sprzed roku. „Tym razem byłam wyjątkowo spokojna. O ile w trakcie jego wcześniejszych wypraw na Nangę byliśmy w częstym kontakcie, o tyle teraz ostatni raz napisałam do niego 13 stycznia, w dniu jego urodzin. Wysłałam mu Winter Song i słowo „kocham”. Nie odczytał tych życzeń. Kiedy Eli przysłała mi SMS-a, by organizować akcję ratunkową, pomyślałam: koniec, nie wróci do mnie. Nie chciałam się z tym pogodzić”, opowiada. I choć Tomasza Mackiewicza nie udało się uratować, Anna twierdzi, że wszystko, co wydarzyło się w ciągu tych kilku dni zakrawa o cud: „Cud to ingerencja nadprzyrodzonej siły, która splata okoliczności. Dla mnie tą siłą był Tomek. Cudem było to, że zszedł z Eli ze szczytu niżej, bo w przeciwnym razie ona zostałaby z nim na zawsze na Nandze. Eli opowiadała, jak potwornym wysiłkiem przemieszczali się dół. Ile dał z siebie wtedy. Cudem było, że być może dał jej sygnał, że musi go zostawić w szczelinie i ruszyć po pomoc. Ona nie chciała go zostawiać, chciała tam czekać. A potem – że trafiła na poręczówki, które są zwykle przysypane śniegiem, zamarznięte”, wylicza. „Cudem było odnalezienie Eli przez Denisa i Adama. Tempo, w jakim wspięli się do niej. Trudno kogoś odnaleźć w górach, w dodatku w nocy, przecież to są nieprawdopodobne odległości. A w końcu cudem było zebranie pieniędzy na akcję ratunkową. Polacy dawali pieniądze na ratowanie Tomka. To znaczy zdawali sobie sprawę, że dają na ratowanie dwóch żyć, ale to Tomek, jego energia wyzwoliła w ludziach taką moc. Potem stało się dużo złego. Niektórzy, chociaż była ich na szczęście mniejszość, obrażali się, że oni „przecież dali pieniądze na ratowanie Tomka!”. W tym sensie Tomek był jedną z osób, które ocaliły życie Eli”, mówi. Anna Solska-Mackiewicz: Mam straszny żal do Krzysztofa Wielickiego Do tej pory partnerka Tomasza Mackiewicza przyznawała w wywiadach, że ma żal do wielu osób. Tym razem mówi wprost: „Mam straszny żal do Krzysztofa Wielickiego, który kierował wyprawą na K2, o to, że natychmiast nie próbował wysłać po Tomka helikoptera. Mieli opłacony depozyt, mogli go wykorzystać na ratowanie Tomka. Straszny jest we mnie ból z tego powodu”, zaczyna swą opowieść. „To śmigło stało gotowe do wykorzystania dla polskiej wyprawy, a ja w tym czasie z chatki w irlandzkiej wiosce organizowałam z kilkoma przyjaciółmi 50 tys. dolarów na zapłacenie za helikopter Pakistańczykom”, dodaje. Jej wypowiedź wywołała burzę zarówno w środowisku himalaistów, jak i wśród internautów i wielu Polaków, którzy bacznie śledzili całą sprawę. Przypomnijmy, że polska wyprawa na K2 ruszyła na pomoc Revol i Mackiewiczowi. Ostatecznie udało im się uratować jedynie Francuzkę. Zespół bał się wyruszać jeszcze wyżej po Polaka, gdyż jego poszukiwania mogłyby skończyć się tragicznie dla wszystkich. Jak sama przyznaje, nigdy nie rozmawiała o tej sprawie z Wielickim, jest jednak przekonana, że ten starałby się jej wytłumaczyć, że w tamtych okolicznościach wysłanie helikoptera byłoby niezwykle skomplikowaną operacją. Anna Solska-Mackiewicz zapewnia jednak, że nie ma żalu do Elisabeth Revol, z którą Tomasz Mackiewicz zdecydował się podjąć próbę zdobycia szczytu. Czy Krzysztof Walicki zdecyduje się odpowiedzieć na te oskarżenia?
Ukochana Tomasza Mackiewicza zdradziła przejmującą historię ich miłości...
„Wszyscy się oburzali. Odrzucano nas”. Dlaczego?
Niedługo minie rok od kiedy odszedł Tomasz Mackiewicz. Himalaista zginął podczas próby zdobycia Nanga Parbat. Wciąż pamiętamy dni, w których z zapartym tchem śledziliśmy akcję ratunkową prowadzoną przy pakistańskim szczycie… Po roku od tragedii nadarza się okazja, by dowiedzieć się, jaki 43-latek był prywatnie. Za tydzień wyjdzie książka Czapkins. Historia Tomka Mackiewicza autorstwa Dominika Szczepańskiego, w której zostały zebrane wspomnienia bliskich tragicznie zmarłego himalaisty… Historia drugiego małżeństwa Tomasza Mackiewicza Jedną z bohaterek książki jest Anna Solska-Mackiewicz, druga żona Tomasza Mackiewicza, która opowiedziała historię ich miłości… Zakochani poznali się przed wakacjami w 2011 roku. Pani Anna była znajomą znajomych Tomka. Pierwsze spotkanie? Ognisko. Między kochankami od razu zaczęło rodzić się uczucie, ale też duże problemy… „Kiedy się spotkaliśmy, obydwoje byliśmy strasznie poturbowani i poranieni, zaplątani w swoje życia, pogubieni. Oboje karaliśmy się za inność i nieprzystawalność. Małżeństwo Tomka przechodziło kryzys, moje również. To był trudny czas. Miałam problemy finansowe, bo moje wydawnictwo tonęło w długach, a nieco wcześniej straciłam pracę w korporacji, którą podjęłam równolegle, by utrzymać rodzinę. Tomek zaczął się we mnie zakochiwać, a ja w nim”, czytamy we fragmentach książki opublikowanych w serwisie Gazeta.pl. Nie minęło wiele czasu zanim himalaista otoczył panią Annę opieką. Załatwił przegląd jej samochodu, pomógł przeprowadzić się do nowego mieszkania… A gdy wyjechała na wakacje ze swoim synem Antkiem, udał, że w tym samym miejscu ma do załatwienia kilka spraw. Przyjazd Tomka bardzo ucieszył kobietę, która wymykała się z pensjonatu nocami, by zobaczyć się z ukochanym. „Byliśmy jak nastolatki. Nie mogłam uwierzyć, co się właściwie dzieje. Każde z nas miało dzieci, byliśmy uwikłani w inne relacje. Ale nie potrafiłam nie podążyć za tym uczuciem. Tomek był jak kula ognia, zaskakujący, olśniewający”, wspomina w książce Solska-Mackiewicz. Niestety, otoczeniu nie podobał się związek Ani i Tomasza. Wszystko przez to, że miłość wybuchła, kiedy jeszcze nie pozamykali swoich poprzednich uczuciowych spraw. „Byłam z mężem w separacji, ale jeszcze nierozwiedziona, więc wszyscy się oburzali. Tomek był żonaty, miał dwoje dzieci, nie chcieliśmy nikogo ranić, niszczyć. Odrzucano nas, napiętnowano, nasza miłość stała się grzechem niewybaczalnym. Czuliśmy się przygnieceni narzucanym z każdej strony poczuciem winy. A chcieliśmy tylko być blisko siebie”, mówi pani Anna. I byli. Trwali w uczuciu. Ukochana himalaisty zaszła w ciąża. Postanowili wynająć mieszkanie. Kilka lat później zbudowali dom niedaleko Warszawy… Ich miłość zakłócana była jednak przez dwie rzeczy – wyjazdy Tomasza w góry i depresję, z którą zmagał się swego czasu himalaista. Tomasz Mackiewicz nie wierzył w siłę leków i od czasu do czasu je odstawiał. W zły nastrój wprawiała go pogoń za pieniądzem. „Bolało go, że człowiek musi zaharowywać się niemal na śmierć, rezygnować z życia, żeby zapewnić sobie i bliskim coś tak elementarnego jak kawałek schronienia”, czytamy we wspomnieniach pani Anny. Tomasz Mackiewicz ponad wszystko cenił wolność. I właśnie tak odszedł. Wolny, w swoich ukochanych górach, z daleka od wszelkich barier stworzonych przez ludzi… Książkę Czapkins. Historia Tomka Mackiewicza, z której pochodzą powyższe cytaty, można już zamawiać przez Internet.
Oto 11 najważniejszych wydarzeń 2018 roku według VIVY!
Rok 2018 obfitował w niezwykłe wydarzenia. Oszałamiające kataklizmy, niezwykłe koncerty, technologiczne skoki. Był to ważny rok dla polskiej kultury, która walczy o międzynarodowe trofea. Przypomnijmy sobie ten rok! Zanim przeminie…
Ojciec Tomasza Mackiewicza w poruszającym wywiadzie o synu!
Tomasz Mackiewicz zdobył górę swoich marzeń. Podróżnik i himalaista był w stanie poświęcić dla pasji wszytko. I poświęcił swoje życie. Dopiero za siódmym razem udało mu się zdobyć szczyt Nanga Parbat wraz z Elisabeth Revol. Ale Tomasz Mackiewicz nie dał rady zejść z wierzchołka o własnych siłach. Okazało się, że cierpi na chorobę wysokościową i śnieżną ślepotę. Na pomoc ruszyli polscy himalaiści, którzy w tym czasie przebywali pod K2. Tomka z powodu pogarszających się warunków pogodowych niestety nie udało się uratować. Na zawsze pozostał na szczycie góry. W najnowszym wydaniu Dzień Dobry TVN, ojciec himalaisty udzielił poruszającego wywiadu o swoim synu. Jak żył Tomasz Mackiewicz? Jak wyglądała jego ostania rozmowa z tatą? Ojciec Tomasza Mackiewicza poruszająco o synu Dla rodziny Tomasza Mackiewicza jego strata była ogromnym ciosem. Pan Witold Mackiewicz próbuje sobie z tym poradzić. Kilka miesięcy temu na cześć swojego syna napisał wiersz. „Żyj Synku sercach wszystkich Tych, którzy Ciebie kochali, Czasami się do nas odezwij byśmy się zbyt nie troskali”, głosi ostatni fragment utworu. „On się odzywa. Jest obecny duchem. Potrafi w różny sposób odzywać się do bliskich w snach. Wierzę, że to spełnienie, które dokonało się w nim dla niego, jest zwieńczeniem jego pasji”, mówi pan Witold Mackiewicz. Został tam gdzie ulokował swoją miłość. Gdzie kochał być. Pan Witold często wraca do ostatniej rozmowy z synem. To była krótka telefoniczna wymiana zdań. „Tato, jadę”, brzmiały jego ostatnie słowa. Wówczas nic nie zapowiadało dramatu. „To wracaj synu szczęśliwy”, odpowiedział ojciec. Przez wiele lat pan Witold przeżywał każdą jego wyprawę. W tym roku był wyjątkowo spokojny. „Nigdy nie powiedziałem mu: „Nie jedź”. Podziwiałem i szanowałem jego pasę. Nigdy się do tego nie dokładałem, aż do pewnego momentu. 25 stycznia, gdy wracałem z zajęć na Uniwersytecie Trzeciego Wieku zauważyłem, że zapotrzebowanych 30 tysięcy ma tylko trzynaście. Wpłaciłem pieniądze. W piątek zaczęła się otoczka z tragiczną akcją. Wtedy miałem to straszne przeczucie. Ale nie straciliśmy nadziei do końca. Była grupa wspaniałych ludzi, którzy wierzyli, że Tomek jest twardzielem i wiele jest w stanie przetrzymać”, opowiada pan Witold Mackiewicz. Rodzina do końca walczyła o Tomka. Wierzyli, że odnajdą go żywego. „Polskie władze były bardzo zaangażowane, by go ratować. Tomuś zasnął tam na nagiej górze, wtulony w biały śnieg”, dodaje. Po trzech tygodniach zaprzestano poszukiwań. „Serce do dziś bije w kierunku Tomka”, mówi jego tata. „Są pasje, które prowadzą w dół i takie, które prowadzą na szczyt. Tomek pokonał jedne Himalaje wyzwalając się z negatywnej pasji i zdobył te, które były jego marzeniem”, zakończył pan Witold. Historia Tomka, historia nadziei człowieka, który za marzenia zapłacił najwyższą cenę została spisana w książce „Nanga Dream. Opowieść o Tomku Mackiewiczu”. Pan Witold Mackiwicz, tata Tomasza Mackiewicza
Przed zejściem z Nanga Parbat Tomasz Mackiewicz zażył tabletki…
American Alpine Journal właśnie opublikował raport na temat wyprawy Tomasza Mackiewicza i Elisabeth Revol na Nanga Parbat. Potwierdzono wejście Polaka i Francuzki na szczyt północno-zachodniej ściany, a także zażycie silnego leku przez himalaistę. Co to był za lek? Raport z wejścia na Nanga Parbat Na początku roku wszyscy z zapartym tchem śledzili akcję ratunkową na Nanga Parbat. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol próbowali wejść na ośmiotysięcznik. Wyprawa skończyła się dramatycznie. Polak zginął, a jego partnerka została cudem uratowana przez grupę polskich ratowników. Według Francuzki parze udało się zdobyć szczyt, jednak były co do tego wątpliwości. Teraz pół roku później do mediów właśnie przedostał się oficjalnt raport z wyprawy. Jak się okazuje Revol i Mackiewicz jako pierwsi zdobyli szczyt! „Niedługo po wschodzie słońca 25 stycznia 2018 roku Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat jako druga wyprawa w historii”, czytamy w raporcie. Eksperci poinformowali również, że Polak podczas próby zejścia ze szczytu zażył silne tabletki, które miały mu pomóc zniewolić skutki choroby wysokościowej. Mackiewicz miał takie objawy, stąd podjął decyzję o zażyciu leku. „Mackiewicz przed drogą powrotną ze szczytu zażył cztery tabletki deksametazonu i wydawało się, że to poprawiło na chwilę jego ciężki stan. Para zeszła na wysokość 7280 m n.p.m., ale w tym miejscu Polak był już całkowicie wyczerpany”, czytamy dalej. „Tomek osiągnął swój cel, rozliczył się z górą. Góra pozwoliła mu na siebie wejść i myślę, że to było dla niego najważniejsze. Wierzę, że gdy odchodził to był szczęśliwy, bo się spełnił. Dla nich to też jest ważne. Z jego historii warto zapamiętać nie to, że nie udało się zejść, ale to, że szczyt jednak pozwolił się zdobyć ”, powiedział w rozmowie z Przeglądem Sportowym Mariusz Sepioło, autor biografii Mackiewicza.